«Γάμος» ομοφυλόφιλων: Tο ΣτΕ ευθυγραμμίστηκε τελικά με τη Woke ατζέντα της κυβέρνησης
ΝΙΚΗ
Η πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), με την οποία επισφραγίστηκε η συνταγματικότητα του ν. 5089/2024 ως
προς την ισότητα στο πολιτικό γάμο και την υιοθεσία από ομοφυλόφιλα
ζευγάρια δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν το αναμενόμενο αποτέλεσμα του επαίσχυντου νομοσχεδίου της κυβέρνησης Μητσοτάκη για τον γάμο ομοφυλοφίλων, που παρουσιάστηκε ως πρόοδος ενώ άνοιξε τον δρόμο για βαθύτερες ανατροπές.
Με σεβασμό στον θεσμό της Δικαιοσύνης, εμείς στη ΝΙΚΗ, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τη γενναιότητα των δικαστών που μειοψήφησαν και ανέδειξαν με σοβαρότητα κρίσιμες συνταγματικές και αξιακές παραμέτρους του ζητήματος, υπερασπίζοντας το Σύνταγμα και το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού.
Κατά τα άλλα ανακαλύψαμε και νέα «κοινωνική ηθική» που αλλοιώνει την Αλήθεια Του Χριστού. Μια ηθική χωρίς ρίζες που υποκαθιστά την παράδοση του λαού μας και την ορθόδοξη πίστη του. Το ΣτΕ αυτή τη φορά αγνόησε τη χριστιανική μας ταυτότητα και ευθυγραμμίστηκε με τις επιλογές της «Woke ατζέντας» που προσπαθεί να επιβάλλει αυτή η κυβέρνηση.Η νομοθεσία δεν αρκεί για να μεταβάλει αξίες βαθιά ριζωμένες στην
παράδοση, στην πίστη και στη συλλογική συνείδηση του λαού μας, που δεν
μεταλλάσσεται με ιδεολογήματα αλλά ριζώνει στην αλήθεια που κράτησε το Γένος ζωντανό μέσα στους αιώνες.
Όταν η Δικαιοσύνη πειραματίζεται στα παιδιά...
Αντιπληροφόρηση - Antipliroforisi (διαδικτυακή σελίδα της Νεολαίας της ΝΙΚΗΣ)
Πόσο βαριά ηχεί η απόφαση του ΣτΕ να θέσει σφραγίδα συνταγματικότητας όχι μόνο στον πολιτικό γάμο ομόφυλων ζευγαριών, αλλά και στο συνακόλουθο δικαίωμα υιοθεσίας. Η πλέον επίσημη επικύρωση του κράτους έρχεται να νομιμοποιήσει μια επιλογή που συγκρούεται με την ταυτότητα, την παράδοση, την πίστη και τους θεσμούς μας, αλλά και με θεμελιώδεις επιστημονικές παραδοχές.
Στο όνομα μιας «ισότητας» εξομοιώνονται ανόμοιες καταστάσεις. Από πότε τα ομόφυλα ζευγάρια τελούν υπό τις ίδιες φυσικές και λειτουργικές προϋποθέσεις ως προς τη γονεϊκότητα; Από πότε η μητέρα ταυτίζεται με τον πατέρα; Ίσως από τότε που μια ιδεολογία επιβάλλει την εξομοίωση ως αυτονόητη αλήθεια, προωθούμενη με κάθε μέσο.
Στο όνομα ενός «δικαιώματος» ενηλίκων, το παιδί υποβαθμίζεται σε μέσο ικανοποίησης επιθυμιών. Δεν υπάρχει δικαίωμα πάνω στο παιδί· υπάρχει μόνο το δικαίωμα του παιδιού να ανατραφεί σε βέλτιστες συνθήκες. Το ΣτΕ μοιάζει να το παραβλέπει, όπως και επιστημονικές φωνές που εκφράζουν επιφυλάξεις. Η μελέτη του κοινωνιολόγου Mark Regnerus (2012) ανέδειξε διαφορές σε βασικούς δείκτες ζωής μεταξύ παιδιών από σταθερές ετερόφυλες οικογένειες και εκείνων με γονέα σε ομόφυλη σχέση. Ωστόσο, τέτοιες θέσεις συχνά αγνοούνται ή απαξιώνονται, όταν δεν συνάδουν με το κυρίαρχο αφήγημα.
Η απόφαση αυτή δείχνει να υιοθετεί μια λογική χωρίς αμφιβολίες και επιφυλάξεις, χωρίς σαφή προτεραιότητα στο παιδί, χωρίς μέριμνα για το αξιακό υπόβαθρο της κοινωνίας. Ένα υπόβαθρο ριζωμένο στην ελληνορθόδοξη παράδοση και στην έννοια της οικογένειας ως ένωσης πατέρα, μητέρας και παιδιού, ως φορέα συνέχειας και ευθύνης.
Πρόκειται για μια βαθιά ιδεολογική επιλογή. Μια απομάκρυνση από ό,τι μας συγκρότησε ως κοινωνία και αντικατάστασή του από ένα νέο σχήμα που παρουσιάζεται ως «πρόοδος», ενώ ταυτόχρονα αναδιαμορφώνει το νόημα της οικογένειας. Το ερώτημα παραμένει: μέχρι πότε θα σιωπούμε μπροστά σε αυτή την αλλαγή;
Επίσης:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου