ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Ταρσώ, η τρελή για το Χριστό: ελεύθερη, ακατανόητη και αγία!...


ΕΙΣΑΓΩΓΗ "ΝΕΚΡΟΥ": 
Έζησε στην Αττική μέχρι το 1980 μια γυναίκα, που δυναμίτισε τα θεμέλια της αλαζονείας μας, της υποκρισίας και του καθωσπρεπισμού μας, αρνούμενη την τετράγωνη λογική που τα στηρίζει. Απέρριψε ΟΛΑ όσα νομίζουμε ότι έχουμε απόλυτη ανάγκη. Κοιμόταν στα χωράφια, με βρόμικα ρούχα, έτρωγε χάλια φαΐ, δεν είχε δεκάρα, φόρεσε γυαλιά (χωρίς να έχει πρόβλημα όρασης) και κάλυψε τη μύτη της μ' ένα μαύρο πανί για να ΚΡΥΨΕΙ την ομορφιά της (που οι διαφημίσεις θέλουν να μάς κάνουν να τη θεοποιήσουμε και "να σκοτώνουμε" ή να πεθαίνουμε γι' αυτήν)...




Αρνήθηκε ακόμα και το καλό της όνομα και έκανε την τρελή, αποχτώντας κοινωνικό στίγμα για όλη της τη ζωή. Και η συμπεριφορά της ήταν ηθική, αλλά όχι "καθώς πρέπει".
Είναι η Ταρσώ, η αγιασμένη. Απέρριψε όλα τα περιττά, αγκάλιασε το Χριστό και τον πλησίον και αγίασε. Και έγινε και δασκάλα πολλών.
Υπάρχουν κι άλλες σαν αυτήν. Αλλά και οι "διά Χριστόν σαλοί" (=τρελοί για το Χριστό) είναι μια αρχαία παράδοση στην Ορθοδοξία: άγιοι που παριστάνουν τους τρελούς, από ταπείνωση (για να μην τους τιμούν οι άνθρωποι) & για να ασκούν κριτική στη δική μας ορθολογιστική βεβαιότητα της δήθεν τελειότητάς μας, που μπορεί να γίνει απάνθρωπη και αλαζονική (εδώ θ' ανεβαίνουν μερικά posts γι' αυτούς). Μα αυτό δεν έκαναν και οι σουρεαλιστές και οι ντανταϊστές; Αυτό δεν έκανε ο Νταλί ή ο Νικόλας ο Άσιμος; Λοιπόν, οι ορθόδοξοι άγιοι σαλοί το έκαναν αιώνες πριν απ' αυτούς.
Αν σου αρέσει η αντισυμβατική συμπεριφορά, ιδίως αν είσαι έφηβος (αλλά και ενήλικας), όσο ακραία συμπεριφορά κι αν έχεις, όσο ακραίο στυλ κι αν υιοθετείς, μελέτησε την Ταρσώ. Θα μάθεις πολλά απ' αυτήν, όχι μόνο επιφανειακά (πώς φερόταν), αλλά και την ουσία (πώς πλησίασε το Χριστό και έγινε αγία). Και, αν είσαι καθώς πρέπει, πάλι μελέτησέ την, για να μάθεις πώς ζει ένας αληθινά ελεύθερος άνθρωπος, που κρατάει την ουσία και ξεφορτώνεται τα περιττά.
Είδα να την κοροϊδεύει το blog κάποιου δήθεν αμφισβητία και λυπήθηκα... Γράφει πως για τους γιατρούς ήταν τρελή, αλλά "γι' αυτή τη θρησκεία" (εμάς) σοφή. Και προσθέτει ειρωνικά: "Όταν είσαι χριστιανός, όλα παίρνουν άλλη σημασία. Οργουελική λογική".
Εκτός του ότι αυτό βγάζει ένα ρατσισμό προς τους αληθινούς ψυχικά ασθενείς, είναι και ΛΑΘΟΣ. Οργουελική λογική θα ήταν, αν επρόκειτο για ψέματα. Όμως αληθινά στους (πνευματικά προοδευμένους) χριστιανούς όλα παίρνουν άλλο νόημα, ακατανόητο για τον "κόσμο". Η φτώχεια, ο πλούτος, η αρρώστια, οι κατατρεγμοί κτλ γίνονται αδιάφορα. Αλλά η Ταρσώ δεν ήταν στ' αλήθεια τρελή. Προσποιόταν, όπως θα καταλάβετε και μόνοι σας.
Μετά το μπλε πρόλογο (του ανθρώπου που ΓΝΩΡΙΣΕ την αγιασμένη ασκήτρια), ακολουθεί η βιογραφία της σε άσπρο χρώμα. Καλό διάβασμα. Με την ευχή της.

Από εδώ

Το βιβλίο του Ι ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ - ΤΑΡΣΩ Η ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ


Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι, στις μέρες μας, είναι χαζό να πιστεύεις στο Θεό και τους αγίους Του.

Ακόμη, όσοι κληρονόμησαν την πίστη ως μια εποχική οικογενειακή συνήθεια ή παράδοση, νομίζουν ότι οι άγιοι και η αγιοσύνη αφορούν άλλες εποχές που περιγράφονται σε παλιά θρησκευτικά βιβλία και δεν μπορούν να υπάρξουν στις μέρες μας.

Κάποιοι άλλοι που ταλαντεύονται στην πίστη τους, με την δικαιολογία οτι δέν είχαν την τύχη να γεννηθούν π.χ. στα χρόνια του Χριστού, ή να ζήσουν στην εποχή κάποιου χαρισματικού αγίου της εκκλησίας που εφάρμοζε όσα δίδασκε, πιθανόν όσα θα έβλεπαν με τα μάτια τους, να τους έκαναν να πιστέψουν πραγματικά.
Επειδή όμως ως σήμερα δεν έχουν βιώσει την πνευματικότητα προσωπικά, δυσκολεύονται να κατανοήσουν και να πιστέψουν.

Τις ίδιες χαζές δικαιολογίες, θυμάμαι, είχα υιοθετήσει κι εγώ στα νιάτα μου.

Όμως, Ο δίκαιος Θεός δίνει σε ΟΛΟΥΣ (ιδιαίτερα δε σε όσους είναι ανήσυχοι και ερευνούν) αρκετές ευκαιρίες να Τον γνωρίσουν, άσχετο εάν δεν κάνει εξόφθαλμα αντιληπτή την παρουσία Του.

Πριν 27 χρόνια, παρασυρμένος από μια παρέα συνομηλίκων μου (εικοσάχρονων τότε παιδιών) να επισκεφτούμε μια γερόντισσα με μοναδικά χαρίσματα, είχα την τύχη να γνωρίσω την γερόντισσα Ταρσώ στο τραγικό παράπηγμα 3-4 τετραγωνικών με τσιμεντόλιθους που χρησιμοποιούσε για να ζει στην Κερατέα.

Παρ' όλη την ρηχότητά μου στα πνευματικά και την θρησκεία, ήταν εμφανές πως η "γερόντισσα" είχε πραγματικά πλούσια την χάρη του Θεού. Μέσα από τις παράξενες εκφράσεις της προσποιητής σαλότητάς της, θυμάμαι καθαρά (γιατί μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση), ότι προφητικά είχε δώσει λεπτομερείς λύσεις σε ιδιαίτερα θέματα και προβλήματα που αφορούσαν την προσωπική ζωή αρκετών παιδιών της συντροφιάς.
Μάλιστα σε ένα - δύο, φανέρωσε και την μετέπειτα διαδρομή της πνευματικής τους πορείας και τις δυσκολίες που θα συναντούσαν. Όπως μάλιστα διαπιστώνω σήμερα (27 χρόνια μετά), δεν έχει πέσει καθόλου μα καθόλου έξω σε τίποτα !!

Έκτοτε, κυρίως γιατί "δεν ήταν η ώρα μου" στην πίστη (παιδί της γενιάς του πολυτεχνείου βλέπετε με άλλη ιδεολογία και ανησυχίες τότε), δεν επεδίωξα να την ξαναδώ.
Φανταστείτε λοιπόν την μεγάλη έκπληξή μου, όταν 27 χρόνια μετά, έπεσε τυχαία στα χέρια μου το βιβλίο: ΤΑΡΣΩ Η ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗ από [τις εκδόσεις] "το Άγιο Όρος", που εξιστορεί την αγία ζωή της και διαπίστωσα ότι ήταν εκείνη η Αγία Γερόντισσα που αξιώθηκα τότε να συναντήσω και μάλιστα με καταγωγή από την Άνδρο!!

Θεωρώ λοιπόν υποχρέωσή μου να μεταφέρω εδώ στοιχεία της ασκητικής της ζωής, γιατί όπως διαπίστωσα στην Άνδρο, δεν την γνωρίζουν ακόμη.

Σημείωση: Υπάρχουν και άλλοι Άγιοι που έζησαν ή πέρασαν από την Άνδρο, αλλά η Γερόντισσα Ταρσώ αναφέρεται ξεχωριστά εδώ, τόσο επειδή γεννήθηκε στην Άνδρο από Ανδριώτες γονείς, όσο γιατί πέρασε τα παιδικά της χρόνια στο νησί.

Άγιος δεν γίνεσαι από την καταγωγή, αλλά από τις επιλογές στη ζωή σου.



Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ Η Ταρσώ (ή Ταρασία) Ζαγοραίου γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου του έτους 1910, στο χωριό Ρογό, της περιοχής Κορθίου της νήσου Άνδρου.

Ήταν η μικρότερη από τα έξι παιδιά της οικογένειάς της.
Οι γονείς της Περικλής και Μαρία, ήσαν Θεοσεβείς και Θεοφοβούμενοι, ιδιαιτέρως δε η μητέρα της.
Ίσως την θρησκευτική ζωή της οικογένειας να επηρέασε θετικά συγγενής της μοναχός, ονόματι Γαλακτίων, ο οποίος από το 1898 έμενε σε έναν απόμερο χώρο του σπιτιού τους.

Η νεαρή Ταρσώ έτυχε άρτιας μόρφωσης για την εποχή της. τελείωσε το δημοτικό σχολείο και το σχολαρχείο στη Χώρα.
Ήταν άριστη μαθήτρια, πολλές φορές πρώτη στην τάξη της.

Η Ταρσώ, σαν στερνοπαίδι, ήταν το πιο χαϊδεμένο από τα αδέλφια, γι' αυτό και δεν την άφηναν να κάνει δουλειές. Σε μικρή ηλικία πήρε μαθήματα μαντολίνου και με την αδελφή της έπαιζαν συχνά σε συντροφιές. Οι γονείς καθώς και τα παιδιά τους, ήταν πολύ εργατικοί και έτσι υπήρχε στο σπίτι επάρκεια αγαθών. Ζούσαν σε ένα κτήμα έξω από το χωριό και η ζωή κυλούσε ήσυχα μέσα σε οπωροφόρα δένδρα, ελιές και έναν λαχανόκηπο που είχαν για τις ανάγκες τους, παρέα με τα αγελαδοπρόβατα, τα οποία τους προμήθευαν μαλλί, γάλα και τυρί.

Όταν ήταν 8 χρονών, ο θάνατος της μεγάλης αδελφής της, Πηνελόπης, σε ηλικία 20 ετών, βύθισε αυτήν και όλη την οικογένειά της στο πένθος.

Στο δέκατο τέταρτο έτος της ηλικίας της, άρχισε να εκδηλώνεται ο θρησκευτικός της χαρακτήρας και η διάθεσή της να ασχολείται με τα θεία.
Η ίδια ομολογεί και επισημαίνει το χρονικό σημείο της αρχής της ζωής της ευσέβειας της, λέγοντας κάποια φορά:
"εγώ έφυγα από το σπίτι μου 14 χρονών, τόσα παιδιά παίζαμε έξω από το φούρνο αλλά ήρθε ο αξιωματικός (ο άγγελος) και εμένα διάλεξε. Με πήρα στην αγκαλιά του και που με πήγε δεν ξέρω. Έπαθα αλλοίωση".

Πράγματι, φαίνεται ότι από την αποκαλυπτική αυτή χρονική στιγμή άρχισε η εμφάνιση κάποιων τρόπων συμπεριφοράς της, που προοιωνιζαν τη μετέπειτα παράδοξη πνευματική της ζωή, όπως τελικά καταστάλαξε στην ιδιότυπη δια Χριστόν σαλότητά της.

Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ σε ηλικία 7 ετών στο δημοτικό στην Άνδρο - "Εμείς είμαστε αμαρτωλοί, τι σχέση μπορούμε να έχουμε με τους αγίους;". Η μακαρία Ταρσώ είχε άλλη λογική. Ξεκίνησε τον ασκητικό της αγώνα με την απόφαση ενός θανάτου, του θανάτου του εαυτού της. Συχνά έλεγε, όταν δε μιλούσε με σαλότητα :
- "Στον τόπο τούτο μ' έφερε μια νεκροφόρα. Να, εδώ από κάτω μ' έφερε" (και έδειχνε το χώμα).
Έτσι, όλη της η ζωή ήταν μια προσπάθεια διαρκούς νεκρώσεως του εαυτού της. Ήταν νεκρή για όλα τα τερπνά και τα ηδέα, αλλά και τα θλιβερά του κόσμου τούτου. Και ακριβώς αυτή η νέκρωση κάθε ανθρώπινου στοιχείου στην προσωπική της ζωή, έκανε εύλογα όσους την πλησίαζαν να σκέπτονται:
- Ποιος μπορεί αλήθεια να φτάσει στα μέτρα της Ταρσώς; Αυτή είναι η εκλεκτή του Θεού!

Η μακαρία Ταρσώ διέβλεψε, χάριτι Θεού, τα δικά της μέτρα και έτσι διάλεξε το δικό της δρόμο, τη δική της οδό προς την Βασιλεία του Θεού, την οδό της σαλότητας διά Χριστόν!
Το οικογενειακό της περιβάλλον δεν ήταν φυσικά ικανό να αντιληφθεί τον υψηλό στόχο της, που φαίνονταν αφύσικος για μια τόσο μορφωμένη και ιδιαιτέρα όμορφη κόρη.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, μιας επίμονης φυγής και καταφυγής στο μοναχικό βίο, η ευκολότερη αντίδραση είναι συνήθως η γνωμάτευση των οικίων, ότι "το παιδί τρελάθηκε"! Έτσι η Ταρσώ "χρειάστηκε" ψυχιατρική βοήθεια.
Όμως, η μακαρία Ταρσώ δεν ήταν τρελλή.
Ήταν πολύ πιο λογική από πολλές μοναχές της Μονής, που την θεωρούσαν τρελή και γι' αυτό την περιφρονούσαν και την απέφευγαν. Ήταν σαλή διά Χριστόν, δηλαδή, ολόκληρη, με την ψυχή και το σώμα, με την καρδιά και το λογικό της, δοσμένη στον Σωτήρα Χριστό. Συνεπής στον Πατερικό λόγο, "Δώμεν εαυτούς τω Κυρίω εξ ολοκλήρου ίνα ολόκληρον αυτόν αντιλάβωμεν". Σε αυτό το ολοκληρωτικό δόσιμο στο Χριστό το λογικό της εφωτίζετο αδιάλειπτα από το φως του Χριστού, κατά την διαβεβαίωση του ψαλμωδού : "συ φωτίεις λύχνον μου, Κύριε ο Θεός μου, φωτίεις το σκότος μου".

Τώρα ήθελε να φύγει μακριά από τους ανθρώπους και την οικογένειά της, ποθούσε την μόνωση και την ελευθερία. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, σκεπτόταν και μιλούσε για την άλλη ζωή, προσηύχετο για τους νεκρούς συγγενείς της και μάλιστα συζητούσε μαζί τους.
Άρχισε να εκδηλώνει χάρισμα διοράσεως σε διάφορα περιστατικά της καθημερινής ζωής. Ένα βράδυ, την ώρα που ετοιμάζονταν να ξαπλώσουν και η μητέρα της τελείωνε την προσευχή της, η Ταρσώ της είπε να μην κάνουν την Θ. Λειτουργία που είχαν προγραμματίσει για την επόμενη σε διπλανό χωριό, επειδή ο παπάς δεν ήταν σε θέση να λειτουργήσει.
Η μητέρα της έκπληκτη, την αποπήρε και η Θεία Λειτουργία έγινε. Όπως όμως απεδείχθη, η μικρή Ταρσώ με το μεγάλο χάρισμα, διέβλεψε το κώλυμα: ο ιερέας αποβραδίς είχε μεθύσει.

Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ με την ανιψιά της στο Κόρθι Εν τω μεταξύ, αφού η αδελφή της Κατίνα παντρεύτηκε στην Αθήνα, μετά το 1931, εγκαταστάθηκαν και οι υπόλοιποι εκεί. Η συμπεριφορά της και εδώ παρέμεινε η ίδια : ήρεμη, εσωστρεφής αλλά και αγαπητή σε όλους. Παρουσίαζε όμως και τα παρεξηγήσιμα σαλά καμώματά της. Το πιο ανησυχητικό ήταν ότι συχνά φορούσε ένα λευκό χιτώνα και επίσης λευκό μαντήλι και ότι έφευγε πολλές φορές προς άγνωστη κατεύθυνση, χωρίς κανένα φόβο. Φορούσε πάντοτε παλιά παπούτσια και όταν της έδιναν κάποιο καινούργιο ζευγάρι φρόντιζε να τα "περιποιηθεί" καταλλήλως, κτυπώντας τα επίμονα με μια πέτρα για να τα κάνει όπως ήθελε αυτή.

Προπολεμικά, το 1939, της έκαναν και συνοικέσιο. Την κάλεσαν για τραπέζι στο σπίτι του γαμπρού, όπου πήγε με τον αδελφό της. Ο Θεός όμως επέτρεψε να γίνει κάποιος μικρός πειρασμός που έκανε τον αδελφό της να θυμώσει και να την πάρει αμέσως να φύγουν. Η ίδια, έφυγε με την ίδια απάθεια με την οποία είχε πάει, χωρίς να εκδηλώσει αντίδραση, ούτε δυσαρέσκεια. Ότι είχε να πει, το έλεγε μυστικά στο Νυμφίο της Χριστό και ήρεμη δεχόταν τα γεγονότα όπως έρχονται, γεμάτη εμπιστοσύνη και πίστη σε Αυτόν που την επέλεξε από μικρή ως νύμφη Του.

Το καλοκαίρι του 1940, πήγαν για παραθερισμό στην Άνδρο, όπου αποκλείσθηκαν έως το 1942. Εκεί έχασε και την καλύτερή της φίλη, με την οποία έκαναν πολύ παρέα, πράγμα που την λύπησε πολύ.

Σύμφωνα πάντοτε με πληροφορίες των συγγενών της, η σαλότητα της Ταρσώς, είχε ανησυχήσει τόσο τους οικείους της, ώστε το 1942 που επέστρεψαν στην Αθήνα για να προλάβουν χειροτέρευση της καταστάσεώς της, "την πήγαν με το ζόρι" στους ψυχιάτρους. Eκείνοι διέγνωσαν "σχιζοφρένια".

Για τους ψυχιάτρους η Ταρσώ είχε κάποια πειστικά ευρήματα μιας τέτοια ψυχοπαθολογίας.
Ισχυριζόταν ότι άκουγε φωνές κεκοιμημένων, είχε το στοιχείο της επιμονής και "άλογης" φυγής από τις κοινωνικές σχέσεις, ζητούσε την μόνωση. Αλλά οι ψυχίατροι δεν μπορούσαν φυσικά να αντιληφθούν τις πνευματικές αφετηρίες της, κατ' αυτούς, "παθολογικής" συμπεριφοράς.

Έτσι την υπέβαλαν σε μια χειρουργική επέμβαση, που συνηθιζόταν εκείνη την εποχή. Έκαναν δύο τρύπες στο κρανίο της, στην θέση των κροτάφων, δεξιά και αριστερά, αλλά χωρίς κανένα "θεραπευτικό" αποτέλεσμα, ούτε εξάλλου βλαπτικό των διανοητικών και ψυχικών της λειτουργιών.

Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ με την μητέρα της 1932 Αθήνα Πάντως με την χειρουργική αυτή ψυχιατρική επέμβαση, η Ταρσώ χαρακτηρίστηκε "επίσημα" ως τρελή.
Επέτρεψε ο Θεός να φθάσει σε μια πολύ ταπεινωτική, για τους πολλούς, κατάσταση, η οποία εντούτοις συνυπολογίζεται οπωσδήποτε στην εκούσια και ακούσια γενικώς άσκηση, στην οποία την οδήγησε ο Θεός για να τον δοξάσει από το υψηλό πνευματικό βάθρο της έσχατης, κατά κόσμο, ταπεινώσεως της δια Χριστόν Σαλότητας.

Η Ταρσώ είχε ήδη λάβει Πνεύμα Θεού, προ του πειρασμού του ψυχιατρείου.
Έτσι ο πειρασμός της αναγκαστικής της υποβολής σε ψυχιατρική χειρουργική επέμβαση ήταν από το Θεό το καθορισμένο ψυχοσωματικό υπόβαθρο της πνευματικής της σαλότητος.
Ήταν δύο φορές "τρελή". Μία φορά κατά κόσμο! Σύμφωνα με την ψυχιατρική διάγνωση! Και μια φορά κατά Χριστόν.
Ήταν έτσι περιχαρακωμένη στην έσχατη ταπείνωση.
Σε αυτήν την κατάσταση, "δεν ήταν τίποτε, δεν είχε τίποτε!".

Ίσως γι' αυτό αργότερα έλεγε συχνά : "Μου τα πήραν όλα. Μου πήραν εκατομμύρια και δεν έχω τίποτα". Δεν είχε τίποτα. Είχε λοιπόν την δυνατότητα να αποκτήσει το παν. Την καλή αλλοίωση μέσα από την χαρισματική οδό την εν Χριστώ σαλότητος.

Το 1944, στον εμφύλιο, ενώ όλοι οι άνθρωποι ήσαν κλεισμένοι στα σπίτια τους, η Ταρσώ εξακολουθούσε να φεύγει ντυμένη στα άσπρα. Ένα βράδυ κάποιοι κτύπησαν το κουδούνι στην πόρτα της αδελφής της – εκείνη έμενε στα Εξάρχεια, στους πρόποδες του λόφου Στρέφη, όπου είχαν ανοίξει χαρακώματα οι αριστεροί και κατείχαν τον λόφο.
Η Ταρσώ έμενε με τους γονείς της, στο σπίτι τους, πίσω από το πρώτο νεκροταφείο στην Γούβα. Έντρομη η αδελφή της, που ήταν μόνη με τα τρία της μικρά παιδιά, άνοιξε την πόρτα και αντίκρισε μια ομάδα από ένοπλους αριστερούς, με γενειάδες, που την ρώτησαν αν έχει μια αδελφή με το όνομα Ταρσώ Ζαγοραίου.
Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ λίγο πριν το μοναστήρι Η αδελφή της τρόμαξε, νομίζοντας ότι είχε πάθει κάτι η Ταρσώ. Ο ένας από του ένοπλους άντρες, που φαινόταν και επικεφαλής, παραμέρισε τότε τους άλλους και έκανε τόπο στην Ταρσώ να περάσει και να μπει στο σπίτι. Στην συνέχεια λέει στην αδελφή της : "Ποια είναι αυτή που περνάει ατρόμητη μέσα από τις σφαίρες και καμιά σφαίρα δεν την αγγίζει;".

Αυτή η παράδοξη εξωτερικώς και θεία εσωτερικώς κατάσταση της μακαρίας Ταρσώς είχε φέρει σε πλήρη αμηχανία τους δικούς της, οι οποίοι πλέον δεν ήξεραν τι να σκεφτούν και τι να κάνουν.
Η αγαπημένη τους Ταρσώ, αν και είχε έναν διαφορετικό από αυτούς τρόπο ζωής, ήταν τόσο προσηνής και υπάκουη, ώστε δεχόταν αδιαμαρτύρητα κάθε κίνηση που γινόταν "για το καλό της", εκ μέρους των άλλων.
Είδαμε ότι δεν αντέδρασε στο συνοικέσιο που της έκαναν, αλλά και υπέμεινε στο πραγματικό μαρτύριο της αδικαιολόγητης λοβοτομής, παραδομένη ολοκληρωτικά στον Κύριο και Νυμφίο της.
Εφόσον ο Ίδιος την είχε εισάγει στο μεγαλειώδες και ειδικό αυτό αγώνισμα της δι' Αυτόν σαλότητος, ώφειλε να τον ακολουθήσει, αίροντας τον Σταυρό Του, ο οποίος είναι "Ιουδαίοις μεν σκάνδαλον, Έλλησι δε μωρία" (Α' Κορ. α', 23).

Πως ήταν δυνατόν ωστόσο, να την αφήσει ο Χριστός στα χέρια των καλοθελητών αυτών μέχρι τέλους, αφού έβλεπε ότι, από το πολύ ενδιαφέρον τους, είχαν καταντήσει επικίνδυνοι για την γνήσια δούλη Του; Έτσι, οδήγησε τα βήματά της, πάλι μέσω της υπακοής, σε τόπο όπου πλέον θα μπορούσε ανενόχλητη να ασκηθεί μαζί με άλλες ψυχές που είχαν επίσης αφιερωθεί σ' Αυτόν.

Η μητέρα της Ταρσώς ακολουθούσε το παλαιό ημερολόγιο και είχε κάποια σχέση με την Ι. Μονή Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης, στην Κερατέα.
Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ με το μικρό κουρελάκι στην μύτη για να μην φαίνεται η ομορφιά της Εκείνη την εποχή, που η Ταρσώ εθεωρείτο άρρωστη, με ψυχιατρική βεβαίωση (!), κυκλοφορούσε η φήμη ότι ο Ματθαίος, κτήτωρ και επίσκοπος της Μονής, έκανε θαύματα και ιδιαιτέρως θεραπείες.
Για το λόγο αυτό η μητέρα της Ταρσώς σκέφτηκε να συνοδεύσει την κόρη της και να φιλοξενηθούν για κάποιο διάστημα στη Μονή, μήπως γίνει το θαύμα και "θεραπευθεί" η Ταρσώ. Έτσι κάποια μέρα του 1949, την πήρε, απογοητευμένη από κάθε ανθρώπινη βοήθεια και την έφερε, χωρίς να το γνωρίζει, στο οριστικό στάδιο της αθλήσεώς της.

Φαίνεται ότι εκεί έμειναν περίπου τρεις μήνες, χωρίς όμως το αποτέλεσμα που έλπιζαν και επιθυμούσαν. Έτσι, η μητέρα της Ταρσώς απεφάσισε να την πάρει να γυρίσουν στο σπίτι τους. Η Ταρσώ όμως δεν ήθελε να φύγει από το Μοναστήρι με κανένα τρόπο. Γι' αυτό παρακάλεσε η μητέρα της να την φιλοξενήσουν για κάποιο ακόμα διάστημα.
Το διάστημα αυτό ήταν τελικά όλη της η ζωή.

Δεν συγκαταλέχθηκε στην αδελφότητα της Μονής, παρέμεινε με τις άλλες δόκιμες στον ξενώνα, όπως συνηθίζεται στην Μονή αυτή.
Διέμενε στον χώρο αυτό, υπηρετούσε στα διάφορα διακονήματα, έκανε τα σαλά της, ολοένα αυξανόμενα, και εδέχετο τις περιφρονητικές αντιμετωπίσεις των μοναχών και των λαϊκών. Παρακολουθούσε τις καθημερινές ακολουθίες που εγίνοντο για τους εκεί διαμένοντες, όπου και ανεγίγνωσκε τον Εξάψαλμο, τα Ψαλτήρια, τις Ώρες. Πολλοί ακόμη ενθυμούνται την κατανυκτική της φωνή.

Κατά την διάρκεια της εκεί παραμονής της, της ανέθεσαν το διακόνημα της αντιγραφής των χειρογράφων από το αρχείο της βιβλιοθήκης που διέθεταν, επειδή η Ταρσώ ήταν καλλιγράφος. Οι μοναχές θυμούνται ότι, στην εμφάνισή της ήταν πολύ όμορφη, με ξανθές πυκνές μπούκλες, πράσινα μάτια και χαρούμενο πρόσωπο. Κρατούσε πάντα στα χέρια της ένα Προσευχητάριο με το οποίο προσηύχετο συνεχώς. Απέφευγε τις επαφές με τις άλλες δόκιμες μοναχές και προτιμούσε να κάθετε στο κελί της και να προσεύχεται.

Το κελί στο οποίο η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της Κάθε φορά που η αρμόδια μοναχή πήγαινε να την ξυπνήσει νύχτα, στην ώρα του κανόνα, την έβρισκε πάντα όρθια να προσεύχεται.
Μετά από λίγες μέρες διαπίστωσαν οι αδελφές ότι δεν ξάπλωνε στο κρεβάτι για να κοιμηθεί ούτε την ώρα της αναπαύσεως, αλλά κοιμόταν καθιστή.
Στον κόπο της νύκτας πρόσθετε και αυτόν της ημέρας. Εκτός από το παραπάνω διακόνημα ανέλαβε να κουβαλά νερό από την Ζωοδόχο Πηγή, 100 μέτρα από τον ξενώνα της Μονής, για τις ανάγκες των εξωτερικών αδελφών.

Μετά από καιρό άρχισε να συμπεριφέρεται και να μιλά παράξενα, σε σημείο που παρεξηγείτο.
Άρχισε να κοροϊδεύει και να επιτιμά τους ανθρώπους και περισσότερο τους ξένους που επισκέπτοντο την Μονή. Οι μοναχές, βλέποντας όλα αυτά της είπαν να φύγει από τον Ξενώνα, όπου είχε μείνει περίπου δύο χρόνια. Έτσι, χωρίς πάλι να το επιδιώξει, βρέθηκε η αγωνίστρια του Χριστού χωρίς κελί, μη έχοντας "που την κεφαλή κλίνη". Εγκαταστάθηκε έξω από την νότια είσοδο της Μονής, στα χωράφια, όπου υπήρχαν τα μαντριά της Μονής και κάποια χαλάσματα.
Από τότε, μέχρι το 1988, έμενε εκεί, στο ύπαιθρο ή σε καλύβες από χορτάρια, που τις έστηνε και τις χαλούσε μόνη της. Τα πρώτα χρόνια, δεν είχε σταθερό μέρος να μένει και περιφέρετο μέσα στα χωράφια και στα βουνά. Αργότερα, στην δεκαετία 1970-1980 επιδιόρθωσε τα χαλάσματα που αναφέραμε, τελείως μόνη της, κουβαλώντας τσιμεντόλιθους και σκεπάζοντάς τα με νάιλον και τσίγκους, όταν πλέον είχε αρχίσει να γερνά και είχε ανάγκη από κάποια σταθερή στέγη. Κανείς δεν ήξερε που κοιμόταν και που εύρισκε υπόστεγο στις μεγάλες βροχές και στις κακοκαιρίες. Πολλές φορές ωστόσο, την είδαν μέσα στην βροχή να κάθεται στο ύπαιθρο, κρατώντας μία λαμαρίνα πάνω από το κεφάλι της.

Πολλές φορές, έβγαινε και έξω από την ακτίνα του χώρου της Μονής και περπατούσε στις κωμοπόλεις της Κερατέας και του Μαρκόπουλου και επισκέπτετο διάφορα σπίτια. Αυτό ανησυχούσε πολύ την Ηγουμένη Ευφροσύνη, επειδή πίστευε ότι ήταν επικίνδυνο για μια γυναίκα να γυρίζει μόνη της τις νύχτες. Γι' αυτό μια μέρα την φώναξε και της είπε να μη φεύγει μακριά από το Μοναστήρι, γιατί διαφορετικά θα την έδιωχνε. Υπάκουσε η Ταρσώ στην Ηγουμένη και από τότε δεν ξαναβγήκε από την περιοχή της Μονής.

η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ έξω από τον ξενώνα Αν και δεν θεωρείτο κανονικά αδελφή της Μονής, συμμετείχε ενεργά στην ζωή της αδελφότητος.
Η διακονία της, που την είχε διαλέξει μόνη της, ήταν να μεταφέρει κάθε μέρα, για πολλά χρόνια, το γάλα για όλη την αδελφότητα (περισσότερες από 300 μοναχές) από τα μαντριά που ήταν περίπου 500 μέτρα έξω από την Μονή, στο Μαγειρείο. Τα άδεια δοχεία τα επέστρεφε στο μαντρί γεμάτα νερό από την Ζωοδόχο Πηγή, που το χρησιμοποιούσαν οι μοναχές για να ποτίζουν τα ζώα. Από το Μαγειρείο έπαιρνε και το φαγητό της.

Επίσης, έριχνε κοπριά στα αμπέλια της Μονής. Το φορτηγό της Μονής άδειαζε την κοπριά εκεί κοντά, για να πάνε οι μοναχές την επομένη ή κάποια άλλη μέρα, να την ρίξουν στα αμπέλια. Δεν προλάβαιναν όμως, γιατί την επομένη το πρωί, τα εύρισκαν όλα έτοιμα. Το μυστήριο αυτό δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν. Έτσι παραφύλαξαν ένα βράδυ και είδαν την Ταρσώ να ρίχνει μόνη της μέσα στην νύχτα όλη την κοπριά απ' άκρη σε άκρη στα αμπέλια.

Επίσης, συμμετείχε στις γενικές εργασίες - παγκοινίες - όπου συγκεντρώνονταν πολλές αδελφές, όπως στην συλλογή του βίκου, στον τρύγο, στα χωράφια κ.λ.π. εργαζόταν και αυτή όπως και οι άλλες αδελφές, με την διαφορά ότι δεν καθόταν κοντά τους, αλλά σε κάποια απόσταση από αυτές και ακολουθούσε στην εργασία. Στην ώρα του φαγητού, με το κατσαρολάκι της, πήγαινε για να ζητήσει το φαγητό της από την μαγείρισσα που έδινε φαγητό και στις αδελφές.

Έτσι λοιπόν ο Θεός δια των γεγονότων καθόρισε τον τρόπο της ζωής της αλλά και τον τόπο, στον οποίο θα ζούσε μέχρι την κοίμησή της. Ερημική, ασκητική ζωή. Αδιάλειπτη προσευχή και λογική λατρεία στο Θεό.
Διηγείται λοιπόν, η αδελφή της Μαρίνα, πως την συνέλαβε κάποτε σε μια πολύ προσωπική της στιγμή, αφού δεν γνώριζε ότι την παρακολουθούν:
"Είχαμε αγρυπνία στο Μοναστήρι. Ήταν καλοκαίρι και η αγρυπνία γινόταν στην αυλή. Είχε φεγγάρι. Όταν άρχισε το Απόδειπνο, έφυγα για να πάω να δω τι κάνει η Ταρσώ. Τότε έμενε στο προηγούμενο κελί της, μια παράγκα από σανίδες.
Δεν ήταν έξω. Πλησίασα σιγά-σιγά και, χωρίς να με αντιληφθεί, κοίταξα ανάμεσα από τις χαραμάδες που είχαν οι σανίδες. Ήταν όρθια, έκανε τον σταυρό της, προσηύχετο ψιθυριστά και συνεχώς έλεγε: "Παναγία μου, βοήθησέ με την αμαρτωλή, βοήθα με Παναγία μου, Δέσποινά μου, βοήθα με σε παρακαλώ...". Έμεινα να την ακούω όσο μπόρεσα και όταν επέστρεψα, η αγρυπνία ευρίσκετο στα Απόστιχα, μετά την Λιτή".

Με τον τρόπο αυτό, τον ασκητικό και ησυχαστικό, διαμόρφωσε ανάλογα την εξωτερική της εμφάνιση και αργότερα το ερημικό κελί της.

Σ αυτή τη στάση ξεκουράζονταν η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ. Ποτέ δεν κοιμήθηκε ξαπλωμένη "Στην αρχή φορούσε μαύρο ράσο αλλά φρόντιζε να φαίνεται παλιό. Το έραβε μόνη της, με τεράστιες φαρδιές τσέπες για να βάζει τα βιβλία της προσευχής, τη Σύνοψη, την Αγία Γραφή, το Ψαλτήρι, κ.α.. Αλλά καθώς προχωρούσαν τα χρόνια, η ενδυμασία της προσαρμόζετο πλέον στην ψυχολογία και το πνεύμα της σαλότητος, εγίνετο ρυπαρή και κακόγουστη, μέχρι αστεία".

Μια τακτική επισκέπτρια της Ταρσώς περιγράφει ως εξής την ενδυμασία της:
"Φορούσε μια ξεσκισμένη βρώμικη πουκαμίσα (κάποτε λευκή), μακρύτερη από το, κάποτε μαύρο φόρεμα - ζωστικό, η οποία είχε ραμμένη μια τεράστια εσωτερική τσέπη, τέτοια που να χωρά ότι είχε και δεν είχε, αυτή που τίποτα δεν είχε. Από πάνω, προσπαθώντας μάταια να ζεσταθεί το χειμώνα, έβαζε 3-4 αδιάβροχα νάιλον, το ένα πάνω στο άλλο και στους ώμους ένα καφετί προσόψι, με επιτήδεια ραμμένη κορδελίτσα, σαν μπέρτα"!

Η Ταρσώ φρόντιζε ιδιαίτερα να κρύβει το ωραίο πρόσωπό της, από τα νιάτα της, και ιδιαίτερα τώρα, στην άσκησή της, τα ωραία μάτια της, που αν τα πρόσεχες κάποιες φορές έδειχναν σαν ένα κομμάτι διαμαντένιου ουρανού! Φορούσε στα μάτια της γυαλιά με χοντρούς φακούς, τα οποία στήριζε γύρω στο κεφάλι της με σύρμα. Όταν ήθελε να διαβάσει κάτι, το πλησίαζε πολύ κοντά στο πρόσωπό της. Μια φορά, λοιπόν, λέει σε μια συνομιλήτριά της:
"Όλα τους τα έδωσα αδελφούλα μου, τι άλλο να τους δώσω ακόμη; Και τα μάτια μου τους τα έδωσα". Η ευλαβής αδελφή δεν αντιλήφθηκε το νόημα των λόγων αυτών. Όμως αργότερα πληροφορήθηκε, πως όταν ήταν νέα, κάποιος άνδρας, που είχε επισκεφθεί το Μοναστήρι, θαύμασε τα μάτια της και τον άκουσε να λέει πως έχει ωραία μάτια. Τότε αυτή πήγε στο Μοναστήρι, πήρε ένα ζευγάρι γυαλιά με χοντρούς φακούς και τα φόρεσε, με αποτέλεσμα να χαλάσει την όρασή της.

Επίσης τα κάλυπτε την μύτη της με μια μαύρη κορδέλα, την οποία είχε η ίδια επιμεληθεί για να κρύβει το πρόσωπό της, γιατί κάποιος της είχε πει ότι έχει ωραία μύτη. Την κορδέλα αυτή την έβγαλε από το πρόσωπό της όταν άρχισε να γερνά. Φρόντιζε επίσης να έχει σκυμμένο συνεχώς το κεφάλι της, κάτω στο χώμα. Όπως η ίδια είχε πει, "το καφετί χρώμα είναι το χρώμα μου" !
Εξάλλου, τα παπούτσια της ήταν τρυπητά, λαστιχένια (πάντοτε όμως παλιά), δεμένα με σκουριασμένο σύρμα και επίσης πάντοτε παράταιρα.

Οι διαστάσεις του κελιού της δεν επέτρεπαν ένα ανθρώπινο κρεβάτι. Μόνο σκυφτός ή καθιστός χωρούσες μέσα. Άλλωστε σαράντα πέντε χρόνια δεν κοιμήθηκε ξαπλωμένη. Μόνο όταν χρειάστηκε να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο δύο φορές, κοιμήθηκε σε κρεβάτι με κάποιες τύψεις "για την πολυτέλεια".

Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ έξω από το κελί της. Το εσωτερικό, πάντως, του κελιού της ήταν εντελώς ακατάστατο. Εκεί υπήρχαν μπόγοι ανοιγμένοι, που έχασκαν χυμένα κάποια παλιόρουχα ή κουβέρτες κουβαριασμένες, ντενεκάκια από κονσέρβες για τις γάτες, σκουπίδια διάφορα και μικροπράγματα άχρηστα.
Όλα αυτά σχημάτιζαν ένα σωρό ετερόκλητων πραγμάτων που, στο σύνολό τους, θύμιζαν σκουπιδότοπο.
"Στη γωνιά του κελιού της, υπήρχε ένας μεγάλος πάγκος. Ένας – δύο τσιμεντόλιθοι και ένα στραβωμένο σακί τσιμέντο που πέτρωσε από την βροχή, ήταν τα καθίσματά της. Στα νιάτα της κούρνιαζε σαν σκυλί, δίπλα σε θάμνους και στα γεράματά της, συνήθως την εύρισκες καθιστή σε αυτόν τον πάγκο, με το κεφάλι γερμένο. Ακόμη και όταν, τον τελευταίο χρόνο, την πήραν στο γηροκομείο του Μοναστηριού, την εύρισκαν να περνά τη νύχτα σε ένα πεζούλι, έξω στην βροχή".

Η τροφή της ήταν πάντοτε λιγοστή. Ο κανόνας της στο φαγητό φάνηκε και στις τελευταίες της μέρες στο Κ.Α.Τ. Έκανε υπακοή να δεχθεί σούπα, αλλά όταν επέμεναν να συνεχίσει, αρνήθηκε. "Έφαγα, έφαγα, τέσσερις κουταλιές". Αυτό ήταν το όριό της. Η αδελφή Μαρίνα, από την Μονή, της έφερνε το μεσημβρινό φαγητό της, που το χώριζε στα δύο για να δειπνήσει με δυο μπουκιές το βράδυ. Στην περίπτωση που η καλή Μαρίνα έλειπε για δουλειές εκτός της Μονής, δεν είχε την έγνοια της κανένας άλλος.
Φαίνεται ότι κάποιες φορές έμενε ολόκληρη εβδομάδα νηστική, μέχρι αν επιστρέψει εκείνη από τις δουλειές της.
Της έφερναν μερικές φορές καλομαγειρεμένο φαγητό, που διαφέρει πολύ από φαγητό μαγειρεμένο στο καζάνι για 300 ψυχές. Η αδελφή Μαρίνα της έλεγε : "Κράτησε λίγο να φας", διότι την λυπόταν που ήταν ταλαιπωρημένη. Της απαντούσε : "Μα καλά, το κοσμικό φαγητό είναι καλύτερο;".

Άλλοτε, της πήγε μια πολύ καλή μερίδα ψάρι. Αυτή το καθάρισε και τόδωσε στα γατιά. Της λέει η αδελφή: "μα τι κάνεις; Τι θα φας; Φάε ευλογημένη εσύ το ψάρι και δώσε στα γατιά τα κόκαλα". Και η απάντηση : "μα καλά, εσύ αποφάγια τρως στο Μοναστήρι; Πως θα φάνε τα γατιά τα αγκάθια (κόκαλα);" Με την ίδια στοργή, τάιζε και τα ποντίκια του κελιού της, με μικρά κομματάκια ψωμί. "Θέλουν να φάνε και αυτά", έλεγε.

Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ έξω από το κελί της. Η τρυφερότητα που αισθανόταν για τα ζώα ήταν πολύ μεγάλη. Μια φορά βρήκε κοντά στην θάλασσα ένα κοκαλιάρικο γαϊδουράκι, που έπρεπε να το είχαν εγκαταλείψει γέρικο πολύ για να πεθάνει. Το πήρε, το έφερε στο κελί της και το τάιζε με ψωμί, όσο καιρό έζησε.

Ποιος μπορεί αν αμφιβάλει ότι δεν θα ήταν δυνατόν να μοιράζεται το λιγοστό φαγητό της με τους άλογους και τους λογικούς φίλους της, αν δεν είχε σε μεγάλο βαθμό αποδεσμευτεί από τις υλικές ανάγκες; Όντως, η πραγματική της τροφή, αυτή που την χόρταινε, ώστε να λησμονεί την υλική τροφή, ήταν η πνευματική. Η σκέψη της και η καρδιά της ήταν αποκλειστικά δοσμένες στα ουράνια και στα άγια, στα οποία εντρυφούσε αδιάλειπτα. Αυτό το νόημα είχε ασφαλώς η απάντησή της στην πρόθυμη επισκέπτρια να της φέρει ότι φαγητό θα επιθυμούσε:
- Τι να σου φέρω Ταρσώ να φας;
- Εσύ θα μου φέρεις να φάω; Εμένα μου φέρνει ο αξιωματικός (ο άγγελος) και η Μαρία!

Τα λίγα αυτά βιογραφικά στοιχεία δίνουν μία πρώτη γενική εικόνα της ζωής της Ταρσώς που προηγήθηκε της εγκαταστάσεώς της στον τόπο της θεοφιλούς της ασκήσεως, αλλά, μέχρι κάποιου σημείου, και της ζωής της, όπως άρχισε αυτή να διαμορφώνεται πλέον, με την ασκητική της βιοτή, στον τόπο αυτό.

ΤΑΡΣΩ - Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΖΩΗ ΤΗΣ


Η ερημική ζωή της Ταρσώς και το γεγονός ότι δεν απομακρυνόταν, παρά σπανιότατα και μόνο για σοβαρό λόγο (όπως στην περίπτωση μιας αναγκαίας νοσηλείας), από τον τόπο αυτό της ασκητικής της διαμονής, δημιουργούσε ευνόητα την απορία στους επισκέπτες, που για πρώτη φορά έφταναν εκεί, ποια μπορούσε να είναι η πνευματική της τροφοδοσία, εφόσον δεν μπορούσε να εκκλησιάζεται και ποια σχέση ήταν δυνατόν να έχει με τη μυστηριακή, ιδιαίτερα, ζωή της Εκκλησίας.
Είναι φυσικό, ένας διά Χριστόν σαλός άνθρωπος να μην έχει Εκκλησιαστική ζωή, όπως την ζει ο χριστιανός του κόσμου:
εκκλησιασμό και συμμετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας, κατά τις τακτές ημέρες και ώρες των Ιερών Ακολουθιών.
Ο σαλός και επομένως "άτακτος" τρόπος της ζωής του, δεν του επιτρέπει την παρακολούθηση της εκκλησιαστικής ζωής, κατά τον "κατεστημένο" τρόπο, εφόσον εξάλλου, μεταξύ των στόχων της σαλότητας, υπάρχει και η αποφυγή από οτιδήποτε συντηρεί "κατεστημένη" ευσέβεια, "ευσχημόνως και κατά τάξιν", όπου όμως ελλοχεύει ο κίνδυνος της "ρουτίνας" της εκκλησιαστικής ζωής.

Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ. Αλλά τότε, πως μπορεί ένας σαλός διά Χριστόν να είναι ένας χαρισματικός χριστιανός, χωρίς εκκλησιαστική ζωή;
Αν ένας χριστιανός είναι πράγματι χαρισματικός, και μόνο από το γεγονός αυτό βεβαιώνεται ότι ο άνθρωπος αυτός ζει μέσα στην Εκκλησία και διά της Εκκλησίας πορεύεται προς την Βασιλεία του Θεού, όπως όλοι οι άλλοι χριστιανοί. Κάθε πραγματικό χαρισματικό άνθρωπο τον παρακολουθεί βήμα προς βήμα, κατά την πορεία του αυτή, η χάρη του Θεού και αναπληρώνει τα πνευματικά υστερήματα που μπορεί αν οφείλονται στον ιδιαίτερο τρόπο βιώσεως της χριστιανικής του ζωής, όπως λ.χ. αυτούς που ζουν "στα σπήλαια και στις οπές της γης"!

Είπε κάποτε: "Οι αρχάγγελοι μου έδωσαν τρεις στολές και τρεις η Παναγία. Μία μέχρι κάτω, μία ως εδώ και μία ως το γόνατο. Μου τις πήραν και λειτουργούν στην Εκκλησία".
Τι ήθελε να πει η Ταρσώ με τους συμβολικούς αυτούς λόγους; Ποιο είναι το νόημά τους που απέκρυπτε από το νου του συνομιλητή της; Μια πρώτη εντύπωση, που προκαλούν οι λόγοι αυτοί της Ταρσώς είναι ότι ευλογήθηκε τρεις φορές από τους αρχαγγέλους και από την Παναγία. Να υποθέσουμε ότι τον πλούτο αυτό των ευλογιών η ίδια η Ταρσώ τον κατάθεσε στο Σώμα της Εκκλησίας; Οπωσδήποτε όμως δεν είμαστε έξω από το βασικό νόημα αυτού του λόγου, αν αντιληφθούμε την προσφορά του χαρίσματος της σαλότητας αλλά και ολόκληρης της αναγεννημένης ζωής της στη "λειτουργία" της Εκκλησίας! Η αυτοσυνειδησία της Ταρσώς ήταν βαθύτατα εκκλησιαστική!

Μια κυρία, συχνή επισκέπτρια της Ταρσώς διηγείται: "Μια νύχτα βλέπω στον ύπνο μου πως έκανα καθαριότητα στο σπίτι μου και πίσω μου ακολουθούσε η Ταρσώ με μία σκούπα στο χέρι, σκουπίζοντας το δάπεδο με πολύ προθυμία και επιμέλεια. Είχα χαρά και απορία μέσα μου γι' αυτό που έκανε. Και αμέσως, σαν να διάβασε τις σκέψεις μου εκείνη την στιγμή, μου λέει σαν απάντηση σε αυτά που σκεφτόμουν : "επειδή έστειλες στον αδελφό μου αλάτι για το φαγητό του, ήρθα και εγώ να σε βοηθήσω". Ξύπνησα πολύ χαρούμενη. Προσπαθούσα να καταλάβω τα λόγια της και σκεφτόμουν αν είχα κάνει κάτι καλό εκείνες τις ημέρες. Θυμήθηκα μετά από πολύ κόπο ότι είχα στείλει ένα δεματάκι στο Άγιον Όρος με κιμωλία για την προεργασία των εικόνων και κάποιες πληροφορίες για την αγιογραφία, προκειμένου να βελτιώσουν την δουλειά τους.
Την επόμενη φορά που την επισκέφτηκα μου λέει: "ο αδελφός μου με τρέφει και μένα κάθε μέρα, με μνημονεύει, τον ευχαριστώ, να' ναι καλά".αργότερα πληροφορήθηκα ότι ο μοναχός στον οποίο είχα στείλει το δέμα, που ήταν ιερέας, είχε ακούσει για την Ταρσώ και την μνημόνευε καθημερινά στις Θείες Λειτουργίες που έκανε".


Σημαντικό.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν βιάζεται να αναγνωρίσει την αγιοσύνη ενός ανθρώπου.
Αυτό είναι κάτι που έρχεται με τον χρόνο, μετά από εμπεριστατωμένη έρευνα και εφόσον υπάρξει θαυματουργική παρουσία που δεν αμφισβητείται.
Για αυτό πολύ σωστά, η Γερόντισσα Ταρσώ όπως και πολλοί ακόμη ασκητές (όπως ο Γέρων Παΐσιος, ο Γέρων Πορφύριος, ο Πατήρ Ιάκωβος Τσαλίκης από τις Ροβιές κ.α.) δεν έχουν ανακηρυχθεί επίσημα ως Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Αυτό όμως δεν εμποδίζει να αναφερόμαστε στη ζωή και το έργο τους, και ο Θεός γνωρίζει πότε θα τους τιμήσει.
Άλλωστε όσοι αρέσκεστε να διαβάζετε τους βίους των αγίων, θα γνωρίζεται ότι τα μεγαλύτερα και ανεξήγητα θαύματα ενός Αγίου, συνήθως πραγματοποιούνται μέχρι την ημέρα της αναγνωρίσεώς του.

ΣΗΜ. "ΝΕΚΡΟΥ": Βρήκα και 2 τροπάρια γι' αυτήν εδώ:

Απολυτίκιο. Ήχος πλ. δ΄. Το προσταχθέν.

Την ευωδίαν των θείων σου λειψάνων διψών εν βίω σοί εγκώμια ψελλίζω, τη σαλή του καιρού μου, ο σαλός και άφρων! Εν τύψεσι συνειδήσεως φοβεραίς, αιτούμενος σάς πρεσβείας, μήτερ Ταρσώ, υπέρ πάντων οικείων μου και σαρκιδίου εμού, και πάντων των μισούντων με, προς ειρήνην και άφεσιν.

Κοντάκιο. Ήχος γ΄. Η Παρθένος σήμερον.

Εν τη κόπρω έζησας και ευωδίαν πηγάζεις, λογικήν ανέτρεψας εις εικοστόν τον αιώνα. Δέξαι μου άξεστον ύμνον άνευ αξίας, πρέσβευε υπέρ ανθρώπων, Ταρσώ οσία, αμαρτίαις ρυπωθέντων, ώσπερ ο ψάλλων το σον κοντάκιον.

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Δυστυχώς είμαι απληροφόρητη, μου δημιουργήθηκε η εξής απορία διαβάζοντας την ανάρτηση: η αδελφή Ταρσώ ακολουθεί το παλαιό ημερολόγιο, συγκεκριμένα ανήκει στους ΓΟΧ, σωστά; Τι σημαίνει αυτό; Έχω μπερδευτεί... Μπορεί κάποιος ΓΟΧ να φτάσει στην αγιοσύνη; Θεωρείται πως είναι αίρεση;
Επαναλαμβάνω πως δεν γνωρίζω για το ζήτημα. Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη, δεν θέλω να προσβάλω κανεναν, αν η απορία μου να είναι ανόητη, τότε παρακαλώ αγνοείστε την.
Ευχαριστώ πολυ.

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ είπε...

Σας ευχαριστώ που θέτετε αυτό το ζήτημα. Είναι μεγάλο και ακανθώδες και δε θα ήθελα να σας απαντήσω σύντομα ή πρόχειρα.
Φυσικά οι "ΓΟΧ" δεν είναι αιρετικοί, δεν υπάρχει διαφορά πίστης. Υπάρχει θέμα σχίσματος, λόγω του ότι δεν κοινωνούν με εμάς (την Εκκλησία του νέου ημερολογίου) και με τις λοιπές τοπικές Εκκλησίες του κόσμου που κοινωνούν με εμάς.
Κι εκεί βέβαια υπάρχει ποικιλία έντασης, στο πώς μας αντιμετωπίζουν: π.χ. άλλοι αποδέχονται τους αγίους γέροντες του νέου ημερολογίου (Πορφύριο, Σωφρόνιο κ.λ.π.), άλλοι όχι.
Ας αναφέρω ωστόσο ότι ο όσιος Ιωάννης ο Ρουμάνος, ασκητής της ερήμου του Χοτζεβά στην Παλαιστίνη (κοιμήθηκε 1960), αναγνωρίστηκε ως άγιος και επίσημα από το πατριαρχείο Ρουμανίας, παρότι δεν είχε καν κοινωνία με το πατρ. Ιεροσολύμων με αφορμή το ημερολογιακό.
Και ο κατά κοινή ομολογία άγιος γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας επίσης ήταν παλαιοημερολογίτης, αλλά στο παλαιό ημερολόγιο, όπως έχει γραφτεί (οι εντόπιοι ξέρουν), κοινωνούσε και η γερόντισσα Σοφία, που αγιοκατατάχθηκε πρόσφατα (Δεκ. 2011) από το Οικ. Πατριαρχείο.
Προς το παρόν δε θα ήθελα να πω κάτι άλλο. Ας απαντήσουν άλλοι... Προσωπικά, επιφυλάσσομαι.

Ανώνυμος είπε...

Το θέμα που θίγεται είναι και μεγάλο και ακανθώδες.
Υποτίθεται πως κάθε χριστιανός πιστεύει στο Χριστό και ακολουθεί όσα εκείνος δίδξε. Η πραγματικότητα όμως απέχει πολύ.
Ο διαχωρισμός των χριστιανών σε παλαιούς και νέους είναι μια έντονη πληγή στο σώμα της εκκλησίας.
Όλα ξεκίνησαν με την αλλαγή του ημερολογίου. Για λόγους διόρθωσης του ημερολογίου, αστρονομικούς, έπρεπε αν γίνει αλλαγή στις ημέρες του ημερολογίου. Η εκκλησία το υιοθέτησε και τότε άρχισαν όλα(να πω εδώ πως ο άνθρωπος που εισήγαγε το ημερολόγιο, αυτό που λέμε νέο, ήταν πάπας).
Δημιουργήθηκαν προστριβές τότε εντονότατες και διασπάστηκαν οι χριστιανοί σε ομάδες.
Στην πορεία οι αρκετές ομάδες του παλαιού ημερολογίου διασπάστηκαν σε μικρότερες και πάει λέγοντας.
Το θέματα είναι βασικά δύο: η απουσία χειροτονιών κατά την αποστολική διαδοχή, μη έγκυρων δηλαδή, και η απουσία κοινωνίας με τις λοιπές εκκλησίες.
Υπάρχουν εκκλησίες οι οποίες κοινωνούν(μνημονεύουν δηλαδή) τις λοιπές όπως η Σερβία, η Ρωσία, Ιεροσόλυμα..
Όλοι αυτοί έχουν έγκυρες χειροτονίες κι επομένως μυστήρια.
Είναι δύσκολο θέμα, πάρα πολύ. Ανά την επικράτεια, την ελληνική κι όχι μόνο, υπάρχουν παλαιοημερολογίτικες ομάδες που αντιπαθούν κι αντιπαλεύουν η μία την άλλη κρατώντας για τον εαυτό τους την απόλυτη αλήθεια.
Στο Άγιο Όρος τα πάντα κινούνται στο ρυθμό του παλιαού ημερολογίου αλλά εξαιρείται η Εσφιγμένου που δεν μνημονεύει τον πατριάρχη διότι τον θεωρούν αιρετικό κι οικουμενιστή κλπ...
Επομένως κι αυτοί δεν είναι σε κοινωνία με τις λοιπές εκκλησίες.
Προσωπικά συμπαθώ κάθε άνθρωπο με όποιο ημερολόγιο κι αν είναι ωστόσο θα προτιμούσα να είναι στο νέο, δηλαδή σε κοινωνία με την εκκλησία και να μην είναι αποκομμένοι.
Απο κει και πέρα διαλέγεις και παίρνεις. Καθένας έχει τα δικά του επιχειρήματα(δεν έχουν άδικο για λάθος κινήσεις του πατριαρχείου, όμως δεν είναι η ερμηνεία που δίνεται πάντα η σωστή(έχω προσωπική εμπειρία)).
Οι ιερείς του πάτριου ημερολογίου δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι όπως του νέου.
Αυτό που με εντυπωσιάζει, προσωπικά, είναι πως κάθε ιερέας που εκπίπτει ως ιερέας σστο νέο έυκολα βρίσκει πρόθυμους να τον στηρίξουν στο παλαιό.
Η συγκεκριμένη μοναχή δεν ήξερα πως είναι με το παλαιό. Γνώρισα όμως παλιότερα μια μοναχή που είχε χάρισμα προορατικό αλλα ήταν ιδιόρρυθμη κι αυτή.
Δεν γνωρίζω τα της αγιοποίησης ούτε μπορώ να εκφράσω άλλη γνώμη.
Νομίζω όμως πως ο Θεός βρίσκει τον τρόπο να φανερώνει τη δύναμή του.
Μακάρι να πάψει η διαίρεση στην εκκλησία.
Καλή συνέχεια.