Θαβώρ: Κοινωνία Φωτός και Αναστάσεως

 

Βασίλειος Γκρίλλας, Θεολόγος, ΜΑ Θεολογίας

Πεμπτουσία

«ραββί, καλόν εστιν ημάς ώδε είναι· και ποιήσωμεν σκηνάς τρεις, σοι μίαν και Μωϋσεί μίαν και ᾿Ηλία μίαν. ου γαρ ήδει τι λαλήση· ήσαν γαρ έκφοβοι.»

Στο γεγονός της Μεταμορφώσεως του Χριστού στο Θαβώριο Όρος, συντελούνται θαυμαστά σημεία, που η ανθρώπινη φύση αδυνατεί να κατανοήσει. Ο Χριστός απογυμνώνεται της ανθρωπότητας και ενδύεται την θεότητα ενώπιον των Μαθητών και μετέπειτα Αποστόλων. Ο Ιησούς παραλαμβάνει «τον Πέτρον και τον Iάκωβον και τον Ιωάννην» και μάλιστα «κατ’ ιδίαν μόνους» και «αναφέρει αυτούς εις όρος υψηλόν» (Μαρκ. 9,2). Σε αυτή την απλή και λιτή διάσταση, συντελεί μια ανεκλάλητη διδασκαλία βιώματος ουσίας που αφορά το Πρόσωπο Του: «μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών και τα ιμάτια αυτού εγένετο στίλβοντα, λευκά λίαν ως χιών, οία γναφεύς επί της γης ου δύναται ούτω λευκάναι.» (Μαρκ. 9,2-3). Σε αυτή την Δόξα και την μεγαλοπρέπεια Του, καλεί δύο ακόμα μαθητές από ένα διαφορετικό περιβάλλον, τον Μωυσή και τον Ηλία, οι οποίοι ευρέθησαν όχι απλώς παρόντες κατά κλήσιν, αλλά «ήσαν συλλαλούντες τω ᾿Ιησού» (Μαρκ. 9,2).

Παράδοξο πράγμα για την ανθρώπινη λογική. Ο Κύριος εγκαταλείπει τους εννέα Μαθητές κάτω και πέραν του Όρους Θαβώρ, ακολούθως εγκαταλείπει τους τρείς Μαθητές που ήσαν παρόντες στο Όρος μαζί του και αρχίζει να διαλέγεται με άλλους μαθητές κεκλημένους από ένα διάφορο περιβάλλον! Το ακόμα πιο παράδοξο! Οι τρείς παρόντες Μαθητές ακούν τον Ιησού συλλαλούντα με τον Μωυσή και τον Ηλία και δεν έχουν την δυνατότητα να κατανοήσουν όσα ακούν. Αυτή την διάσταση έχουν με μια πρώτη ματιά τα γεγονότα.

Το ουσιαστικό ερώτημα που γεννάται είναι: Τελικά ο Χριστός εγκαταλείπει τους Μαθητές ή οι Μαθητές αδυνατώντας να κατανοήσουν εγκαταλείπουν τον Χριστό;

Ο Χριστός έδωσε στους Μαθητές κάθε εφόδιο για να αποκτήσουν την δυνατότητα αντίληψης και κατανόησης της παρουσίας Του. Είναι βέβαιο πως σε μια σχετικότητα επιτυχίας και οι δώδεκα είχαν καταφέρει να γνωρίζουν με ποιόν είναι μαζί. Εξ΄ αυτών κρίνονται τρείς ικανότεροι σε αυτή την γνώση. Ωστόσο, η δυνατότητα και αυτών των τριών περιορίζεται στο ύψος της δυνάμεως της πνευματικής, στην οποία είχαν ασκηθεί βιάζοντας τον εαυτό τους. Γι΄ αυτό αντικρίζουν την Δόξα του Χριστού στην Μεταμόρφωση έκαστος «καθώς ηδύναντο», όπως όμορφα και χαρακτηριστικά ψάλλει η Εκκλησία. Αντιλαμβάνονται δηλαδή, την θεϊκή Δόξα του Χριστού, στο όριο της δικής τους οντολογικής διάστασης.

Συγκρίνοντας το μικρόκοσμο της ανθρώπινης φύσης, με το απόλυτο της θείας παρουσίας, που συναντιούνται στην κορυφή του Θαβώρ αντιλαμβάνεται κάποιος εύκολα, πως οι Μαθητές από το Όλον κατανόησαν και είδαν ή είδαν και κατανόησαν, ένα απειροελάχιστο σημείο του Άπειρου Θεού. Αυτό το ελάχιστο, τους έριξε στο έδαφος! Αυτό το μικρό τους έκανε να ξεχάσουν όλο τον κόσμο και να εστιάσουν στο Πρόσωπο του Κυρίου.

Το Όρος Θαβώρ

 

Το παράδοξο όμως δεν είναι η παρουσία των Μαθητών. Τα δεδομένα γι΄ αυτούς είναι φυσικά. Το παράδοξο είναι η στάση του Χριστού ο οποίος κατανοώντας την κατάσταση των Μαθητών εισέρχεται ο Ίδιος σε μια κατάσταση αμηχανίας τόσο που δεν ξέρει πως να τους αντιμετωπίσει: «ου γαρ ήδει τι λαλήση· ήσαν γαρ έκφοβοι» (Μαρκ. 9,2). Μάλιστα, αυτή η «αμηχανία» του Χριστού φθάνει προφανώς στο απόλυτο, τόσο που προκαλεί τον Πατέρα να επέμβει και να ρυθμίσει την φυσική τάξη των πραγμάτων, λήγοντας εκατέρωθεν κάθε προβληματισμό με την θεία φωνή του: «ούτός εστιν ο υιός μου ο αγαπητός· αυτού ακούετε» (Μαρκ. 9,7). 

Το ακόμα πιο σημαντικό είναι ο Πατήρ σε αυτή την επέμβαση δεν κρατά τον τύπο του κατηγορηματικού Θεού, αλλά του φιλόστοργου Πατέρα. Έτσι δεν μένει μόνο στον βροντώδη λόγο Του, αλλά ως Πατέρας απλώνει το χάδι Του στα παιδιά Του με μοναδικό τρόπο, ησυχάζοντας μέσα τους κάθε αγωνία και κάθε φόβο. Το κείμενο του Ευαγγελίου περιγράφει αυτό το πατρικό χάδι με μοναδικό τρόπο λέγοντας: «και εγένετο νεφέλη επισκιάζουσα αυτοίς» (Μαρκ. 9,7).

Αυτή η αγαθότητα του Πατρός, φέρνει και πάλι τους Μαθητές στην φυσική κατάσταση της ανθρωπότητας. Μάλιστα αναζητώντας οι ίδιοι τον τρόπο με τον οποίο συνήλθαν, δεν μπόρεσαν και πάλι να κατανοήσουν αυτή την μοναδικότητα της θεικής παρέμβασης. Το μόνο που αντίκριζαν τα μάτια τους ήταν το πρόσωπο του Διδασκάλου Χριστού «και εξάπινα περιβλεψάμενοι ουκέτι ουδένα είδον, αλλά τον ᾿Ιησούν μόνον μεθ᾿ εαυτών» (Μαρκ. 9,8).

Όλα αυτά τα σπουδαία, παρόλο που οι Μαθητές τα καταλάβαιναν περιορισμένα και με τη σχετικότητα της ανθρώπινης φύσης, όλα αυτά τα σημαντικά που αντίκρισαν χοικοί όντες δια της μετοχής του κτιστού στο Άκτιστο, όλα αυτά που αντιλήφθηκαν δια των θείων ενεργειών αγνοώντας παντελώς της θεία ουσία, τους οδηγούν στο να ζητήσουν από Χριστό μια μέγιστη χάρη. Να παραμείνουν εκεί μόνοι για πάντα. Μάλιστα δίνουν και το περίγραμμα αυτής της παραμονής λέγοντας «ραββί, καλόν εστιν ημάς ώδε είναι· και ποιήσωμεν σκηνάς τρεις, σοι μίαν και Μωϋσεί μίαν και ᾿Ηλία μίαν» (Μαρκ. 9,8).

Ο Χριστός τους άκουσε, αλλά ποτέ δεν απάντησε και άρχισαν να κατηφορίζουν για να συναντήσουν και πάλι τους ανθρώπους και «υιόν … έχοντα πνεύμα άλαλον… όπου αν αυτόν καταλάβη, ρήσσει αυτόν, και αφρίζει και τρίζει τους οδόντας αυτού, και ξηραίνεται·». Εκεί ο Χριστός δίνει την απάντηση «ω γενεά άπιστος, έως πότε προς υμάς έσομαι; έως πότε ανέξομαι υμών;».

Δύσκολη η Μεταμόρφωση. Και γι’ αυτόν που Μεταμορφώνει και γι΄ αυτόν που Μεταμορφώνεται. Ο λόγος; Χρειάζεται η Πίστη και κατανόηση της Αναστάσεως η αλλιώς η κατανόηση δια του βιώματος του «τι εστι το εκ νεκρών αναστήναι» (Μαρκ. 9,10).

Συμπλήρωμα

Μεταμόρφωση του Χριστού: Συνδιάλεξη μέσα στον χώρο και τον χρόνο (Πρόσεξε ποιος μιλάει...)

 Μεταμόρφωση του Σωτήρος: Η Γιορτή του Φωτός
  
Mεταμόρφωση του Χριστού vs πυρηνική "μεταμόρφωση" στη Χιροσίμα!...

August 6th: The Light of Transfiguration & the flash of Hirosima!

῞Ελα σ’ ἐμᾶς, Κύριε, σέ ὥρα σκοτοδύνης, στήν ἄκρη τοῦ βουνοῦ...  

«Ἐγέρθητε καὶ μὴ φοβεῖσθε».

Απλά λόγια για τη Μεταμόρφωση του Χριστού

Το Φως της Μεταμόρφωσης του Χριστού είναι το ίδιο με τη Φωτιά της Κόλασης

 

Το αιώνιο Φως του Θεού μέσα από τα μάτια της σύγχρονης αγίας Γαλακτίας

7 Αυγούστου: 10.000 άγνωστοι Αφρικανοί άγιοι και μια πρόταση για τις Εκκλησίες του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας...
 
Η αγία Θεοδώρα της Σύχλα (Ρουμανία), που την τάιζαν τα πουλιά (7 Αυγούστου)

Ο άγιος Μύρων, επίσκοπος Κρήτης, ο Θαυματουργός & ο βράχος του απολιθωμένου δράκου (8 Αυγούστου)

Ας γλυκάνουμε το νου και την καρδιά μας, μιλώντας για (και με) την Παναγία μας...

Θεία Μεταμόρφωση: η κατ' εξοχήν εορτή των μοναχών 

Όρος Θαβώρ, θείον Φως, ευωδιάζον

Το περιστατικό της διανομής των άρτων και των ψαριών στους ανθρώπους, έχει κι ένα βαθύτερο νόημα...

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ομιλίες Δ’ – Κυριακοδρόμιο, Εκδ. Πέτρου Μπότση, 2012

Ιερά Μητρόπολις Κηφισίας, Προσκυνητής

[...] Ολόκληρο το περιστατικό αυτό της διανομής των άρτων και των ψαριών στους ανθρώπους, ο αριθμός των ψαριών και των άρτων, καθώς και ο αριθμός των κοφινιών με τα περισσεύματα, όλα μαζί έχουν κι ένα εσωτερικό, ένα βαθύτερο νόημα.

Λίγο πριν από το θάνατό Του ο Κύριος ονόμασε τον άρτο Σώμα Του. Στο συγκεκριμένο περιστατικό είναι αλή­θεια πως δε λέει κάτι τέτοιο με λόγια, το κάνει όμως με τον αριθμό των άρτων. Οι πέντε άρτοι σημαίνουν τις πέντε αισθήσεις· κι οι πέντε αισθήσεις αντιπροσω­πεύουν όλο το σώμα.

Το ψάρι σημαίνει τη ζωή. Τους πρώτες αιώνες της χριστιανικής ζωής το Χριστό τον απεικόνιζαν με τη μορφή ψαριού. Το σύμβολο αυτό μπορεί να το δει ακόμα και σήμερα κανείς στις αρχαίες χριστιανικές κατακόμβες. Απ’ αυτήν την άποψη, ο Χριστός έδωσε το σώμα και τη ζωή Του στους ανθρώ­πους για να τραφούν. Και γιατί ήταν δύο τα ψάρια; Επειδή ο Κύριος έδωσε και δίνει τον εαυτό Του θυσία τόσο όσο διάστημα κράτησε η επίγεια διαδρομή Του, όσο και στην Εκκλησία μετά την Ανάστασή Του, ως τη σημερινή μέρα.

Ποια σημασία έχει το γεγονός ότι έκοψε μόνος του τους άρτους; Αυτό σημαίνει πως Εκείνος, με την ελεύθερη βούλησή Του, παραδόθηκε να θυσιαστεί για τη σωτηρία των ανθρώπων. Γιατί έδωσε τα ψωμιά και τα ψάρια στους αποστόλους, για να τα μοιράσουν αυτοί μετά στο λαό; Επειδή εκείνοι ήταν που έπρεπε να μεταφέρουν το Χριστό σ’ ολό­κληρο τον κόσμο και να τον δώσουν στους ανθρώπους και τα έθνη ως τροφή ζωής.

Τι σημαίνουν τα δώδεκα κοφίνια με τα περισσεύματα των άρτων; Την άφθονη καρποφορία τού έργου των αποστόλων. Κάθε θερισμός των αποστόλων θα είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από το σπόρο που έσπειραν, όπως κάθε καλάθι είχε περισσότερο ψωμί από τους άρτους που έφαγαν και χόρτασαν οι πεινασμένοι άνθρωποι.
(Το περιστατικό τού θαύματος του πολλαπλασιασμού των άρτων που έγινε με τη δύναμη του Χριστού μνημονεύεται κάθε φορά σε μια ωραία ευχή, στην τελετή της αρτοκλασίας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ο ευλογήσας τους πέντε άρτους εν τη ερήμω και εξ αυτών πεντακισχιλίους άνδρας χορτάσας, ευλόγησον και τους άρτους τούτους, τον σίτον, τον οίνον και το έλαιον και τους εξ αυτών μεταλαμβάνοντας πιστούς δούλους Σου αγίασον»).

Όλ’ αυτά τα μυστήρια έχουν μεγάλο βάθος, δυσθε­ώρητο. Ποιος τολμά να κοιτάξει τόσο βαθιά, στα απύθ­μενα βάθη τους; Ποιος θα τολμούσε στην πρόσκαιρη ζωή μας να διεισδύσει στα βάθη αυτά; Ίσως πληροφο­ρηθούν αρκετά εκείνοι που τους αρέσει να διαβάζουν και ν’ ακούνε το ευαγγέλιο. Οι άγγελοι απολαμβάνουν μέχρι κορεσμού τη γλυκύτητα του ευαγγελίου. Όσο περισσότερο το διαβάζει ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο τρέπεται σε σκέψεις πνευματικές και σε προσευχή. Όσο περισσότερο καθοδηγεί τη ζωή του σύμφωνα μ’ αυτό, τόσο η ανάγνωση θ’ ανοίγει τα βάθη των νοημάτων του και θα τον ικανοποιεί με το άρωμά του. Γι’ αυτό πρέπει δόξα και ύμνος στον Κύριο Ιησού Χριστό, μαζί με τον άναρχο Πατέρα Του και το Πανάγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Η Πραότης και η Ταπείνωση του Κυρίου υπόδειγμα για εμάς

Γέρων Κλεόπας Ηλιέ / OOΔE

Πείτε μου κάτι για την πραότητα και την ταπείνωση τον Κυρίου;

 

Γι' αυτές τις δύο μεγάλες αρετές μας μιλάει ο ίδιος ο Χριστός λέγοντας:

"Μάθετε απ' εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών" (Ματθ. 11,29).

Ενώ στους μακαρισμούς λέγει:

"Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστί η βασιλεία των ουρανών", και παρακάτω λέγει: "Μακάριοι οι πραείς ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην" (Ματθ.5,5).

Με αυτούς τους δύο μακαρισμούς, ο Σωτήρ μας λέγει ότι οι πράοι και ταπεινοί στην καρδιά κληρονομούν τόσο την γη όσο και την Βασιλεία των Ουρανών.

Με άλλα λόγια κληρονομούν την ευφροσύνη και ευτυχία της παρούσης ζωής και την μακαριότητα της αιωνίου ζωής, διότι τους πράους και ταπεινούς όλος ο κόσμος τους αγαπά, τους σέβεται, τους υπακούει και ωφελείται απ' αυτούς. η ευκολότερη οδός για την σωτηρία είναι των πράων και ταπεινών τη καρδία. 

 

Με την πραότητα κερδίζουμε τους ανθρώπους, ενώ με την ταπείνωση διώχνουμε τον διάβολο και καλούμε σε βοήθεια τους αγγέλους. Οι πράοι και ταπεινοί έχουν τους λιγότερους πειρασμούς σ' αυτή την ζωή, δηλ. βρήκαν ανάπαυση στις ψυχές των, διότι με την πραότητα γλυκαίνουν και κερδίζουν την αγάπη όλων των ανθρώπων και νικούν εύκολα τους πειρασμούς.

 

Λέγουν οι Άγιοι Πατέρες ότι η πραότης είναι ανάμεσα στην οργή και στην αγάπη. Κατόπιν προσθέτουν ότι η πραότης να μη φθάνει μέχρι δειλίας, ούτε η αγάπη μέχρι αδιαφορίας.

Έτσι λοιπόν, πρέπει να ζούμε ούτε πολύ πράοι για να μη βλασφημείται το Ευαγγέλιο και το Όνομα του Θεού, ούτε πάλι αδιάφοροι και σκληροτράχηλοι, ώστε να προκαλούμε σε οργή και εκδίκηση τον πλησίον μας.

Ενώ για την ταπείνωση λέγουν οι Άγιοι Πατέρες ότι είναι το ένδυμα του Χριστού, διότι με αυτήν πήρε ανθρώπινο σώμα για τη δική μας σωτηρία και ήλθε στην γη.

Ο Χριστός έλαβε στο σώμα Του τα αδιάβλητα πάθη της φύσεως, όπως: Την πείνα, την δίψα, τον πόνο, την κόπωση.

Ενώ τα εκ της φύσεως προερχόμενα αμαρτωλά πάθη δεν τα έλαβε.

Η Πεντηκοστή μάς υπενθυμίζει ότι η χριστιανική ζωή δεν είναι ηθικό σύστημα ούτε ιδεολογία, αλλά μετοχή στη ζωοποιό χάρη του Τριαδικού Θεού.

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Προσκυνητής (εικ.)

Η ευαγγελική περικοπή της Κυριακής της Πεντηκοστής μάς εισάγει στο μυστήριο της παρουσίας και της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης τοποθετεί τα λόγια του Χριστού κατά την τελευταία και μεγάλη ημέρα της εορτής της Σκηνοπηγίας, όταν ο Ιησούς αναφωνεί: «ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω». Η εικόνα της δίψας είναι καίρια: φανερώνει την υπαρξιακή ανάγκη του ανθρώπου για ζωή αληθινή, για κοινωνία με τον Θεό, για πληρότητα που δεν μπορεί να προσφέρει ο κόσμος.

Ο Χριστός δεν παρουσιάζεται απλώς ως διδάσκαλος που δείχνει έναν δρόμο· παρουσιάζεται ως η ίδια η πηγή της ζωής. Όποιος πιστεύει σε Αυτόν, λέει η Γραφή, «ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος». Και ο ίδιος ο ευαγγελιστής ερμηνεύει ότι ο λόγος αυτός αναφέρεται στο Άγιο Πνεύμα, το οποίο επρόκειτο να λάβουν οι πιστεύοντες σε Αυτόν. Εδώ βρίσκεται η σημασία της Πεντηκοστής: το Άγιο Πνεύμα δεν δίνεται ως μια εξωτερική δύναμη, αλλά ως εσωτερική δωρεά ζωής, που μεταμορφώνει τον άνθρωπο και τον καθιστά φορέα της θείας χάριτος.

Η αναφορά σε «ποταμούς ύδατος ζώντος» δείχνει αφθονία, κίνηση και καρποφορία. Η χάρη του Πνεύματος δεν παραμένει στάσιμη. Όταν κατοικεί στον άνθρωπο, τον ανακαινίζει και συγχρόνως τον καθιστά πηγή ευλογίας για τους άλλους. Έτσι, η Πεντηκοστή δεν είναι μόνο γεγονός που αφορά τους Αποστόλους, αλλά γεγονός εκκλησιολογικό και διαρκές: η Εκκλησία ζει από το Άγιο Πνεύμα και γίνεται ο τόπος όπου το «ζων ύδωρ» προσφέρεται στον κόσμο.

Η περικοπή δείχνει επίσης ότι ο λόγος του Χριστού προκαλεί διάκριση και κρίση. Άλλοι αναγνωρίζουν σε Αυτόν τον προφήτη ή τον Χριστό, ενώ άλλοι σκανδαλίζονται, αμφισβητούν και τον απορρίπτουν. Η παρουσία του Θεού μέσα στην ιστορία δεν εξαναγκάζει τον άνθρωπο· ζητεί ελεύθερη ανταπόκριση. Η πίστη δεν γεννιέται απλώς από εξωτερικά επιχειρήματα, αλλά από ταπεινή και δεκτική καρδιά. Γι’ αυτό και οι υπηρέτες που στέλνονται να συλλάβουν τον Ιησού επιστρέφουν λέγοντας: «Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος». Ο λόγος του Χριστού έχει δύναμη που υπερβαίνει την ανθρώπινη ρητορεία, διότι είναι λόγος ζωής και αλήθειας.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η στάση του Νικοδήμου, ο οποίος υπενθυμίζει ότι ο νόμος δεν κρίνει έναν άνθρωπο πριν πρώτα τον ακούσει. Μέσα σε ένα κλίμα προκατάληψης και εχθρότητας, ακούγεται μια φωνή δικαιοσύνης. Αυτό φανερώνει ότι η αλήθεια προϋποθέτει ταπείνωση, διάθεση ακροάσεως και ειλικρίνεια καρδιάς ενώπιον του Θεού. Όπου κυριαρχεί η εγωϊστική αυτάρκεια, ο άνθρωπος αδυνατεί να αναγνωρίσει το έργο του Θεού.

Η φράση «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου» αναδεικνύει ακόμη περισσότερο το νόημα της περικοπής. Ο Χριστός δεν ξεδιψά μόνο τον άνθρωπο, αλλά και τον οδηγεί στο φως της αλήθειας. Το Άγιο Πνεύμα, που εκπορεύεται από τον Πατέρα και αποστέλλεται στον κόσμο διά του Υιού, οδηγεί τον άνθρωπο σε όλη την αλήθεια και τον εισάγει στη ζωή του φωτός. Η δίψα και το σκοτάδι είναι δύο βασικές εμπειρίες της πεπτωκυίας ανθρώπινης υπάρξεως· ο Χριστός προσφέρει και το ύδωρ της ζωής και το φως της αλήθειας.

Συνεπώς, η ευαγγελική περικοπή της Πεντηκοστής είναι πρόσκληση προσωπική και εκκλησιαστική. Ο άνθρωπος καλείται να αναγνωρίσει τη δίψα της ψυχής του και να προσέλθει στον Χριστό. Και η Εκκλησία καλείται να ζει ως κοινότητα Πνεύματος Αγίου, ως σώμα Χριστού που προσφέρει στον κόσμο ζωή, φως και αλήθεια. Η Πεντηκοστή μάς υπενθυμίζει ότι η χριστιανική ζωή δεν είναι ηθικό σύστημα ούτε ιδεολογία, αλλά μετοχή στη ζωοποιό χάρη του Τριαδικού Θεού.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ, Ευαγγ. Ανάγνωσμα: Ιω. 7, 37-52. 8,12 

Ιερός ναός Παναγίας Αγίας Νάπας 

Πρωτότυπο Κείμενο

Εν δε τη εσχάτη ημέρα τη μεγάλη της εορτής ειστήκει ο Ιησούς και έκραξε λέγων∙ εάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω. Ο πιστεύων εις εμέ, καθώς είπεν η γραφή, ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος. Τούτο δε είπε περί του Πνεύματος ου έμελλον λαμβάνειν οι πιστεύοντες εις αυτόν∙ ούπω γαρ ην Πνεύμα Άγιον, ότι Ιησούς ουδέπω εδοξάσθη. Πολλοί ουν εκ του όχλου ακούσαντες τον λόγον έλεγον∙ ούτος εστιν αληθώς ο προφήτης. Άλλοι έλεγον∙ μη γαρ εκ Γαλιλαίας ο Χριστός έρχεται; Ουχί η γραφή είπεν ότι εκ του σπέρματος Δαβίδ και από Βηθλεέμ της κώμης, όπου ην Δαβίδ, ο Χριστός έρχεται; 

Σχίσμα ουν εν τω όχλω εγένετο δι’ αυτόν. Τινές δε ήθελον εξ αυτών πιάσαι αυτόν, αλλ’ ουδείς επέβαλεν επ’ αυτόν τας χείρας. Ήλθον ουν οι υπηρέται προς τους αρχιερείς και Φαρισαίους, και είπον αυτοίς εκείνοι∙ διατί ουκ ηγάγετε αυτόν; Απεκρίθησαν οι υπηρέται∙ ουδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος, ως ούτος ο άνθρωπος. Απεκρίθησαν ουν αυτοίς οι Φαρισαίοι∙ μη και υμείς πεπλάνησθε; Μη τις εκ των αρχόντων επίστευσεν εις αυτόν ή εκ των Φαρισαίων; Αλλ’ ο όχλος ούτος ο μη γινώσκων τον νόμον επικατάρατοι εισί! 

Λέγει Νικόδημος προς αυτούς, ο ελθών νυκτός προς αυτόν, εις ων εξ αυτών∙ μη ο νόμος ημών κρίνει τον άνθρωπον, εάν μη ακούση παρ’ αυτού πρότερον και γνω τι ποιεί; Απεκρίθησαν και είπον αυτώ∙ μη και συ εκ της Γαλιλαίας ει; Ερεύνησον και ίδε ότι προφήτης εκ της Γαλιλαίας ουκ εγήγερται. Και επήλθεν έκαστος εις τον οίκον αυτού. Πάλιν ουν αυτοίς ο Ιησούς ελάλησε λέγων∙ εγω ειμί το φως του κόσμου∙ ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ΄ έξει το φως της ζωής».

Απόδοση

 

Την τελευταία μέρα της γιορτής, την πιο λαμπρή, στάθηκε ο Ιησούς μπροστά στο πλήθος και φώναξε: «Όποιος διψάει, να ‘ρθει σ’ εμένα και να πιει. Μέσα από κείνον που πιστεύει σ’ εμένα, καθώς λέει η Γραφή, ποτάμια ζωντανό νερό θα τρέξουν». Αυτό το είπε ο Ιησούς εννοώντας το Πνεύμα που θα έπαιρναν όσοι θα πίστευαν σ’ αυτόν. Γιατί τότε ακόμα δεν είχαν το Άγιο Πνεύμα, επειδή ο Ιησούς δεν είχε ακόμα δοξαστεί με την ανάσταση. Πολλοί άνθρωποι από το πλήθος, που άκουσαν αυτά τα λόγια, έλεγαν: «Αυτός είναι πραγματικά ο προφήτης που περιμένουμε». Άλλοι έλεγαν: «Αυτός είναι ο Μεσσίας». Ενώ άλλοι έλεγαν: «Ο Μεσσίας θα ΄ρθει από τη Γαλιλαία; Η Γραφή δεν είπε πως ο Μεσσίας θα προέρχεται από τους απογόνους του Δαβίδ και θα γεννηθεί στη Βηθλεέμ, χωριό καταγωγής του Δαβίδ»; 

Το πλήθος λοιπόν διχάστηκε εξαιτίας του. Μερικοί απ’ αυτούς ήθελαν να τον πιάσουν, κανείς όμως δεν άπλωσε χέρι πάνω του. Γύρισαν, λοιπόν, πίσω οι φρουροί στους αρχιερείς και στους Φαρισαίους, κι αυτοί τους ρώτησαν: «Γιατί δεν τον φέρατε;» Οι φρουροί απάντησαν: «Ποτέ δε μίλησε άνθρωπος όπως αυτός». Τους ξαναρώτησαν τότε οι Φαρισαίοι: «Μήπως παρασυρθήκατε κι εσείς; Πίστεψε σ’ αυτόν κανένα μέλος του συνεδρίου ή κανείς από τους Φαρισαίους; Πιστεύει μόνο αυτός ο όχλος, που δεν ξέρουν το νόμο του Μωϋσή και γι’ αυτό είναι καταραμένοι». 

Τότε ο Νικόδημος, που ήταν ένας απ’ αυτούς, εκείνος που είχε πάει στον Ιησού νύχτα λίγο καιρό πριν, τους ρώτησε: «Μήπως μπορούμε σύμφωνα με το νόμο μας να καταδικάσουμε έναν άνθρωπο, αν πρώτα δεν τον ακούσουμε και δε μάθουμε τι έκανε»; Και αυτοί του είπαν: «Μήπως κατάγεσαι κι εσύ από τη Γαλιλαία; Μελέτησε τις Γραφές και θα δεις πως κανένας προφήτης δεν είναι να ‘ρθει από τη Γαλιλαία». Και έφυγαν καθένας για το σπίτι του. Τότε ο Ιησούς τους μίλησε πάλι και τους είπε: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου∙ εκείνος που με ακολουθεί δε θα πλανιέται μέσα στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως που φέρνει στη ζωή».

Σχολιασμός

 

Ξένια Παντελή, θεολόγος

 

Ο Κύριος βρισκόταν στην Ιερουσαλήμ την τελευταία ημέρα της μεγάλης εορτής της Σκηνοπηγίας. Οι Ιουδαίοι συμμετείχαν στην εορτή αυτή για να θυμούνται την πορεία των προγόνων τους από την Αίγυπτο στη γη της Επαγγελίας. Γι’ αυτό και επί επτά ημέρες έμεναν σε σκηνές. Την τελευταία και πιο επίσημη ημέρα της εορτής έκαναν αναπαράσταση της εισόδου στη γη της Επαγγελίας. Οι ιερείς έπαιρναν νερό από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ και προχωρούσαν προς το Ναό ραντίζοντας το θυσιαστήριο και τα πλήθη.

Αυτή λοιπόν την τελευταία ημέρα της εορτής, ο Κύριος, παίρνοντας αφορμή από τις τελετές της εορτής, άρχισε να διδάσκει με ζωηρή φωνή τα πλήθη λέγοντας: Εάν κανείς αισθάνεται πόθο και δίψα πνευματική, ας έρχεται σε μένα και ας πίνει. Κοντά μου θα βρει ανάπαυση ἡ ψυχή του. Από τα βάθη της ψυχής του θα τρέξουν ποταμοί αστείρευτου νερού.

Ο Κύριος βέβαια με τα λόγια αυτά εννοούσε το Άγιο Πνεύμα, το oποίο μετά την Πεντηκοστή θα έπαιρναν όσοι θα πίστευαν σ’ αυτόν. Διότι η Χάρις του Αγίου Πνεύματος, που μεταδίδει νέα και θεϊκή ζωή, δεν είχε ακόμη δοθεί σε κανένα. Διότι ο Ιησούς δεν είχε ακόμη δοξασθεί με το Πάθος του και την Ανάληψή του.

Γιατί όμως ο Κύριος παρομοιάζει το Άγιο Πνεύμα με νερό αστείρευτο που αναβλύζει μέσα από την ψυχή του ανθρώπου; Διότι όταν η Χάρις του Αγίου Πνεύματος έρχεται στην ψυχή κάθε βαπτισμένου και χρισμένου πιστού, προσφέρεται ασταμάτητα. Αναβλύζει διαρκώς, δεν αδειάζει ποτέ, ρέει σταθερά και ανεξάντλητα όπως το ποτάμι. Και ποιο έργο επιτελεί; Το Άγιο Πνεύμα ως ύδωρ ζων είναι η αιτία της πνευματικής μας ζωής. Η Χάρις του Αγίου Πνεύματος αρχικά σαν ένα ρεύμα ισχυρό καταρρίπτει μέσα στις ψυχές μας κάθε αντίσταση, κάθε πάθος. Καθαρίζει κάθε τι αμαρτωλό. Και ταυτόχρονα δροσίζει ως ύδωρ διαυγές και άφθονο τις ψυχές μας, τις μαλακώνει, τις ποτίζει και τις καθιστά καρποφόρες σε έργα αρετής. Εμπνέει αγαθές διαθέσεις και ιερά συναισθήματα, και αντίστοιχες ενέργειες και πράξεις. Ενδυναμώνει την ψυχή μας, ώστε να ζούμε μία αγία ζωή. Μας μεταμορφώνει και μας αναγεννά, γεμίζει το εσωτερικό μας με όλους τους δικούς της καρπούς, τους καρπούς των αρετών και της αγιότητας. Και καθιστά κι εμάς πηγές ανεξάντλητες ύδατος ζώντος προς τους συνανθρώπους μας.

 

Η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Αγίους Αποστόλους και μαθητές ήταν ένα γεγονός έκτακτο και μοναδικό στην ιστορία της Εκκλησίας μας. Διότι οι Άγιοι Απόστολοι δεν απέκτησαν απλώς τη θεία δύναμη του Αγίου Πνεύματος, αλλά γέμισε το εσωτερικό τους από την παρουσία Του. Μέσα τους πλέον σκήνωσε η χάρη του Παναγίου Πνεύματος και έγιναν κατοικητήρια και ναοί Τους, με ένα όμως τρόπο ιδιαίτερο, έκτακτο και μοναδικό. Μόνο αυτοί έγιναν αλάθητοι εκφραστές της αληθείας, πάνσοφοι. 

 

Ο ιερός Χρυσόστομος ερωτά: Τί σημαίνει ότι οι Απόστολοι και οι παρόντες πιστοί «επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου»; Σημαίνει ότι όχι απλώς έλαβαν την χάρη του, αλλά ότι «επλήσθησαν» με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Και τί σημαίνει «επλήσθησαν»; Αναζωπυρώθηκαν και αναζωογονήθηκαν με το Άγιο Πνεύμα. Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος κυριαρχούσαν μέσα στην ψυχή τους. Από τότε και στο εξης ζούσαν μέσα στην παρουσία και χάρη του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό και το Άγιο Πνεύμα μεταμόρφωσε την ζωή τους. Έγιναν πλέον ατρόμητοι, πάνσοφοι, κήρυτταν τον λόγο του Θεού με παρρησία.

Στη συνέχεια της ευαγγελικής περικοπής ο ευαγγελιστής Ιωάννης μας πληροφορεί ότι τα πλήθη του λαού που άκουαν τους λόγους αυτούς του Κυρίου, άρχισαν να διχάζονται. Άλλοι έλεγαν: «Αυτός είναι ο προφήτης που περιμένουμε». Άλλοι: «Αυτός είναι ο Χριστός». Κι άλλοι απορούσαν: «Είναι δυνατόν να προέλθει ο Χριστός από τη Γαλιλαία;» Οι πιο ζηλωτές ήθελαν να Τον συλλάβουν, όμως κανείς δεν τόλμησε να το κάνει, διότι μία αόρατη δύναμη τους εμπόδιζε. Γύρισαν λοιπόν πίσω άπρακτοι οι υπηρέτες στους αρχιερείς και στους Φαρισαίους, και αυτοί τους ρώτησαν: «Γιατί δεν τον συλλάβατε;» «Ποτέ άλλοτε δεν δίδαξε κανείς με τόση σοφία όπως αυτός ο άνθρωπος», αποκρίθηκαν εκείνοι. Τους ξαναρώτησαν oι Φαρισαίοι: «Μήπως κι εσείς έχετε πλανηθεί από αυτόν; Κανείς από τους άρχοντες δεν πίστεψε σ’ αυτόν, αλλά μόνο ο όχλος, που δεν ξέρει τον νόμο!». Τότε διαμαρτυρήθηκε ο Νικόδημος: «Πώς μπορούμε να καταδικάσουμε έναν άνθρωπο, εάν δεν τον ακούσουμε πρώτα και μάθουμε τι έκανε;» Κι εκείνοι του αποκρίθηκαν: «Προφήτης από τη Γαλιλαία δεν έχει φανεί ποτέ».

Ὁ Κύριος όμως συνέχισε να κηρύττει λέγοντας: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Εκείνος που με ακολουθεί δεν θα περιπλανιέται ποτέ στο σκοτάδι της αμαρτίας, αλλά θα έχει μέσα του το ζωοφόρο και πνευματικό φως». Όλοι αυτοί oι Ιουδαίοι ακροατές του Χριστού είχαν δίπλα τους το φως της ζωής, και παρέμεναν στο σκοτάδι. Το φως άγγιξε τη ζωή τους, κι αυτοί oι δύστυχοι βυθίζονταν περισσότερο στο σκοτάδι, στην άρνηση και την αντίδραση.

Αυτή η κατάσταση επαναλαμβάνεται πολλές φορές στην ιστορία και ιδιαιτέρως στις μέρες μας. Πόσοι βαπτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεχθήκαμε το φως της πίστεως και της αλήθειας. Ο Χριστός πλημμύρισε με το φως του τη ζωή μας, όταν βαπτιστήκαμε στο όνομά του. Αυτόν ντυθήκαμε τότε, για να ζήσουμε πλέον μία φωτεινή εν Χριστώ ζωή. Και να πορευόμαστε ως τέκνα φωτός. Δυστυχώς όμως πολλοί Χριστιανοί επηρεάζονται από την αμαρτία και πελαγοδρομούν μέσα στα σκοτάδια του κόσμου. Ψάχνουν αλλού για φως και χάνονται στα σκοτεινά μονοπάτια των αιρέσεων, των παραθρησκειών. Είναι τραγικό να πορεύονται σαν τυφλοί και να χάνουν το δρόμο τους, ενώ είναι δίπλα τους ο Χριστός και τους περιμένει να τους δώσει το φως του.

Μήπως όμως κι εμείς κάποτε επηρεαζόμαστε από τα σκοτάδια του κόσμου της αμαρτίας; Ζούμε πράγματι μέσα στο φως του Χριστού ή μάς ελκύει το σκοτάδι και μας ταλανίζει η αμφιβολία και η πλάνη;

Ας μην ξεγελιόμαστε. Ο Χριστός είναι το φως του κόσμου. Ας Τον παρακαλούμε λοιπόν να φωτίζει τις σκέψεις μας, τις επιθυμίες μας, τις ενέργειές μας, τα βιώματά μας.

Αναδημοσίευση από: Ιερά Μητρόπολις Κωνσταντίας - Αμμοχώστου

Το «χρονικό φράκταλ» του Σταυρού

 

Μικρός Χριστιανός

 

Στα Μαθηματικά και τη Φυσική, ένα φράκταλ είναι μια μορφή που επαναλαμβάνεται σε διαφορετικές κλίμακες.

Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται ξανά και ξανά, είτε το παρατηρούμε από κοντά είτε από μακριά.

Τέτοιες δομές υπάρχουν παντού μέσα στη δημιουργία: στα κλαδιά των δέντρων, στους κρυστάλλους, στα αγγεία του ανθρώπινου σώματος, ακόμη και στους ρυθμούς της μουσικής.

Η ίδια μορφή επανέρχεται αδιάκοπα, άλλοτε όμοια και άλλοτε με παραλλαγές, χωρίς ποτέ να χάνει την αρχική της ταυτότητα.

 

Ανάμεσα στα γεωμετρικά φράκταλ συναντώνται και σταυρικές μορφές: ένας σταυρός που γεννά μικρότερους σταυρούς στα άκρα του, και εκείνοι ακόμη μικρότερους, σε μια αδιάκοπη επέκταση της ίδιας δομής.

Αν μεταφέρουμε αυτή την αρχή από τον χώρο στον χρόνο, γεννιέται η ιδέα του «Σταυρικού χρονικού φράκταλ».

Η Σταύρωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού είναι ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο ιστορικό γεγονός.

Κι όμως, το εσωτερικό της νόημα μοιάζει να διαχέεται μέσα στην ανθρώπινη ιστορία και εμπειρία, επανεμφανιζόμενο αδιάκοπα μέσα στον χρόνο.

 

Κάθε φορά που η αγάπη συναντά το μίσος, η αλήθεια τη συκοφαντία, η καθαρότητα τη διαφθορά και η θυσία την αχαριστία, επαναλαμβάνεται το ίδιο πνευματικό μοτίβο της Σταύρωσης.

Ο άνθρωπος συνεχίζει να απορρίπτει τον Χριστό με την αμαρτία, με την υπερηφάνεια, με την αδιαφορία, με την απουσία αγάπης προς τον συνάνθρωπο.

Και μαζί με τον Χριστό σταυρώνεται και η Εκκλησία Του, που είναι το Σώμα Του, καθώς και κάθε πιστός που ενώνεται με τον Εσταυρωμένο Κύριο.

 

Η Σταύρωση δεν επαναλαμβάνεται ιστορικά.

Ο Χριστός «άπαξ» θυσιάστηκε για τον κόσμο.

Όμως το μυστήριο του Σταυρού παραμένει ζωντανό και ενεργό μέσα στον χρόνο ως μυστική παρουσία του Σταυρωμένου και Αναστημένου Χριστού.

Γι’ αυτό και σε κάθε Θεία Λειτουργία δεν έχουμε μια νέα Σταύρωση, αλλά τη μυσταγωγική παρουσία της μίας και αιώνιας Θυσίας Του.

Όπως ακριβώς σε ένα φράκταλ το αρχικό σχήμα παραμένει η ρίζα όλων των επαναλήψεων χωρίς να αντιγράφεται μηχανικά, έτσι και το γεγονός του Γολγοθά παραμένει το κέντρο από το οποίο ακτινοβολεί ολόκληρη η πνευματική ιστορία της ανθρωπότητας.

 

Ο Σταυρός του Χριστού δεν είναι απλώς ένα θρησκευτικό σύμβολο.

Είναι τρόπος υπάρξεως.

Είναι το σχήμα της θείας αγάπης μέσα στον κόσμο.

Κάθε φορά που προσκυνούμε τον Σταυρό, προσκυνούμε τον ίδιο τον Εσταυρωμένο Χριστό, ο Οποίος φέρει αιώνια τα στίγματα της θυσίας Του ως δόξα και καύχημα της αγάπης Του προς τον άνθρωπο.

Και όμως, το τέλος του μοτίβου δεν είναι ο θάνατος.

Η μεταμόρφωση του Σταυρού είναι η Ανάσταση.

Διότι χωρίς την Ανάσταση, ο Σταυρός θα ήταν μόνο ένα συγκλονιστικό δράμα.

Με την Ανάσταση όμως γίνεται πηγή Ζωής, νίκης και αιώνιας ελπίδας.

Έτσι, μέσα στο «χρονικό φράκταλ» της ανθρώπινης ιστορίας, ο Σταυρός δεν οδηγεί τελικά στη διάλυση, αλλά στη μεταμόρφωση του ανθρώπου μέσα στο φως της Αναστάσεως.

Η Κυριακή του γενναίου Τυφλού, που υπερασπίστηκε το Χριστό (& μια μπαλλάντα γι' αυτόν)! // Sunday of the Blind Man

 

Ο γενναίος Τυφλός, οι υποκριτές και ο Υιός του Θεού (αφιέρωμα)

 

Μια ροκ μπαλλάντα για τον Τυφλό

Από το Πάσχα ώς του Αγίου Πνεύματος

Η ατελής θεραπεία ενός τυφλού 

Όλες οι Κυριακές δεν είναι ίδιες
 
Sixth Sunday of Pascha: Sunday of the Blind Man

The Sundays after Easter in the Orthodox Christian Heritage!

ΠΟΛΛΑΣ ΕΠΙΘΕΝΤΕΣ ΑΥΤΟΙΣ ΠΛΗΓΑΣ, ΕΒΑΛΟΝ ΕΙΣ ΦΥΛΑΚΗΝ

ΑΓΑΠΑΣ ΜΕ ΖΗΛΟ;

Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης, στή φωτοφόρο καί ἁγία Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου: «ἡ βασιλεία σου εἶναι βασιλεία ὅλων τῶν αἰώνων» (Ψαλμ. 144, 13)

 

ΠΕΡΙΒΛΕΠΤΟΣ (Εικ.) 

Άγιος Γρηγόριος Νύσσης. Τοιχογραφία 11ου αι. μ.Χ. Ιερός Ναός Παναγίας των Χαλκέων, Θεσσαλονίκη

«Εὐλογητός ὁ Θεός» (Λουκ. 1, 68). Ἄς ἐπαινέσουμε σήμερα τόν Μονογενή Θεό τόν δημιουργό τῶν οὐρανίων, αὐτόν πού ἔσκυψε πάνω στίς μυστικές λαγόνες τῆς γῆς καί μέ τίς φωτοφόρες ἀκτίνες του φώτισε ὅλη τήν οἰκουμένη. Ἄς ὑμνήσουμε σήμερα τήν ταφή τοῦ Μονογενοῦς, τήν ἀνάσταση τοῦ Νικητῆ, τή χαρά τοῦ κόσμου, τή ζωή τῶν λαῶν (Ἰω. 16, 20. Λουκ. 2, 10).

Ἄς ὑμνήσουμε σήμερα αὐτόν πού φόρεσε τήν ἁμαρτία (Β´ Κορ 5, 21). Ἄς εὐφημήσουμε σήμερα τόν Θεό Λόγο, πού ντρόπιασε τή σοφία τοῦ κόσμου (Α´ Κορ. 1, 20), ἐπιβεβαίωσε τήν ἀναγγελία τῶν προφητῶν, συγκέντρωσε τήν ὁμάδα τῶν ἀποστόλων, διάδωσε τήν κλήση τῆς Ἐκκλησίας καί τή χάρη τοῦ Πνεύματος. Γιατί νά, ἐμεῖς πού κάποτε ἤμαστε ξένοι ἀπό τήν ἐπίγνωση τοῦ Θεοῦ (Ἐφ. 2, 13.19), γνωρίσαμε τό Θεό καί ἐκπληρώθηκε ὅ,τι ἔχει γραφεῖ: «θά θυμηθοῦν καί θά στραφοῦν στόν Κύριο ὅλα τά πέρατα τῆς γῆς καί θά πέσουν νά τόν προσκυνήσουν ὅλες οἱ φυλές τῶν λαῶν» (Ψαλμ. 21, 28).

Τί θά θυμηθοῦν; Τήν παλαιά πτώση, τή νέα ἀνάσταση, τήν ἀρχαία παράβαση καί τήν κατοπινή διόρθωση, τό θάνατο τῆς Εὔας, τή γέννηση τῆς Παρθένου, τήν ἀποκατάσταση τῶν λαῶν, τή συγχώρηση τῶν ἁμαρτωλῶν, τήν προαναγγελία τῶν προφητῶν, τό κήρυγμα τῶν ἀποστόλων, τήν ἀναγέννηση ἀπό τήν κολυμβήθρα (Ἰω. 5, 1-30), τήν ἐπανεγκατάσταση στόν Παράδεισο, τήν ἐπιστροφή τῶν οὐρανῶν, τόν δημιουργό πού ἀναστήθηκε, ἐκεῖνον πού ἀπέθεσε ὅσα δέν τοῦ ταίριαζαν, ἐκεῖνον πού μέ τή θεϊκή μεγαλοσύνη του ξαναέχυσε σάν μέταλλο τό φθαρτό σέ ἀφθαρσία. Καί ποιά ἀπέθεσε πού δέν τοῦ ταίριαζαν; Ἐκεῖνα πού εἶπε ὁ Ἠσαΐας:«τόν εἴδαμε», λέει, «καί δέν εἶχε οὔτε εἶδος οὔτε κάλλος, ἀλλά τό πρόσωπό του ἦταν ἀτιμασμένο καί στεροῦσε ὡς πρός τήν ὡραιότητα ἀπό ὅλων τῶν ἀνθρώπων» (Ἠσ. 53, 2-3).

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν συναναστρεφόταν μέ τούς ἀλιτήριους Ἰουδαίους καί τόν ἀποκαλοῦσαν Σαμαρείτη καί δαιμονισμένο (Ἰω. 8, 48). Ὅταν ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης καί τά γεννήματα τοῦ σκότους κρατοῦσαν τόν ἀχώρητο γιά νά τόν θανατώσουν. Δέν ἔλεγε ἀδικαιολόγητα ὁ Ἰωάννης γι᾿ αὐτούς, «γεννήματα ἐχιδνῶν. Ποιός σᾶς συμβούλεψε νά ξεφύγετε τήν μελλοντική ὀργή;» (Ματθ. 3, 7). Γιατί πραγματικά ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ θά μείνει ἐπάνω τους.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν ἀντιμετώπιζαν τό βλαστό τῆς ἐπιείκειας μέ ραπίσματα καί ζητοῦσαν ἀπαντήσεις μέ ὅρκους ἀπό αὐτόν πού εἶναι δικαστής τῶν ὅρκων (Μαρκ. 14, 65).

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν δίκαζαν τό δικαστή καί ἔκριναν τόν κριτή τοῦ κόσμου, ὅταν ὁ δοῦλος ρωτοῦσε καί ὁ Κύριος σώπαινε, τό φῶς ἡσύχαζε καί τό σκοτάδι γαυριοῦσε, τό πλάσμα ἔδειχνε θρασύτητα καί ὁ Δημιουργός ἔδειχνε ὑπομονή.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν οἱ ταῦροι χτυποῦσαν μέ τά κέρατα καί ὁ μόσχος στεκόταν, ὅταν τό λιοντάρι βρυχιόταν καί οἱ ταῦροι κοίταζαν ἀγέρωχοι, ὅπως ἔχει γραφτεῖ: «μέ περικύκλωσαν πολλά μοσχάρια καί μέ τριγύρισαν ταῦροι καλοθρεμμένοι• ἄνοιξαν τό στόμα τους καταπάνω μου σάν λιοντάρι ἁρπαχτικό» (Ψαλμ. 21, 12).

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν ἀλυχτοῦσαν τά σκυλιά καί ὁ ἀφέντης ἔδειχνε ἀνοχή, ὅταν οἱ λύκοι εἶχαν βγεῖ γιά ν᾿ ἁρπάξουν καί τό πρόβατο ἦταν παρόν ἐκεῖ. Ὅταν ὁ ληστής δεχόταν πρόσκληση στή ζωή, ἐνῶ ἡ ζωή τοῦ κόσμου συρόταν στό θάνατο, ὅταν ἔβγαζαν τίς ἄτακτες καί θεοκτόνες ἐκεῖνες φωνές «ἆρον, ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. Τό αἷμα του ἐπάνω σ᾿ ἐμᾶς καί τά παιδιά μας» (Ἰω. 19, 15. Ματθ. 27, 25), οἱ φονιάδες τοῦ Κυρίου καί τῶν προφητῶν, οἱ θεομάχοι, οἱ μισόθεοι, οἱ ὑβριστές τοῦ νόμου, οἱ πολέμιοι τῆς χάριτος, οἱ ἐχθροί τῆς πίστης τῶν πατέρων, οἱ συνήγοροι τοῦ διαβόλου, τά γεννήματα τῶν ἐχιδνῶν, οἱ ψιθυριστές, οἱ καταλαλητές, ἐκεῖνοι πού εἶχαν βουτηγμένο τό νοῦ τους στό σκοτάδι, ἡ ζύμη τῶν Φαρισαίων (Ματθ. 16, 6. Μάρκ. 8, 15. Λουκ. 12, 1), τό συνέδριο τῶν δαιμόνων, οἱ μιαροί, οἱ πάμφαυλοι, οἱ λιθοβολιστές, οἱ μισόκαλοι. Καί δικαιολογημένα φώναζαν, «ἆρον, ἆρον, σταύρωσον αὐτόν». Γιατί τούς καταπλάκωνε ἡ παρουσία τῆς θεότητας μέ σάρκα καί τούς δυσαρεστοῦσε ὁ ἔλεγχος γιά τόν τρόπο ζωῆς τους. Εἶναι συνήθεια πάγια τῶν ἁμαρτωλῶν νά μισοῦν τή συναναστροφή τῶν δικαίων.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν τόν φραγγέλωσαν καί βασάνιζαν τό Ἅγιο σῶμα ἐκείνου πού ὑπέφερε θεληματικά τά πάθη, γιά νά θεραπεύσει τίς παλιές πληγές τῶν ἁμαρτημάτων μας.ὅταν σήκωσε στούς ὤμους του τό ξύλο τοῦ σταυροῦ τό τρόπαιο κατά τοῦ διαβόλου• ὅταν ἔβαζαν στεφάνι ἀπό ἀγκάθια σ᾿ ἐκεῖνον πού στεφανώνει ὅσους πιστεύουν σ᾿ αὐτόν• ὅταν φόρεσαν τήν πορφύρα σ᾿ αὐτόν πού χαρίζει ἀφθαρσία σέ ὅσους ἀναγεννιοῦνται μέ νερό καί Πνεῦμα Ἅγιο (Ἰω. 3, 5. Ματθ. 27, 48)• ὅταν κάρφωσαν στό ξύλο αὐτόν πού εἶναι Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν οἱ στρατιῶτες θριάμβευαν περιπαίζοντας τόν Κύριο τῆς στρατιᾶς τῶν οὐρανῶν.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν ἔδεσαν στό καλάμι σπόγγο γεμάτο μέ ξίδι καί τόν πότιζαν δίνοντας χολή, αὐτόν πού τούς ἔριξε τό μάννα σά βροχή (Ἐξ. 16, 13-15)• ὅταν ἔσπαζαν οἱ πέτρες καί σκιζόταν τό καταπέτασμα τοῦ ναοῦ κατάπληκτα ἀπό τό θράσος τῶν ἀλιτηρίων• ὅταν ὁ ἥλιος πενθοῦσε καί φοροῦσε τό σκότος σάν πένθιμο σάκκο πενθώντας τήν πτώση τῶν Ἰουδαίων. Γιατί ἡ ἡμέρα θρηνοῦσε τίς συμφορές τῶν Ἰουδαίων, ὅταν ἡ ζωή ἦταν κρεμασμένη ἀνάμεσα στούς ληστές καί ὁ ἕνας τόν χλεύαζε καί τόν κατηγοροῦσε, ἐνῶ ὁ ἄλλος μέ τή μετάνοιά του λήστευε τόν Παράδεισο (Λουκ. 23, 39-43).

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν τό σῶμα παραδινόταν γιά τήν ταφή.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν οἱ στρατιῶτες φύλαγαν καί ἡ γῆ ἔκρυβε αὐτόν πού στήριξε τή γῆ πάνω στά νερά (Γεν. 1, 9)• ὅταν οἱ ἀπόστολοι κρύβονταν μή μπορώντας νά ὑποφέρουν τόν ὄγκο τῶν πειρασμῶν.

Ἀλλά πρόσεχε, ἀγαπητέ, τά θαύματα τοῦ Θεοῦ καί τά κατορθώματα τῆς χαρᾶς μετά τό πάθος. Ὁ περιφρονημένος μεταβαλλόταν σέ ἔνδοξο καί ἡ χαρά τοῦ κόσμου ἀνασταίνεται ἄφθαρτη μαζί μέ τό σῶμα. Τότε εἶχε ὠδίνες ἡ γῆ καί κυοφόρησε ἡ ἡμέρα καί ὁ θάνατος ἀπέβαλε τή ζωή τῶν ὅλων. Δέν ἦταν δυνατό νά κρατήσει ὁ θάνατος Ἐκεῖνον πού κρατεῖ τά πάντα μέ τό λόγο του.

Ἄς ἑορτάσουμε λοιπόν τήν τριήμερη ἀνάσταση πού ἔγινε πρόξενος αἰώνιας ζωῆς. Γιατί, ὅπως ἡ Θεοτόκος Μαρία δέ δοκίμασε παρθενικές ὠδίνες κόρης ἀνύμφευτης, ἀλλά μέ τή θέληση τοῦ Θεοῦ καί τή χάρη τοῦ Πνεύματος γέννησε τόν Δημιουργό τῶν αἰώνων, τόν Θεό Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἔτσι καί ἡ γῆ ἀπό τίς λαγόνες της, ἀποφεύγοντας τίς ὠδίνες τοῦ θανάτου (Πράξ. 2, 24), ἄφησε ἐλεύθερο, ὅταν διατάχτηκε τόν Κύριο τῶν Ἰουδαίων• γιατί δέν μποροῦσε νά κατέχει ἕνα σῶμα πού εἶχε γίνει φορέας ἀθανασίας. Φέροντας λοιπόν στό νοῦ ὁ προφήτης Δαβίδ τήν ἀποκατάσταση τοῦ μεγαλείου, τήν κατάργηση τοῦ θανάτου, τήν ἐλευθερία ὅσων ἦταν κάποτε δοῦλοι, φωνάζει καί λέει:«ὁ Κύριος ἔγινε βασιλιάς, φόρεσε τό μεγαλεῖο του» (Ψαλμ. 92, 1).

Ποιό μεγαλεῖο ντύθηκε; Τήν ἀφθαρσία, τήν ἀθανασία, τή σύναξη τῶν ἀποστόλων, τό στεφάνι τῆς Ἐκκλησίας. Δέν προδίδει πιά ὁ Ἰούδας, δέν ἀπειλεῖ ὁ Καϊάφας, δέν ἁρματώνεται ὁ Ἡρώδης γιά τό φόνο τῶν παιδιῶν, δέν δικάζει ὁ Πιλάτος, οὔτε φυλακίζουν οἱ Ἰσραηλίτες. Τό φθαρτό ἔγινε ἄφθαρτο κι Ἐκεῖνος πού τόν θεωροῦσαν ἁπλό ἄνθρωπο μόνο, ἀποδείχτηκε Θεός ἀληθινός. Γι᾿ αὐτό φωνάζομε κι ἐμεῖς:«ποῦ εἶναι, θάνατε, τό κεντρί τῆς δύναμης; Ποῦ εἶναι, ἅδη, ἡ νίκη σου;» (Α´ Κορ. 15, 55). «Ὁ Κύριος ἔγινε βασιλιάς, ντύθηκε μεγαλεῖο, ντύθηκε καί ζώστηκε δύναμη» (Ψαλμ. 92, 1). Δύναμη ἐννοεῖ τήν οἰκονομία τῆς ἔνσαρκης παρουσίας του, γιατί δέν εἶναι τίποτα δυνατότερο ἀπό αὐτήν.μέ τό σῶμα του ὁ ἀσώματος νίκησε τούς δαίμονες, μέ τό σταυρό ὑποδούλωσε τίς ἀντίπαλες δυνάμεις.

Ἐπειδή δηλαδή στήν ἀρχή ἡ ἁμαρτία συγκλόνιζε τή γῆ, ἀφοῦ ἀναστήθηκε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ὅπως προεῖπε, τή στερέωσε μέ τό ξύλο τοῦ σταυροῦ, γιά νά μήν βαδίζει στόν γκρεμό τῆς ἀπώλειας οὔτε νά τήν δέρνουν οἱ ἄνεμοι τῆς πλάνης. Καί μάρτυρα τοῦ λόγου μας ἄς φέρουμε τόν μακάριο Παῦλο πού λέει τά ἑξῆς.«πρέπει τοῦτο τό φθαρτό νά ντυθεῖ ἀφθαρσία καί τό θνητό αὐτό νά ντυθεῖ ἀθανασία» (Α´ Κορ. 15, 53). Γι᾿ αὐτό κι ὁ ψαλμωδός λέει:«ἕτοιμος εἶναι ὁ θρόνος σου ἀπό τότε, ἐσύ ὑπάρχεις ἀπό τόν αἰώνα» (Ψαλμ. 92, 2) καί «ἡ βασιλεία σου εἶναι βασιλεία αἰώνια, πού δέ θά καταλυθεῖ» (Δαν. 7, 14). Καί πάλι.«ἡ βασιλεία σου εἶναι βασιλεία ὅλων τῶν αἰώνων» (Ψαλμ. 144, 13). Καί πάλι:«ὁ Κύριος ἔγινε βασιλιάς, ἄς ἀναγαλλιάσει ἡ γῆ, ἄς εὐφρανθοῦν νησιά πολλά» (Ψαλμ. 96, 1), γιατί σ᾿ αὐτόν ἀνήκει ἡ δόξα καί ἡ δύναμη στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

"Θέλεις να γίνεις παιδί μου;"

Πέτρος Παπαγεωργίου

 

Η ερώτηση μου είναι: θέλεις να γίνεις παιδί μου;

Μπορεί να μην με γνωρίζεις, αλλά εγώ ξέρω τα πάντα για σένα. (Ψαλμοί 138:1)

Γνωρίζω πότε είσαι καθιστός και πότε όρθιος. (Ψαλμοί 138:2)

Ξέρω κάθε βήμα σου. (Ψαλμοί 138:3)

Ακόμη και οι τρίχες του κεφαλιού σου είναι μετρημένες. (Κατά Ματθαίον 10:30)

Γιατί φτιάχτηκες κατ’ εικόνα μου. (Γένεσις 1:27)

Μέσα σ’ εμένα ζεις, κινείσαι και υπάρχεις. (Πράξεις 17:28)

Σε γνώριζα πριν ακόμη διαμορφωθείς στην μήτρα της μητέρας σου. (Ιερεμίας 1:4-5)

Σε διάλεξα όταν σχεδίαζα την δημιουργία. (Εφεσίους 1:11-12)

Δεν ήσουν ένα λάθος. (Ψαλμοί 139:15-16)

Γιατί όλες οι μέρες σου είναι γραμμένες στο βιβλίο μου. (Ψαλμοί 139:15-16)

Εγώ όρισα την ακριβή ώρα της γέννησής σου και που θα ζούσες. (Πράξεις 17:26)

Γιατί φοβερά και θαυμάσια πλάστηκες. (Ψαλμοί 139:14)

Εγώ σε διαμόρφωσα στη μήτρα της μητέρας σου. (Ψαλμοί 139:13)

Και σε έφερα στον κόσμο την ημέρα που γεννήθηκες. (Ψαλμοί 71:6)

Με έχουν παρουσιάσει λάθος άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν. (Ιωάννη 8:41-44)

Δεν είμαι απόμακρος και θυμωμένος αλλά είμαι η απόλυτη έκφραση της αγάπης. (Α Ιωάννη 4:16)

Και είναι επιθυμία μου να σε κατακλύσω με την αγάπη μου. (Α Ιωάννη 3:1)

Απλά επειδή είσαι παιδί μου και είμαι ο πατέρας σου. (Α Ιωάννη 3:1)

Σου προσφέρω περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ να σου προσφέρει ο σαρκικός σου πατέρας. (Ματθαίος 7:11)

Γιατί είμαι ο τέλειος πατέρας. (Ματθαίος 5: 48)

Κάθε καλό δώρο που λαμβάνεις έρχεται από το δικό μου χέρι. (Ιακώβου 1: 17)

Γιατί εγώ είμαι ο προμηθευτής σου και φροντίζω για όλες τις ανάγκες σου. (Ματθαίος 6: 31-33)

Το σχέδιο μου για το μέλλον σου ήταν πάντα γεμάτο με ελπίδα. (Ιερεμίας 29:11)

Γιατί σε αγαπώ με αγάπη παντοτινή.

(Ιερεμίας 31:3)

Οι σκέψεις μου για σένα είναι αμέτρητες όπως οι κόκκοι της άμμου στην ακρογιαλιά.

(Ψαλμοί 139:17-18)

Και χαίρομαι για σένα με τραγούδια.

(Σοφονίας 3:17)

Δεν θα σταματήσω πότε να κάνω καλό για σένα. (Ιερεμίας 32:40)

Γιατί είσαι το πολύτιμο απόκτημά μου.

(Έξοδος 19:5)

Επιθυμώ να σε στερεώσω με όλη την καρδιά μου και όλη την ψυχή μου. (Ιερεμίας 32:41)

Αν με ψάξεις με όλη την καρδιά σου θα με βρεις. (Δευτερονόμιο 4:29)

Ζήτα την ευτυχία σου σε εμένα και θα σου δώσω ότι η καρδιά σου λαχταρά. (Ψαλμοί 37:4)

Γιατί εγώ είμαι αυτός που σου έδωσα αυτές τις επιθυμίες. (Φιλιππησίους 2:13)

Είμαι ικανός να κάνω για σένα περισσότερα από όσα θα μπορούσες να φανταστείς.(Εφεσίους 3:20)

Γιατί εγώ είμαι ο μεγαλύτερος υποστηρικτής σου. (Β Θεσσαλονικείς 2:16-17)

Βαϊοφόρος: Η Ξεχασμένη Εντολή - Γιατί σε γαϊδουράκι και όχι σε άλογο;

Προσκυνητής / ΠΗΓΗ

Σύμφωνα με τον Νόμο που ο Θεός έδωσε στον Μωϋσή, απαγορευόταν στους Ισραηλίτες να κατέχουν και να χρησιμοποιούν Ίππους. ''Οὐ πληθυνεῖ ἑαυτῷ ἵππον οὐδὲ μὴ ἀποστρέψῃ τὸν λαὸν εἰς Αἴγυπτον, ὅπως μὴ πληθύνῃ αὐτῷ ἵππον'' Δευτερονόμιο ιζ'16.
Μόνο ταπεινά γαϊδουράκια επιτρεπόταν για τις μετακινήσεις τους και βόδια για τις αγροτικές δουλειές.

Η πρώτη αιτία ήταν να μην υπερηφανευτεί το Φρόνημα του λαού του Θεού καλπάζοντας με επίδειξη ένα δυνατό άλογο, αλλά να παραμένουν σε όλες τις πτυχές της ζωής τους Ταπεινοί.

Η δεύτερη ήταν να μην στηρίζονται και ελπίζουν σε περίοδο πολέμου στην Ρωμαλεότητα και στην Ισχύ του Ίππου, αλλά στον Ισχυρό Βραχίονα Κυρίου του Θεού τους ο Οποίος με μια σφεντόνα του Δαβίδ και δυό πέτρες τους χάρισε την νίκη. «Οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα» Ψαλμ. ιθ

Πρώτο μέλημα τους έπρεπε να είναι η Υπακοή και η Εμπιστοσύνη στον Θεό.
Δεν την εφάρμοσαν όμως πολλοί βασιλείς αυτή την εντολή και στηριζόταν και θαρρούσαν στους πολυπληθείς Ίππους και στις Άμαξες, τα οποία αγόραζαν από την Αίγυπτο, ακόμα και από την Βαβυλώνα.
Συναλλαγές ενάντια στον Νόμο του Θεού με άπιστα έθνη στα οποία κάποτε ήταν σκλαβωμένοι και ο Θεός τους ελευθέρωσε με θαυμαστές επεμβάσεις χωρίς ιππικό και άρματα.

Φωνάζει αυστηρά ο Θεός με τους Προφήτες:
''ἐνεπλήσθη ἡ γῆ ἵππων, καὶ οὐκ ἦν ἀριθμὸς τῶν ἁρμάτων αὐτῶν" Ησαΐας
''ἐφ᾿ ἵππον οὐκ ἀναβησόμεθα'' Ωσηέ.
''Οὐαὶ οἱ καταβαίνοντες εἰς Αἴγυπτον ἐπὶ βοήθειαν, οἱ ἐφ᾿ ἵπποις πεποιθότες καὶ ἐφ᾿ ἅρμασιν, ἔστι γὰρ πολλά, καὶ ἐφ᾿ ἵπποις, πλῆθος σφόδρα, καὶ οὐκ ἦσαν πεποιθότες ἐπὶ τὸν ἅγιον τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὸν Κύριον οὐκ ἐζήτησαν" Ησαΐας
''Ψευδὴς ἵππος εἰς σωτηρίαν, ἐν δὲ πλήθει δυνάμεως αὐτοῦ οὐ σωθήσεται'' Δαβίδ.

Κάθε φορά που χρησιμοποιούσαν Ιππικό και καυχόταν σε αυτό έχαναν την μάχη.
Αλλά και ο απλός λαός στην καθημερινότητα του αμελούσε αυτή την εντολή ''και επλήθυναν εις εαυτούς ίππους'' όπως κάνουμε και εμείς σήμερα Κλήρος και Λαός για Επίδειξη, Εγωϊσμό και Ανταγωνισμό με τους Ίππους των αυτοκινήτων μας.
Ξεχασμένη από πολλούς λοιπόν αυτή η εντολή, αλλά όχι από τον Νομοθέτη Της.
Τους την θύμισε την ημέρα που θα έπρεπε κανονικά να εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα καβάλα σε ένα δυνατό άλογο με Δόξα και Δύναμη ως Βασιλιάς.
Και αντί να Τον δουν έτσι, τον είδαν πάνω ''σε πωλάριον όνου'' σε ένα γαϊδουράκι ''επί του οποίου ουδείς άνθρωπος εκάθισε ποτέ'' να εισέρχεται Ταπεινός και Πράος ο Αιώνιος Βασιλεύς της Δόξης.

Θαυμαστά πράγματα.
Ο Χριστός κάνει Υπακοή και σε αυτή την ξεχασμένη και ελάχιστη Εντολή του Νόμου, αλλά και το γαϊδουράκι κάνει και αυτό την δική του Υπακοή.
Άνθρωπος δεν είχε καθίσει ποτέ πάνω του και έπρεπε λογικά στον πρώτο αναβάτη να κλωτσά και να χτυπιέται. Τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε, αν και ήταν τόσος όχλος και φωνές γύρω του.

Κάνει Υπακοή και μας την διδάσκει και μας ελέγχει όλους μας είκοσι αιώνες τώρα, αυτό το ζώο που εμείς δεν το έχουμε και σε μεγάλη εκτίμηση.
Η Υπακοή λοιπόν η δική μας στο Θεό, γεννά Υπακοή όχι μόνο στους γύρω μας, αλλά και σε ολόκληρη την Κτίση. Πόσους Αγίους έχουμε δει να διατάζουν άγρια και σαρκοφάγα ζώα και αυτά να υπακούνε αμέσως.

Ζητωκραυγάζει ο όχλος για τον Νέο Βασιλιά, αλλά Αυτός τους προσπερνά γιατί γνωρίζει την επιπόλαια καρδιά τους. Γνωρίζει ότι σε πέντε μέρες θα φωνάζουν αυτοί οι ίδιοι πάλι ''Άρον, άρον σταύρωσον Αυτόν''.
Ο Νους Του είναι στους Μαθητές Του, στους Δικούς Του, γι΄αυτό όταν οι Φαρισαίοι του είπαν ''Επίπλεξε τους Μαθητές Σου να σταματήσουν να φωνάζουν Ευλογημένος ο Ερχόμενος Βασιλεύς εν Ονόματι Κυρίου'' Αυτός τους απάντησε ''Σας λέγω ότι αν αυτοί σταματήσουν, θα κράξουν οι λίθοι''. Και πραγματικά έκραξαν και ακόμη κράζουν για τους αμετανόητους Εβραίους.

Πέντε μέρες μετά όταν Αυτός ξεψυχούσε πάνω στο Σταυρό, έκραξε η Γη από δυνατό σεισμό και οι πέτρες εσχίσθησαν.
Επτά μέρες μετά έκραξε η τεράστια πέτρα που έκλεινε τον Τάφο. Κύλισε και αναμέρισε στη Θέα του Αναστημένου Ιησού.
Έκραξαν όλες εκείνες οι τεράστιες πέτρες του Ναού και όλης της Ιερουσαλήμ τριάντα επτά χρόνια μετά, όταν με μίσος και μανία οι Ρωμαίοι τις γκρέμιζαν και ισοπέδωναν τα πάντα και σκόρπιζαν τους Εβραίους σε όλη τη γη.
Σαν να τους έλεγαν οι Πέτρες ''Ποιόν Παραδώσατε, Ποιόν Σταυρώσατε, Ποιόν Αρνηθήκατε;''

Και αυτή η Μεγάλη Βοή μένει ακόμη πάνω σε όλη τη Γη και ρωτάει και εμάς καθημερινά: ''Ποιόν Αρνείστε και Περιφρονείτε; Ποιόν Βρίζετε και Συκοφαντείτε;
Αυτόν που σας έπλασε και σας έφερε στη ζωή; Αυτόν που από την Άπειρη Αγάπη Του, Σταυρώθηκε και Πέθανε για εσάς για να σας χαρίσει Αιώνια Ζωή; Αυτόν που θα έλθει με Δόξα και Τιμή για να Κρίνει Ζώντες και Νεκρούς;''
''Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου''.

«Δυνάμεθα»

“Ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. Δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; Οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Δυνάμεθα” (Μάρκ. 10, 38-39)
Ο ᾿Ιησοῦς τότε τοὺς εἶπε· «Δὲν ξέρετε τί ζητᾶτε. Μπορεῖτε νὰ πιεῖτε τὸ ποτήρι τοῦ πάθους ποὺ θὰ πιῶ ἐγὼ ἢ νὰ βαφτιστεῖτε μὲ τὸ βάπτισμα μὲ τὸ ὁποῖο θὰ βαφτιστῶ ἐγώ;» «Μποροῦμε», τοῦ λένε.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός - BHMATA (εικ)
29 Μαρτίου 2026
Κυριακή Ε’ Νηστειών

Καθώς πλησιάζουμε προς την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα η Εκκλησία ορίζει την τελευταία Κυριακή των Νηστειών να διαβάζεται ένα απόσπασμα από το ευαγγέλιο του Μάρκου, το οποίο αναφέρεται σε ένα παράξενο αίτημα δύο από των πρώτων μαθητών του Κυρίου, του Ιακώβου και του Ιωάννη του ευαγγελιστή. Έρχονται, όταν ο Ιησούς τους ενημερώνει για το τι πρόκειται να Του συμβεί, δηλαδή για τον Σταυρό, την ταφή και την Ανάσταση, το μαρτύριο το οποίο επέρχεται, να Του ζητήσουν στη δόξα Του να τους βάλει ως κριτές του νέου κόσμου, της βασιλείας του Θεού. Μάλιστα, όταν ο Ιησούς τους ρωτά αν μπορούν να πιουν το ποτήρι του πάθους Του και να βαπτιστούν στο βάπτισμα του αίματος, και εκείνοι απαντούν με έναν λόγο κοφτό, σαφή και, ταυτόχρονα, απαιτητικά υπερήφανο: “δυνάμεθα”. 

Είναι βέβαιο ότι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν σε όλη του τη διάσταση το πάθος του Κυρίου. Είναι ο ενθουσιασμός να μείνουν μαζί Του μέχρι το τέλος; Είναι η αγάπη τους προς τον Διδάσκαλό τους; Είναι εκείνη η άγνοια κινδύνου που κάνει τους ανθρώπους να θέλουν να αναλάβουν έργο ανώτερο από τις δυνάμεις τους; Είναι η δίψα για ανταμοιβή, το κίνητρο αυτό το οποίο πολλές φορές μας κάνει να διεκδικούμε χωρίς να κατανοούμε; Πάντως, ο λόγος “δυνάμεθα” κάνει εντύπωση. Θα μπορούσαμε να τον εκλάβουμε και ως ένδειξη θράσους, ψηλώματος του νου, ο οποίος δεν κάνει τον άνθρωπο να γνωρίσει τον εαυτό του, αλλά να τον θεώσει, οδηγώντας τον σε μια αυταπάτη.

Οι δύο αυτοί μαθητές, όπως και ο απόστολος Πέτρος, αντιλαμβάνονται καλύτερα από τους άλλους ποιος είναι ο Ιησούς. Γι’ αυτό και ο Κύριος τους παίρνει μαζί Του σε θαύματα, όπως η Μεταμόρφωση και η ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, αλλά και θα τους έχει μαζί Του και τους τρεις στην αγωνία Του στον κήπο της Γεθσημανή, εκεί όπου η ανθρώπινη φύση του Χριστού θα επαναστατήσει μπροστά στο ξένο του θανάτου. 

Στο αίτημα των δύο ο Κύριος θα τους πει ότι όντως θα πιούνε το ποτήρι του Πάθους, διότι ο μεν ένας θα Τον εγκαταλείψει και θα συνειδητοποιήσει τι σημαίνει φόβος, τι υπερτίμηση των δυνατοτήτων του, τι ματαίωση, ο δε άλλος, ο Ιωάννης, θα Τον ακολουθήσει μέχρι τον Σταυρό και την ταφή, βιώνοντας ως αληθινός μαθητής και φίλος το μέγεθος του πόνου του Χριστού και διαπιστώνοντας ότι όσα ο Διδάσκαλός τους τούς είχε πει, βγήκαν αληθινά. Και οι δύο θα βαπτιστούν στο μαρτύριο του αίματος, ο μεν Ιάκωβος καθώς θα είναι ο πρώτος από τον κύκλο των μαθητών που θα μαρτυρήσει, ο δε Ιωάννης διότι θα ζήσει τη δοκιμασία της εξορίας, της απόρριψης, των γηρατειών, της αίσθησης ότι ο Θεός του έχει αναθέσει ένα καθήκον που, εκτός από τη χαρά, περιλαμβάνει την προφητεία, δηλαδή την πρόγευση του μαρτυρίου της ανθρωπότητας μέχρις ότου ο Χριστός ξαναέρθει.

Ο Χριστός όμως θα τους επισημάνει ότι η αποστολή τους, όπως και των υπολοίπων μαθητών, αλλά και του κάθε χριστιανού, δεν έχει να κάνει με τη δόξα ή την κρίση των ανθρώπων, αλλά με την αγάπη και τη διακονία. Ο Χριστός δεν ήρθε για να εξουσιάσει, ούτε για να Τον υπηρετήσουμε οι άνθρωποι, αλλά για να μας δώσει την αγάπη που φτάνει μέχρι τον θάνατο και να μας οδηγήσει στην οδό της βασιλείας Του, που είναι η αγάπη. Δεν είναι εύκολο να πούμε το “δυνάμεθα” σε μια τέτοια προοπτική. Γι’ αυτό και περισσότερο έχουμε στον νου την δικαίωσή μας, όταν σκεφτόμαστε την πίστη. Την ανταμοιβή. Ένα μέλλον στο οποίο ο Θεός θα μας δοξάσει. Γι’ αυτό και πολλοί εξ ημών υπομένουμε τα βάσανα αυτής της ζωής, μη κατανοώντας ότι τελικά η αγάπη θέλει κόπο. 

Ζούμε σε έναν κόσμο που μας υπόσχεται άνεση. Που μας θέλει να έχουμε ισχύ, για να μας υπηρετούν οι άλλοι. Η ισχύς δεν είναι απαραίτητα των όπλων. Είναι και του χρήματος, με το οποίο εξαγοράζουμε πολλά, ίσως και τα πάντα που μας χρειάζονται. Ας μην έχουμε όμως την αυταπάτη του “δυνάμεθα”. Με ταπείνωση ας μάθουμε να αγαπάμε και να προσφέρουμε, ώστε το Μεγαλοβδόμαδο να είναι συντονισμένο με τον τρόπο της Εκκλησίας: την αγάπη που γίνεται, ακόμη και χωρίς ανταμοιβή, ζωή. Με τον Χριστό.