ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2019

Αγιοκατάταξη του γέροντα Σωφρόνιου του Έσσεξ και του γέροντα Ιερώνυμου Σιμωνοπετρίτη!...



Τήν Τετάρτην, 27ην τ. μ. Νοεμβρίου 2019, συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρείαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τάς προγραμματισθείσας δι᾿ ἕν τριήμερον ἐργασίας αὐτῆς. (...)

Εἰδικώτερον, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος, ἀποδεχθεῖσα εἰσήγησιν τῆς Κανονικῆς Ἐπιτροπῆς ἀνέγραψεν εἰς τό Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τούς ἐγνωσμένης ὁσιακῆς βιοτῆς καί πολιτείας Ἱερομόναχον Ἱερώνυμον Σιμωνοπετρίτην, Καθηγούμενον χρηματίσαντα τῆς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾶς Βασιλικῆς, Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας, καί ἀκολούθως Οἰκονόμον καί Πνευματικόν τοῦ Μετοχίου Ἀναλήψεως Βύρωνος Ἀττικῆς, καί Ἀρχιμανδρίτην Σωφρόνιον Σαχάρωφ, Καθηγούμενον χρηματίσαντα καί κτίτορα τῆς ἐν Ἔσσεξ Ἀγγλίας Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου. (...)

Και:

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2019

Το καραβάνι των δισεκατομμυρίων αδελφών



Orthodoxia news agency 

«Πόσο γλυκιά είναι η Εκκλησία μας; Πόσο μάνα; Μία μάνα, της οποίας το όνομα είναι Πορεία» γράφει σε επίκαιρη ανάρτησή του, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης, κ. Πρόδρομος.
«Πορεία προς τη γνώση, τη σωτηρία, τον Ευαγγελισμό, προς το Πρόσωπό του, εν ολίγοις. Σαφώς και είναι δύσκολη πορεία, γι΄αυτό και όμορφη. Διότι, στη δυσκολία, όλοι κάποια στιγμή θα σταματήσουμε, θα κουραστούμε, θα πέσουμε. Τότε, όμως, θα γνωρίσουμε τι πάει να πει Ορθοδοξία.
Μαζί μ’ εμένα, μ’ εσένα που πέφτουμε, σταματάει όλο το καραβάνι των δισεκατομμυρίων αδελφών να μάς σηκώσει.
Μόνον έτσι, μπορούμε να λεγόμαστε Σώμα με κεφαλή τον Χριστό».

Τεράστιες αποστάσεις για μία χούφτα λασπωμένου νερού


Orthodoxia news agency

Η σελίδα «Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης» στο κοινωνικό δίκτυο Faceboοk, δημοσιεύει επίκαιρο κείμενο υπό τον τίτλο «Δίψα», όπου, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Στη Νότιο Μαδαγασκάρη, αυτό είναι η καθημερινή πραγματικότητα. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, και, δυστυχώς, πολλά παιδιά ανάμεσα τους, διανύουν τεράστιες αποστάσεις για να βρουν ελάχιστα λίτρα νερό». Αναλυτικά, το κείμενο:
«Μοιάζει με απόκοσμο όνειρο ή καλύτερα εφιάλτη για τον άνθρωπο του δυτικού κόσμου.
Να τρέχει διψασμένος και να μη μπορεί να βρει σταγόνα νερού.
Στη Νότιο Μαδαγασκάρη, αυτό είναι η καθημερινή πραγματικότητα. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, και, δυστυχώς, πολλά παιδιά ανάμεσα τους, διανύουν τεράστιες αποστάσεις για να βρουν ελάχιστα λίτρα νερό.
Νερό, το οποίο δεν είναι πάντοτε διαυγές και κρυστάλλινο, όπως το γνωρίζουμε, πάρα λιμνάζει σε κοιλώματα, τα οποία δημιουργούν στους χωματόδρομους τα βαριά φορτηγά.
Η ανάγκη, όμως, για ζωή, η φρικτή δίψα, σε σπρώχνει να ρουφήξεις λαίμαργα κάθε σταγόνα από τα λασπόνερα.
Κάθε φορά, που αντικρίζουμε αυτή την κατάσταση, δεχόμαστε το μεγαλύτερο συνειδησιακό ράπισμα. Δεν υπάρχουν επιλογές, πάρα μόνο μια, να παλέψουμε, ούτως ώστε κάθε άνθρωπος να διασφαλίσει τουλάχιστον τα βασικά».

Ειδήσεις & άρθρα για την Ορθόδοξη Εκκλησία στη Μαδαγασκάρη
Orthodox Madagascar
Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης - Facebook

Ο επίσημος ιστοχώρος της Ορθοδόξου Ιεράς Μητροπόλεως Μαδαγασκάρης

Ο Χριστός στην Αφρική (ενότητα)

The Ark Returns to the Temple



Ancient faith / Glory 2 God for all things

 

One of the most devastating events in the history of ancient Israel was the capture of the Ark of the Covenant by the Philistines. In scenes almost reminiscent of Steven Spielburg, however, plagues began to befall the Philistines and they sent word to Israel to please come take their Ark back. The story of its return includes its arrival in Jerusalem and King David’s rather problematic dancing in the streets to welcome it (he apparently did so while naked). The meaning of all of that is fodder for Old Testament scholarly debates. It was, however, a Big Event.

The Ark was lost a second time when the Babylonians sacked Jerusalem and destroyed the Temple. What they did with the Ark is anybody’s guess. The Ethiopians claim to have it in the village of Aksum, with a strangely cogent tale of how it might have wound up there. Since it remains hidden, it is still a matter of guess-work as to whether it is truly that Ark.

There is a different Ark that has its own story regarding the Temple. It is this Ark that comes into view in the Feast of the Entrance of the Virgin into the Temple (Nov. 21 – Dec. 4 Old Style). The story of this event comes from the Infancy Gospel of St. James, a book that was never part of the canon of Scripture, but whose stories have come down into the liturgical life of the Church and created some of the most endearing images of Christmas (such as the ox and the ass at the manger).

That story is of the child Mary being presented by her parents (her father was a Levitical priest) for service in the Temple. For many centuries, scholars dismissed the story by saying that there were no virgins serving in the Temple. More recent research has suggested that this conclusion is incorrect (much more attention is being given to Second Temple Judaism these days). Nonetheless, the presentation of Mary in the Temple is a feast rich in symbolism.

For this virgin child is the true Ark of God, of which the earlier one, wrought of gold, that rested in the Holy of Holies, was but a type. For, unlike that Ark, she would bear in her womb, God-in-the-flesh. The Temple she entered had no Ark within it – the Babylonian Captivity had either destroyed it or left it lost (I suspect the former). The story of the original Tabernacle of Moses, and the First Temple of Solomon, had stories of the glory of God filling them at their inauguration. The Second Temple had no such stories – it was the second terrible fulfillment of the prophecy related in 1 Sam. 4:21, when the daughter-in-law of the priest, Eli, gave birth to a son, dying in the process. In her last words she named the child “Ichabod” (“the glory is gone”), for she had heard the news of the Ark’s capture by the Philistines.

The child Mary enters a Temple in which the glory of God has departed. Without fanfare, she is the True Ark entering the Temple without notice, just as she will eventually give birth to her God/Son. In her, the glory has returned. The Infancy Gospel of James describes her being taken into the Holy of Holies by her kinsman, Zachariah.

The Old Testament, according to the Fathers, was the “Shadow” of the Truth. The Ark of gold, though wondrous no doubt, was still but an object of human making. The Cherubim that overshadowed the Mercy Seat (it’s lid) were made of gold. They did not speak. But this child would speak face-to-face with an archangel, and carry the Hope of all creation within her womb. That Hope was the Manna, she was the jar. She was the Lampstand, He was the Light.

“All generations will call me blessed,” she sang. And so we do!

More honorable than the cherubim, more glorious beyond compare than the seraphim, without corruption you gave birth to God the Word. True Theotokos, we magnify you! 


See also
 
The Life of the Holy Theotokos: Whom the Grave Could Not Contain
Theotokos (tag) 
The All-Holy Mother of all the world
Mary and the Temple
The Theotokos as the Throne of God
The Mother of God as "Eye" and "Earth"
When the Orthodox Church celebrates pregnancy...

Icons of the Mother of God  

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2019

Μήνυση εναντίον της "Κιβωτού του Κόσμου"!


Πηγή της ανάρτησής μας το ιστολόγιο Πέρα από το άτομο
Η είδηση από το ιστολόγιο Lifo / Μικροπράγματα


Απίστευτο: Μήνυσαν την Κιβωτό του Κόσμου και τον π. Αντώνιο για «ρατσιστικές» δηλώσεις

 
«Ο Πατέρας Αντώνιος έχει σώσει την αγάπη σε μια Κιβωτό» λεγόταν το άρθρο της LIFO απ' το οποίο πήραμε τη φωτογραφία

Ο π. Αντώνιος της Κιβωτού του Κόσμου έχει αποδείξει πόσο αγκαλιάζει ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο. Η παραπάνω φωτογραφία το αποδεικνύει.
Κι όμως μηνυτήρια αναφορά για τις ξενοφοβικές δηλώσεις εκ μέρους της Κιβωτού του Κόσμου, κατέθεσε το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι στο πλαίσιο του προγράμματος του Παρατηρητήριο Ρατσιστικών Εγκλημάτων.
Η αναφορά, με την επισήμανση ότι όσα αναφέρονται στην επίμαχη επιστολή της Κιβωτού «συνιστούν δημόσια υποκίνηση μίσους μέσω και του διαδικτύου», στρέφεται κατά της ΜΚΟ «Κιβωτός του Κόσμου» και του επικεφαλής της παπά Αντώνη Παπανικολάου, και άλλων.

Αυτή είναι η αναφορά…

ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ/Τ.Κ.Ζ.Α.Ρ.

24 Νοεμβρίου 2019
Κυρίες/Κύριοι,
Σας υποβάλλουμε άλλη μια μηνυτήρια αναφορά, στα πλαίσια του προγράμματος του Παρατηρητηρίου Ρατσιστικών Εγκλημάτων, κατά της ΜΚΟ “Κιβωτός του Κόσμου” και του επικεφαλής της παπά-Αντώνη Παπανικολάου αναφορικά με δύο ξενοφοβικές και ισλαμοφοβικές επιστολές τους, το 2017 και το 2019, προς το Δημοτικό Συμβούλιο Χίου (και άλλους φορείς), καθώς και κατά της δημοτικής σύμβουλου Χίου Αγγελικής Παμπάλου, η οποία εκπροσωπώντας την παράταξη της “Χίος Μπροστά” διάβασε την εν λόγω επιστολή στη συνεδρίαση της 22ης Νοεμβρίου 2019 του ΔΣ.
Με τις ρατσιστικές αυτές επιστολές “αντιτίθενται απόλυτα” στην κατασκευή δύο προαναχωρησιακών κέντρων κράτησης αλλοδαπών (ΠΡΟΚΕΚΑ) κοντά σε δομή της ΜΚΟ θεωρώντας τους μετανάστες δημόσιο κίνδυνο για τους ανήλικους που φιλοξενούνται στη δομή καθώς 
“η πλειοψηφία των μεταναστών είναι ενήλικοι και άγαμοι άνδρες, που προέρχονται από μουσουλμανικές χώρες με σημαντικές πολιτισμικές διαφορές (οπού π.χ. τα κορίτσια θεωρούνται γυναίκες σε αρκετά μικρότερη ηλικία) και ότι μεταξύ των κρατουμένων θα περιλαμβάνονται παράνομοιεγκληματίες,  πιθανώς, ακόμη και τρομοκράτες.
Η εμπειρία έχει αποδείξει ότι, δυστυχώς, αρκετά μεγάλη μερίδα του πληθυσμού των προσφύγων και μεταναστών, ίσως και λόγω των δυσμενών συνθηκών διαβίωσης τους, αλλά και άλλων λόγων, δεν είναι σε θέση να σεβαστεί τις ιδιοκτησίες που γειτνιάζουν με τους χώρους διαμονής τους και έχουν προξενήσει μεγάλες φθορές και κλοπές”.
Όλα τα παραπάνω συνιστούν δημόσια υποκίνηση μίσους μέσω και του διαδικτύου.
Επίσης η παρούσα αναφορά στρέφεται και κατά της Εισαγγελέα για Ρατσιστικά Εγκλήματα Σπυριδούλας Σταυράτη για κατάχρηση εξουσίας και παράβαση καθήκοντος επειδή όταν της υποβλήθηκε η επιστολή της Κιβωτού του Κόσμου τον Ιούνιο 2017 με το ίδιο ακραία ξενόφοβο και ισλαμόφοβο περιεχόμενο δεν προχώρησε σε άσκηση ποινικής δίωξης, όπως δεν φαίνεται να έκανε το ίδιο και με το πρόσφατο ακραία ξενόφοβο και ισλαμόφοβο κείμενο της ΜΚΟ του 2017.
Παράλληλα φέρεται, όπως λέει η ΜΚΟ, να έχει αναθέσει στην ισλαμόφοβη οργάνωση τη φιλοξενία περίπου 200 ασυνόδευτων ανηλίκων που στην πλειοψηφία τους προέρχονται από μουσουλμανικές οικογένειες.
Ακολουθούν τα δημοσιεύματα του “Αστραπάρη” της 22 Νοεμβρίου 2019 και 1 Ιουνίου 2017.
Παρακαλούμε για τις ενέργειές σας καθώς και να μας ενημερώσετε για τον αριθμό πρωτοκόλλου που θα δώσετε στη μήνυση αυτή.
Με τιμή,
Παναγιώτης Δημητράς
Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι”.

"N": Η ανάρτηση συνεχίζει παραθέτοντας σχόλια αναγνωστών για το θέμα, ενώ ο αρθρογράφος σχολιάζει για τον κ. Δημητρά ότι "κατά τα άλλα είναι σπουδαίος ακτιβιστής, όμως έχει μηνύσει τη μισή Ελλάδα χωρίς λόγο".
Το δικό μας σχόλιο είναι ότι αυτά είναι σημεία των καιρών και υποσημειώνουμε τα λόγια του Κυρίου: "Είστε μακάριοι όταν σας βρίσουν και σας καταδιώξουν ψευδόμενοι εξ αιτίας μου" και "αν καταδίωξαν εμένα, θα καταδιώξουν κι εσάς· αν τήρησαν τα λόγια μου, θα τηρήσουν και τα δικά σας" (βλ. Ματθ. 5, 11-12, Ιωάννην 15, 20).
Πάτερ Αντώνιε, ο Θεός είναι μαζί σου, το ίδιο και όλοι οι συνετοί άνθρωποι σ' αυτόν τον τόπο, ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων.

Η ιστοσελίδα της "Κιβωτού": https://www.kivotostoukosmou.org/el/

Μεγάλοι μας άγιοι στο τέλος Νοεμβρίου!...

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2019

Το ψυχολογικό προφίλ της σύγχρονης εφηβείας

Πεμπτουσία
Δημήτριος Κούκης, Ψυχολόγος (BA MSc) – Ψυχοθεραπευτής

 
Συμπλήρωμα

Τo ψυχολογικό περιβάλλον των νέων
Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής
Το σύνδρομο της Κόλασης
ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!

Εφηβεία και αναζήτηση του Θεού
Είσαι ο άνθρωπός μου;
Αυτογνωσία
Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός
ΖΗΣΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!
Κάτι τύποι με μαύρα που ζουν στον κόσμο τους

Η θρησκεία της χαράς – Γελαστοί άγιοι
Η θεία τρέλα και οι αναρχικοί της Ορθοδοξίας
Ένα μυστήριο που μας κυνηγάει από παιδιά...
Φρικιά στην Εκκλησία!
Πάρε το Χριστό που σου δίνω και... φύγε!

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2019

Ημερίδα: «Δημογραφικό ζήτημα: Εθνική στρατηγική ή Εθνική Συρρίκνωση;» (Σάββατο 23 Νοεμβρίου 2019)

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Εθνική Οργάνωση Πολυτέκνων Αθηνών (Ε.Ο.Π.Α.)

Η Εθνική Οργάνωση Πολυτέκνων Αθηνών (Ε.Ο.Π.Α.) διοργανώνει Ημερίδα στις 23 Νοεμβρίου 2019 και ώρα 9π.μ., στο Κεντρικό Αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου, Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας 114, υπό την αιγίδα της Α.Ε. του Προέδρου της Δημοκρατίας κυρίου Προκοπίου Παυλοπούλου, με θέμα:
«Δημογραφικό ζήτημα: Εθνική στρατηγική ή Εθνική Συρρίκνωση;»
Είσοδος ελεύθερη
 

Η θαυμαστή ανακάλυψη του αγίου Ισιδώρου του ιερομάρτυρα εν Βαλή Κρήτης & των τέκνων του



Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Ἱερομάρτυς ὁ ἐν Βαλῇ Κρήτης καί τά τέκνα αὐτοῦ
Ἅγιος  Γεώργιος καί Ἁγία Εἰρήνη οἱ παιδομάρτυρες
οἱ θαυμαστῶς φανερωθέντες ἐν ἔτει 1953
Ἡ μνήμη τους τιμᾶται στίς 18 Ὀκτωβρίου

Ἐπιμέλεια κειμένου

Νικόλαος Σ. Καραταράκης

Φυσικός
«Χορείαν μαρτυρικήν τῆς Τριάδος ἰσάριθμον
τήν δείξασαν θαυμαστῶς ἐπ’ ἀλλήλοις ὁράσεσι
τόν τόπον ἐν ᾧ ἔκειντο κρυπτῶς τά σκήνη αὐτῶν...
»

(Ἀπόσπασμα ἀπό τό κοντάκιον Ἀσματικῆς Ἀκολουθίας τῶν Ἁγίων)

 

Οι εικόνες από αυτή την αναδημοσίευση του άρθρου. Ευχαριστούμε τον αδελφό κ. Καραταράκη για την αποστολή.

Στίς 16 Ὀκτωβρίου τοῦ ἔτους 1953 ἡμέρα Παρασκευή, ὁ Φραγκιαδάκης Δημήτριος τοῦ Γεωργίου (Βαφοδημήτρης) παντοπώλης καί ἱεροψάλτης τοῦ χωριού Βαλῆ Μεσσαρᾶς τοῦ Δήμου Γόρτυνας, βλέπει στόν ὕπνο του ἕναν ἱερέα νά τοῦ λέει νά πάει νά σκάψει, στόν προαύλειο χῶρο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, πολιούχου ἁγίου τοῦ χωριοῦ. Στήν εἴσοδο τῆς αὐλῆς τοῦ ναοῦ, ὑπήρχε μία χαρουπιά.
Ὁ ἱερέας τοῦ λέει: «Πήγαινε σκάψε γιατί μέ πατᾶτε, εἶμαι μαζί μέ τά δύο μου παιδιά, μέ λένε Τσιτέρη».
Ὁ Βαφοδημήτρης δέν ἔδωσε σημασία καί συνέχισε τόν ὕπνο του. Τό ἑπόμενο βράδυ στίς 17 Ὀκτωβρίου ἡμέρα Σάββατο, βλέπει πάλι στόν ὕπνο του τόν ἴδιο ἱερέα νά τοῦ λέει: «Σήκω νά πᾶς νά σκάψεις!», ἀλλά καί πάλι κοιμήθηκε. Τό τρίτο βράδυ στίς 18 Ὀκτωβρίου του 1953, ἡμέρα Κυριακή, ὁ ἱερέας ἐμφανίσθηκε πάλι στόν ὕπνο του πιό ἐπιτακτικός αὐτή τή φορά καί τοῦ εἶπε: «Σήκω τώρα νά πᾶς νά σκάψεις!!»   Ο Βαφοδημήτρης κατάλαβε ὅτι δέν ὑπῆρχε περίπτωση ἀναβολῆς καί ρωτάει τόν ἱερέα: «Καί ποῦ ἀκριβῶς θά σκάψω;» Ὁ ἱερέας τοῦ ἀπαντᾶ: «Θά σοῦ ἔχω γιά σημάδι πέτρες γύρω ἀπό τόν τάφο μου» καί τοῦ ὑπέδειξε κάποιο συγκεκριμμένο σχηματισμό αὐτῶν τῶν πετρῶν. Ἐπίσης τοῦ εἶπε νά προσέξει καθώς θά σκάβῃ γιατί οἱ κάρες [=τα κρανία] αὐτοῦ καί τῶν παιδιῶν του εἶναι τοποθετημένες στά πόδια τους.
Ἀμέσως πῆρε μιά σκαλίδα καί πῆγε στόν προαύλειο χῶρο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου. Ἦταν νωρίς τό πρωΐ, ὁ ἥλιος δέν εἶχε ἀκόμη ἀνατείλει. Βρῆκε τίς πέτρες ἀκριβῶς ὅπως τοῦ εἶχε ὑποδείξει ὁ ἱερέας. Μετά ἀπό μερικά χτυπήματα, βρίσκει τήν πλάκα τοῦ τάφου καί μία λάμψη βγῆκε ἀπ’ τήν γῆ πού κατευθυνόταν ψηλά στόν οὐρανό σάν μιά μεγάλου μήκους ἀκτίνα. 
Ὁ Βαφοδημήτρης εἶπε ὅτι ἔμεινε χωρίς αἰσθήσεις γιά κάποια δευτερόλεπτα (κυρίως χωρίς ὅραση). Οἱ χωριανοί ἀκούγοντας τά χτυπήματα τῆς σκαλίδας ἔτρεξαν νά δοῦν τί συμβαίνει καί βλέποντάς τον νά σκάβει τόν ἐρωτοῦσαν ἄν ὀνειρεύτηκε ὅτι θά βρεῖ λίρες, ἐνῶ αὐτός δέν ἀπαντοῦσε σέ κανέναν καί συνέχιζε τό σκάψιμο. Μετά ἀπό λίγο βρῆκε τά σώματα τῶν Ἁγίων καί παρά τούς πόδας τῶν σωμάτων τίς κάρες τους, ὅπως ἀκριβῶς τοῦ εἶχε πεῖ ὁ Ἅγιος. Οἰ χωριανοί πού βρίσκονταν ἐκεῖ περισυνέλεξαν τά λείψανα, τά ἔπλυναν καί τά τοποθέτησαν σ’ ἕνα ξύλινο κασελάκι στήν Ἁγία Τράπεζα τοῦ Ιερού Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου.
Ὁ Βαφοδημήτρης, ἐντός τριημέρου, κλεισμένος στό σπίτι του μέ πλήρη νηστεία καί πίνοντας μόνο νερό, ἁγιογράφησε τόν ἱερέα ὅπως τόν εἶχε δεῖ καί ἀργότερα, καθ’ ὑπόδειξή του σέ ἁγιογράφο τῆς περιοχῆς ἔγινε ἡ παραγγελία τῆς πρώτης εἰκόνας τοῦ Ἁγίου, μέ δύο μικρά παιδιά ἑκατέρωθεν, χωρίς νά εἶναι γνωστά τά ὀνόματά τους μέ τό ὄνομα: «Ἅγιος Τσιτέρης». Εἶναι ἡ εἰκόνα πού κοσμεῖ τήν ἀρχή τοῦ κειμένου.
Σύμφωνα μέ μαρτυρίες ὁ ἱερέας Ἰσίδωρος μέ τά κατά σάρκα τέκνα του μαρτύρησαν ἀπό τούς Ἀγαρηνούς, ἐνῶ τελοῦσε τήν Θεία Λειτουργία στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου. Ἀφοῦ τούς βασάνισαν, ἀποκεφάλισαν μπροστά στά μάτια του τά παιδιά του καί κατόπιν κρέμασαν τόν ἴδιο στήν χαρουπιά, τόν βασάνισαν καί κατόπιν τόν ἀποκεφάλισαν πάνω σέ μιά πέτρα. Οἱ Ἀγαρηνοί ἐσφαγίασαν καί ἄλλους χριστιανούς ἀπ’ τό ἐκκλησίασμα καί πῆραν σέ σκλαβοπάζαρο τήν πρεσβυτέρα καί ἄλλες χριστιανές. Αὐτό συνέβη διότι ὁ ἅγιος ἔφερε ἀντίσταση στήν προσπάθεια ἐξισλαμισμοῦ τῶν κατοίκων χωριῶν τῆς εὐρύτερης περιοχῆς κατηχώντας καί βαφτίζοντάς τους. Μάλιστα, βαπτίσεις τελοῦσε στόν Ἱερό Ναό τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς πού βρίσκεται στά περίχωρα τοῦ χωριοῦ Βαλῆ κοντά σέ ποτάμι, ἐνῶ κάποιες μαρτυρίες τόν θεωροῦν κτήτορα αὐτοῦ τοῦ Ναοῦ.
Ὁ Ἅγιος φανερώθηκε σέ μοναχή, τῆς ἀνέφερε τόν τρόπο τοῦ μαρτυρίου του, καί τῆς εἶπε ὅτι ὁ τόπος τοῦ μαρτυρίου του, δηλαδή ὁ προαύλειος χῶρος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ του Αγίου Δημητρίου εἶναι ἕνας δεύτερος Γολγοθᾶς.
Συγκεκριμμένα τῆς εἶπε: «’Εδῶ σέ αὐτόν τόν τόπο ὑπάρχουν κι ἄλλοι Ἅγιοι πού ὁ Θεός θά τούς φανερώσει νά σᾶς φωτίζουν ἐν τῷ φωτί τῆς γνώσεως καί τῆς ἀληθείας, ἐδῶ εἶναι ἕνας δεύτερος Γολγοθᾶς γιατί χύθηκε αἷμα Ἁγίων, ὅπου καί νά πατήσῃς θά βρεθῇς μέσα στο αἷμα μας».
Ἕνα χρόνο ἀργότερα τό ἔτος 1954 ἦρθε στό χωριό Βαλῆ μία γυναῖκα καί συστήθηκε ὡς μοναχή Ελισσάβετ, ἔδειξε μεγάλο ζῆλο και ἔμεινε στό χωριό ὡς διακόνισσα στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ὅπου ὑπῆρχαν τά ὁστά τῶν Ἁγίων. Μάλιστα οἱ χωριανοί τῆς ἔκτισαν ἕνα κελί ὅπου διέμενε. Μετά ἀπό ἕνα χρόνο παραμονῆς στό χωριό, ἡ μοναχή Ἐλισσάβετ ἔκλεψε τό μεγαλύτερο μέρος των ἱερῶν λειψάνων μαζί καί τίς τρεῖς ἅγιες κάρες καί ἐξαφανίσθηκε. Πρός τό τέλος τοῦ βίου της ἐντοπίσθηκε στήν Ἀττική, ἀρνούμενη νά παράσχει ὁποιαδήποτε ἀρωγή.
Τό ἔτος 1968 οἱ κάτοικοι τοῦ χωριού Βαλῆ, κατόπιν ἐράνου, ξεκίνησαν τήν ἀνοικοδόμηση Ναοῦ στήν Νοτιοδυτική εἴσοδο τοῦ χωριοῦ καί τόν ὀνόμασαν «Ἅγιο Τσιτέρη», χωρίς νά ἔχουν βέβαια κάποια ἐπίσημη ἔγκριση.
Ὁ Ναός ἐπρόκειτο νά ὀνομασθῆ «Ἅγιοι Πάντες», γεγονός τό ὁποῖο προκάλεσε τήν ἔντονη ἀντίδραση τῶν κατοίκων τοῦ χωριοῦ Βαλῆ, ἀφοῦ, ὅπως ἔλεγαν ἔχουν τόν δικό τους Ἅγιο Τσιτέρη μέ τά παιδιά του πού σφαγιάσθηκαν ἀπό τούς Τούρκους, καί γιά τόν ὁποίον θεμελίωσαν Ναό.
            Τό ἔτος 1989 ὁ Ἅγιος φανερώνεται σέ ἐνύπνιο στήν κάτοικο τῆς Ἀθήνας πού γεννήθηκε στο χωριό Βαλῆ, Ἐλισάβετ Καραταράκη καί τῆς λέει: «Ἐλισάβετ δέν μέ λένε Τσιτέρη, μέ λένε Ἰσίδωρο, καί τά παιδιά μου τά λένε Γεώργιο καί Εἰρήνη» ὁπότε εἰδοποιήθηκαν οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ καί ἔγραψαν αὐτά τά ὀνόματα ἀντί «Ἅγιος Τσιτέρης» στήν εἰκόνα τοῦ τέμπλου, χωρίς καί πάλι κάποια ἐπίσημη ἔγκριση.
Ὁταν ἔφτασε ὁ καιρός νά ἐγκαινιασθῇ ὁ ναός μέ πρωτοβουλία τοῦ τότε Πρωτοσυγκέλου ὁ ὁποῖος ἦταν ἐπικεφαλῆς τῆς διαδικασίας αὐτῆς, πραγματοποιήθηκε στό Κέντρο Πυρηνικῶν Ἐρευνῶν «Δημόκριτος» ἀρχαιομέτρηση τμήματος λειψάνων και στις 02 Ἰανουαρίου 2002, τά ἀποτελέσματα ἐπιβεβαίωσαν τό φύλο τοῦ Ἁγίου καί τήν χρονική περίοδο κατά τήν ὁποία ἔζησε (1451-1627 μ.Χ.).
’Επίσης τήν ἴδια περίοδο ἡ Γεωργία Παρασύρη, κάτοικος τοῦ χωριοῦ Βαλῆ πού ἦταν ἄρρωστη μέ νόσο Πάρκινσον εἶδε τόν Ἅγιο σέ ἐνύπνιο καί τῆς εἶπε: «Γεωργία θα γίνῃς καλά, ἀλλά νά μήν ἀφήσετε νά ἐγκαινιασθῇ ἡ ἐκκλησία μέ ἄλλο ὄνομα. Τό ὄνομά μου τό ἔχω πεῖ. Καί νά γράψετε ἔξω ἀπό τόν Ναό μέ κόκκινα γράμματα τά ὀνόματά μας».
Κατόπιν ὅλων αὐτῶν ὁ ναός ἐγκαινιάσθηκε στίς 28 Σεπτεμβρίου 2003 ὡς «Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Ἱερομάρτυς καί τά τέκνα αὐτοῦ Γεώργιος καί Ειρήνη οἱ παιδομάρτυρες». Μάλιστα, στήν πρώτη μνήμη τῶν Ἁγίων τό ξηρό στεφάνι τοῦ Ἐσταυρωμένου ἄνθισε τήν ὧρα τῆς Θείας Λειτουργίας καί κοσμεῖ τόν Ναό, σέ προθήκη πάνω ἀπό τήν λειψανοθήκη τῶν Ἁγίων.

Τό 2015 ἐπί Ἀρχιερατικής Διακονίας τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γορτύνης καί Ἀρκαδίας κ.κ. Μακαρίου κατασκευάσθηκε μνῆμα στό σημεῖο εὑρέσεως τῶν ἱερῶν λειψάνων τῶν Ἁγίων.
«...τῶν δώρων Ἰσίδωρε τῶν ἐνθέων ἐπώνυμε καί ἰαμάτων ὁ κρουνός ὁ ἀκένωτος, ὅτι ἔλαβες τῶν θαυμάτων τό χάρισμα ...»
Ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος καί τά τέκνα του, ἔχουν ἐπιτελέσει αρκετά θαύματα καί συχνά εὐργετηθέντες ἀπό διάφορα μέρη τῆς Κρήτης, ἐπισκέπτονται τό χωριό. Υπάρχουν μαρτυρίες γιά ἱάσεις ἀπό σοβαρές ἀσθένειες, ἀρωγή στήν προσπάθεια τεκνοποίησης ζευγαριῶν καθώς καί προστασία ἀπό σοβαρούς κινδύνους σέ τροχαῖα και ἄλλα ἀτυχήματα.
Βέβαια στά θαύματα τοῦ Ἱερομάρτυρος Ἰσιδώρου καί τῶν παιδομαρτύρων τέκνων του δέν θά ἀναφερθοῦμε ἐκτενῶς, μιᾶς καί, ὅπως ὅλοι οἱ Μάρτυρες, αὐτός καί τά τέκνα του ἔχουν ὑπογράψει μέ τό αἷμα τους τήν μαρτυρία τῆς Πίστεως καί τῆς Ἀγάπης στόν Χριστό, καί ἀποτελοῦν είτε μιλήσουμε γιά θαύματα πού ἔχουν ἐπιτελέσει εἴτε ὄχι, ἐπίλεκτο σῶμα τῆς ἐκκλησίας μας.
Ὁ τρόπος μαρτυρίου τῶν Ἁγίων ὁμοιάζει μέ τόν τρόπο μαρτυρίου τῶν Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης στήν Μυτιλήνη (30 Ἀπριλίου) ἀλλά καί τοῦ Ἁγίου Βλασίου τοῦ ἐν Σκλαβαίνοις Ἀκαρνανίας (7 Ἰουλίου).
Ἡ μνήμη τῶν Ἁγίων Ἰσιδώρου καί τῶν τέκνων του, Γεωργίου καί Εἰρήνης, τιμᾶται στίς 18 Ὀκτωβρίου, καί στό χωριό Βαλῆ, τόπο καταγωγῆς καί μαρτυρίου τῶν Ἁγίων, τελεῖται Ἱερά Πανήγυρις.


Πηγές: Μαρτυρίες από κατοίκους του χωριού Βαλή Μεσαράς του Δήμου Γόρτυνας, και ιδιαίτατα του θείου Δημήτρη Φραγκιαδάκη (Βαφοδημήτρη) που είχε την ευλογία να συνομιλήσει με τον Άγιο και να φέρει στο φως τα άγια λείψανα αυτού και των τέκνων του.

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2019

Τα Εισόδια της Θεοτόκου, άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, γέροντας Γεώργιος Καλτσίου ο Ρουμάνος Ομολογητής (21 + 22 Νοεμβρίου)...



Ένα κλικ αγάπης και ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας, παρακαλώ, στα:
 







*****

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2019

Η βλασφημία του Θεού ως αίτιο αποδόμησης της κοινωνικής συνοχής




Πεμπτουσία (εικ. από εδώ)

Κάθε κοινωνία αποτελείται από μωσαϊκό ατόμων, ετερόκλιτων στοιχείων, που συνιστούν την ποιοτική της ανομοιογένεια. Για να μπορέσει όμως αυτή η κοινωνία να επιβιώσει σωστά μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι, απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο σεβασμός των ατόμων μεταξύ τους. Με δεδομένη μάλιστα την αναγκαιότητα αυτής της ποιοτικής ανομοιογένειας, που προσδίδει ποιοτική αξία σε κάθε διαμορφωμένη κοινωνία, ο αλληλοσεβασμός κρίνεται βασική αρχή σύνθεσης και συντήρησης του όποιου κοινωνικού σώματος.

Ο κάθε άνθρωπος προσλαμβάνει και διαμορφώνει αξίες, ιδέες, ιδανικά, πεποιθήσεις, πιστεύματα, τα οποία τον συγκροτούν και συνθέτουν το χαρακτήρα του μέσα από επιλογές βίου. Η πίστη σε κάποιο θεό, στον όποιο θεό, αποτελεί βασική αρχή που επηρεάζει αυτές τις επιλογές. Ομοίως και η απόρριψη κάθε ιδέας περί θεού διαμορφώνει το άνθρωπο ως ύπαρξη. Κανένας δεν μπορεί σε μια συγκροτημένη κοινωνία να απορρίψει την ύπαρξη ενός μέλους του κοινωνικού συνόλου επειδή πιστεύει σε κάποιο θεό ή επειδή δεν πιστεύει στον ίδιο θεό ή επειδή δεν πιστεύει σε θεό. Η αρχή της ελευθερίας του ανθρώπου είναι κανόνας απαράβατος ανεξάρτητα από την πίστη ή την απιστία που εκφράζει. 



Ελευθερία είναι η δυνατότητα του ανθρώπου, να επιλέγει με αξιοπρέπεια, δεσμεύσεις για τον εαυτό του. Πραγματικά ελεύθερος είναι ο άνθρωπος, που μπορεί να θέσει τα όρια του εαυτού του, με επίγνωση πως δημιουργεί το περίγραμμα της ύπαρξης του, με στόχο η ύπαρξη να καταστεί Ύπαρξη. Ωστόσο αυτή η πρακτική γεννά ισχυρότερα τεκμήρια για το σεβασμό των πεποιθήσεων του άλλου ανθρώπου.

Στις μέρες μας γεννήθηκε πάλι το ερώτημα στον Ποινικό Κώδικα για το αν πρέπει ή δεν πρέπει η βλασφημία του Θεού, των ιερών και των οσίων να αποτελεί αδίκημα. Και σαφώς ο νομοθέτης βρίσκεται στην δυσάρεστη θέση να αποφασίσει αν πρέπει να προστατέψει νομικά το όνομα του Θεού, των ιερών και των οσίων της πίστης.

Οι ελάχιστες φωνές αντίδρασης βρήκαν τον νομοθέτη απροετοίμαστο. Και είναι λογικό καθόσον ο νομοθέτης έχει την αίσθηση ότι το αδίκημα της βλασφημίας των θείων προσβάλει το Θεό. Είναι λογικό, καθόσον ο νομοθέτης επιχείρησε να προστατέψει το Θεό.

Ωστόσο η αλήθεια είναι αλλού. Ο Θεός δεν έχει την ανάγκη της προστασίας μας. Για την ακρίβεια ο Θεός προστατεύει και δεν προστατεύεται. Επιπρόσθετα, η όποια κατά του Θεού βλασφημία δεν αίρει επουδενί την αγιότητα του Θεού. Ο Θεός παραμένει πάντα υπεράνω του ανθρώπου και ουδεμία πράξη της ανθρώπινης φύσης δεν δύναται να αποδυναμώσει την φύση του Θεού.

Ο όποιος προσβλητικός λόγος κατά του Θεού και των οσίων, στην ουσία στρέφεται κατά του συνανθρώπου. Είναι λόγος που διαβάλει τις ανθρώπινες σχέσεις και αποδομεί την κοινωνική συνοχή, διότι αναιρεί την ελευθερία του ανθρώπου που πιστεύει. Παράλληλα όμως αναιρεί και την ελευθερία του ίδιου του βλάσφημου καθόσον τον εμπλέκει σε σχήματα που δεν συνάδουν προς τις επιλογές του. Ο άνθρωπος που πιστεύει δεν βλασφημεί και ο άνθρωπος που βλασφημεί θέτει στην ζωή του στοιχεία που δεν αποδέχεται. 


Ο ρόλος του νομοθέτη θα έπρεπε να είναι τέτοιος ώστε στην κοινωνία να προστατεύεται και ο πιστός και ο άπιστος. Προς αυτή την κατεύθυνση οι νομικές διατάξεις περί των κατά του Θεού βλάσφημων αδικημάτων θα προστάτευαν και τον πιστό και τον άπιστο. Στην πραγματικότητα δηλαδή, η προστασία δια του νόμου του ονόματος του Θεού και των ιερών της πίστης άγει στον αλληλοσεβασμό των μελών της κοινωνίας και προστατεύει τις θρησκευτικές επιλογές κάθε ανθρώπου ανεξάρτητα με την θρησκεία που αποδέχεται. 


 
Με δεδομένο ότι η ελληνική κοινωνία έπαψε να είναι συμπαγής στην Ορθόδοξη Πίστη, μετά την προσέλευση τόσων ετερόθρησκων ατόμων, η προστασία του θεού και των ιερών κάθε πίστης κρίνεται επιτακτική ανάγκη για να διασφαλιστεί ο σεβασμός ανάμεσα στην διαφορετικότητα των θρησκειών. Τούτο έπρεπε να αποτελεί μέγιστη μέριμνα του νομοθέτη ειδικά υπό την προβαλλόμενη θέση ότι υπάρχει ως βασική επιδίωξη ο στόχος της αρμονικής συνύπαρξης διαφορετικών ανθρώπων στην ίδια κοινωνία. Οι άνθρωποι μπορούν να συνυπάρχουν όταν διασφαλίζονται οι προσωπικές τους επιλογές με τέτοιο τρόπο ώστε να μην χρειάζεται να τις διεκδικήσουν μόνοι τους και έξω από την προστασία του νόμου.

Η άρση και ο παραγκωνισμός των διατάξεων περί βλασφημίας και δη κακοπροαίρετης, ισοδυναμεί με θρησκευτική ισοπέδωση. Ωστόσο, κάθε θρησκευτική ισοπέδωση νοηματοδοτεί και παράλληλα πυροδοτεί την αυτονόμηση ενεργειών και πράξεων προκειμένου ο κάθε άνθρωπος να προστατέψει αυτόβουλα αυτό που επιλέγει να πιστεύει. Σε μια ευνομούμενη όμως κοινωνία η αυτόβουλη υπεράσπιση, υπό το πρίσμα του κενού που αφήνει ο νόμος, καθίσταται πολεμική πρακτική εν καιρώ ειρήνης. Ποιά κοινωνία μπορεί άραγε να σταθεί σε τέτοιες συνθήκες; Δυστυχώς καμία! Τα αποτελέσματα αυτής της σιωπής στην όποια βλασφημία πλέον θα την εισπράξου και πάλι οι κοινωνίες με μορφές θεμελιακής αποδόμησης. Και πάλι δυστυχώς όταν θα γίνει αυτό κατανοητό θα είναι αργά!

Οι μέρες μας έγιναν πλέον πονηρές. Ο άνθρωπος είναι καχύποπτος για τον συνάνθρωπό του. Η ανθρώπινη ύπαρξη έπαψε να είναι αυτονόητα αξία αυτοτελής. Ο άνθρωπος δεν είναι πλέον αυτονόητα οντότητα χωριστή. Η κάθε προσωπικότητα δεν είναι εξ’ αντικειμένου σεβαστή. Μέσα σε αυτή την παλέτα της διασάλευσης το απροστάτευτο της αξίας της πίστης στην κοινωνία, καθιστά τον άνθρωπο απογυμνωμένο. Απογυμνωμένο διότι επιτρέπεται πλέον στον οποιοδήποτε να εισβάλει σε αυτό που πιστεύει κάποιος, σε αυτό που στηρίζεται, σε αυτό που νοηματοδοτεί την ζωή του και να το καταστρέψει αβασάνιστα και χωρίς τον κολασμό του νόμου. Όλα πλέον γίνονται ίσωμα.

Στην Ελλάδα τα πλείστα των Ελλήνων είναι πιστοί της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεν είναι δυνατόν οι μειοψηφούσες φωνές να γίνονται γνώμονας της κοινωνίας. Τα πλείστα των Ορθοδόξων δεν επιθυμούν την κατάργηση των περί βλασφημίας ποινικών διατάξεων. Και όμως για μια ακόμα φορά επικρατεί η φωνή των ελαχίστων. Γίνεται όμως μια κοινωνία να πορεύεται με την βούληση των λιγότερων; Και ενώ η απάντηση είναι σίγουρα όχι το αποτέλεσμα καταδεικνύει το αντίθετο. Ιδού λοιπόν η δημοκρατία μας!

Στην χώρα μας δεν επιτρέπεται η κατάργηση της βλασφημίας ["Ν": προφανώς εννοεί των περί βλασφημίας διατάξεων]. Στην Ελλάδα βλασφημία κατά του Θεού ισοδυναμεί με βλασφημία κατά του Έθνους, διότι τούτος ο τόπος βγήκε από τα κόκκαλα των Ελλήνων τα ιερά! Πόσοι οι μάρτυρες του έθνους για την πατρίδα και του Χριστού την πίστη την αγία; Απάντηση; Μυριάδες! Και επιτέλους είναι καιρός να ταυτίσουμε τις θέσεις μας με την πραγματικότητα. Σε μια χώρα που επιμένει να έχει ως σύμβολο του Έθνους τον Σταυρό του Χριστού δεν επιτρέπεται η βλασφημία. Βλασφημία κατά του Χριστού στην χώρα μας ισοδυναμεί με βλασφημία κατά του Εθνικού Συμβόλου. Ο νομοθέτης δεν είδε ποτέ στην Ελληνική Σημαία τον Σταυρό; Υπάρχει ακόμα. Η βλασφημία λοιπόν δεν αποδομεί μόνο την συνοχή των ανθρώπων μιας κοινωνίας, αλλά καταλύει τα ύψιστα σύμβολα συνοχής του Έθνους μας.

Πώς μπορεί όμως ο λαός μας να πορευτεί χωρίς συνοχή, με υποτίμηση της πίστης και με την κατάλυση των συμβόλων; Ίσως μπροστά στο πέλαγος αυτού του ερωτήματος ο κατακλυσμός του Νώε να φαντάζει σιγανό ψιχάλισμα. Το μόνο που μας προετοιμάζει είναι και πάλι το Ευαγγέλιο του Χριστού: «Βλέπετε οὖν πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε, μὴ ὡς ἄσοφοι, ἀλλ’ ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι. διὰ τοῦτο μὴ γίνεσθε ἄφρονες, ἀλλὰ συνιέντες τί τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.» (Εφεσίους 5,15-17). 


Δείτε επίσης, αν θέλετε:

Το φαινόμενο της αθεΐας στη σύγχρονη Ελλάδα – Μια προσέγγιση
Επιστήμη & Θρησκεία, Ορθολογισμός & Δόγμα 
Ορθοδοξία. Thinking outside the box.  
"Επιστολή προς τον σκεπτόμενο άθεο", ένα βιβλίο "για τους τολμηρούς που επιλέγουν να μην κλείσουν τα μάτια"...