ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Η «22χρονη παιδοκτόνος» και εμείς!...

Γιατί η ζωή δεν μετριέται με γραμμάρια! 
 

Μπέτη Μπιζά-Facebook
ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Και ξαφνικά η ελληνική κοινωνία γέμισε από οργή για την 22χρονη κοπέλα που πέταξε το νεογέννητο μωρό της. Και γέμισε ακόμα μεγαλύτερη οργή που η δικαιοσύνη δεν την έστειλε στη φυλακή αλλά την άφησε ελεύθερη.
«Αν είναι δυνατόν! Την παιδοκτόνο!» διαμαρτυρήθηκε η κοινωνία.
Βέβαια, αν η κοπέλα είχε «απαλλαγεί» από το μωρό λίγους μήνες πριν, χωρίς να το μάθει κανείς, θα ήταν όλα καλά κι ωραία. Η έκτρωση είναι «εντάξει» για την κοινωνία μας. Είναι «δικαίωμα» της γυναίκας. 


Όπως είναι «δικαίωμά της» («δικαίωμα» όλων ) ο έρωτας. Η ερωτική επαφή. Και αν, κατά την ... άσκηση του «δικαιώματος» αυτού, συμβεί κάποια «απροσεξία», δεν πειράζει: Έκτρωση! Διότι, η απελευθερωμένη περί τα ερωτικά κοινωνία μας, θεωρεί ότι αυτό δεν είναι «και τόσο» κακό, σαν αυτό που έκανε η κοπέλα! Προφανώς πιστεύει ότι πριν γεννηθεί ο άνθρωπος, δεν είναι και τόσο ... άνθρωπος. Ή μάλλον θεωρεί ότι δεν είναι καθόλου άνθρωπος. Καθότι, όπως πρεσβεύουν οι υλιστές, «ό,τι δεν βλέπουμε, δεν υπάρχει». Το μωρό στην μήτρα δεν το βλέπουμε, άρα δεν υπάρχει, άρα μπορούμε να το «αφαιρέσουμε» και να το πετάξουμε, χωρίς συνέπειες.
Όταν όμως γεννηθεί, τότε το βλέπουμε, άρα υπάρχει, άρα είναι ανθρωποκτονία αν το σκοτώσουμε. 


Αυτή είναι, λοιπόν, η ηθική της κοινωνίας μας. Της κοινωνίας που «δίδαξε» στην 22χρονη κοπέλα – μέσα από τα ΜΜΕ, τον κινηματογράφο, τα βιβλία, το σχολείο, τις παρέες
ότι ο «έρωτας» είναι «δικαίωμα όλων» κι ότι πρέπει να τον χαίρεται χωρίς «προκαταλήψεις» και «ταμπού». «Δεν είναι τίποτα κακό!».
Προπαντός, την δίδαξε η κοινωνία μας, να μην ακούει την Εκκλησία που λέει πως οι νέοι πρέπει να προσέρχονται παρθένοι στο μυστήριο του Γάμου.
Άκου «παρθένοι»!
Γιατί; Κακό είναι ο έρωτας; - θυμώνει η σύγχρονη κοινωνία, που είναι «προοδευτική» και θέλει να ανατρέψει αυτές τις «ξεπερασμένες αντιλήψεις».

Έτσι, με την άδεια της κοινωνίας, κάθε χρόνο θυσιάζονται 500 χιλιάδες παιδάκια στον βωμό του έρωτα, στην Ελλάδα, με τις εκτρώσεις ["Ν": Ευτυχώς, μάλλον δεν είναι τόσο πολλά - ίσως όμως φτάνουν τις 50.000, που είναι επίσης πάρα πολύ μεγάλος αριθμός]. Ο θεός έρωτας, ο θεός της «αγάπης», απαιτεί ανθρωποθυσίες. «Δικαίωμά μας» λοιπόν ο έρωτας, «δικαίωμα μας» και να σκοτώνουμε τον καρπό του έρωτα, τα παιδιά μας. Αυτό που μετράει είναι η «σεξουαλική απελευθέρωση» της κοινωνίας. Σύγχρονο δόγμα, «Χαρείτε τον έρωτα!
»
Επομένως, ας μην ψάχνει η κοινωνία να βρει τον ένοχο ούτε στην 22χρονη, ούτε στον νεαρό φίλο της, που χωρίς να το θέλει βρέθηκε «πατέρας». Χωρίς να το θέλει. Αυτός τον "έρωτα" ήθελε. Το "δικαίωμά του". Αλλά κάποιο λάθος έγινε... "Απροσεξία"...

Τα παιδιά αυτά, οι δύο νέοι, είναι παιδιά της κοινωνίας μας, που πρέπει να κοιτάξει στον καθρέφτη για να δει τον ένοχο της απαξίας της ανθρώπινης ζωής. Ένοχη για την ανθρωποκτονία είναι η ίδια η κοινωνία (εμείς όλοι...) που ανέχεται την τηλεόραση να υποδαυλίζει συνεχώς τα ερωτικά συναισθήματα με χυδαία θεάματα, που ανέχεται και το σχολείο να κάνει σχεδόν το ίδιο, μέσα από μαθήματα, εικόνες κ.λπ, που ανέχεται, αν όχι και «σπρώχνει» τους νέους από νωρίς στις σεξουαλικές σχέσεις.

«Ξεχνάει» να τους πει, η κοινωνία, ότι στο τέλος της ερωτικής πράξης το σπέρμα του άνδρα συναντά το ωάριο της γυναίκας και δημιουργείται η νέα ζωή! Γι’ αυτό και η πράξη αυτή είναι ιερή και δεν είναι παιχνίδι! Δεν είναι "δικαίωμα" για όλους. «Ξεχνάει» να τους πει ότι ο άνθρωπος, μέσω αυτής της αγαπητικής ένωσης, γίνεται συνδημιουργός του Θεού! Δημιουργεί τον νέο άνθρωπο! Τον οποίο είναι φόνος να σκοτώνουμε είτε ζυγίζει 200 γραμμάρια, είτε 500 γραμμάρια, είτε 3 κιλά, γιατί η ζωή δεν μετριέται με γραμμάρια...
Αυτά «ξέχασε» να τα πει στα παιδιά της, που τώρα τα καταδικάζει για φόνο, γεμάτη υποκρισία, η «προοδευτική» κοινωνία μας...

Και:


Είσαι έγκυος ανήλικη και σε πιέζουν να το βγάλεις; Ζήτα βοήθεια!
Η 17χρονη Δήμητρα δεν έκανε έκτρωση
"Μπαμπά, μ' αγαπάς; Μαμά, μ' αγαπάς;" - Επιστολή σε γονιό που η έφηβη κόρη του έμεινε έγκυος
 


Σεξ στην εφηβεία
Η πιο sexy απ' όλες...
ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!
ΖΗΣΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!
Είσαι ο άνθρωπός μου;
Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο...


Για μητέρες, μανούλες, μαμάδες και τα παιδιά τους
Εκκλησία, Μητρότητα και Έκτρωση
Παναγία η Εγκυμονούσα: Όταν η Εκκλησία γιορτάζει την εγκυμοσύνη...
 

Βρέθηκε λείψανο του αγίου Κλήμεντος Ρώμης σε κάδο απορριμάτων στο Λονδίνο!...



ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ
 
Ένα λείψανο ενός από τους παλαιότερους των παπών, του Αγίου Κλήμη [μαθητή των ίδιων των αποστόλων, 1ος αιώνας μ.Χ.!], βρέθηκε σε κάδο απορριμμάτων στο Λονδίνο από μια εταιρεία διάθεσης απορριμμάτων κατά τη διάρκεια συλλογής ρουτίνας.

«Μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξή μας όταν συνειδητοποιήσαμε ότι οι ομάδες εκκαθάρισης βρήκαν οστά που ανήκουν σε έναν πάπα», δήλωσε ο James Rubin, ιδιοκτήτης της εταιρείας. «Δεν είναι κάτι που περιμένετε να δείτε, ακόμα και στη δουλειά μας. Γνωρίζουμε ότι πρόκειται για ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας και επιθυμούμε να βρούμε το πιο κατάλληλο μέρος για την τελική τοποθετησή του, γι ‘αυτό ζητάμε βοήθεια από τους πολίτες ».

Γενικά τις τελευταίες δεκαετίες αυξάνεται η ανησυχία για τη μεταχείριση ιερών κειμηλίων στο εξωτερικό. Ο νόμος ορίζει ότι είναι «απολύτως απαγορευμένο» να πωλούνται, αλλά πολλά έχουν συμβεί κατά καιρούς.

Διαβάστε και: Προσκυνητής στον τόπο του μαρτυρίου και στα άγια λέιψανα του αγ. Κλήμεντος επισκόπου Ρώμης
 

Απευθυνόμενοι στην Ευρώπη: Από την πτώση του ναζισμού (9 Μαΐου) στη μνήμη των αγίων Κυρίλλου & Μεθοδίου (11 Μαΐου)...
Οι ορθόδοξες ρίζες της Δύσης ως παράγοντας πανευρωπαϊκής ενότητας  

Ορθόδοξοι άγιοι στις χώρες της Δύσης & η Ορθοδοξία στο δυτικό κόσμο  
Ημέρες του σχίσματος 1054

Ψυχοσάββατο: ας μην τους ξεχάσουμε!...



Από το ιστολόγιο Ανθολόγιο χριστιανικών Μυστηρίων
 
Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καθορίσει δύο Σάββατα, τα οποία αφιερώνει στους κεκοιμημένους της.
Είναι τα μεγάλα Ψυχοσάββατα. Το ένα πριν από την Κυριακή της Απόκρεω και το άλλο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής.

Για την ιστορία και μόνο ας γνωρίζουμε ότι η καθιέρωση του Σαββάτου προ των Απόκρεω ως Ψυχοσαββάτου, έγινε μαλλον και αυτό κατ' απομίμησιν του Σαββάτου προ της Πεντηκοστής, που ήταν και το μόνο που υπήρχε αρχικά.
Βέβαια η αγάπη των ανθρώπων για τους δικούς τους, που δεν ζούν πια μαζί τους, δημιούργησε την εκκλησιαστική παράδοση άλλων τεσσάρων ψυχοσάββατων, που δεν συμπεριλαμβάνονται όμως στο Τυπικό της Εκκλησίας μας. Αυτά είναι, το ψυχοσάββατο της Τυρινής, το Σάββατο της α΄ εβδομάδος των νηστειών, όπου και εορτάζουμε το «διά κολλύβων» θαύμα του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος, το Σάββατο του Λαζάρου και το Σάββατο πρίν την εορτή του Αγίου Δημητρίου. Ένα ακόμα ψυχοσάββατο θα βρούμε στην παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Βουλγαρίας, το Σάββατο προ της Συνάξεως των Αρχαγγέλων.

* Με το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής διατρανώνεται η πίστη μας για την καθολικότητα της Εκκλησίας, της οποίας την ίδρυση και τα γενέθλια (επί γης) γιορτάζουμε κατά την Πεντηκοστή.
Μέσα στη μία αγία καθολική Εκκλησία ("Ν": δηλ. την Ορθόδοξη Εκκλησία) περιλαμβάνεται: η στρατευομένη εδώ στη γη (=εμείς οι ζώντες εδώ) και η θριαμβεύουσα στους ουρανούς (=οι κεκοιμημένοι, οι ζώντες στους ουρανούς).

* Το Ψυχοσάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω έχει θεσπιστεί γιατί η επόμενη ημέρα είναι αφιερωμένη στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, εκείνη τη φοβερή ημέρα κατά την οποία όλοι θα σταθούμε μπροστά στο θρόνο του μεγάλου Κριτή. Για το λόγο αυτό με το Μνημόσυνο των κεκοιμημένων ζητούμε από τον Κύριο να γίνει ίλεως και να δείξει τη συμπάθεια και τη μακροθυμία του, όχι μόνο σε μας αλλά και στους προαπελθόντας αδελφούς, και όλους μαζί να μας κατατάξει μεταξύ των υιών της Επουράνιας Βασιλείας Του.


Περισσότερα:

Ψυχοσάββατο. Μέρα ξεχασμένη για τους πολλούς του κόσμου... 
Ψυχοσάββατο: να μην ξεχάσω...
Από το Πάσχα ώς του Αγίου Πνεύματος
Πού είναι οι νεκροί; (μικρό αφιέρωμα)
ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ!
Χαμόγελο από την αιωνιότητα

Στιγμιότυπο απ' την Κόλαση σε ορθόδοξη εικόνα

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Παγκόσμια Τράπεζα: Η Ορθοδοξία βλάπτει την ανάπτυξη!


Mea culpa

Όπως διαβάζουμε σε δημοσίευμα του bloomberg, η Παγκόσμια Τράπεζα δημοσίευσε έρευνα δύο Βουλγάρων επιστημόνων σύμφωνα με την οποία οι αιτίες της υπανάπτυξης των ορθοδόξων εθνών της ΕΕ οφείλεται εν πολλοίς στη θρησκευτική τους παράδοση. Μάλιστα, σύμφωνα με τον πρώην Βούλγαρο ΥΠΕΞ, Συμεών Τζάνκοφ, και την ακαδημαϊκό του UCL, Ελένα Νικόλοβα, που υπογράφουν την έρευνα, η Ορθοδοξία βοήθησε και στην επικράτηση του κομμουνισμού σε κάποιες χώρες. Σύμφωνα με στοιχεία που οι δύο επιστήμονες επιστράτευσαν από το World Values Service και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης, 

"η Δυτική Χριστιανοσύνη έδωσε έμφαση στον ρασιοναλισμό, τη λογική και την ατομικότητα, καθώς και την αμφισβήτηση των κατεστημένων αρχών. Η Ανατολική Χριστιανοσύνη συνδέθηκε με τον μυστικισμό, το συναίσθημα και την κοινότητα και έδωσε μικρότερη έμφαση στον νόμο και τον λόγο." 
Τα χαρακτηριστικά αυτά των Ορθοδόξων κοινωνιών, λέει η Παγκόσμια Τράπεζα, έτυχαν εκμετάλλευσης από τα κομμουνιστικά καθεστώτα, επέζησαν του κομμουνισμού και τώρα υπονομεύουν την αφομοίωση των ορθοδόξων χωρών στο δυτικό μοντέλο. Οι Ντζάνκοφ και Νικόλοβα παρατηρούν ότι η ιδέα πως ορθοδοξία και Δύση δεν συμβαδίζουν δεν είναι κάτι καινούριο. Αναφέρουν σχετικά τον Ρώσσο στοχαστή του 19ου αιώνα, Πιοτρ Τσαντάεφ, που ισχυριζόταν ότι η Ρωσία υιοθέτησε τον "λάθος χριστιανισμό". 
Έμφαση δίνεται επίσης στην αντιπαραβολή των πρώην κομμουνιστικών χωρών με καθολική ή προτεσταντική παράδοση, που τώρα ευημερούν, με τις ορθόδοξες που υπολείπονται σε ανάπτυξη, ενώ σημειώνουν ότι κοινωνιολογικά οι ορθόδοξοι τείνουν να αγαπούν τον κρατισμό. 
Ειδική μνεία, πάντως, γίνεται στους Έλληνες, οι οποίοι όχι μόνο γλίτωσαν τον κομμουνισμό, αλλά λόγω μακραίωνης εμπορικής παράδοσης και βιωμένου κοσμοπολιτισμού είναι πιο "συμβατοί με τον καπιταλισμό". Αυτό, βέβαια, δεν αναιρεί ότι και οι Έλληνες, όπως όλοι οι ορθόδοξοι, πόρρω απέχουν από τα προστάγματα της προτεσταντικής ηθικής που επιδιώκει τη σωτηρία της ψυχής δια της εργασίας. 
Δυστυχώς, παρατηρεί η Παγκόσμια Τράπεζα, με "προσευχή και υπακοή" (πυρηνικά στοιχεία της Ορθοδοξίας) δεν πλουτίζουν οι κοινωνίες ["Ν": δηλ. δεν πλουτίζουν οι καπιταλιστές - διότι ο φυσιολογικός άνθρωπος δεν χρειάζεται να είναι πλούσιος, αρκεί να τον αφήνουν οι καρχαρίες να ζει αξιοπρεπώς ο ίδιος και η οικογένειά του].
Βέβαια, η Παγκόσμια Τράπεζα δεν ασχολείται με τα χίλια χρόνια της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που αυθαιρέτως αποκλήθηκε από τους Δυτικούς "Βυζάντιο". Έτσι, η έρευνα αποσιωπά το υψηλότατο βιοτικό επίπεδο των "Βυζαντινών", κυρίως των πληθυσμών των πόλεων, οι οποίοι πλούτιζαν από το εμπόριο και ζούσαν με ανέσεις και ελευθερίες που η Δύση χρειάστηκε αιώνες για να αντιγράψει και να αφομοιώσει, προτού προδώσει και καταστρέψει - αφήνοντας σ'αυτά τα χώματα μια βαθιά δυσπιστία έναντι της Δύσης. 
Φαίνεται πως επανέρχεται με φόρα ο Σάμιουελ Χάντιγκτον, που προ τριακονταετίας έγραφε για τον επερχόμενο "Πόλεμο των Πολιτισμών" και ο οποίος θωρούσε τον ορθόδοξο κόσμο μια "γκρίζα ζώνη" μεταξύ Ανατολής και Δύσης...

"Ν": Τιμή για εμάς αυτές οι διαπιστώσεις. Δυστυχώς δεν αντιλαμβανόμαστε τη βαθύτερη σημασία τους, που είναι - κατά τη γνώμη μου - η επείγουσα ανάγκη να αναδομήσουμε τον δικό μας πολιτισμό, με εντελώς διαφορετικά κριτήρια ανάπτυξης, όπως το πόσους αγίους έχουμε, πόση αρετή, τι ήθος κτλ, και όχι τους οικονομικούς δείκτες.

Ας συμπληρώσουμε με:

π. Νικόλαος Λουδοβίκος «Φονταμενταλιστικός Εκσυγχρονισμός»

Ο καπιταλισμός ως θρησκεία και η New Age πνευματικότητα
«Κόκκινο χαλί για τον Αντίχριστο»

Θρήνος για την Ευρώπη!...
Η νόσος του δυτικού ανθρώπου και η θεραπεία της
Η Βιομηχανική Επανάσταση και εμείς


Στην Ρωμέικη φιλοθεΐα και φιλανθρωπία, ο μοναχισμός και οι άγιοι ήταν τα πρότυπα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής 
Τρομοκρατία και πόλεμος για να μην χάσει η Δύση τα προνόμιά της 
Το χριστιανικό κράτος  

Άντε και πίστεψα - τώρα τι κάνουμε;
Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;


 

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Three Things and the One Thing

In a comment, I recently described three dominant concepts in our modern culture. They are so dominant that questioning them can actually be disconcerting. I have questioned them before and been hammered more than once as a result. But I am sure of my ground and offer these thoughts for however they may be of use.
The ideas:
  1. We define ourselves and our world by the choices we make.
  2. We have the power to correct things that are wrong or broken.
  3. Progress is the purpose of our existence.
These ideas are not self-evident – nor are they old. They are hallmarks of what makes the modern world modern.  And though these ideas may seem fitting to many situations and people, they are by no means universal. They are largely an artifact of American middle-class prosperity and are at the very root of the American life-style. As the middle-class shrinks, an increasing number of people find themselves shut out of the modern world – their choices are limited, their power ineffective and they are likely to finish life less prosperous than the previous generation. The social and economic conditions that have contributed to this are of no interest in this article. What is of interest are the false assumptions of the world-view represented in the three ideas.
At their foundation is a myth about human power and control. There is a classical myth from the Greeks. It is the story of Prometheus who was said to have stolen fire from Mt. Olympus for the benefit of humanity (and paid a terrible and eternal price). The story has, in recent times, been something of a primary model for the modern human being. The gods (representing everything that is seemingly unchangeable and arrayed against us) are resisted in the name of humanity. No matter the price, man asserts himself against the gods and his fate.
Prometheus is a model of the modern hero. The gods, fate, the givenness of our existence, everything that seems to conspire against the human will is opposed. There are any number of Promethean heroes/heroines in the pantheon of our modern myth. Even Milton’s Lucifer who would “rather reign in hell and serve in heaven,” can sound brave and idealistic to the modern ear [it would all depend on who played him in the movie]. Of course, most of us will not have to fetch fire from Mt. Olympus, or steal happiness from the gods. But we imagine ourselves in such stories, and imagine such stories to be the stuff of the good life.

And so we make our choices. “You can be anything you want to be,” parents whisper to their children. “You can make the world a better place.” We teach progress as the measure of what is good. Our schools frequently labor under the need for progress with constant testing and increasing goals (with the fundamental causes of poor education being largely ignored). The future is the repository of all of our dreams as well as the postponed payments for our present luxuries.
These same central ideas (and they are not the only ones) are carried over into almost every area of our lives. The self-help section of a bookstore is a library built on these assumptions. Contemporary Christianity shares these same assumptions and has raised them to the place of theological prominence. A recent trip to a “Christian” bookstore revealed a self-help section that overwhelmed both history and theology. It is a testament to the better Christian for a better world.
But these assumptions are not true. They can be made to seem true, if the data are carefully sifted and arranged to create a pattern. Our lives, however, are just lives. They begin and end and have time in between. Our lives have value because they are the gift of God, not because they have cultural, economic or social benefit. We do not have to justify our existence to anyone. Existence is a gift.
Before we ever make even one choice in our lives, we already have infinite worth. As life goes along, we will make “good” choices and “bad” choices. No one but God is omniscient. We never have enough information to make a perfect choice. Those who pride themselves on their success ignore one of Aristotle’s most important categories: luck. It is not a Christian term (God is in charge of the outcome of all things). But even Aristotle was wise enough to recognize that true success in life (what he termed becoming a “great soul”) was not something we could simply choose and achieve. It remains true.
One of the first and major flaws of relying on the power of choice is our inability to know how and what to choose. We may obviously make plans, but things almost never turn out exactly as we plan. It is a rare life that has a straight trajectory. This does not mean that we make no plans, only that they will serve miserably as a purpose for our lives.

The same is true of our ability to fix what is broken or wrong. Life is not a machine. The more people are involved in any given phenomenon, the less is it susceptible to “fixing.” Imagine a machine where all the parts have free will.
The myths of modernity and the grammar of American culture make us very susceptible to every appeal to fix or remake. America can rightly be described as the culture of “can-do.” Almost every scenario of suffering draws the response, “Somebody needs to do something!” And while it is true that “doing something” is often quite appropriate (cf. Matt. 25), what we can do will not fix ourselves or the world around us.
This is where I believe it is important to consider “where we live.” We do not live in the fix, or the plan, or in the choice. We live in the present moment. It is a commandment of the Lord: “Take no thought for the morrow.” The immediate objections that arise in our minds when we hear this commandment are simply testimony to how deeply the grammar of progress and planning is engrained in our consciousness. There is an abyss of anxiety that confronts us at the thought of not planning.
At its very root, our drive towards progress is idolatry. St. James addresses this with wisdom:
Come now, you who say, “Today or tomorrow we will go to such and such a city, spend a year there, buy and sell, and make a profit”; whereas you do not know what will happen tomorrow. For what is your life? It is even a vapor that appears for a little time and then vanishes away. Instead you ought to say, “If the Lord wills, we shall live and do this or that.” But now you boast in your arrogance. All such boasting is evil. (Jam 4:13-16)
Now the one who says, “If the Lord wills,” may still go to the city, buy and sell, but the center of his life has changed and shifted. What we find difficult is to live our lives, recognizing that they are only a “vapor that appears for a little time and then vanishes away.” But this is, in fact, what it means to live with Christ Himself as the purpose of our existence.
The “evil” of which St. James warns is manifested in the inherently violent nature of an existence grounded in progress. The desire to plan, to fix and progress, always requires control and management, both of which entail temptations to violence. It is little wonder that modernity has also been the locus of almost continual warfare, on a level never imagined in antiquity. And it has fixed nothing. Prometheus keeps fetching fire, but the fire keeps going out.

The Inherent Violence of Modernity


The calm voice at the helm says, “Make it so…” and with it, the mantra of modernity is invoked. The philosophy that governs our culture is rooted in violence, the ability to make things happen and to control the outcome. It is a deeply factual belief. We can indeed make things happen, and, in a limited way, control their outcome. But we soon discover (and have proven it time and again) that our ability to control is quite limited. Many, many unforeseeable consequences flow from every action. If I am working in a very, self-contained environment, then the illusion of total control can be maintained for a very long time. If, say, I am building a watch, my actions and their results can remain on a desktop. However, when the scale of action begins to increase, the lack of true control begins to manifest itself. Actions on the level of an entire society or culture are beyond our ability to manage. A culture is not a very large watch.
But we think it is. That delusion lies at the very heart of the philosophy of modernity.
The arguments supporting the success of modernity are always misleading. The single desired effect (e.g. the end of slavery) is cited. But every unplanned consequence is ignored (the massive displacement of black families, etc.). Certain actions are extremely desirable (such as ending slavery), but every action carries its unforeseen cost. What tends to be the case is that the desired outcome is credited to our actions, while the unforeseen consequences are credited to “nature” (or some such thing). Modernity always wins, because it cooks the books.
The work of “making it so,” is always an act of violence. We take what is not so and force it to be otherwise. Whether it is the violence of a plow making a field suitable for planting, or the violence of creating a parking lot, human beings have formed and shaped their world by “making it so,” for all our existence. The field and the parking lot, as innocuous and innocent as they may be, also create consequences that were not part of the plan. The only means of dealing with these consequences are to employ more violence to alter things yet again (requiring yet more violence, ad infinitum), or to treat the consequences as an acceptable change.
In this sense, to be an active part of the world is to employ violence. We do not sit lightly on the surface of our planet. Most human societies across history, have made a moderate peace with the world in which they live, using forms of violence whose consequences have been well-enough tolerated and accounted for so as to be bearable. The rate of change in such societies was modest, and within the limits that a culture could easily accommodate.

Large and rapid change is another thing entirely. “Changing the world,” under a variety of slogans, is the essence of the modern project. Modernity is not about how to live rightly in the world, but about how to make the world itself live rightly. The difference could hardly be greater. The inception of modernity, across the 18th and 19th centuries, was marked by revolution. The Industrial Revolution, the rise of various forms of capitalism, the birth of the modern state with its political revolutions, all initiated a period of ceaseless change marked by winners and losers. Of course, success is measured by statistics that blur the edges of reality. X-number of people find their incomes increased, while only Y-number of people suffer displacement and ruination. So long as X is greater than Y, the change is a success. The trick is to be an X.
The ceaseless re-invention of the better world rarely takes stock of its own actions. That large amounts of any present ruination are the result of the last push for progress is ignored. It is treated as nothing more than another set of problems to be fixed. As the fixes add up, a toxic culture begins to emerge: food that cannot be eaten; air that cannot be breathed; relationships that cannot be endured; safety that cannot be maintained, etc. As the toxicity rises, so the demand for ever more action and change grows, and, with it, the increase in violence (of all types). The amount of our human existence that now requires rather constant technological intervention is staggering. The entire modern pattern of dating, marriage, family and procreation are impossible without chemical and biological intervention. There has been no “sexual revolution,” only the application of technology into one of the most all-pervasive and normal parts of human existence, creating an artificial aspect to our lives that rests on violence. The abortion of nearly one-third of all children conceived is but a single example. The foundations of our present society are built on doing profound violence to human nature. And this is but a single example.
It should be noted that I have not suggested some mode of existence that is free of violence. Human beings make things happen, as does most of creation. Modernity, however, is another matter. Its better world has no limits, its project is never-ending. What are the proper limits of violence? Are there boundaries that must not be crossed?

Modernity has as its goal the creation of a better world with no particular reference to God – it is a secular concept. As such, that which constitutes “better” is, or can be, a shifting definition. In Soviet Russia it was one thing, in Nazi Germany another, in Consumer-Capitalist societies yet another still. Indeed, that which is “better” is often the subject of the political sphere. But there is no inherent content to the “better,” nor any inherent limits on the measures taken to achieve it. The pursuit of the better (“progress”) becomes its own morality.
The approach of classical Christianity does not oppose change (there is always change), nor does it deny that one thing might be better than another. But the “good” which gives every action its meaning is God Himself, as made known in Christ. In classical terms, this is expressed as “keeping the commandments.” Those commandments are summarized in the love of God and the love of neighbor. There are other elements within the commandments of Christ that minimize and restrict the use of violence.
There is, for example, no commandment to make the world a better place, nor even to make progress towards a better world. The “better world” concept is, historically, a heretical borrowing from Christianity, a secularization of the notion of the Kingdom of God, translated into terms of progressive technology and laws (violence). Instead, the management of history’s outcomes is considered idolatrous. Only God controls the outcome of history.
My experience is that questioning our responsibility for history’s outcome will always be met with anxious objections that we would be agreeing “to do nothing” and the result would be terrible. Keeping the commandments of Christ is not doing nothing. It is, however, the refusal to use violence to force the world into ever-changing imaginary versions of the good.
I will cite a somewhat controversial example (all examples would be controversial, for modernists love nothing better than to argue about how to next use violence to improve the world). Consider the task of education. Teaching children to read, write and do numbers is not a terribly modern thing. It has been done for centuries, and, occasionally, done rather successfully. But the education industry (a subset of government) exists as an ever-changing set of standards, techniques, and procedures, whose constantly changing results occasion ever-increasing testing, change, control, management and violence to yield frequently lesser results. It has largely produced a cult of management and administration (the bane of every teacher’s existence). This example could be, mutatis mutandis, multiplied over the whole of our increasingly dysfunctional culture.

Sadly, as the results of modernity’s violent progress become more dysfunctional, the greater the temptation becomes to do more of the same. Every problem is greeted only with the question of how it might be fixed, with no one ever suggesting that the fixing of the world might be our largest problem.
Again, this is not an all-or-nothing thing. The classical world was not passive nor was there an absence of change. Modernity has chosen economics as the measure of the good, treating increasing productivity as the engine of progress and prosperity and the primary measure of a better world. Debates over the best means of driving such productivity, whether through command-and-control or passive market forces, have been the primary arguments within modernity.
There are many, many other goods that could be, and have been the measure of a culture. The only reason for using economic productivity is the false belief that material prosperity is the fount of all blessings. If we are rich enough, we will be happy.
At the very dark end of the spectrum, America’s philosophical assumptions have made it the servant of modernity-as-export where literal violence is the day-to-day result. Remaking the Middle East has not only failed (completely) but cost hundreds of thousands of lives, a large proportion of which were complete innocents. The resulting chaos has been, at best, a distraction from our unrelenting pleasure in the entertainment industry, though our wars have generated a very popular genre of video game. Violence itself has become a consumer product.
This picture of the modern world can, in the modern Christian mind, provoke an immediate response of wondering what can be done to change it. The difficult answer is to quit living as though modernity were true. Quit validating modernity’s questions. Do not ask, “How can we fix the world?” Instead, ask, “How should Christians live?” and give the outcome of history back to God.
How should we live?
  • First, live as though in the coming of Jesus Christ, the Kingdom of God has been inaugurated into the world and the outcome of history has already been determined. (Quit worrying)
  • Second, love people as the very image of God and resist the temptation to improve them.
  • Third, refuse to make economics the basis of your life. Your job is not even of secondary importance.
  • Fourth, quit arguing about politics as though the political realm were the answer to the world’s problems. It gives it power that is not legitimate and enables a project that is anti-God.
  • Fifth, learn to love your enemies. God did not place them in the world for us to fix or eliminate. If possible, refrain from violence.
  • Sixth, raise the taking of human life to a matter of prime importance and refuse to accept violence as a means to peace. Every single life is a vast and irreplaceable treasure.
  • Seventh, cultivate contentment rather than pleasure. It will help you consume less and free you from slavery to your economic masters.
  • Eighth, as much as possible, think small. You are not in charge of the world. Love what is local, at hand, personal, intimate, unique, and natural. It’s a preference that matters.
  • Ninth, learn another language. Very few things are better at teaching you about who you are not.
  • Tenth, be thankful for everything, remembering that the world we live in and everything in it belongs to God.
That’s but a minor list, a few things that occur to me offhand. They are things that encourage us to live in a “non-modern” manner. It is worth noting that when Roman soldiers approached John the Baptist and asked him how they should live, he told them to be content with their wages and to do violence to no one. They were in charge of the world in their day – or so they could mistakenly think. My few bits of advice are of a piece with that beloved saint’s words.

See also

Mad Max & Orthodox Christianity!
The Way - An introduction to the Orthodox Faith
Miley Cyrus, or: why Orthodox Mission in the West is an urgent need...
LIVE, BEYOND THE LIMITS!
Theosis (deification): The True Purpose of Human Life
Theosis, St. Silouan and Elder Sophrony
Let no-one fear death!  
Knowledge of God

Προς Δυσμάς (ενότητα)

Μνήμη Νεομάρτυρα Ευγένιου Ροντιόνωφ († 23 Μαΐου 1996)



Ένα κλικ αγάπης & ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας, παρακαλώ, εδώ:

 
 
Μικροί Χαιρετισμοί (& τροπάρια) στον άγιο νεομάρτυρα Ευγένιο Ροντιόνωφ

Αποκεφαλισμός χριστιανού μπροστά στην κάμερα! (Για άλλο μάρτυρα)
 
Άγιοι της 23ης Μαΐου


Μιχαὴλ ὁ Ὁμολογητής (εικ.),

Μανὴν
Μαρία ἡ Μυροφόρος τοῦ Κλωπᾶ ,  
Σαλωνᾶς ὁ Μάρτυρας ὁ Ρωμαῖος
Σέλευκος ὁ Μάρτυρας
Ἐπιτάκιος καὶ Βασίλειος
Δονατιανὸς καὶ Ρογατιανὸς οἱ Μάρτυρες οἱ αὐτάδελφοι
Μερκουλιάλιος ὁ Ἐπίσκοπος
Δεσιδέριος Ἐπίσκοπος Λανγκρὲ Γαλλίας
Κουϊντιανὸς, Λούκιος καὶ Ἰουλιανὸς καὶ οἱ σὺν αὐτοῖς δέκα ἐννέα Μάρτυρες
Πατρίκιος ὁ Ἐπίσκοπος
Εὐτύχιος καὶ Φλωρέντιος
Δεσιδέριος ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Βιέννης
Συάγριος
Ἁγίου Λεοντίου Ἐπισκόπου Ροστώβ
Δαμιανὸς ἐκ Γεωργίας ,  
Σίμων ὁ Ἐπίσκοπος Σουζδαλίας ,  
Εὐφροσύνη ,
Ἀβράμιος
Ἀντώνιος Ἐπίσκοπος Ροστώβ
Κύριλλος Ἐπίσκοπος Ροστώβ
Παΐσιος τοῦ Γκαλίτς
Ἀθανάσιος ὁ διὰ Χριστὸν Σαλός
Ἀδριανὸς καὶ Βογολέπιος ,  
Ἀντώνιος καὶ Ἰωαννίκιος
Δανιὴλ ὁ Ὁσιομάρτυρας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ μαρτυρήσαντες
Ἀλέξανδρος ὁ Θαυματουργός ἐκ Ρωσίας
Δωρόθεος καὶ Ἱλαρίων
Ἰωακεὶμ ὁ ἐν Σαρτόμᾳ ,  
πάντων τῶν ἐν Ροστὼβ – Γιαροσλὰβλ διαλαμψάντων Ἁγίων
Ὁσίου Ἰωακεὶμ τοῦ Ἰθακησίου

Άγιοι στις 22 & 24 Μαΐου.