ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Άγιος Μωυσής ο Ούγγρος, ο ελεύθερος σκλάβος, που αρνήθηκε να γίνει σεξουαλικός σκλάβος...


Η εικόνα του αγίου από εδώ
Ο άγιος Μωυσής ο Ούγγρος ήταν στρατιώτης του αγίου Ρώσου πρίγκιπα  Μπόρις, που δολοφονήθηκε το 1015 μ.Χ. από τον αδελφό του Σβιατοπόλκο. Πρόκειται για την πρώτη γενιά Ρώσων ορθόδοξων χριστιανών.
Ο άγιος Μωυσής, που ήταν άντρας εξαιρετικής σωματικής ομορφιάς, μετά από διάφορες περιπέτειες αιχμαλωτίστηκε και πουλήθηκε σκλάβος μακριά από την πατρίδα του, σε μια νέα και όμορφη αρχόντισσα που προσπάθησε να τον εξαναγκάσει να έχει ερωτικές σχέσεις μαζί της.
Ο άγιος, που ακόμη και ως δούλος ζούσε μια ασκητική πνευματική ζωή, αρνήθηκε σταθερά, ακόμη και στις πιέσεις της να γίνει σύζυγός της, και προτίμησε να υποστεί μακροχρόνια βασανιστήρια παρά να προδώσει τις ηθικές αρχές του. Σ' αυτή την κατάσταση, έφυγε από την επίγεια ζωή το 1043 μ.Χ.
Το σώμα του ενταφιάστηκε στο σπουδαίο μοναστήρι της Λαύρας του Κιέβου και έχει λάβει από το Θεό το χάρισμα να βοηθάει τους ανθρώπους στον αγώνα τους κατά των σαρκικών παθών. Γιορτάζει στις 26 Ιουλίου, μαζί με την αγία μεγαλομάρτυρα Παρασκευή και άλλους αγίους.

Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη συγκλονιστική, κατά τη γνώμη μου, βιογραφία του, εδώ.
Και αγγλικά εδώ.

Δείτε επίσης:

 
Οι αγίες Θωμαΐδες, αγίες κατά των σαρκικών παθών


Κάποτε φίλος, άλλων πεποιθήσεων, ειρωνευόταν το ότι υπάρχει αγία "κατά των σαρκικών παθών", γιατί προφανώς, κατά τη γνώμη του, η σεξουαλική ασυδοσία δεν αποτελεί πάθος (=εξάρτηση), αλλά χαρά. Σ' αυτόν και τους ομοίους, αφιερώνω τα:
Παπάδες και πόρνες - ή: ιερείς και εργαζόμενοι στο σεξ
Σεξ στην εφηβεία - Η πορνοποίηση μιας γενιάς

Πάμε παρακάτω:
 
Σβιάτ Ιβάν Ρούσκι (άγιος Ιωάννης ο Ρώσος). Ήταν ελεύθερος μέσα στη σκλαβιά του!
Χριστιανισμός & δουλεία (και συμπλήρωμα εδώ)

Ορθόδοξη Καρπαθορωσία

Επίσης, στις 28 Ιουλίου:

 
Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, μια από τις μεγαλύτερες αγίες διδασκάλισσες και πνευματικές μητέρες της ανθρωπότητας, όλων των θρησκειών και των λαών.
 
Γνωρίστε την, με ένα κλικ αγάπης εδώ.

Και άλλοι άγιοι στις 27 (με τον άγιο Παντελεήμονα) και τις 28 του Ιούλη.
Ας έχουμε την ευχή τους, καθώς και όλος ο κόσμος, πιστοί και "άπιστοι"...

Ένας απλός άνθρωπος τα βάζει με πλήθος Γενιτσάρων!


Ο Άγιος Νεομάρτυρας Χριστόδουλος ο εκ Κασσάνδρας (27 Ιουλίου). 


Ελληνικά & Ορθόδοξα, ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Αυτός ο νεομάρτυρας και δούλος του Χριστού Χριστόδουλος ή­ταν από την Κασσάνδρα, από ένα χωριό που ονομαζόταν Βάλτα. Και ενώ ήταν ακόμη μικρός στην ηλικία, αναχώρησε από την πατρί­δα του και πήγε στην Θεσσαλονίκη και εκεί, αφού έμαθε να φτιάχνει χονδρά, μάλλινα υφάσματα και κάπες, εξασκούσε την τέχνη του και, αφού πήγαινε με τους μαστόρους του στα ταξίδια, πάλι επέστρεφε στην Θεσσαλονίκη και καθόταν. Μία φορά όμως, που πήγε στην Χίο μαζί με τον μάστορά του, αγόρασε από εκεί έναν σταυρό αζωγράφητο και αφού επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη πλήρωσε και τον ζωγράφισαν, καθώς ήταν στο μέγεθος έως δύο σπιθαμές· και, έπειτα, παίρνοντάς τον, τον πήγε στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου και τον άφησε εκεί, επειδή ήταν φίλος του νεωκόρου της εκκλησί­ας εκείνης.
Εκείνες λοιπόν τις ημέρες έτυχε να τουρκέψει ένας Βούλγαρης, τον οποίο, όταν τον είδε ο ευλογημένος Χριστόδουλος, λυπήθηκε πολύ η καρδιά του, για την απώλεια της ψυχής του και αποφάσισε με τον νου του, να πεθάνει με Μαρτύριο. Γι’ αυτό στις 26 του Ιουλί­ου, χωρίς να πει σε κανέναν τον σκοπό του, κάθεται και γράφει όλα τα αμαρτήματα, που έκαμε από τα νιάτα του και έπειτα παίρνει και τον σταυρό του και πηγαίνει στον πνευματικό· και τον μεν σταυρό τον έδωσε στον πνευματικό και τον κρατούσε στα χέρια του, το δε χαρτί το διάβασε ο ίδιος και εξομολογήθηκε τις αμαρτίες του και με­τά την εξομολόγησή πήγε στον φίλο του τον νεωκόρο του Αγίου Α­θανασίου.


Και την ερχόμενη ημέρα, η οποία ήταν του Αγίου Παντελεήμονα, λέει ο μάρτυρας στον νεωκόρο, ότι ξέχασε και μερικά άλλα αμαρτήματα, οπότε, αφού παρακινήθηκε από αυτόν, πήγε πάλι στον πνευματικό και τα εξομολογήθηκε και εκείνα και πάλι επέστρεψε στον νεωκόρο και έμεινε σ’ αυτόν εκείνη την νύχτα. Το δε πρωί, όταν ήλθε η ώρα της Ακολουθίας του όρθρου, σηκώθηκε ο Μάρτυρας νωρίτερα από τον νεωκόρο και άνοιξε την Εκκλησία και άναψε μόνος του τα καντήλια και έμεινε, ώσπου τελείωσε ο όρθρος και η θεία Λειτουργία. Και μετά την λειτουργία λέει στον νεωκόρο· «Πήγαινε, φέρε μου τον σταυρό μου». Και αυτός του λέει· «Και τί τον θέλεις;». Ο Μάρτυρας του λέει· «Θέλω να τον πάω στον ζωγρά­φο, για να κάνει έναν άλλο παρόμοιο, να τον δώσω σε έναν άνθρω­πο».

Αυτός τότε πήγε και τον έφερε. Και αφού πήρε τον σταυρό ο Μάρτυρας, κατέβηκε στο χάνι και έραβε. Και όταν άκουσε που χτύπησαν τα νταούλια για την περιτομή εκείνου του άθλιου Χρι­στιανού, που τούρκεψε, αφήνει ο ευλογημένος Χριστόδουλος την δουλειά του, βγάζει τα μαχαίρια από την μέση του και το καλαμάρι του, βγάζει την πετσέτα από την κεφαλή του, αφήνει την σακούλα του και, παίρνοντας τον σταυρό στο χέρι, βγήκε με τόλμη στον δρό­μο και πηγαίνει κατ’ ευθείαν στον καφενέ, όπου ήταν συγκεντρωμέ­νο πλήθος Αγαρηνών και μπαίνοντας με μεγάλη τόλμη μέσα στον καφενέ, κρατώντας τον σταυρό στα χέρια, λέει σ’ εκείνον τον άθλιο [=δυστυχή, ταλαίπωρο ("Ν": αυτή είναι η παλαιά σημασία της λέξης, γι' αυτό και το μυθιστόρημα Οι Άθλιοι του Β. Ουγκώ)], που αρνήθηκε τον Χριστό· «Αδελφέ, τί έπαθες; Να η πίστη μας, να, ο Χριστός που σταυρώθηκε για την αγάπη μας, και εσύ γιατί αφήνεις τον Χριστό τον Σωτήρα σου και γίνεσαι Τούρκος;». 


Εκείνος όμως ο μιαρός δεν έδινε σημασία στα λόγια του. Τότε ο Μάρτυρας πήγε πιο κοντά του και του έδινε τον σταυρό, για να τον φιλήσει λέγοντάς του· «Φίλησε, αδελφέ, τον σταυρό του Κυρίου μας». Αλλά εκείνος ο αποστάτης δεν το δεχόταν. Οι γενίτσαροι, βλέποντάς το αυτό, τον έ­διωξαν έξω. Ο Άγιος όμως έλεγε σ’ αυτούς· «Εγώ με εσάς δεν έχω να κάνω τίποτε. Αλλά με αυτόν τον αδελφό μου, που ζητά να αρνηθεί την πίστη του». Έτσι δεν δείλιασε, ούτε έφυγε, αλλά πάλι πήγαινε κοντά στον αρνητή εκείνον του Χριστού και τον παρακινούσε να μη γίνει Τούρκος. Τότε όρμησαν κατά πάνω του οι γενίτσαροι και του έδωσαν πλήθος ξυλιές και τον χτύπησαν και μαχαιριές πολλές πίσω στον λαιμό και στην κεφαλή έτσι, ώστε έτρεχαν τα αίματα σαν βρύ­ση.
Έπειτα τον έδεσαν και τον πήγαν σηκωτό στον αγά των γενιτσά­ρων, κρατώντας και τον σταυρό στο χέρι. Και την ώρα εκείνη έτυχε και περνούσε ο μέγας οικονόμος από τον δρόμο και αμέσως μόλις τον είδε ο Μάρτυς, δεν σκέφτηκε πως ήταν δεμένος αλλά όπως μπορούσε, έκανε σ’ αυτόν το σχήμα της προσκυνήσεως έως κάτω, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο, πόσο πρέπει οι λαϊκοί να τιμούν τους ιερωμένους. 


Πήγαν λοιπόν τον Μάρτυρα στον αγά των γενιτσάρων και από εκεί τον πήγαν στον μουλά, δηλαδή στον δικαστή. Ο δε δικαστής τον ρώτησε· «Ποιος σε έστειλε να κάνεις αυτό το πράγμα;». Ο Μάρ­τυρας αποκρίθηκε· «Κανένας άνθρωπος δεν με έστειλε, αλλά ο Χρι­στός». Ο δικαστής του λέει· «Άστα αυτά και γίνε Τούρκος». Ο Μάρτυρας όμως με μεγάλη ανδρεία ανταποκρίθηκε· «Και εσύ άσε τον τουρκισμό και γίνε Χριστιανός». Μόλις τα άκουσε αυτά ο δικα­στής πρόσταξε και τον έδειραν, δεν έδωσε όμως και διαταγή να τον θανατώσουν.
Οι γενίτσαροι όμως έστεκαν στο πόδι φωνάζοντας ε­ναντίον του δικαστή, ότι, ή θα έδινε διαταγή σ’ αυτούς να τον θανα­τώσουν, διαφορετικά, αυτοί θα τον κατάκαιγαν εκεί μέσα στο δικα­στήριό του. Γι’ αυτό, επειδή φοβήθηκε ο δικαστής παρέδωσε τον Μάρτυρα σ’ αυτούς για να τον πάνε στον μουσελίμη. Και καθώς τον πήγαιναν, του έβαλαν το σχοινί στον λαιμό και έσερναν το αρνί του Χριστού εδώ και εκεί, ώσπου τον παρουσίασαν στον μουσελίμη. Ο μουσελίμης τον ρώτησε για εκείνο, που τόλμησε και έκανε και για να τουρκέψει. 


Ο Μάρτυρας όμως αποκρίθηκε τα ίδια λόγια που είπε και στον δικαστή. Γι’ αυτό πρόσταξε και τον ερριξαν καταγής και του έδωσαν διακόσιες τέσσερις ξυλιές στα πόδια, έτσι ώστε η γη κοκκίνισε από τα αίματα. Έπειτα τραβώντας τον με την βία τον πή­γαιναν να τον κρεμάσουν. Ο δε Μάρτυρας περνώντας από το τζερσί σε όσους Χριστιανούς συναντούσε στον δρόμο έλεγε· «Συγχωρήστε με, αδελφοί, και ο Θεός θα σας συγχωρήσει». Και όταν τον πήγαν στον Άγιο Μηνά, εκεί μπροστά στην πόρτα τον κρέμασαν. Και έτσι έλαβε ο Μακάριος τον στέφανο του Μαρτυρίου.
Υστέρα τον ξεγύμνωσαν και τον σταυρό τον έβαλαν πίσω στην ράχη του και στεκόταν κρεμασμένος ο αθλητής φορτωμένος με τον τίμιο σταυρό (όπως ήταν φορτωμένος τον σταυρό του ο Δεσπό­της μας Χριστός, όταν πήγαινε στον Γολγοθά) δύο ημέρες. Και μετά από αυτά έδωσαν οι Χριστιανοί εξακόσια γρόσια και πήραν το Άγιο λείψανο του Μάρτυρα και το ενταφίασαν με τιμές. Και όσοι έτυχαν εκεί, πήραν χάριν ευλαβείας και αγιασμού από το σχοινί του Μάρτυρα και από το πουκάμισό του.
Και όταν αυτοί αρρώσταιναν, καπνίζονταν από αυτά και γιατρεύονταν. Το ίδιο και όταν άλλοι αρρώσταιναν, τα έπαιρναν και αφού καπνίζονταν ή σφραγίζονταν με αυτά, γίνονταν υγιείς, προς δόξα του Θεού, ο οποίος δοξάζει αυτούς που τον αντιδοξάζουν. Με του οποίου το έλεος μέσω των πρεσβειών του Μάρτυρα, ας αξιωθούμε και εμείς της Βασιλείας των ουρανών.


(Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής τ. ΣΤ΄, έκδ. Συνοδεία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη Άγιος Σπυρίδων, Νέα Σκήτη Άγιον Όρος σ. 141-144) 

Δες και:
Οι Σφακιανοί Νεομάρτυρες και το μήνυμα που μας στέλνουν
Ο νεομάρτυρας δημοσιογράφος Θωμάς Πασχίδης (1836-1890) και οι συν αυτώ Νεομάρτυρες (ενότητα)
 
Άρθρο του νεομάρτυρα π. Δανιήλ Συσόεφ: Έχουν όλες οι θρησκείες τον ίδιο Θεό; (Η ομολογία πίστης ενός μικροαστού)
27 Ιουλίου, του αγίου Παντελεήμονα & άλλων αγίων
Η Πολυγυρινή Νεομάρτυρας που την έκλεισαν στο τσουβάλι με τις γάτες
Άγιοι στις 28 του Ιούλη

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

The girl who holds in her hand two eyes and a free slave man (who refused to become a sexual slave)


Saint Paraskevi the Virgin Martyr


St. Paraskevi the Great Martyr of Rome (Feast Day - July 26)

Three Girls of July (icons from here)
From The Prologue From Ochrid by Saint Nikolai Velimirovich

Paraskeve was born in Rome of Christian parents and from her youth was instructed in the Faith of Christ. With great fervence, St. Paraskeve endeavored to fulfill all the commandments of God in her life. Believing strongly and living according to her faith, Paraskeve directed others on the path [of salvation] with the help of the True Faith and pious living.

When her parents died Paraskeve distributed all of her property to the poor and was tonsured a nun. As a nun she preached the Faith of Christ with an even greater zeal, not hiding from anyone, even though at that time the Roman authorities bloodily persecuted the Faith of Christ.


St. Paraskevi before Antoninos, and in prison, receiving the vision of an Angel
   
First the pernicious Jews accused St. Paraskeve of preaching the prohibited Faith. She was brought to trial before Emperor Antoninus. All the flatteries of the emperor did not help in the least to cause her to waver in the Faith. They then subjected her to fiery torments and placed a red-hot helmet on her head. The Lord miraculously saved her and Paraskeve was delivered and left Rome.

She again traveled from city to city to convert the pagan people there to the True Faith. In two more cities she was brought before princes and judges and was tortured for her Lord, at the same time working great miracles and by the power of God quickly recuperated from her pains and wounds. The pagans, as always, ascribed her miracles to magic and her power of recovery to the mercy of their gods.

St. Paraskeve once said to the prince who tortured her: “It is not your gods, O prince, who healed me but my Christ the True God.” Finally Prince Tarasius beheaded her. Thus this Saint gloriously ended her fruitful life. Her relics were later translated to Constantinople. She suffered honorably for Christ in the second century.


St. Paraskevi being raked in torture, and being thrown into the boiling tar


St. Moses the Hungarian
The blessed virgin Moses the Hungarian - Feastday July 26th (New Calendar)

Full of Grace and Truth
(I think this version was from the website of the Lavra of the Kiev Caves: http://www.lavra.kiev.ua/ , I don't remember where the icon is from, but it is of St. Moses the Hungarian)


The impure enemy of mankind struggles mightily against a person who is susceptible to the passion of fornication, so that such a person might remain darkened by this passion and will not be able to look upon God. «For, only the pure in heart will see God. It was upon this field of battle that our holy father Moses fought and defeated the power of the impure enemy, giving us an example of such a victory.

Saint Moses was a Hungarian by birth. Together with his brother George, he was in the service of the pious prince, Boris the Passion-bearer, who loved Moses very much. During the battle on the Yalta River, in the war between Prince Boris and Prince Svyatopolk, Saint Moses was the sole survivor of Boris’s forces. blessed Moses fled to Kiev, where he hid from Svyatopolk in the home of Predislava, Prince Yaroslav’s sister. Here, Moses spent his time in prayer. Finally, Prince Yaroslav defeated Svyatopolk, who then fled to Poland. Later, Svyatopolk returned with Boleslav of Poland and his army. They drove Prince Yaroslav away and occupied Kiev. King Boleslav returned to Poland taking as captives two of Yaroslav’s sisters, several boyars and St Moses. The blessed one, who was huge and muscular, and exceedingly handsome, was led away chained by his arms and legs.

A certain wealthy and powerful Polish noblewoman saw the saint and was seized by the lust of carnal desires toward him. She went to Moses and asked him how he had fallen into such a cruel condition. He replied, «It is thus pleasing to God.»

The woman then continued, «If you will yield to me, I will deliver you and make you great in all Poland, and you will rule over my estates.»

The saint, however, understood her unclean lust and said to her, «What man who has listened to a woman acted well? Adam listened to a woman and was banished from paradise. Samson, who overpowered everyone with his strength, by the unclean enchantment of a woman, was given into the hands of aliens. Herod, who had won many victories, yielded to impure passions and was enslaved by a woman, and he beheaded John the Forerunner. How can I listen to the unclean advice of a woman, whom I do not even know?»

But she continued, «I will deliver you from death and make you renowned. I will have you as my husband, for I cannot bear to see your youth go to waste.»

Saint Moses sharply replied, «Know that I will not fulfill your desires. I want neither power nor wealth, but I seek spiritual and physical purity. May I not ruin my five-year long struggle, and now I innocently endure torments so that I may be delivered from eternal torments.»
The woman then conceived a new evil scheme. «If I ransom him,» she thought, «then I can force him to submit to me.»

She sent to the master of the captives and bought Moses for three thousand gold pieces. Now that St Moses was her slave, she ordered that he be clad in rich attire and fed with rich foods. She began all the more to entice him to fornication. The blessed one, however, when he saw the woman’s frenzy, prayed and fasted all the more diligently, taking only dry bread and water. The woman, being thus shamed, fell into a rage and ordered the blessed one thrown into a dungeon, intending to starve him to death. But the Lord, Who ever gives food to all flesh, Who once nourished Elias in the wilderness, and also fed Paul of the Thebaid, did not forsake this blessed one. One of the servants of this woman secretly brought Moses food. Other servants tried to convince the saint, saying, 

«Moses, our brother, what prevents you from marrying? You are young and this widow lived with her husband for only one year. She has beauty, her wealth is countless and her power is great. The king himself would not disdain her, while you, a prisoner, do not want to be her lord. If you are afraid of violating Christ’s commandment, He Himself said, ‘For this sake a man will leave his father and mother, and cleave to his wife and the two shall be one flesh’. Also, the Apostle said, ‘it is better to marry than to burn’, and that ‘young widows will remarry’. You are not bound by monastic vows, you are free. So why do you cause yourself to suffer such torments? How will it benefit you if you die? Even the righteous ones: Abraham, Isaak and Jacob, had wives. It is better for you to submit to a woman and be free and be the lord of this house.»

Blessed Moses replied to them, «Oh brethren and good friends! You advise me well, but I know it is worse than the advice the serpent gave Eve in paradise. You advise me to submit to a woman, but I shall not accept your advice, and even if I die in these chains and torments, I shall not yield to her flattery. Though many of the righteous were saved with wives, I am a sinner and I will not be saved with her. I want neither kingdom nor power in the Polish land, but I seek the higher, heavenly kingdom. Even if I am deprived of life, I will not listen to the advice of this woman, and I will remain like a monk, for Christ said in His Gospel, whoever has left his home and brethren, father and mother or foregoes a wife or children or village for the sake of His name will inherit eternal life. Shall I heed Christ, or you? The Apostle says the same, ‘.The unmarried worries about the things of the Lord, how to please the Lord, while the married worries about the mate, how to please the mate.’ I ask you, whom ought one to work for — the Lord or a wife? Therefore, this woman’s beauty will never seduce me and will not separate me from Christ’s love.» 


Icon from here
When the woman heard of all this, she was aroused to madness with evil thoughts. She had Saint Moses dressed and seated upon a horse, and, surrounded by a large retinue, she rode with him among her villages and the town, saying to him, «All this is yours; do what you wish.»
To the people she said, «This is your lord, and my husband.» Everyone bowed to Moses.
The saint felt pity toward the woman’s madness, and said to her, «You are doing all this in vain. You cannot entice me with the corruptible things of this world, and you cannot steal from me incorruptible spiritual wealth — please, try to understand this and do not go through all this in vain.»

In a rage, the woman said, «Do you not know that you have been sold to me? Who will deliver you from my hands? I will not let you go alive! I will have you tortured and executed!»
The blessed one answered her with boldness, «I fear no evil, for the Lord is with me. I intend to work for Him in the monastic life.»

At this time, by God’s mercy, a priestmonk from the Holy Mountain who was travelling in the area, heard of Moses and came to him secretly. After speaking with the saint, he tonsured him and taught him much about spiritual and physical purity. When the woman heard of this, she lost all hope of leading Saint Moses into sin, and she began to have him tortured. He was stretched out and beaten with metal rods until the ground was covered with his blood. The torturers pleaded with Moses to submit to the woman. «There is no limit to the tortures she will inflict on you before having you killed.»

To all this, Saint Moses replied bravely, «Brothers! Do what you have been ordered to do. It is impossible for me to renounce monasticism and God’s love. No torment, nor fire, nor swords, nor wounds can separate me from God and the great angelic tonsure. I will not submit to the accursed will of this shameless woman, who has brazenly displayed her shamelessness before all people, inciting me to defilement and fornication.»

In desperation, the woman wrote to King Boleslav, accusing Saint Moses and asking the king to influence him to accept her.

The king ordered the woman to come to him with her slave Moses. When he saw Moses, he tried to compel the saint to take the woman. Finally, he said to Moses, «Who is so insensitive as you, that you refuse so many benefits and honour, and give yourself over to torture? You must choose either life or death. If you fulfil the will of your mistress, you will receive great honour and power; if you disobey, you will receive death.»

Then the king said to the woman, «This captive, whom you have purchased, cannot go free. As his mistress, do to your slave what you will, so that the other slaves will not dare to disobey their masters.»

Our holy father Moses replied to the king, «What use is it to a man to acquire the whole world and lose his soul, or, what will a man give in return for his soul? You promise me glory and honour, when you yourself will soon die, and this woman will be killed.»

The saint’s prophecy was truly fulfilled. The woman began to torture Moses all the more, ordering that he be given a hundred lashes each day, so that he would eventually die from bleeding. Meanwhile, King Boleslav raised a great persecution against the monks and drove them out of Poland. In the midst of all this, Boleslav fell ill and died suddenly one night. At his death, a great rebellion broke out in the land and the people rose up and slew their bishops and nobles, including this shameless woman. The slaves were freed. 


Saint Moses, the good warrior of Christ, had suffered for six years. For five years he had struggled in his chains, showing the patience of Job, but in the sixth year, he suffered courageously for purity more than Joseph. After his liberation, he made his way to the Kiev Caves, where he struggled as a hesychast for ten more years. Here, he radiated the grace of God and attained to great spiritual heights. He reposed on 26 July, while St Antony [of the Kiev Caves] was still alive. His sacred relics repose uncovered and uncorrupted in the cave of St Antony. Through his holy prayers, many have been delivered from fornication and impure passions. 

Icon: Ss. Anthony and Theodosius of the Kiev Caves (from here)

Click:
Three Girls of July
Miley Cyrus, or: why Orthodox Mission in the West is an urgent need... 
LOVERS OF TRUTH: THE LIFE OF HIEROMONK SERAPHIM ROSE
Lover of Truth: St John, The Wonderworker of San Francisco
The holy anarchists
VALERIU GAFENCU - The Saint of the Prisons and Prisoners
Through Closed Doors
Klaus Kenneth, the spiritual traveler

Orthodoxy's Worship: The Sanctification of the Entire World
 
St Jacob (Netsvetov) of Alaska, July 26 (& others)
St. Panteleimon the Great Martyr and Unmercenary, and those with him (July 27)

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Αέναη επΑνάσταση · Αγία Παρασκευή Πρότυπο αγιότητος γυναικών
Η Αγία Παρασκευή, έργο Γεωργίας Δαμικούκα

Γράφει ο π. Άγγελος Αγγελακόπουλος, εφημέριος Ι. Ν. Αγίας Παρασκευής Καλλιπόλεως Πειραιώς

Στίς 26 Ιουλίου η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική, Ορθόδοξος Εκκλησία εορτάζει την μνήμη της αγίας ενδόξου Οσιοπαρθενομάρτυρος του Χριστού Παρασκευής της αθληφόρου. Όπως είναι γνωστό, η αγία ένδοξος Οσιοπαρθενομάρτυς Παρασκευή έλαβε από τόν Άγιο Τριαδικό Θεό τό ιδιαίτερο χάρισμα της θεραπείας τόσο της σωματικής όσο κυρίως της πνευματικής οράσεως. Είναι η προστάτις των ματιών.

Μάς χαρίζει τό φως. Βέβαια, τό χάρισμα αυτό η αγία ένδοξος Οσιοπαρθενομάρτυς Παρασκευή δέν τό έχει κατά φύσιν, αλλά κατά Χάριν, ως δωρεά, η οποία πηγάζει από τήν πηγή του φωτός, από τό φυσικό φως, από τό αυτοφώς, τόν Ίδιο τόν Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό, ο οποίος εκήρυξε στεντορεία τη φωνή ότι «Εγώ ειμί τό Φως του κόσμου»[1].

Πώς, όμως, η αγία ένδοξος Οσιοπαρθενομάρτυς Παρασκευή αξιώθηκε τοιούτου χαρίσματος;

Σύμφωνα με το συναξάριο, ο ειδωλολάτρης τότε βασιλιάς Αντωνίνος, θέλοντας νά πείσει τήν Αγία νά θυσιάσει στά είδωλα καί βλέποντας τήν σταθερά καί επίμονη άρνησή της, πρόσταξε νά ανάψουν μιά μεγάλη φωτιά καί νά βάλουν ένα καζάνι γεμάτο πίσσα καί θειάφι νά βράζει καλά καί νά ρίξουν μέσα στό καζάνι τήν Αγία, νά καεί. Η Αγία χαρούμενη, επειδή επρόκειτο νά αναχωρήσει από τόν ψεύτικο αυτόν κόσμο καί νά πάει στόν αληθινό καί αιώνιο, έκανε τόν σταυρό της καί μπήκε μέσα. 

Περιμένοντας δυό καί τρεις ώρες ο βασιλιάς, βλέπει ότι η Αγία δέν καίγεται καί τής λέει: «Παρασκευή, γιατί δέν καίγεσαι»; «Διότι, ο Χριστός μού δρόσισε τό νερό», απαντά η Αγία. «Ράντισε κι εμένα, νά δω αν καίει», τής λέει ο βασιλιάς. Πήρε, λοιπόν, η Αγία μέ τά δυό της χέρια καί τού έρριξε στό πρόσωπο καί ευθύς τυφλώθηκε καί τό πρόσωπό του γδάρθηκε. 

Φωνάζει τότε ο βασιλιάς: «Μέγας ο Θεός των Χριστιανών! Πιστεύω κι εγώ σ’ Αυτόν καί βγές νά μέ βαπτίσεις». Βγαίνει η Αγία, τόν βαπτίζει καί του ξαναδίνει τό φως των οφθαλμών του, λέγοντας: «Βασιλιά, ο Θεός των Χριστιανών σέ απαλλάσσει από τήν δεινή αυτή μάστιγα». Μετά από αυτό τό γεγονός η Αγία έλαβε την χάρι από τόν Θεό νά θεραπεύει τούς πάσχοντας από τις παθήσεις των ματιών[2].

Ενώ η έλευση του πρώτου Φωτός, του Χριστού, καί η εμφάνιση των τρίτων φώτων, των Αγίων ανθρώπων (δεύτερα φώτα είναι οι άγιοι Άγγελοι, κατά τόν άγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο) θά έπρεπε νά σημαίνει ευλογία καί σωτηρία, εντούτοις επικρατεί καί απλώνεται τό σκότος, η κατάπτωση, η διαφθορά καί η τυφλότητα. Ακόμη καί μέσα στήν αγιοτόκο και ηρωοτόκο Ελλάδα μας. Μιά χώρα, ένας τόπος αγίων καί ηρώων, στόν οποίο θά έπρεπε νά κυριαρχεί καί νά λάμπει τό Φως του Χριστού καί των Αγίων, όπως έλαμπε επί αιώνες στη Ρωμιοσύνη του Βυζαντίου.

Ας μάς επιτρέψει, σήμερα, η αγάπη σας νά αναφέρουμε μερικά τέτοια δείγματα ελλείψεως φωτός, ακολουθώντας κατά πόδας τό παράδειγμα της σήμερον εορταζομένης αγίας ενδόξου Οσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευής.

Α) Αντιμετώπιση της ατεκνίας

Οι γονείς της Αγίας Παρασκευής, Αγάθων καί Πολιτεία, ήταν δίκαιοι καί ευλαβείς˙ είχαν περάσει μιά ζωή αφιερωμένη στόν Θεό˙ ήταν «ολοτρόπω νεύσει πρός Θεόν κεκλικότες»˙ είχαν κλίνει, είχαν νεύσει μέ όλους τούς τρόπους πρός τόν Θεό˙ όλη η ζωή τους ήταν μιά δοξολογία, μιά εξύμνηση του Θεού καί μιά τήρηση των εντολών του. Δέν είναι εύκολο νά τηρήσει κανείς τίς εντολές του Θεού καί νά στρέψει όλη του τή ζωή πρός τόν Θεό. Πόσοι από ’μας, αγαπητοί μου, έχουμε στρέψει όλη τή ζωή μας πρός τόν Θεό; Νά είναι όλες μας οι σκέψεις, όλες μας οι ενέργειες, όλες μας οι κινήσεις, όλη μας η ζωή αφιερωμένη στόν Θεό; Μάς κλέβει από ’δω κι από ’κεί ο διάβολος. Άλλοτε ένας φίλος, άλλοτε ένα συμπόσιο, άλλοτε μιά ξεκούραση, ένα γλέντι, μιά διασκέδαση καί αφιερώνουμε τή ζωή μας πολλές φορές όχι στόν Θεό, αλλά στόν κόσμο, το κοσμικό φρόνημα, στό κακό, στήν αμαρτία καί σέ ουδέτερα ή ανάξια πράγματα. Τό ζεύγος, η αγία ξυνωρίς, Αγάθων καί Πολιτεία, είχαν στρέψει τή ζωή τους «ολοτρόπως» πρός τόν Θεό. Καί θά περίμενε κανείς πως όλα τους τά αιτήματα θά εκπληρώνονταν αμέσως από τόν Θεό. 

Εμείς μόλις κάνουμε κάποιο ευλαβικό αφιέρωμα, μόλις ψελλίσουμε κάποια προσευχή, απαιτούμε αμέσως ο Θεός νά εκπληρώσει τό αίτημα της προσευχής μας. Δέν έχουμε υπομονή καί εμπιστοσύνη στή σοφία και την πρόνοια του Θεού, ο οποίος πρός τό συμφέρον μας πάντα ικανοποιεί τά αιτήματά μας. Μιά ζωή, λοιπόν, αφιερωμένη στόν Θεό, ο Αγάθων καί η Πολιτεία. Καί είχαν ένα μόνο αίτημα από τόν Θεό. Νά τούς χαρίσει ένα παιδί. Πόσο λογικό καί εύλογο αίτημα! Ήταν πολύ φυσικό νά λυπούνται καί νά στενοχωριούνται, χωρίς, όμως, νά χάνουν τήν εμπιστοσύνη πρός τόν Θεό, χωρίς νά παροργίζονται καί χωρίς νά στρέφονται εναντίον του Θεού. 

Στενοχωρούνταν τόσο διότι δέν θά υπήρχε κάποιος διάδοχος του γένους τους, όσο καί γιατί δέν είχαν κάποιον κληρονόμο του πλούτου τους. Τό ζεύγος, όμως, δέν τό έβαλε κάτω, αλλά μιμούμενο τά προγενέστερα στείρα και άτεκνα ζεύγη της Παλαιάς Διαθήκης, τήν προφήτιδα Άννα, τήν μητέρα του αγίου προφήτου Σαμουήλ, τούς Αγίους Ιωακείμ και Άννα, τούς γονείς της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου καί Αειπαρθένου Μαρίας καί τούς Αγίους Ζαχαρία και Ελισσάβετ, τούς γονείς του Τιμίου Προφήτου, Προδρόμου καί Βαπτιστού Ιωάννου, προσέτρεξε μέσω της αδιαλείπτου προσευχής στόν Θεό. Τότε ο Θεός όχι απλώς ικανοποιήσε τό αίτημά τους, αλλά τούς έδωσε έναν εξαίσιο καρπό˙ τήν αγία ένδοξο Οσιοπαρθενομάρτυρα Παρασκευή.

Τηρούμε εμείς, αγαπητοί μου, παρόμοια στάση σέ ανάλογες περιπτώσεις;

Μιμούμαστε το παράδειγμα της νηστείας, της προσευχής και της πλήρους εμπιστοσύνης στο θέλημα του Θεού των γονέων της αγίας Παρασκευής προς απόκτηση παιδιών, ή σπεύδουμε «αγαλλομένω ποδί» σέ ιατρικές λύσεις, όπως αυτές της τεχνητής, ενδοσωματικής ή εξωσωματικής γονιμοποίησης μέ απρόβλεπτες συνέπειες; Μήπως αντικαθιστούμε τόν κύριο καί πρωταρχικό σκοπό του μυστηρίου του Γάμου, πού είναι η θέωση, εξαγιασμός καί η ένωση του ανδρογύνου μέ τόν Χριστό, καί τόν ταυτίζουμε μέ τήν τεκνογονία, πράγμα τό οποίο αποτελεί περιορισμό του νοήματος του Γάμου στίς σαρκικές σχέσεις; Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν μπορεί να προτείνει την προσφυγή στην ούτως ή άλλως προβληματική παρεμβατική αναπαραγωγή, παρά μόνο την εμμονή στα αιώνια και διαχρονικά πρότυπα, τους Αγίους.

Β) Πρότυπο αγιότητος γυναικών

Η ζωή της αγίας ενδόξου Οσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευής υπήρξε υποδειγματική. Νά πώς μάς τόν περιγράφει ο εθνοϊερομάρτυς, Ισαπόστολος, φωτιστής του Γένους μας και μεγάλος διδάχος άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο οποίος αφιερώνει ολόκληρη τήν Δ΄ Διδαχή του στήν ερμηνεία της παραβολής του σπορέως, παρουσιάζοντας τήν Αγία Παρασκευή ως παράδειγμα εκατονταπλασίονος καρποφορίας του σπόρου του Θεού.
«Η Αγία μετά τήν κοίμηση των γονέων της, ούσα δωδεκαετής, έμεινε σ’ένα πύργο υψηλό. Ο υψηλός καί δυνατός αυτός πύργος είναι ο ουρανός, πού μοίρασε δηλαδή όλα τά υπάρχοντα ελεημοσύνη καί τά έστειλε μέ τούς πτωχούς στόν Παράδεισο. 

Μέ τί έβαφε τά μάτια της; Όχι μέ μαυράδι σάν μερικές ανόητες γυναίκες, πού τό βάζουν, γιά νά φαίνονται όμορφες στούς άνδρες, αλλά σηκωνόταν η Αγία κάθε αυγή καί ενθυμουμένη τίς αμαρτίες των χριστιανών έκλαιγε, χτυπώντας τό πρόσωπό της καί βρέχοντάς το μέ δάκρυα. 

Ποιά είναι τά σκουλαρίκια; Είχε τά αυτιά της ανοικτά, στέκοντας μέ ευλάβεια, γιά νά ακούει τό Ιερόν καί Άγιον Ευαγγέλιον. 

Μέ τί έβαφε τά χείλη της; Όχι μέ κοκκινάδι, αλλά λέγοντας τό «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν», είχε δηλαδή τήν ίδια τήν αλήθεια. 

Ποιό είναι τό περιδέραιο, πού είχε στό λαιμό της; Είναι από τίς νηστείες, πού έκανε, καί έλαμπε ο λαιμός της σάν τόν ήλιο. 

Ποιά είναι τά δακτυλίδια; Είναι από τίς πολλές μετάνοιες, πού έκανε, καί γίνονταν κόμποι-κόμποι τά δάκτυλά της. 

Ποιό είναι τό ζωνάρι τό μαλαματένιο; Είναι η παρθενία, πού φύλαγε σ’όλη της τήν ζωή. 

Ποιό είναι τό φόρεμα; Είναι η εντροπή, πού είχε καί ο φόβος του Θεού, πού τήν σκέπαζε. 

Ποιά είναι τά παπούτσια τά υψηλά; Είναι ο νους της, πού τόν είχε στόν ουρανό καί όχι στήν γη, γιά νά στοχάζεται αυτά τά μάταια, τά ψεύτικα, τά γήινα σάν τά άλλα κορίτσια. 

Έτσι στολιζόταν η Αγία. Αν ίσως είναι κανένα κορίτσι καί θέλει νά στολίζεται σάν τήν Αγία Παρασκευή, νά στοχασθεί τί έκανε η Αγία, νά κάνει κι αυτή, γιά νά σωθεί»[3].
Ακούστε, όσες είστε παρθένες καί μάθετε πώς νά παρθενεύετε˙ διότι όχι μόνο όποια μέ τό σώμα παρθενεύει, αυτή λέγεται καθολικά παρθένος, αλλά εκείνη, η οποία είναι καί κατά τήν ψυχή καθαρά καί δέν έχει στόν λογισμό της αισχρές ενθυμήσεις, αυτή είναι καθολικά παρθένος.

Ακούστε, όσες έχετε άνδρες, τί λέγει ο Απ. Παύλος: «Μετά αιδούς καί σωφροσύνης κοσμείν εαυτάς, μή εν πλάσμασιν ή χρυσώ ή μαργαρίταις ή ιματισμώ πολυτελεί, αλλ’ ο πρέπει γυναιξίν, επαγγελλομέναις θεοσέβειαν δι’έργων αγαθών»[4]. Δηλαδή, νά μήν μακιγιάρεστε, ούτε νά στολίζεστε μέ χρυσά φορέματα καί μέ μαργαριτάρια, αλλά νά είστε τιμημένες καί σόφρωνες, καθώς ταιριάζει σέ γυναίκες χριστιανών, οι οποίες θέλουν νά αρέσουν στόν Χριστό μέ έργα αγαθά καί όχι μέ στολίδια.

Ακούστε, όσες έχετε κόρες ανύπανδρες, πώς πρέπει νά τίς εκπαιδεύετε. Νά μή γίνεστε εσείς τό κακό παράδειγμα σ’ αυτές, αλλά νά είστε τύπος καί παράδειγμα των θυγατέρων σας σέ κάθε θεάρεστο έργο. Διότι, όταν εσείς λέτε λόγια, πού μολύνουν τίς ψυχές των απλών παρθένων, όταν δέν αγαπάτε τήν εργασία του οίκου, όταν αντιλέγετε στούς ίδιους τούς άνδρες σας, όταν βγαίνετε συχνά έξω απ’τό σπίτι, όταν χορεύετε, όταν δέν πηγαίνετε στήν Εκκλησία, όταν αγαπάτε τό πολύ κρασί, όταν δέν έχετε καμμιά ευλάβεια, ούτε εγκράτεια γλώσσας, από πού αλλού νά εκπαιδευθούν οι μικρές κόρες, οι οποίες δέν βγαίνουν έξω απ’τό σπίτι;

Αλλά, η Αγία Παρασκευή δέν ήταν τέτοια, ούτε εκπαιδεύθηκε μέ τέτοιο τρόπο από τή μητέρα της, ούτε ξόδευε τήν ομορφιά καί τό κάλλος της σέ ατάκτους έρωτες νέων, ούτε άγρευε τίς ψυχές των ανδρών, αλλά πάντοτε ένα έργο είχε απαραίτητο˙ τό νά στολίζει τήν ψυχή της μέ νηστεία, μέ εγκράτεια, μέ σιωπή, μέ προσοχή, μέ παρθενία, μέ ελεημοσύνη καί μέ κάθε θεάρεστο έργο»[5].

Θαυμάζει κανείς στό πρόσωπο της Αγίας Παρασκευής τό ηθικό καί πνευματικό μεγαλείο, πού έχουν οι γυναίκες, οι οποίες, μερικές φορές, ξεπερνούν ακόμη καί τούς θεωρουμένους δυνατούς άνδρες σέ αφοσίωση στό Θεό. Οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας αναφερόμενοι, μερικές φορές, σέ εύθραυστες καί λεπτές γυναικείες μορφές, απορούν πώς αυτές οι γυναίκες μ’αυτή τήν ευαίσθητη γυναικεία φύση, πού θά νόμιζε κανείς ότι στήν πρώτη δυσκολία θά κατέρρεαν, πώς έδειξαν τέτοια αντοχή καί τέτοια αφοσίωση στά μαρτύρια, αλλά καί στήν μοναχική άσκηση καί αποδείχθηκαν ανώτερες από τούς άνδρες.

Κι ας πούμε εδώ ότι η ισότητα μεταξύ ανδρών καί γυναικών δέν κρίνεται από τό τί επαγγέλματα ασκεί ο καθένας, όπως πρεσβεύει τό ανόητο φεμινιστικό κίνημα, το οποίο δημιουργεί ταραχή καί αναστατώνει τήν κοινωνία. Γιατί, όπως η ανδρική φύση είναι φτιαγμένη από τόν Θεό νά μετέρχεται ορισμένα επαγγέλματα καί ορισμένες εργασίες, λόγω της φυσικής της κατασκευής, έτσι καί η λεπτή καί ευαίσθητη γυναικεία φύση είναι κατάλληλη από τόν Θεό νά ακολουθεί καί νά μετέρχεται ορισμένα επαγγέλματα καί ιδίως τό μεγάλο λειτούργημα της μητρότητος. 

Δέν υπάρχει ιερότερο λειτούργημα από τό λειτούργημα της μητρότητος.

Η ισότητα, λοιπόν, δέν έγκειται στό τί επαγγέλματα μετέρχεται κανείς σ’αυτή εδώ τή ζωή. Ούτε στό αν μπορεί ή όχι νά γίνει η γυναίκα «ιερεύς»˙ πού δέν μπορεί νά γίνει, γιατί αυτό είναι ένα ξενόφερτο, αντιπαραδοσιακό, αντορθόδοξο, αντιχριστιανικό καί ειδωλολατρικό αίτημα. Η ισότητα έγκειται στό αν η γυναίκα μπορεί νά επιτύχει πνευματικά τά ίδια πράγματα, πού επιτυγχάνουν οι άνδρες˙ στο αν υπάρχει ισότητα στήν αγιότητα καί στήν αρετή˙ στο αν μπορούν οι γυναίκες νά κατακτήσουν, με την Χάριν του Θεού, τήν επουράνιο Βασιλεία˙ στο αν μπορούν νά κατανοήσουν τό κήρυγμα καί να αφοσιωθούν στόν Θεό.

Τί είναι αυτή εδώ η ζωή μ’αυτές τίς διαφοροποιήσεις καί ανισότητες; Μήπως καί ανάμεσα στούς άνδρες δέν υπάρχουν του κόσμου οι ανισότητες;

Γιά τήν Μία, Αγία, Καθολική, Αποστολική, Ορθόδοξο Εκκλησία δέν υπάρχουν ανισότητες μεταξύ των δύο φύλων παρά μόνο διαφοροποιήσεις φυσικές καί λειτουργικές. Αυτό, άλλωστε  λέγει καί ο Απ. Παύλος: «Ουκ ένι άρσεν καί θήλυ˙ πάντες γάρ υμείς εις έστε εν Χριστώ Ιησού»[6]. Δηλαδή, μπροστά στόν Θεό δέν είναι αρσενικό ούτε θηλυκό˙ δέν λογαριάζει ο Θεός ότι μόνο οι άνδρες θά σωθούν, ενώ οι γυναίκες θά κολασθούν, αλλά όλοι όσοι πιστεύουν σ’Αυτόν, είναι ίσοι μεταξύ τους. 

Αυτό, άλλωστε, αποδεικνύει καί η λειτουργική πράξη της Εκκλησίας μας, σύμφωνα μέ τήν οποία εξ ίσου άνδρες καί γυναίκες μετέχουν στήν μυστηριακή ζωή αυτής. Μπορούν καί οι γυναίκες εξ ίσου νά κατακτήσουν τήν αγιότητα καί εδώ είναι ο μεγάλος στίβος. Όποια γυναίκα θέλει νά ξεπεράσει τούς άνδρες, ανοίγεται μπροστά της ο δρόμος της αγιότητος καί της αρετής.

Αντιθέτως, όμως, σήμερα φωνές διαβολικές, φωνές του κακού εξωθούν τίς γυναίκες σέ άλλου είδους εξίσωση πρός τούς ανδρες˙ σέ εξίσωση μέ τήν διαφθορά καί τήν αμαρτία, μέσω των αισχρών και ατίμων σαρκικών παθών, της πορνείας, της μοιχείας και της ομοφυλοφιλίας, με τα οποία τό γυναικείο φύλο ξεφτιλίζεται.

Αγαπητοί, τό Φως είναι ο Ίδιος ο Χριστός, είναι η Ορθοδοξία, η Μία, Αγία, Καθολική καί Αποστολική Εκκλησία. Τό Φως αυτό έχει έλθει στόν κόσμο˙ «τό Φως ελήλυθεν εις τόν κόσμον»[7]. Καί ο κόσμος αυτό το Φως έχει ανάγκη. Τό Φως του Χριστού είναι τό «ενός εστι χρεία»[8] του Ιερού Ευαγγελίου. Είναι ώρα, πλέον, νά ξυπνήσουμε, πριν να είναι αργά˙ «Ώρα ημάς ήδη εξ ύπνου εγερθήναι»[9]. Ας παρακαλέσουμε γονυκλινώς, ικετευτικώς καί εκ βάθους καρδίας τήν εορτάζουσα σήμερα αγία ένδοξο Οσιοπαρθενομάρτυρα του Χριστού Παρασκευή νά κρατά πάντοτε τούς πνευματικούς οφθαλμούς μας, «της ψυχής τά όμματα» ορθάνοικτα. Αμήν!
 
Σημειώσεις
 
[1] Ιω. 8,12.
[2] Η Αγία Παρασκευή, εκδ. Ορθοδόξου Τύπου στή σειρά Βίοι Αγίων, Αθήνα 1984, σσ. 18-19.
[3] Πατερικόν Κυριακοδρόμιον,εκδ. Ι. Κελλίον Αγίου Νικολάου Μπουραζέρη, Άγιον Όρος 2003, σσ. 331-332.
[4] Α΄ προς Τιμόθεον 2, 9-10 [η Καινή Διαθήκη εδώ και (σε μετάφραση) εδώ].
[5]«Βίος καί πολιτεία της Αγίας Οσιοπαρθενομάρτυρος του Χριστού Παρασκευής», Ακολουθία της Αγίας Οσιοπαρθενομάρτυρος του Χριστού Παρασκευής, εκδ. Σχοινά, Βόλος, σσ. 35-36.
[6] προς Γαλάτας 3, 28.
[7] Ιωάννου 3, 19.
[8] κατά Λουκάν 10, 42.
[9] προς Ρωμαίους 13, 11.


Αέναη επΑνάσταση · Αγία Παρασκευή Πρότυπο αγιότητος γυναικών
 
Ερμηνεία Απολυτίκιου της Αγίας Παρασκευής (από εδώ)

Ἦχος α'.

Tὴν σπουδήν σου τῇ κλήσει κατάλληλον,
ἐργασαμένη φερώνυμε,
τὴν ὁμώνυμόν σου πίστιν,
εἰς κατοικίαν κεκλήρωσαι, 
Παρασκευὴ Ἀθληφόρε· 
ὅθεν προχέεις ἰάματα, 
καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Ερμηνεία

Παρασκευή, ἐσὺ ἡ ὁποία φέρεις τοὺς ἄθλους, τὸ μαρτύριό σου,
παρεσκεύασες (κατέστησες) τὴν προθυμία σου
ὅμοια καὶ σύμφωνη μὲ τὸ ὄνομά σου,
ἐσύ, (ἡ) ὄνομα καὶ πράγμα Παρασκευή,
ἔλαβες γιὰ αἰώνια κατοικία σου τὴν ὁμώνυμή σου
―καθ᾽ ὅτι παρεσκευασμένη, ἑτοιμασμένη πρὸ καταβολῆς κόσμου― 
Βασιλεία τῶν Oὐρανῶν, δηλαδὴ τὴν πίστη σ' αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν Xριστό 
(ὁ Ὁποῖος καὶ τὴν ὑποσχέθηκε στοὺς Ἁγίους). 
Γι᾽ αὐτὸ τὸν λόγο πηγάζεις, χαρίζεις σὲ μᾶς θεραπεῖες, 
καὶ παρακαλεῖς τὸν Θεὸ γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν μας.
 
(Ἀπόδ.: π. Ἀθ. Σ. Λ.)

* Tό Ἀπολυτίκιο τῆς Ἁγ. Παρασκευῆς εἶναι ἀπό τά ἀρχαιότερα. Θεωρεῖται δέ κάπως δυσερμήνευτο. Δοκιμάσαμε μία σύντομη ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση-ἀπόδοση στὴν νέα ἑλληνικὴ ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ὁλοκληρωμένης καὶ ἐκτενοῦς ἑρμηνείας τοῦ ἱεροδ. Nεοφύτου Kαυσοκαλυβίτου.


Δείτε και:


Η αγία που κρατάει δίσκο με δυο μάτια
 
Παρακαλώ και:
 

Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Βίργκιλ Γκεοργκίου, Από την 25η ώρα στην αιώνια ώρα (η συγκλονιστική ιστορία ενός Ρουμάνου νεομάρτυρα ιερέα)


ΑΠΟ ΤΗΝ 25η ΩΡΑ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΩΡΑ - Το αίνιγμα της σχέσης με τον πατέρα

Από την Πολιτεία

Για να κρύβει ο άνθρωπος μια επίμονη δίψα για κάτι που μοιάζει -στον σχετικό κόσμο μας- ανύπαρκτο, θα πρέπει κάπου, κάπως, να υπάρχει. Ναι, υπάρχει ο αληθινός έρωτας που όλοι γυρεύουμε, σπάνια αλλά συμβαίνει, γι' αυτό επιμένουμε. Ναι, υπάρχει η νέα γη που υποψιαζόταν μαγνητισμένος ο Κολόμβος. Ναι, υπάρχει ο θεός που μας τραβάει ακόμα και να μαρτυρήσουμε. Και ναι, ο ιδανικός, τέλειος πατέρας, υπάρχει.
Δεν είναι μόνο σκληρός, εξουσιαστής, ερωτικός αντίζηλος, απογοητευμένος από τον γιο και ο γιος απογοητευμένος από τον πατέρα, πήχυς σαδιστικά υψηλός ισόβια, και όλα όσα διατυπώνει, με το δίκιο της ανήσυχη, η ψυχολογία. Ένας άγιος πατέρας είναι εφικτός. Το φανερώνει με λεπτομέρειες, με διάφανο, λιτό, βιωματικότατο τρόπο ο Βίργκιλ, ο γιος του Κονσταντίν Γκεοργκίου.
Είναι λοιπόν δωρεά για μένα που τόση ψυχολογία ξεφύλλισα -γεμάτη οικογενειακές αθλιότητες, εγκλήματα, διαστροφές, δαιμονικούς εγωισμούς, κακοποιήσεις- να παρακολουθώ μια τέτοια σχέση γιου και πατέρα.
Με τον τύπο των ήλων νωπότατο, με την ποιότητα του γιου ισχυρή απόδειξη βαθιάς παιδαγωγίας. Και παντού ο ρεαλιστικότατος κόσμος των θαυμαστών, η υπέρβαση μιας καλά οργανωμένης ιστορικής κόλασης. Χάρη σε ένα πατέρα, ιερέα ξυπόλυτο, που λέει στα παιδιά του: Είμαι το άλογο του Χριστού. Ο Θεός καβαλάει πάνω μου σαν σε άλογο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)


Περιεχόμενα

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ
Πρωτάνοιξα τα μάτια μου και είδα μια εικόνα
Γενεαλογικό και γεωγραφικό σχεδίασμα
Ο πατέρας μου, ο υπηρέτης του ουρανού
Η βαρύτητα των αγγέλων
Ο πατέρας μου, πατέρας όλων
Θεολογία και θρήνος
Έρωτας Θεολογίας
Δερμάτινος χιτώνας, φορεσιά μας και κάτεργο
Παιδί μικρό στον επί γης ουρανό
Το πρεσβυτέριο και οι νεκροί γείτονές μας
Ζωή στους ουρανούς
Ιστορία τρομερή των προγόνων μου
Ένας ξυπόλυτος ιερέας και οι προλετάριοι της Εκκλησίας
Άλογο του Θεού
Ο πατέρας μου αιρετικός και συλητής του κοιμητηρίου
Με το σώμα του ανέβηκε ο πατέρας μου στον ουρανό;


Κριτικές (από την ιστοσελίδα των εκδόσεων Αρμός)

π. Γεώργιος Οικονόμου: Στη χορεία των πολύ αγαπημένων μου, Φώτη Κόντογλου, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Φιόντορ Ντοστογιέφσκη, γέροντος Παϊσίου, οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ανήκει πλέον αναμφίβολα και ο Βίργκιλ Γκεοργκίου. Είχα διαβάσει πριν δεκαεφτά χρόνια, αφού την βρήκα με επιμονή, την εξαντλημένη "25η Ώρα", και με είχε συγκλονίσει. Τον "Θεό στο Παρίσι" λόγω πνευματικής ανωριμότητας δεν τον εκτίμησα δεόντως αλλά σύντομα θα τον μελετήσω εξ αρχής. Το δε άρτι εκδοθέν "Από την 25η ώρα στην αιώνια ώρα" από τον Αρμό, που επιμένει μέσα στην κρίση να εκδίδει θαυμάσια βιβλία και σε απόδοση Μάρως Βαμβουνάκη, ήταν μία αποκάλυψη. Το συνιστώ ένθερμα, ειδικά οι ιερείς θα έπρεπε να το διαβάσουμε διακόσιες φορές τουλάχιστον! 
Μία μικρή γεύση: "Οι σύγχρονοί μου - άνθρωποι του επιστημονικού και υλιστικού αιώνα μας - προσπαθούν να ερμηνεύσουν με επιστημονική ακρίβεια την πορεία μου, τους λογισμούς μου, τη γνώμη μου, τις πράξεις μου. Επιμένουν να χρησιμοποιούν πυξίδες. Αλλά η βελόνα της πυξίδας δεν μπορεί να δείξει παρά επίγειους προσανατολισμούς. Εμένα, με το να μην μπορούν με την πυξίδα τους να εντοπίσουν κατά που πάνε τα βήματά μου, δεν μπορούν ούτε να με υποστηρίξουν, προκειμένου να έχουν έναν ακόμα οπαδό, ούτε να με θανατώσουν και να γλιτώσουν από έναν εχθρό επιπλέον. Η πυξίδα τους δεν έπιανε τα βήματά μου... Το σφάλμα είναι δικό τους, αφού χρησιμοποιούν μια πυξίδα, για να δείχνουν αποκλειστικά τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και ποτέ τον ουρανό. Κι επειδή τα μηχανήματά τους δεν δείχνουν τον ουρανό, συμπέραναν πως ουρανός δεν υπάρχει. Τόσο το χειρότερο γι' αυτούς, εμένα προορισμός μου είναι ο ουρανός".  

Λία Κικαρέα: Πρόσφατα διάβασα το "Ἑνα όνομα για την αιωνιότητα"!! Ετσι "γνώρισα" τον συγγραφέα και συγκλονισμένη άρχισα να αναζητώ επίμονα την "25η ώρα". Πατέρα Γ. Οικονόμου, συμφωνώ απόλυτα με την κριτική σας. Ναι, ΟΛΟΙ μας πρέπει να το διαβάσουμε.

Άλλα βιβλία του (από την Πολιτεία)

Ο Θεός στο Παρίσι


(...) Και ενώ το μήνυμα του "Ο Θεός στο Παρίσι" αναφέρεται ευθέως στην ελευθερία του ανθρώπινου προσώπου στην αντίστασή του απέναντι στον κάθε είδους ολοκληρωτισμό, ο αναγνώστης θα ανακαλύψει παράλληλα, μέσα από τη διήγηση, πλήθος αναφορών στην πολιτιστική συμπόρευση των λαών της Ρουμανίας και της Ελλάδος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Δερμάτινος Χιτώνας

Τη νεκρότητα, για την οποία μιλά η παραπάνω περικοπή, παρακολουθεί και περιγράφει ο γνωστός "προφητικός" Ορθόδοξος Ρουμάνος συγγραφέας Βίργκιλ Γκεοργκίου, διαγράφοντας την πορεία και τη ζωή του ήρωά του, Ρολάνδου Πανσέληνου. Τη νεκρότητα, που ως "εν τω θανάτω ζωή" εκδηλώνεται στην περίπτωση του Πανσέληνου με μια αλυσίδα από κάθε λογής προσβολές, ύβρεις, βασανιστήρια, καταδιώξεις και πλεκτάνες. Όλ' αυτά επιφανειακά φαίνονται αναίτια. Ακατανόητα για τον ήρωα και για τον αναγνώστη ακόμη, που συνεπαίρνεται από την πλοκή τους.
Να όμως, που μέσα από αυτά υφαίνει ο συγγραφέας το δίχτυ της ανθρώπινης ζωής, όπως αυτό απλώνεται μετά την "πτώση" του ανθρώπου και την έξοδό του από τον Παράδεισο. Καταφέρνει έτσι, ξετυλίγοντας μια ιστορία γεμάτη περιπέτειες και απρόσμενα, να συνδέσει τη ζωή του ανθρώπου γενικά και του ήρωά του συγκεκριμένα με τα κορυφαία προβλήματα, που τη σημασία τους ο σημερινός άνθρωπος απώλεσε, παραδέρνοντας μέσα στον κυκεώνα της εποχής του.
Η λύση έρχεται σαν τελική έξοδος και κάθαρση μέσα από την κορύφωση της αγάπης μιας ψυχής που θυσιάζεται... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Τους δερματίνους χιτώνας δια τούτο κατεσκεύεσεν (ο Θεός) οιονεί νεκρότητι περιβαλών αυτόν (τον άνθρωπον)" (Μεθόδιος Ολυμπίου).


Περιεχόμενα

Η ΠΟΛΗ ΟΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΝΥΧΤΟΦΥΛΑΚΕΣ
ΓΙΑΤΙ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΜΟΝΑΧΑ ΤΟΥΣ ΝΥΧΤΟΦΥΛΑΚΕΣ;
Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ
ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟ
ΕΡΕΥΝΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΣΤΟ ΚΑΜΠΑΡΕ "ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ"
ΟΛΟΙ ΟΙ ΝΥΧΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΡΚΟΙ
Η ΚΥΡΙΑ ΦΙΛΟΘΕΑ, Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ
ΤΑ ΜΙΚΡΟΒΙΑ ΤΟΥ ΤΕΤΑΡΤΟΥ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ
Η ΚΥΡΙΑ ΦΙΛΟΘΕΑ ΑΝΑΚΡΙΝΕΤΑΙ
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΝΔΟ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΑΜΟ ΤΟΥ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ
Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΠΕΠΟΝΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ, Ο ΓΚΑΓΚΣΤΕΡ
ΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΤΩΝ ΓΚΑΓΚΣΤΕΡ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;
ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΤΣΙΓΓΑΝΩΝ
ΟΙ ΓΚΑΓΚΣΤΕΡ ΕΙΝΑΙ ΠΕΝΤΕ
Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ
ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ ΟΙ ΜΟΥΓΓΟΙ
ΤΟ ΔΟΛΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΚΑΓΚΣΤΕΡ
Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ
Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΕΧΕΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΥΝΕΝΟΧΟ: ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ
ΤΑ ΑΞΙΟΣΕΒΑΣΤΑ ΜΙΚΡΟΒΙΑ ΤΟΥ ΤΕΤΑΡΤΟΥ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ
ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΛΕΙΑΣ ΣΤΟ ΚΑΜΠΑΡΕ "ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ"
ΤΟ ΤΥΧΕΡΟ ΑΓΟΡΙ
ΤΟ ΕΝΔΟΞΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ
"ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΤΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ!..."
ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΧΡΥΣΑΦΙ
Ο ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ Τ' ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΦΟΡΑΕΙ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΣΚΕΤΟ ΤΩΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΩΝ
Ο ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ Τ' ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ, ΟΠΩΣ ΟΙ ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΙ ΤΟ ΨΩΜΙ ΤΟΥΣ
"ΜΟΝΑΧΑ ΕΓΩ ΓΛΙΤΩΣΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΓΕΙΛΩ"
Ο ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΘΡΗΝΟΥΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ
Ο ΦΟΝΟΣ ΤΗΣ ΩΡΑΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΡΟΥΧΟ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙ
Η ΚΟΛΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΤΙΝΙΚΟΥ ΝΟΤΟΥ
Η ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΓΕΙΤΟΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ, ΤΟΥ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ ΝΕΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ ΣΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ
Ο ΣΑΤΥΡΟΣ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ ΤΟΥ ΤΕΤΑΡΤΟΥ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ
Ο ΠΡΟΣΦΟΡΑΡΗΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΥΛΑΝΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΥΧΤΑ ΤΗ ΓΗ
Ο ΑΝΑΧΩΡΗΤΗΣ ΦΙΛΟΔΩΡΟΣ ΥΠΟΣΧΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Η ΝΙΚΗ


Ένα όνομα για την αιωνιότητα

Περιεχόμενα

Η ΣΥΜΦΟΡΑ ΜΟΥ
ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
ΟΙ ΛΕΥΚΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΟΥ
ΓΙΑΤΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΝΕΑΜΤΖ
ΕΦΙΠΠΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ
ΙΕΡΕΙΣ - ΜΟΝΑΧΟΙ ΚΑΙ ΙΕΡΕΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΡΧΑΙ
Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑ ΕΒΡΑΙΚΑ ΛΕΓΕΤΑΙ "ΜΑΛΑΧ"
Ο ΑΡΤΟΣ ΗΜΩΝ Ο ΕΠΙΟΥΣΙΟΣ ΛΕΓΕΤΑΙ "ΜΑΜΑΛΙΓΚΑ"
ΤΟ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟ ΒΑΜΒΑΚΙ
ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΙΟ
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΧΕΟΕΙΔΗ
Ο π. ΜΕΛΧΙΣΕΔΕΚ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ SCOBAY
Η ΓΕΝΙΚΗ ΔΟΚΙΜΗ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ
Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΕΧΘΡΟ ΜΟΥ
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΠ' ΤΗΝ ΚΑΤΩ ΣΤΗΝ ΑΝΩ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ


Διαβάστε επίσης, παρακαλώ:

Συγκλονιστικές ιστορίες Ρουμάνων νεομαρτύρων και ομολογητών επί κομουνισμού (και β΄ μέρος)
Νικολάε Στάινχαρτ, Το Ημερολόγιο της Ευτυχίας (στις αθεϊστικές ρουμανικές φυλακές) 
Ρουμάνοι νεομάρτυρες (ενότητα άρθρων) 
 
Η μάρτυς Ντανιέλα απ' το Βουκουρέστι (που κακοποιήθηκε από τον πατέρα της)
Γεροντάδες & "κρυφοί" ασκητές στη Ρουμανία
Η κοίμηση του μεγάλου γέροντα και ομολογητή της Ρουμανίας π. Ιουστίνου Πίρβου (16.6.2013)
Γεράσιμος ο Ρουμάνος, ο κατά Χριστόν σαλός
 
Για τη Ρωσία:
 
Οι τυφλοί ψάλτες και ο άγιος μαέστρος (αναφορά στο συγκλονιστικό βιβλίο του Γ. Ανσίμωφ "Εχθρός του λαού")  
 
Αλβανία

Αρχιδιάκονος Gabriel
π. Γκαβρίλο, Σέρβος νεομάρτυρας
Και περισσότερα εδώ.


Κίνα: Ο άγιος ιερομάρτυρας π. Στέφανος Γου (17 Μαΐου 1970)


Και: Έλληνες νεομάρτυρες από αθεϊστές κατά τα χρόνια του Εμφύλιου Πολέμου