ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2020

Προσευχή για τον κορωνοϊό


Ευχή εις λοιμικήν νόσον (τού νεωστί ενσκήψαντος κορωνοϊού)
ΟΟΔΕ

Δέσποτα παντοκράτορ, ο αντιλήπτωρ και Σωτήρ τού κόσμου, ο ιατρός και βοηθός τών πασχόντων, λυτρωτής τε και Σωτήρ τών νοσούντων˙ ο τας σωματικάς και ψυχικάς θλίψεις τών ανθρώπων θεραπεύων˙ ο νικητής τού θανάτου˙ αιτούµεθά Σου, ο Θεός ηµών, καθάρισον και απάλλαξον ημάς από πάσης νόσου και από παντός µολυσµού σαρκός και πνεύµατος.

Κύριε, μη εγκαταλίπης ημάς. Την ιατρικήν Σου δύναµιν ουρανόθεν εξαπόστειλον. Πάσαν λανθάνουσαν ασθένειαν αποδίωξον. Βοήθησον ημίν εις καιρόν λοιμού, και ρύσαι ημάς από πάσης θλίψεως, κακών και οδύνης. Παύσον την ενεστώσαν μάστιγα, υπομονήν δε εν τω καιρώ τούτω δος ημίν, Κύριε. Ανάστησον ημάς. Γενού ιατρός πάντων ημών˙ εξέγειρον ημάς από κλίνης οδυνηράς και από στρωµνής κακώσεως.

Πρόσδεξαι τας ικεσίας τών ιατρών, τών νοσηλευτών και πάντων τών διακονούντων και παρεχομένων τοις ασθενούσι φροντίδα, περίθαλψιν και κουφισμόν εν τοις χώροις τής Υγείας. Ενίσχυσον αυτούς δια τής φιλανθρωπίας Σου και στερέωσον αυτούς εν τη δυνάμει Σου.

Ανάπαυσον εν τόπω αναψύξεως τους υπό τής επαράτου λοιμικής νόσου φθορά υποκύψαντας κεκοιμημένους δούλους Σου και αδελφούς ημών, αποκατάστησον δε ημάς, τους περιλειπομένους, υγιείς και τεθεραπευμένους εν τη αγία Σου Εκκλησία, εις προσκύνησιν και δόξαν τού αγίου Σου ονόματος.

Σον γαρ εστι το ελεείν και σώζειν ηµάς, ο Θεός ηµών, και Σοι την δόξαν αναπέµποµεν, τω Πατρί, και τω Υιώ, και τω Αγίω Πνεύµατι, νυν, και αεί, και εις τους αιώνας τών αιώνων. Αμήν.


"Ν": Η εικόνα μας στάλθηκε από αγαπητό αδελφό & μας συγκίνησε. Δε γνωρίζουμε πού βρίσκεται ή ποιος την έχει αγιογραφήσει. Παραπέμπει τη σκέψη μας στην ανάρτηση Η Παναγία νοσηλεύτρια τραυματιών σε στρατιωτικό νοσοκομείο στην Κριμαία (1853-1856), καθώς και στην εμφάνισή Της στον βαριά άρρωστο και φυλακισμένο άγιο Βαλέριο Γκαφένκου, στη Ρουμανία (επόμενη εικ.).

  
Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιον Νικηφόρον τον Λεπρόν

 

Τῌ Δ´ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Μνήμη τοῦ Ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Νικηφόρου τοῦ λεπροῦ, τοῦ ἐν Χίῳ ἐπ᾿ ἐσχάτων τῇ καρτερίᾳ ἀθλήσαντος καὶ ἐν ἀσκήσει διαπρέψαντος.

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ’ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος ὡς συνήθως καὶ τὰ ἑξῆς τροπάρια.

Ἧχος δ΄. Ὁ Ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῆς καρτερίας τὸν σεπτὸν ἀθληφόρον, τὸν συννοσήσαντα λεπροῖς Νικηφόρον, πνευματικαῖς ὑμνήσωμεν ᾠδαῖς οἱ πιστοί, ὅτι θεῖον ἐγκαλλώπισμα ἐν ἐσχάτοις τοῖς χρόνοις, οὗτος ἀναδέδεικται, καὶ κλέος μοναζόντων, καὶ τῶν Ὁσίων σύσκηνος ὁμοῦ, καὶ τῶν νοσούντων ὑπέρμαχος ἄληκτος.

Δόξα. Ἐν σοὶ πάτερ ἀκριβῶς.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσωμεν ποτὲ Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ὑμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων, τίς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ· σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεὶ ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ν΄ Ψαλμὸς καὶ ὁ κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς:

ΝΙΚΗΝ ΦΕΡΕΙΣ, ΟΣΙΕ, ΤΗΝ ΝΙΚΗΣΑΣΑ ΚΟΣΜΟΝ.

Στίχος: Ὅσιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Νοσήσας ἐν σώματι ἀθλητά, ὑγιὴς εὑρέθης, τὴν καρδίαν ὡς καὶ τὸν νοῦν, ὅτι ἀπὸ λέπρας ἁμαρτίας, μοναστικοῖς ἐκαθάρθης παλαίσμασιν.

Ἰάσεις μὴ παύσῃ παντοδαπάς, παρέχειν ἀσμένως, τοῖς προστρέχουσιν εὐλαβῶς, τῇ σορῷ τῶν θείων σου λειψάνων, καὶ ἀνιάτως νοσοῦσιν πανόλβιε.

Καλλίμορφος ὤφθης τῇ σῇ ψυχῇ, ὅτι ταύτην κόσμῳ, κατελάμπρυνας ἀρετῶν, ὅθεν ὑπὲρ κόσμου τὸν Νυμφίον, τὸν ὡραιότατον κάλλει ἱκέτευε.

Θεοτοκίον.
Ἡδύοινος ἄμπελος Ἀγαθή, ὑπάρχεις καρδίας, ἡ εὐφραίνουσα μυστικῶς, πέπειρον ἡ φέρουσα τὸν βότρυν, οὗ γλυκασμὸν σοῖς ἱκέταις κατάπεμψον.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἀψίδος.
Νικηφόρος ἐδείχθης, ἐν τῷ σφοδρῷ Ὅσιε, μετὰ τοῦ βελίαρ πολέμῳ, ὅτε ἐπάταξας, τῇ ταπεινώσει σου, τὰς μηχανὰς τῶν δαιμόνων, καὶ τὸν ἀμαράντινον, εἴληφας στέφανον.

Φθίσει τῶν ὀφθαλμῶν σου, πνευματικὰ ἤνοιξας, ὅμματα πρὸς θέαν ἀκτίστου, φωτὸς τρισόλβιε, διὸ αἰτοῦμέν σε, φώτισον φέγγει ἀκτίστῳ, τῷ σὲ καταυγάσαντι, τοὺς ἀνυμνοῦντάς σε.

Εὐμενείας ἐνθέου, παρὰ Χριστοῦ ἔτυχας, καίπερ ἐν τῷ σώματι πόνων, πλῆθος ὑπήνεγκας, Θεοῦ γὰρ δύναμις, ἐτελειώθη παμμάκαρ, Νικηφόρε Ὅσιε, ἐν ἀσθενείᾳ σου.

Θεοτοκίον
Ῥῶσιν δίδου Παρθένε, ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, πᾶσι τοῖς πιστοῖς Νικηφόρου, εὐχαῖς δεόμεθα· οὐδὲν ἀδύνατον, ἐν σοὶ Ἁγνὴ Θεοτόκε, ὅτι ἐν τῷ θέλειν σε, ἅμα τὸ γίγνεσθαι.

Διάσωσον, ἀπὸ τῆς λέπρας τρισμάκαρ τῆς ἁμαρτίας, Νικηφόρε καὶ τῶν ἀλγίστων πόνων τοῦ σώματος, τοὺς ὕμνον προσάγοντάς σοι θεόφρον.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.

Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Φλογμὸν τῶν παθῶν, πρεσβείᾳ σου ἀπόσβεσον, καὶ νόσους πικράς, θαυματουργῶς θεράπευσον, Νικηφόρε Ὅσιε, ὁ πιστὸς λαὸς ἀνακράζει σοι, ὅτι ἐκ σοῦ προσμένει ταχινήν, βοήθειαν πάτερ καὶ ἀντίληψιν.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ἐξαπόστειλον Ὅσιε, δύναμιν ἐξ ὕψους τοῖς δεομένοις σου, ὡς ἂν νίκας κατορθώσωμεν, κατὰ τῆς μανίας τοῦ ἀλάστορος.

Ἰταμὸν ἀντικείμενον, ἔχθραν καθ’ ἡμῶν πάτερ τὸν φερόμενον, τοὺς τιμῶντάς σε ἀξίωσον, λίθῳ καταλεῦσαι τῷ τῆς πίστεως.

Σαρκοφθόρα νοσήματα, ἀπ’ ἐμοῦ ἀπέλασον πάτερ κλίνης με, ἐξεγείρων ἀρρωστίας μου, καὶ στρωμνῆς μου ἅγιε κακώσεως.

Θεοτοκίον.
Ὀφθαλμοὺς τῆς καρδίας μου, ἄνοιξον φωτὶ τῷ ἐκ σοῦ πηγάσαντι, φαεσφόρε Ἀειπάρθενε, ὅπως κατοπτεύσω φῶς τὸ ἄϋλον.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Σῆψιν τῶν μελῶν, τῶν ἐν γῇ καὶ τούτων νέκρωσιν, καθὰ κελεύει Παῦλος ὁ τῶν ἐθνῶν, ὦ Νικηφόρε πρεσβείαις σου κατορθώσαιμεν.

Ἴαμα ψυχῶν, καὶ σωμάτων τὰ σὰ λείψανα, τὰ ἱερὰ ὑπάρχουσιν ἀληθῶς, δι’ ὧν θεράπευε ἅγιε τοὺς ἱκέτας σου.

Ἔξω τῶν θυρῶν, οἰκτιρμῶν Χριστοῦ ἱστάμενος, καὶ καρτερίᾳ κρούων πάτερ ζητῶ, ἵνα ἀνοίξῃς μοι ταύτας κλείθρῳ πρεσβείας σου.

Θεοτοκίον.
Τέθριππον Ἁγνή, ὁδηγεῖσαι καταξίωσον, ἐξ ἀρετῶν τεσσάρων τὸν νοῦν πιστῶν, ἐγκρατείας προσευχῆς ἀγάπης πίστεως.

ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν.
Ἠσθένησα, ἀνιάτως ὅσιε, ἀπὸ φαύλης ἀρρωστίας καὶ νόσου, φέρων πταισμάτων τὰ στίγματα ὅλως, ἐν τῇ σαρκί μου καὶ οὕτως σοῦ δέομαι, δός μοι ἀντίδοτον ζωῆς, ἐκπηγάζον ἐκ θείων λειψάνων σου.

Νεόφυτον, ἐφυτεύθης ἅγιε, ἄνθος πάτερ τὸ μυρίπνοον κήπῳ, τοῦ Παραδείσου ὀσμὴν ὅθεν πέμψον, καὶ τὴν λεπτὴν εὐωδίαν τοῦ Πνεύματος, τοῖς ἐν δυσώδει τῶν παθῶν, καθημένοις βορβόρῳ, πανόλβιε.

Νηφάλιον, σεαυτὸν ἐφύλαξας, ὑπομείνας πολυώδυνον νόσον, ἐν ᾧ γὰρ πέπονθας δύνασαι πάτερ, ὡς συμπαθὴς βοηθῆσαι τοῖς πάσχουσιν, διὸ ἐπάκουσον ἡμῶν, αἰτουμένων ἐκ σοῦ τὴν ἀντίληψιν.

Θεοτοκίον.
Ἱμάτιον, τῆς ψυχῆς ἐσπίλωσα, ἀπὸ ῥύπου ἁμαρτίας τὸ σῶμα, καὶ σοὶ κραυγάζω ἐκ βάθους καρδίας, Ἁγνὴ Παρθένε ταχέως μὲ κάθαρον, ὅπως εἰσέλθω οὖν κἀγώ, εἰς Νυμφῶνα Οὐράνιον Δέσποινα.

Διάσωσον, ἀπὸ τῆς λέπρας τρισμάκαρ τῆς ἁμαρτίας, Νικηφόρε καὶ τῶν ἀλγίστων πόνων τοῦ σώματος, τοὺς ὕμνον προσάγοντάς σοι θεόφρον.

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παρρησίαν.

Αἴτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.

Ἦχος γ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.
Νικηφόρε Ὅσιε, ὡς ὁ εὐγνώμων, τῶν λεπρῶν ὁ δέκατος, τῷ σὲ τιμήσαντι καλῶς, ἐν παρρησίᾳ παρίστασαι, διὸ σὲ πάντες ἀξίως γεραίρομεν.

Προκείμενον καὶ στίχος τῶν Ὁσίων.

Εὐαγγέλιον: ΙΒ΄ Λουκᾶ (Δέκα λεπρῶν).

Δόξα.
Ταῖς τοῦ Σοῦ Ὁσίου, πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος. Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.

Εἶτα τὸ παρὸν τροπάριον.

Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Νίκης τὸν φερώνυμον, ἀνευφημήσωμεν πάντες, τῶν λεπρῶν τὸ καύχημα, τούτων δὲ ὑπόδειγμα ὡραιότατον, προσευχῆς ἀνθρωπον, μοναστῶν τὸν τύπον, ἐραστὴν τῆς ταπεινώσεως, καὶ ἐγκρατείας τε, καὶ ὑπομονῆς καὶ τῆς πίστεως, τὸν ὡς ἀστέρα λάμποντα, ἀγλαοφανῶς στερεώματι, τῷ ἐπουρανίῳ, καὶ οὕτως Νικηφόρον τὸν λεπρόν, καθικετεύσωμεν· πρέσβευε, ὑπὲρ κόσμου Ὅσιε.

Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαόν Σου.

Ἐλέει καὶ οἰκτιρμοῖς.

ᾨδὴ ζ ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Κρυφηδὸν ἡγιάσθης, λάθρᾳ πάτερ βιώσας ὡς ἀληθὴς ἀσκητῶν, καὶ μοναζόντων τύπος καὶ πλοῦτον ἀρετῶν σου, εὐλαβῶς σὺ ἀπέκρυψας, ἀλλὰ πιστοῖς εὐκρινῶς, φανέρωσον σὴν χάριν.

Ἡδονὰς ἐν τῷ βίῳ, δυσαλγεῖς δ’ ἀπολαύσεις ἐγκαταλείψας σοφέ, καὶ ἄλγος προτιμήσας, τῆς λέπρας ἐν ὀδύνῃ, Παραδείσου ἀπήλαυσας, ἐν ᾧ βοήθει ἡμῖν, οἰκῆσαι Νικηφόρε.

Σηρικάρι καυχᾶται, ἐν Θεῷ οὗπερ γόνος ὑπῆρξας πάτερ λαμπρός, διὸ καὶ τῆς ὑγείας, τῶν τούτου οἰκητόρων, ἐπιμέλου ἑκάστοτε, ὡς εὐγενὴς ἀληθῶς, ὁσίων συμπολίτης.

Θεοτοκίον.
Ἀνακούφισον ὅλως, ἀπὸ θλίψεως πάσης ὀδυνομένην ψυχήν, τοῦ δούλου σου Πάρθένε, καὶ χάρισαί μοι Κόρη, εὐφροσύνην οὐράνιον, ἵνα Ἁγνὴ εὐσεβῶς, ὕμνοις σὲ μεγαλύνω.

ᾨδὴ η ΄. Τὸν Βασιλέα.
Σκόλοψ ἐδόθη, ἐν τῇ σαρκὶ Νικηφόρε, πολυστένακτος λέπρας ἡ νόσος, ἥν γενναιοφρόνως, ὑπήνεγκας θεόφρον.

Ἀδιαλείπτως, σὺν τοῖς ἐνδόξοις ἁγίοις, Ζωτικῷ καὶ Ἀνθίμῳ ἐν Χίῳ, πάτερ Νικηφόρε, εὔχου ὑπὲρ τοῦ κόσμου.

Νίπτρῳ πταισμάτων, τοῖς σοῖς εὐκάρποις δακρύοις, τὴν ψυχήν σου ἐλεύκανας πάτερ, ὅθεν μετανοίας, καρποὺς ποιεῖν με δεῖξον.

Κακοπαθείας, ἀπάλλαξόν με ἐν τάχει, καὶ δεινῆς ἀρρωστίας μὲ ῥῦσαι, τῇ συμπαθεστάτῃ, πρεσβείᾳ σου, Παρθένε.

ᾨδὴ θ ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Οἰμώγματος καὶ θρήνου, τοῦ ἐμοῦ ἀκούσας, ὑπὲρ ἐμοῦ ἱκετεύων μὴ παύσῃ Χριστῷ, ὅτι δειναῖς ἁμαρτίαις, πάτερ ἀπόλλυμαι.

Σαγήνῃ ἄγρευσόν με, τοῦ Χριστοῦ καὶ ῥῦσαι, ἐπαπειλοῦντός με κήτους ψυχήν μου σεμνέ, εἰς σωτηρίας ὀλκάδα, ἐπιβιβάσας με.

Μὴ παύσῃ Νικηφόρε, τῷ Χριστῷ πρεσβεύων, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἐπαίνοις τιμώντων τὴν σήν, ἀσκητικὴν πολιτείαν, τὴν πολυζήλωτον.

Δόξα.
Ὀχλώδη ἀρρωστίαν, ἴασαι καὶ λέπραν, τῶν ἐφαμάρτων παθῶν μου πρεσβείαις ταῖς σαῖς, καὶ Παραδείσου τυχεῖν με, πάτερ ἀξίωσον.

Καὶ νῦν.
Νεφέλη φαεσφόρε, Μῆτερ τοῦ Σωτῆρος, ἀπὸ σκοταίας ἐρήμου ὁδήγει ἡμᾶς, εἰς τὴν Ἐδὲμ θεοπτίας, τοὺς σὲ γεραίροντας.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς καὶ τὰ παρόντα μεγαλυνάρια.

Ὕμνοις μεγαλύνωμεν ἐκτενῶς, θεῖον Νικηφόρον, τὸν συμπάσχοντα τοῖς λεπροῖς, τὸν ἐν ταπεινώσει, καὶ ὅπλῳ μετανοίας, ἐκσπάσαντα δαιμόνων, τὰ μηχανήματα.

Λέπραν ὑπομείνας σωματικήν, ἐλυτρώθης πάτερ, τῇ ψυχῇ σου καὶ γοερῶς, ἐν ταῖς προσευχαῖς σου, θρηνήσας ἁμαρτίας, ἐν μετανοίᾳ εὗρες, χαρὰν οὐράνιον.

Νικηφόρε Ὅσιε ἀσκητά, μὴ ἐπιλανθάνου, παραλύτων πνευματικῶς, ἀλλ’ ἀπὸ τῆς κλίνης, ἀθλίας ὀκνηρίας, καὶ φαύλης ἁμαρτίας, τούτους ἀνάστησον.

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

Τρισάγιον καὶ τὸ παρὸν Ἀπολυτίκιον.

Ἀπολυτίκιον: Ἐν σοὶ, πάτερ, ἀκριβῶς.

Εἶτα ἐκτενὴς καὶ ἐν τῇ ἀπολύσει τὸ παρόν.

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Δεῦτε Νικηφόρον τὸν λεπρόν, πάντες οἱ πιστοὶ γηθοσύνως, ἀνευφημήσωμεν, οὗτος γὰρ τὸ φρόνημα ἐγκαταλείψας σαρκός, ὡς ἐπίγειος ἄγγελος, ἐφάνη ἐν κόσμῳ, πάντοτε δεόμενος ἀδιαλείπτῳ εὐχῇ, τοῦ ἠγαπημένου Σωτῆρος, καὶ ὑπομονῆς τῷ σταδίῳ, στέφος ἐκομίσατο ἀμάραντον.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός,

ἐλέησον ἡμᾶς. Αμήν.



Τρίτη, 31 Μαρτίου 2020

«Η δυσκολία να είσαι Χριστιανός»


«Γιατί να’ ναι δύσκολο να είσαι Χριστιανός;  Για μια σειρά λόγων και πάνω απ΄όλα επειδή είναι βαρύ ρήμα το «είμαι». 
Δυσκολία είναι πρώτα απ΄όλα, ο Χριστιανός να αντέξει το ίδιο του το Ευαγγέλιο.
Να μην αναπαυθεί δηλαδή στην ευκολία οιασδήποτε ειδωλολατρίας. Δυσκολία είναι να επιμένεις, ότι είναι άφρων εκείνος, τον οποίον τα συστήματά μας θεωρούν, ως τον κατ' εξοχήν σώφρονα.
Δυσκολία είναι το να 'χει ο Χριστιανός κορώνα στο κεφάλι του την εντολή της αγάπης, παρ΄όλο που αυτή ακούγεται εξωπραγματική στις κοινωνίες».

Συνάντηση με τον Θανάση Παπαθανασίου (Δρα Θεολογίας, διδάσκοντα στην ΑΕΑΑ, στο ΕΑΠ και αρχισυντάκτη του περιοδικού Σύναξη) με θέμα: «Η δυσκολία να είσαι Χριστιανός», Κυριακή 17 Μαρτίου 2019, Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Ραγκαβά.

Συμπλήρωμα:

"Ν": Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται με αγάπη και πνεύμα συγχώρησης στους αδελφούς μας που καταφέρονται κατά της Εκκλησίες αυτόν τον καιρό, είτε αισθάνονται άθεοι και εχθροί του χριστιανισμού, είτε αισθάνονται χριστιανοί, αλλά με "έναν δικό τους τρόπο". Ζητώ συγγνώμη, που μερικές φορές εξοργίζομαι με αυτά που γράφουν, όσο εξοργιστικά κι αν τα θεωρώ. Δεν κινούμαι από μίσος και προκατάληψη, αλλά από ανθρώπινη αδυναμία, εφάμαρτη ασφαλώς.
Ο Χριστός ας μας συγχωρήσει όλους και ας είμαστε συγχωρημένοι και μεταξύ μας. Κάποιοι, σώφρονες, υπενθυμίζουν τα λόγια του αποστόλου Παύλου ότι οι ισχυροί στην πίστη δεν πρέπει να περιφρονούν τους ασθενείς (προς Ρωμαίους, κεφ. 14).
Εγώ σίγουρα δεν είμαι ισχυρός και δεν πρέπει να αυταπατώμαι ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ευχαριστώ.

Σοκ! Στη Μητρόπολη Αθηνών κοινώνησαν χριστιανούς! Κυριακή 29.3.2020


Και αμέσως ξεσηκώθηκαν τα πιράνχας του Διαδικτύου (συγχωρέστε με, πονώ, γι' αυτό μιλάω έτσι) ή οι παρασυρμένοι από τα πιράνχας αφελείς αδελφοί μας (αφελείς μέσα στη βεβαιότητά τους ότι - αυτοί μόνον - είναι "ορθολογιστές" και "ξέρουν την αλήθεια") και έγραψαν με "ιερή" αγανάκτηση:
Απίστευτες εικόνες από την κυριακάτικη Θεία Λειτουργία με τους ιερείς να κοινωνούν πιστούς και να καταλύουν τη Θεία Κοινωνία στη Μητρόπολη Αθηνών.
Τι στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών πειθαρχεί ιερείς της Μητρόπολης Αθηνών κοινωνούν κανονικά τους πιστούς.
Όπως αποτυπώνεται σε φωτογραφίες από την κυριακάτικη Θεία Λειτουργία οι ιερείς δεν ενδιαφέρονται για την πιθανή διασπορά της πανδημίας του κορονοϊού.
Στις φωτογραφίες φαίνονται οι ιερείς της Μητρόπολης Αθηνών να κοινωνούν τους λιγοστούς, πράγματι, πιστούς που είχαν πάει στο ναό. Ιερέας, στο τέλος καταλύει τη θεία κοινωνία, όπως φαίνεται στις φωτογραφίες. Ένα μικρό παιδί σκυμμένο προσκυνητικά στην Αγία Τράπεζα με τον ιερέα να ακουμπά, χωρίς καμία προφύλαξη, το κεφάλι του.
Αυτά είναι λίγα μόνο από τα φωτογραφικά καρέ:



Ας εξηγήσουμε πρώτα πρώτα στους αδελφούς μας τι βλέπουν στις φωτογραφίες.
Ο ιερέας αυτός δεν καταλύει τη θεία κοινωνία (πράγμα που γίνεται μετά τη θεία λειτουργία, με τη λαβίδα, δηλ. το κουταλάκι, και όχι πίνοντας από το άγιο ποτήριο), αλλά κοινωνεί κανονικά κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας, πριν βγει στην ωραία πύλη για να κοινωνήσει τους πιστούς. Οι ιερείς κοινωνούν με την αρχαία πρακτική (το σώμα του Χριστού στο χέρι και το αίμα από το ποτήριο).
Δεν μπορεί να γίνει θεία λειτουργία χωρίς οι ιερείς να κοινωνήσουν - είναι δομικό στοιχείο της. Αν οι ιερείς φοβούνταν να κοινωνήσουν, δεν θα λειτουργούσαν καθόλου. Προφανώς δεν φοβούνται. Για να δούμε, πόσοι απ' αυτούς θα αρρωστήσουν;
Όχι ότι δεν αρρωσταίνουν οι ιερείς, αλλά προφανώς από άλλες αιτίες - αλλιώς, θα έπρεπε να αρρωσταίνουν όλοι.
Βέβαια, μετά τη θεία λειτουργία, σίγουρα ο ιερέας κατέλυσε κιόλας το υπόλοιπο της θείας κοινωνίας, με τη λαβίδα, πράγμα που επίσης δεν μπορεί να μη γίνει εφόσον τελείται λειτουργία.
Σκυμμένος στην αγία τράπεζα δεν είναι κάποιο "μικρό παιδί", αλλά ένας ενήλικας διάκονος, ιερέας δηλαδή κι αυτός, αλλά πρώτου βαθμού, ο οποίος βοηθά στην τέλεση των ιερών τελετών, δεν τις τελεί μόνος του. Είναι ο ίδιος που βοηθάει στη θεία κοινωνία του λαού, στην τρίτη φωτογραφία. Το στιγμιότυπο στην αγία τράπεζα είναι μια συγκεκριμένη στιγμή από τη θεία λειτουργία, όπου ευλογείται ο διάκονος. Έτσι προβλέπεται να γίνει και προφανώς ο ιερέας που ευλογεί δεν θα φορέσει γάντια κατά τη στιγμή αυτή...
Απίστευτες και σοκαριστικές εικόνες φάνηκαν στους δημοσιογράφους αυτά που για εμάς τους "ανόητους" χριστιανούς είναι η ζωή μας. Τι να κάνουμε; Έτσι είναι αυτά - οι χριστιανοί, παιδιά, δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Αυτές οι μέρες βοηθούν να το καταλάβουμε. Και, όταν τελειώσουν όλα αυτά, καλό θα είναι να συνεχίσουμε να διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από τον κόσμο, γιατί παραμπερδευτήκαμε και δεν ξέρουμε πλέον ποιος είναι ποιος και τι είναι τι.

***
 
Σας αγαπάμε, αδελφοί μας, που νομίζετε ότι χριστιανισμός είναι μόνο ωραία λόγια περί αγάπης, κάτι παρόμοιο με τη διδασκαλία του Σωκράτη, του Γκάντι ή του Πάουλο Κοέλιο. Σας αγαπάμε, αλλά δεν μπορούμε να κρύψουμε ότι κάνετε λάθος. Χριστιανισμός είναι σώμα και αίμα Χριστού. Αγάπη και συγχώρηση και σώμα και αίμα Χριστού, και θείο Φως και αιώνια ζωή.
Τέλος πάντων, πολλά έγραψα πάλι... Για να λήξει αυτή η τρέλα, παραπέμπω απλώς στις αναρτήσεις μας που φανερώνουν, κατά τη γνώμη μας, ότι ΔΕΝ ΜΕΤΑΔΙΔΟΝΤΑΙ ασθένειες μέσω της θείας κοινωνίας.
Αν φοβάστε πάντως, μη μας κάνετε παρέα. Καλό για μας θα είναι. Για εσάς, δεν ξέρω, αλλά για μας σίγουρα θα είναι καλό (μη μας... κολλήσετε και τίποτα και τρέχουμε).
Και όχι μόνο τώρα, το ξαναείπα, αλλά και στο μέλλον. Αφήστε μας ήσυχους και κάντε τη δουλειά σας. Και ο Θεός ας ελεήσει όλο τον κόσμο, πιστούς και "απίστους".
Ευχαριστώ.

Επιστημονικά συμπεράσματα για τη μετάδοση ασθενειών μέσω της θείας κοινωνίας: η περίπτωση της Ηπατίτιδας Β (HBV)
 
Ιωάννης Κουντουράς, Ομότιμος Καθηγητής Ιατρικής ΑΠΘ

Κορωνοϊός και Θεία Μετάληψη - Πρόταση (& πρόσκληση) για επιστημονική διερεύνηση του θέματος
 
π. Νικόλαος Λουδοβίκος*, Μεταλαμβάνοντας σε καιρούς πανδημίας
Απόσπασμα:

Η παγκόσμια επιδημία με τους θανάτους και την συνοδό φοβική της αύρα επέβαλε όχι μόνον ψυχολογική αλλά και πνευματική διερώτηση σε κάποιο τμήμα του πληθυσμού, όπως είναι φυσικό. Πολύς λόγος έγινε και για την Ευχαριστία, για την δυνατότητα μετάδοσης της ασθένειας μέσω αυτής, μέσω δηλαδή του τρόπου της προσφοράς της με κοινής χρήσης λαβίδα. Το ζήτημα εξελίχθηκε σε θεολογική διαμάχη και μάλιστα διεθνή. 
Στην πραγματικότητα βέβαια το τεθέν ερώτημα είναι θεολογικό κυρίως: πώς μπορεί θεολογικά να στηριχθεί η πεποίθηση πως η Ευχαριστία δεν μεταδίδει ασθένειες με τον τρόπο που ενεργείται στην Ορθόδοξη Εκκλησία;  Το ερώτημα φαίνεται ασφαλώς να επιδέχεται καταρχήν μιαν εμπειρική απάντηση: τεράστιο πλήθος ιερέων, του γράφοντος τις γραμμές αυτές συμπεριλαμβανομένου, έχει πάμπολλες φορές κοινωνήσει εξακολουθητικά ανθρώπους με βαρύτατες και κάποτε αθεράπευτες ασθένειες και φυσικά, όπως επιβάλλεται από τους λειτουργικούς κανόνες, κατέλυσε το υπόλοιπο, χωρίς ποτέ να πάθει τίποτα. 
Αλλά χρειάζεται και συζήτηση θεολογική. Αφορμή γι’ αυτήν μεταξύ άλλων δίνει πρόσφατο δημοσίευμα του Σταύρου Ζουμπουλάκη στο Lifo, όπου υποστηρίζεται πως οι ουσιώδεις ιδιότητες του καθαγιασμένου άρτου δεν μεταβάλλονται και αυτός υπόκειται σε παντοειδείς φθορές και μολύνσεις και συνεπώς μεταδίδει ιούς και ασθένειες· μόνη ελπίδα, ο τρόπος μετάδοσης να αλλάξει. Εάν ο ισχυρισμός αυτός ήταν σωστός, τότε κανείς από τους ιερείς δεν θα ξεπερνούσε τα 35 ή 40 χρόνια ζωής, το δε εκκλησίασμα, κοινωνώντας μάλιστα μαζικά κατά τις μεγάλες εορτές, θα έπασχε συνεχώς και βαρέως. 
Παρά ταύτα, εδώ υπάρχει ένα βαθύτερο θεολογικό ζήτημα. [...]
Τούτο σημαίνει πως τα Τίμια Δώρα, ακόμη και αν υποστούν εξωτερική φθορά (όπως, για παράδειγμα, η μούχλα) ή αναμιχθούν αθελήτως (ή και, υποθετικά, κακοβούλως) με ιούς και μικρόβια, η παρούσα χάρις δεν επιτρέπει να καταστούν επιβλαβή για την υγεία του πιστού, ακριβώς διότι, όπως πάλι ο Συμεών ο Νέος θεολόγος επέμενε, αποτελούν ήδη πραγματικότητα και παρουσία της Βασιλείας του Θεού (πρβλ. τα λόγια του Χριστού «κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει», Μαρκ. 16,18). [...]

*Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος είναι Καθηγητής της Δογματικής στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, Επισκέπτης Καθηγητής στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Cambridge και Ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Winchester.

Ε όχι και χωρίς θεία λειτουργία, κ. Πρωθυπουργέ!...  


Έχει κάποια σχέση με όλα αυτά η παλαιότερη ανάρτησή μας:

«Παιδιά χωρίς Θεό»: ιστοσελίδα για την προώθηση του αθεϊσμού στα παιδιά

Εκεί παρατίθενται οι αναρτήσεις μας που εκφράζουν τις θέσεις μας για την ύπαρξη του Θεού και τα συναφή... Αν κάποιος επιθυμεί, ας ρίξει μια ματιά.
 
Πώς ξέρουμε σίγουρα ότι υπάρχει Θεός;
Η άμεση γνώση του Θεού από τους ανθρώπους

 
Επιστήμη & Θρησκεία, Ορθολογισμός & Δόγμα
Ένας άθεος στο ίδιο τραπέζι με το Χριστό

Ευχαριστώ και ζητώ συγγνώμη για την ένταση και την τραχύτητα, με την οποία ξεκίνησε αυτό το post. Απλώς κουράστηκα με όλα αυτά...
Δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να με συγχωρήσει, αλλά, αν πιστεύει πως έχει πιάσει το νόημα του χριστιανισμού καλύτερα από εμένα το θρησκόληπτο, δεισιδαίμονα και αφελή, ας με ελεήσει με τη συγγνώμη του. Ευχαριστώ. Ο Χριστός μαζί σας, αδελφοί, ό,τι κι αν πιστεύετε γι' Αυτόν.
Αμήν.

Κοιμήθηκε ο Μανώλης Γλέζος (30 Μαρτίου 2020)...

Πέθανε σε ηλικία 98 ετών ο μεγάλος αγωνιστής της Αριστεράς, Μανώλης Γλέζος.
Ο Μανώλης Γλέζος νοσηλευόταν από τις 18 Μαρτίου σε ιδιωτικό θεραπευτήριο και έπασχε από καρδιακή ανεπάρκεια.

Εμβληματική μορφή της Αριστεράς αλλά και της αντίστασης κατά των ναζί κατακτητών στη διάρκεια της κατοχής, ο Μανώλης Γλέζος γεννήθηκε στην Απείρανθο, το ορεινό χωριό της Νάξου, στις 9 Σεπτεμβρίου 1922, το οποίο και «προίκισε» με μια μοναδική συλλογή πετρωμάτων από όλον τον κόσμο (ήταν απαράμιλλη η αγάπη του για τη γεωλογία). Ένιωθε, από την άλλη, μισός Ναξιώτης και μισός Παριανός, με ιδιαίτερη αγάπη για την Πάρο, αφού από εκεί καταγόταν η μητέρα του, Ανδρομάχη Ναυπλιώτου. Στην Πάρο, άλλωστε, συνήθιζε να περνά τα καλοκαίρια του τα τελευταία χρόνια. Ο πατέρας του, Νικόλαος Γλέζος ήταν δημόσιος υπάλληλος και δημοσιογράφος.

Τα παιδικά του χρόνια ο Μ. Γλέζος τα έζησε στο χωριό του, όπου τελείωσε το δημοτικό σχολείο. Από τα μέσα της δεκαετίας του '30 η οικογένειά του μεταναστεύει στην Αθήνα και το 1940 ο εκλιπών περνά στην ΑΣΟΕΕ. Ως μαθητής ακόμη πρωτοστάτησε στη δημιουργία αντιφασιστικής ομάδας για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου από τους Ιταλούς αλλά κατά της δικτατορίας του Μεταξά. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής δίνει το «παρών» στην αντίσταση του λαού μας μέσα από τις τάξεις της ΟΚΝΕ, του ΕΑΜ Νέων και της ΕΠΟΝ, με αποτέλεσμα να υποστεί φυλακίσεις, βασανιστήρια και διώξεις.

Όμως, η πλέον τολμηρή ενέργεια ήταν εκείνη της νύχτας της 30ής προς την 31η Μαΐου 1941, όταν μαζί με τον Απόστολο Σάντα, σκαρφάλωσαν στα βράχια της Ακρόπολης, κατέβασαν από εκεί το μισητό σύμβολο του κατακτητή, τη σβάστικα, με μοναδικά τους «όπλα», ένα φαναράκι και ένα σουγιά. Και οι δύο έφηβοι έχουν περιγράψει σε κατοπινές συνεντεύξεις τους πώς ανέβηκαν, πού κρύφτηκαν αμέσως μετά (στις σπηλιές του Βράχου που είναι ταυτισμένος με το ιδανικό της Δημοκρατίας), πώς έκρυψαν στον κόρφο τους ένα κομμάτι από τη σημαία... Η θέα της σημαίας που λείπει από τον ιστό, προκαλεί την επομένη εκνευρισμό στον κατακτητή, δίνει κουράγιο στον κατακτημένο αλλά αδούλωτο λαό της Αθήνας και όλης της Ελλάδας. Η ποινή, ερήμην σε θάνατο.

Ακολουθεί η Απελευθέρωση και η δραστηριοποίηση του Μανώλη Γλέζου, διαδοχικά μέσα από τις τάξεις του ΚΚΕ και της ΕΔΑ, αλλά και η ενασχόλησή του με το δημοσιογραφικό επάγγελμα, σε διευθυντικές θέσεις πρώτα στο «Ριζοσπάστη» αμέσως μετά την απελευθέρωση, και μια δεκαετία αργότερα, στην «Αυγή». Συνολικά παραπέμφθηκε σε 28 δίκες για αδικήματα Τύπου, ενώ στα τέλη της δεκαετίας του '40 καταδικάσθηκε δις εις θάνατον, καταδίκες που δεν εκτελέστηκαν μετά από ελληνική και διεθνή καμπάνια. Το 1950 οι θανατικές ποινές μετατράπηκαν σε ισόβια και τελικά αποφυλακίστηκε στις 16 Ιουλίου 1954.

Στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951, παρότι φυλακισμένος, εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών με την ΕΔΑ. Ξεκινά απεργία πείνας, με αίτημα την αποφυλάκιση των δέκα εξόριστων εκλεγμένων βουλευτών της ΕΔΑ. Σταμάτησε την απεργία πείνας τη 12η ημέρα, με την απελευθέρωση κάποιων από αυτούς. Ακολουθεί η δίκη για «εσχάτη προδοσία» το 1958, ενώ στις εκλογές της 29ης Οκτωβρίου 1961 εξελέγη και πάλι βουλευτής Αθηνών με την ΕΔΑ, παρά το γεγονός ότι βρισκόταν στη φυλακή.

Με την εκδήλωση του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου, ο Μ. Γλέζος συλλαμβάνεται μαζί με άλλους πολιτικούς ηγέτες και ακολουθούν φυλακίσεις σε Γουδή, Πικέρμι, Γενική Ασφάλεια, Γυάρο, Παρθένι Λέρου, Ωρωπό, από όπου αποφυλακίζεται το 1971. Συνολικώς, 16 χρόνια της ζωής του τα πέρασε σε εξορίες και φυλακές.

Μεταπολιτευτικά δραστηριοποιείται πολιτικά μέσα από τις τάξεις της ΕΔΑ και του ΠΑΣΟΚ -στα ψηφοδέλτια του οποίου εξελέγη, ως συνεργαζόμενος, βουλευτής και ευρωβουλευτής τη δεκαετία του '80.

Διαβάστε περισσότερα εδώ.

  

Μανώλης Γλέζος : Η ζωή του και η δράση του με δικά του λόγια
 
ΤΑ ΝΕΑ

Θλίψη στο πανελλήνιο και όχι μόνο, έχει σκορπίσει η είδηση ότι ο Μανώλης Γλέζος, ο «έφηβος» αντάρτης, η εμβληματική μορφή της Αριστεράς και σύμβολο του αντιφασιστικού αγώνα, έφυγε από τη ζωή.
«Ζω για τους συντρόφους μου που χάθηκαν… Εάν εσύ ζεις, μη με ξεχάσεις» είχε πει ο ίδιος εξηγώντας γιατί σε μεγάλη ηλικία παρέμενε έφηβος. 

«Όταν χορεύεις θα χορεύεις για μένα»

«Έφηβος» αντάρτης είχε καθιερωθεί να λέγεται ο Μανώλης Γλέζος και ο ίδιος το 2017, αποκάλυψε σε διεθνές συνέδριο το μυστικό της μακροζωίας, λέγοντας  πως ζούσε και για τους συντρόφους του που χάθηκαν.
«Γι’ αυτούς που δεν υπάρχουν πια. Πριν από κάθε μάχη μαζευόμαστε και κουβεντιάζαμε. Και λέγαμε: Εάν εσύ ζεις, μη με ξεχάσεις. Εάν εσένα δε σε βρει το βόλι, όταν συναντάς τους ανθρώπους στο δρόμο, θα λες καλημέρα κι από μένα. Κι όταν πίνεις κρασί θα πίνεις κρασί κι από μένα.
Κι όταν ακούς τον παφλασμό των κυμάτων, θα τον ακούς και για μένα. Κι όταν ακούς τον άνεμο, να περνάει μέσα από τα φύλλα, κι ακούς το θρόισμα του ανέμου, θα το ακούς και για μένα. Κι όταν χορεύεις, θα χορεύεις και για μένα! Μπορώ να ξεχάσω αυτόν τον κόσμο, είναι δυνατόν;»

Αλήθεια είναι η κατάργηση της λήθης

Σε συνέντευξή του στο BHΜΑgazino, το 2016ο, ο Μανώλης Γλέζος είχε εξηγήσει τι σημαίνει αλήθεια: «Το στερητικό «α» μαζί με τη «λήθη», δηλαδή τη λησμονιά, κάνουν την «αλήθεια». Τι είναι δηλαδή η αλήθεια; Η κατάργηση της λήθης. Μπορούμε εμείς να λησμονήσουμε το παρελθόν; Αποκλείεται. Οποιος λησμονήσει το παρελθόν χάνεται και δεν έχει μέλλον».

Η πιο έντονη ανάμνηση

«Η πιο έντονη ανάμνηση της ζωής μου, είναι η μάνα μου. Με ρωτάνε διαρκώς για τη σημαία. Εγώ όμως, ακόμα κι από την ιστορία της σημαίας, θυμάμαι τη μάνα μου» ανέφερε χαρακτηριστικά
Όταν γυρίζαμε εκείνη την ημέρα στα σπίτια μας, η ώρα ήταν περασμένη, μετά τα μεσάνυχτα. Πάω στο σπίτι και βλέπω τη μάνα μου (…) Με περίμενε. Την πλησιάζω και της λέω, «Μάνα!».
Σηκώνεται απότομα, με πιάνει από τον λαιμό, με πάει στην κουζίνα για να μην ακούσουν οι άλλοι και ξυπνήσουν και μου λέει «Πού ήσουν;».
Τότε εγώ ανοίγω το σακάκι και της δείχνω το κομμάτι της σβάστικας που είχαμε κόψει. Με αγκαλιάζει, με φιλάει και μου λέει, «Πήγαινε κοιμήσου»», έλεγε ο Μανώλη Γλέζος.

Για την Αριστερά

«Το “Αριστερά” είναι ένα μορφολογικό σχήμα. Βαφτίστηκε έτσι επειδή στη γαλλική Βουλή στεκόντουσαν στ’ αριστερά αυτοί που είχανε ριζοσπαστικές ιδέες. Ποιος είναι στην ουσία ο αριστερός; Αυτός που δεν περπατάει την πεπατημένη, αλλά σκάβει έναν καινούργιο δρόμο», είχε πει ο Μανώλης Γλέζος σε συνέντευξή του στο Δρόμο της Αριστεράς, το 2015. 

Το αίτημα του Μ. Γλέζου για χριστιανική κηδεία (από εδώ)

glezou-ierwnumou

"Ν": Ο Κύριος ας τον αναπαύσει και ας είναι αιώνια η μνήμη του.
Παρακαλώ για μια επισκεψούλα και στις αναρτήσεις μας:
Ο Μ. Γλέζος για την Εκκλησία και την Αντίσταση

Στην εκκλησία κηδεύτηκε ο αριστερός αντιφασίστας Παύλος Φύσσας 
Θεός, μηδέν και Αριστερά (ο θάνατος και η κηδεία του Λεωνίδα Κύρκου και του Χαρίλαου Φλωράκη)


Makeleio.gr

Η συνάντηση που είχε την Κυριακή ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος με τον αγωνιστή της Αριστεράς Μανώλη Γλέζο στάθηκε η αφορμή για μία ανέλπιστη αποκάλυψη από τον Ιερώνυμο.
Κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στη Ναύπακτο, όπου βρέθηκε για να ευχηθεί στον εορτάζονται μητροπολίτη κ. Ιερόθεο, ο Αρχιεπίσκοπος είπε πως κατά την πρόσφατη συνάντησή τους, ο Μανώλης Γλέζος, όχι μόνο του αποκάλυψε ότι θέλει να κηδευτεί και να ταφεί χριστιανικά αλλά του ζήτησε να φροντίσει ο ίδιος ώστε να μην συμβεί κάτι διαφορετικό.
Ο διάλογος, όπως τον μετέφερε ο Προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας, είναι χαρακτηριστικός.
«Όταν πεθάνω θα αναλάβετε εσείς υπεύθυνα, και θα κάνετε εκκλησιαστική κηδεία. Δεν θα αφήσετε άλλους ανθρώπους να αναμιχθούν σε αυτό το θέμα», φέρεται να είπε σύμφωνα με το orthodoxia.info στον Αρχιεπίσκοπο ο γνωστός αγωνιστής της Αριστεράς ο οποίος, σύμφωνα πάντα με τον κ. Ιερώνυμο, του είπε πως αγαπά και σέβεται τη θρησκεία των πατέρων.
Μάλιστα, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές του orthodoxia.info, ο Αρχιεπίσκοπος ένιωσε σοκ από το αίτημα του Μανώλη Γλέζου, σε τέτοιο βαθμό που ο ίδιος χαρακτήρισε την συνάντηση «αποκαλυπτική».


Στο βίντεο, ο αρχιεπίσκοπος μιλά για το Μανώλη Γλέζο μετά το 50΄΄.
 

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2020

Συνελήφθη ιερέας γιατί κοινώνησε πιστούς! Κυριακή, 29 Μαρτίου 2020


Στη σύλληψη ενός ιερέα σε χωριό του Δήμου Διρφύων-Μεσσαπίων προχώρησε σήμερα, Κυριακή, η Αστυνομία.
Η σύλληψη έγινε μετά από καταγγελία ότι ο παπάς άνοιξε την εκκλησία και πρόσφερε τη Θεία Κοινωνία σε μερικούς πιστούς παραβιάζοντας το σχετικό περιοριστικό μέτρο για την εξάπλωση του κορωνοϊού.
Η καταγγελία έγινε από πολίτη στην τηλεφωνική γραμμή εκτάκτου ανάγκης 112.
Ο ιερέας συνελήφθη και οδηγήθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα Διρφύων Μεσσαπίων. 

"Ν": Μιλάμε για πρωτοφανή διωγμό ημών των ορθοδόξων χριστιανών, έτσι, κ. Πρωθυπουργέ; Εντάξει, όλων των θρησκειών, αλλά ξέρετε ότι εμείς δεν ζούμε χωρίς θεία λειτουργία και χωρίς θεία κοινωνία - το είπαμε μεγαλοφώνως σε κάθε τόνο, αλλά εσείς εκεί, ούτε με κλειστές πόρτες δεν ανέχεστε τη θεία λειτουργία!... 

Να ξέρετε πως γι' αυτά θα μείνετε στην Ιστορία και όχι επειδή "νικήσατε τον κορωνοϊό". Για το ότι ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΑΤΕ την τέλεση της θείας λειτουργίας και μάλιστα ΧΩΡΙΣ να το απαιτούν οι περιστάσεις!! Ούτε κεκλεισμένων των θυρών δηλαδή - πλην εξαιρέσεων, ναι, που όμως δεν αρκούν για την πνευματική μας αναπνοή. Και (ας το πω κι αυτό, ως "δεισιδαίμονας" που είμαι) για την προστασία του τόπου.

Σπεύστε να εξηγήσετε πως είμαστε ελεύθεροι να κοινωνούμε και επιτρέψτε, παρακαλώ, να τελείται η θεία λειτουργία σε όλες τις εκκλησίες, έστω χωρίς λαϊκούς (ξέρετε τι σημαίνει αυτό;), αλλιώς θα πράγματα θα οδηγηθούν από το κακό στο χειρότερο... Κι εμείς, οι "τρελοί" και αμετάπειστοι χριστιανοί, εδώ μένουμε και οι πρόγονοί μας επίσης εδώ έμεναν. Δεν μένουν μόνο οι άθεοι και οι άθρησκοι, έχοντας δικαιώματα, σ' αυτόν τον τόπο!!

Ἀνοιχτή ἐπιστολή ἱερέως πρός τόν Πρωθυπουργό (…"κάτω ἀπό τόν πανικό τῆς ἐπιδημίας")


Τι και πώς



Ἀμαρούσιον 23 Μαρτίου 2020

Ἐξοχώτατε κ. Πρωθυπουργέ τῆς Ἑλλάδος
κ. Μητσοτάκη
Ἀπευθυνόμαστε στήν ἐξοχότητά Σας, γιατί εἶσθε Ἐσεῖς πού ἀπαγορεύσατε τήν τέλεση τῆς Θείας καί Ἱερᾶς ὀρθοδόξου Λειτουργίας στούς ναούς τῆς φιλτάτης πατρίδος μας.
 

Δέν ἀπευθυνθήκαμε πρός τό Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπό μας καί τούς κατά τόπους Μητροπολῖτες μας διότι καί αὐτοί ἔκαναν ἀπόλυτη ὑπακοή στό δικαιολογημένο κέλευσμά Σας. Ἔχετε ὡς ὑπεύθυνος ἀρχηγός τοῦ κράτους μας τήν πρώτη εὐθύνη γιά τήν ὑγεία ὅλων τῶν Ἑλλήνων καί λοιπῶν ἐν Ἑλλάδι πολιτῶν. Ἤδη μετά ἀπό τά ἐπιβληθέντα μέτρα Σας, τά ὁποῖα ὅλοι οἱ ἱερωμένοι καί οἱ πιστοί ἀγογγύστως συμμεριστήκαμε, ἡ πατρίδα μας ἔχει τούς λιγότερους νοσούντας καί ἐλάχιστους νεκρούς μέ τή βοήθεια τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τίς πρεσβεῖες τῆς Κυρίας Θεοτόκου Παναγίας Μητέρας Του.

Ταπεινά ἐπιθυμῶ νά Σᾶς συστηθῶ καί εἰλικρινά νά σᾶς πῶ, ὅτι δέν εἶμαι οὔτε ὁ καλύτερος, οὔτε ὁ εὐλαβέστερος τῶν κληρικῶν τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Θρηνῶ καί ὀδύρομαι γιά τίς ἀδιακρισίες μου, τά λάθη μου, τήν ἀμετανοησία μου, τίς ἁμαρτίες μου. Τόσο οἱ δικές μου ἁμαρτίες, ὅσο καί τῶν συνανθρώπων μου, πού ἐξομολογοῦνται σέ μένα, ἤ δέν ἐξομολογοῦνται, ἔχουν διαποτίσει τά στρώματα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, γιαυτό καί ἐπιτρέπει ὁ Πανάγαθος Θεός τόσο οἱ ἀρχιερεῖς μας, ὅσο καί μεῖς νά φυλακιζόμαστε μέσα στά σπίτια μας και νά κλειδώνονται οἱ ἱεροί Ναοί μας. 


Ὅλοι μας ἀναγκαστήκαμε μέ πόνο ψυχῆς νά μήν ἀναπέμψουμε τίς ἀπαραίτητες ἱερές Ἀκολουθίες τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Παναγίας, τῆς μεγάλης ἐπίσης ἑορτῆς τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, τῆς τρίτης Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν. Ἡ δέ ἐθνική καί ἄκρως ἐκκλησιαστική ἑορτή τῆς 25ης Μαρτίου γιά πρώτη φορά στά χρονικά τῆς πατρίδος μας χάνεται κάτω ἀπό τόν πανικό τῆς ἐπιδημίας.

Ὑπηρετῶ πενήντα χρόνια στόν ἱερό ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου καί συνδέομαι πνευματικῶς μέ ἑκατοντάδες ἱερέων ἀνά τήν πατρίδα μας ὡς «δάσκαλός» τους στή Ριζάρειο ἐκκλησιαστική Σχολή. Ταπεινῶς φρονῶ, ὅτι ἐκφράζω τή μυστική φωνή πού βγαίνει ἀπό τίς ψυχές πάντων τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι χάρηκαν πού σᾶς εἶδαν νά ὁρκίζεσθε μπροστά στό ἱερό Εὐαγγέλιο καί νά κάνετε ὀρθόδοξα τό Σταυρό Σας. 


Τόσο οἱ ὡς ἄνω λειτουργοί, καθώς καί τά ὀκτώ τέκνα μου καί τά δέκα ἐννέα ἐγγόνια μου καί οἱ πολυπληθεῖς ἐνορῖτες μας, πού ἅπαντες σεβάστηκαν καί τήρησαν τίς δίκαιες ἐντολές σας, ἐναγωνίως ἐρωτοῦν: Εἶναι δυνατόν νά μήν τιμήσουμε λατρευτικά στούς ἁγιασμένους ὀρθοδόξους ἱερούς ναούς μας τή Μεγάλη Ἑβδομάδα καί τήν ἀνώτατη Ἑορτή τῶν ἑορτῶν καί Πανήγυρη τῶν πανηγύρεων, τήν Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος μας;



Ἀκόμα καί ὁ Σουλτάνος ἀμέσως μετά τήν ἅλωση τῆς Βασιλευούσης, ἔδωσε τήν ἐλευθερία τελέσεως ὅλων τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν στόν Πατριάρχη πρόγονό μας, καταλαβαίνοντας, ἔστω καί γνωσιολογικά, ὅτι γιά τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς ἡ λατρεία τους, ἡ θεόπνευστη λατρεία μας, μέ κορυφαία τή θεία Κοινωνία εἶναι ἀδιαπραγμάτευτη. Πῶς θά συγκρατήσουμε τούς πιστούς μας, πῶς θά τούς πείσουμε νά συνεχίσουν τήν ὑπακοή πρός τόν ἀνώτατο ἄρχοντα, τόν πρωθυπουργό μας, ἄν δέν ἄρετε τήν ἀπαγόρευση γι’ αὐτές τίς μεγάλες ἡμέρες τῶν Ἑορτῶν; Ἄν συνεχισθεῖ ἡ ἀπαγόρευση τῆς Θείας Λειτουργίας καί τῶν μοναδικῶν σέ κάλλος καί σέ θεραπευτική δύναμη ἱερῶν ἀκολουθιῶν τῆς Μ. Ἑβδομάδος, ὁ λαός μας θά καταρρακωθεῖ. Πῶς θά μπορέστε καί σεῖς ἀλλά καί ὅλοι ἐμεῖς, κλῆρος καί λαός, νά ψάλουμε θριαμβευτικά τό Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν…

Οἱ πιστοί μας μικροί καί μεγάλοι ξέρουν καί ψάλλουν μελωδικότατα καί ἐκ καρδίας τό Χριστός Ἀνέστη. Γνωρίζουν ὅτι ὁ Χριστός μας, τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἔκλινεν οὐρανούς καί κατέβη γιά τή δική μας σωτηρία, ὑπέστη τά φρικτά μαρτύρια, ὁ ἀναμάρτητος, γιά χάρη μας, διά τοῦ θεϊκοῦ θανάτου Του ἐπάτησε τό θάνατο καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν ἐχαρίσατο. Ὁ Χριστός Ἀνέστη φωνάζουν ὅλες οἱ γενεές τῶν ἀνθρώπων. 


Στά σύγχρονα ἀθεϊστικά καθεστῶτα, ἐκεῖ πού γινόταν ἡ πλύση ἐγκεφάλου ἀπό τούς πληρωμένους δασκάλους τῆς μισοθεΐας καί μισανθρωπίας, ἕνας ἄν φώναζε τό Χριστός Ἀνέστη μέσα στίς αἴθουσες ἀθεϊστικῆς διδασκαλίας, ὅλοι ἀπαντοῦσαν Ἀληθῶς Ἀνέστη. Στό Ἅγιον Ὄρος οἱ κάρες τῶν κεκοιμημένων μοναχῶν κινοῦνται καταφατικά καί ἑορταστικά ὅταν ἀκοῦνε τό Χριστός Ἀνέστη. Ὁ γέροντας τῶν Δανιηλαίων ἔδωσε ἐντολή σέ ἕνα ἐκ τῶν ὑποτακτικῶν του τήν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως νά ἐπισκεφθεῖ τό ὀστεοφυλάκιο τῆς μονῆς τους καί νά ἀναφωνήσει τό Χριστός Ἀνέστη. Ὅλες οἱ εὐωδιάζουσες κάρες μαζί ἀνεφώνησαν τό Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Ἐξοχώτατε κ. Πρωθυπουργέ,

Σέ ὁλόκληρη τήν ἱστορία τοῦ ἔθνους μας θεομηνίες, ἐπιδημίες, φυσικές καταστροφές καί ἄπειρες ἄλλες ἀτομικές καί πάνδημες δοκιμασίες ἀντιμετωπίζονταν μέ καταφυγή τοῦ λαοῦ καί τῶν ἐπωνύμων ἀρχόντων στήν ἐκκλησία, στίς παρακλήσεις, στίς λιτανεῖες καί στά ἱερά Μυστήρια. Ἡ κραταιά προστασία καί θεραπεία τοῦ λαοῦ ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς εἰς Χριστόν πίστεως καί ὄχι μόνο τοῦ ἀναγκαστικοῦ ἀτομικοῦ ἐγκλεισμοῦ στό σπίτι.

Θερμότατα, Σᾶς παρακαλοῦμε, κάνετε ἄλλο ἕνα Σταυρό, πέστε δύο λόγια στόν Πατέρα, τόν Υἱό καί τό Ἅγιο Πνεῦμα καί στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο Μητέρα μας.

Ταπεινῶς πιστεύουμε, ὅτι θά μᾶς ἐλευθερώσετε ἀπό τήν ἀπαγόρευση τελέσεως τῆς θείας Λειτουργίας. Μή στιγματίσετε τήν πρωθυπουργία Σας μέ μιά ἀσέβεια διαστάσεων. Διά τῆς εἰς Χριστόν πίστεως θά γραφθεῖτε στήν Ἱστορία ὡς φιλόστοργος, φιλάνθρωπος, φιλόθεος πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος, ἀρεστός δηλαδή καί στόν ἐν Τριάδι Θεό καί σέ ὅλους τούς Ἕλληνες.

Ἐλάχιστος ἐν πρεσβυτέροις

ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος
ἐφημέριος Ἱ.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου.

Κοινοποίηση:

Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἰερώνυμον.
Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καί Ὠρωποῦ κ. Κύριλλον.
Ὑπουργόν Παιδείας καί Θρησκευμάτων κ. Νίκην Κεραμέως
Ὑπουργόν Ὑγείας κ. Βασίλειον Κικίλια.