ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

Ο πανεπιστημιακός Δημήτρης Πατέλης για την προώθηση της ομοφυλοφιλίας


Παρακολουθείστε απόσπασμα από εισήγηση του Αναπλ. Καθ. του Πολυτεχνείου Κρήτης Δημήτρη Πατέλη στο 4ο μάθημα από τη σειρά "10 απλά μαθήματα Σύγχρονης Επαναστατικής Θεωρίας. Κλασικός μαρξισμός και Λογική της Ιστορίας." Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Νοέμβριος 2015.
Από το αγαπητό ιστολόγιο Σαντορινιός.
Σημείωση αρχικής πηγής: Βρείτε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ χρόνο (12 λεπτά) να δείτε το παρακάτω σημαντικό βίντεο και διαδώστε το με οποιοδήποτε τρόπο σε κάθε γωνιά του Ελληνισμού, σε γνωστούς και αγνώστους. Είναι ζήτημα Εθνικής και Ηθικής Υπόστασης και αφορά το μέλλον των παιδιών μας. Εφόσον τέτοιες άκρως ωφέλιμες και διαφωτιστικές ομιλίες ΔΕΝ προβάλλονται από τα ελεγχόμενα Μέσα Μαζικής Χειραγώγησης έχουμε εμείς τεράστια ευθύνη ενώπιον του Θεού να τα μεταδώσουμε στους αδελφούς μας ως ένδειξης του ελάχιστου βαθμού αγάπης προς αυτούς.


Σημείωση του ιστολογίου μας:
Το βίντεο ελήφθη από το ΥΤ, από το κανάλι Πολύχρωμο Σχολείο, που το δημοσιεύει μέσα στα πλαίσια της (επιτρέψτε μου) νεοταξίτικης πολιτικής ορθότητας, χαρακτηρίζοντάς το "τρανσφοβική ρητορική", και δίνει κάποια links προς απαντήσεις για το θέμα, εν πολλοίς άσχετες (γενικές αναφορές θεσμών στα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και στην καταπίεσή τους - μπείτε να τις δείτε).
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον θεωρώ πως έχει η απάντηση του αριστερού πολιτικού σχηματισμού ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα μέλη του οποίου σπεύδουν να ξεκαθαρίσουν ότι ο εν λόγω καθηγητής δεν έχει σχέση μαζί τους, προσθέτοντας αρκετά λόγια υπέρ της ομοφυλοφιλίας. Ασφαλώς νομίζουν ότι υπερασπίζονται το λαό, ενώ στην πραγματικότητα υπερασπίζονται τη Νέα Τάξη.
Αξίζει ίσως να δούμε το παρακάτω εξωφρενικό - κατ' εμέ - απόσπασμα:
Αγνοεί εσκεμμένα ότι οι ομοερωτικές συμπεριφορές αλλά και η πολυμορφία του κοινωνικού και του βιολογικού φύλου αποτελούν φαινόμενα διαχρονικά, τα οποία εμφανίζονται σε ποικίλες χρονικές περιόδους και σε πολύ διαφορετικές κοινωνίες. Ο όρος «ομοφυλόφιλος» είναι δημιούργημα του καπιταλισμού. Επινοήθηκε σαν ψυχιατρικός όρος στα τέλη του 19ου αιώνα για να στιγματίσει όχι μόνο μια ομοερωτική πράξη αλλά και το ίδιο το άτομο που την ασκεί. Αυτό τον τρόπο επέλεξε τότε η κυρίαρχη τάξη για να καταστείλει τη διαφορετικότητα. Ο στόχος της ήταν να περιθωριοποιήσει τους ανθρώπους που δεν χωρούσαν στα στενά πλαίσια του «ετεροφυλόφιλου μονογαμικού ζευγαριού». Η ύπαρξή τους και μόνο έθετε σε αμφισβήτηση τον «ιερό θεσμό» της οικογένειας – η πυρηνική μορφή της είναι άλλο ένα δημιούργημα του 19ου αι.
Ναι, η πυρηνική μορφή της οικογένειας είναι ένα καπιταλιστικό δημιούργημα, το οποίο απομονώνει και εξουθενώνει τους ανθρώπους. Στον πολιτισμό μας ανήκει η πολυμελής (& πολύτεκνη) οικογένεια με παππούδες και γιαγιάδες, όπου όλοι οι συγγενείς έχουν σχέση μεταξύ τους (κι αυτό βέβαια χρειάζεται προσοχή, για να μη γίνει καταπιεστικό - ο Χριστός έσπασε την απολυτοποίηση του θεσμού της οικογένειας, με αυτά τα λόγια Του).
Η ομοφυλόφιλη "οικογένεια" όμως (καθώς και η "οικογένεια" με "συντρόφους" κι όχι με συζύγους) τίνος δημιούργημα είναι; Του λαού ή της κυρίαρχης τάξης; Δηλαδή δεν παίζει κανένα ρόλο το ότι στην πλουτοκρατία έχουν εξέχουσα θέση και εξέχουσα προβολή πλήθος ομοφυλόφιλοι; Συνάνθρωποί μας, ασφαλώς, αλλά παιδιά του λαού είναι όλοι αυτοί;
Δηλαδή, επίσης, το παιδί δεν έχει ανάγκη από μία μάνα κι έναν πατέρα, κατά τους φίλους φωστήρες "αριστερούς" (αν δεν βάλω εισαγωγικά, αυτό θα σημαίνει ότι είναι αυθεντικά αριστερό να λέμε τέτοιες ανοησίες), αλλά είναι μια χαρά να μεγαλώνει σε οποιοδήποτε περιβάλλον. Τι να πω;
Περί ομοφυλοφιλίας και ψυχιατρικής, συγχωρέστε με, ολίγα εδώ.
Αναδημοσιεύουμε επίσης την απάντηση της προέδρου του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών, Μαρίνας Γαλανού (φωτο):
Η επαναστατική τρανσφοβία

Ως τρανς γυναίκα έχω κατηγορηθεί για μία πλειάδα πραγμάτων στη ζωή μου: ως καρικατούρα γυναίκας, ως περιθώριο, ως ανώμαλη, ό,τι θέλετε. Έχω μάθει να έρχομαι πρόσωπο με πρόσωπο με την πιο συντηρητική και μισαλλόδοξη πλευρά της κοινωνίας. Εσχάτως, αν και στην πραγματικότητα αυτές οι απόψεις έχουν παρελθόν στη σταλινική και πέριξ αυτής Αριστερά, σε μία σειρά διαλέξεων στο Πολυτεχνείο της Κρήτης με τίτλο: «Σύγχρονη επαναστατική θεωρία. Κλασικός μαρξισμός και λογική της Ιστορίας», έως και μίσθαρνος πράκτορας του ιμπεριαλισμού.
Πρόκειται φυσικά για ένα ανερμάτιστο και εντελώς ασυνάρτητο παραλήρημα που, πέραν της μισανθρωπίας και του ρατσιστικού, ακραίου τρανσφοβικού λόγου του, εν τοις πράγμασι εντάσσει όλη την προβληματική του στη βιολογική θεώρηση και σε ό,τι χειρότερο γέννησε η ανθρώπινη σκέψη με βάση τις απάνθρωπες βιολογικές θεωρίες. Αν θέλουμε στην πραγματικότητα να αναλύσουμε την ομιλία του καθηγητή Δημήτρη Πατέλη με βάση τη «λογική της ιστορίας», όπως ο ίδιος τιτλοφορεί την ομιλία του, θα πρέπει να οδηγηθούμε σε στρασερικού* τύπου θεωρήσεις, που ανάγουν τα πάντα στην πούρα βιολογική θεώρηση: σ’ αυτήν που γέννησε το πιο φρικτό τέρας στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Πέραν της άγνοιας, καθώς πουθενά στον κόσμο δεν επιβάλλονται οι επεμβάσεις επαναπροσδιορισμού φύλου (παρά μόνο σε ίντερσεξ νεογνά ή σε μικρής ηλικίας παιδιά ["Ν": !!!! Μα για παιδιά μίλησε κι ο καθηγητής. Δηλ. σε παιδιά μικρής ηλικίας είναι θεμιτό να τους αλλάζουν φύλο οι γονείς τους;;;;] — και έχει σημασία πώς εξαιρεί τους ίντερσεξ ανθρώπους στην ομιλία του ο Πατέλης ["Ν": εδώ μια αναφορά στους ίντερσεξ, πάλι "πολιτικά ορθή", δηλαδή με την άποψη ότι κακώς ένας ίντερσεξ παιδί χειρουργείται για να αποκτήσει συγκεκριμένο φύλο (παραθέτει μάλιστα και τη σημαία της... ίντερσεξ υπερηφάνειας!!!]), οι έννοιες εδώ αντιστρέφονται και διαστρεβλώνονται πλήρως. Η ελεύθερη βούληση και η ελεύθερη διάθεση του νου και του σώματος —που, για όσους προχωρούν σε επεμβάσεις επαναπροσδιορισμού, αποτελεί αδήριτη εσωτερική ανάγκη (μια ανάγκη που όχι απλώς δεν τους επιβάλλεται, αλλά που για να κάνουν τις απαιτούμενες επεμβάσεις πληρώνουν και ένα σκασμό λεφτά, δικά τους λεφτά, καθώς δεν καλύπτονται ασφαλιστικά οι επεμβάσεις αυτές — τόσο πολύ τούς επιβάλλονται…)— αντιστρέφονται σε χειραγώγηση. Η συντηρητική θεώρηση που αντιμετωπίζουν οι τρανς άνθρωποι με την ετικέτα της ψυχικής διαταραχής αναβαπτίζεται σε αλλοτρίωση. Από τον λόγο του κυρίου καθηγητή, δε, προκύπτει μια απόλυτη έκφραση μίσους προς την πιο μεγάλη κατάκτηση του πολιτισμού μας: τα ατομικά δικαιώματα (που εδώ μεταφράζονται σε φιλοτομαρισμό).
Δεν υπάρχει ανάγκη να σχολιαστούν οι θεωρίες συνωμοσίας, που χρόνια τώρα κατατρώνε κάθε προσπάθεια ορθολογικής αντιμετώπισης της πραγματικότητας. Κάθε απόπειρα να αντιταχθεί ο ορθός λόγος πάει στράφι. Και η σιγουριά για το τι μπορεί να κρύβεται «από πίσω» (τρέχα γύρευε: πολυεθνικές εταιρείες, η Microsoft, μπορεί και ολόκληρο δίκτυο πρακτόρων που θέλουν να διαβρώσουν το «έθνος»…) δείχνει να επικρατεί όχι μόνο στους ακροδεξιούς κύκλους, αλλά και σε μία εθνολαϊκιστική Αριστερά, στους κόλπους της οποίας βρίσκουν όλες αυτές οι συνωμοσιολογικές θεωρίες γόνιμο έδαφος.
Και δεν συμφωνώ καθόλου με όσες και όσους αντιμετωπίζουν τη ρητορική αυτή με τα χαρακτηριστικά της γραφικότητας ή του γελοίου. Ή, αν θέλετε να το πούμε διαφορετικά, ναι, μπορεί να υπάρχουν έντονα αυτά τα χαρακτηριστικά, ωστόσο εδώ έχουμε να κάνουμε με καθαρή ρητορική μίσους, που αποδίδει αρνητικά, μειωτικά χαρακτηριστικά σε ανθρώπους με βάση μόνο μία ιδιότητα: την ταυτότητα φύλου — ή, για να το πούμε πιο απλά, με βάση την τρανς κατάσταση.
Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε πώς μπορεί να ένιωσε ένας φοιτητής ή μία φοιτήτρια αυτού του ανθρώπου, αν ήταν γκέι, λεσβία, τρανς ή ίντερσεξ. Πόσο φρικτά θα αισθάνθηκε, ποιες πιθανές ενοχές, αυτοθυματοποίηση ή και ακόμη χειρότερα συναισθήματα, που δεν θέλω να τα περιγράψω γιατί, όπως είναι γνωστό, τα κρούσματα αυτοκτονιών είναι ιδιαίτερα υψηλά ανάμεσα στους τρανς ανθρώπους. Φανταστείτε να άκουγε αντίστοιχα πράγματα κάποιο παιδί που ακόμη παλεύει με τον εαυτό του και την ταυτότητά του σε μία σχολική αίθουσα.
Ούτε συμφωνώ με όσες και όσους, θέλοντας να τον υποβιβάσουν, μιλούν για «καθηγητάκο» ή χρησιμοποιούν όποιον άλλο μειωτικό χαρακτηρισμό. Γιατί απέναντι στη ρητορική του μίσους, τον ρατσιστικό λόγο, τη μισαλλοδοξία, πρέπει να προτάξουμε πολιτικές και όχι χαρακτηρισμούς: τις πολιτικές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον ορθολογισμό. Το οφείλουμε απέναντι σε όλα τα παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα, για να μην αντιμετωπίσουν την ίδια μισαλλοδοξία, τις ίδιες διακρίσεις, τον ίδιο ρατσισμό.
Πριν από λίγες ημέρες, η τρανς κοινότητα τίμησε τη Διεθνή Ημέρα Τρανς Μνήμης. Σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη διοργανώθηκαν ημερίδες προς τιμήν των 272 τρανς ανθρώπων που δολοφονήθηκαν μέσα στη χρονιά λόγω της μισανθρωπίας που αντιμετωπίζουν οι τρανς. ["Ν": τους σεβόμαστε και ευχόμαστε για την ανάπαυσή τους. Κάθε βίαιη πράξη κατά του συνανθρώπου (και όχι μόνο) είναι απαράδεκτη]. Υπολογίζεται ότι κάθε 36 ώρες ακόμη ένας τρανς άνθρωπος, σε κάποια γωνιά του πλανήτη μας, προστίθεται στον βωμό αυτού του μίσους. Και οι καταγραφές αυτές αντικατοπτρίζουν στο ελάχιστο το πραγματικό πρόβλημα, καθώς σε πολλές χώρες δεν υπάρχουν καν καταγραφές, ή οι τρανς δεν καταγράφονται με την πραγματική τους ταυτότητα.
Γι’ αυτούς τους ανθρώπους οφείλουμε να σταθούμε με σθένος και ισχυρό πολιτικό λόγο απέναντι στη ρατσιστική ρητορική που δίνει τροφή στο φονικό φίδι. "Ν": Δηλαδή κάθε 36 ώρες δολοφονείται ένας τρανς άνθρωπος; Ποια είναι τα στοιχεία; Δυσκολεύομαι να το πιστέψω, όπως δυσκολεύομαι και να πιστέψω ότι είναι τόσο πολλοί. Παρεμπιπτόντως, στις μέρες μας έχουν εκατόμβες χριστιανικού αίματος - ας μην το ξεχνάμε και αυτό.

* Ο στρασερισμός υπήρξε αποκλίνουσα τάση του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος της Γερμανίας, που είχε μία πιο «ριζοσπαστική», πιο «επαναστατική» και, όπως είχε χαρακτηριστεί, μία πιο «αριστερή» θεώρηση στους κόλπους του εθνικοσοσιαλισμού με βάση την «αντικαπιταλιστική» ρητορική. Οι εκφραστές της, Ότο και Γκεόργκ Στράσερ, εκδιώχθηκαν από το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα το 1930 και εξορίστηκαν στην Τσεχοσλοβακία.
"Νεκρός για τον κόσμο": Τι παρατηρώ; Ουδεμία ουσιαστική απάντηση στους ισχυρισμούς του καθηγητή, μόνο μειωτικές αναφορές. Γιατί θεωρείται γραφικός ή επικίνδυνος καθηγητάκος; Επειδή λέει αυτά που λέει (τα οποία είναι άκρως αντισυμβατικά, αφού πλέον η πολιτική ορθότητα είναι να εκφραζόμαστε ΥΠΕΡ της ομοφυλοφιλίας και κάθε είδους "απελευθέρωσης"). Αν έλεγε τα αντίθετα, θα ήταν "καθηγητάρα".
Δε χρειάζονται σχόλια.
Το ιστολόγιό μας είναι υπέρ των ομοφυλόφιλων, γι' αυτό είναι κατά της προπαγάνδισης της ομοφυλοφιλίας που εξυπηρετεί τη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Από την ενότητά μας για την ομοφυλοφιλία νομίζω ότι θα πειστούν οι ενδιαφερόμενοι για την αγάπη μας προς τους αδελφούς μας ομοφυλόφιλους και προς κάθε άνθρωπο. Ας είναι όλοι καλά κι ας έχουν την ευλογία του Θεού της αγάπης, του Ιησού Χριστού.
Ευχαριστώ.

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Επιστρέφουν κάθε χρόνο... Το εορταστικό 7ήμερο στην κατακλείδα του Ιούλη!


Οι μεγάλοι (και αγαπημένοι του λαού μας) άγιοι, που συνθέτουν ένα μεγάλο εορταστικό επταήμερο.
Αυτό το επταήμερο δεν επιτρέπεται να το ξεχάσουμε, δεν επιτρέπεται να το αγνοούν τα παιδιά σας / τα παιδιά μας. Είναι κομμάτι της καρδιάς του πολιτισμού μας, παράγοντας ποιότητας ζωής, σημείο αντίστασης στην αλλοτρίωση, στην υποδούλωση, στη νέα τάξη πραγμάτων.
Γι' αυτό, παρακαλώ (οπωσδήποτε όμως), ένα κλικ αγάπης και ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας εδώ και στις αναρτήσεις που περιλαμβάνονται στο αφιέρωμα.
Έτη πολλά κι ευλογημένα - και καλό παράδεισο σε όλους - με τις πρεσβείες των αγίων μας. Αμήν.

Δώστε και στους τουρίστες μας κάτι, να χαρούν και (γιατί όχι;) να σωθούν.

 

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Διψώντας για το άπειρο

π. Νικ. Λουδοβίκος: Οικουμενικά, θεολογικά και πολιτιστικά διλήμματα για την σύγχρονη Ορθοδοξία


Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος (προσκεκλημένος του “Αντίφωνου”, στο πατάρι του βιβλιοπωλείου “Εν Πλω”) αφού ορίσει την Εκκλησία ως τον χώρο όπου ανατέλλει η ομορφιά των πραγμάτων, μας εισάγει στη φιλοσοφική αναζήτηση προσδιορίζοντας τον άνθρωπο ως το όλον αυτού: Ως ενότητα της ψυχής με το σώμα, την επιθυμία,το ασυνείδητο, τη σχέση, τη βούληση – ίσως ακόμα και με τον ναρκισσισμό του…
Στα πλαίσια μάλιστα ενός εαυτού που (σήμερα, σε αντίθεση προς την αρχαία εποχή) επιζητεί να μη γνωρίζει όρια: Λαχταρά δηλαδή τη απειροσύνη της εικόνας του Θεού απ’ άκρου σ’ άκρο της υπάρξεώς του!
Σύσσωμοι οι Νέοι Καιροί, σημαίνουν αυτά, έχουν κληρονομήσει πολλά γνωρίσματά τους από την είσοδο της Βιβλικής αυτοκατανόησης του ανθρώπου στην Ιστορία.

Μια εισήγηση, διά της οποίας ο εισηγητής βαθαίνει, ευρύνει, ανατέμενει κι εν τέλει αναβαπτίζει μέσα σε φως επιγνώσεως τα επιμέρους συστατικά της αυτοσυνειδησίας των αιώνων των «φώτων».

πηγή: ΑΝΤΙΦΩΝΟ
&
https://www.youtube.com/watch?v=kU_3tnWgWH8

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ

Hésychasme — la paix de l'âme ou le silence en Dieu

 
« Acquiers la paix intérieure, et des âmes par milliers trouveront le salut auprès de toi. » Saint Séraphim de Sarov.
Saint Séraphim de Sarov
Fr. Orthodoxwiki
 
L'hésychasme (prononcé hésykaste, du grec ησυχασμός/hesychasmos de ησυχία/hesychia, "l'immobilité, le repos, calme, le silence") est une pratique spirituelle mystique enracinée dans la tradition de l'Église orthodoxe, pratiquée (en grec ησυχάζω/hesychamo, ce qui signifie : "être en paix, garder le silence") par l'hésychaste. Comme son nom l'indique, elle vise la paix de l'âme ou le silence en Dieu. Cette tradition trouve son expression dans la Philocalie des Pères Neptiques, recueil de traités et de conseils concernant la vie spirituelle et la pratique de la prière.
La recherche de l'hésychia peut être comprise en plusieurs sens : comme une recherche de ses conditions extérieurs ou de l'état intérieur lui correspondant. Le premier, le plus littéral, signifie "fuir les hommes" (selon la Parole donnée à Arsène, lorsqu'il demande les conditions du salut : "fuis les hommes, demeure en silence, tiens-toi en repos"<ref: En ce temps-là, Abba Arsène habite encore dans le palais du roi. Il fait cette prière à Dieu : "Seigneur, conduis-moi sur le chemin où je serai sauvé". Une voix lui répond : "Arsène, fuis loin des hommes et tu seras sauvé". Arsène part loin des hommes. Il vit seul. Il recommence la même prière : "Seigneur, conduis-moi sur le chemin où je serai sauvé". Il entend une voix. Elle dit : "Arsène, fuis, tais-toi, demeure en repos. Voilà les racines d'une vie sans péché".)>, s’éloigner des tentations mondaines : c’est la voie des moines, lieu par excellence de l'épanouissement de la spiritualité hésychaste.
Cependant l’hésychasme n’est pas une spiritualité réservée aux moines : les grands théologiens de l’hésychasme, comme le moine Grégoire Palamas, ont toujours insisté sur l’obligation commune aux laïcs et aux moines de prier sans cesse. La vocation de l’homme, sa divinisation, est unique et universelle, c'est-à-dire qu'elle est la même pour tous les êtres humains, quelque soit notre état. La fuite du monde dans un lieu de repos n’est donc pas la fin de la voie hésychaste, elle n’en est que le moyen. Si la fuite du monde est un moyen privilégié, il faut se garder de confondre ce qui n’est qu’un moyen avec la fin véritable de l'hésychasme : le repos de l’âme en Dieu, l’acquisition de la Paix du Christ. « Je vous donne la paix, je vous donne ma paix, non pas comme le monde la donne. » Cette paix s'acquiert par la douce présence du Saint Esprit dans notre cœur, préparé à une si grande visite par la vigilance intérieure de l'âme envers ses pensées (la nepsis).

Histoire de l'hésychasme

Une spiritualité monastique

L’enracinement monastique de la spiritualité chrétienne peut sembler paradoxale, quand l’on sait que les premières communautés chrétienne ignorait le monachisme (alors que ce mode de vie n’était pas inconnu de la culture juive de l’époque). Le désert était considéré comme le lieu du diable, dont Dieu fit sortir Israël. Si les prophètes s’y aventuraient, c’était pour l’affronter, faire reculer son territoire. Le désert qu’affrontaient les chrétiens des premiers siècles, c’était l’hostilité de ce monde. Quand le christianisme, au IVe siècle, est accepté et même honoré par le monde, les anachorètes devinrent plus nombreux. Ceux-ci continuaient la traversée du désert commencée dès les premiers siècles, contre le risque de l'assoupissement de l'église dans le monde soudain accueillant. L'Église adopta la spiritualité des moines, qui en devinrent l'avant-garde spirituelle.

Antoine le Grand

Prototype de ceux qui partirent au désert pour y affronter le démon, et sortirent de ce combat illuminé d'une grande paix intérieure et d'une capacité de discernement qui attirèrent autour de lui les âmes en quête du salut. 

Photo d'ici

Évagre le pontique

Évagre (346-399) fut formé auprès des Cappadociens, st Basile de Césarée et St Grégoire le Théologien.

Macaire
Saint Diadoque de Photicé
Grégoire de Nysse
St Maxime le Confesseur
St Grégoire Palamas

Grégoire Palamas

L’objectif le plus élevé de la voie hésychaste est la connaissance par expérience de Dieu. Au Modèle:S-, la possibilité de cette expérience de Dieu a été contestée par un moine calabrais, Barlaam, qui bien que membre de l'Église orthodoxe, était fortement influencé par la théologie scolastique occidentale. Barlaam affirmait que notre connaissance de Dieu ne pouvait être que propositionnelle. La pratique de l’hésychasme a été défendu par Saint Grégoire Palamas, dont le nom est fêté le deuxième dimanche du Grand Carême orthodoxe. Il est considéré comme le principal représentant de la tradition hésychaste.
Barlaam le Calabrais évoquant certaines pratiques « psychophysiques » s'était moqué des hésychastes[1], en les traitant d'« omphalopsyques » (dont l'âme est dans le nombril), les accusant de prétendre voir Dieu en contemplant leur nombril [2].

Païssy Vélichkovsky 

La tradition hésychaste dans l’Église d’Occident

Si Saint Jean Cassien n'est pas représenté dans la Philocalie à l'exception de deux brefs extraits, cela est probablement dû au fait qu'il écrivait en latin. Cependant, ses œuvres (Les institutions cénobitiques et les Conférences) sont la transmission des doctrines ascétiques des moines d'Égypte, et en particulier d'Évagre à l'Occident. Ces ouvrages ont constitué la base d'une grande partie de la spiritualité de l'Ordre de saint Benoît et des ordres qui en ont dérivé. Ainsi, la tradition de saint Jean Cassien en Occident concernant la pratique spirituelle de l'ermite peut être considérée comme une tradition parallèle et puisant ses origines dans la même source que celle de hésychasme pour l'Église orthodoxe.
Saint Jean Cassien
Par ailleurs, la théologie catholique enseigne, suivant Thomas d'Aquin, que la grâce divine est toujours créée et que l'essence divine est acte pur, ce qui a pour conséquence d'unir les deux phénomènes en un seul[3]. Ainsi, la distinction entre "essence" et "énergie" en Dieu, exprimée par le saint orthodoxe Grégoire Palamas (dans sa Défense des hésychastes) n'a jamais été reconnue par l'Église catholique. Cette distinction permet de rendre compte, selon l'enseignement de l'Église orthodoxe, de la possibilité pour l'homme de participer aux énergies de Dieu, sans jamais prétendre accéder à son essence, au-delà de toute chose et inconnaissable.
Cependant, et indépendamment de cette distinction - certes essentielle dans la compréhension de l'Église orthodoxe - la spiritualité hésychaste, du fait de sa richesse et de son ampleur, s'est fait connaître en dehors des frontières de l'Église orthodoxe. Elle a pu être appréciée par des spirituels catholiques, particulièrement si l'on en donne une définition élargie comme la « recherche de la paix en Dieu ». C'est ainsi qu'un livre écrit par un frère Carme la comprend comme « voie de la tranquillité ». En ce sens, peut-il écrire sur son universalité :
Aussi, très pédagogiquement, le Christ dit à Arsène : « Reste tranquille ! », ce qui en grec se dit « hésuchasé ! » Cette pratique est à l'origine de l'hésychasme, courant monastique de solitude qui, en réalité se confond avec les origines mêmes du monachisme oriental. Ce fondement se retrouve dans toute vie et recherche authentique de Dieu, en Orient comme en Occident. Il ne peut y avoir de vie monastique, de vie de solitude ou de vie de relation authentique à Dieu sans cette ascèse de la disponibilité à son œuvre créatrice en nous, sans rester tranquille sous sa main puissante.[4]

L'anthropologie hésychaste

Il s'agit, par un certain mode de vie, de rétablir l'homme tel que Dieu l'a créé avant sa chute, à son image et à sa ressemblance (Genèse, 1:26). Il faut ajouter que, selon la voie hésychaste, l'homme peut non seulement rétablir en lui l'image de Dieu, mais devenir comme « participant de la nature divine » (2 Pierre, 1:4). Selon l'Église orthodoxe, en effet, l'Incarnation de Dieu dans le Christ avait comme finalité de permettre à la nature humaine d'être déifiée. La voie hésychaste n'est pas autre chose que la voie de cette déification, voie d'union à Dieu. Cependant, cette union est une union d'amour. Il s'agit d'une voie d'humilité, où l'on demande à Dieu de venir habiter dans notre corps ("temple du Saint Esprit" selon Saint Paul, 1 corinthiens 6:19). Il ne saurait s'agir d'une technique ou d'une méthode permettant d'accéder à la divinité par ses propres forces. Il s'agit au contraire d'apprendre à s'ouvrir la divinité, afin que ce ne soit plus notre volonté propre qui travaille en nous, mais la volonté de Dieu.

La théologie hésychaste

La théologie hésychaste est inséparable d'une ascèse, c'est-à-dire d'une pratique. Devenir réellement théologien, ce n'est pas lire des livres, c'est éprouver la vérité de la théologie dans l'expérience de la prière. C'est ce qu'affirma Évagre : "si tu es théologie, tu prieras vraiment, et si tu pries vraiment, tu es théologien." (Évagre, Chapitres sur la prière, n°61, trad. J. Touraille, in Philocalie des Père Neptiques, tome A1, p.103) La théologie n'est donc pas affaire de spécialistes, d'universitaires, mais l'affaire de tous chrétiens, dont le sens de l'existence est la connaissance de Dieu, une connaissance non pas livresque, mais intime, intérieure, dans le cœur.

La Prière hésychaste

La prière de Jésus et la prière du Cœur

Voir l'article : Prière de Jésus

Une forme de prière spécifique caractérise l'oraison hésychaste : cette forme consiste en l'invocation répétée du nom de Jésus au rythme de la respiration. Cette forme est appelée "prière de Jésus" car il s'agit de faire « descendre Jésus » dans le cœur, réceptacle du Saint-Esprit. Cette forme est privilégiée, car elle permet de rester en prière en permanence, tout le long du jour, au milieu des occupations du monde. Elle permet à la fois une présence continuelle à la prière et le souvenir perpétuel de Dieu. Cependant l'hésychasme ne peut être réduit à une méthode de prière. Il faut par ailleurs remarquer que la prière vocale n'est que la prémisse de la prière véritable, celle de l'union à Dieu, au-delà de toute parole. C'est cette dernière prière que l'orthodoxie nomme prière du cœur.
La prière de Jésus a été rapproché, par plusieurs historiens des religions, de certaines pratiques du souffle orientales[5] comme le mantra hindou ou le Zhikr soufi. Nous parlons plus longuement, plus bas dans cet article, du rapprochement de l'hésychasme à ces prières orientales.
La prière hésychaste est une tradition chrétienne de prière où la participation du corps est importante.

L’attention intérieure comme ascèse de l’esprit

La pratique hésychaste consiste à acquérir la paix et le silence intérieurs et à s'isoler de l'affection des sens physiques. Les hésychastes interprètent l'injonction du Christ dans l'Évangile de Matthieu : « Allez dans votre réduit pour prier », pour signifier qu'il est nécessaire s'isoler des sens extérieur et de se tourner vers l'intérieur. Saint Jean du Sinaï, écrit : «Le vrai solitaire s'efforce de tenir renfermée et comme en prison dans son propre corps la substance incorporelle de son âme — suprême paradoxe." (L'Echelle sainte, degré 27.7) Puis, il décrit ainsi la pratique hésychaste :
Ayez soin de vous tenir sur la partie la plus élevée de vous-même pour voir comment, quand, et d'où viennent les voleurs qui désirent ravager la vigne spirituelle de votre âme, et pour connaître combien ils sont nombreux.
Une âme fatiguée des exercices de piété saura bien se rétablir et vaquer à la prière, et puis après reprendre ses exercices spirituels avec une ardeur toute nouvelle. (L'Echelle sainte degré 27.23-24)
Ce passage montre l'importe, pour Saint Jean Climaque et à sa suite, pour l'hésychasme, d'une ascèse spirituelle, d'une vigilance (en grec, nepsis) permanente à l'égard de nos pensées (les mauvaises pensées, s'introduisant dans notre esprit étant les «voleurs»). La plupart des textes de la Philocalie traitent de cette vigilance et de l'analyse de ces pensées dont il faut apprendre à distinguer l'origine. Cette analyse « psychologique » (dans le sens d'une science de l'âme) doit beaucoup à la description par Évagre le Pontique, dans ses œuvres, des huit passions fondamentales.

La Prière de Jésus

Dans la solitude et retiré du monde, l’hésychaste répète la prière de Jésus: "Seigneur Jésus-Christ, fils de Dieu, fais-moi miséricorde, à moi pécheur." Il est important de signaler que jamais l'hésychaste ne traite la prière de Jésus comme une formule magique, une chaîne de syllabes dont la signification serait secondaire ou peu importante. L’hésychaste doit s'efforcer de réciter la prière de Jésus en portant la plus grande attention à son sens, l'animant d'une intention réelle.
La tradition hésychaste insiste sur l'importance de la vigilance et de l’attention. L’hésychaste doit s’efforcer à une extrême attention à la fois à la conscience de son monde intérieur et à l'expression de la prière de Jésus, sans laisser son esprit vagabonder. Tout en maintenant sa pratique de la Prière de Jésus, qui devient comme naturelle et perpétuelle, récitée vingt-quatre heures par jour, l’hésychaste doit cultiver l'ascèse intérieure qu'est la sobre vigilance (nepsis) à l'égard de ses pensées.
L’hésychaste doit attacher le désir, l’aspiration (Eros) à pratique de la sobriété de façon à surmonter la tentation de l’acédie (paresse). Il se doit également d'user d’une colère extrêmement dirigée et contrôlée contre les pensées de tentation. L’importance de l'humilité est fortement soulignée dans la pratique de la prière de Jésus, de grandes mises en garde sont données dans les textes au sujet du désastre que représenterait pour l’hésychaste d’agir dans l'orgueil, l'arrogance ou la prétention.

La garde du Cœur

L’hésychaste s'efforce, selon le conseil des Pères, de faire descendre son esprit (ou intelligence, en grec noûs) dans son cœur. Si cette descente de l'esprit dans le cœur a pu être comprise d'une façon littérale et non métaphorique, comme se rapportant au cœur physique, ce qui est véritablement recherché, c'est le « lieu du cœur » comme lieu le plus intérieur de la personne, où s'unifie le corps et l'esprit. L'objectif, à ce stade, est de continuer la pratique de la prière de Jésus avec l'esprit dans le cœur, en ayant une pratique libre d'images et d'affections extérieures (voir Pros Theodoulon). Ce qui signifie que par l'exercice de la sobriété (l'ascèse mentale contre les pensées de tentation), l’hésychaste arrive à une pratique incessante, continuelle, de la prière de Jésus avec son esprit et dans son cœur, où sa conscience n'est plus occupée par l’apparition spontanée d’images : son esprit a une certaine immobilité et comme vide, ponctué seulement par la répétition incessante de la prière de Jésus.
Cette étape est appelée la garde du cœur. Il s'agit d'un stade très avancé de la pratique ascétique et spirituelle, et tenter d'y accéder prématurément, surtout avec des techniques psychophysiques, peut provoquer de très graves dangers spirituels et émotionnels. Saint Théophane le Reclus a déjà fait remarquer que la respiration et les postures corporelles techniques ont été pratiquement interdit dans sa jeunesse, puisque au lieu d'avoir l'Esprit de Dieu, les gens n'ont réussi seulement qu'« à ruiner leurs poumons ».

L'expérience de Dieu

La garde de l'âme est l'objectif concret de l’hésychaste. Elle est un effort permanent jusqu’aux derniers instants. C’est dans la garde de l'esprit qu'il est porté à la contemplation par la grâce de Dieu.
Les hésychastes expérimentent généralement la contemplation de Dieu comme lumière (la "Lumière incréée" dont parle en particulier saint Grégoire Palamas). Quand l'hésychaste, par la miséricorde de Dieu, vit une telle expérience, il n'y demeure pas pendant une durée très longue (sauf de rares exceptions, comme par exemple dans la Vie de saint Savas le Fou en Christ, écrite par saint Philotheos Kokkinos au Modèle:S-), mais il retourne dans l'état où il doit continuer d'exercer la garde du cœur.
La tradition orthodoxe met en garde contre toute recherche de l'extase comme fin en soi. L’hésychasme est une tradition complexe de pratiques ascétique ancrées dans la doctrine et la pratique de l'Église orthodoxe et destinés à purifier les membres de l'Église orthodoxe et à les préparer à rencontrer Dieu quand, et si Dieu le veut, et par la grâce de Dieu. Le but est d'acquérir, par le biais de la purification et de la Grâce, l' Esprit Saint et le salut. Tous états extatiques ou autres phénomènes inhabituels qui peuvent se produire dans le courant de la pratique hésychaste sont à l’égard de cette fin considérés comme secondaires et sans importance, voire dangereux. Bien plus, la recherche d'expériences « spirituelles » inhabituelles peut en elle-même causer beaucoup de tort, au détriment de l'âme et de l'esprit du chercheur. Une telle recherche d'expériences « spirituelles » peut conduire à l'illusion spirituelle (en russe prelest, en grec plans), - l'antonyme de la sobriété - dans laquelle une personne se croit déjà sainte, a des hallucinations et « voit » des Anges, le Christ, etc. Cet état d'illusion spirituelle est, d’une manière superficielle et égoïste, agréable, mais peut conduire à la folie et au suicide, et, d'après les pères hésychastes, rend impossible le salut véritable.
Le mont Athos est le centre spirituel de la pratique de l’hésychasme. Saint Païssy Velitchkovsky et ses disciples répandirent l’hésychasme en Russie et en Roumanie, même si la pratque de la prière de Jésus était déjà connu en Russie, comme l’atteste la pratique autonome de saint Séraphin de Sarov.

La méthode hésychaste et les pratiques de méditation orientales

Si la pratique hésychaste peut être comparée - en raison de l'attention accordée aux postures du corps, au rythme de la respiration, à l'invocation perpétuelle - à la prière ou la méditation mystique des religions orientales (bouddhisme, hindouisme, jaïnisme , et en particulier avec le yoga) ou le soufisme ; cette ressemblance doit cependant être nuancée, d'autant plus qu'elle est généralement rejetée par ceux qui s’inscrivent dans la tradition mystique et orthodoxe de l’hésychasme. En effet, les postures corporelles et la maîtrise de la respiration sont considérées toutes deux comme secondaires par les héritiers modernes de la tradition hésychaste au mont Athos (cf. Starets Éphraim de Katounakia, p.114 (édition grecque)) et par les plus anciens textes de la Philocalie (par exemple Sur les Deux méthodes de Prière de saint Grégoire du Sinaï), insistant sur le rôle primordial de la Grâce de Dieu qui précède et amène à leur plein accomplissement nos efforts. En aucun cas, l'hésychasme ne saurait être considéré comme une « méthode » permettant d'arriver à la déification par nos propres moyens.
La pratique hésychaste, telle qu'elle est enracinée dans la tradition orthodoxe, est par ailleurs pleinement intégrée à la vie liturgique et sacramentelle de l'Église orthodoxe, comme le cycle quotidien de la prière de l'Office divin et de la Divine Liturgie. Si l’hésychaste limite ses activités extérieures afin de préserver sa prière, les prières liturgiques ne sont pas considérées comme des activités extérieures, mais au contraire comme un soutien à la prière intérieure. Il est ainsi toujours supposé, dans les textes hésychastes, que celui-ci est un membre de l'Église orthodoxe, et qu'il en respecte les prescriptions.


Références
 
  • Voir par exemple Curiosités théologiques par un bibliophile, Paris, Garnier, s. d., p. 116-117.
  • Marie-Hélène Congourdeau, dans J.-M. Mayeur et al. (dir.), Histoire du christianisme, Desclée-Fayard, t. 6, 1990, p. 560.
  • CATHOLIC ENCYCLOPEDIA: Hesychasm
  • L'Hésychia, Chemin de la tranquillité surnaturelle et de la fécondité ecclésiale, par Un frère Carme, Éditions du Carmel, Toulouse, 2008 
  • Encyclopædia Universalis, art. Hésychasme
  •  
    Bibliographie
    • La spiritualité orthodoxe et la Philocalie, Père Placide Deseille, Bayard éditions, L'aventure intérieure, Paris, 1997.
    • St Grégoire Palamas et la mystique orthodoxe, Jean Meyendorff, Seuil, Maîtres sprituels, Paris, 1994.
    • La Philocalie des Pères Neptiques, trad. Touraille
    • L'échelle sainte, Saint Jean Climaque
    • L'art de la prière, Higoumène Chariton
    • L'Hésychia, chemin de la tranquillité surnaturelle et de la fécondité ecclésiale, par un frère carme, Éditions du Carmel, Toulouse, 2008.
    Voir aussi

    Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

    This is urgent!!! Fr Agapios Lipesa Omukuba and the 20 orphans...



    Επείγουσα έκκληση ορθόδοξου ιερέα από την Κένυα, που προστατεύει 20 ορφανά παιδιά, τα οποία στερούνται και το φαγητό και ζουν σε παραγκούπολη, μέσα σε ένοπλες ταραχές. Προσπαθεί να μετακομίσει αλλά δεν έχει ούτε το ενοίκιό του... Ζητά βοήθεια, αλλά και προσευχές. Η διεύθυνσή του, για όποιον μπορεί να βοηθήσει (ιδιώτη, σύλλογο, ενορία, μονή, μητρόπολη κτλ - δόξα τω Θεώ, υπάρχουν άνθρωποι και τουλάχιστον ελπίζουμε) αναγράφεται παρακάτω.


    FATHER AGAPIOS LIPESA OMUKUBA and the 20 orphans in his charge who have ran out of food and need food desperately RIGHT NOW! Please read and donate through Western Union! This is urgent!!! You can donate through Western Union on line! Here is the address:
    HABBIL LIPESA OMUKUBA
    BOX 21405
    CODE 00505
    NAIROBI, AFRICA 

    Please read more... Father Agapios has a wife and four children and receives $150 a month as a Priest. He has a tiny little cafe where they sell meals since he needed some income for his wife and four children. He plans on selling this business for $500 and use the money to pay the rent for the building the orphans live in and his own humble little house. 
    They have no money for their rent! father Agapios also owes utilities and needs to pay two care givers their small little salaries. Food is not cheap in this slum area and Father Agapios has no land to raise any food. When he sells his little cafe he will not have that little bit of money to support his family. Father Agapios must move from the slum area because it is not safe for the children. They have had rioting, bullets flying, tear gas sending some of the orphans for medical care. 
    He hopes to be able to get donations so that he can move the orphans to a safer area that will have a little land to grow some food on to to help feed the children. The children are missing meals right now and have been missing meals! How would you feel if you had to watch your children go without food? Any gift will help, any amount, they are desperate! Please open your hearts and your pocket books and feed the hungry as our Lord instructed us. For those of you who have absolutely nothing to give, PLEASE PRAY that God will move people to have compassion to feed these precious children. Thank you for reading this, your prayers and any donations you give so these children can live!
     
    Please, see our tags Orthodox Kenya, African Children

    Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

    Solutions to end racism already given; must act on it!


    Kurk and Tomi Johnson with Fr. Jerome and Deacon Turbo (Photo by Michael Gavalas)

    "...teach us to love one another, even if love is not initially returned."
    Sts. Cosmas & Damian Bookstore, Anniston, Ala.

    Wingcom Watchdog
    Repentance, forgiveness, and education on the contributions blacks have made to Christianity are major tools to be used to end racism and reach racial reconciliation, according to religious leaders at a conference held in Atlanta Saturday on Cherokee Avenue.


    Convening at St. John the Wonderworker Orthodox Church, the "One Heart, One Mind" event was sponsored by the Brotherhood of Saint Moses the Black and included celebration of the divine liturgy followed by a free blueberry pancake breakfast with all the trimmings. About 40 people attended.
     
     
    The parish priest, Fr. Tom Alessandroni, initiated the proceedings by recounting what Billy Graham said when he retired from the ministry 15 years ago. Fr. Tom said Graham was concerned in his heart that racism was the number one problem facing Christians in America - that there was still no peace and reconciliation among the races. At the time, reconciliation was not a polarizing issue which led to continuing programs addressing the problem, Fr. Tom said.
    "People who have nothing more to depend on, who are impoverished, downtrodden, etc, cling to God more," he said, and history is a testament of the spirituality of blacks even though their ministry is often unpublished.

    "Christians were living in Africa long before Mohammad was born," he said. "Suffering made slaves Christian martyrs who were triumphant and victorious over their despair," he said, and he encouraged attendees to read the book Slave Religion: The Invisible Institution in the Antebellum South by Dr. Albert Raboteau.  
     
    Basil Moses says visuals are important when explaining sainthood. There are over 1,000 African saints.
     
    Subdeacon Basil Moses, who formerly worked for the Department of Corrections, said, "I'm at the right place with God," when describing his position in the orthodox church. "I am serving and have found the ultimate spiritual solution," he said. 
    Fr. Deacon Turbo Qualls, a former rock band member who has been to Iraq and has six children, facilitates and manifests reconciliation services at his parish, St. Mary of Egypt Orthodox Christian Church in Kansas City, Mo. Fr. Turbo said when they baptize people at his church, they sing an old negro spiritual, "Wade in the Water."
     
    Fr. Turbo has tattoos of Jesus revealed.
     
    Wearing tattoos under his robe, Fr. Turbo said our society suffers from hyper-segregation which can be overcome. He recounted being jumped by neo-nazis and discovering years later that his roommate had been one of the racists who had attacked him. "We must have courage in the midst of adversity and allow ourselves to forgive others," he said of those who truly desire to reconcile with neighbors.
    "We must be Christ's disciples," he said, and must "unpack" messages given in the bible.
     
    Icon of Moses the Black
     
    "God knows," he said of the hurdles we face in society. "He is not ignorant to these things...but we must pray without ceasing." Fr. Turbo recounted family racism Moses and his Cushite wife, Ziporrah, faced early in biblical history. "Don't speak against my prophet," was the answer given.  "We are called to be more than conquerors," he said.
    "The cowardly will not inherit the Kingdom of Heaven," he reminded attendees, and he encouraged them to dig deep into contemporary elder writings and understand how they overcame despair.
     
    Fr. Jerome said Satan is behind racial conflicts, but we must follow the example of Jesus in dealing with hatred.
     
    Recognizing your own sins is the first step involved in healing the spirit, said Fr. Jerome Sanderson, orthodox priest and pastor of St. John the Barefoot Parish in Nashville, Indiana. Fr. Jerome is also a skilled iconographer who painted the Saints of Africa. He began his artistic career carving carrots.
    "We must stop the blame game," Fr. Jerome stated which was recorded in one of the first biblical stories. "Adam blamed Eve for giving him the apple, and Eve blamed the serpent...We must reconcile with God first," he said and remember that Lucifer is behind many efforts to divide and conquer us. "Racial turmoil has been instigated by Satan," he said.
    Fr. Jerome said we must forgive our enemies and our friends. "A selfish man isolates himself," he said. We must be about forgiveness, prayer, taking the scriptures seriously, obedience to God, self-knowledge, confession, and knowledge of barriers to win the war against racism and truly reconcile with others.
     
    St. John the Wonderworker Orthodox Church
     
    The full video of the conference will be posted on the church's website. (http://www.saintjohnwonderworker.org/
    Q&A
      Q. Tomi Johnson: Even Jesus got angry. I don't see the outrage from the church. MLK was outraged about what was happening. It's like we're being lulled to sleep and being told just to pray and believe in God to save us. What weapons can we use, since we can't use robot bombs and long rifles, in this technological age to fight racism? You're saying all we need to do is pray and believe in God?

    A. Deacon Turbo: You have to understand what praying and believing in God really is. It says in James that even the devil will tremble... When you see someone who has passed away come back again, when you see that the saints are real, that with the promise of God, that there is life in Him after the blood has passed... that's a powerful weapon. It takes away all the fears of this life. You then say, you know what, you can tear my body, take my home, this and that... the outrage is there but it's not outrage like the world has, where it's the gnashing of the teeth and the things that look like hell. 

    Outrage comes when people like you and me are taking part in what you have been given - we can only deal with love. But here's the thing: people really haven't been taught what love is. They have been taught how to feel sentiment. It's not about sentiment.

    I choose everyday to love my wife. It's not an emotion. It's a choice. It's an act of my will. Something I do with my mind, my body, and my heart. That's love. That's what the saints modeled for us. That's what Christ modeled for us. It is the complete opposite of hate.

    The other weapon that we have in regard to the technological aspect of it, remember Jesus was a carpenter, and people forget that. My Lord knew how to make some stuff in this world...I don't demonize tools. If you can use that to disseminate love, then do it. 

    Q. Kurk Johnson: Explain the importance of icons and orthodoxy.
    A. Fr. Jerome: In the Old Testament, the Ark of the Covenant was an icon. It was created by man, right, but it was used by the church. It was a window; it's how God's presence would come. 
    Remember the serpent in the wilderness, totally bronze, the bronze serpent? That was an icon. God told them to craft a bronze serpent, just like somebody painted an icon, but when they looked at it, that's all the instruction they had, when they looked at it, they were healed. What happened when they were healed? Grace moved through the image and healed people. So you see two examples when God demanded that they be made.
    What's the difference in that and painting a picture icon?  Yes, we sometimes kiss those icons out of reverence, but there's a big difference. We don't worship a board. There's a big difference between worship and honoring, like kissing your Uncle Bill, you know? That's not worship, is it? 
    Everyone has icons. You can consider your TV as an icon.  You don't have a problem with that, do you?
     

    A. Tomi Johnson: But I don't kiss the TV.
    A. Fr. Jerome: But you give it the time,  don't you? 
    A. Tomi Johnson: You're right about that!
    A. Fr. Jerome: Your TV is more of an idol than all those boards you see in church. It's something that captivates you. A true icon is a window from heaven. 
     
    More info. on St. Moses the Black: Wisdom of Father Jerome: From Darkness to Light 
     
    See also
     
    African-Americans (tag)
     
    SONGS OF FREEDOM: The Rastafari Road to Orthodoxy
    Miley Cyrus, or: why Orthodox Mission in the West is an urgent need...

    Find an Orthodox Christian Church in Sacramento, San Francisco, Los Angeles & Las Vegas
    Mormonism / "LDS" Church & Orthodox Church - The Orthodox Church in Utah
    Ancient Christian faith (Orthodox Church) in Africa
    Eight principal areas of convergence between African spirituality and Ancient Christianity
    Orthodox Mission in Tropical Africa (& the Decolonization of Africa)
    African Initiated Churches in Search of Orthodoxy...
    "THE WAY" - An Introduction to the Orthodox Faith
    Theosis (deification): The True Purpose of Human Life


    The ancient Christian Church - About Orthodox Church in the West World...