ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Τετάρτη 6 Ιουλίου 2022

Αμβλώσεις: Καιρός να νομιμοποιήσουμε, ξανά, τη ζωή και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια



Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ

Εικ. από το άρθρο Τι ακριβώς μπορεί να αισθανθεί το έμβρυο μέσα στην κοιλιά;

Το πρόβλημα των αμβλώσεων απασχολεί την κοινωνία μας από αρχαιοτάτων χρόνων. Δεν είναι απλό. Είναι πρόβλημα το οποίο αφήνει τα θλιβερά, τα φρικτά αποτελέσματά του στο κυοφορούμενο έμβρυο, στους γονείς και ιδιαίτερα στη μητέρα, καθώς και σε όλη την οικογένεια, την κοινωνία, την πατρίδα μας.

O επιστημονικός παράγοντας

Ο υπέρτατος σεβασμός προς τη μοναδικότητα και την ιερότητα του κάθε ενός ανθρώπινου προσώπου ήταν και είναι βασικό αξίωμα στην άσκηση του ιατρικού λειτουργήματος.

Την πεμπτουσία τού όρκου του Ιπποκράτη, που δεσμεύει τον ιατρό να μην προκαλέσει θάνατο σε έμβρυο («οὐδέ γυναικί πεσσόν φθόριον δώσω»), επιβεβαίωσε η διακήρυξη της Γενεύης το έτος 1948 («άκρος σεβασμός προς την ανθρώπινη ζωή από τη στιγμή της συλλήψεως»), η οποία επαναλήφθηκε και στη διακήρυξη του Παρισιού το έτος 1974. Από το ίδιο πνεύμα διαπνέονται και όλες οι διακηρύξεις της «Παγκόσμιας Ένωσης Ιατρών».

Η ανθρώπινη ζωή ξεκινά από την στιγμή της «άκρας συλλήψεως», δηλαδή της ενώσεως του ωαρίου με το σπερματοζωάριο. Η Μοριακή Αναπτυξιακή Βιολογία και η Εμβρυολογία βλέπουν το πρώτο ανθρώπινο διπλοειδές κύτταρο, το ζυγωτό,  ως ζωντανό οργανισμό που φέρει όλες τις γενετικές πληροφορίες για όλον τον ανθρώπινο οργανισμό. Αυτή είναι η ΜΟΝΗ επιστημονική αλήθεια. Δεν υπάρχει καμία άλλη τοποθέτηση η οποία να στηρίζεται σε επιστημονική λογική. Επιχειρήματα που οριοθετούν δήθεν την ασημαντότητα (!) νέας ζωής έως το τέλος της 11ης εβδομάδας κύησης, ενώ λίγα λεπτά μετά, στην αρχή της 12ης εβδομάδας, πλέον λογίζεται σημαντική η νέα ζωή, είναι ένα νοητικό κατασκεύασμα, μία αυθαίρετη παραδοχή, που δεν σχετίζεται με την επιστημονική αλήθεια.

Οι ιατρικές συνέπειες της άμβλωσης, αναλόγως της τεχνικής, δεν περιορίζονται μόνο στις άμεσες βραχυχρόνιες (αιμορραγία, διάτρηση, μόλυνση), αλλά εκτείνονται και σε μακροχρόνιες βλάβες τόσο στο ενδομήτριο (διαταραχές εμμήνου ρύσεως, συμφύσεις, εξωμήτρια κύηση), στον τράχηλο της μήτρας (αποβολή πρώιμη ή στο μέσον της κυήσεως, πρόωρος τοκετός, περιγεννητικός θάνατος, ρήξη μήτρας, πρόδρομος πλακούντας, ανεπάρκεια τραχήλου, φλεγμονώδης νόσος πυέλου, τριπλάσια στειρότητα), όσο και στο επιστημονικά διαπιστωμένο ψυχολογικό και νευρολογικό «σύνδρομο μετά την έκτρωση», το οποίο ταλανίζει τον ψυχισμό της γυναίκας, καθώς μπορεί να εμφανισθεί ακόμη και 20 έτη μετά την έκτρωση και να συνοδεύει εφ’ όρου ζωής την μητέρα, με βασανιστικές συνέπειες, όπως οι διαταραχές ύπνου, η μειωμένη δυνατότητα να δείχνει αγάπη, η μειωμένη σεξουαλική επιθυμία και η απέχθεια προς το πρόσωπο με το οποίο απέκτησε το εκτρωθέν τέκνο.

Η ευγονική, που προωθείται με την αμνιοκέντηση, ευθύνεται για διπλάσιους ενδομήτριους θανάτους και σωρεία άλλων παρενεργειών για το κυοφορούμενο έμβρυο, όπως δυνητικός τραυματισμός εγκεφάλου, αναπνευστικά προβλήματα, σκελετικά προβλήματα, πρόωρος τοκετός, αιμορραγία προ του τοκετού και ψευδώς θετικά αποτελέσματα για ύπαρξη συγγενών ανωμαλιών.

Ο νομοθετικός παράγοντας

Η Ελλάδα το 1986 προχώρησε την νομιμοποίηση των εκτρώσεων, παρασυρμένη από την ιδεολογική ηγεμονία των επίπλαστων δικαιωμάτων. Ένα νομοθέτημα-όνειδος για την Ελλάδα του Πνεύματος, της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας, της Ζωής και της Αγάπης για τον άνθρωπο, το οποίο σήμανε την πνευματική και δημογραφική κατάρρευση της χώρας.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν το πολιτικό κόμμα το οποίο άνοιξε την πόρτα του θανάτου με την σιωπή και την συνέργεια όλων των υπολοίπων κομμάτων της εποχής, η οποία συνέργεια συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Ο ανθρωποκτόνος αυτός νόμος κατέστη ακόμη χειρότερος, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ με το νέο Ποινικό Κώδικα, άλλαξε προς το χειρότερο τη νομοθεσία στο θέμα των εκτρώσεων, επιτρέποντας θανάτωση του κυοφορούμενου ακόμα και κατά τον 9ο μήνα της κύησης σε περίπτωση παθολογικού εμβρύου!

Όλα τα πολιτικά κόμματα που κυβέρνησαν, είναι συνυπεύθυνα για τα κοινωνικά δράματα στην χώρα εξ αιτίας αυτής της απαράδεκτης και ψηφοθηρικής πολιτικής τους, η οποία είναι εντελώς πρόχειρη στον σχεδιασμό της και δεν έχει ποτέ αξιολογηθεί!

Σήμερα το ζήτημα της τοποθέτησης του νομοθέτη απέναντι στο ζήτημα των αμβλώσεων ανακινείται διεθνώς, με αίτιο την πρόσφατη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των Η.Π.Α., η οποία ανέτρεψε την σχετική απόφαση στην υπόθεση «Roe v Wade», η οποία είχε αναγνωρίσει ως συνταγματικό δικαίωμα της γυναίκας την άμβλωση, παραβλέποντας τα δικαιώματα του κυοφορούμενου ανθρώπου. Η ως άνω ανατραπείσα, σκοταδιστική και βάναυση απόφαση, επηρέασε ιδεολογικά ολόκληρα κινήματα στην Δύση και οδήγησε στη δολοφονία εκατομμυρίων εμβρύων στον σκοτεινό βωμό της επίκλησης επίπλαστων δικαιωμάτων της γυναίκας. Μέχρι και σήμερα είναι αμέτρητα τα κοινωνικά δράματα, με θύματα τα κυοφορούμενα έμβρυα, τις ίδιες τις γυναίκες αλλά και τους άνδρες. 

O ηθικός παράγοντας

Το έμβρυο αποτελεί αυτοτελή ανθρώπινη οντότητα, η πορεία της ζωής του βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια μας και η ευθύνη μιας ανθρώπινης ζωής τεράστια, πόσο μάλλον στην περίπτωση της απόφασης για την πιθανή αφαίρεσή της.

Τα επιχειρήματα των υπερμάχων των αμβλώσεων, πως «δε μπορούμε να αγνοούμε το γεγονός, άρα πρέπει να το νομιμοποιήσουμε», ή το συναφές ότι «ό,τι γίνεται από τους πολλούς δεν είναι έγκλημα», είναι εντελώς απορριπτέα ως κενά ηθικού περιεχομένου και αντίθετα με κάθε έννοια δικαίου. Η παράδοσή μας είναι ότι ο δρόμος της Αρετής είναι ο στενός, ενώ ο δρόμος της Κακίας είναι ο φαρδύς. Ο νομοθέτης οφείλει να καλλιεργεί την αρετή των πολιτών. Η ανταμοιβή της καλλιέργειας της Αρετής είναι η δημιουργία ενός Λαού αποτελούμενου από θαρραλέους, ελεύθερους και έντιμους πολίτες, γυναίκες και άνδρες.

Επίσης το επιχείρημα των υπερμάχων των αμβλώσεων πως «με τη νομιμοποίηση «αυτό που ούτως ή άλλως θα γινόταν παράνομα και υπό ανθυγιεινές συνθήκες για τις γυναίκες, τώρα θα γίνεται νόμιμα και υπό πλέον ασφαλείς συνθήκες», είναι απορριπτέο και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η ανακοίνωση του Παγκόσμιου Οικονομικού Συνεδρίου, όπου συζητήθηκε το θέμα των αμβλώσεων, αποδεικνύει ότι οι χώρες με περιοριστικούς νόμους για τις αμβλώσεις πρωτοστατούν στη μείωση της μητρικής θνησιμότητας. Περαιτέρω σχολιάζεται ότι «η νόμιμη άμβλωση δεν σημαίνει ότι συνοδεύεται από χαμηλότερη μητρική θνησιμότητα»1.

Το συχνότερο επιχείρημα του φεμινιστικού κινήματος είναι ότι «με τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων δεν θα γίνεται η γυναίκα αντικείμενο εκμεταλλεύσεως», άρα προασπίζεται η αξιοπρέπειά της. Συμφωνούμε ότι η γυναίκα, όπως οποιοσδήποτε εξάλλου άνθρωπος, δεν θα πρέπει να γίνεται αντικείμενο εκμεταλλεύσεως. Εξάλλου, γυναίκες είναι η πλειοψηφία του πληθυσμού που φονεύεται με τη διαδικασία της έκτρωσης, και επομένως οφείλουμε να τις προστατεύσουμε και εκείνες.

Το επιχείρημα ότι η άμβλωση παρέχει διέξοδο αξιοπρέπειας σε θύματα βιασμού, έχει δύο μεγάλες αδυναμίες. Η πρώτη αφορά στο γεγονός ότι ο βιασμός ως αίτιο άμβλωσης αποτελεί απειροελάχιστη μειοψηφία, μικρότερη του 1% των περιπτώσεων άμβλωσης2, σύμφωνα με εκτεταμένες έρευνες. Η δεύτερη αδυναμία εδράζεται σε σύγκρουση αξιών. Δε νοείται να προσπαθείς να επανορθώσεις ένα ανόμημα διαπράττοντας ένα άλλο και μάλιστα βαρύτερο.

Τέλος, δεν θα αντιπαρέλθουμε το παράλογο και αντιεπιστημονικό επιχείρημα ότι «το έμβρυο είναι κτήμα μας, μέρος του σώματός μας». Το ότι εξαρτάται μία κυοφορούμενη ζωή από εμάς, δεν μάς δίνει δικαίωμα θανάτου επ’ αυτής. Η επιστημονική μυωπία του επιχειρήματος θα το υποβίβαζε σε απλό αστείο, εάν δεν έκρυβε μία μακάβρια, θλιβερή και απάνθρωπη πρόθεση.

Η θέση της ΝΙΚΗΣ

Το «δικαίωμα» της έκτρωσης δεν εδράζεται σε καμία ιατρική και νομική λογική και είναι γέννημα πολιτικών εμμονών και ιδεοληψιών, την ίδια μάλιστα στιγμή, όπου υπάρχουν νομικές αντιφάσεις για το ζήτημα της ζωής στο συνολικό εθνικό μας δίκαιο. Στο Ελληνικό Σύνταγμα, το πρωταρχικό δικαίωμα το οποίο προστατεύεται -και από την ύπαρξη του οποίου αντλούν την ύπαρξή τους όλα τα υπόλοιπα δικαιώματα- είναι αυτό της ΖΩΗΣ!

Ως Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα "NIKH", με σταθερή αναφορά στις αξίες του Ελληνισμού και της Ρωμηοσύνης, πιστεύουμε ότι ΚΑΝΕΝΑΣ απολύτως δεν έχει δικαίωμα προκλήσεως βλάβης στο έμβρυο καθ’ ότι είναι αυτόνομος οργανισμός με την δική του ψυχή και το δικό του αναφαίρετο δικαίωμα στην ζωή από την στιγμή της σύλληψης! Ως εκ τούτου, είναι σταθερή και αμετάβλητη πολιτική θέση της ΝΙΚΗΣ, η νομική προστασία της ανθρώπινης ζωής από την πρώτη της στιγμή της σύλληψης.

Ως εκ τούτου, χαιρετίζουμε με ικανοποίηση και αισιοδοξία την πρόσφατη ανατροπή της υπόθεσης «Roe vs  Wade». 

Λυπούμαστε, χωρίς να εκπλησσόμαστε, για την αντίθετη γνώμη όλων των κομμάτων εξουσίας, που θεωρούν την απόφαση «πισωγύρισμα» και «επιστροφή στον μεσαίωνα». Πρόκειται για τα κόμματα που θα πρέπει κάποτε να λογοδοτήσουν εφ‘ όλης της ύλης για όλη την καταστροφή που έχουν προξενήσει στην πατρίδα και την κοινωνία μας. 

Κάποια άλλα πολιτικά πρόσωπα ή σχήματα, δήθεν παραδοσιακών αξιών, δέχονται την άμβλωση περιτυλίγοντάς την με υποκριτικά μισόλογα, αφού η βάση της επιχειρηματολογίας τους είναι ότι οι αμβλώσεις πρέπει να τεθούν σε δημοψήφισμα. Τους απαντούμε ότι η αφαίρεση μίας αθώας και ανυπεράσπιστης ζωής είναι ανεπίτρεπτο να μπαίνει στο ζύγι ψηφοφοριών! Αναρωτιόμαστε πώς θα ένιωθαν, αν εκαλείτο ο ελληνικός Λαός να αποφασίσει με δημοψήφισμα την δική τους αναίτια θανάτωση.

Άλλοι πατριδοκάπηλοι ισχυρίζονται ότι οι αμβλώσεις πρέπει να περιοριστούν επειδή υπάρχει δημογραφικό πρόβλημα στην χώρα μας. Τους απαντούμε ότι το έγκλημα της θανάτωσης ενός ανυπεράσπιστου αθώου προσώπου δεν είναι δυνατόν να θεωρείται «καλό» ή «κακό», ανάλογα με το αν έχουμε δημογραφικό πρόβλημα ή όχι. Με τέτοιο απάνθρωπο σκεπτικό το σύγχρονο κινεζικό καθεστώς, που είχε το αντίθετο από εμάς δημογραφικό πρόβλημα του υπερπληθυσμού, αιματοκύλισε τον κινεζικό Λαό επιβάλλοντας αμβλώσεις σε οικογένειες που αποκτούσαν περισσότερα του ενός τέκνα. Όχι, ο Καιάδας δεν είναι ο πολιτισμός των πατέρων μας.

Το σημαντικότερο είναι όμως ότι όταν θα νομοθετούμε οφείλουμε να προχωρήσουμε ένα πολύτιμο και ουσιαστικό βήμα παραπέρα: να προνοούμε και να εξαφανίζουμε εξαρχής τα κίνητρα που σπρώχνουν κυοφορούσες μητέρες σε μία πολύ κακή επιλογή, που τραυματίζει ανεπανόρθωτα και το δικό τους ψυχισμό. Να δώσουμε ως Πολιτεία και κοινωνία αποτελεσματική απάντηση στην τραγική ερώτηση «και τώρα;»

Πώς θα το κάνουμε αυτό;

Προστατεύοντας τη Μητέρα

  • Με θεσμοθέτηση πλαισίου υπηρεσιών ψυχικής υγείας και πραγματικής κοινωνικής προστασίας, με στέγες φιλοξενίας για τις εγκύους που επιθυμούν διακοπή της κύησης κάτω από την πίεση κοινωνικών παραμέτρων.
  • Με προστασία και ψυχολογική υποστήριξη εγκύων θυμάτων βιασμού. Θεσμοθέτηση άμεσης, από τον τοκετό, υιοθέτησης του νεογνού σε περίπτωση που η μητέρα δεν θέλει να έχει σχέση με αυτό.
  • Με υποστήριξη ηθική και οικονομική, καθώς και ολική κάλυψη κόστους τοκετού, όλων των απόρων γυναικών και ζευγαριών, καθώς επίσης και την μετέπειτα ποικίλη υποστήριξη σε όλες τις ανάγκες της καθημερινότητας.

Προστατεύοντας το Παιδί

  • Με διευρυμένη πολιτική για υιοθεσίες, ώστε ακόμη και όσες έγκυοι θα αδυνατούσαν να αναλάβουν την ευθύνη να μεγαλώσουν το παιδί τους, τουλάχιστον να δώσουν τη χαρά σε άτεκνα ζευγάρια και την ευκαιρία στη νέα ζωή να ανθίσει.

Προστατεύοντας την Εφηβεία

  • Με ενημέρωση των εφήβων για τη σύλληψη, την εγκράτεια, τη γνώση του μυστηρίου–μεγαλείου της δημιουργίας ζωής, με συνεργασία Πολιτείας-Εκκλησίας, για τον σεβασμό και την προστασία της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας. 
  • Με ίδρυση Σχολής Γονέων για διακριτικό συμβουλευτικό ρόλο του γονέα στο παιδί, αντί των απαράδεκτων ψυχοπαιδαγωγικών μεθόδων της σχολικής σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης, που είχαν καταστροφικές συνέπειες όπου εφαρμόσθηκαν.

Ας διδάξουμε έμπρακτα την αγάπη και την ενότητα στον Ελληνικό Λαό με θερμή συμπαράσταση τόσο στις κυοφορούσες όσο και στα ανυπεράσπιστα, αγέννητα τέκνα τους. 

Υποσημειώσεις

1 Koch E, Thorp J, Bravo M, Gatica S, Romero CX, Aguilera H, Ahlers I, Women's Education Level, Maternal Health Facilities, Abortion Legislation, and Maternal Deaths: A Natural Experiment in Chile from 1957 to 2007, PLOS ONE (May 4, 2012). Ἀνακτήθηκε 1-9-2017 ἀπό: http://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0036613.

https://www.guttmacher.org/journals/psrh/2005/reasons-us-women-have-abortions-quantitative-and-qualitative-perspectives όπως προσπελάσθηκε στις 5/7/2022.

Δευτέρα 4 Ιουλίου 2022

Aφού πας, αδελφέ μου, στο δάσος, γιατί δεν παρατάς το κινητό, το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση;


Γέροντας Ευσέβιος Βίτης

Άδοντες

In English: Want to find peace and quiet in a forest? Don't bring technology with you! [& here]

Ο σημερινός άνθρωπος φοβάται τη μοναξιά, δεν μπορεί να μείνει μόνος. Φοβάται και στις πολυάνθρωπες πόλεις, και στα χωριά και στην εξοχή… Ένα περίεργο γεγονός: αφού πας, αδελφέ μου, στο δάσος, γιατί δεν παρατάς το κινητό, το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση; Πήγαινε να αφουγκραστείς τη μοναξιά! Ν’ ακούσεις το θρόισμα των φύλλων, το τραγούδι των πουλιών, το ρυάκι το κελαρυστό, ν’ ακούσεις πώς περνά ο αέρας απ’ τα δένδρα και τα καθαρίζει και τα ανανεώνει και τα κάνει να τραγουδούν στο πέρασμά του, όταν δεν είναι άγριος και τυφωνικός, αλλά είναι αύρα απαλή που εικονίζει τον Θεό.

Φοβάται ο άνθρωπος να μείνει μόνος, διότι δεν υπάρχει ο Χριστός. Ο πιο μεγάλος ερημίτης δεν είναι μόνος. Ρωτούν πολλοί, πώς περνάς χωρίς τηλεόραση; Κι εσείς πώς περνάτε χωρίς μοναξιά; Χωρίς ησυχία; Να δούμε λίγο τη μόνωση, την ησυχία, την ηρεμία, τη σιωπή που είναι ένα μεγάλο μάθημα για να το μάθουμε…

Στον κόσμο δεν μπορούμε να ησυχάσουμε, χωρίς να αρχίσει ένας ποταμός λόγων. Ακόμη και σε χώρους σιωπής, όπως είναι οι Εκκλησίες, δεν ησυχάζουμε… ακούει κανείς ένα μουρμουρητό σαν να... πρόκειται περί πληθούσης αγοράς, που έλεγαν οι παλιοί (πριν ν’ αρχίσει η λειτουργία, δεν λέω όταν αρχίσει!).

Η σιωπή είναι το αντίθετο του λόγου. Ο άνθρωπος είναι λογικό ον. Ο εσωτερικός λόγος γίνεται και έναρθρος λόγος, ομιλία. Κάποτε όμως η ομιλία καταντά λόγος ασταμάτητος, φλυαρία που κουράζει. Είναι λόγος κενός, όχι εποικοδομητικός, χωρίς περιεχόμενο, όχι λόγος πλούσιος, ποτισμένος από θείο Πνεύμα.

Ο λόγος είναι χάρισμα. Ενίοτε όμως γίνεται βάσανο, ώστε να λένε, μα δε σταματά αυτός ο άνθρωπος; Καιρός του λαλείν, καιρός του σιγάν. Ποιος είναι αυτός ο καιρός;
Δύσκολο να το προσδιορίσουμε. Ας δούμε όπως μας το λένε στους λόγους τους οι άγιοι Πατέρες, που έζησαν στην αθορυβία, στη σιωπή, και ας πάρουμε μαθήματα.
Να βρούμε τρόπους να μάθουμε στη σιωπή, τέτοια που θέλει ο Κύριος.
Δεν εννοούμε όμως τις περιπτώσεις που σωπαίνουν μερικοί όταν είναι παρεξηγημένοι, όταν μαλώνουν, όταν θυμώνουν, όταν ζηλεύουν και είναι πικραμένοι, όταν πονούν πολύ, όταν φοβούνται, όταν αντιπαθούν, όταν ετοιμάζουν δόλιους σκοπούς κρυφά και δεν μιλούν. Αυτές οι περιπτώσεις σιωπής δεν αποτελούν αρετή.

Δεν έχουμε καιρό να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας, γι’ αυτό και η εξομολόγηση, που πάμε να καταθέσουμε τον εαυτό μας στον Κύριο με μάρτυρα τον πνευματικό, είναι πολύ πτωχή, δεν δίνει καρπούς, διότι δεν έχουμε μάθει την εσωτερική σιωπή

Αρετή αποτελεί η σιωπή εν λόγω, όπως λένε οι πατέρες. Η σιωπή είναι πνευματική, αυτή που αρχίζει από έσω προς τα έξω. Αν δεν είναι σιωπηλό το έσω, ο εσωτερικός άνθρωπος, ο εσωτερικός κόσμος, αν υπάρχει η ζάλη των παθών, η φιλαυτία, η φιλαργυρία, ο φθόνος, η πλεονεξία, δεν μπορείς να ησυχάσεις. Θα σε τρώει το εσωτερικό σου…

Όταν υπάρχει εκδικητικότητα, όταν νομίζεις ότι σε παρεξήγησαν, ότι σε συκοφάντησαν οι άλλοι, τότε θα μιλάς συνέχεια, ανακατεύεσαι, πας να φωνάξεις.
Η πνευματική σιωπή είναι αρετή που μας βοηθά σε μία ισόρροπη χρήση του λόγου του ενάρθρου και του μη λόγου της ησυχίας.


Η σιωπή είναι ευκαιρία να μιλήσει κανείς με τον εαυτό του. Δεν μας δίνεται η ευκαιρία αυτή, αδελφοί μου, και δεν βρίσκουμε ευκαιρία να δούμε ποιοι είμαστε.

Αυτός είμαι, αυτή είμαι, παρουσιάζω αυτά και αυτά, να το δω όμως με ησυχία, όχι βιαστικά. Δεν έχουμε καιρό να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας, γι’ αυτό και η εξομολόγηση, που πάμε να καταθέσουμε τον εαυτό μας στον Κύριο με μάρτυρα τον πνευματικό, είναι πολύ πτωχή, δεν δίνει καρπούς, διότι δεν έχουμε μάθει την εσωτερική σιωπή.

Η σιωπή προϋποθέτει άσκηση. Η άσκηση προϋποθέτει μόνωση. Πού θα βρούμε όμως μόνωση; Όταν στις πόλεις που ζούμε δεν παύει ο θόρυβος; Κι όμως, εάν δεν μπορούμε να έχουμε σιωπή διάρκειας, όπως ένας ερημίτης, μπορούμε να έχουμε ζώνες σιωπής. Να βάλουμε στο πρόγραμμά μας ένα τέταρτο, είκοσι λεπτά, και να πούμε τώρα δεν μιλάμε. Όταν λείπουν τα παιδιά, να ησυχάσουμε, να κλείσουμε τηλεοράσεις που είναι εισβολείς στα σπίτια μας, που δείχνουν έλλειψη σεβασμού στον άνθρωπο.
Να βρούμε λοιπόν ζώνες σιωπής, όσο μπορούμε, στον στοιχειώδη βαθμό.

Ας δούμε λοιπόν τι λένε οι άγιοι Πατέρες.
Ο όσιος Νικήτας Στηθάτος γράφει: «Η μη απασχόληση με ανθρώπινα γεγονότα και πράγματα είναι πνευματική ησυχία».

Αυτή η ησυχία ελευθερώνει την ψυχή από τα δεσμά των αισθήσεων και τα πάθη και μεταστρέφοντας τις δυνάμεις της ψυχής, την ανακαλεί στο κατά φύσιν, βοηθά λοιπόν στο κατά φύσιν, δηλαδή να είμαστε όπως μας έκανε ο Κύριος.
Ζούμε στο παρά φύσιν, τείνουμε στο κατά φύσιν για να φθάσουμε με τη χάρη του Θεού στο υπέρ φύσιν, που ξεπερνά αυτό που είμαστε.

Άλλος άγιος λέει: «Η ησυχία είναι κατάσταση του νου, γαλήνη εσωτερικής ελευθερίας, ψυχής που αγάλλεται, ψυχής που δεν ταράσσεται με τίποτα. Είναι η βαθύτερη γνώση του μυστηρίου του Θεού, είναι συντροφιά με τον Θεό, ομιλία με τον Θεό, ένωση και στενός δεσμός με τον Θεό».

Αν δεν υπάρξει αυτό, τότε τίποτα δεν κάνουμε, δηλαδή η ησυχία δεν είναι απλώς εξωτερική, αλλά εσωτερική. Αλλιώς έχουμε κενό, που πρέπει να το συμπληρώσουμε. Όταν δεν υπάρχει ο εσωτερικός δεσμός με τον Κύριο, η ησυχία είναι ίσως κάτι το ανόητο για πολλούς.

Ο όσιος Θαλάσσιος λέει: «Κλείσε τις αισθήσεις σου στο φρούριο της ησυχίας, για να μην δημιουργούν περισπασμούς σε μας απ’ τις επιθυμίες μας», δηλαδή γίνεται κατάπαυση των ακαταπαύστων επιθυμιών.

Ο άγιος Βασίλειος λέει: «Άφησα στη ζωή μου τις σχέσεις μου με τον κόσμο, γιατί είναι αφορμή για μύρια κακά, αλλά δεν μπόρεσα να εγκαταλείψω τον εαυτό μου». Πράγματι, αν βρεθούμε στην αγορά που έχει θόρυβο πολύ, ακόμη και αν γυρίσουμε στο σπίτι μας, αντηχούν στα αυτιά μας οι θόρυβοι, γι’ αυτό πρέπει να είναι συνεχής η προσπάθεια της ησυχίας.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει: «Υπάρχουν περιπτώσεις που η σιγή ωφελεί πιο πολύ από τα λόγια, όπως και το αντίθετο. Δηλαδή κάποτε θα μιλήσεις, όταν π.χ. πρόκειται να σώσεις κάποιον, θα κόψεις τη σιωπή».

«Καλούς απογόνους κάνει η καλή ησυχία: εγκράτεια, αγάπη, καθαρή προσευχή».

Τι θα πει καθαρή προσευχή; Είναι η προσευχή χωρίς λογισμούς, χωρίς περισπασμούς. Πάω π.χ. να πω «Πάτερ ημών» και σκέφτομαι το ενοίκιο, «ο εν τοις ουρανοίς», σκέφτομαι τη ΔΕΗ… τι είπε η γειτόνισσα και ταράσσομαι κτλ…. Πάει η προσευχή! Πάει το Πάτερ ημών! Πάει η ησυχία! Μην κάνω προσευχή αφού έχω αναστατωθεί, πρέπει πρώτα να ησυχάσω. Σ’ ένα σπίτι δεν πάμε αμέσως στο δωμάτιο. Περνάμε απ’ τον διάδρομο, από ένα προθάλαμο πρώτα. Για όλα χρειάζεται προπαρασκευή, πόσο περισσότερο στην προσευχή. Αν δεν είμαι ήσυχος, έτοιμος, ας πάρω ένα βιβλίο πνευματικό, να ετοιμαστώ και μετά να μιλήσω με τον Θεό.

«Ησυχία και προσευχή, αγάπη και εγκράτεια είναι το τετράπλοκο άρμα που οδηγεί στους ουρανούς», δηλαδή ένα άρμα με τέσσερις ρόδες που ανεβάζει τον νου στον ουρανό.

«Πολλά θα μπορούσαν», λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «να αναχαιτίσουν τον Πιλάτο και τους Ιουδαίους: Τα θαύματα, η ανεξικακία του Χριστού, μα προπάντων η ανείπωτη σιωπή Του».

Εάν μπορούμε να σωπαίνουμε σαν τον Κύριο! «Ο Ιησούς εσιώπα». Ο μακρόθυμος και επιεικής και όποιος ξέρει να σωπαίνει είναι ασφαλής και βαδίζει σταθερά και είναι ευχάριστος σε όλους.

Κοινωνία Ορθοδοξίας
Προσκυνητής

Δείτε επίσης, αν θέλετε: 

Αμερικανίδα καλλιτέχνις ερημίτισσα των δασών

Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός

"Μαγεία! Ευλογία! Μέθη!": Η εξομολόγηση ενός μοναχού

Αυτό που δεν γράφει στους τοίχους είναι ότι...

Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;
Αθήνα, πόλη των αγίων!...

Είσαι πιο ευτυχισμένος από εκατομμύρια ανθρώπους...

Είσαι ο άνθρωπός μου;
Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο...
Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου... 
Αυτογνωσία

 

Κυριακή 3 Ιουλίου 2022

Χριστιανοί και ανθρώπινο σώμα: Άγιος Νικόλαος Αχρίδος

 
Μύρων Ζαχαράκης

ΑΝΤΙΦΩΝΟ

Πώς αντιλαμβάνεται ο Χριστιανισμός την ύλη; Ποια είναι η σχέση του με το ανθρώπινο σώμα; Έχουν δίκιο όσοι τον μέμφονται για σωματοφοβικές τάσεις; Πάγια θέση της χριστιανικής θεολογίας υπήρξε αρχικά η (ερειδόμενη στην αφήγηση της βιβλικής Γένεσης) θέση ότι κόσμος, όπως και ο άνθρωπος, πλάστηκε καλός («καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε, καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν», Γέν. 1:31), με το κακό να έρχεται αργότερα, εξαιτίας της αμαρτίας (προπατορικό αμάρτημα), επιδρώντας πάντως σημαντικά πάνω του, μέχρι να καταστραφεί ολοκληρωτικά στο εσχατολογικό επίπεδο, κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. 

Κατά τη δογματική θεολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όλη η κτίση (στην εκκλησιαστική παράδοση γίνεται συχνότερα λόγος για «κτίση» παρά για «φύση») είναι δημιούργημα του Θεού, που υπέστη φθορά από την πτώση του ανθρώπου στην αμαρτία και πρόκειται ελευθερωθεί οριστικά από αυτή τη φθαρτότητα, όταν θα αναστηθούν τα πάντα, φυσικά και το ανθρώπινο σώμα, το οποίο και θα αποκτήσει αφθαρσία. «[..] ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ» (Α’ Κορ. 6,19), γράφει ο Απόστολος Παύλος, προσπαθώντας να μεταπείσει ορισμένους Χριστιανούς να αποφεύγουν τις πορνικές σεξουαλικές σχέσεις, σεβόμενοι περισσότερο το σώμα τους. 

Αν όμως η ύλη είναι κάτι βασικά «καλόν λίαν», που αργότερα φθείρεται αλλά τελικά θα αφθαρτοποιηθεί, γιατί ο Χριστιανισμός κατηγορείται συχνά ότι υποβάθμισε το ανθρώπινο σώμα; 

Είναι δύσκολο να απαντηθεί επαρκώς ένα τόσο σοβαρό ερώτημα, εδώ όμως μπορεί να υποδείξει κανείς τη βασική ίσως πηγή των παρεξηγήσεων: και αυτή δεν είναι άλλη από τον γνωστικισμό. Ιστορικά, ο γνωστικισμός υπήρξε ίσως ο δεύτερος (αν όχι ο πρώτος) αντίπαλος του χριστιανικού δόγματος, και σύμφωνα με κάποιους, ο πιο σφοδρός από όλους. Θεμελιώδης ιδέα του γνωστικισμού (ο οποίος είχε αρκετές εκδοχές και αποχρώσεις) είναι ένας ακραίος δυϊσμός, σύμφωνα με τον οποίον ο κόσμος μέσα στον οποίον ζει ο άνθρωπος, είναι θεμελιωδώς κακός, μιας και τον έχει δημιουργήσει όχι ο Θεός (που, όντας υπερβατικός και απλησίαστος δεν επικοινωνεί καν με τον κόσμο), αλλά μια κατώτερη θεϊκή οντότητα. Αυτή την κατώτερη θεϊκή οντότητα ταύτιζαν οι γνωστικοί με τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης. 

Εκτός από την Παλαιά Διαθήκη, οι γνωστικοί είχαν υιοθετήσει από τους Χριστιανούς την άποψη πως ο Ιησούς Χριστός είναι ο λυτρωτής των ανθρώπων, όχι όμως με τη σταύρωση και την ανάστασή Του (όπως οι Χριστιανοί υποστήριζαν), αλλά με την αποκάλυψη μιας απόκρυφης γνώσης, που ήταν προσβάσιμη μονάχα σε λίγα και εκλεκτά άτομα. Αξίζει να σημειωθεί πως μερικά από τα λεγόμενα «απόκρυφα ευαγγέλια», είναι στην πραγματικότητα κείμενα γνωστικά κείμενα του 2ου μ.Χ. αιώνα, ενίοτε και παρωδίες των χριστιανικών πεποιθήσεων, παρουσιάζοντας τον Ιησού να παραδίδει μια μυστική και απόκρυφη γνώση όχι στους μαθητές αλλά στον Ιούδα. 

Η σχεδόν παράλληλη ιστορική ανάπτυξη των γνωστικών κινημάτων και του Χριστιανισμού, καθώς και οι σφοδρές αντιπαραθέσεις μεταξύ τους, θα οδηγήσουν (και) σε αλληλεπιδράσεις, με αποτέλεσμα πολλές φορές αυτά τα δύο ρεύματα να συγχέονται μεταξύ τους, ιδίως από μερικούς σύγχρονους απληροφόρητους ερευνητές. Δεν αποκλείεται μερικές αρνητικές δηλώσεις κάποιων εκκλησιαστικών συγγραφέων για το ανθρώπινο σώμα, να απηχούν την επίδραση των γνωστικών σε αυτούς. Εδώ θα παρουσιάσουμε την τολμηρή και πρωτότυπη άποψη, από τον  Σέρβο Επίσκοπο και στη συνέχεια αναγνωρισμένο Άγιο της Ορθόδοξης εκκλησίας, Nikolaj Velimirovic (1881-1956), ότι ο κύριος λόγος που κυριάρχησε η χριστιανική πίστη από νωρίς στην καρδιά τόσων ανθρώπων, δεν ήταν άλλος από την αποκατάσταση του ανθρώπινου σώματος. 

Συγκεκριμένα, ο Άγιος Νικόλαος επιχειρεί να δείξει ότι η αιτία που ο Χριστιανισμός επικράτησε στον κόσμο ήταν ότι αποκατέστησε το ανθρώπινο σώμα στη συνείδησή μας. Αρχικά, σκοπός του είναι να αποδομήσει τη θέση του περίφημου Βρετανού ιστορικού του 18ου αιώνα, Edward Gibbon (1737-1794), ο οποίος είχε επισημάνει πέντε βασικές αιτίες: αδιαλλαξία στο δόγμα, πίστη στη μετά θάνατον ζωή, θαυματουργική δύναμη, ηθικές αρετές, και τέλος, εκκλησιαστική ενότητα των πιστών. Ο Άγιος Νικόλαος δεν απορρίπτει εντελώς αυτές τις παραμέτρους, τις θεωρεί όμως απλώς ευνοϊκές συνθήκες και όχι αιτίες, αφού δεν ανήκουν στην ουσία της χριστιανικής πίστης. Η αποκατάσταση του ανθρώπινου σώματος αναγνωρίζεται από εκείνον ως η κύρια αιτία για τη νίκη του Χριστιανισμού στον κόσμο.
Για να αποδείξει τον ισχυρισμό του, χρησιμοποιεί τα παραδείγματα των αρχαίων Ελλήνων, Ρωμαίων και Εβραίων. Εξετάζοντας τη θρησκευτική πίστη, τη φιλοσοφία και την τέχνη τους, υποστηρίζει πως κάθε λαός στη νεότητά του αγαπάει υπερβολικά αυτή τη ζωή και τιμά το σώμα. Αργότερα, όταν διανύει τα χρόνια της ωριμότητας, αρχίζει σιγά σιγά να εγκωμιάζει άνισα το πνεύμα σε βάρος του σώματος. Σύμφωνα με τον ίδιο:

«Όλοι οι λαοί, τουλάχιστον υπό φυσιολογικές συνθήκες πέρασαν περίπου τα δύο τρίτα της ιστορικής τους ύπαρξης με μία χαρούμενη θέαση της επίγειας ζωής, με ευγνωμοσύνη έναντι των θεών τους, όταν αυτοί τους χάριζαν μακροζωία, και πολλά αγαθά στη ζωή τους, και με  αγανάκτηση απέναντί τους, όταν εκείνοι τους συντόμευαν τη ζωή ή τους περιόριζαν τα αγαθά […] Όπως ένας άνθρωπος στη νεότητά του δεν παρασύρεται από κανενός είδους αφηρημένη σοφία, αλλά κρατιέται γερά από τη γη, κατά τον ίδιο τρόπο κι ένας λαός, στη νεότητά του ζει την εύρωστη διαχυτικότητα, τον πραγματικό, την αμεσότητα, χωρίς να παραδίδεται στην καταστροφική και καταθλιπτική θεωρητικολογία περί ματαιότητας, περί αυταπάτης, περί κακού ή αμαρτωλότητας του υπαρκτού και υλικού κόσμου».

Από αυτά ακριβώς τα στάδια πέρασαν τόσο οι Εβραίοι, όσο και οι Ρωμαίοι. Οι πρώτοι εγκωμίαζαν την πολυτεκνία και αντιμετώπιζαν με περιφρόνηση τους άτεκνους ανθρώπους, ενώ οι δεύτεροι έφτασαν στο σημείο να λατρεύουν τον ίδιο τον Αυτοκράτορά τους ως θεό. Ακόμη και οι Έλληνες, οι οποίοι με τα αγάλματα και τα ποιήματά τους τιμούσαν την υγεία και το σωματικό κάλλος, κατά την Κλασική εποχή), έφτασαν σταδιακά στο σημείο να περιθωριοποιήσουν το σώμα: ο Πλάτων, στο διάλογό του Φαίδων, εγκωμιάζει την ψυχή και σχεδόν περιφρονεί το σώμα, παρουσιάζοντας την έξοδο της ψυχής από αυτό ως λύτρωση.

Συγκεκριμένα, ήδη από την Ελληνιστική εποχή άρχισαν να έρχονται στην Ευρώπη ανατολικές δοξασίες που απαξίωναν σημαντικά το ανθρώπινο σώμα. Ο πλατωνισμός, που είχε δημιουργηθεί αιώνες πριν, μόλις τώρα άρχιζε να επηρεάζει τις μάζες, ιδιαίτερα μέσω του στωικισμού, ο οποίος απηχούσε σε πολλά την πλατωνική ηθική.
Χαρακτηριστικά δείγματα αυτής της απέχθειας για το σώμα, είναι όχι μόνο η στωική διδασκαλία του Σενέκα, αλλά και ο ιουδαιοπλατωνισμός του Φίλωνος από την Αλεξάνδρεια. Ειδικά ο τελευταίος θεωρούσε ως κακή την ύλη, στην οποία πρέπει να θριαμβεύσει το πνεύμα. Με την ένωση πολλών λαών υπό τη στρατιωτική κυριαρχία των Ρωμαίων (Ρωμαϊκή εποχή), οι συγκεκριμένες σωματοφοβικές ιδέες διαδόθηκαν στην Ευρώπη και προκάλεσαν απαισιοδοξία και ασκητισμό.
Ακριβώς εκείνη την περίοδο έκανε την εμφάνισή του στον κόσμο ο Χριστιανισμός με το κεντρικό δόγμα του για την ανάσταση των νεκρών. Αυτό ακριβώς υπήρξε το θεμέλιο της διδασκαλίας του: η αφθαρτοποίηση και ο εξαγιασμός της ύλης, που κατέστησε δυνατή την επικράτησή του για δύο χιλιετίες μέχρι σήμερα.
Σύμφωνα με τον Άγιο Νικόλαο, αν η χριστιανική πίστη δε στηριζόταν στο δόγμα περί αναστάσεως, όλη η ιστορία της θα ήταν μια τραγωδία. Προσωπικότητες όπως ο Άγιος Γεώργιος, ο Άγιος Τρύφων, ακόμη και οι Άγιοι Πέτρος και Παύλος θα ήταν μονάχα ονόματα πάνω από ταφόπλακες και η Εκκλησία θα ήταν απλώς ένα τεράστιο και μεγαλοπρεπές νεκροταφείο. Με τα δικά του λόγια: 

«Η χριστιανική πίστη όμως δεν αποκατέστησε μόνο το εκείθεν σώμα, το μεταθανάτιο, το οποίο η πίστη των φιλοσόφων είχε εντελώς απαρνηθεί, αλλά και το εντεύθεν σώμα, το γήινο, το οποίο δεν απαρνήθηκαν λιγότερο, υποτίμησαν και περιφρόνησαν όλες οι θρησκείες της εποχής της εμφάνισης του χριστιανισμού. Αν η πίστη στην Ανάσταση αποκατέστησε το εκείθεν σώμα, και η πίστη στην ενσάρκωση του Θεού αποκατέστησε το εντεύθεν σώμα. Αντίθετα με την πλατωνική διδασκαλία ότι το ανθρώπινο σώμα είναι κακό και φυλακή, αντίθετα με τη διδασκαλία του Φίλωνα και πολλών θρησκευτικών αιρέσεων (γνωστικοί), ότι ο Θεός δεν μπορούσε να δημιουργήσει τον υλικό κόσμο ούτε καν να τον αγγίξει ως ακάθαρτο, οι χριστιανοί απόστολοι ανακοίνωναν ότι ο Θεός εμφανίστηκε εν σαρκί».

Στην εικαστική πλαισίωση της σελίδας, τμήμα βυζαντινού ψηφιδωτού στη Ραβέννα (6ος αι.).

Μια μαρτυρία για τον άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς († 2 Ιουλίου 1966)

 


 
Ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, αρχιεπίσκοπος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Διασποράς στη Σαγκάη, στη συνέχεια στο Παρίσι και τελικά στο Σαν Φρανσίσκο, με τα κοινά καθημερινά κριτήρια (τα «κοσμικά» κριτήρια, όπως λέμε) φαινόταν ασήμαντος: κοντός, ελαφρώς καμπούρης, με φωνή συχνά ακατανόητη, αδιάφορος για την κοινωνική του εικόνα, αυθόρμητος και περιφρονημένος από τους «καθώς πρέπει». Ήταν όμως μια καρδιά, στην οποία κατοικούσε η χάρη του Θεού. Κάποτε συκοφαντήθηκε και δικάστηκε σαν υπεύθυνος για κακή διαχείριση των οικονομικών της Αρχιεπισκοπής του Σαν Φρανσίσκο. Ποτέ δεν εκστόμισε ούτε μία βαριά κουβέντα εναντίον των κατηγόρων του – λίγο πριν την κηδεία του, το 1966, κάποιοι από αυτούς ήρθαν, μπροστά σε όλους, γονάτισαν δίπλα στο φέρετρό του και του ζήτησαν συγγνώμη.
Ο Ευγένιος Ρόουζ (Eugene Rose), ένας θυελλώδης πνευματικός αναζητητής, πρώην άθεος και βουδιστής, που ανακάλυψε την Ορθοδοξία και μετεξελίχθηκε στον π. Σεραφείμ Ρόουζ (ορθόδοξο μοναχό, συγγραφέα που επηρέασε πολλές συνειδήσεις), γνώρισε τον άγιο Ιωάννη όταν εκείνος τοποθετήθηκε ως Αρχιεπίσκοπος στο Σαν Φρανσίσκο. Για την περίοδο εκείνη γράφει ο π. Δαμασκηνός Κρίστενσεν στο βιβλίο του Π. Σεραφείμ Ρόουζ – Η ζωή και τα έργα του, τόμος Α΄, έκδοση 5η, Μυριόβιβλος, 2006, σελ. 352-355:
 
Ο αρχιεπίσκοπος Ιωάννης ήταν ένας αυστηρός ασκητής, πάντα άγρυπνος και γρηγορών ενώπιον του Θεού και αδιαλείπτως προσευχόμενος. …

Το γεγονός ότι ήταν θαυματουργός ήταν ευρύτερα γνωστό. Οπουδήποτε κι αν είχε πάει – Κίνα, Φιλιππίνες, Ευρώπη, Αφρική και Αμερική – αμέτρητες θεραπείες πραγματοποιήθηκαν μέσα από τις προσευχές του. Έσωσε πολλούς ανθρώπους από επικείμενο κίνδυνο, χάρις στην πληροφορία που του αποκάλυψε ο Θεός. Ορισμένες φορές είχε εμφανιστεί σε ανθρώπους που τον είχαν ανάγκη όταν, σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους, ήταν αδύνατο να βρεθεί κοντά τους εκείνες τις στιγμές. Επίσης τον είχαν δει στο ιερό να αιωρείται πάνω απ’ το έδαφος στη διάρκεια της προσευχής, περιβαλλόμενος από ουράνιο φως.

Όπως σημείωσε αργότερα ο Ευγένιος, τέτοια θαύματα δεν ήταν από μόνα τους άξια προσοχής: «Όλα αυτά μπορούν εύκολα να τα μιμηθούν απατεώνες θαυματοποιοί… Στην περίπτωση του αρχιεπισκόπου Ιωάννη, όσοι πίστεψαν μέσα από εκείνον συγκινήθηκαν όχι κυρίως από τα θαύματά του, όσο από κάτι σ’ αυτόν που μιλούσε στις καρδιές τους».

Ο Ευγένιος άκουσε ιστορίες για τη βαθύτατη συμπόνια του αρχιεπισκόπου: πώς είχε πάει στις πιο επικίνδυνες περιοχές της Σαγκάης για να σώσει παραμελημένα παιδιά από οίκους ανοχής και άλλα εγκαταλελειμμένα σε κάδους σκουπιδιών· για περιπτώσεις συναισθηματικά τραυματισμένων παιδιών, που κλείστηκαν στον εαυτό τους αφότου έγιναν αυτόπτες μάρτυρες βιαιοπραγιών, πολέμων, επαναστάσεων, κι όμως άνθιζαν με μια μόνο λέξη από τα χείλη του· για τις επισκέψεις που έκανε πάντα σε αρρώστους στα νοσοκομεία, μετά απ’ τις οποίες πιστοί και άπιστοι θεραπεύονταν με τη χάρη που ανέβλυζε απ’ αυτόν· για περιπτώσεις σκληρόκαρδων εγκληματιών που ξαφνικά και ανεξήγητα ξεσπούσαν σε λυγμούς, μόλις τον έβλεπαν να τους επισκέπτεται έναν προς έναν στη φυλακή, αν και δεν τον είχαν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους· όπου κι αν ήταν, συνήθιζε πάντα να κάνει βόλτες τη νύχτα, σταματώντας μπροστά στα δωμάτια των ανθρώπων για να τους ευλογήσει και να προσευχηθεί γι’ αυτούς, ενώ εκείνοι συνέχιζαν τον ύπνο τους δίχως να τον αντιλαμβάνονται. …

Προς το τέλος της ζωής του ο Ευγένιος έγραψε: «Αν ρωτούσες κάποιον ο οποίος γνώριζε τον αρχιεπίσκοπο Ιωάννη τι ήταν αυτό που προσείλκυε τους ανθρώπους κοντά του, και ακόμα προσελκύει – ανθρώπους που ούτε καν τον γνώρισαν ποτέ – η απάντηση είναι πάντα η ίδια: ξεχείλιζε από αγάπη· θυσιαζόταν για τους συνανθρώπους του με απολύτως ανιδιοτελή αγάπη προς το Θεό και προς εκείνους. Αυτός είναι ο λόγος που του αποκαλύφθηκαν πράγματα απρόσιτα για άλλους, πληροφορίες τις οποίες ο ίδιος ποτέ δε θα μπορούσε να γνωρίζει με τα φυσικά μέσα. Ο αρχιεπίσκοπος δίδαξε ότι, παρά το “μυστικό χαρακτήρα” της Ορθοδοξίας [1], έκδηλο στους βίους των αγίων και στα κείμενα των αγίων Πατέρων της, ο αληθινά ορθόδοξος άνθρωπος πατάει γερά στη γη και αντιμετωπίζει οποιαδήποτε κατάσταση του προκύψει. Αποδεχόμενος τις δεδομένες καταστάσεις – κάτι που προϋποθέτει να είναι η καρδιά του γεμάτη αγάπη – μπορεί να συναντήσει το Θεό».
Συμπλήρωμα
 
Ο ξυπόλυτος άγιος της Κίνας, του Παρισιού & των ΗΠΑ
Η φανέρωση του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς στη ζωή μου

Μια εφηβική φωνή για τον άγ. Ιωάννη Μαξίμοβιτς
 

Αλλά και: Μνήμη π. Πήτερ Γκίλκουιστ (2 Ιουλίου 2012)

________________________________________

[1] «Μυστικό» χαρακτηρίζεται στη γλώσσα της θεολογίας ό,τι σχετίζεται με την ένωση του ανθρώπου με τον Θεό (από εκεί και η ονομασία «Μυστικός Δείπνος», για το τελευταίο δείπνο του Χριστού με τους μαθητές του πριν τη σταύρωσή του – λόγω της ίδρυσης, κατά τη διάρκειά του, του μυστηρίου της θείας μετάληψης).

Σάββατο 2 Ιουλίου 2022

Αποστολική Πολιτεία: Το τριπλό έργο των Αγίων Αποστόλων

Ενωμένη Ρωμηοσύνη

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΕΓΓΡΑΦΗΣ: 29/06/20

ΚΑΛΕΣΜΕΝΗ: Σοφία Μπεκρή: Θεολόγος, Φιλόλογος, εκπαιδευτικός 

 

 

Μια εκπομπή με αφορμή την εορτή της Σύναξης των Δώδεκα Αποστόλων, οι οποίοι ως συνεχιστές του σωτηριώδους έργου του Κυρίου επί της γης, έστρεψαν τον ρου της ιστορίας και άλλαξαν κυριολεκτικά την μορφή του κόσμου. Η ανθρωπότητα και ο σύγχρονος πολιτισμός οφείλει μεγάλη ευγνωμοσύνη στους αγίους Αποστόλους. Ό,τι δεν κατόρθωσε η διανόηση και η δύναμη του αρχαίου κόσμου, το κατόρθωσε η χορεία των Μαθητών και Αποστόλων του Χριστού. Η θεολόγος και φιλόλογος Σοφία Μπεκρή μιλά για την συμβολή των Αγίων Αποστόλων στο έργο της Εκκλησίας, ένα έργο που στηρίχθηκε στο πολίτευμα του Σταυρού και στο τρίπτυχο ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ-ΟΡΘΑ ΕΡΓΑ και ΟΡΘΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ.

Το έργο των αγίων Αποστόλων συνεχίστηκε και συνεχίζεται δια των διαδόχων αυτών, στέλνοντας ένα ισχυρό και πάντα επίκαιρο μήνυμα αισιοδοξίας, απαντώντας και στα σημερινά αδιέξοδα, ότι η μόνη αυθεντική συνταγή είναι η αναβίωση του πρωτοχριστιανικού κοινοτικού πνεύματος της αλληλοβοήθειας και της αγάπης. Διαφορετικά δεν έχουμε μέλλον στην σύγχρονη κοινωνία του ατομισμού, της ισοπέδωσης, της σύγχυσης και της σύγκρουσης όλων εναντίον όλων.

ΣΗΜ.: ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 02 ΙΟΥΛΙΟΥ 2020

Συμπλήρωμα 

 

Λίγες σκέψεις περί Ὀρθοδόξων καί οἰκονομικῶν

Άγιος Ιωακείμ ο Βατοπαιδινός, ο Παπουλάκης, το στήριγμα του λαού (2 Μαρτίου)  

 

Παρασκευή 1 Ιουλίου 2022

Η άτυπη ΜΚΟ των αγίων του Ιούλη...

 

 
Πρόσκληση για μια επίσκεψη, παρακαλώ, στα:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Πέμπτη 30 Ιουνίου 2022

Είσαι πιο ευτυχισμένος από εκατομμύρια ανθρώπους...

Άδοντες

Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί και έχεις την υγειά σου, είσαι πιο ευτυχισμένος από 1 εκατομμύριο ανθρώπους που δεν θα ζήσουν μέχρι την επόμενη εβδομάδα.

Αν ποτέ δεν έχεις βιώσει τον πόλεμο, τη φωτιά, ή την πείνα είσαι πιο ευτυχισμένος από 500 εκατομμύρια ανθρώπους σ’ αυτόν τον κόσμο.

Αν μπορείς να πας στην εκκλησία και να ανάψεις ένα κερί, είσαι πιο ευτυχισμένος από τρία δισεκατομμύρια ανθρώπους πάνω σε αυτόν τον κόσμο.

Αν έχεις στο ψυγείο σου τρόφιμα, έχεις κρεββάτι να κοιμηθείς, έχεις μία στέγη να σε σκεπάζει, είσαι πιο πλούσιος από το 75% των ανθρώπων σε αυτόν τον κόσμο.

Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι και κάποια ψιλά μέσα στο σπίτι, τότε ανήκεις στο 8% ευκατάστατους ανθρώπους σε αυτόν τον κόσμο.

Άμα το ακούς αυτό, είσαι πολύ τυχερός γιατί κάποιος υπολόγισε όλους αυτούς τους αριθμούς για σένα και δεν... ανήκεις στα 500 εκατομμύρια ανθρώπους που δεν έχουν ακοή, εσύ έχεις υπολογιστή, laptop ή κινητό.

Κάποτε ένας σοφός είπε:

«δούλεψε έτσι σαν να μην έχεις ανάγκη τα λεφτά,
αγάπα σαν να μη σου προξένησε κανένας πόνο,
χόρεψε σαν να μη σε κοιτάζει κανένας,
τραγούδα σαν να μην σε ακούει κανένας,
με κάθε άνθρωπο που συναναστρέφεσαι να είσαι σαν τη μέλισσα, να παίρνεις μόνο τα καλά από τον καθένα.
μην ασχολείσαι και μην κρίνεις κανέναν, τότε θα είσαι ήρεμος μέσα σου γιατί θα κοιτάς το καλύτερο για τον εαυτό σου.
Αν προσπαθήσεις να ζήσεις με αυτόν τον τρόπο, τότε να δεις την πραγματική ευτυχία πάνω στη γη.
Άλλαξε τρόπο σκέψης, άλλαξε εσύ ο ίδιος, και θα δεις ότι τα πάντα θα αλλάξουν γύρω σου!»

Πηγή: oikohouse
El romio.gr