ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

Οι δαίμονες ως αποστάτες άγγελοι


  Οι πειρασμοί του Κυρίου (Ματθ. κεφ. 4, Λουκ. 4, Μάρκ. 1). Αναλυτικά εδώ.

Ευχή
 
Είναι βασική χριστιανική διδασκαλία ότι ο Θεός δεν δημιούργησε τους δαίμονες ως δαίμονες, αλλά ως αγγέλους, και εκείνοι στη συνέχεια αποστάτησαν από Εκείνον, έχασαν το φως τους και πέρασαν στη «σκοτεινή πλευρά».
Τρία χωρία της Αγίας Γραφής, που, σύμφωνα με τους μελετητές, αναφέρονται στην πτώση του διαβόλου και των δαιμόνων, είναι τα εξής:

 Α) Ησαΐας, κεφ. 14, στίχοι 12-15 (και ευρύτερα):
 «Πώς εξέπεσεν εκ του ουρανού ο εωσφόρος ο πρωϊ ανατέλλων; συνετρίβη εις την γην ο αποστέλλων προς πάντα τα έθνη. συ δε είπας εν τη διανοία σου· εις τον ουρανόν αναβήσομαι, επάνω των αστέρων του ουρανού θήσω τον θρόνον μου, καθιώ εν όρει υψηλω, επί τα όρη τα υψηλά τα προς Βορράν, αναβήσομαι επάνω των νεφών, έσομαι όμοιος τω Υψίστω. νυν δε εις άδην καταβήση και εις τα θεμέλια της γης».
 Τα λόγια αυτά του προφήτη σε πρώτο επίπεδο αναφέρονται στην πτώση του βασιλιά της Βαβυλώνας. Όμως, όπως συμβαίνει σε πολλές προφητείες, δίδεται και δεύτερη, πνευματική ερμηνεία, που αφορά στην αλαζονεία ενός λαμπρού αρχαγγέλου, ο οποίος κατέληξε αποστάτης και εκπεσών μακριά από το Θεό.
 Από αυτό το σημείο έχει επικρατήσει να ονομάζεται ο αρχηγός των δαιμόνων «Εωσφόρος». Η λέξη αυτή είναι αρχαία ελληνική και σημαίνει αυτόν που φέρνει την αυγή, από τις λέξεις «έως» (αυγή) και «φέρω». Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν έτσι το άστρο Αυγερινός, ενώ στην Εκκλησία η λέξη πολλές φορές έχει θετική σημασία και χρησιμοποιείται, όχι για το διάβολο, αλλά ως χαρακτηρισμός αγίων που με τη διδασκαλία τους φώτισαν την οικουμένη, όπως οι Τρεις Ιεράρχες, που χαρακτηρίζονται «εωσφόροι» (φέροντες το φως).
 Στα λατινικά η αντίστοιχη λέξη είναι Lucifer, επειδή lux (γενική: lucis) είναι το φως και ferre το φέρω. Η ρίζα της λέξης lux – lucis υπάρχει και στα ελληνικά ως λυκ- με την έννοια του φωτός, γι’ αυτό και οι λέξεις λυκόφως, λυκαυγές, Λύκιος Απόλλων, λύκειο, αλλά και ο λύκος.

 Β) Το δεύτερο χωρίο είναι το κατά Λουκάν, κεφ. 10, στίχος 18. Παραθέτουμε όλη τη συνάφεια (στίχους 17-20):
 «Υπέστρεψαν δε οι εβδομήκοντα μετά χαράς λέγοντες· Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί σου. Είπε δε αυτοίς· εθεώρουν τον σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα. ιδού δίδωμι υμίν την εξουσίαν του πατείν επάνω όφεων και σκορπίων και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού, και ουδέν υμάς ου μη αδικήση. πλήν εν τούτω μη χαίρετε, ότι τα πνεύματα υμίν υποτάσσεται· χαίρετε δε ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοις ουρανοίς».
 Ο στίχος 18, «Είπε δε αυτοίς· εθεώρουν (= έβλεπα) τον σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα», ερμηνεύεται ως αναφερόμενος στην αρχική πτώση του σατανά, όταν εξέπεσε από αρχάγγελος.

Εικ. από εδώ
 Γ) Το τρίτο χωρίο είναι το Αποκάλυψις, κεφ. 12, στίχοι 3-4 και 7-9:
 «Και ώφθη άλλο σημείον εν τω ουρανω, και ιδού δράκων πυρρός μέγας, έχων κεφαλάς επτά και κέρατα δέκα, και επί τας κεφαλάς αυτού επτά διαδήματα, και η ουρά αυτού σύρει το τρίτον των αστέρων του ουρανού, και έβαλεν αυτούς εις την γην. και ο δράκων έστηκεν ενώπιον της γυναικός της μελλούσης τεκείν, ίνα, όταν τέκη, το τέκνον αυτής καταφάγη. (…)
 Και εγένετο πόλεμος εν τω ουρανώ· ο Μιχαήλ και οι άγγελοι αυτού -του πολεμήσαι μετά του δράκοντος· και ο δράκων επολέμησε και οι άγγελοι αυτού, και ουκ ίσχυσεν, ουδέ τόπος ευρέθη αυτω έτι εν τω ουρανω. και εβλήθη ο δράκων, -ο όφις ο μέγας ο αρχαίος, ο καλούμενος Διάβολος και ο Σατανάς, ο πλανών την οικουμένην όλην, εβλήθη εις την γην, και οι άγγελοι αυτού μετ’ αυτού εβλήθησαν».
Εδώ προφανώς αναφερόμαστε στην πτώση του Εωσφόρου και των «αγγέλων» του.

Η σημασία της χριστιανικής διδασκαλίας για τους έκπτωτους αγγέλους

Η διδασκαλία της Εκκλησίας ότι οι δαίμονες είναι αποστάτες άγγελοι έχει τεράστια σημασία για την αντιμετώπιση του κακού από τους ανθρώπους.
 Όλες οι θρησκείες, ανεξαιρέτως, αποδέχονται ότι υπάρχουν πονηρά πνεύματα. Όμως οι πολυθεϊστικές θρησκείες, που είναι σχεδόν όλες οι θρησκείες της ιστορίας, τις οντότητες αυτές τις θεωρούν θεούς, γι’ αυτό και τις λατρεύουν. Γι’ αυτό βλέπουμε στις διάφορες θρησκείες να λατρεύονται θεοί σκοτεινοί, μοχθηροί, τερατώδεις και επιθετικοί προς τους ανθρώπους, που συχνά λατρεύονται με ανθρωποθυσίες ή μαύρη μαγεία. Και η αρχαία ελληνική θρησκεία δεν ήταν απαλλαγμένη από το πρόβλημα αυτό – οι θεοί που λάτρευε δεν ήταν καλά παιδιά και δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που οι πρόγονοί μας τελούσαν ανθρωποθυσίες, αν και όχι τόσο μεγάλη κλίμακας όσο οι τρομακτικών διαστάσεων ανθρωποθυσίες που τελούσαν οι Βαβυλώνιοι π.χ. ή οι Αζτέκοι… (Δείτε μεγάλο αφιέρωμα στο θέμα εδώ).
 Διδάσκοντας ο χριστιανισμός ότι οι δαίμονες δεν είναι θεοί, αλλά άγγελοι (εκπεσόντες), αυτόματα διακηρύσσει ότι δεν αξίζει να τους λατρεύουμε και ότι δε χρειάζεται να τους φοβόμαστε. Δεν είναι ύβρις να μην τους λατρεύουμε. Αντίθετα, μόνο ένας Θεός υπάρχει και είναι ο Θεός της αγάπης – Αυτόν αξίζει να λατρεύουμε, όχι τα πονηρά πνεύματα. Συνεπώς, αυτό είναι το ένα σημείο, στο οποίο η διδασκαλία της Εκκλησίας άλλαξε εντελώς τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος βλέπει το κακό.
 Το άλλο σημείο είναι ακριβώς η διδασκαλία ότι οι δαίμονες δεν δημιουργήθηκαν κακοί, αλλά καλοί, απλώς αυτεξούσιοι και ηθικά ελεύθεροι, όπως και οι άνθρωποι.
 Αν τα πονηρά πνεύματα είχαν δημιουργηθεί πονηρά, αυτό θα σήμαινε ότι το κακό είναι κι αυτό δημιούργημα του Θεού, όπως και το καλό. Αφού όμως κάθε τι που δημιουργεί ο Θεός είναι καλό, τότε και το κακό θα ήταν καλό! Θα ήταν θεϊκής προέλευσης, άξιο σεβασμού και απαραίτητο για την ισορροπία του κόσμου, όπως διδάσκουν κατά βάσιν οι θρησκείες της Άπω Ανατολής.
 Αφού όμως ο Θεός δεν δημιούργησε το κακό (και βασικά το κακό δεν «υπάρχει», δεν είναι «κάτι», απλώς αποτελεί την απουσία του καλού), τότε το κακό δεν αξίζει το σεβασμό μας, είναι ο εχθρός, τον οποίο καλούμαστε να πολεμήσουμε, μέχρι την οριστική επικράτηση του καλού, μέχρι την εκπλήρωση του «ελθέτω η βασιλεία Σου», κατά τη δευτέρα παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

 Πώς πολεμάμε αυτό το κακό;

Εικ. από το διαδίκτυο
 Όπως τονίζουν με έμφαση οι άγιοι διδάσκαλοι της Ορθοδοξίας (λόγω της εμπειρίας τους), σε σύγκριση με τους ανθρώπους οι δαίμονες είναι πάρα πολύ ισχυροί. Όμως, σε σύγκριση με το Θεό, είναι εντελώς ανίσχυροι. Γι’ αυτό, ο άνθρωπος μπορεί να τους αντιμετωπίσει ευρισκόμενος σε στενή σύνδεση με το Θεό. Και η σύνδεση αυτή συντελείται εν Χριστώ, μέσα στην Εκκλησία.
 «Εκκλησία» δεν εννοούμε το κτήριο του ναού, αλλά κυρίως τη χριστιανική ζωή – με τη συμμετοχή στα άγια μυστήρια, που ο ίδιος ο Χριστός παρέδωσε σ’ εμάς, και με τον αγώνα κατά των παθών μας (των εξαρτήσεων, των αδυναμιών και των ελαττωμάτων μας) και την καλλιέργεια των αρετών που μας δίδαξαν και μας διδάσκουν ο Ιησούς Χριστός και οι άγιοί μας, τόσο με τη διδασκαλία, όσο και με το παράδειγμά τους.
 Φυσικά, κάθε στιγμή δεχόμαστε επίθεση: επίθεση, βασικά, μέσω της υποβολής αμαρτωλών σκέψεων, δηλαδή «πειρασμών», πειρασμικών λογισμών. Και πάρα πολλές φορές νικιόμαστε και πέφτουμε στην αμαρτία. Κι εγώ, που γράφω αυτές τις γραμμές, εξομολογούμαι ότι δυστυχώς έχω πολλές πτώσεις.
 Όμως πάντα υπάρχει επιστροφή, η επιστροφή του ασώτου. Όμως πρέπει να σηκωνόμαστε και να συνεχίζουμε τον αγώνα. Όχι μόνοι, αλλά με τη βοήθεια του Θεού, μέσω της προσευχής, της νηστείας, της εξομολόγησης, του εκκλησιασμού, της θείας κοινωνίας, της φιλανθρωπίας, της καλλιέργειας της αγάπης, της ταπείνωσης και της συγχώρησης. Και πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο Ιησούς Χριστός (ο Κύριος και Θεός μας και βασιλέας των πάντων), η Παναγία μας (η βασίλισσα των ουρανών), οι άγιοι άγγελοι και οι άγιοί μας είναι πάντα έτοιμοι να μας βοηθήσουν – όχι όμως οι δήθεν «άγγελοι» που διακηρύσσει σήμερα η νέα εποχή, εκτός της Εκκλησίας, ούτε οι άγιοι θα πάρουν από εμάς κάθε αγώνα, γιατί τότε δεν θα είχαμε να επιτύχουμε καμιά νίκη. Όμως θα μας συμπαρασταθούν, θα πολεμήσουν μαζί μας, όχι «αντί» για μας, αρκεί όμως να το ζητήσουμε και κάθε φορά να το ζητάμε.
 Και σίγουρα δεν πρέπει να ασχολούμαστε με τους δαίμονες, ούτε να ενδιαφερόμαστε και να «ερευνούμε» γι' αυτούς (πράγμα που είναι της μόδας, αλλά καθόλου αθώο, ούτε ωφέλιμο, αλλά επιζήμιο), αλλά να ασχολούμαστε και να ζητούμε να μάθουμε για το Χριστό, την Παναγία και τους αγίους μας, τους συμμάχους μας, που η ενασχόληση με αυτούς θα μας φέρει ηρεμία και πνευματική πρόοδο.
 Το να κάνουμε το σταυρό μας είναι το πνευματικό «πιστόλι» μας. Όμως απέναντι ο εχθρός έχει τανκς. Ένα πιστόλι δεν είναι αρκετό. Έχουμε όμως κι εμείς τανκς, κάστρα, πανοπλίες: την εκκλησία, τα άγια μυστήρια, τη χριστιανική πνευματική ζωή, την εν Χριστώ αγάπη. Τα «όπλα του φωτός», όπως αναφέρει ο απόστολος Παύλος (προς Ρωμαίους, κεφ. 13, στίχ. 12):
 «Το λοιπόν, αδελφοί μου, ενδυναμούσθε εν Κυρίω και εν τω κράτει της ισχύος αυτού. ενδύσασθε την πανοπλίαν του Θεού προς το δύνασθαι υμάς στήναι προς τας μεθοδείας του διαβόλου· ότι ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις. διά τούτο αναλάβετε την πανοπλίαν του Θεού, ίνα δυνηθήτε αντιστήναι εν τη ημέρα τη πονηρά και άπαντα κατεργασάμενοι στήναι. στήτε ουν περιζωσάμενοι την οσφύν υμών εν αληθεία, και ενδυσάμενοι τον θώρακα της δικαιοσύνης, και υποδησάμενοι τους πόδας εν ετοιμασία του ευαγγελίου της ειρήνης, επί πάσιν αναλαβόντες τον θυρεόν της πίστεως, εν ω δυνήσεσθε πάντα τα βέλη του πονηρού τα πεπυρωμένα σβέσαι· και την περικεφαλαίαν του σωτηρίου δέξασθε, και την μάχαιραν του Πνεύματος, ό εστι ρήμα Θεού, - διά πάσης προσευχής και δεήσεως, προσευχόμενοι εν παντί καιρω εν Πνεύματι, και εις αυτό τούτο αγρυπνούντες εν πάση προσκαρτερήσει και δεήσει περί πάντων των αγίων, και υπέρ εμού, ίνα μοι δοθή λόγος εν ανοίξει του στόματός μου, εν παρρησία γνωρίσαι το μυστήριον του ευαγγελίου, υπέρ ου πρεσβεύω εν αλύσει, ίνα εν αυτω παρρησιάσωμαι ως δεί με λαλήσαι» (προς Εφεσίους, κεφ. 6, στ. 10-20).
 Γι’ αυτό και στις ορθόδοξες αγιογραφίες, δηλ. τις ιερές εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων μας, όταν σε σπάνιες περιπτώσεις ζωγραφίζονται δαίμονες, απεικονίζονται μικροσκοπικοί, ώστε να φανεί ότι μπροστά στο Χριστό και στους αγίους γίνονται μικροί και αδύναμοι [παράδειγμα δίπλα, από εδώ].
 Αυτή είναι όμως η πανοπλία μας και ο άνθρωπος δεν μπορεί να μπει στη μάχη χωρίς πανοπλία. Η ήττα είναι η απώλεια της (κατά χάριν) αθάνατης ψυχής μας, ενώ η νίκη είναι η είσοδος ως κληρονόμων στη βασιλεία των ουρανών, ως υιών και κληρονόμων του Θεού, συγκληρονόμων και συμβασιλέων του Χριστού: «αυτό το (Άγιο) Πνεύμα συμμαρτυρεί τω πνεύματι ημών ότι εσμέν τέκνα Θεού. ει δε τέκνα, και κληρονόμοι, κληρονόμοι μεν Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού, είπερ συμπάσχομεν ίνα και συνδοξασθώμεν» (προς Ρωμαίους, 8, 16-17).

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2019

Άγιο Φως: θαύμα ή ανάβει με τον αναπτήρα;



Ντόρος προκλήθηκε και προκαλείται αυτές τις μέρες με το αγαπημένο θέμα - ένα από τα πολλά - ορισμένων για την προπασχάλια περίοδο, το θέμα του Αγίου Φωτός.
Αναδημοσιεύουμε το απόσπασμα (από εδώ - υπάρχει και διαφημιστικό βίντεο):

Μεγάλη συζήτηση αναμένεται να προκαλέσει το βιβλίο του Έλληνα ερευνητή Δημήτρη Αλικάκου που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Εκκρεμές. Στο βιβλίο με τίτλο «Λύτρωση – Περί του Αγίου Φωτός», ο ερευνητής καταρρίπτει όπως σημειώνει, βασισμένος σε μαρτυρίες ανθρώπων που εμπλέκονται πιο άμεσα απ’ όλους, το ετήσιο «θαύμα» του Αγίου Φωτός.
Από τον σκευοφύλακα του Παναγίου Τάφου Ισίδωρο και τον αρχιεπίσκοπο Κωνσταντίνης Αρίσταρχο, μια από τις σημαντικότερες μορφές της αγιοταφίτικης αδελφότητας, έως τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλο Γ’ και τον πρώην αρχιεπίσκοπο Ασκάλωνος.
Σε συνομιλία του ερευνητή με τον αρχιεπίσκοπο Αρίσταρχο, ο ιεράρχης εμμέσως παραδέχεται ότι δεν συμβαίνει θαύμα:
« - Πρόσφατα παρατήρησα ότι αλλάξατε το κείμενο περί της τελετής του Αγίου Φωτός στην ιστοσελίδα του Πατριαρχείου και στη θέση του μπήκε ένα άλλο, που δεν κάνει πουθενά λόγο για “θαύμα”.
- Ναι, αυτό το κείμενο δεν έπρεπε να είναι εκεί, δεν γνωρίζω πώς μπήκε. – Ναι, αλλά το νέο κείμενο δεν μιλάει για θαύμα.
 – Μα το Πατριαρχείο δεν μιλάει για θαύμα! Η λέξη προέρχεται από το “θαυμάζω”. Τι σχέση μπορεί να έχει με μια ιερή τελετή;
- Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Αναγκαστικά, η επόμενη ερώτηση δεν μπορούσε να είναι άλλη από τη λεγόμενη «απαγορευμένη»: “Και αφού δεν είναι θαύμα, τότε πώς ανάβει το Άγιο Φως;”»
Σε άλλο σημείο ο σκευοφύλακας του Παναγίου Τάφου, Ισίδωρος, φέρεται να παραδέχεται πως ο ίδιος ανάβει το φως στο καντήλι.
«Ακούστε. Το καντήλι μπαίνει σβηστό από μένα, όλος ο κόσμος το βλέπει μέσα από την τηλεόρασή του. Όμως όταν ο Πατριάρχης εισέρχεται στον Πανάγιο Τάφο το βρίσκει αναμμένο…» «Εγώ το ανάβω…» «Με έναν αναπτήρα, τι άλλο;»…

Το δικό μας απλό σχόλιο:

Μετά από τόσες μαρτυρίες, και παλιές και σημερινές (έχω και μια σπουδαία μαρτυρία αυτόπτη μάρτυρα, που πήγε χωρίς να πιστεύει και πίστεψε όταν είδε τα φωτεινά φαινόμενα μέσα στο ναό της Αναστάσεως), είναι αδύνατον να δεχθούμε ότι ο Άγιο Φως ανάβει με αναπτήρα ή πολύ περισσότερο ότι η Εκκλησία διαπράττει απάτη.
Αρκούμαστε να παραπέμψουμε στο βιβλίο του Χάρη Σκαρλακίδη, που ασφαλώς πρέπει να διαβάσει κάθε αληθινός ερευνητής. Ιδού και βίντεο του ίδιου. Ενότητα στο ιστολόγιό μας εδώ.
Για τα λοιπά, τα συμπεράσματα ας είναι δικά σας.
Καλή ανάσταση!...

Συμπλήρωμα
 
Η άμεση γνώση του Θεού από τους ανθρώπους   

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2019

Ἡ λέξη ἀνάθεμα καί ἡ σημασία της (Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς)




Πνεύματος Κοινωνία

Ἡ ἑλληνική λέξη ἀνάθεμα, ἀποτελεῖται ἀπό δύο λέξεις: τήν ἀνά, πού εἶναι μία πρόθεση ἡ ὁποία δεικνύει κίνηση πρός τά ἄνω, καί τό θέμα, πού σημαίνει ἕνα ξεχωριστό τμῆμα ἀπό κάτι.

Στή στρατιωτική ὁρολογία θέμα σήμαινε ἕνα ἀπόσπασμα· στήν πολιτική διακυβέρνηση, θέμα σήμαινε μία ἐπαρχία. Τώρα χρησιμοποιοῦμε τή λέξη «theme», πού προέρχεται ἀπό τό θέμα, γιά νά σημάνουμε μία συγκεκριμένη ἐνασχόληση [topic] μιᾶς γραπτῆς καί διανοητικῆς ἐργασίας.

Κυριολεκτικῶς τό ἀνάθεμα σημαίνει τήν ἀνύψωση κάποιου ξεχωριστοῦ πράγματος.

Στήν Παλαιά Διαθήκη αὐτή ἡ ἔκφραση ἐχρησιμοποιεῖτο ἐξ ἴσου σέ ἀναφορά πρός αὐτό πού ἦταν ἀποξενωμένο ἐξαιτίας ἁμαρτωλότητος, ἀλλά παρομοίως καί πρός αὐτό πού ἦταν ἀφιερωμένο στό Θεό.

Στήν Καινή Διαθήκη, στά κείμενα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου χρησιμοποιεῖται ἅπαξ σέ συνδυασμό μέ τό μαράν ἀθᾶ, πού σημαίνει τήν ἔλευση τοῦ Κυρίου.

Ὁ συνδυασμός αὐτῶν τῶν λέξεων σημαίνει χωρισμό μέχρι τήν ἔλευση τοῦ Κυρίου·
μέ ἄλλες λέξεις - τό νά παραδοθεῖ κάποιος [ὡς ὑπόλογος] σέ Αὐτόν (Α΄ Κορ. 16, 22).

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος χρησιμοποιεῖ τό ἀνάθεμα σέ ἄλλο μέρος χωρίς τήν προσθήκη τοῦ μαράν ἀθᾶ (Γαλ. 1, 8-9).

Ἐδῶ τό ἀνάθεμα ἐκφωνεῖται ἐναντίον τῆς διαστρεβλώσεως τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ ὅπως αὐτό κηρυσσόταν ἀπό τόν Ἀπόστολο, ἀνεξαρτήτως ἀπό ποιόν θά μποροῦσε αὐτή [ἡ διαστρέβλωση] νά διαπράττεται, εἴτε ἀπό τόν ἴδιο τόν Ἀπόστολο εἴτε ἀπό Ἄγγελο ἐξ οὐρανοῦ.

Σέ αὐτήν τήν ἴδια ἔκφραση ἐπίσης ὑπονοεῖται: «Ἄς κατακρίνει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος», διότι ποιός ἄλλος μπορεῖ νά κατακρίνει τούς Ἀγγέλους;

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στήν Ἀποκάλυψη (22, 3) λέγει ὅτι στή Νέα Ἱερουσαλήμ δέν θά ὑπάρχει ἀνάθεμα· αὐτό μπορεῖ νά κατανοηθεῖ μέ δύο τρόπους, δίνοντας στή λέξη ἀνάθεμα καί τά δύο νοήματα:

1) δέν θά ὑπάρχει καμμία ἀνύψωση στήν κρίση τοῦ Θεοῦ, διότι αὐτή ἡ κρίση ἔχει ἤδη ἔλθει εἰς πέρας· 2) δέν θά ὑπάρχει καμμία ἰδιαίτερη ἀφιέρωση στόν Θεό, διότι ὅλα τά πράγματα θά εἶναι τά ἱερά πράγματα τοῦ Θεοῦ, ἀκριβῶς ὅπως τό φῶς τοῦ Θεοῦ φωτίζει τούς πάντες (Ἀπ. 21, 23).



Στά πρακτικά τῶν Συνόδων καί τήν περαιτέρω πορεία τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἡ λέξη ἀνάθεμα κατέληξε νά σημαίνει τέλειο διαχωρισμό ἀπό τήν Ἐκκλησία.

«Ἡ Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία ἀναθεματίζει», «ἀνάθεμα οὗτος ἔστω», ἤ «ἀνάθεμα τοῦτο ἔστω», σημαίνει τελεία ἀπόσχιση ἀπό τήν Ἐκκλησία.

Ἀντιθέτως, σέ περιπτώσεις «διαχωρισμοῦ ἀπό τήν κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας» καί ἄλλων ἐπιτιμίων ἤ κανόνων μετανοίας ἐφαρμοσμένων σέ ἕνα πρόσωπο, τό ἴδιο τό πρόσωπο παρέμενε μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ἄν καί ἦταν περιορισμένη ἡ συμμετοχή του στήν πλήρη χάριτος ζωή Της.
Παρά ταῦτα, αὐτοί πού παρεδίδοντο σέ ἀνάθεμα ἀπεσχίζονταν τελείως ἀπό Αὐτήν, μέχρι τή μετάνοιά τους.

Ἡ ἐπί γῆς Ἐκκλησία συνειδητοποιώντας, ἐν ὄψει τῆς ἰσχυρογνωμοσύνης καί σκληροκαρδίας τους, ὅτι δέν μπορεῖ νά κάνει τίποτε γιά τή σωτηρία τους, τούς ἀνυψώνει στήν κρίση τοῦ Θεοῦ.

Αὐτή ἡ κρίση εἶναι ἐλεήμων πάνω στούς μετανοοῦντες ἁμαρτωλούς, ἀλλά φοβερή πρός τούς πείσμονες ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ. «Φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος ... καί γάρ ὁ Θεός ἡμῶν πῦρ καταναλίσκον» (Ἑβρ. 10, 31. 12, 29).

Τό ἀνάθεμα δέν εἶναι τελεία καταδίκη: μέχρι τόν θάνατο εἶναι δυνατή ἡ μετάνοια.

Τό ἀνάθεμα δέν εἶναι φοβερό ἐπειδή ἡ Ἐκκλησία εὔχεται συμφορές γιά ὁποιονδήποτε ἤ ἐπειδή ὀ Θεός ἐπιδιώκει τήν καταδίκη του. Ἐπιθυμοῦν [ὁ Θεός καί ἡ Ἐκκλησία] νά σωθοῦν ὅλοι.

Ἀλλά εἶναι φοβερό νά ἵσταται κάποιος ἔμπροσθεν τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ σέ κατάσταση ἀποσκληρυμμμένου κακοῦ: τίποτε δέν εἶναι κρυφό ἀπό Αὐτόν.

«Φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος· οὗτος Κριτής ἐστιν ἐνθυμήσεων καί ἐννοιῶν καρδίας· μηδείς εἰσέλθῃ πειράζων τήν πίστιν τήν ἀμώμητον, ἀλλ' ἐν πραότητι καί φόβῳ Χριστῷ προσέλθωμεν, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καί χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν» (Στιχηρά τῶν Ἀποστίχων, Ἑσπερινός τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων).

[Οἱ λέξεις στίς ἀγκύλες, ὄχι στίς παρενθέσεις, εἶναι προσθήκη τῆς μεταφράσεως]
ΠΗΓΗ (στά ἀγγλικά): Περιοδικό Orthodox Life, 1977, No. 2, σελ. 18.


Δείτε επίσης

Για τον άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς


Παλαιότερη ανάρτησή μας για το θέμα:
Ο αφορισμός και το ανάθεμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία

Οι Κυριακές της Μεγάλης Σαρακοστής


Κυριακή της Ορθοδοξίας 2019 στις Φιλιππίνες (από εδώ)

ΕΥΧΗ

Όλες οι Κυριακές της Μεγάλης Σαρακοστής, σαν να είναι σταθμοί στο ταξίδι ενός πνευματικού ταξιδιώτη, τιμούν πρόσωπα ή γεγονότα, που περιέχουν μηνύματα για τη συμμετοχή του ανθρώπινου σώματος και του υλικού κόσμου στην ένωση με το Θεό εν Χριστώ και για την τελειοποίηση και «θέωση» (δηλ. την τελειότερη αγιότητα) του ανθρώπου, ακόμη και του πιο διεφθαρμένου και αμαρτωλού (με μετάνοια βέβαια).
Είναι οι εξής Κυριακές:

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας (Α΄ Νηστειών), όπου εορτάζεται το τέλος της Εικονομαχίας, μιας αιματηρής περιόδου στη βυζαντινή ιστορία, όπου οι αυτοκράτορες απαγόρευαν επί ποινή θανάτου στους χριστιανούς να τιμούν τις ιερές εικόνες. Οι εικονομάχοι ισχυρίζονταν ότι ο Χριστός δεν πρέπει να ζωγραφίζεται, επειδή ως Θεός, «δεν έχει σώμα». Αυτό όμως σημαίνει ότι αρνούνταν ότι ο Κύριος, εκτός από Θεός, είναι και άνθρωπος. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, τιμώντας τις εικόνες (όχι λατρεύοντάς τις, φυσικά), υπερασπίζεται την αληθινή ανθρώπινη φύση του Χριστού, εξαιτίας της οποίας μπορούμε να ενωθούμε με Αυτόν και, κατ’ επέκτασιν, με το Θεό.

Η Κυριακή του αγίου Γρηγορίου Παλαμά (Β΄ Νηστειών), του σοφού και ειρηνοποιού μοναχού και επισκόπου Θεσσαλονίκης, που (απέναντι στις αντίθετες απόψεις που είχαν έρθει από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία) υποστήριξε την ορθόδοξη άποψη ότι ο άνθρωπος μπορεί να ενωθεί με το Θεό και μάλιστα ότι ακόμη και το σώμα μας ενώνεται με το Θεό και γίνεται άγιο.

Η Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης (Γ΄ Νηστειών), όπου οι χριστιανοί έρχονται στη θεία λειτουργία και ασπάζονται το σταυρό του Κυρίου, για να ενισχυθούν πνευματικά για το υπόλοιπο της Σαρακοστής. «Όπως ένας βασιλιάς που έρχεται σε μια επαρχία, στέλνει πρώτα τα λάβαρά του, για να προετοιμάσει το λαό για τον ερχομό του, έτσι κι ο Χριστός, που έρχεται στην εορτή του Πάσχα, στέλνει πρώτα το λάβαρό Του, το Σταυρό, για να πάρει θάρρος ο λαός και να προετοιμαστεί να Τον υποδεχτεί», όπως γράφει ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν.

Η Κυριακή του αγίου Ιωάννη της Κλίμακος (Δ΄ Νηστειών), ενός αγίου από το Σινά, που έγραψε, τον 6ο αιώνα μ.Χ., το βιβλίο Κλίμαξ (=Σκάλα), όπου μελετά τις αρετές και τα πάθη της ανθρώπινης ψυχής, δηλ. τα σκαλοπάτια που ανεβάζουν τον άνθρωπο στο Θεό και εκείνα που τον κατεβάζουν στο σκοτάδι και στην απώλεια. 
Για τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, ας προσθέσουμε την εξής εμπειρία ζωής (από εδώ):
"...Θυμάμαι την περίπτωση ενός προτεστάντη που, καθώς μελέταγε τα γραπτά του αγίου, αναθεώρησε πολλά για τα πιστεύω του, τις πεποιθήσεις του, όπως επίσης και για την ποιότητα που νόμιζε πως είχε η πνευματική του κατάσταση. Ο άγιος στάθηκε αφορμή (αν και δεν ήταν ο μόνος) ο προτεστάντης αυτός να μεταστραφεί αργότερα στην Εκκλησία του Χριστού (Ορθοδοξία) και ν' αφήσει πίσω του τον κίβδηλο πνευματικό κόσμο κάποιων ονειροπαρμένων δυτικοαναθρεμμένων Χριστιανών.
Ανακάλυψε πως η Εκκλησία δεν είναι ένας απέραντος ηθικισμός με ωραία λόγια, ευφάνταστη παρουσία, όμορφα κοστούμια με περιποιημένα μαλλιά και καλές πράξεις να επιβεβαιώνουν τους λογισμούς των δογμάτων. Έμαθε πως ήταν αμαρτωλός και γεμάτος πάθη και αυτό ήταν για εκείνον μια πρωτόγνωρη ανακάλυψη!
Είχε μάθει να ζει με αυτοπεποίθηση, στηριζόμενος στη συναισθηματική του πεποίθηση πως είναι αναγεννημένος, κι έχοντας φορέσει το μανδύα της ταπεινοφροσύνης, προχωρούσε στην οδό της δικής του ευδαιμονίας. Αργότερα πληροφορήθηκε εσωτερικά πως ο μανδύας αυτός είχει δυό ονόματα: Υπερηφάνεια και Ταπεινολογία. Φαντάζεστε το σοκ που υπέστη; Νόμιζε πως ξύπνησε από όνειρο, κι όμως είχαν περάσει χρόνια...".


Η Κυριακή της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας (Ε΄ Νηστειών), μιας πόρνης από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, που μετανόησε πικρά, έζησε ως ερημίτισσα στην έρημο του Ιορδάνη σχεδόν για 50 χρόνια και κατέληξε μεγάλη και θαυματουργή αγία και παράδειγμα μετάνοιας και επιστροφής στο Χριστό.

Τέλος, έρχεται η Κυριακή των Βαΐων, όπου ο Χριστός ανατρέπει τις εθνικιστικές προσδοκίες των Ιουδαίων (που Τον περίμεναν σαν στρατηγό, που θα κήρυττε επανάσταση με το σπαθί), μπαίνει στα Ιεροσόλυμα ως άοπλος ιππέας ενός ταπεινού όνου, ακολουθούμενος από άοπλους και φτωχούς μαθητές, φέρνει στη Γη τη βασιλεία των ουρανών (αντί για την πολιτική επανάσταση και το εθνικό μεγαλείο που ονειρευόταν ο όχλος) και το πληρώνει με το ζωή Του λίγες μέρες μετά, κάτω από το μπαλκόνι του Πιλάτου, για να καλέσει στη σωτηρία όλο τον κόσμο, ακόμη κι εκείνους τους ίδιους ανθρώπους του όχλου που άσπλαχνα Τον δίκασε και Τον καταδίκασε (βλ. και Πράξεις των Αποστόλων, 2, 36-40). Και φυσικά και εμάς.
Καλή Μεγάλη Σαρακοστή – Καλή Ανάσταση!

Κυριακή των Βαΐων στο Κάνσας, ιερά μονή Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας (εδώ, στο τέλος της ανάρτησης)

Περισσότερα:

Α΄ Νηστειών: της Ορθοδοξίας





Κυριακή των Βαΐων, με την οποία αρχίζει η Μεγάλη Εβδομάδα.

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2019

Ένα στεφάνι για τους 50 μουσουλμάνους που δολοφονήθηκαν στα τζαμιά της Ν. Ζηλανδίας στις 15 Μαρτίου 2019



Κυριακή της Ορθοδοξίας, 17 Μαρτίου 2019, πριν πάω στην εκκλησία γράφω αυτό το σημείωμα, γιατί δεν πρόλαβα χθες.
Δεν πρόλαβα, όχι από πλευράς χρόνου, αλλά ηρεμίας, ώστε να μπορέσω να γράψω για κάτι τόσο σοκαριστικό.

Τουλάχιστον 49 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σήμερα στις επιθέσεις που διαπράχθηκαν σε δύο κατάμεστα τεμένη στην Κράιστσερτς της Νέας Ζηλανδίας, λίγη ώρα αφού είχε αρχίσει η προσευχή της Παρασκευής, ανακοίνωσε η πρωθυπουργός της χώρας Τζασίντα Αρντέρν, κάνοντας λόγο για μια πράξη βίας «χωρίς προηγούμενο» σε αυτό το μέχρι σήμερα ειρηνικό κράτος του νότιου Ειρηνικού. ...
«Μπορώ να επιβεβαιώσω ότι το [ένα] πρόσωπο που συνελήφθη, όπως ενημερώθηκα, είναι υπήκοος Αυστραλίας, γεννημένος στην Αυστραλία», ανέφερε από τη δική του πλευρά ο Αυστραλός πρωθυπουργός Σκοτ Μόρισον, καταδικάζοντας απερίφραστα την επίθεση αυτού του «εξτρεμιστή, ακροδεξιού, βίαιου τρομοκράτη».
Αυτό που γεννά πολλά ερωτηματικά είναι οι επιγραφές που φέρει το φονικό όπλο που χρησιμοποίησε ο δράστης της τρομοκρατικής επίθεση στην πόλη Κράισττσερτς κατά την διάρκεια του Μακελειού στη Νέα Ζηλανδία. Μεταξύ των χειρόγραφων επιγραφών, διακρίνεται κατά μήκους της κάνης και η λέξη «Τουρκοφάγος» γραμμένη με λατινικούς χαρακτήρες [βλ. φωτο].

Το απόσπασμα από αναλυτικό ρεπορτάζ εδώ, όπου και βίντεο, στο οποίο μιλάει ο πρόεδρος της Ελληνορθόδοξης Κοινότητας Νέας Ζηλανδίας (και άλλα). Γενικά για το τραγικό γεγονός, εδώ.
Πληροφορηθήκαμε ότι ο δολοφόνος - ακροδεξιός σκίνχεντ, είναι φανερό αυτό - είναι μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αυστραλίας. Αυτό είναι ένα στοιχείο που μας λύπησε ακόμη περισσότερο. Αν για κάθε άνθρωπο είναι απαράδεκτο να σκοτώσει, δέκα φορές πιο απαράδεκτο είναι για έναν ορθόδοξο χριστιανό! Τι κατάφερε δηλαδή αυτός ο άνθρωπος; Ποιο ωφελήθηκε από αυτή την πράξη, πέρα απ' το διάβολο;
Αν και η ουσία δεν αλλάζει (ότι η διδασκαλία της Ορθοδοξίας δεν οδηγεί σε φόνους, ενώ το Ισλάμ γεννήθηκε ως πολεμική θρησκεία & εξακολουθεί να είναι τέτοια - γι' αυτό και αυτή η πράξη είναι στα πρότυπα επιθέσεων τζιχαντιστών, ιδίως στην Αίγυπτο), δεν αλλάζει επίσης το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν αθώοι και συγκεντρώθηκαν εκεί άοπλοι, για να προσευχηθούν και να λατρέψουν το Θεό, όπως τον νομίζουν εκείνοι, χωρίς να βλάψουν κανένα.

Και αν υπάρχουν πολιτικές σκοπιμότητες ή άλλες λεπτομέρειες που ανατρέπουν την πρώτη εντύπωση, δεν το ξέρω και δε νομίζω ότι με ενδιαφέρει. Σίγουρα πάντως οι αρρωστημένες ιδέες που όπλισαν το χέρι του δράση δεν προέρχονται από την Ορθοδοξία. Και οι Έλληνες νεοναζί, υποκριτικά, επικαλούνται την Ορθοδοξία ως ιδεολόγημα για τους σκοπούς τους.
Όμως αισθάνομαι υποχρεωμένος να ζητήσω συγγνώμη από τους δράστες και τις οικογένειές τους, γιατί κι εγώ είμαι ορθόδοξος χριστιανός και ξέρω ότι δεν κάνω σωστά το χρέος μου απέναντι στους συνανθρώπους μου, όλων των λαών και των θρησκειών.
Παρακαλώ ο Θεός να συγχωρήσει το δράση και να κατατάξει τα θύματα μαζί με τους μάρτυρες και τους αγίους. Ας πω μια βαριά κουβέντα, ότι τους σκότωσε σαν ισλαμιστής, ενώ εκείνοι πέθαναν σαν χριστιανοί.
Ο Θεός ας είναι βοηθός και φύλακας κάθε ανθρώπου, διά της Θεοτόκου και πάντων των αγίων και των αγίων αγγέλων.
Αμήν.

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2019

Ένας παπάς (σύγχρονος άγιος) τρόφιμος στη τμήμα απεξάρτησης στο Δαφνί...


Το θυμηθήκαμε χθες, που ακούσαμε να το διαβάζουν από το ραδιοσταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας. Ας είναι καλά οι αδελφοί μας και όλος ο κόσμος.
Ας έχουμε την ευχή του ιερέα και όλων των προσώπων που αναφέρονται εδώ...
Τότε γράφαμε:
 
Μια από τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες της σύγχρονης ορθόδοξης πνευματικότητας που έχω διαβάσει. Και μόνο για μια τέτοια περίπτωση ΑΞΙΖΕΙ να είμαι ορθόδοξος χριστιανός στην Ελλάδα του... του Σήμερα, τέλος πάντων, όπως κι αν αριθμείται αυτό το Σήμερα.
Παρακαλώ να μελετηθεί μέχρι το τέλος, γιατί και το τέλος έχει σημασία.

ΕΝΑΣ ΑΧΡΗΣΤΟΣ, ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙ ΧΡΗΣΙΜΟΣ

Είναι εδώ
Απόσπασμα από το άρθρο Ιερεύς τις του 20ού αιώνος


Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

Ο ζωντανός Άγιος Τάφος και η εμπειρία των αρχαιολόγων...


Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ - HOLY SEPULCHRE RESTORATION IN JERUSALEM (βίντεο από rommelervin)

Η Τώνια Μοροπούλου σε ομιλία της στην Κέρκυρα στις 30/10/2017 περιγράφει με λεπτομερή τρόπο τα ιστορικά ευρήματα της επιστημονικής της ομάδας εντός του Παναγίου Τάφου και τον τρόπο αποκατάστασής του μετά τις ζημιές που ο χρόνος αφήνει πάνω σε κάθε μνημείο. 
Προς το τέλος της παρουσίασής της ερωτάται και κοινοποιεί δημόσια την εντύπωσή της για τον τάφο του Χριστού και την ενέργεια που το μνημείο αυτό περικλείει (από το σημείο στο 38:24΄΄). 

Mrs Tonia Moropoulou descrivbes the new restoration of the Tomb of Christ in 2017. At the end of the video she considers that that tomb is quite alive under energetic perspective.