ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Επιστρέφουν κάθε χρόνο... Το εορταστικό 7ήμερο στην κατακλείδα του Ιούλη!


Οι μεγάλοι (και αγαπημένοι του λαού μας) άγιοι, που συνθέτουν ένα μεγάλο εορταστικό επταήμερο. Αυτό το επταήμερο δεν επιτρέπεται να το ξεχάσουμε, δεν επιτρέπεται να το αγνοούν τα παιδιά σας / τα παιδιά μας. Είναι κομμάτι της καρδιάς του πολιτισμού μας, παράγοντας ποιότητας ζωής, σημείο αντίστασης στην αλλοτρίωση, στην υποδούλωση, στη νέα τάξη πραγμάτων. Γι' αυτό, παρακαλώ (οπωσδήποτε όμως), ένα κλικ αγάπης και ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας στις αναρτήσεις που περιλαμβάνονται σ' αυτό το αφιέρωμα. Έτη πολλά κι ευλογημένα - και καλό παράδεισο σε όλους - με τις πρεσβείες των αγίων μας. Αμήν.





 

Άγιος Μωυσής ο Ούγγρος, ο ελεύθερος σκλάβος, που αρνήθηκε να γίνει σεξουαλικός σκλάβος (26 Ιουλίου)...

 

27 Ιουλίου: Ένας απλός άνθρωπος τα βάζει με πλήθος Γενιτσάρων! (άγιος Χριστόδουλος ο εκ Κασσάνδρας)...

 

 
Δώστε και στους τουρίστες μας κάτι, να χαρούν και (γιατί όχι;) να σωθούν.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Μικροί Χαιρετισμοί στην αγία Μαρία Σκομπτσόβα του Παρισιού & σε άλλους αγίους




mat-maryja.jpg

Αγία Μαρία Σκομπτσόβα του Παρισιού (+1945)

Οι δια Χριστόν σαλοί ήταν οι άγιοι της ελευθερίας. Η ελευθερία μας καλεί, ενάντια σ’ όλο τον κόσμο, ενάντια όχι μόνο στους ειδωλολάτρες, αλλά και σε πολλούς που αρέσκονται να λέγονται Χριστιανοί, να αναλάβουμε το έργο της Εκκλησίας σ’ αυτό το δρόμο ο οποίος είναι και ο πιο δύσκολος. Και θα γίνουμε σαλοί δια Χριστόν, γιατί γνωρίζουμε όχι μόνο τη δυσκολία αυτού του δρόμου, αλλά και την απέραντη ευτυχία του να νιώθουμε το χέρι του Θεού σε ό,τι κάνουμε.
Η Μητέρα Μαρία ανακηρύχθηκε επίσημα Αγία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον Μάρτιο του 2004. Ήδη όμως, στη συνείδηση των ανθρώπων που ήξεραν τις λεπτομέρειες της ζωής της αναγνωριζόταν σαν μια από τις μεγαλύτερες Αγίες του 20ου αιώνα. Ήταν μια λαμπρή θεολόγος που υπηρέτησε με γενναιότητα την πίστη της σε εφιαλτικούς καιρούς και είχε μαρτυρικό θάνατο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ράβενσμπρουκ στη Γερμανία το 1945″ (
Τζιμ Φόρεστ).
Η αγία Μαρία Σκομπτσόβα, κατά κόσμον Ελισαβέτα Πιλένκο, γεννήθηκε το 1891 στην πόλη Ρίγα της Λεττονίας, η οποία τότε ήταν κομμάτι της Ρωσικής αυτοκρατορίας. Έζησε μια επική ζωή, γεμάτη ανατροπές, προσωπικές και εθνικές τραγωδίες, αλλά και μια σημαδιακή γνωριμία με το Χριστό, στο νεκροκρέβατο της κορούλας της Νάστιας, η οποία θα καθόριζε το υπόλοιπο της ζωής της, στην απόφασή της να ζήσει ως μοναχή, όντας ακόμη νέα με μικρά παιδιά, στην προσφορά της για το συνάνθρωπο με όλη της την ψυχή και τέλος στον μαρτυρικό της θάνατο στα κρεματόρια του Ράβενσμπρουκ, για χάρη των διωκόμενων Εβραίων από τους Ναζί, στις 30 Μαρτίου του 1945, ανήμερα της Μεγάλης Παρασκευής του Πάσχα.
 
Η ζωή της πέρασε από τα λογοτεχνικά σαλόνια της Αγίας Πετρούπολης, από τη συμμετοχή της στο κίνημα των Μενσεβίκων σοσιαλιστών (της είχε δοθεί η εντολή να δολοφονήσει τον Τρότσκυ), από το πόστο της Δημάρχου της Ανάπα, στην εξορία στην Ευρώπη ως μητέρα τριών παιδιών. Με κέντρο το Παρίσι, έζησε τα πιο μεστά χρόνια της ζωής της. 
Το 1932 έλαβε το μοναχικό σχήμα, το οποίο υπηρέτησε με φλεγόμενη καρδιά από αγάπη για τον συνάνθρωπό της, την εικόνα του Θεού, μια αλήθεια που είχε νιώσει ως το μεδούλι της ύπαρξής της. 
Παρέδωσε την ψυχή της στον θάλαμο αερίων με μια τελευταία κίνηση αυτοθυσίας (πήρε τη θέση μιας άλλης γυναίκας), επισφραγίζοντας έτσι την αγιασμένη της ζωή με έναν ταιριαστό για εκείνη θάνατο.
 
Ο ασυμβίβαστος τρόπος με τον οποίο υπηρέτησε τον Χριστό, η εκρηκτική της προσωπικότητα και η ελευθερία στην οποία την οδήγησε η αλήθεια του Θεού, τη χαρακτήρισαν σαν σαλή δια Χριστόν και οι σύγχρονοί της, αλλά κι έτσι παρέμεινε στη συνείδηση των πιστών μέχρι σήμερα. Εκτός από το παράδειγμα της ζωής της, άφησε πλήθος γραπτών, ποιήματα, άρθρα, δοκίμια· από τις αγιογραφίες της σώζονται πολλές στο Παρίσι, στη μονή του Τιμίου Προδρόμου του μακαριστού Γέροντος Σωφρονίου στο Έσσεξ και στη Ρωσία.

Πηγή: Αγία Μαρία Σκομπτσόβα (1891-1945), Η θυσία του αδελφού, εκδ. Δορκάς, Αθήνα 2007.
"Ν": Περισσότερα εδώ.
 
0_2


╰⊰¸¸.•¨* 

Χαιρετισμοί στήν Ὁσία Ἐντάνα (St Edana) τήν ἐρημίτρια
στούς ποταμούς Boyle καί Shannon τῆς Ἰρλανδίας (5/7, +? αἰ.)
καί στήν Ἁγ. ὁσιομάρτυρα μοναχή Μαρία Σκομπτσόβα,
 

Χαῖρε, ὁσία Ἐντάνα τῆς Ἰρλανδίας
Χαῖρε, ὁσιομάρτυς Μαρία Σκομπτσόβα
Χαῖρε, Ἐντάνα ὑποστύλωμα τῆς καρδιᾶς μας
Χαῖρε, ὑδρόβιο πτηνό τῶν Ἰρλανδικῶν ποταμῶν
Χαῖρε, Μαρία ὅτι ἄσκησες τό Μοναχισμό μέσα στήν πόλι·
Χαῖρε, Μαρία Σκομπτσόβα ὅασι στήν ἔρημο τῶν ἀνθρωπίνων καρδιῶν·
Χαῖρε, Μαρία ὅτι δεχόσουν κάθε παραστρατημένο ἄνθρωπο·
Χαῖρε, ὅτι τούς περιέβαλλες μέ τήν χωρίς ὅρια ἀγάπη σου·
Χαῖρε, Ἐντάνα ροδόδενδρο στήν προσευχή μας
Χαῖρε, γαλάζια ξεκούρασι τῆς ψυχῆς μας
Χαῖρε, Ἐντάνα ροδόχρωμη ἀγάπη
Χαῖρε, ἐρημίτρια τῆς ἐλπίδος
Χαῖρε, Ἁγίες Μαρία Σκομπτσόβα καί Ἐντάνα!

2c46083292aa200e0413efe2e92b4140
Οσία Μαρία Σκόμπτσοβα, οσία Ματρώνα η Αόμματη και Γερόντισσα Γαβριηλία

Χαιρετισμοί στόν Ὅσιο Χειμέριο τόν ἐρημίτη
τοῦ Val-Saint-Imier στήν ὄροσειρά Jura Ἑλβετίας (12/11, +610)
καί στήν αγια Μαρία Σκομπτσόβα,
 

Χαῖρε, ὅσιε Χειμέριε
Χαῖρε, ἁγία Μαρία Σκομπτσόβα
Χαῖρε, Χειμέριε ἐρημίτη τῆς Jura Ἑλβετίας
Χαῖρε, Μαρία Σκομπτσόβα πανδοχεῖο τοῦ Παρισιοῦ·
Χαῖρε, Χειμέριε ὅτι ἡ προσευχή σου εἶναι σιωπητήριο τῶν παθῶν
Χαῖρε, Χειμέριε ὅτι ἡ προσευχή σου εἶναι προσκλητήριο πρός τό Θεό
Χαῖρε, Μαρία ὁσιομάρτυς ὅτι ἔγινες “τά πάντα τοῖς πᾶσι”·
Χαῖρε, Μαρία Σκομπτσόβα ποιήτρια καί ζωγράφε·
Χαίρετε, Μαρία καί Χειμέριε ὑπότιτλοι στό βιβλίο
τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ μέσ’ στήν καρδιά μας
Χαίρετε, ὅτι οἱ πρεσβεῖες σας
πάντα μᾶς περιστοιχίζουν.
Χαῖρε, Ἅγιοι Μαρία καί Χειμέριε!

3ebe29aa37b7a4fa882878282770cb0d

Χαιρετισμοί στήν αγία Μαρία Σκομπτσόβα
καί στό Γάλλο συνεργάτη της Ἅγ. Δημήτριος Klépin
τόν Πρεσβύτερο ἱερομάρτυρα στό Παρίσι Γαλλίας (9/2, +1944)
[σύναξι 20/7]

Χαῖρε, ὁσιομάρτυς Μαρία Skobtsova·
Χαῖρε, ἱερομάρτυρα Δημήτριε Klépin·
Χαῖρε, Μαρία στήριγμα τῶν ἀπεγνωσμένων·
Χαῖρε, γάργαρο νερό τοῦ ποταμοῦ Σηκουάνα·
Χαῖρε, Δημήτριε Klépin Γαλλέ Πνευματικέ Πατέρα·
Χαῖρε, ἐγκάρδιο καλλωπιστικό φυτό τοῦ Λούβρου ποταμοῦ·
Χαῖρε, Μαρία Skobtsova ἀγάπη τῆς ὄμορφης Λεττονίας·
Χαῖρε, διά Χριστόν σαλή στούς μοντέρνους καιρούς·
Χαίρετε, ἅγιοι Δημήτριε Klépin καί Μαρία Skobtsova
σύγχρονοι ἱεραπόστολοι τῆς Πόλεως τοῦ Φωτός·
Χαίρετε, συνεργάτες στό ἔργο τῆς ἀγάπης
πρός κάθε ταλαιπωρημένη ψυχή.
Χαίρετε, Ἅγιοι Δημήτριε καί Μαρία!

78f1bcc047d5c34b57df1f194a1202bf

Χαιρετισμοί στήν Ἁγ. ὁσιομάρτυρα μοναχή Μαρία Skobtsova
καί στήν Ἁγία ὁσιομάρτυρα Μαργαρίτα, τήν ἡγουμένη
Μονῆς στό Μένζελισκ Ρωσίας, ἀπό Ἑλλάδα
(25/1 καί 19/10, +1917)

Χαῖρε ὁσιομάρτυς Μαργαρίτα·
Χαῖρε, ὁσιομάρτυς Μαρία Skobtsova·
Χαῖρε Μαργαρίτα καύχημα τῆς Ἑλλάδος·
Χαῖρε νέα ὁσιομάρτυς στή Μαρτυρική Ρωσία·
Χαῖρε, Μαρία Skobtsova μοναχικό ἄνθος τοῦ Παρισιοῦ·
Χαῖρε, Μητέρα Μαρία ὅτι ἡ Μονή σου ἦταν ὅλη ἡ Γαλλία·
Χαῖρε ὁσιομάρτυς Μαργαρίτα ὅτι ὁ Ἅγιος Νικόλαος σοῦ
ἐμφανίσθηκε καί σοῦ εἶπε μή φοβηθεῖς τό Μαρτύριο·
Χαῖρε, Μαρία Skobtsova ὅτι θυσιάσθηκες στό
θάλαμο ἀερίων γιά τήν ἀγάπη τοῦ πλησίον·
Χαίρετε, ἄρπες τοῦ Θεοῦ ὅτι ἀρπάξατε
τήν Οὐράνια Βασιλεία Του.
Χαίρετε, Ἅγίες Μαρία καί Μαργαρίτα!


Χαιρετισμοί στήν Ἁγ. ὁσιομάρτυρα μοναχή Μαρία Skobtsova
καί στόν Ἅγ. Ἰωάννη Μαξίμοβιτς,
Ἐπίσκοπο San Francisco τῆς California τῶν ΗΠΑ
καί Παγκόσμιο Ἰσαπόστολο (19/6 & 2/7, +1966)

Χαῖρε, ἅγιε Ἰωάννη Μαξίμοβιτς·
Χαῖρε, ὁσιομάρτυς Μαρία Skobtsova·
Χαῖρε, Ἰωάννη Ἰσαπόστολε τῶν τεσσάρων Ἡπείρων·
Χαῖρε, διά Χριστόν σαλή ἀγάπη πρός τό Θεό·
Χαῖρε, Skobtsova ἱεραπόστολε τῶν νυχτερινῶν κέντρων·
Χαῖρε, Skobtsova Ὀρθόδοξο χαμόγελο τῆς Παρισιοῦ·
Χαῖρε, Μαξίμοβις ἄγγελε Θεοῦ μέ ἀνθρώπινη μορφή·
Χαῖρε, Skobtsova διά Χριστόν σαλή τῆς Πόλεως τοῦ Φωτός·
Χαίρετε, Ἰωάννη Μαξίμοβις καί Μαρία Skobtsova
ὀμορφοστολισμένα καμπαναριά τῆς Εὐρώπης·
Χαίρετε, ὅτι ὁ Κύριος κτυπάη τίς καμπάνες
τῆς ψυχῆς σας μέσ’ στίς καρδιᾶς μας.
Χαίρετε, Ἅγιοι Μαρία καί Ἰωάννη!

80201a3953c0cbb9486f9906197d1ee1

Χαιρετισμοί στήν Ἁγ. Δάφνη (Dymphna)
τήν ἐρημίτρια καί παρθενομάρτυρα
στό Gheel Βελγίου καί 1η ἱδρύτρια ψυχιατρικοῦ
ἱδρύματος, ἀπό Ἰρλανδία (15/5, +7ος αἰ.)
καί στήν Ἁγ. ὁσιομάρτυρα Μαρία Skobtsova, 
 
Χαῖρε, ἁγία Μαρία Skobtsova
Χαῖρε, ἁγία παρθενομάρτυς Δάφνη
Χαῖρε, Μαρία Skobtsova χελιδονοφωλιά τοῦ Παρισιοῦ
Χαῖρε, διαμόρφωσι τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ στήν καρδιά μας
Χαῖρε, παρθενομάρτυς Δάφνη φωσφορική ἀγάπη τῆς Ἰρλανδίας
Χαῖρε, ροδόπεπλη μαρτυρική μελωδία τοῦ Gheel Βελγίου
Χαῖρε, Μαρία Skobtsova ὅτι ἔγινες μητέρα γιά ὅλους
Χαῖρε, Δάφνη ὅτι ἡ καρδιά σου εἶναι ροδότοπος ἀρετῶν
Χαῖρε, Μαρία ὅτι λυπόταν ἡ καρδιά σου πού
“δέν μποροῦσε νά στεγάση τό σύμπαν”·
Χαῖρε, Δάφνη ὅτι ἀκολούθησες μέχρι
τέλους τό δρόμο τῆς ἀγάπης
Χαῖρε, Ἁγίες Δάφνη καί Μαρία!

Εικόνες και φωτογραφίες

6964292-10649249
 
38658015
158059952_989888de87_b
2940604479_2b264eaff7_z
2941988812_3c2df0d40b_m
8187082426_c5b1c05faf_z
8586389614_3709a13697_b
Four_martyrs
icone eglise st nicolas amsterdam
image
images
Maria-Skobtsova-5
maria-skobtsova-icon
maria-skobtsova
maria.paris
MARIAICON
Mother-Maria-Fostoropoulis-600x768
sts Elie, marie, dimitri, yuri sts martyrs de Paris
thumbs_1
untitled-1

A Better World is Within You



“We must eliminate poverty, oppression, racism…”
How is it possible to disagree with the demand for justice? Who would not agree to end all suffering? How can we not commit our lives to bringing about a better world?
The desire for justice and an end to suffering are deeply seductive in our modern world. Being told that these are false desires flies in the face of almost everything that characterizes our present culture. On their surface, these desires seem deeply religious. But as religions go, they are married more to hell than to heaven. And, just to keep my readers a little off-balance, I will start by thinking of this from a Buddhist perspective.
An easy summary of the teachings of the Buddha is to say that he offered a way to escape the world of suffering. It is possible to critique his method and his conclusions. But, prior to the modern period, no one would have criticized his observations regarding suffering in this world.

Siddhārtha Gautama lived some centuries before Christ. Disease and death were unavoidable, medical help of but little benefit. A large part of any population would not live to see adulthood. His story was that his parents sheltered him from all this. His spiritual journey began when he left that safety and first encountered old age, suffering and death. His experience posed the essential religious question: what of suffering?
It can be said that every religion in the world addresses the problem of suffering. They vary in their accounts of suffering’s origin and of the means of addressing it. But all recognize that the problem of suffering is at the very core of human existence. The Modern Project can itself be seen as a religious response to the problem of suffering. However, in a strange twist of Christian eschatology, modernity assumes that suffering, sorrow and injustice can be ended. And, if those things cannot be utterly obliterated, then the world is still rightly engaged in the ever-increasing pursuit of that goal.
A common point in any endeavor is that the first 90-95 percent of a project is the most easily accomplished. The last 5 percent or so, the completion that encompasses perfection, is the most pernicious and persistent. I have friends in Rotary International. One of them was the primary leader in Rotary’s efforts to eradicate polio. I recall the incredible efforts in my childhood that removed polio from the list of American dangers. The same work has successfully reduced its existence to only three countries. And yet, year by year, it persists. Completion is a very difficult thing.

Eliminating a disease is but a little thing. There are no vaccines against racism and poverty, no medicines that protect us from anger and greed. Indeed, even our drive against disease has sometimes resulted in new and unforeseen disease. Current studies suggest that our overly antiseptic world is producing allergies and other intractable problems. We may need dirt more than we know.
Christianity does not envision a world without suffering and injustice, except as a final gift from God in the Eschaton. God has not created an evil world, but neither has He removed evil from the world or destroyed disease. Christ tramples down Death by death, but does not thereby exempt His followers from enduring the same: we’re all going to die. His invitation to take up the Cross is a blank invitation to share in His sufferings.
I have written before about the deception of “building a better world.” Perhaps it would be proper to say that it’s fine to work for a “slightly better world,” or “improvements.” This is similar to saying that a glass of wine a day is good for your health. However, it doesn’t take much more than that to harm your health. The drive for improvement is itself fraught with problems.
Justice is an insatiable goal. Nothing can ever be fair enough, equal enough, right enough. Real or imagined, injustice remains and will remain until God alone makes it otherwise. In the modern world, the pendulum swings. Revolutions destroy empires and eradicate oppressors, always replacing them with new empires and new faces of oppression. Every swing of the pendulum seems to leave justice at a remove.
Christ said, “The Kingdom of God does not come with observation…. the Kingdom of God is within you.” (Luke 17:20-21). It is only with the apprehension of the inner Kingdom that human beings can be made to understand just how difficult the Kingdom’s coming truly is. If I can’t bring forth the Kingdom within my own heart, surely I shouldn’t imagine that by some act of force or law I could bring it forth within the larger world.
All of this being true, the virtues required for life in this world are not a passion for justice and zeal for a better world. Patient endurance and the ability to bear suffering are of much greater use. For the Church, an abiding question must be, “How do we become the kind of community that can support people in the sufferings of their lives?” This is not an acquiescence to suffering. It is the sober recognition that the limits of our power to remake the world require us to learn how to live in the world. Our hope is in the Kingdom of God, whose coming is sheer gift and wonder.

Click:

The Heresy of Racism

Through The Eastern Gate - From Tibetan Buddhism to Orthodox Christianity  

The Orthodox New Martyr Jose Munoz-Cortes from Chile (1997)
The Orthodox New Martyr of Mexico: Paul de Ballester-Convallier
Klaus Kenneth, the spiritual traveler 


Orthodox Church & Capitalism: Orthodox Fathers of Church on poverty, wealth and social justice
Is capitalism compatible with Orthodox Christianity?
"We are called to holiness!" ― Two orthodox voices from Africa about the Sunday of All Saints 
"That is the purpose of the Church, to make people holy"

Theosis, St. Silouan and Elder Sophrony
Theosis (deification): The True Purpose of Human Life 
"Partakers of Divine Nature" - About Deification & Uncreated Light in Orthodox Church
 

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Nitria (monastic site in ancient Egypt)

 
 
Nitria is one of the earliest Christian monastic sites in Egypt.[1] It was the earliest of the three major centers of Christian monastic activity in the Nitrian Desert, the other two were Kellia and Scetis.[1]
Nitria was founded in AD 330 by Ammon and quickly attracted thousands of monks through the remainder of the 4th century.[1] By 390, it evolved from a loose collection of solitary monks to an
organized community with bankers, merchants and church services.[1] Tourists from the nearby city of Alexandria came as well, even in large numbers, and many of the monks focused on servicing the tourists needs.[1] 
Other monks sought more remote areas, away from the tourists and merchants, and established a monastic center in Kellia twelve miles distant, in 338. The monastic population in Nitria declined during the fifth and sixth centuries and the site was abandoned sometime in the middle of the seventh century.[1]
Little remains today at its location near or under the modern village of Al Barnuji.[1] Nitria should not be confused with the monasteries at Wadi El Natrun (formally known as Scetis), which are still in existence. Nitria was named for a nearby town which took its name from the deposits of nearby natron, a salt used by the Ancient Egyptians in the embalming of mummies.[1]

Nitria and Kellia, maps and information.

[1]  Roger S. Bagnall, etc. Egypt from Alexander to the early Christians: An Archaeological and Historical Guide, Getty Publications, 2004. pg. 108-112
 
See also

The holy anarchists... in the Egyptian Desert
Dream Team of the Desert (tag)
Orthodox Monasticism
Monasticism (tag)
Saint Pambo of the Nitrian desert, whose face shone like lightning (July 18)

Three Africans ancients saints: Anthony the Great (the Professor of Desert), Athanasius the Great & Cyril of Alexandria
St Pachomius the Great of Egypt, the founder of the cenobitic monastic life


 
Neophytos Kongai, Orthodox Bishop of Nitria (here), now Bishop of Nyeri-Eastern Kenya