ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

«Είμαι πολύ καλά. Κάνω ρέικι, γιόγκα, μιλάω με αγγέλους…»


Φωτο από το Διαδίκτυο

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Η εποχή μας βρίσκεται στο «τρίτο στάδιο της αθεΐας», όπως το περιγράφει ο μεγάλος Γάλλος ορθόδοξος θεολόγος Ολιβιέ Κλεμάν.
Στο α΄ στάδιο, γράφει, οι άνθρωποι επιτίθενται κατά της θρησκείας. Στο β΄ στάδιο, απλά αδιαφορούν για τη θρησκεία, δεν ασχολούνται πια μ’ αυτήν. Και στο γ΄ στάδιο, βάζουν στη ζωή τους μια καινούργια δεισιδαιμονία, με την οποία αντικαθιστούν τη θρησκεία που εγκατέλειψαν.
Σήμερα η κοινωνία μας έχει περάσει στο γ΄ στάδιο και σ’ αυτό οφείλεται η χιονοστιβάδα της ενασχόλησης με τη γιόγκα και το διαλογισμό, το φενγκ σούι, τα μέντιουμ, τους αστρολόγους, τις τράπουλες ταρώ, τις κρυσταλλοθεραπείες και γενικά τις «ενεργειακές θεραπείες», τη «θετική ενέργεια», τις «τεχνικές αυτοβελτίωσης», την «αύρα», το κάρμα και τη μετενσάρκωση, ακόμη και τη μαγεία, τις ασιατικές πολεμικές τέχνες (περιλαμβάνοντας διαλογισμό, παραψυχολογικές δυνάμεις και άλλα στοιχεία από τις θρησκείες της Άπω Ανατολής) και τους εξωγήινους (ενασχόληση με μορφή «πνευματικών επαφών» και όχι αληθινής επιστημονικής έρευνας).

Όλα αυτά που ψάχνουν οι άνθρωποι σ’ αυτές τις πρακτικές, υπάρχουν με άριστη μορφή στην πνευματική κληρονομιά των πατέρων μας, την Ορθοδοξία. Όμως δεν το ξέρουμε και δεν τα αναζητούμε ποτέ εκεί. Ευτυχώς, αρκετοί άνθρωποι, μετά από «πνευματικά ταξίδια» στο βουδισμό, τον ινδουισμό, τον πνευματισμό, τις θρησκείες των Ινδιάνων και ένα σωρό άλλους εξωτικούς δρόμους (που έχουν γίνει μόδα πλέον), ανακάλυψαν την Ορθοδοξία και επέστρεψαν σ’ αυτήν. Όμως η μόδα παραμένει και διαρκώς ενισχύεται, διαφημιζόμενη με κάθε μέσον και τρόπο…
Υποτίθεται ότι όλα τα παραπάνω «δεν έχουν σχέση με καμιά θρησκεία», απλώς είναι τεχνικές αναβάθμισης του εαυτού μας και βελτίωσης της ζωής μας. Δυστυχώς, δεν είναι έτσι. Ένας πραγματικός ορθόδοξος χριστιανός (που όχι μόνο πηγαίνει στην εκκλησία, νηστεύει, εξομολογείται, μεταλαβαίνει, προσεύχεται κ.τ.λ., αλλά και συνδέει τη ζωή του μ’ αυτά και ξέρει πολύ καλά τι νόημα έχουν) δεν έχει ποτέ την ανάγκη ν’ ασχοληθεί με αυτές τις πρακτικές, γιατί καλύπτεται 100% από το Χριστό.

Τα άλλα είναι υποκατάστατα της θρησκείας, που έχουν στόχο να προσφέρουν στον άνθρωπο αγάπη, γαλήνη, ειρήνη, αυτογνωσία, σοφία, αρμονική ζωή, σύνδεση με όλα τα πλάσματα κ.λ.π., δηλαδή ακριβώς αυτά που, εκ πρώτης όψεως, προσφέρει και η θρησκεία. Ο ασχολούμενος με κάποια από αυτά, κατά κανόνα δεν συνδέει τη θρησκεία με το βάθος της ζωής του και δεν αναζητά την πνευματική και ηθική του αναβάθμιση σ’ αυτήν, αλλά περιορίζεται στις «μοντέρνες πρακτικές», τις εισαγόμενες από άλλες θρησκευτικές παραδόσεις. Ίσως παράλληλα πηγαίνει και στην εκκλησία, αλλά συνήθως αυτό το κάνει είτε τυπικά (ως έθιμο), είτε παρερμηνεύοντάς το με βάση τις ξένες διδασκαλίες που ακολουθεί: «Πηγαίνω στα ξωκλήσια, γιατί έχουν καλούς κραδασμούς», μου έλεγε μια κυρία κάποτε…

Δυο απλά λόγια για το ρέικι και τη γιόγκα.
Τι ακριβώς είναι το ρέικι; Ένας πνευματικός δρόμος, με τον οποίο ο άνθρωπος καλλιεργεί μέσα του την αγάπη, την ειλικρίνεια, την ανιδιοτέλεια κ.τ.λ., βρίσκει τη γαλήνη, εξισορροπείται ψυχοσωματικά, και, αν προχωρήσει σε «ανώτερα στάδια», αρχίζει να έχει επαφές με όντα από «ανώτερους κόσμους».
Τι είναι η γιόγκα; Μια μέθοδος, με την οποία οι ινδουιστές αυτοσυγκεντρώνονται, αποκόπτονται από τον εξωτερικό κόσμο (τον οποίο θεωρούν αυταπάτη) και βυθίζουν το νου τους στον «εσωτερικό εαυτό τους», για να συναντήσουν εκεί αυτό που πιστεύουν πως είναι η «ψυχή του σύμπαντος» (το Μπράχμαν) ή οι θεοί τους. Σκοπός της γιόγκα, να σταματήσει να μετενσαρκώνεται ο άνθρωπος, όπως πιστεύουν οι ινδουιστές, και το πνεύμα του να αφομοιωθεί στο Μπράχμαν όπως μια σταγόνα στον ωκεανό.
Εκτός αυτών, έχει πάρει διαστάσεις και η δήθεν «επαφή με αγγέλους», που «καθοδηγούν και συμβουλεύουν» τους «εκλεκτούς», θεραπεύουν ασθένειες κ.τ.λ.

Εικ. από εδώ

Το πρόβλημα όλων αυτών: ναι, έχουν αποτέλεσμα, αλλά δεν έχουν το Χριστό. Ο Χριστός δεν εξαφανίζει ως διά μαγείας όλα τα προβλήματα και τα ελαττώματα των ανθρώπων, αλλά μεταμορφώνει τους ανθρώπους έτσι (με έντονη προσπάθεια του ανθρώπου βέβαια, προσπάθεια που ονομάζεται «μετάνοια» στη γλώσσα της Εκκλησίας και αποσκοπεί στην καλλιέργεια πρωτίστως της ταπείνωσης και στη συνέχεια της αγάπης προς όλους), ώστε τα προβλήματά μας γίνονται το αγώνισμα της ζωής μας, που θα μας οδηγήσει σε μικρό ή μεγάλο βαθμό ένωσης με τον ίδιο το Χριστό, δηλαδή αγιότητας.
Όμως ο σύγχρονος άνθρωπος δεν θέλει ν’ αγωνιστεί. Θέλει εύκολα και αμέσως (χωρίς μετάνοια, χωρίς ταπείνωση, χωρίς εξομολόγηση, χωρίς θεία κοινωνία) «να αλλάξει», να φύγουν τα προβλήματα και τα ελαττώματά του και να ζήσει και σπουδαίες εμπειρίες με αγγέλους, «ανώτερες οντότητες» και «πνευματικά χαρίσματα». Αυτά στην Ορθόδοξη παράδοση ξέρουμε ότι τα ζουν οι άγιοι, αλλά για να γίνεις άγιος χρειάζεται πράγματι μεγάλος αγώνας με αυταπάρνηση και στροφή προς το Χριστό. Δεν γίνεται εφαρμόζοντας κάποιες «τεχνικές», που προσφέρουν μόνο υποκατάστατα ειρήνης, αρμονίας και «πνευματικών επαφών».

Ξέρουμε επίσης ότι αυτές οι «πνευματικές επαφές», που φαίνονται επαφές με φωτεινά πνεύματα, συχνά κρύβουν δαίμονες μεταμφιεσμένους. Στην ιστορία του χριστιανισμού υπάρχουν αμέτρητες περιπτώσεις ανθρώπων, που νόμιζαν ότι καθοδηγούνται από αγγέλους, αγίους ή τον ίδιο το Χριστό και εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι τους ξεγελούσαν οι δαίμονες.
Στο ίδιο κλίμα ανήκουν και οι χριστιανοί που εντάσσονται στις λεγόμενες «Εκκλησίες της πεντηκοστής» ή στο «χαρισματικό κίνημα» ή τους «αναγεννημένους χριστιανούς», και νομίζουν ότι έρχεται μέσα τους το Άγιο Πνεύμα και τους οδηγεί σε προφητικές και θαυματουργικές καταστάσεις, ιδίως κατά τις λατρευτικές τελετουργίες τους…

Το να ζει κάποιος την πνευματική ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας με ειλικρίνεια και απλότητα, όπως τη ζούσε η αγία γερόντισσα Μάρθα του Αρκαδίου, που κοιμήθηκε λίγο πριν το Πάσχα του 2016, προϋποθέτει ταπεινή καρδιά. Σημαίνει ότι κάνει πράγματα που έκανε και η αγράμματη γιαγιά του, καθώς και εκατομμύρια ορθόδοξοι χριστιανοί πολλών λαών και εποχών. Αυτό πολλούς από εμάς τους δυσαρεστεί. Ενώ το να κάνουμε ρέικι ή γιόγκα και τα δεκάδες άλλα που έχουν εισχωρήσει στη ζωή μας, τονώνει και τον εγωισμό μας ότι κάνουμε κάτι «ιδιαίτερο» και «προχωρημένο», αν και στην πραγματικότητα δεν υπάρχει πιο ιδιαίτερο και προχωρημένο από το να ζει κάποιος ως αυθεντικός ορθόδοξος χριστιανός, δηλαδή μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, άσχετα από το πόσα ακούει για κακούς και πονηρούς παπάδες (ας κοιτάξει στην ενορία του ή στη διπλανή ενορία και είμαι βέβαιος ότι θα ανακαλύψει καλούς παπάδες και καλούς πιστούς χριστιανούς).

Σταματάω εδώ, γιατί γράψαμε ήδη πολλά. Είναι δικαίωμα καθενός να πιστεύει ότι ο ίδιος ξέρει καλύτερα. Όμως παρακαλώ κάθε ενδιαφερόμενο να αναζητήσει τα άρθρα:
«Ρέικι: θεραπεία ή αποκρυφισμός;» (της Ελένης Ανδρουλάκη).
«Ιστορίες πλάνης – Ψεύτικα θαύματα και οράματα στην Ορθοδοξία» (περιπτώσεις πνευματικής απάτης με σκοτεινά πνεύματα που εμφανίστηκαν ως φωτεινά).
Παρακαλώ επίσης να κάνει μια βόλτα ώς το ορθόδοξο χριστιανικό βιβλιοπωλείο της πόλης του, για να αναζητήσει τα βιβλία (ή να τα αναζητήσει στο Διαδίκτυο):
«Γίνονται θαύματα σήμερα;». Περιπτώσεις σύγχρονων ΑΜΕΑ, που, χωρίς να θεραπευτούν θαυματουργικά, έφτασαν τόσο κοντά στο Θεό, ώστε ήταν ευτυχισμένοι, παρά την αναπηρία τους (εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη).
«Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του Μέλλοντος», κλασικό βιβλίο του πρώην άθεου φιλόσοφου και τελικά ορθόδοξου μοναχού στην Καλιφόρνια π. Σεραφείμ Ρόουζ. Μελετά τα πνευματικά ρεύματα και φαινόμενα της εποχής μας, όπως αυτά που μας απασχολούν εδώ.
Αξίζει επίσης να διαβάσετε και τη βιογραφία του π. Σεραφείμ Ρόουζ, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μυριόβιβλος.
«Θεοί, είδωλα, γκουρού», του πνευματικού αναζητητή στο χώρο όλων των θρησκειών Κλάους Κένεθ, εκδ. Εν Πλω.
«Οιγκουρού, ο νέος και ο γέροντας Παΐσιος», του Διονυσίου Φαρασιώτη (Αθανασίου Ρακοβαλή, καθηγητή φυσικής και πρώην ινδουιστή). Εκδόσεις Παναγόπουλος.
«Οψώμεθα τον Θεόν καθώς εστί» του σύγχρονου αγίου Γέροντα Σωφρόνιου Σαχάρωφ.

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Μάρθα μοναχή, η Γερόντισσα του Ρεθύμνου (14 Απριλίου 2016) - Μια γυναίκα σε ανδρικό μοναστήρι


ΜΑΡΘΑ ΜΟΝΑΧΗ
ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΦΟΣΙΩΣΗΣ ΣΤΟ ΑΡΚΑΔΙ

"Ν": Η Γερόντισσα Μάρθα πήγε στο μοναστήρι με σκοπό να το υπηρετήσει, μετά από φλογερή προσευχή και τάμα για να μην πεθαίνουν τα αδέλφια της (είχαν πεθάνει δύο). Αρχικά έμεινε εκεί ως λαϊκή, αλλά την έκανε μοναχή (την «έκειρε μοναχή», όπως λέμε) ο τότε μητροπολίτης Ρεθύμνης Τίτος Σιλιγαρδάκης. Ήταν εντελώς αναλφάβητη και, από τη γέννησή της, είχε μόνο ένα χέρι (το αριστερό). Όμως είχε αθώα ψυχή μικρού παιδιού, γεμάτη αγάπη και καλοσύνη, και αυτό ακριβώς είναι που μετράει ο Χριστός.
Δεν φορούσε ράσα μοναχής, αλλά μαύρα χωριάτικα ρούχα, σαν αυτά που φοράνε (όσες έχουν απομείνει) οι παραδοσιακές γιαγιάδες στα κρητικά χωριά (δες τη φωτογραφία της παρακάτω).
Μετά την κοίμησή της γνωρίζω από καλούς & αξιόπιστους φίλους ότι το σώμα της ευωδίαζε μέσα στο νεκροθάλαμο του Νοσοκομείου Ρεθύμνου και η ευωδία ακουγόταν έξω από την κλειστή πόρτα, στο διάδρομο.
Μια μέρα, που την επισκεφτήκαμε με τη γυναίκα μου, μας είπε: «Ν' αγαπιέστε όπως ο Χριστός αγάπησε την Εκκλησία». Η κουβέντα αυτή, από τον απόστολο Παύλο, δείχνει ότι εκείνη η αναλφάβητη, που δεν μπορούσε να διαβάσει την Αγία Γραφή, είχε προσέξει και εμβαθύνει στην ακολουθία του μυστηρίου του γάμου, όπου διαβάζονται αυτά τα λόγια.
Μια άλλη φορά, κάποιοι φίλοι μας, πολύ ευσεβείς, από Αθήνα, είχαν πάει για διακοπές στο Ρέθυμνο και μας ρώτησαν αν υπάρχει εκεί κάποιος γέροντας να τον επισκεφτούν. Τους στείλαμε στη Γερόντισσα. Μετά, μας πήραν τηλέφωνο ενθουσιασμένοι! «Σας ευχαριστούμε για το δώρο που μας κάνατε, να γνωρίσουμε τη Γερόντισσα Μάρθα!» μας είπαν.
Ας είναι αιώνια η μνήμη του ενός εξ αυτών, που έχει κοιμηθεί, και ας έχει κι εκείνος κι εσείς, και εμείς και όλος ο κόσμος, πιστοί και «άπιστοι», τις πρεσβείες της Γερόντισσας... 
 
"Δεν φτωχύναμε - Κερδίσαμε μια πρέσβειρα στον ουρανό"


Της Βάλιας Πετράκη

Για τους ανέσπερους λειμώνες του ουρανού, εκεί όπου «ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος», «πέταξε» την Πέμπτη 14 Απριλίου 2016 η μακαριστή μοναχή Μάρθα. Η αγία αυτή ψυχή που πήγε ταγμένη στο Αρκάδι και αφιερώθηκε στο Θεό, αφού είχε χάσει δυο μικρά της αδέλφια. Ζήτησε λοιπόν να σταματήσει το θανατικό στο σπίτι τους και να θυσιαστεί η ίδια, όπως είπε ο Επίσκοπός μας κ. Ευγένιος στον συγκινητικό επικήδειό του.

   Και ένιωσα άσχημα και της ζήτησα συγγνώμη, έστω και την ύστατη ώρα, που αν και έζησε στο Αρκάδι μισό αιώνα, δεν την πλησίασα ποτέ. Δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω πώς βρέθηκε σε ένα ανδρικό μοναστήρι και τι ήταν εκείνο που την οδήγησε στον μοναχισμό. Γιατί πάντα όταν πήγαινα, ήταν είτε στην Επέτειο του Ολοκαυτώματος είτε σε μια επίσκεψη υψηλού προσώπου. Πολλές φορές κάνουμε το λάθος να κυνηγάμε τους λεγόμενους «επώνυμους» για μια δήλωση, την ίδια στιγμή που δίπλα μας μπορεί να υπάρχουν ξεχωριστοί άνθρωποι, άγιοι άνθρωποι, και εμείς να τους αγνοούμε. Εγώ προσωπικά το έκανα αυτό το λάθος με την μακαριστή Μάρθα. Αλλά και η μακαριστή Μάρθα δεν επιδίωκε την προβολή, ήταν πάντα διακριτική στην επίγεια ζωή της και στην εν γένει παρουσία της στο Αρκάδι. Και ο επικήδειος του Ιεράρχη μας πέρα από την συγκίνηση με γέμισε ενοχές.

Η εξόδιος ακολουθία

   Από το πρωί της Παρασκευής βρισκόταν στο Καθολικό της Ιεράς Μονής το σκήνωμα της μακαριστής γερόντισσας, όπου τέθηκε σε προσκύνημα. Επίσης το πρωί τελέσθηκε από τον Σεβ. Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ. Ευγένιο Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία και στις δώδεκα το μεσημέρι η εξόδιος ακολουθία, στην οποία προεξήρχε ο Επίσκοπός μας και συμμετείχαν Ηγούμενοι, Αρχιμανδρίτες, Ιερομόναχοι, Κληρικοί της Μητροπόλεώς μας, Μοναχοί και Μοναχές. Το πένθος της Ιεράς Μονής Αρκαδίου κρατούσε ο Ιεροεπιστάτης της Μονής, Παν. Αρχιμ. Τίτος Βαμβακάς.

Μια ιδιαίτερη εικόνα

   Όση ώρα έψαλλαν την νεκρώσιμο ακολουθία χελιδόνια που έχουν την φωλιά τους στο Καθολικό πετούσαν συνέχεια από πάνω από το σεπτό σκήνωμα της Μοναχής Μάρθας, τιτιβίζοντας, λες και την αποχαιρετούσαν και αυτά με το δικό τους τρόπο.

   Στον επικήδειο του ο Σεβ. Μητροπολίτης κ. Ευγένιος είπε:

Το έκανε το θαύμα του πάλι το Αρκάδι

   «Τούτο το Βασιλομονάστηρο το έκανε πάλι το θαύμα του. Πήρε ένα άνθρωπο από την γη και τον ανέβασε στον ουρανό. Πήρε μια ψυχή από τα χαμερπή, τα πενθήρη και τα θυμήρη, και την ανέβασε στα υψηλά. Πήρε ένα άνθρωπο με ατέλειες και τον οδήγησε στην τελειότητα. Πήρε ένα άνθρωπο από την πτώση και του χάρισε την Ανάσταση. Πήρε ένα άνθρωπο από την φθαρτότητα και του χάρισε την πνευματική ελευθερία, τη μετοχή στη Βασιλεία του Θεού. Δόξα τω Θεώ, και για αυτή την προσφορά του Αρκαδιού σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο. Γιατί στέγασε την ψυχή αυτής της αγιασμένης γυναίκας και της έδωσε φτερά».

Δεν περίμενα πως ο Θεός θα μου χάριζε την ευλογία  να κηδεύω έναν άγιο

   «Όλοι μας το αισθανόμαστε σήμερα πως δεν έχομε πένθος αλλά χαρά γι’ αυτό που βλέπομε μπροστά μας. Η καλή μας Μάρθα τα κατάφερε πάλι, για μια ακόμη φορά, να μας γεμίσει την ψυχή μας χαρά και να μας φέρει το Πάσχα λίγο νωρίτερα. Το εξομολογούμαι στην αγάπη σας, αυτό αισθάνομαι. Όπως εξομολογούμαι πως ο Θεός μου χάρισε πολλές ευλογίες στην ζωή μου, πάμπολλες, αλλά δεν περίμενα ποτέ πως θα μου δώσει και ετούτη την ευλογία, να κηδεύω έναν άγιο».

Η Μάρθα ήταν αγία και στην σιωπή κηδεύονται οι Άγιοι

   «Η Μάρθα ήταν αγία. Και αν δεν είναι οι Άγιοι σαν την Μάρθα, τότε δεν ξέρω πώς είναι οι Άγιοι. Δόξα τω Θεώ, λοιπόν. Και έτσι κηδεύονται οι Άγιοι, μέσα στην σιωπή, ταπεινά και αθόρυβα, όπως ζουν. Και όταν ακούτε «αγίους» να πολυδιαφημίζονται, να φεύγετε μακριά. Είναι ψευτο-άγιοι, κατασκευάσματα των ανθρώπων».

Η αγία Μάρθα ήξερε να κρύβεται

   «Οι Άγιοι κρύβονται. Η αγία Μάρθα ήξερε να κρύβεται, ήξερε να κρύβει την αρετή, ήξερε να είναι ταπεινή, ήξερε να είναι ανεξίκακη, ήξερε να είναι συγχωρητική, ήξερε να είναι εργατική. Πολλές φορές κάποιους παραξένευε πως μια γυναίκα βρισκότανε σε ένα ανδρικό μοναστήρι, αλλά αν την συναναστρέφονταν λίγο καταλάβαιναν πως αυτή είχε ανδρικό φρόνημα. Αυτή η γυναίκα, δόξα τω Θεώ, ήταν αυτό που ήταν για όλους μας».

Ανάπαυε την ψυχή μου από τους πόνους της διακονίας μου

   «Προσωπικά θα διηγούμαι για χρόνια πόσες φορές ανάπαυε την δική μου ταραγμένη ψυχή. Όταν ερχόμουνα εδώ, καταφεύγοντας σε αυτό το Μοναστήρι για να απαλυνθούν οι πόνοι της διακονίας μου, που δεν είναι λίγοι. Εκείνη είχε ένα μοναδικό τρόπο, χαρισμένο από τον Θεό, να επικοινωνεί με τις ψυχές των ανθρώπων, να τους παρηγορεί, να τους δίνει δύναμη, ελπίδα. Ένας άνθρωπος φαινομενικά αδύναμος, ένας άνθρωπος φαινομενικά χωρίς την αρτιμέλεια του σώματός της, αλλά όμως με εντατικοποιημένες όλες τις ψυχικές της δυνάμεις. Αυτή ήταν η Μάρθα μας».

Πλουτίσαμε γιατί κερδίσαμε μια πρέσβειρα στον ουρανό

Η Γερόντισσα (από εδώ)
   «Δεσπότη μου, μού είπε μια μέρα, εγώ δεν ξέρω γράμματα, από τον Πιστεύω ξέρω τον εμισό... Και ήρθε σήμερα η ώρα να της απαντήσω. Μακάρι, Μάρθα μου , νά ᾿ξερα και εγώ τον μισό και νά ᾿χα λίγη από την αρετή σου. Εσύ κέρδισες τον Παράδεισο, όπως μου το έδειξες απόψε την νύχτα. Η τοπική μας Εκκλησία δεν έχασε αλλά κέρδισε.
Χθες το μεσημέρι στο νοσοκομείο, μόλις έφυγε η Μάρθα, έκαμα το μεγάλο λάθος να πω φτωχύναμε... Για να αναθεωρήσω μετά από λίγο, γιατί πλουτίσαμε. Πλουτίσαμε γιατί κερδίσαμε μια πρέσβειρα στον ουρανό. Αυτό που έκανε τόσα χρόνια εδώ μέσα και γινόταν λαμπάδα αναμμένη, ένα με τα κεριά, τα χιλιάδες κεριά που έπιασε το χέρι της, αυτό θα συνεχίσει να είναι και να κάνει μπροστά στον θρόνο του Θεού, για όλους εμάς και για την τοπική μας Εκκλησία. Μαζί με τον γερο-Άνθιμο, μαζί με όλους τους καλούς πατέρες ετούτης της Μονής. Δόξα τω Θεώ, λοιπόν, που δεν φτωχύναμε αλλά πλουτίσαμε, που δεν χάσαμε αλλά κερδίσαμε».

Μισό αιώνα έζησε κάτω από τους θόλους αυτού του Μοναστηριού

   «Αξιωνόμαστε να την θαυμάζομε σήμερα, προπέμποντας την στην αιωνιότητα, γι᾿ αυτό που ήταν, για αυτό που εβίωνε εδώ μέσα. Για τον αφτιασίδωτο μοναχισμό, μισό αιώνα κάτω από τους θόλους ετούτου του Καθολικού, από τότε που έλαβε το αγγελικό σχήμα και ντύθηκε καλόγρια. Που άλλαξε η ζωή της κυριολεκτικά και κατάλαβε ποιος τελικά ήταν ο σκοπός της αφιέρωσής της, ποιος ήταν ο στόχος της αφοσίωσής της. Το ζούσε καθημερινά και το έλεγε. Δεσπότη μου, μού είπε μια άλλη φορά, με βάλανε μια μέρα στου Μοναστήρι του Κουμπέ και με κάνανε καλόγρια, ο μακαρίτης ο Τίτος. Και μου βάζανε ρούχα και με στολίζανε, και όσο μου βάζανε ρούχα, τόσο πιο ανάλαφρα αισθανόμουνα. Αυτός είναι αληθινά ο τρόπος που δέχονται το ζυγό του Χριστού οι άνθρωποι που πραγματικά επιθυμούν να γίνουν μοναχοί. 
Εκείνη ήρθε εδώ ταγμένη στον Άγιο, όταν έχασε δυο αδέλφια της μικρά και παρακάλεσε και είπε να σταματήσει το κακό στο σπίτι, και να πάω εγώ να θυσιαστώ για το σπίτι μας. Ποιος το κάνει; Θυσία, αγάπη, προσφορά. Ηρωική έξοδος από την καρδιά, για να πλησιάσεις τους άλλους και τον Άλλον, με κεφαλαίο Α. Αυτή ήταν η Μάρθα μας και αυτή θα είναι για πάντα. Γιατί για εμάς δεν άλλαξε τίποτα. Και στο παγκάρι θα την βλέπομε και στα μανουάλια θα την βλέπομε και σε εκείνη την κολόνα από κάτω, στο στασίδι της, θα την βλέπομε. Δική της είναι η κολόνα, εκείνη ήταν μια από τις κολόνες αυτού του τόπου. «Μάρθα» θα την λέμε την κολόνα, αυτή ήταν η κολόνα αυτού του μοναστηριού. Και θα είναι και εκεί που είναι με την προσευχή της, και το πιστεύω απόλυτα. Γι’ αυτό δεν λυπούμαι, γι’ αυτό δεν στεναχωρούμαι, γι᾿ αυτό δεν απελπίζομαι, έχω χαρά μεγάλη. Γιατί εκεί που πάει θα φροντίσει και για την ανανέωση ετούτου του Μοναστηριού, που τόσο την έχομε ανάγκη. Το όνομά της δεν θα ξεχαστεί εδώ μέσα, όπως δεν ξεχνιέται και του Ανθίμου, του καλού της συνοδοιπόρου και αδελφού».

Αυτοί οι άνθρωποι μας χάρισαν μαθήματα γνήσιου Ορθόδοξου Μοναχισμού

   «Και όσο σε τούτο τον ναό θα μπαίνουν τα χελιδόνια να φτιάχνουν τις φωλιές τους, εμείς δεν θα τους ξεχνούμε. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι, με την αγία τους απλότητα, μας χάρισαν παραδείγματα γνήσιου Ορθόδοξου Μοναχισμού. Ευχαριστούμε τον Θεό που χάρισε στην τοπική μας Εκκλησία αυτήν την αγία ψυχή. Την ευχαριστούμε γι᾿ αυτό που ήταν, την ευχαριστούμε για αυτό που θα εξακολουθεί να είναι για όλους εμάς. Είμαι βέβαιος, βεβαιότατος, ότι όλοι που βρίσκεστε εδώ σήμερα έχετε να διηγείστε χιλιάδες περιστατικά, χιλιάδες συμβουλές, χιλιάδες παροτρύνσεις, από αυτό το στόμα που σίγησε πριν από λίγες ώρες στον κόσμο, για να ανοιχτεί μπροστά στον θρόνο του Θεού».

Να της ζητάτε να πρεσβεύει στον Θεό, γιατί έχει αποκτήσει παρρησία κοντά Του

   «Εγώ έχω χαρά και δεν το κρύβω, πως εκεί σήμερα η Μάρθα μας κάνει Πάσχα και δεν έχει ξεχάσει κανένα από εμάς. Εκεί από πάνω βρίσκεται παρακλητικά δίπλα μας, όπως βρισκόταν πάντα. Και μπορούμε να της αναθέτομε τα προβλήματά μας και τους προβληματισμούς μας. Το λέω μετά βεβαιότητος και σας ζητώ να το κάνετε. Να της ζητάτε να πρεσβεύει στον Θεό, με την βεβαιότητα ότι έχει αποκτήσει παρρησία κοντά Του. Καλή μου Μάρθα, σε ευχαριστώ γι’ αυτή την Αναστάσιμη ημέρα που μας χάρισες σήμερα στο Αρκάδι. «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος», με έκανες να πω δεκαπέντε μέρες πιο μπροστά από την ώρα του, αλλά χαλάλι σου».

Στην τελευταία κατοικία

   Το φέρετρο με το σκήνωμά της σήκωσαν στα χέρια οι μοναχοί και το μετέφεραν στην τελευταία του κατοικία. Εκεί έψαλαν ξανά ένα Τρισάγιο και ο Επίσκοπός μας γονάτισε, έπιασε το χέρι της και της έκανε το σημείο του Σταυρού, ύστερα το φίλησε ευλαβικά βάζοντάς του ένα κομβοσχοίνι, και προέπεμψε την μακαρία ψυχή της στην Βασιλεία του Ουρανού.

Τα Τρισάγια

   Στο τέλος, ο Μητροπολίτης μας δεν παρέλειψε επίσης  να σταθεί και να ψάλει τρισάγιο στον τάφο του μακαριστού Ηγουμένου Ανθίμου αλλά και του προκατόχου του, Μητροπολίτου Αθανάσιου Αποστολάκη.

Δείτε επίσης:
 
Μοναχός Μανασσής, ένας σύγχρονος άγιος του Ρεθύμνου (εκεί και links προς άλλα άρθρα για σύγχρονους οσίους ασκητές και ασκήτριες της Κρήτης) 

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Θεία μετάληψη, μυστήρια του Μίθρα και του Διόνυσου - Χριστιανισμός & Μιθραϊσμός...

Το τελευταίο χαρτί του εχθρού: δαιμονικοί πειρασμοί κατά την ώρα του θανάτου


Ένα κλικ αγάπης & πνευματικής εγρήγορσης εδώ!

Φωτο από εδώ

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Η αλήθεια για τους Τουρκοκύπριους & οι ελληνικές - χριστιανικές ρίζες τους



Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι στον Καλοπαναγιώτη
Φωτογραφία του John Thompson 1878 (από εδώ)
 

"Ν": Τουρκοκύπριοι: απόγονοι εξισλαμισμένων Κυπρίων, που αρνήθηκαν το Χριστό λόγω των φρικτών συνθηκών διαβίωσης επί Τουρκοκρατίας. Αρχικά κρυπτοχριστιανοί, εξισλαμίστηκαν αληθινά με την πάροδο των αιώνων. Μια ακόμη θλιβερη ιστορία, όπου ο Ελληνισμός, αλλά και η Ορθοδοξία, χάνουν ένα κομμάτι τους.
Είναι γνωστό ότι παρόμοια προέλευση έχουν και οι λεγόμενοι Τουρκοκρητικοί, αλλά και γενικά οι μουσουλμάνοι των βαλκανικών χωρών. Η αληθινή πνευματική παράδοση των Βαλκανίων είναι η Ορθοδοξία.

Παρακαλώ, αν θέλετε, διαβάστε και αυτή την ανάρτηση για τους Πομάκους.
 
Όλη η αλήθεια για τους Τουρκοκύπριους

Sigmalive

Όταν ο Λαλά Μουσταφά εισέβαλε το καλοκαίρι του 1570 από την ακτή της Λάρνακας επικεφαλής του οθωμανικού στόλου με 180 χιλιάδες ασκέρι, δεν είχε Τούρκους να τον υποδεκτούν στην προκυμαία.


Αποβιβάστηκε, προχωρούσε και έσφαζε όποιον δεν έπεφτε γονυπετής για να τον προσκυνήσει. Πέρασε εύκολα στα περίχωρα της Λευκωσίας και στρατοπέδευσε στη Νήσου και στη γύρω περιοχή, για να οργανώσει την τελική του επίθεση.


Οι Ενετοί, που βασίλευαν τότε σε όλη την Κύπρο, περίμεναν την εισβολή και ήταν ο χειρότερός τους εφιάλτης. Χάλασαν εκκλησίες, παλιά κτίσματα και παραπήγματα και με ταχύτατους ρυθμούς μέσα σε μια τριετία έκτισαν τα τείχη της Λευκωσίας. Όσα πρόλαβαν να κτίσουν, δηλαδή, γιατί μόνο το πρώτο διάζωμα ολοκλήρωσαν όταν τους βρήκε η επίθεση των οθωμανών. Περιμάζεψαν την πόλη, για να μπορεί να αποκρούσει επίθεση, και σχεδίαζαν ν' ανεγείρουν ακόμη ένα δεύτερο διάζωμα τειχών, αλλά δεν πρόλαβαν. Το οχυρωματικό έργο το σχεδίασε ο Πάολο Σαρβοράνο, ο αρχισχεδιαστής των οχυρωματικών των Ενετών στις διάφορες μεσογειακές κτήσεις τους. Ήταν ο ίδιος άνθρωπος που σχεδίασε και τα οχυρωματικά του Ηρακλείου Κρήτης και αλλού.

Εκτροπή του Πεδιαίου και υδάτινη τάφρος


Στο σχεδιασμό οι Ενετοί πραγματοποίησαν εκτροπή της κοίτης του Πεδιαίου και επιχείρησαν, αν ήταν δυνατό, να γεμίσουν την τάφρο με νερό. Ήθελαν να γίνει ακόμη πιο δύσκολο το εγχείρημα των επίδοξων πορθητών της πόλης. Δεν πρόλαβαν να κάνουν πολλά πράγματα: το οθωμανικό λεφούσι διψούσε για νέες κτήσεις και αίμα.


Ο αγώνας ήταν ανελέητος.Τα αλλεπάλληλα γιουρούσια των φανατικών του Ισλάμ ανακόπτονταν από τα ενετικά κανόνια και οι υπερασπιστές άλλαζαν βάρδιες για έναν και πλέον μήνα στους προμαχώνες. Στην τάφρο του Μπαϊρακτάρη, όπου και το σχετικό τέμενος σήμερα, έσπασε η γραμμή. Ο σημαιοφόρος κατάφερε και ανέβηκε τα τείχη, καρφώνοντας το μπαϊράκι. Το είδαν αυτό τα λεφούσια της Ανατολίας και όρμηξαν πατώντας μέσα στην πόλη και στα μετόπισθεν των ηρωικών Ενετών μαχητών. Ο Μπαϊρακτάρης σκοτώθηκε επιτόπου, αλλά η ζημιά έγινε. Οι οθωμανοί, που διψούσαν για αίμα, βιασμούς και κλοπές, μπήκαν στη Λευκωσία. Το μπαρούτι είχε τελειώσει στους ηρωικούς μαχητές και το τέλος είχε φτάσει για όλες τις αριστοκρατικές, και όχι μόνο, οικογένειες της πόλης. Τα οθωμανικά σπαθιά δούλευαν ακατάπαυστα. Έφιπποι και πεζοί αλαλάζοντες εισβολείς αποκεφάλιζαν όποιον συναντούσαν.

 

Περιγραφή Άγγλου περιηγητή

Είναι χαρακτηριστική περιγραφή Άγγλου περιηγητή της εποχής, που είχε εγκλωβιστεί στην πόλη και επιβίωσε της σφαγής... Έτρεχε η δόγια μαζί με την κυρία της στο δρόμο για να κρυφτεί, όταν ένα τουρκικό χαντζάρι έκοψε τον άνεμο και το κεφάλι της κυράς της, που στριφογύρισε σαν μπάλα στον αέρα. Η δόγια σταμάτησε, άνοιξε την ποδιά της, το πήρε και έτρεχε μαζί με το κομμένο κεφάλι της κυράς της για να κρυφτεί. Δεν πρόλαβε να κάνει πολλά βήματα, όταν και την ίδια καρατόμησε η οθωμανική οργή. Ούτε δόγιες, δούλες, ούτε αρχόντισσες, ούτε νέους, γέρους ή μικρά παιδιά ενετικής καταγωγής λυπήθηκαν οι εισβολείς. Η διαταγή ήταν «σκοτώστε τους όλους».

Μαζί τους εκτελέστηκε και τοπικός πληθυσμός, Έλληνες της Κύπρου, που ήταν στην υπηρεσία των αρχόντων τους. Ο περισσότερος ελληνικός πληθυσμός διεσώθη, μαζί και κάποιοι Ενετοί που έφυγαν στα υψώματα και στην κεντρική Κύπρο. Οι δρόμοι της πόλης, επιμένουν οι ξένες πηγές, βάφτηκαν κόκκινοι από το αίμα που έτρεξε. Σε αναλογία πληθυσμού, η σφαγή χαρακτηρίζεται μεγαλύτερη από εκείνην της άλωσης της Πόλης (Κωνσταντινούπολης).


Πολύ χειρότερα ακολούθησαν στην Αμμόχωστο, με την εκτέλεση του Μαρκαντώνιου Βραγαδίνου και όλης της ενετικής αριστοκρατίας, παρά τη συμφωνία που έγινε να παραδώσουν την πόλη και να φύγουν μαζί με τις γαλέρες τους.


Πώς προήλθαν οι Τουρκοκύπριοι


Η οθωμανοί κυρίευσαν την Κύπρο το 1571 και είναι φανερόν ότι δεν υπήρχε τότε τουρκικό στοιχείο στο νησί.
Μετά την κυριαρχία τους και την εξόντωση των Ενετών, χώρισαν την επικράτεια σε πασαλίκια κι άφησαν μικρές ολιγάριθμες φρουρές για να τα επιτηρούν. Ο στόλος, μαζί με τον κύριο όγκο του ασκεριού (στρατού), απέπλευσε για αλλού. Το ερώτημα που πλανιέται είναι πού βρέθηκαν σήμερα τόσοι Τουρκοκύπριοι, πώς προέκυψαν και αποτελούν σήμερα μέρος του προβλήματος της Κύπρου.
Για την παρουσία τους υπάρχουν πολλές θεωρίες και ερμηνείες, από διάσπαρτες ιστορικές πηγές.


Επρόκειτο για άτομα που αλλαξοπίστησαν από την ελληνική και μαρωνιτική κοινότητα της Κύπρου, για να γλιτώσουν τις επαχθείς φορολογίες και για να έχουν τα οφέλη της άρχουσας τάξης. Τα άτομα αυτά προσαρμόζονταν ανάλογα με τις πολιτικές εποχές και τους καιρούς.
Ο Παναγιώτης Χατζηδημητρίου γράφει ότι σημαντικό ποσοστό των λεγόμενων λινοβάμβακων αποτελεί σήμερα μεγάλο μέρος της τουρκοκυπριακής κοινότητας.


Όπως εξηγεί, οι Κύπριοι αυτοί έχουν τις ίδιες καταβολές μαζί με τους Ελληνοκυπρίους.


Επισημαίνει ότι απόδειξη τούτου είναι τα πολλά τουρκοκυπρικά χωριά με ονόματα αγίων.


Ο Φαίδωνας Θ. Παπαδόπουλος, Δρ Θεολογίας - θρησκειολόγος, αναλύει το θέμα των λινοβάμβακων - κρυπτοχριστιανών της Κύπρου, οι οποίοι, λόγω των αβάστακτων φορολογιών και άλλων πιέσεων επί οθωμανικής κατοχής, δήλωναν μουσουλμάνοι. Ωστόσο, όταν η Κύπρος πέρασε στην αγγλική αποικιοκρατία, ένα μεγάλο ποσοστό των λινοβάμβακων επανεντασσόταν ομαδικά στη χριστιανική ορθόδοξη κοινότητα της Κύπρου. Η πολιτική των βρετανικών αποικιοκρατικών Αρχών, η διαμάχη στους κόλπους της Εκκλησίας της Κύπρου για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο και άλλοι παράγοντες, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διακοπή της επανένταξης των λινοβάμβακων στη χριστιανική κοινότητα.

 

Κοινές ρίζες

Οι συνθήκες επί Αγγλοκρατίας δεν επέτρεψαν να επανέλθουν στη χριστιανική κοινότητα όλοι οι κρυπτοχριστιανοί, γνωστοί ως λινοβάμβακοι.
Σε δύο βιβλία του Δρα Θεολογίας - θρησκειολόγου Φαίδωνα Παπαδόπουλου παρουσιάζεται τεκμηριωμένα η σύνθεση του κυπριακού πληθυσμού.
Οι λινοβάμβακοι μαζικά, με τον έλεγχο της Κύπρου από την Αγγλία, επέστρεφαν στη χριστιανική κοινότητα


Σε κάποιες κοινότητες, στην απογραφή, οι κάτοικοι παρουσιάζονται ως μουσουλμάνοι και στην επόμενη απογραφή ως χριστιανοί.


Χιλιάδες κάτοικοι της Κύπρου δήλωναν μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα και ως μητρική γλώσσα την ελληνική.


Υπάρχουν παραδείγματα κοινοτήτων, όπου μαζικά οι κάτοικοι επέστρεψαν στο Χριστιανισμό. Τέτοια χωριά, σύμφωνα με το Δρα Φαίδωνα Παπαδόπουλο και τη μελέτη του, συναντιούνται κατά κύριο λόγο στην επαρχία Λεμεσού, όπως τα χωριά Ακρούντα, Άγιος Τύχωνας, Μαθηκολώνη, Μοναγρούλι, Παλώδια, Φασούλα, Φοινικάρια, Πύργος, Πάνω Κυβίδες και Λιμνίτης. Στην επαρχία Λευκωσίας αναφέρονται τα χωριά Βαρίσια, Λυθροδόντας και Ευρύχου. Στην επαρχία Λάρνακας τα χωριά Λιβάδια και Χοιροκοιτία. Στην επαρχία Πάφου τα χωριά Μαμώνια και Κρήτου - Μαρόττου και στην επαρχία Αμμοχώστου το χωριό Λιοπέτρι. Καταγράφονται επίσης μεγάλα ποσοστά πληθυσμού που εντάσσονται στη χριστιανική πίστη από πολλές άλλες κοινότητες.

 

Οι λινοβάμβακοι

Η ονομασία λινοβάμβακος , σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο, προέρχεται από το ρούχο με δύο όψεις, τη βαμβακερή και τη λινή. Η βαμβακερή εξωτερική πλευρά καταδεικνύει τη φαινομενική πλευρά των κρυπτοχριστιανών και η εσωτερική πλευρά την κρυφή θρησκευτική ταυτότητα.


Ο κ. Παπαδόπουλος έχει εκδώσει και δύο βιβλία που αναφέρονται στους λινοβάμβακους της Κύπρου, στα οποία παρουσιάζονται πολύ σημαντικά ντοκουμέντα. Πρόκειται για τα βιβλία «Τούρκοι, μουσουλμάνοι ή κρυπτοχριστιανοί (λινοβάμβακοι); Γνωριμία με το σύνοικο στοιχείο», «Η εδαφική και πληθυσμιακή πτυχή του κυπριακού προβλήματος, Χάρτες και ποσοστά υπό το φως της Ιστορίας».


Στα δύο βιβλία παρουσιάζονται έγγραφα και ντοκουμέντα απογραφής πληθυσμού, όπου ο πληθυσμός σε κάποια χωριά, οι κάτοικοι στην ολότητά τους παρουσιάζονται με θρήσκευμα μουσουλμανικό και στην επόμενη απογραφή με χριστιανικό θρήσκευμα. Δημοσιεύεται επίσης επιστολή κατοίκων των χωριών Αμπέλια και Πύργος στην περιοχή της Τηλλυρίας, ημερομηνίας 6/1/1882, όπου κάτοικοι ζητούν από το Διοικητή Λευκωσίας επί Αγγλοκρατίας, να εγγραφούν στους καταλόγους των χριστιανών.


kyprioi-agioi 
Όλοι οι άγιοι της Κύπρου (εδώ)
 
Ντοκουμέντο
 

Το φαινόμενο της επιστροφής λινοβάμβακων παρουσιάζεται ιδιαίτερα στην περιοχή της Τηλλυρίας, η οποία κατά κοινή ομολογία χαρακτηρίζετο ως λινοβαμβακική. Αυτούσια η επιστολή των λινοβάμβακων των χωριών Αμπέλια και Πύργος Τηλλυρίας, προς το διοικητή Λευκωσίας, παρατίθεται πιο κάτω:

«Ενδοξότατε Διοικητά της Λευκωσίας κύριε Ίγγλις


Οι ευσεβάστως υποφαινόμενοι λινοβάμβακοι του χωριού Αμπέλια και του Πύργου Τηλλυρίας του διαμερίσματος Λεύκας παρουσιαζόμεθα διά της παρούσης ημών ταπεινής αναφοράς ίνα φέρωμεν εις γνώσιν της Υμ. Ενδοξότητος ότι έως τώρα όντες χριστιανοί ορθώδοξοι εν τω κρυπτώ διά τον φόβον των διοικούντων την Κύπρο Τούρκων, αναγκαζόμεθα εν τω φανερώ να φαινόμεθα μωαμεθανοί. Ήδη δε διατελούντες υπό την ελευθέραν και ανεξίθρησκον κυβέρνησιν της Σεπτής Ανάσσης του Μεγάλου Αγγλικού έθνους ενθαρρυνόμεθα να μην κρύπτωμεν τας θρησκευτικάς πεποιθήσεις ημών και να δηλώνουμε ότι από τούδε θέλουμεν να πρεσβεύουμεν φανερά την Χριστιανικήν Ορθόδοξον θρησκείαν. Ευλπιστούμεν ενδοξότατε ότι η παράκλησίς μας θέλει εισακουσθή παρ’ υμών, και θέλετε διατάξει τα δέοντα, διατελούμεν της υμετέρας ενδοξότητος ταπεινοί δούλοι.


Αμπέλια, τη 6η
Ιανουαρίου 1882»


Η διακοπή της επανένταξης


Με βάση τα στοιχεία που παρουσιάζει ο κ. Παπαδόπουλος, το διάστημα 1878-1914 αποτελεί το χρονικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έχουν συντελεσθεί οι σχετικές με την κοινότητα των λινοβαμβάκων ζυμώσεις και ιδίως εκείνες οι οποίες παρουσίασαν μαζικό χαρακτήρα. Κατά το διάστημα αυτό κοινότητες, οι οποίες εφέροντο ως μουσουλμανικές, λινοβαμβακικές ή μεικτές, επέστρεψαν οριστικά στο Χριστιανισμό, άλλες παρέμειναν οριστικά στο Ισλάμ. Το φαινόμενο της επιστροφής στη Χριστιανική Κοινότητα πήρε τέτοιες διαστάσεις, σε σημείο ώστε η αναμενόμενη εξέλιξη να ήταν η επανένταξη του συνόλου των λινοβαμβάκων στην ορθόδοξη κοινότητα. Αυτό όμως δεν έχει συμβεί, και σύμφωνα με το Δρα Παπαδόπουλο οι βασικοί λόγοι είναι:


- Η προσπάθεια επιστροφής των λινοβαμβάκων δεν είχε πάντοτε την πρέπουσα στήριξη εκ μέρους των μελών και της ηγεσίας της ορθόδοξης κοινότητας, με αποτέλεσμα να βρει πρόσφορο έδαφος εκ μέρους των μουσουλμάνων προσπάθεια συγκράτησης των εν λόγω στο Μωαμεθανισμό. Όλα αυτά συνέπεσαν και με τις έριδες στην Εκκλησία της Κύπρου όσον αφορούσε τη διαμάχη για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο.


- Η βρετανική διοίκηση, για πολιτικούς λόγους, όχι μόνο δεν ενεθάρρυνε την επάνοδο των λινοβαμβάκων, αλλά τουναντίον έπραξε ό,τι ήτο δυνατόν για να την αποθαρρύνει. Βασικό εμπόδιο ήταν η γραφειοκρατία.


- Σημαντικός αριθμός λινοβαμβάκων, λόγω στράτευσης ή μεικτών γάμων και γενικά λόγω πολυετούς διαβίωσης υπό μουσουλμανικό μανδύα, έκλινε τελικά προς το Ισλάμ.


- Η αβεβαιότητα σχετικά με το πολιτικό μέλλον της Κύπρου και ιδιαίτερα η φημολογία περί επανόδου των οθωμανών, αποτέλεσε ανασχετικό παράγοντα του φαινομένου της ελεύθερης εκδήλωσης του χριστιανικού φρονήματος των λινοβαμβάκων.


Οι αποδείξεις


Δεν είναι η μόνη απόδειξη τα ονόματα Αγίων σε τουρκοκυπριακά χωριά, αλλά και πολλά άλλα στοιχεία, όπως οι πολλές εκκλησίες και ξωκλήσια σε πολλά άλλα τουρκοκυπριακά χωριά. Υπάρχουν ολόκληρες κοινότητες, όπου οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι δεν γνώριζαν άλλη γλώσσα εκτός από την ελληνική. Για παράδειγμα, στην κοινότητα Λουρουτζίνας, στην επαρχία Λευκωσίας, μέχρι το 1930 οι μαθητές του υποτιθέμενου μουσουλμανικού σχολείου, όπως και οι γονείς τους, μιλούσαν ελληνικά και σε περίπτωση δυσκολιών τους ή τραυματισμού τους επικαλούντο την Παναγία. Αποκλειστικά την ελληνική γλώσσα μιλούσαν και στο τουρκοκυπριακό χωριό Γαληνόπορνη στην Καρπασία. Και σήμερα ακόμη υπάρχουν ηλικιωμένοι Τουρκοκύπριοι που η μοναδική γλώσσα που γνωρίζουν είναι τα Ελληνικά. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι σε απογραφή που έγινε, μερικές χιλιάδες κατοίκων δήλωναν στο θρήσκευμα μωαμεθανοί και ως μητρική γλώσσα την ελληνική.


Επί Αγγλοκρατίας η Εκκλησία είχε βοηθήσει σε αρκετές περιπτώσεις κοινότητες και άτομα λινοβαμβάκων, για να επανέλθουν στη χριστιανική κοινότητα. Στα πλαίσια αυτά υπήρξε βοήθεια για ανέγερση εκκλησιών και σχολείων. Ωστόσο, η προσπάθεια αυτή φαίνεται να μην ήταν καθολική και χωρίς συνέχεια, λόγω, όπως προαναφέραμε, και της κρίσης στους κόλπους της Εκκλησίας.


Η δράση του Εβκάφ


Σημαντική δράση με στόχο τη συγκράτηση των λινοβαμβάκων στον μουσουλμανικό χώρο, στον οποίο ανήκαν θεωρητικά, είχαν αναπτύξει θρησκευτικές και άλλες προσωπικότητες της ισλαμικής κοινότητας. Με πρωτοβουλία του Εβκάφ και τη συνδρομή εύπορων μουσουλμάνων, κτίστηκαν τεμένη και ιδρύθηκαν σχολεία σε χωριά της Τηλλυρίας.


Ο Δρ Φαίδωνας Παπαδόπουλος υποστηρίζει ότι ελάχιστοι Τουρκοκύπριοι έχουν τις ρίζες τους από τη γεωγραφική περιοχή της Τουρκίας.

Συμπλήρωσε ότι οι μουσουλμάνοι που ήλθαν στην Κύπρο επί οθωμανικής κατοχής προέρχονταν από διάφορες αραβικές χώρες, όπως για παράδειγμα τη Συρία. Ωστόσο, τους επιβλήθηκε τουρκική ταυτότητα με την πάροδο του χρόνου. Βασικός πυρήνας των Τουρκοκυπρίων, όπως υποστηρίζεται, ήταν κρυπτοχριστιανοί - λινοβάμβακοι. Δύσκολο είναι να πεις και τους Τουρκοκυπρίους, μουσουλμάνους της Κύπρου, αφού οι περισσότεροι ως γνωστόν δεν θρησκεύουν και δεν διατηρούν ισλαμικό θρησκευτικό συναίσθημα. Απεναντίας, αρκετοί Τουρκοκύπριοι διατηρούν χριστιανικό θρησκευτικό συναίσθημα.


Χωριά Αγίων και Τουρκοκυπρίων


Σύμφωνα με τα στοιχεία των πινάκων απογραφής πληθυσμού του 1960, κατά το έτος αυτό υπήρχαν στην Κύπρο 634 οικισμοί (χωριά), από τους οποίους οι 117 ήταν αμιγώς μουσουλμανικοί (τουρκοκυπριακοί). Αυτό, βέβαια, όπως τονίζει ο κ. Φαίδωνας Παπαδόπουλος, δεν σημαίνει ότι οι συγκεκριμένες κοινότητες ήταν ανέκαθεν μουσουλμανικές. Απεναντίας, υπάρχουν επαρκείς ιστορικές μαρτυρίες, επί τη βάσει των οποίων καταδεικνύεται το χριστιανικό παρελθόν της συντριπτικής πλειοψηφίας τους.


Χαρακτηριστικό είναι και τα αμιγή τουρκοκυπριακά χωριά με ονόματα αγίων. Στην επαρχία Λευκωσίας τα χωριά Άγιος Επιφάνιος Σολέας, Άγιος Θεόδωρος Τηλλυρίας, Άγιος Ιωάννης Σελέμανι, στην επαρχία Λεμεσού Άγιος Θωμάς, στην επαρχία Αμμοχώστου Άγιος Ανδρόνικος (Τοπσού Κιογιού), Άγιος Ευστάθιος, Άγιος Ιάκωβος, Άγιος Συμεών, Άγιος Χαρίτων, στην επαρχία Πάφου Άγιος Γεώργιος, Άγιος Ιωάννης. Ονόματα Αγίων φέρουν και μεικτά χωριά όπως τα χωριά Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας, Άγιος Γεώργιος Λεύκας, Άγιος Σωζόμενος στην επαρχία Λευκωσίας, Άγιος Ανδρόνικος (Καρπασίας), Αγία Άννα, Άγιος Θεόδωρος στην επαρχία Λάρνακας, Αγία Βαρβάρα, Άγιος Ισίδωρος, Άγιος Νικόλαος στη επαρχία Πάφου, Αγία Ειρήνη, Άγιος Επίκτητος στην επαρχία Κερύνειας.

Ο Τ/κύπριος -για χρόνια- ηγέτης Ραούφ Ντενκτάς κατάγεται από χωριό που φέρει το όνομα Αγίου. Πρόκειται για τον Άγιο Επιφάνιο Σολέας, όπου σε αρχική καταγραφή πληθυσμού η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων παρουσιάζονται ως χριστιανοί. Σε επόμενη απογραφή όλοι οι κάτοικοι είναι δηλωμένοι οθωμανοί.


Δείτε επίσης:


Η καταγωγή των Τουρκοκυπρίων

Πριν την Τουρκοποίηση των Ελλήνων μουσουλμάνων της Κύπρου
Κυριάκος Χατζηιωάννου, Η καταγωγή των Τουρκοκυπρίων και το Κυπριακό

Ευχαριστούμε την αδελφή μας Μαρία που μας τα έστειλε. 


Ισλάμ
Μεταστροφές από το Ισλάμ 

ΘΡΑΚΗ (δεν το βάζω τυχαία εδώ!)

Πνευματική Κύπρος:
 
Ένας σύγχρονος Κύπριος άγιος (ο παππούς Παναής από τη Λύση)
π. Ευέλθων ο Κύπριος, ένας αληθινός ιερέας με τεράστια ανθρωπιστική και πνευματική προσφορά
Ένας άγνωστος Κύπριος νεομάρτυρας

May 23, Saint Evgeny Rodionov - Μνήμη αγίου νεομάρτυρα Ευγένιου Ροντιόνωφ († 23 Μαΐου 1996)


Ένα κλικ αγάπης και ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας εδώ, παρακαλώ!

Και, αν θέλετε, στα: Πρόταση αγιοκατάταξης ορθοδόξων μορφών

Άγιοι στις 23 Μαΐου

Σημειώσεις για το Ισλάμ

Εικ. από άρθρο για μυροβλυσία εικόνας του αγίου.