ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Ο π. Θεμιστοκλής από τη Σιέρρα Λεόνε στην Αθήνα την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017!


Πανελλήνιος Χριστιανικός Όμιλος Ορθοδόξου Ιεραποστολής

Με μεγάλη χαρά σας προσκαλούμε την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου και ώρα 6.00 μμ στην αίθουσα της Ιεραποστολής, οδός Τρυγόνος 3, Άνω Κυψέλη, Αθήνα, σε ένα ακόμα νεανικό ιεραποστολικό αντάμωμα. Θα έχουμε την ευλογία να είναι μαζί μας ο Ιεραπόστολος π. Θεμιστοκλής Αδαμόπουλος! Θα μας μεταφέρει τις εμπειρίες του, τα βιώματά του, αλλά κυρίως την ιεραποστολική του φλόγα
.




Λίγα λόγια για τον ίδιο:
 
Ο π. Θεμιστοκλής Αδαμόπουλος στα 21 του ανακάλυψε την Ορθοδοξία και της αφιερώθηκε ολοκληρωτικά. Διέκοψε τις σπουδές του στις Πολιτικές Επιστήμες και στράφηκε στη Θεολογία. Μελέτησε Εβραϊκά και Αρχαία Ελληνικά στο Χάρβαρντ, πήρε διδακτορικό από το Πρίνστον και το 1999 έφυγε για την Κένυα, για το μακρύ ταξίδι της ιεραποστολής. 

Ο π. Θεμιστοκλής Αδαμόπουλος τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στη Σιέρα Λεόνε, όπου υπηρετεί τους περίπου 2.000 ορθόδοξους που κατοικούν εκεί. Μαζί με τους ορθόδοξους πιστούς πολέμησε τον θανατηφόρο ιό Έμπολα, που θέριζε για δυο χρόνια τη Σιέρρα Λεόνε, χωρίς ν’ αφήσει το ποίμνιό του. 

ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ – ΕΥΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!
ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ!
Σας περιμένουμε!!

"Ν": προσυπογράφοντας ανεπιφύλακτα την πρόσκληση, παραπέμπουμε επίσης:
 
Orthodox Sierra Leone (ενότητα)

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙ-ΠΑΡΑΜΥΘΙ ~ προβολή ταινίας, Κυριακή 17 Δεκεμβρίου


Με χαρά σας προσκαλούμε στην προβολή και παρουσίαση της ταινίας του Ευθύμη Χατζή στην οποία η διασκευή σεναρίου έχει γίνει από τον π. Κωνσταντίνο Στρατηγόπουλο, από το διήγημα του † Ηλία Βουλγαράκη, την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου στις 12:00, στον κινηματογράφο Embassy Novacinema Odeon, πατρ. Ιωακείμ 5 - Κολωνάκι​.

Για την ταινία (από την κυρία Εύη Βουλγαράκη, κόρη του συγγραφέα):

Χθες ήταν μια ιδιαίτερα συγκινητική μέρα! Είδα την ταινία ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙ-ΠΑΡΑΜΥΘΙ σε σκηνοθεσία Ευθύμη Χατζή, παραγωγή ΤΕΧΝΑΒΑ και εκτέλεση παραγωγής View Master Films, που στηρίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Ηλία Βουλγαράκη, Εκδόσεις Μαΐστρος.

Η αίθουσα του κινηματογράφου ODEON στη Γλυφάδα ήταν κατάμεστη από κόσμο, κυρίως φοιτητές. Και τους συντελεστές της παραγωγής.

Η ταινία αυτή προέκυψε χάρη στην αγάπη του π. Κωνσταντίου Στρατηγόπουλου προς το πρόσωπο του Ηλία Βουλγαράκη, ο οποίος έγραψε και το σενάριο σε μια εξαιρετική διασκευή.

Ήταν ένα film noir, με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας. Όλα όμως επικέντρωναν στον άνθρωπο, και έτσι το στοιχείο της επιστημονικής φαντασίας ήταν κάπως ασύνηθες - βαθιά πρωτότυπο εντελώς έξω από την πεπατημένη από αυτού του είδους των ταινιών.

Η φωτογραφία ήταν μαγική. Η βροχή ερχόταν από τον ουρανό και αναστάτωνε τη γη και τη ζωή πάνω σ' αυτή. Οι ηθοποιοί έδωσαν μια εκπληκτική ερμηνεία του ρόλου τους. Η τεχνική αρτιότητα της ταινίας ήταν κάτι πολύ σημαντικό.

Μια αλληγορία για την ενσάρκωση, διάρκειας 25 περίπου λεπτών, που με συγκίνησε βαθύτατα. Που απέδωσε πραγματική δικαιοσύνη στο κείμενο, το δεύτερο διήγημα του βιβλίου με τίτλο "Μια Αξιοπρεπής Τριάδα", κάτι πραγματικά ασύνηθες κατά την κινηματογραφική μεταφορά λογοτεχνικών έργων. Εδώ η γλώσσα του σινεμά, ποιητικότατη, μυστηριώδης, άμεση, επιδραστική εξέφρασε άρτια το κείμενο του Ηλία Βουλγαράκη, σε μια βαθιά κατανόησή του. Τόσα χρόνια μετά την πρώτη γραφή του, έγινε κοινό κτήμα, και χαίρομαι αφάνταστα.

Το απόλαυσα όσο δεν περίμενα. Το συστήνω ανεπιφύλακτα. Περιμένουμε να το δούμε στις αίθουσες και να ολοκληρώσει τη διαδρομή του και την πορεία του προς το κοινό.

Ο άγιος Ελευθέριος και η λευτεριά που ονειρευόμαστε!...


Οι εικ. από εδώ & εδώ

Κλικ:

Άγιε Λευτεράκη, το νου σου!
Για τη ζωή και το μαρτύριο του αγίου Ελευθερίου: 20χρονος δεσπότης σε πυρακτωμένο κρεβάτι!... 
Άγιος μάρτυρας Βάκχος, ο μουσουλμάνος που έφερε στο Χριστό τη μητέρα και τ' αδέρφια του!...

Ο άγιος των Εξαρχείων, που δεν είχε ούτε για νοίκι...
Αντιεξουσιαστές και Μεγάλη Παρασκευή!...
«Αγάπη και φιλία δεν έμαθα στην Εκκλησία»!...
Εφηβεία και αναζήτηση του Θεού
Άναρχος Θεός και αναρχικός Χριστιανός

Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου...
Ο Γιάννης Αγγελάκας και τα Θρησκευτικά...
Ο άθεος (;) διά Χριστόν σαλός των Εξαρχείων & οι ορθόδοξοι άγιοι που του μοιάζουν
5+1 μύθοι για τη Θρησκεία και την Εκκλησία
Οι άγιοι αναρχικοί
ΖΗΣΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!

Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;
Αθήνα, πόλη των αγίων!...
Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός
Η επιστημονική έρευνα για το Θεό
Ηθικισμός; Όχι, ευχαριστώ!
αναρχία και αιώνια Ζωή
Κάτι τύποι με μαύρα που ζουν στον κόσμο τους  


Το βίντεο από Orthodox Saints
 

Άγιος μάρτυρας Βάκχος, ο μουσουλμάνος που έφερε στο Χριστό τη μητέρα και τ' αδέρφια του!...

 
Η αραβική αυτοκρατορία (από εδώ)

Συναξαριστής (με συμπληρώσεις)
 
Μὴ δεύτερόν τις, μηδὲ Βάκχον τὸν νέον,
Ἐν τοῖς ἀθληταῖς ταττέτω διὰ ξίφους.
 
Εορτάζει 15 Δεκεμβρίου

Ο Άγιος Βάκχος καταγόταν από την Παλαιστίνη και υπήρξε στα χρόνια των Βασιλέων Κωνσταντίνου και Ειρήνης (780 - 797 μ.Χ.), κατά τα οποία η Παλαιστίνη (οι Άγιοι Τόποι) βρισκόταν υπό αραβική κατοχή. Ήταν γιος γονέων χριστιανών, αλλά ο πατέρας του αρνήθηκε τη χριστιανική πίστη και έγινε μωαμεθανός.

Ένας από τους γιους του όμως ο Δαχάκ, θέλησε να επανέλθει στον χριστιανισμό, παρακινώντας και την ευσεβή μητέρα του κατέφυγε στα Ιεροσόλυμα. Από εκεί στη Λαύρα του Αγίου Σάββα, όπου βαπτίσθηκε και έγινε μοναχός με το όνομα Βάκχος. Αλλά ο ηγούμενος της Μονής, φοβούμενος τυχών εκδίκηση των Αράβων, έδιωξε τον Βάκχο από τη Μονή.

Στα Ιεροσόλυμα ο Άγιος βρήκε τη μητέρα και τα αδέλφια του, που επανέφερε στη χριστιανική πίστη, εκτός από έναν, ο οποίος και τον κατάγγειλε στους Άραβες. Οι Άραβες αμέσως συνέλαβαν τον Βάκχο και τον οδήγησαν στον κριτή. Ο Άγιος, μπροστά σ' όλους τους παρευρισκόμενους μωαμεθανούς, ομολόγησε τη χριστιανική του πίστη και έτσι αποκεφαλίστηκε.


Και:

Ο άγιος Ελευθέριος & άλλοι άγιοι στις 15 Δεκεμβρίου
Μεταστραφέντες από το Ισλάμ 
"ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ" - ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΙΡΑΝ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ
Μουσουλμάνοι που αγίασαν ως χριστιανοί
Παύλος, το χριστιανικό ανάλογο του Μωάμεθ
νεομάρτυρες 

σύγχρονοι μάρτυρες  
π. Δανιήλ Συσόεφ: ο ιερέας που αγάπησε τους μουσουλμάνους περισσότερο από τη ζωή του (και πέθανε γι' αυτούς) !
 
 

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Ο Φώτης μας καθ' οδόν προς τον Παράδεισο


Τι και πώς


Φυλάω μέσα μου ένα κλάμα για σένα.
Φουσκώνει σαν μεγάλο ποτάμι και δεν θέλω να το αφήσω να ξεσπάσει γιατί φοβάμαι την σύσταση του ύδατος που έχει πάρει από τα δικά σου συστατικά και δεν είμαι σίγουρη για το τί συμβαίνει όταν απελευθερωθεί στο περιβάλλον όλο αυτό που ήσουν εσύ.
Κοίτα πόσο εύκολα λέω....."ήσουν" ενώ ο παρατατικός και ο αόριστος δεν υπήρξαν ποτέ οι χρόνοι σου! Εσύ υπήρξες ο ενεστώς που λατρέψαμε και το μέλλον που ελπίσαμε γιατί έτσι είναι πάντα αυτοί που απλώνουν το χαμόγελό τους προστατευτικό δίχτυ κάτω από το σάλτο μορτάλε της πόλης, των ανθρώπων και των καιρών.
Ο Φώτης μας.......
Περπατούσες στις οδούς και προετοίμαζες τρίβους λησμονημένης δικαιοσύνης, ευλογούσες τον κόσμο και γινόμασταν εκόντες-άκοντες προσευχόμενοι, υπήρχες και δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι είχαμε προσελκύσει το έλεος του Κυρίου, μας χαιρετούσες και τα παιχνιδάκια των παιδικών μας χρόνων στοιχίζονταν πίσω από τις "καλημέρες σου", κάτω από τα γένια σου ή ακολουθούσαν τα βήματα των τρύπιων παπουτσιών σου.
Δεν καταλάβαμε ποτέ με ακρίβεια αν εσύ έκανες πρόβα αγιοσύνης ή εμείς πρόβα συνύπαρξης με αγίους αλλά εκείνο που νιώσαμε, βιώσαμε και μαρτυρούμε είναι πως από χθες τα ξημερώματα που σε πήραν οι άγγελοι λιγόστεψε τραγικά η αθωότητα στην πόλη.
Επίσης πως χωρίς εσένα τα παραμύθια μας είναι λιγότερο φωτεινά, στα γέλια μας κρέμονται πια μικρές μαύρες κορδέλες σαν τα πένθη που παλιά φορούσαν οι άντρες στα πουκάμισά τους και τα χιόνια που περιμένουμε αυτόν τον χειμώνα θα έχουν μια μεγάλη κόκκινη γραμμή στο κέντρο σαν αίμα που σου ανήκε (ως είδος πορείας) εν ζωή ή σαν έρωτας τώρα που συναντάς τον Θεό.
Φυλάω μέσα μου για σένα ένα κλάμα, ένα μικρό λιβάνι και μια φωτιά για να ανάψω το λιβάνι. Ωσαύτως δε, ένα κερί και την καρδιά μου για νάχω λόγο ν'αφήσω ελεύθερο το κλάμα νάρθει να σβήσει την καρδιά δηλαδή, η οποία έχει στριμωχτεί δίπλα στο κερί και καίγεται παλεύοντας να σε δει στο φως του εσπερινού.
Ανοήτως, βεβαίως, καθώς εσύ ανεβαίνεις ήδη και σε λούζει το ανέσπερον, δηλαδή το δικό Του Φως ....... 


Κείμενα για τον Φώτη:
Εδώ και εδώ
Και για τους διά Χριστόν σαλούς, παρακαλώ, εδώ.

"Share the Birth of Our Lord This Nativity With a Gift to the OCMC and See Its Impact Doubled!"


by Orthodox Christian Mission Center
(Posted 12/12/2017)


 

OCMC Missionaries like Floyd Frantz need you more than ever this Nativity Season. Their ministry work transforms the lives of thousands. More missionaries are needed in the mission field. Please help us to send these loving witnesses into the world in 2018 with your gift today! Thanks to challenge grants your gift can be doubled!

Dear Brothers and Sisters in Christ,
What is freedom…true freedom?
For the Faithful, it is something that can only come through Christ. It is the liberation that was born into the world with the Nativity of our Lord and Savior and is eternally available to us through His triumphant Resurrection. It is the greatest gift. He is hope in the face of hopelessness. He is the healer of unbearable pain. And, He restores every loss. It is your support of, and involvement in, Orthodox missions that offers this gift of freedom to those who desperately need it.


Can you imagine being unable to escape the memories of a childhood lost to abuse, starving poverty, or war? Can you imagine only being able to find solace from this pain in the numbing haze of drugs or alcohol? Can you imagine losing everything…home, friends, and family as a result? There are countless people enslaved by this same cycle of pain, hopelessness, and loss in every corner of the world. You can help set them free.
OCMC missionary Floyd Frantz, has dedicated his life to serving people like I have described above, by offering prayer-centered substance abuse counseling through the Church in Romania. Recently, because of your support for Orthodox Missions, he was able to take this ministry to the Western Diocese of Kenya. With the blessing of His Grace Athanasius, Floyd and a Romanian priest Fr. Iulian Negru, trained clergy in Kenya on how to counsel those struggling with addiction.


Did you know that it only takes $75 to get someone ensnared by addiction the treatment that they need? A gift of $45 can help support a priest who will be offering this counseling for a month. And, if just 10 people like you pledge $100 per month, ministries like a substance abuse counseling program can be supported and administered for an entire year!
I am writing to ask that you help those crying out for hope this Nativity season. Your prayerful donation at any level will have an impact on the lives of many. Most importantly, if you give by year’s end you will see that impact doubled thanks to challenge grants totaling $46,500 that have been awarded to the Mission Center.


With this tremendous opportunity in mind, please consider a gift of $75, $100, or even more!
Think of the countless lives that will be touched and how many people can be set free as a result of Christ’s outpouring of love through ministries like the ones I’ve just described. More is needed…A LOT more! Your contribution to the OCMC can make this possible.
As the Nativity Feast approaches and we anxiously await the birth of our Lord, remember that there are those who don’t yet know what a gift Christ’s birth can be. Thank you in advance for praying for them. We will be praying for you and your loved one’s as well. May God bless you and may you have a very Merry Christmas!


In Christ,
Fr. Martin Ritsi
Executive Director

PS – The impact of your support can be doubled if you give before the end of the year. Please join Orthodox missionaries, priests, and mission workers in reaching more people in 2018 than ever before with your prayerful offering.


Είμαστε οπαδοί του Χριστού ή μαθητές του Χριστού;




Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Ο Χριστός, όταν άρχισε επισήμως το έργο Του, προσεκάλεσε τους πρώτους μαθητές και σχημάτισε την αποστολική Του ομάδα, γιατί πρώτα έπρεπε να μάθουν στην πράξη την νέα ζωή που έφερε στον κόσμο και έπειτα να την διδάξουν στους ανθρώπους, σε όλα τα έθνη. Τούς ονόμασε δε μαθητές και έτσι τιτλοφορούνται από τον Χριστό και τους Ευαγγελιστές.

Ο ίδιος ο Χριστός είπε: «Ουκ έστι μαθητής υπέρ τον διδάσκαλον» (Ματθ. ι’ 24). Είναι γεμάτο το Ευαγγέλιο με αυτήν την προσηγορία, όπως: «προσήλθον αυτώ οι μαθηταί αυτού» (Ματθ. ε’ 1) «ηκολούθησαν αυτώ οι μαθηταί αυτού» (Ματθ. η’ 23) «τότε λέγει τοίς μαθηταίς αυτού» (Ματθ. θ’ 37) «καί εκτείνας την χείρα αυτού επί τους μαθητάς αυτού έφη ιδού η μήτηρ μου και οι αδελφοί μου» (Ματθ. ιβ’ 49) κλπ.

Μετά την Πεντηκοστή και την συγκρότηση της πρώτης Εκκλησίας με το Βάπτισμα, το Χρίσμα και την θεία Ευχαριστία, όλα τα μέλη της Εκκλησίας ονομάσθηκαν μαθητές του Χριστού. Στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων συναντά κανείς πολλές τέτοιες εκφράσεις, όπως: «πληθυνόντων των μαθητών» (Πράξ. ς’ 1) «τό πλήθος των μαθητών» (Πράξ. ς’ 2) «εμπνέων απειλής και φόνου εις τους μαθητάς του Κυρίου» (Πράξ. θ’ 1) «επειράτο κολλάσθαι τοίς μαθηταίς και πάντες εφοβούντο αυτόν, μη πιστεύοντες ότι εστί μαθητής» (Πράξ. θ’ 26) «χρηματίσαι τε πρώτον εν Αντιοχεία τους μαθητάς Χριστιανούς» (Πράξ. ια’ 26) «οι δε μαθηταί επληρούντο χαράς και Πνεύματος Αγίου» (Πράξ. ιγ’ 52) «κυκλωσάντων δε αυτόν των μαθητών» (Πράξ. ιδ’ 20) «επιστηρίζοντες τάς ψυχάς των μαθητών» (Πράξ. ιδ’ 22) κλπ.

Η λέξη μαθητής προέρχεται από το ρήμα «μαθητεύω» και δείχνει κάποιον που επιλέγει έναν δάσκαλο, θέτει τον εαυτό του στην υπακοή του για να εκπαιδευθή στην γνώση που εκείνος διαθέτει, ώστε να μεταδοθή και σε αυτόν η εμπειρία του και οι γνώσεις του.
Η μαθητεία συνδέεται με την αγάπη προς το πρόσωπο του διδασκάλου, κυρίως σε ό,τι εκείνος εκφράζει, την επιλογή που γίνεται με την ελευθερία και φυσικά την συστηματική εκπαίδευση για την μύηση των αληθειών.
Στην Αγία Γραφή γίνεται λόγος για το τί είναι μαθητεία. Σε κάποια στιγμή της διδασκαλίας Του ο Χριστός είπε: «διά τούτο πάς γραμματεύς μαθητευθείς εις την βασιλείαν των ουρανών όμοιός εστιν ανθρώπω οικοδεσπότη, όστις εκβάλλει εκ του θησαυρού αυτού καινά και παλαιά» (Ματθ. ιγ’ 52).
Το μαθητεύειν στην Βασιλεία του Θεού σημαίνει μαθητεύειν «εις την του Χριστού γνώσιν». Ο Χριστός είναι ο οικοδεσπότης «ως πλούσιος» και σε αυτόν υπάρχουν «οι της σοφίας θησαυροί» (ιερός Θεοφύλακτος). Οπότε, εκείνος που μαθητεύει στον Χριστό, μετέχει στην βασιλεία, δηλαδή στην θεία σοφία, την δόξα του Θεού.

Για τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας που ζήτησε από τον Πιλάτο το Σώμα του Χριστού, μετά τον θάνατό Του στον Σταυρό, γράφεται: «ός και αυτός
εμαθήτευσε τώ Ιησού» (Ματθ. κζ’ 57). Αυτό σημαίνει ότι άκουσε την διδασκαλία Του, είδε τα θαύματά Του και μυήθηκε στην γνώση του Χριστού. Και ο Χριστός μετά την Ανάστασή Του είπε στους μαθητές Του: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν» (Ματθ. κη’ 19-20).

Εικ. από εδώ

Η μαθητεία στην Βασιλεία του Θεού γίνεται με τα Μυστήρια (τό Βάπτισμα και τα άλλα Μυστήρια) και την εφαρμογή των εντολών του Χριστού, που προσφέρουν την πραγματική γνώση και την κοινωνία με τον Χριστό.
Ο σημαντικότερος χαρακτηρισμός των Αποστόλων ήταν «μαθητές του Χριστού» και αυτό το έζησαν σε όλη τους την ζωή. Και ο καλύτερος τίτλος των Χριστιανών είναι να κληθούν μαθητές του Χριστού. Και επειδή ο Χριστός δεν βρίσκεται έξω από την Εκκλησία, γι’ αυτό η μαθητεία γίνεται στην Εκκλησία, στον θησαυρό της θεολογίας και της εμπειρίας που διαθέτει.
Δεν μπορεί κανείς να είναι μαθητής του Χριστού και να μήν είναι μαθητής της Εκκλησίας με όλο τον ευλογημένο θησαυρό της και την αγία ζωή της.
Όμως, σε αντίθετη κατεύθυνση κινείται ο οπαδός. Έτσι ονομάζεται εκείνος που υποστηρίζει με έντονο τρόπο πρόσωπα, ιδέες, συστήματα, ποδοσφαιρικές ομάδες, κομματικές παραστάσεις, κλπ.
Συνήθως οι οπαδοί επιλέγουν μερικές ιδεολογίες με αδιευκρίνιστες διαδικασίες, γιατί πρέπει κάπου να ενταχθούν, ώστε να κατοχυρώσουν κάπου την ανασφάλειά τους και να συμπεριφέρωνται πάντοτε κάτω από τις αρχές της ομάδος, χωρίς κρίση και ελευθερία.

Οι οπαδοί παρασύρονται από το πλήθος και προβαίνουν σε ενέργειες καταστροφικές.
Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των οπαδών είναι ότι βρίσκονται κάτω από την επίδραση ενός εμπαθούς μεσσία, που συνήθως είναι «αυτοδέσποτος», δεν έχουν δική τους βούληση, αλλά παρασύρονται από την νοοτροπία της μάζας, δρούν μέσα στην ατμόσφαιρα του μυστικισμού («ξέρει ο αρχηγός», «έχει δίκαιο ο αρχηγός»), συμπεριφέρονται με συνθήματα, χωρίς να τα εξετάζουν κριτικά, βρίσκονται κάτω από την επιρροή των καθοδηγητών τους, παίρνουν στα χέρια τους μια σημαία που εκφράζει την ιδεολογία, ενεργούν βίαια και καταστροφικά, αφού πάντοτε εκδηλώνονται συγκρουσιακά με το περιβάλλον.
Όταν τους ρωτήση κανείς γιατί ενεργούν κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν μπορούν να έχουν συγκροτημένο λόγο, αλλά επαναλαμβάνουν τα επιχειρήματα των εμπαθών καθοδηγητών τους και φυσικά εκφράζονται συνθηματολογικά, αποσπασματικά και επιθετικά.
Συνήθως οι οπαδοί έχουν ιδιότυπο και αρρωστημένο ψυχικό κόσμο, διαταραγμένη σκέψη και διακεκομμένο λόγο, αλλά και συναισθηματική ανωριμότητα.


Το ερώτημα για το αν οι άρρωστοι αρχηγοί αρρωσταίνουν τους ανθρώπους, ή οι άρρωστοι άνθρωποι επιλέγουν αρρώστους αρχηγούς έχει διπλή και αμφίδρομη ανάγνωση και απάντηση. Άλλες φορές γίνεται το πρώτο, δηλαδή ο άρρωστος αρχηγός αρρωσταίνει τους οπαδούς του, και τις περισσότερες φορές οι άρρωστοι άνθρωποι οδηγούνται στον άρρωστο αρχηγό.
Η βάση είναι ότι τόσο οι αρχηγοί όσο και οι οπαδοί τελούν κάτω από την μέγγενη της αλληλεξάρτησης και των ανόμων συμφερόντων.
Έχουν ιδιαίτερη σημασία οι τρόποι με τους οποίους κινούνται οι οπαδοί για την επιβολή της ιδεολογίας και την επικράτησή της.
Συνήθως χρησιμοποιείται το ψέμα, η αποσπασματοποίηση ενός γεγονότος, η απόρριψη της αντίθετης άποψης, χωρίς ιδιαίτερη κριτική σκέψη, η υποκρισία και η αναλγησία, η αντιφατικότητα των ενεργειών, αφού οι οπαδοί κάνουν μια πράξη και μετά την καταδικάζουν ή την χαρακτηρίζουν ως προβοκάτσια, η βιαιότητα των ενεργειών και τελικά ο μη σεβασμός των κανόνων με τους οποίους συγκροτείται μια κοινωνία σε όλες τις εκφράσεις της.


Οι οπαδοί, στην σύγχρονη εποχή, κρατούν στα χέρια τους ένα κινητό τηλέφωνο για να επικοινωνούν άμεσα με τον αρχηγό τους και εφαρμόζουν ως «στρατιωτάκια» τις διατεταγμένες εντολές του.
Εκεί που εκφράζεται περισσότερο η οπαδοποίηση είναι ο χώρος της θρησκείας. Και αυτό γιατί η θρησκεία, όταν λειτουργή ως ιδεολογία, έχει πολλές ψυχοπαθολογικές αρχές και συνέπειες, όπως την μεσσιανικότητα, τον μυστικισμό, την επικράτηση και επιβολή στους άλλους με βίαιους τρόπους.
Οι ψυχοθεραπευτές από την κλινική τους πείρα γνωρίζουν καλά ότι η χειρότερη μορφή σχιζοφρένειας καλύπτεται κάτω από θρησκευτικές ή παραθρησκευτικές πεποιθήσεις.
Έχουν εντοπισθή από τους θρησκειολόγους τέτοια φαινόμενα και τέτοιες «θρησκευτικές κρίσεις». Είναι γνωστοί από την ιστορία οι λεγόμενοι «ιεροί πόλεμοι» για την επικράτηση μιας ιδεολογίας που γίνεται με βιαιότητες και φόνους.
Ο θρησκειολόγος Ρ. Όττο γράφει ότι το θρησκευτικό βίωμα όταν δεν συνδέεται με το «αγαθό» και το «έλλογο», εκφράζεται με «δαιμονικά» και «ανορθολογικά στοιχεία».
Η ψυχοπάθεια συμπλέκεται με τον δαιμονισμό. Ιδιαιτέρως αυτήν την βιαιότητα του θρησκευτικού συναισθήματος την συναντάμαι στις «σέκτες», που αποτελούν «εναλλακτικές θρησκευτικές οργανώσεις», οι οποίες αποσπώνται από τις βασικές θρησκείες, για να διατηρήσουν δήθεν τις παραδοσιακές αξίες της θρησκείας, η οποία δήθεν εκκοσμικεύθηκε.
Εννοείται ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των μαθητών και των οπαδών, όπως την βλέπουμε μέσα στην Εκκλησία.

Δυστυχώς, και στην Εκκλησία υπάρχουν και μαθητές του Χριστού και οπαδοί. Ας εντοπισθούν μερικές διαφορές μεταξύ των δύο.
1) Ο μαθητής αναγνωρίζει την Εκκλησία ως χώρο μαθητείας και γνώσης με την αυθεντική υπακοή, ενώ ο οπαδός ως χώρο συγκρούσεων και αμφισβητήσεως με την ενέργεια των εσωτερικών παθών. Ο μαθητής υπακούει στον Χριστό, όπως βιώνεται μέσα την Εκκλησία, ενώ ο οπαδός προσπαθεί να επιβάλη τις δικές του απόψεις στην διδασκαλία του Χριστού και στην ζωή της Εκκλησίας.
2) Ο μαθητής ζή με αγάπη και ελευθερία, ενώ ο οπαδός συμπεριφέρεται με μίσος και κάτω από την επιρροή των εσωτερικών αλόγων ορμών.

3) Ο μαθητής μετέχει στην καθαρτική, φωτιστική και θεοποιό ενέργεια του Θεού, ενώ ο οπαδός αφήνει ακατέργαστο και αθεράπευτο τον εσωτερικό, ψυχικό του κόσμο.
4) Ο μαθητής μαθητεύει καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής του στα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού, με ταπείνωση και αυτομεμψία, ενώ ο οπαδός ενεργεί ως ετερόβουλο θύμα αρρωστημένων αρχηγών, ψευδωνύμων διδασκάλων, μέσα στο κλίμα της αυτοδικαίωσης, και προβαίνει σε βίαιες ενέργειες ως κριτής της οικουμένης και ως εισαγγελέας του Θεού.
5) Ο μαθητής δέχεται την πείρα της Εκκλησίας, όπως εκφράζεται από τους Προφήτες, Αποστόλους και Πατέρες, και μεταμορφώνεται από αυτή, ενώ ο οπαδός σχηματίζει την δική του «σέκτα» μέσα στην Εκκλησία και καταγγέλλει την δήθεν αλλοίωση της εκκλησιαστικής ζωής.
6) Τελικά, ο μαθητής είναι ταπεινό μέλος της Εκκλησίας που παραμένει μέσα σε αυτήν για να σωθή, ενώ ο οπαδός ενεργεί ως σωτήρας της Εκκλησίας. Όμως ο πραγματικός και μοναδικός Σωτήρας της Εκκλησίας είναι ο Χριστός και η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη άλλων σωτήρων.

Η Εκκλησία είναι ένα πνευματικό θεραπευτήριο, που θεραπεύει τον άνθρωπο, αλλά μερικές φορές οι άρρωστοι, που ενεργούν με τις αρχές της οπαδοποίησης, εξεγείρονται εναντίον των ιατρών προβάλλοντας τους εαυτούς τους ως ιατρούς για να σώσουν την Εκκλησία.
Όμως, τέτοιες αναρχικές ενέργειες πολλές φορές είναι ευεργετικές, γιατί αποκαλύπτουν όλο το δυσώδες περιεχόμενο που κρυβόταν πολύ καιρό κάτω από τις ωραίες εκδηλώσεις, τα συνέδρια, τα υποκριτικά κατασκευάσματα, την κοινωνική προσφορά, τις συναισθηματικές λατρείες, τις κτηριακές ανοικοδομήσεις κλπ.

Πρέπει σε όλη μας την ζωή να μαθητεύουμε στην εκκλησιαστική ζωή και την ορθόδοξη παράδοση και να μη συγκαταλεγόμαστε στα «ζαλισμένα κοπάδια», στην καταστροφική μανία μιας «σέκτας», έστω και αν αυτή ονομάζεται χριστιανική.
Οι οπαδοί υπονομεύουν την εκκλησιαστική ζωή, «ασελγούν» στο ευλογημένο σώμα της Εκκλησίας και όπως είναι φυσικό πεθαίνουν από πνευματική ηλεκτροπληξία, αποβάλλονται αργά ή γρήγορα από το Σώμα της Εκκλησίας. Ένας έμπειρος Κληρικός [=ιερωμένος, ιερέας] μου είπε: «Άν ο Κληρικός δεν σέβεται το θυσιαστήριο [=την αγία τράπεζα, πάνω στην οποία τελείται η θεία λειτουργία], τότε το ίδιο το θυσιαστήριο κάποια μέρα δεν θα τον ανεχθή και θα τον πετάξη μακριά».
Ο εκκλησιαστικός χώρος είναι άγιος και ευλογημένος, ευαίσθητος και πλημμυρισμένος από το Άγιον Πνεύμα, γι’ αυτό και δεν προσφέρεται για οπαδοποιήσεις, αρρωστημένες ανθρώπινες επιδιώξεις και εωσφορικές νοοτροπίες.
Στην Εκκλησία πρέπει να σπουδάζουμε σε όλη μας την ζωή εν μαθητεία την εν Χριστώ ζωή και δεν έχουν οργανική σχέση οι οργισμένοι και αλλόφρονες οπαδοί.
Ο Χριστός θέλει μαθητές και όχι οπαδούς.