ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Ένας άγνωστος μάρτυρας, ο ιερέας Βασίλειος Καραπαλίκης († 1902)



 

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Στο χωριό Χιλιόδεντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Καστορίας και μέσα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα του Εσπερινού, έγινε η ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων ενός αγνώστου μάρτυρος, του ιερέως Βασιλείου Καραπαλίκη, ο οποίος το 1902 βρήκε μαρτυρικό θάνατο από τους απογόνους της Άγαρ, με σφαίρα και με πέλεκι συντρίβοντας την κεφαλή του.

Επρόκειτο για ευλαβές πρόσωπο, το οποίο σέβονταν ακόμα και οι Τούρκοι. Ο φθόνος όμως, για την εν γένει αγία του ζωή, εκίνησε εναντίον του το μένος των κατακτητών. Στα 112 χρόνια που πέρασαν από τότε και με τις συνεχείς θαυματουργικές επεμβάσεις, τις εμφανίσεις και την προστασία σε πρόσωπα του χωριού του και της οικογενείας του, καθιερώθηκε ως μάρτυρας της Εκκλησίας.


Γι’αυτό και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστορίας κ. Σεραφείμ, αφού βεβαιώθηκε προηγουμένως εγγράφως, για ορισμένα συμβάντα, όρισε το εσπέρας της 27ης Νοεμβρίου 2014, να γίνει η πλύση των οστών του, τα οποία ευωδίαζαν κατά τη διάρκεια του Εσπερινού, όπως και κατά τη διάρκεια της πλύσης και σύμφωνα και με μαρτυρίες των πατέρων που συμμετείχαν.
 

Στην Ακολουθία παρέστησαν οι γείτονες Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος, ο οποίος προεξήρχε και της Ακολουθίας και Γρεβενών κ. Δαβίδ, καθώς και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βρεσθένης κ. Θεόκλητος, ο οποίος πραγματοποιεί τις ημέρες αυτές στην Καστοριά προσκυνηματική επίσκεψη, στον χώρο που έζησε και βρίσκονται σήμερα τα Ιερά Λείψανα της Οσίας Σοφίας της Κλεισούρας.
 

Τη διακονία του λόγου ανέλαβε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιατίστης κ. Παύλος, ο οποίος τόνισε τον ενωτικό χαρακτήρα που έχει η παρουσία του Ιερέα σε έναν τόπο και την τιμή που προσφέρει το μαρτύριο του αίματος στον τόπο αυτό.
 

Τέλος, μεταξύ άλλων και αναφορικά με την καύση των νεκρών σημείωσε αφενός μεν την ύπαρξη ιερών λειψάνων, τα οποία σε περίπτωση καύσεως δεν θα διασώζονταν και αφετέρου ότι οι κεκοιμημένοι δεν είναι χρηστικά αντικείμενα προς ανακύκλωση αλλά εικόνες του Θεού και ναός του Αγίου Πνεύματος.

Ο Σεβασμιώτατος κ. Σεραφείμ, ευχαρίστησε τους Αγίους Αρχιερείς για την παρουσία τους και τη συμμετοχή τους στο μοναδικό αυτό γεγονός και ευχήθηκε ο Κύριός μας, δια πρεσβειών του αγίου αυτού μάρτυρος, να τους χαρίζει υγεία και έτη πολλά στην αρχιερατική τους διακονία.

Και μόνο οι φωτογραφίες που ακολουθούν, παρουσιάζεται το συγκλονιστικό αυτό γεγονός, που μας θυμίζει τις αρχαίες και ένδοξες εκείνες ημέρες, που οι πρόγονοί μας ενταφίαζαν και έπλεναν τα οστά των μαρτύρων της πίστεώς μας.

Ο Σεβασμιώτατος κ. Σεραφείμ, έδωσε εντολή να τοποθετηθούν τα οστά πίσω από την Αγία Τράπεζα του ιερού Ναού, τονίζοντας πως όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στο Θεό και την Εκκλησία. Ο Θεός θα δείξει!

Και το πιο συγκλονιστικό γεγονός είναι ότι η κάρα του (=το κρανίο του) είναι κομματιασμένη από τα πολλά χτυπήματα που δέχτηκε με το τσεκούρι καθώς και το κεχριμπαρένιο χρώμα των οστών του, μετά από τόσα χρόνια που βρίσκονταν στη γη.

Απολαύστε το μοναδικό φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό.
Η συνέχεια (φωτογραφίες) ΕΔΩ


Δείτε και: Η ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Καστορίας
Μυροβλυσία λειψάνων άγνωστου νεομάρτυρα στη Ρουμανία
 

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Η απουσία της Ορθόδοξης Ιεραποστολής από το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη μας...


Πού έχουμε “κρύψει” το τάλαντο της Ορθοδόξης Εκκλησίας; Πότε και πώς το “πολλαπλασιάσαμε” ή θα το πολλαπλασιάσουμε;
 
Η Γη θα «φλέγεται» μετά το 2011
Φωτο από εδώ

Από το Ιστολόγιο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής

Χθες κοίταζα, εκ νέου, πολλές χώρες που δεν υπάρχει ακόμα Ορθόδοξη Εκκλησία ή Ιεραποστολή. Σίγουρα είναι πολλά νησιωτικά κράτη στον Ατλαντικό, Ινδικό και Ειρηνικό Ωκεανό. Στη Βολιβία, στο Σουρινάμ, στη Γουιάνα, στη Γαλλική Γουιάνα, ιδού 4 κράτη που δεν υπάρχει Ορθόδοξη εκκλησία, Ορθόδοξος ιερέας ή ιεραποστόλος (Νότια Αμερική). Ελάχιστες ορθόδοξες εκκλησίες υπάρχουν στη Παραγουάη, στο Περού και το Εκουαδόρ!

Πού έχουμε κρύψει το “τάλαντο” της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης;

Στην Αφρική, ακόμα και σήμερα, το 2013, δεν υπάρχουν Ορθόδοξες Εκκλησίες ή Ιεραποστολές στο Λεσότο, στη Ναμίμπια, στην Αγκόλα, στην Ισημερινή Γουινέα, στη Γουινέα, στη Λιβερία, στη Γκάμπια, στη Γουινέα-Μπισάου, στη Μπουρκίνα Φάσο, στη Σουασιλάνδη, στη Γκαμπόν, στο Νίγηρα, στον νησί Μαυρίκιος,  ενώ μικρή (μια ορθόδοξη κοινότητα μόνο σε ολόκληρο κράτος) παρουσία της ορθόδοξης Εκκλησίας σε άλλα αφρικανικά κράτη, όπως Ακτή Ελεφαντοστούν, το Τόγκο, το Τσάντ, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, η Μποτσουάνα, η Μοζαμβίκη, οι Σευχέλλες. 

Πού έχουμε κρύψει το “τάλαντο” της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας;

Στη Ασία, δεν υπάρχει Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν υπάρχει Ορθόδοξος ιερέας ή ιεραπόστολος σε χώρες, όπως η Σριλάνκα, το Βιετνάμ, το Λάος, η Μυανμάρ, το Μπαγκλαντές, η Μαλαισία,, το Μακάο, οι Μαλδίβες,το Νεπάλ, το Μπουτάν, ενώ μικρή είναι η παρουσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας σε χώρες, όπως η Μογγολία, η Νότια Κορέα, η Ιαπωνία, η Ταϊβάν, η Κίνα, το Χονγκ Κονγκ, η Σιγκαπούρη, η Ινδία, το Πακιστάν, η Ταϊλάνδη, οι Φιλιππίνες και η Ινδονησία με δεκάδες νησιά.
Πού έχουμε κρύψει το “τάλαντο” της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας;

Στη Κεντρική Αμερική, μικρή έως ανύπαρκτη είναι η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία σε χώρες, όπως η Μπελίζε, η Κόστα Ρίκα, το Ελ Σαλβαδόρ, η Ονδούρα, η Νικαράγουα και ο Παναμάς. Το ίδιο και στα νησιά της Καραϊβικής, όπου υπάρχουν λίγες, διάσπαρτες ορθόδοξες χριστιανικές εκκλησίες σε βασικά νησιά, όπως η Κούβα, η Αϊτή, η Δομινικανή Δημοκρατία, οι Μπαχάμες, το Πουέρτο Ρίκα, η Τζαμάικα και η Μαρτινίκα. Δεν υπάρχουν Ορθόδοξες Εκκλησίες ή ιεραποστολές σε νησιά, όπως η Γρενάδα, η Γουαδελούπη, η Αρούμπα, Τρινιντάτ και Τομπάγκο, τα νησιά Μπαρμπάντος, Αγία Λουτσία, Παρθένοι νήσοι κλπ.

Πού έχουμε κρύψει το “τάλαντο” της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας;

Τα ίδια και στον Ειρηνικό Ωκεανό, όπου δεν υπάρχουν Ορθόδοξες Χριστιανικές εκκλησίες στα νησιά Σολομώντα, στο Βανουάτου, στη Νέα Καληδονία, στη Τόνγκα, στα νησιά Σαμόα, στο Τουβαλού κλπ, ενώ υπάρχουν 2 μικρές ορθόδοξες εκκλησίες στα νησιά Φίτζι.

Στην Ευρώπη, μικρή είναι η παρουσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας σε χώρες, όπως η Γροιλανδία, η Ισλανδία, η Νορβηγία, η Σουηδία, η Δανία, η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, ενώ σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές  χώρες το Ορθόδοξο ποίμνιο αποτελείται από μετανάστες που πήγαν από Ορθόδοξες Χριστιανικές χώρες!

Και φυσικά, μικρή θεωρείται η παρουσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Βραζιλία, στην Αργεντική, στο Καναδά, στη Χιλή, στην Ουρουγουάη, το Μεξικό, στη Κολομβία, στη Βενεζουέλα, με λίγες ορθόδοξες εκκλησίες σε κράτη πολλών εκατομμυρίων κατοίκων.
Και φυσικά δεν έχω βάλει μέσα στην απαρίθμηση τη παρουσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας σε μουσουλμανικά κράτης της Ασίας και της Βόρειας Αφρικής.

Πού έχουμε κρύψει το “τάλαντο” της αρχαίας, πρωτοχριστιανικής,  Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης;

Όταν και οι μικρότερες χριστιανικές ομολογίες-αιρέσεις προετοιμάζουν και στέλνουν “ιεραποστόλους” στα πιο μικρά και απομακρυσμένα κράτη, σε νησιωτικά κράτη, η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία , με 300.000.000 μέλη σε όλο το κόσμο, γιατί “κρύβει” το τάλαντο που της έχει εμπιστευτεί ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός;
Και ποιες ευθύνες έχουμε απέναντι σε Θεό και ανθρώπους που έχουμε καταχωνιάσει αυτό το τάλαντο, βαθιά , μέσα στις ορθόδοξες εκκλησίες και δεν κάνουμε κατήχηση ούτε στους βαπτισμένους Ορθόδοξους Χριστιανούς, ούτε σε όσους είναι άθεοι, άπιστοι, αλλόθρησκοι, ετερόδοξοι κλπ; 

Πού έχουμε κρύψει το “τάλαντο” της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας;

Αναπάντητο θα μείνει το ερώτημα και τώρα, τη στιγμή που οι ήδη υπάρχουσες ορθόδοξες ιεραποστολές αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της οικονομικής ενίσχυσης, λόγω των σκληρών μέτρων λιτότητας στην Ελλάδα, που – παραδοσιακά – κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων της Ορθόδοξης Ιεραποστολής!
Πότε θα κάνουμε την αυτοκριτική μας;
Πότε θα δούμε τι κάνουμε λάθος; Πότε παρειμένουμε να “πολλαπλασιάσουμε” το τάλαντο που μας έχει δοθεί πλουσιοπάροχα;
Πότε θα αλλάξουμε τη νοοτροπία του “φτωχού συγγενή”; 

Πότε θα συνεργαστούν οι τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες και Μητροπόλεις σε θέματα Ορθόδοξης κατήχησης και Ιεραποστολής; Δηλαδή, διαβάζουμε τις ευαγγελικές περικοπές μόνο για να τις διαβάζουμε; Καταλαβαίνουμε, άραγε, τις ευθύνες μας στο Αποστολικό έργο και τον Ορθόδοξο Ευαγγελισμό των Εθνών;
Ως πότε θα ασχολούμαστε με το δικό μας “μικρόκοσμο” και θα αφήνουμε τα 9/10 της ανθρωπότητας χωρίς να έχουν ακούσει για την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη;
Κι όμως, η λύση είναι μπροστά στα μάτια μας και δεν έχει μεγάλο οικονομικό κόστος…

Αιθίοπας ιερέας (από εδώ)
Και ένα απόσπασμα από αυτή την ανάρτηση:

Μέσα σε 30 χρόνια, το 1/3 των Χριστιανών της Αιθιοπίας (στη πλειοψηφία τους κόπτες-μονοφυσίτες) εντάχθηκαν στην πανσπερμία του προτεσταντικού και πεντηκοστιανού χάους, γιατί δεν υπάρχει Ορθόδοξη Ιεραποστολή και κατήχηση ούτε στους Αιθίοπες ούτε σε πολλά κράτη της Αφρικής (και εννοούμε συστηματική κατήχηση των βαπτισμένων Ορθοδόξων Χριστιανών). Αυτό έχει αναφερθεί στο παρελθόν (η έλλειψη ορθόδοξων κατηχητικών εντύπων και βιβλίων) και για τη Νιγηρία και για τη Κένυα (πιθανόν και άλλες χώρες, όπως στο Καμερούν, όπου έχουν βαπτιστεί δεκάδες χιλιάδες αλλά μετά από καιρό “εξαφανίζονται” από τις ορθόδοξες εκκλησίες), όπου νέοι που έχουν βαπτιστεί Ορθόδοξοι Χριστιανοί σε μικρή ηλικία εγκαταλείπουν την Ορθόδοξη πίστη και προσχωρούν στις πλουσιότερες χριστιανικές αιρέσεις που προσφέρουν στρεβλή “κατήχηση” της Αγίας Γραφής μέσω ποικίλων μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Τέλος, σε διδακτορική διατριβή για την Ορθόδοξη ιεραποστολή στη Κένυα, με τίτλο: “Η Χριστιανική Μαρτυρία και η Ορθόδοξη Πνευματολογία στην Αφρική: η Δυναμική της Ορθόδοξης Πνευματολογίας ως Παράδειγμα στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή της Κένυας”, ο Συγγραφέας Njoroge, John Ngige Joseph αναφέρει μέσα στο κείμενο ότι η παρουσία των σχισματικών Παλαιοημερολογιτών στη Κεντρική Κένυα οδήγησε πολλούς νέους ανθρώπους σε προτεσταντικές και πεντηκοστιανές ομάδες, σε σημείο που να σημειώνει ότι το 50% των παστόρων αυτών των ομολογιών μπορεί να προέρχονται από βαπτισμένους Ορθόδοξους Χριστιανούς!!! Ιδού, λοιπόν, που οδηγούν τα σχίσματα και η έλλειψη σωστής Ορθόδοξης κατήχησης καθώς και η χαλαρότητα στο να τονίζεται η μοναδικότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως της "ΜΙΑΣ, ΑΓΙΑΣ, ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ και ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ"!

Προχωράμε εδώ:

Όχι, δεν είναι ντροπή που η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της  Ελλάδας έχασε από τα νησιά Φερόες ! Ντροπή είναι για όλους μας το γεγονός ότι τα νησιά Φερόες είναι μια από τις περιοχές (νησιωτικά κράτη ή χώρες) που δεν έχουν Ορθόδοξη Εκκλησία και ορθόδοξη ιεραποστολή - μαρτυρία της αρχαίας, πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας!

   

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, στα νησιά Φερόε υπάρχει παρουσία όλων των χριστιανικών ομολογιών και θρησκειών, πλην της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας! Γιατί; Τι φταίει; Γιατί έχει χαθεί το ιεραποστολικό πνεύμα στους περισσότερους Ορθόδοξους Χριστιανούς; Γιατί ένα μεγάλο μέρος των οικονομικών των Ορθοδόξων Εκκλησιών «χάνεται» σε τελετουργίες και μετακινήσεις χωρίς Ευαγγελικό ενδιαφέρον και δεν προσφέρεται στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή; Γιατί οι περισσότεροι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, κληρικοί και λαϊκοί, αφιερώνουμε ατελείωτες ώρες σε «ανούσια και δευτερεύοντα» εκκλησιαστικά θέματα και ειδήσεις και αφήνουμε τα Έθνη χωρίς Ορθόδοξη Μαρτυρία και ιεραποστολή; Γιατί να υπάρχουν, το 2014, χώρες και νησιωτικά κράτη, χωρίς ούτε μια ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ υπάρχουν πολλά κράτη που έχουν ελάχιστες ορθόδοξες εκκλησίες και μοναστήρια; Γιατί παραμελούμε την Ορθόδοξη Ιεραποστολή;

Και στη Δανία, στην οποία ανήκουν διοικητικά τα νησιά Φερόες, υπάρχουν ελάχιστες ορθόδοξες χριστιανικές εκκλησίες.

Copenhagen:
Russian Orthodox Church-Moscow Patriarchate in Denmark:
http://www.ortodoxy.dk
St. Alexander Nevsky Parish in Copenhagen – http://www.ortodoxy.dk/index.php?option=com_content&task=view&id=11&Itemid=61
Romanian Orthodox Metropolis of Germany, Central and North Europe – Diocese of North Europe: http://parohiaortodoxacopenhaga.dk
Serbian Orthodox Diocese of Great Britain and Scandinavia: http://www.svetigeorgije.dk
The Ecumenical Patriarchate has a Metropolis of Sweden and Scandinavia, so probably there is also a Greek parish somewhere in Denmark.
The Protection of the Theotokos parish of the Patriarchal Exarchate for Orthodox Parishes of Russian Tradition in Western Europe, although not in Copenhagen, it is probably the only one with services in Danish: http://ortodoks.dk/om/om_eng.html

 OCMC News - 2014 OCMC Stewardship Team to Uganda
Ο Αμερικανός ορθόδοξος ιερέας π. John Chagnon σε ιεραποστολικό ταξίδι στην Ουγκάντα. Φωτο από εδώ & εδώ.
 
Κλείνουμε με ένα απόσπασμα από το ιδρυτικό άρθρο του ιστολογίου της Ορθόδοξης Ιεραποστολής, με μια σειρά προτάσεων:

Πιστεύουμε ότι η Ιεραποστολή είναι το ΠΡΩΤΙΣΤΟ καθήκον της Ορθόδοξης Εκκλησίας (Ματθ. κεφ. 28). Θεωρούμε, ότι η χάρη του Τριαδικού Θεού, ανοίγει συνεχώς νέες θύρες Ορθόδοξης Ιεραποστολής, αλλά καλούμαστε ΟΛΟΙ μας να βοηθήσουμε αυτό το άνοιγμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας στα έθνη.Πρώτιστα, με ταπείνωση και διαρκή προσευχή, και μετά με κάθε πρόσφορο τρόπο, επιζητώντας το έλεος και τη βοήθεια του Θεού. Αυτός, άλλωστε, είναι Εκείνος που οδηγεί κάθε προσπάθεια της Εκκλησίας Του.
Καταθέτουμε, λοιπόν, στο ξεκίνημα τις προτάσεις μας προς τους Πνευματικούς μας Πατέρες, Επισκόπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

1. Παρακαλούμε να αποστέλλονται για ένα εξάμηνο ή για ένα χρόνο σε κάποιο Ορθόδοξο Ιεραποστολικό κλιμάκιο (με τη σειρά) όλοι οι ΑΓΑΜΟΙ ιερείς όλων των Ελληνορθόδοξων Μητροπόλεων και Εκκλησιών εθελοντικά. Θεωρούμε ότι είναι άδικο να έχουν οι αμερικανόφερτες αιρέσεις στρατιές μισσιονάριων και εμείς οι Ορθόδοξοι να μένουμε πίσω, αφήνοντας 1 ή 2 Ιεραποστόλους, μόνους τους, σε χώρες αχανείς ή με εκατομμύρια – δισεκατομμύρια πληθυσμό!

2. Όλα τα μεγάλα Ελληνορθόδοξα Μοναστήρια, σε όλο το κόσμο, να αποστέλλουν για κάποιο διάστημα (ένα εξάμηνο, ένα χρόνο, τρεις μήνες) μικρές συνοδείες μοναχών ή μοναζουσών σε κάποιο Ορθόδοξο Ιεραποστολικό κλιμάκιο, για να διακονήσουν την Ορθόδοξη Ιεραποστολή και να μετεμφυτεύσουν τον μοναχισμό στις χώρες αυτές.

3. Το ίδιο μπορούν να κάνουν και οι Ορθόδοξες Χριστιανικές Αδελφότητες και Σύλλογοι, που διαθέτουν και ανθρώπους αφιερωμένους, αλλά και στελέχη επιστημονικά καταρτισμένα.

4. Να δημιουργηθούν σε κάθε Ορθόδοξη Μητρόπολη (σε Ελλάδα και Κύπρο) κέντρα, αίθουσες Ορθόδοξης κατηχήσης για οικονομικούς μετανάστες στα αγγλικά και σε άλλες γλώσσες, με τη βοήθεια , Ιερέων, Θεολόγων, Ορθοδόξων από τις χώρες προέλευσης και εθελοντών γλωσσομαθών.

5. Να δημιουργηθούν στην Ελλάδα και στη Κύπρο Ιεραποστολικά σεμινάρια (όχι μόνο στην Αθήνα) για την προετοιμασία εργατών της Ορθόδοξης Εξωτερικής Ιεραποστολής.

6. Η Αποστολική Διακονία (ή άλλα Ορθόδοξα τυπογραφεία) να εκδίδει περιοδικό Ορθόδοξης κατήχησης (σε χιλιάδες αντίτυπα και σε πολλές γλώσσες) με Ορθόδοξη - Πατερική ερμηνεία της Αγίας Γραφής, το οποίο να αποστέλλει στα διάφορα Ιεραποστολικά κλιμάκια και θα μοιράζεται ΔΩΡΕΑΝ στους ντόπιους. Εκεί θα τονίζονται οι διαφορές της Ορθόδοξης Εκκλησίας από τις διάφορες χριστιανικές ομολογίες και τις θρησκείες. Φυσικά το περιεχόμενό του να διαμορφώνεται από τους Ορθοδόξους Ιεραποστόλους, ανά περιοχή, γιατί αυτοί γνωρίζουν τις ιεραποστολικές και ποιμαντικές ανάγκες κάθε χώρας.

Συνεργάτες στην έκδοση του περιοδικού να είναι στελέχη από τα Ορθόδοξα ιεραποστολικά κλιμάκια. Θεωρούμε την ετήσια έκδοση Ορθόδοξου κατηχητικού περιοδικού ως πιο εφικτή λύση, από την μετάφραση και εκτύπωση βιβλίων, χωρίς να αποκλείουμε και αυτή τη λύση. Είναι αναγκαία μια τέτοια έκδοση, ώστε οι κάτοικοι μιας χώρας να γνωρίζουν την Ορθόδοξη πίστη, αλλά και οι βαπτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί να εμβαθύνουν καλύτερα στη πίστη τους και να μην πέφτουν στις παγίδες αιρετικών εντύπων.

7. Πιστεύουμε ότι η δημιουργία μιας Ορθόδοξης ιστοσελίδας, με Ορθόδοξη κατήχηση, σε πολλές γλώσσες είναι, πέρα για πέρα, αναγκαίο, για να γνωρίσουν τα έθνη την Αιώνια, Εκκλησία του Χριστού, την Ορθόδοξη. Από τη στιγμή που είναι ανέφικτο (οικονομικά) να ιδρυθούν Ορθόδοξα τηλεοπτικά κανάλια, μια Ορθόδοξη ιστοσελίδα σε όλες τις βασικές γλώσσες του κόσμου (αλλά και σε τοπικές) θα κάνει πιο εύκολο το έργο των Ορθοδόξων Ιεραποστόλων.

8. Δεν αρκεί για την ευαισθητοποίηση των Ορθοδόξων Χριστιανών μια απλή εβδομάδα αφιερωμένη στην Ορθόδοξη Εξωτερική Ιεραποστολή. Στην Αμερική γίνονται συνεχώς (κάθε βδομάδα) ομιλίες σε Ορθόδοξους ναούς για την Ιεραποστολή. Πρέπει, δηλαδή, το Γραφείο Εξωτερικής Ιεραποστολής να επανδρωθεί με πολλούς συνεργάτες (κληρικούς και λαϊκούς), οι οποίοι θα διατρέχουν την Ελλάδα και την Κύπρο και θα ενημερώνουν, σε συνεργασία με τους υπάρχοντες (και πολύ δραστήριους) Συλλόγους Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής.

Όπως καταλαβαίνει κανείς πρόκειται για ένα τιτάνιο έργο,που χρειάζεται, πάνω από όλα, την πλούσια ευλογία του Θεού, αλλά και τις δικές σας προσευχές, και το δικό σας αμέριστο ενδιαφέρον για τους ανθρώπους όλου του κόσμου, που αγνοούν τον Χριστό και την Εκκλησία Του.

Ο Θεός να είναι μαζί μας, να μας ελεεί, να μας ευσπλαχνίζεται, να μας δίνει δύναμη και κουράγιο, να μας συγχωρεί για την αμαρτωλότητά μας και τις αδυναμίες και να στηρίζει τους Ορθοδόξους Ιεραποστόλους σε όλο το κόσμο, να ενδυναμώνει τους νεοφωτίστους Ορθοδόξους αδελφούς μας, να φωτίζει τους κατηχουμένους, να ελευθερώσει τα έθνη από την πνευματική σκλαβιά των αιρέσεων, των παραθρησκειών και των ψευτοθρησκειών και να τα οδηγήσει, διά πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου και πάντων των Αγίων, στην Ορθόδοξη Εκκλησία Του. Αμήν.
 
"Ν": Ως υστερόγραφο του ιστολογίου μας, θα προσθέσουμε:

Αν κάποιος από εσάς (όπου κι αν ζείτε) επιθυμεί να γίνει ορθόδοξος ιεραπόστολος, ας απευθυνθεί στο Γραφείο για θέματα Ιεραποστολής, που λογικά υπάρχει στη μητρόπολη του τόπου στον οποίο ζει.
Αν δεν μπορεί να βρει κάτι σχετικό, ας συναντηθεί με το μητροπολίτη του ή το γενικό αρχιερατικό επίτροπο κι ας του ζητήσει ευλογία και βοήθεια για να αναλάβει το έργο του.
Μέσω της μητρόπολης θα μπορέσει να έρθει σε επαφή με την Ιεραποστολική Εκκλησία του τόπου στον οποίο θέλει να μεταβεί. Αν εκεί δεν υπάρχει καν Ορθόδοξη Εκκλησία, θα επικοινωνήσει με την πιο κοντινή και με τη βοήθειά της και με τη βοήθεια του Θεού θα ξεκινήσει.
Φυσικά, προϋποτίθεται ευλογία του πνευματικού μας. Εκείνος θα γνωμοδοτήσει αν κάνουμε για ιεραπόστολοι. Ίσως να μην είμαστε κατάλληλοι και πρέπει να έχουμε αυτογνωσία.
Με τη βοήθεια του Θεού, ας κάνουμε το πρώτο βήμα.

Δείτε παρακαλώ και Οι τουρίστες έρχονται. Τι θα τους προσφέρουμε; με συμπληρωματικές σκέψεις για να γίνουμε ιεραπόστολοι (με τη βοήθεια του Θεού) χωρίς να μετακινηθούμε από τον τόπο μας.

Και:

Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο... 
 
Tα τελευταία Χριστούγεννα της 8χρονης Laney, μια πρόσκληση & μια ικεσία...
Κορίτσι 12 χρονών με οράματα κ.τ.λ. και: An Orthodox spiritual father comments on 12-year-old Akiane
 

The Road to Rome? Why Orthodoxy Deserves a Look

The Road to Rome?

On Behalf of All

A few years ago, I came across a series of posts by Jason Liske, a convert to Roman catholicism.
In one such post, he laid out a few reasons why he had chosen Rome over the Orthodox Church. (For those interested, the full post can be found here.)
Before I respond to some of Jason’s thoughts, I will provide a few disclaimers:
  • There are likely millions of Roman catholics who are far more loving, charitable, and honorable people than I could ever hope to be. Because the Orthodox Church disagrees with them on a number of doctrinal issues does not mean I have no positive thoughts regarding people of the Roman faith.
  • While ‘schism’ and ‘heresy’ are seen as insults in contemporary, Christian dialogue, this is not how the Orthodox Church uses them. These are words with important, historical meaning, centered around the Divine declarations of Ecumenical Councils.
  • My father’s side of the family is Roman catholic. And every Sunday, during the Great Entrance, I pray for my grandfather when making intercessions for the reposed. (May his memory be eternal.)
  • Following on that point, we can—and should—love people, even when we disagree with them. The differences between Rome and Orthodoxy are both serious and real, but they should not hinder our prayers for their health, peace, and salvation—as with all the world.
I will now interact briefly with a few of Jason’s points.
Expressing his love for “our eastern Christian brethren”—duly noted—Jason writes:
The first issue is the attitude of many Orthodox toward the Catholic Church, which in my experience can be described as reactionary and overly suspicious.  While the West views the Eastern Orthodox in a very sympathetic and conciliatory fashion, the East seem to view the West much in the same way that hardline Protestants might – as a bastion of error, as “papists”, heretics, the antichrist, and the like.  It is truly saddening, but in my experience, I have found it to be somewhat true. Catholic saints such as St. Francis of Assisi, St. Therese of Lisieux, and St. John of the Cross are viewed as heretical figures overcome by imagination in their spiritual lives, and tainted by “Romanism”.  A truly sad thing, as the West views many of the great saints of Eastern Orthodoxy with admiration and a willingness to learn from their teachings.  While such figures as Photios and Gregory Palamas may still be viewed in a negative light, they are venerated in Eastern Catholic rites as saints.  Seraphim of Sarov, a truly remarkable and saintly figure, has become an object of much veneration and love amongst Catholics, and Catholic scholars are starting to truly acknowledge the profound writings and thought of such Eastern Orthodox saints as Symeon the New Theologian, Theophan the Recluse, Tikhon of Zadonsk, Nectarios of Aegina, Mother Maria Skobtsova, Nicodemus the Hagiorite, and many others.  But the East does not return the favor, instead acknowledging the greatest saints of the West to be, at best, in error and whose salvation is also at best uncertain.
I admit that there are Orthodox Christians excessive in their condemnation of ‘the West’ in general, and of the Roman church in particular. I cannot speak for everyone, nor should the entirety of the Orthodox Church be held responsible for extremists—no more than I would associate all Roman catholics with child molesters or clown masses.
However, the fact remains that there are heresies that separate the Orthodox Church from the Romans.

In mentioning Ss. Photius and Gregory Palamas, Jason is acknowledging that the Roman church, too, sees some of our revered saints “in a negative light.” Along with St. Mark of Ephesus, these three Saints have made it plain that certain errors of the Latin church are not only schism, but also heresy. It does us no good in ecumenism or interfaith dialogue to pretend this isn’t the case.
But in a more problematic (and inconsistent) sense, Jason’s church also receives a whole host of dioceses under the Eastern or Byzantine Rite, which also venerate these men—although any veneration of St. Mark of Ephesus would be mere lip service.
Jason continues:
Secondly, their is a certain sense of insularity in terms of ethnocentrism within the Orthodox Church – simply take note of the titles of Greek Orthodox, Russian Orthodox, Ukrainian Orthodox, American Orthodox, and the like. Once, when I inquired of an Eastern Orthodox friend of mine why he did not go to just any Orthodox church, he replied matter-of-factly that “We go where the Russians go” (for he is Russian). But Catholics go where a Catholic Church is, whatever rite it may happen to fall under. In other words, the catholic (universal) nature of the Church is lacking in Eastern Orthodoxy.
I fear a lack of familiarity with the Orthodox Church has led Jason to this perspective.
The local (not ‘ethnic’) boundaries within the Orthodox Church are established for the sake of shepherding a Church throughout the world. After all, this is how there came to be a Church of Rome. But the Roman See and the now fourteen other, local Orthodox churches are now separated. These Orthodox churches are not ‘different churches’ or denominations, but are all part of the one holy, catholic, and apostolic Church. This is how the Church functioned even in the first century.
 
While Jason’s friend is certainly wrong about his church-selection decision making—unless he lives in Russia, then it makes perfect sense—the Orthodox Church has condemned phyletism as heresy (Synod of Constantinople, A.D. 1872). Of course, Jason’s friend should not be taken as representative of the entirety of the Orthodox Church on this (or any) matter.
Despite his insistence, a Roman Christian will too go to their preferred church, if there are options available. The seemingly unstoppable revolution brought by Vatican II has only made this more and more necessary, I would imagine. In the earlier part of the twentieth century, there was a considerable amount of ‘ethnic divisions’ in the Roman church, as well. Irish people only went to the Irish church; French to the French; and so on.
It should also be noted that, according to Roman canons, one cannot simply transfer from one Rite to another within the Vatican communion. It is a far more complicated—and lengthy—process than in Orthodoxy, where a Baptized, Orthodox person is welcome in every canonical church at all times (throughout the world).
And its worth noting here that ‘catholic’ does not simply mean ‘universal.’ The Orthodox Church claims to be the Catholic Church, as She uniquely preserves the fullness of the apostolic faith.
Jason then writes:
Thirdly, the objections against the papacy brought up by the Eastern Orthodox are incredibly difficult to overcome at first, for as I have noted, they too have apostolic succession.  So, I endeavored to dig through the Fathers and the history of the Church to find out who in fact was right.  I especially dug through the writings of the Eastern Fathers (the Cappadocians, St. John Chrysostom, St. Maximus the Confessor, and the like) to see what they in fact said.  The answer was seemingly unanimous, and in agreement with the Catholic Church.  This I could not ignore, despite any accusations of selective quote-mining that might occur from this point on.  Even St. John Chrysostom’s understanding of Matthew 16:18, which I have treated earlier, is in accord with the Catholic understanding of the Papacy and the chair of St. Peter.  I cannot ignore this.  Even Gregory Palamas states that St. Peter is ‘the leader of the apostles and foundation stone of the Church.’
There is obviously a lot of material both in print and online on this issue. But the Ecumenical Councils—when discussing both Old and New Rome (Constantinople)—never mention the apostle Peter as a point of discussion. What they mention, rather, is that Constantinople was “the Imperial City.”
And yet, no one in the Orthodox Church would dispute the importance of Peter in the foundations of the apostolic Church, nor would we make light of apostolic succession and its importance. Both Antioch and Alexandria also claim Petrine foundations, and the greatest Pope in the history of the Roman church—St. Gregory the Great—claims himself that the chair of Peter is in three places: Rome, Antioch, and Alexandria. Peter (and Paul) laid the foundations for the Antiochian Church decades before his martyrdom in Rome.
Jason continues:
Now, let me state here, somewhat controversially no doubt, that I consider the rift between the East and West to be based more in language, politics, and crimes on both sides, than on anything theological.  The filioque controversy is not something that is hard to overcome, as the statements of ‘proceeds from the Father through the Son’ and ‘proceeds from the Father and the Son’ mean essentially the same thing.  Though many disagree with me, I see no reason to separate the Body of Christ over this trifling semantic issue.
Controversial, indeed.
This is another topic that has been discussed at length over the centuries. It is also one of the reasons Saints such as Mark of Ephesus have called the ‘Latins’ heretics.
However, Jason must clarify that while “proceeds from the Father through the Son” is a potentially orthodox description, the Latin Filioque is not. In recent statements, the Roman church has backtracked and even softened their perspective on this debate, conceding a considerable amount of ground to the East.
We must also remember that they include within their communion millions of Eastern Rite Christians who refuse to confess the Creed with the Filioque. So any honest ‘Roman catholic’ stance on this issue must also take them into consideration.
Jason’s historical revisions here also contradict the Catechism of the Catholic Church (246), where it makes plain the ‘eternal’ nature of the Holy Spirit’s procession from both the Father and the Son in the Roman view:
The Latin tradition of the Creed confesses that the Spirit “proceeds from the Father and the Son (filioque).”
The Council of Florence in 1438 explains: “The Holy Spirit is eternally from the Father and the Son; He has his nature and subsistence at once (simul) from the Father and the Son. He proceeds eternally from both as from one principle and through one spiration… And, since the Father has through generation given to the only-begotten Son everything that belongs to the Father, except being the Father, the Son has also eternally from the Father, from whom he is eternally born, that the Holy Spirit proceeds from the Son.” —Council of Florence [1439]: DS 1300-1301
Certainly language and other political barriers led to a number of schisms between the East and West during the late Middle Ages, but that does not explain the entirety of our continued division. Rather, a continuation in heresy, an abundance of innovations, and the addition of new dogmas must be our real focus in meaningful East-West dialogue; we can’t blame politics, the Franks, and historical circumstances for everything.
Jason concludes his article with a summation of his main arguments:
  1. A certain sense of suspicion held by the East towards the West, as well as what I note to be an uncharitable attitude by some towards the great saints and theologians of the Catholic Church.  I found the Catholic understanding of Eastern Orthodoxy to be far more fair, conciliar, and loving.  The West holds their saints in high regard, and they are venerated in many of the Eastern rites of the Catholic Church.  Of course, this attitude has not always been held by the West – this is true.  But I find the move by the Church towards unity with the Orthodox is by far the more charitable than the still current attitudes held by some in Orthodoxy towards Catholics.
  2. Concerning Orthodox and Catholic claims about the papacy, I found the evidence from both the Eastern and Western Fathers to be in support of the Catholic claim far more than the Eastern Orthodox claim.
  3. The sense of insularity and lack of catholicity in the Eastern Churches – here I speak of the varying groups of Orthodox Churches (Russian, Greek, Ukrainian, American, Coptic, Oriental, etc.)
And here are my (summarized) thoughts in response:
  1. Jason—and other Roman catholics—must understand that we do not find joy in the reality of our schism, but remain faithful in our beliefs as Orthodox Christians. This is not an affront to unity, but is rather the only means by which it can truly come about: mutual agreement on key, doctrinal issues, not pretense towards ‘understanding’ or contrived concessions. Pretending that there are no differences, or that there is no real schism, accomplishes nothing.
  2. Apostolic succession is central to Orthodox ecclesiology (and Christology). However, the later beliefs of Rome regarding their patriarch and archbishop are neither tenable nor acceptable. Even the greatest Pope of all time agrees. Peter was foundational, but he was foundational for three different Sees—not Rome alone.
  3. I believe that Jason—and other Roman catholics—misunderstand the historical use of the term ‘catholic.’ They also misunderstand how the organization of the Orthodox Church really works, ignoring too their own ethnic divisions of recent memory.
He also lists a few positive things (from his perspective) regarding the Orthodox Church, and this is appreciated.
I have no doubt that Jason is a devoted and serious person, seeking to find rest in Christ’s one, true Church. I only wish that he (and others) would give the Orthodox Church a second look before ‘swimming the Tiber,’ as I believe many of his primary concerns are both confused and groundless.
Also, many of Jason’s concerns are ‘pastoral’ and have no real bearing on whether or not the Roman church is the one, true Church—or whether the Orthodox Church is wrong on specific, historical, and doctrinal issues. Many of his concerns (misguided or not) are such that they can be changed or improved over time, wherever warranted.
On the other hand, the errors within the Roman church—e.g. the Filioque and papal supremacy—are so foundational to Roman dogma, expecting reform or correction on these long-standing errors seems to me a taller order.

About Gabriel Vincent

I work in digital marketing and serve as a subdeacon and catechist at Saint Sophia Greek Orthodox Church. I also dabble in photography, branding, and web design.


See also:

Basic Points of Difference between the Orthodox Church and Papism (Catholic Church)
A Convert’s Heritage – Western Saints
Travelers on the Way to the Light
The Orthodox New-Martyr of Mexico: Paul de Ballester-Convallier
Swiss theologian Hieromonk Gabriel Bunge
A Different Light: Youthful Travelers in Contemporary America
From Baptist To Orthodox: An Interview With Gabe Martini

Our weblog in English
 
Ancient Faith Radio

Glory to God for all Things
Orthodox America - By Issue Number
Orthodox England
"The Orthodox World"   
Saint Herman Press   
Journey to Orthodoxy 
Road to Emmaus 
"Death to the world"
 
Orthodox Outlet for Dogmatic Enquiries

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Άγιοι των Ημερών (16-20 του Δεκέμβρη)




16 Δεκεμβρίου

Άγιος Μόδεστος, ο προτάτης των ζώων
 

Saint Modestos of Jerusalem as a Model for our Lives

Οι άγιοι και τα ζώα

17 Δεκεμβρίου

Άγιος Διονύσιος της Ζακύνθου, ο άφθαρτος άγιος της συγχώρησης

Ο μεγάλος προφήτης Δανιήλ και οι άγιοι Τρεις Παίδες εν Καμίνω

Μνήμη του οσίου πατρός ημών Στεφάνου (ή Dunale ή Danielo) του ομολογητού και μάρτυρος, του εξ Ισπανίας

18 Δεκεμβρίου

Ο άγιος Σεβαστιανός & οι άγιοι που μαρτύρησαν μαζί του


 

19 Δεκεμβρίου

Δυο εραστές (μια αφέντρα και ο δούλος της), που κατέληξαν άγιοι: άγιος Βονιφάτιος ο μάρτυρας και αγία Αγλαΐα

20 Δεκεμβρίου

Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος: Το παιδί που χόρτασε τα λιοντάρια - και το ίδιο χόρτασε Φως...

 


Ιωάννης της Κροστάνδης, ο άγιος ιερέας της φιλανθρωπίας

St. John of Kronstadt - His Life and Worldview

Όλοι οι καταχωρημένοι άγιοι αυτών των ημερών (δείτε από τη σελ. 8 και μετά)


Ας έχουμε την ευχή τους κι ας πρεσβεύουν στο Χριστό για όλο τον κόσμο, πιστούς και "απίστους"...

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Free Archbishop Jovan!


 Free Archbishop Jovan!

Please, click here!

ΕΛΛΗΝΙΚΑ: Ψήφισμα για την απελευθέρωση του αρχιεπισκόπου Ιωάννη από τις φυλακές των Σκοπίων!

In the last twelve years His Beatitude Archbishop of Ohrid and Metropolitan of Skopje Jovan VI (Vraniškovski), who is pan-Orthodoxly renowned and recognized as the canonical Prelate of the ancient Ohrid Archbishopric, was seven times either imprisoned or in custody, for fictitious «criminal activities».

The conditions of his imprisonment are inhuman - locked in a cell for twenty-three hours a day, with only one hour to walk, with visits even by his mother and sister prohibited, as also the reading of books etc, denied visitation leaves, as well as his right to receive Holy Communion, even his right to religious confession – despite the fact that he has diabetes and serious problems with his spine...

The reason behind this torture is that Archbishop Jovan didn’t follow the FYROM state-ordered abolishment of the “Agreement for Establishing Church Unity” that was signed on 2000 by delegates of the so-called «Macedonian Church» and of the Serbian Patriarchate, but instead entered in liturgical and canonical unity with the Serbian Patriarchate and thereby with universal Orthodoxy worldwide.


Not only Archbishop Jovan is in prison again, but he and other members of the Orthodox Ohrid Archbishopric were physically attacked on a number of occasions and the churches they have built or used have been destroyed, as the 2006 Freedom House report on Macedonia confirms.


Of course all this is just not right. Archbishop Jovan and is flock should be left alone, the Orthodox Ohrid Archbishopric should be granted the right to register as a religious community and its members should be given back their confiscated property - without the unacceptable blackmail that the release of Archbishop Jovan is conditioned with his permanent leave of FYROM!


Amnesty International has found the Archbishop Jovan to be a Prisoner of conscience, but the FYROM government doesn't care.
However it sure will, if many of us demand immediate release of Archbishop Jovan of Ohrid - and demand it from the right people!


So let's sign and urge certain people - The Vice President of the United States (Joe Biden), John F. Kerry, USA Secretary of State, Ban Ki-moon, UN Secretary-General, Nikola Gruevski, Prime Minister of FYROM, Dr Gjorge Ivanov, President of FYROM, Pajo Avirovik, Permanent Representative of FYROM to the United Nations, and Adnan Jashari, Minister of Justice of FYROM - to stop Archbishop Jovan’s state-ordered persecution and all this injustice – NOW!


Let's urge them to implement all possible means right away so that this crime cease being perpetrated, once and for all. Let's sign, to make religious persecution history. Enough is enough, the times they are a-changin’. And Justice for All! 


**********

To:

The Vice President of the United States (Joe Biden)

The Honorable John F. Kerry, USA Secretary of State

Their Excellencies

Ban Ki-moon, UN Secretary-General

Nikola Gruevski, Prime Minister of FYROM

Dr Gjorge Ivanov, President of FYROM

Pajo Avirovik, Permanent Representative of FYROM to the United Nations

The Honourable Adnan Jashari, Minister of Justice of FYROM

Your Excellencies,

At the official website of the FYROM government (http://vlada.mk/node/299?language=en-gb) we read that FYROM prime minister Nikola Gruevski ‘has a strong faith in God and is guided by the ideal of constant and truly dedicated work for the wellbeing and prosperity of his country’.

In an article at the webpage of the FYROM permanent mission to the UN, titled ‘Letters of Appreciation from the United Nations Secretary-General Ban Ki-moon’ and dated 24/08/2012, (http://www.missions.gov.mk/un-newyork/media-center/press-releases/letters-of-appreciation-from-the-united-nations-se/) we read that the Secretary General of the United Nations ‘emphasizes his positive impressions of the visit and talks with top officials of the country.’

Does his Excellence the Secretary General of the United Nations know about the long running totalitarian policy of the FYROM state, trying to control the Church with brutal campaigns of intimidation and terror?

Does he know that in the last twelve years His Beatitude Archbishop of Ohrid and Metropolitan of Skopje Jovan VI (Vraniškovski), who is pan-Orthodoxly renowned and recognized as the canonical Prelate of the ancient Ohrid Archbishopric, was seven times either imprisoned or in custody, for fictitious «criminal activities»?

Does he know that the reason behind this state torture is that Archbishop Jovan didn’t follow the FYROM state-ordered abolishment of the “Agreement for Establishing Church Unity” that was signed on 2000 by delegates of the so-called «Macedonian Church» and of the Serbian Patriarchate, but instead entered in liturgical and canonical unity with the Serbian Patriarchate and thereby with universal Orthodoxy worldwide?

Does he know that Archbishop Jovan and other members of the Orthodox Ohrid Archbishopric were physically attacked on a number of occasions and the churches they have built or used have been destroyed, as the 2006 Freedom House report on Macedonia confirms?

Does he know the inhuman conditions of Archbishop Jovan’s imprisonment - locked in a cell for twenty-three hours a day, with only one hour to walk, with visits even by his mother and sister prohibited, as also the reading of books etc, denied visitation leaves, as well as his right to receive Holy Communion, even his right to religious confession – despite the fact that he has diabetes and serious problems with his spine?

Does he know that Amnesty International found the Archbishop Jovan to be a Prisoner of conscience?

Or does Archbishop Jovan’s cruel and constant persecution, where the police can never identify the attackers against him, show ‘a strong faith in God’ and guidance ‘by the ideal of constant and truly dedicated work for the wellbeing and prosperity of their country’ on behalf of his persecutors? What worse things would mr. Grueski’s government perpetrate against its citizens, if he wasn’t the faithful Christian he declares himself to be?

We, the undersigned, cannot remain silent accomplices to this crime and we demand immediate release of Archbishop Jovan of Ohrid!

He and is flock should be left alone, the Orthodox Ohrid Archbishopric should be granted the right to register as a religious community and its members should be given back their confiscated property - without the unacceptable blackmail that the release of Archbishop Jovan is conditioned with his permanent leave of FYROM! Such blackmails cannot be tolerated in the free world, where the FYROM state claims it belongs! Since words are cheap, why don’t they show us PROOF of their claims: let them stop Archbishop Jovan’s state-ordered persecution and all this injustice – NOW!

We urge your Excellencies to implement all possible means right away so that this crime cease being perpetrated, once and for all, before the arrival of the New Year. Make religious persecution history. Enough is enough, the times they are a-changin’. And Justice for All!