ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2019

17 του Νοέμβρη: όχι πια φασισμός!...




«Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία» 

«Τα γεγονότα δεν έχουνε διαστάσεις την ώρα που τελούνται/
τις αποχτούνε με τον χρόνο κι όλα είναι γύρω σου σαν να μην είναι»
Κλείτος Κύρου

Του Γιώργου Ρακκά

Τις τελευταίες μέρες οι νεολαίες ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κυκλοφόρησαν σε αναφορά των γεγονότων της ΑΣΟΕΕ αφίσες με το γνωστό σύνθημα που ακούγεται τελετουργικά κάθε 17η Νοέμβρη, εδώ και δεκαετίες.
Με αυτό προφανώς εννοείται ότι το Πολυτεχνείο υπήρξε ανολοκλήρωτο, αφήνοντας πίσω του ανοιχτούς λογαριασμούς. Η έμφαση από τους επίδοξους συνεχιστές δεν δίνεται, ωστόσο, στο «ψωμί» ή την «παιδεία», αλλά στην «ελευθερία». Όταν λένε η «Χούντα δεν τελείωσε το 1973», εννοούν ότι η φιλελευθεροποίηση στην Ελλάδα ήταν και παραμένει λειψή, αναστέλλεται από την παρουσία μιας κοινωνικής και πολιτικής «δεξιάς» που πιέζει για περιστολή των νεολαιίστικων δικαιωμάτων, και ιδίως όταν ανέρχεται στην εξουσία στοχοποιεί την ίδια ανοιχτά με ολική επαναφορά του κρατικού αυταρχισμού.
Σαν αδιάσειστα τεκμήρια αυτής της πραγματικότητας, η άποψη αυτή επικαλείται τον θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου ως εμβληματική περίπτωση ενός υποτιθέμενα διάχυτου «κοινωνικού εκφασισμού», ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος είναι το κατ’ εξοχήν θύμα της αστυνομοκρατίας, και τα όσα έκαναν τα ΜΑΤ μέσα και έξω από την ΑΣΟΕΕ, τα όσα είπαν καθώς κυνηγούσαν αντιεξουσιαστές στα Εξάρχεια, τρανή απόδειξη για την αναβίωση του αυταρχισμού που επιτρέπουν ακόμα παραλληλισμούς της Ελλάδας με την Χιλή.
Σε όλους αυτούς τους παραλληλισμούς, το γεγονός ότι στις περιπτώσεις του Γρηγορόπουλου και του Κωστόπουλου έχουμε να κάνουμε με τραγικά μεν, αλλά μεμονωμένα περιστατικά που δεν επαναλαμβάνονται καθημερινά για να παραπέμπουν σε κοινωνική «κανονικότητα», ό,τι τα ΜΑΤ στην ΑΣΟΕΕ δεν πήγαν να υπερασπιστούν ένα στρατιωτικό πραξικόπημα αλλά την… απόφαση της οικείας Συγκλήτου, έστω στο πλαίσιο της Βορίδειας αντίληψης, του τύπου «μηδενικής ανοχής»,  είναι «λεπτομέρειες». Οι οποίες δεν αλλάζουν το βασικό συμπέρασμα, ότι ζούμε την παραλλαγή μιας δικτατορίας με δημοκρατική επίφαση, καθώς και ότι «ένας είναι ο εχθρός» από την εποχή του εμφυλίου (1945-1949) ο οποίος ‘μεταμορφώνεται’ ανάλογα με την συγκυρία.

Μια ακόμα «λεπτομέρεια» που δεν λαμβάνεται υπόψη, είναι ότι εν τω μεταξύ έχουμε αλλάξει αιώνα, και ζούμε στο 2019: Έχει μεσολαβήσει το 1989, η κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και το «τέλος των ιδεολογιών». Το κατεστημένο πλέον, δεν είναι συντηρητικό, πατριαρχικό και αυταρχικό, αλλά ελευθεριακό, επιτρεπτικό και εγωκρατικό.

Αυτό που σχεδόν απαιτεί ή τελοσπάντων προσδοκά από την νεολαία, δεν είναι να ‘κάτσει στα αβγά της’, ή να μπει στη σειρά για την ‘κιμαδομηχανή’ της ενηλικιώσης καταπώς έδειχνε το περίφημο βίντεο κλιπ των Πινγκ Φλόϋντ στο τραγούδι-ύμνο των φοιτητικών καταλήψεων για τον νόμο 815 του 1979 (που έμεινε γνωστό περισσότερο από το ρεφραίν και όχι από τον τίτλο του –«We don’t need no Education»). Αλλά αντίθετα, να εξασκήσει το δικαίωμά της στην αμφισβήτηση, να διευρύνει τα όρια ελευθερίας της, να δοκιμάσει την αποδόμηση κάθε πλευράς της οργανωμένης κοινωνίας: 
Των θεσμών της, με το σχολείο όπου η μάθηση αντιμετωπίζεται σαν καταναγκασμός και η γνώση σαν άλωση της παιδικής προσωπικότητας, των ρόλων της, όπου ο πατέρας και η μητέρα θεωρούνται πια δυνάμει δεσμοφύλακες, των νόμων, βεβαίως, όπου για παράδειγμα το ποινικό δίκαιο οφείλει να αντιμετωπίζει την μολότωφ κάτι σαν την σφεντόνα του Μικρού Νικόλα, γιατί στο κάτω κάτω αυτοί που τις πετάνε «είναι παιδιά» και η Πολιτεία οφείλει να «κατανοήσει την οργή τους». Προπάντων όμως να τους διδάξει στη λογική του δικαιωματισμού ότι μπορούν ακόμα και να πολεμήσουν το κράτος ανέξοδα, υπεκφεύγοντας οποιουδήποτε κόστους.
Αναπαράγεται δε αυτή η επωδός για το καθήκον της νεολαιίστικης ριζοσπαστικότητας και αμφισβήτησης σε όλες τις δυνατές παραλλαγές, σχεδόν από κάθε πλευρά της σύγχρονης κοινωνίας. Από την παιδοκεντρική οικογένεια, τις διαφημίσεις της τηλεόρασης ή τις κινηματογραφικές ταινίες, το σχολείο, με τα νέα του εγχειρίδια και τις γιορτές του Πολυτεχνείο, και πολύ συχνά το… πρωθυπουργικό γραφείο και την κυβέρνηση.
Το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό. Σε όλο το ‘παγκόσμιο χωριό’ που αντιπροσωπεύει ο πολιτισμός της κατανάλωσης (το άτομο ως μονάδα που αυτοπραγματώνει τις απεριόριστες επιθυμίες του) ζητείται από τους νέους να ανακαλύψουν τον «εξηνταοκτάρη μέσα τους». Κι από τους μεγάλους βέβαια, να νεάζουν, ακολουθώντας τους γιατί πλέον η σχέση πατέρα-παιδιού έχει αντιστραφεί και ο πρώτος οφείλει να διδάσκεται από τον δεύτερο.

Σε αυτό το πλαίσιο προσλαμβάνονται μετά το 1989, χρονιά εμβληματική για την πτώση του τείχους και την αρχή του τέλους του 20ου αιώνα, οι εξεγέρσεις και η πολιτιστική επανάσταση του 1960. Δεν είναι τυχαίο εξ άλλου ότι η σημασία τους σαν αξιακό σημείο αναφοράς θα αναβαθμιστεί απότομα από το 1990 και μετά, γεγονός που ευνοείται και από την ανάδειξη στα στρατηγικά υψώματα της εξουσίας προσωπικοτήτων που θέλουν να εμφανιστούν είτε φαντασιακά σαν εκπρόσωποι εκείνης της γενιάς (Κλίντον) είτε είναι πραγματικά τέτοιοι (ο άλλοτε ‘αυτόνομος’ και φιλοένοπλος Γιόσκα Φίσερ στην Γερμανία, ο πάλαι ποτέ αριστεριστής Χαβιέ Σολάνα ως γ.γ. του ΝΑΤΟ κ.ο.κ.).  Κομμάτι αυτής της τάσης αποτελεί και ο τρόπος πρόσληψης του Πολυτεχνείου, ακόμα και του εμφυλίου, ιδίως μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008.
Μέχρι το 1989, τα Ιουλιανά του 1965 και η αποστασία, η δικτατορία του 1967, η κατάληψη του Πολυτεχνείου και της Νομικής του 1973, η ένοπλη αντιπαράθεση του ‘45-’49, ήταν ιδεολογικά στοιχεία μιας πραγματικής πολιτικής και κομματικής στράτευσης των ανθρώπων στην μια ή την άλλη παράταξη. Παρ' όλη την εχθροπάθεια, την διχόνοια, τον κομματικό πατριωτισμό, το σημείο σύγκλισης υπήρχε, και αφορούσε στο γεγονός ότι αμφότερες οι παρατάξεις δρούσαν μέσα στην ελληνική κοινωνία και επιθυμούσαν να την εκφράσουν πανεθνικά. Μπορεί να έριζαν για το τι χαρακτήρα θα έχει η Ελλάδα, ωστόσο αποδέχονταν το «εμείς» της.
Σήμερα όσο και αν η φόρμα των επετείων, των συνθημάτων, των αφισών παραμένει ίδια με εκείνη της παλιάς αριστεράς το περιεχόμενο έχει μεταβληθεί θεαματικά: Η κουλτούρα που διεκδικεί μια συνέχεια με όλα αυτά τα εμβληματικά γεγονότα, έχει ως προγραμματικό στόχο να απορρίψει εν γένει αυτό το εμείς. Για το οποίο πιστεύεται ότι η ύπαρξή του και μόνο συνιστά «φασισμό», πράγμα που δηλώνεται ορισμένες φορές ακόμα και ρητά, στις αφίσες που κατά καιρούς διακινούνται από τους συγκεκριμένους χώρους της αμφισβήτησης.

Μια χαρακτηριστική που κυκλοφόρησε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πριν μερικά χρόνια, προέβαινε σε μοντάζ-παραχάραξη της ίδιας της ιστορικής πραγματικότητας: Η ύπαρξη της μεγάλης ελληνικής σημαίας στην πύλη του κατειλημμένου Πολυτεχνείου του 1974, αδικαιολόγητη αν όντως το έθνος ταυτίζεται με την δικτατορία όπως πιστεύουν οι σημερινοί επίδοξοι συνεχιστές του, αποτελούσε τεκμήριο για τον πατριωτισμό της εξέγερσης. Που δεν ήταν απλό σύνθημα, αλλά πραγματικότητα γιατί όσοι ήταν μέσα απευθύνονταν στην ραχοκοκαλιά του έθνους, στον λαό της Αθήνας, τον «μέσο άνθρωπο» δηλαδή που σήμερα καθυβρίζεται ως ‘νοικοκυραίος’ και αποτελεί τον κύριο στόχο της πολιτικής δραστηριότητας αυτών των χώρων. Επόμενο ήταν, λοιπόν, η ενοχλητική μεγάλη ελληνική σημαία του Πολυτεχνείου να κρυφτεί από την αφίσα με την επιστράτευση της γραφιστικής:

Το κατά πόσο σήμερα, αυτού του τύπου η κινηματική δραστηριότητα είναι όντως κοινωνιοκεντρική φαίνεται και από την εικόνα που έχουν τα «απελευθερωμένα» Εξάρχεια ή η «απελευθερωμένη ΑΣΟΕΕ». Δεν πρόκειται για χώρους εκδημοκρατισμένους, με την έννοια ότι αποκτούν διευρυμένες λειτουργίες που αφορούν ακόμα πιο ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού, από εκείνα που είχαν πρόσβαση σε αυτούς πριν ‘απελευθερωθούν’. Όπως για παράδειγμα θα συνέβαινε, αν για παράδειγμα η ΑΣΟΕΕ μεταβαλλόταν τα Σαββατοκύριακα σε χώρο πνεύματος και πολιτισμού για όλη την πόλη (στην φιλοσοφία των sleep over που γίνονται στα μουσεία, ή με τον τρόπο που ανοίγονται άλλοι δημόσιοι χώροι προς την κοινωνία)· ή αν οι σύλλογοι φοιτητών έκαναν πρακτική στο Δίκαιο των δανειακών συμβάσεων με την παροχή συμβουλευτικής και στήριξης σε υπερχρεωμένα νοικοκυριά.

Αντίθετα, αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι τα Εξάρχεια και η ΑΣΟΕΕ καταναλώνονται ως ιδιοποιήσιμο είδος: «Περιφράσσονται», επί της ουσίας, με την έννοια ότι οι ίδιες οι ομάδες που τους ‘απελευθερώνουν’ διεκδικούν σε αυτούς αποκλειστικότητα χρήσης και έκφρασης. Μιλάμε δηλαδή για απαλλοτρίωση και ανάλωση, όχι για απελευθέρωση, γι’ αυτό έπειτα από την «χρήση» οι χώροι αυτοί εγκαταλείπονται κατεστραμμένοι, στην κατάσταση που εμφανίζονται στις φωτογραφίες και τα βίντεο των κατά καιρούς ρεπορτάζ. Η θεματική της καταστροφής, ούτως ή άλλως, είναι κεντρική στην πρακτική αυτού του χώρου μετά το 2008, δεν αφορά μόνον την βιτρίνα της τράπεζας που άλλοτε την έσπαγαν για να καταγγείλουν τις απεχθείς πρακτικές του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά την πόλη στο σύνολο της. «Το κοινό μας σπίτι», για να χρησιμοποιήσουμε και μια κλισέ έκφραση, που γίνεται στόχος του μίσους πια μάλλον επειδή είναι κοινό.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Ποιά είναι τα «Πολυτεχνεία» που επικαλείται η γενιά αυτή σήμερα, μέσα στην συγκεκριμένη εποχή, και μέσα στην συγκεκριμένη κοινωνία έτσι όπως λειτουργεί; Οι πρώτοι κοινωνικοί ανθρωπολόγοι που μελέτησαν από κοντά τις πρωτόγονες φυλές, πρόσεξαν ότι το πέρασμα των νέων στην ενηλικίωση σε αυτές σφραγίζεται τελετουργικά από ορισμένες ειδικές διαδικασίες – ‘δοκιμασίες’. Μίλησαν για «διαβατήριες τελετουργίες ενηλικίωσης», με τις οποίες συντελείται η ένταξη των νέων γενεών στο κλίμα και το πνεύμα της κοινότητας.
Εμείς σήμερα, ζούμε σε έναν υπεραναπτυγμένο κόσμο ο οποίος επιθυμεί να οργανωθεί μεταεθνικά και μετακοινωνικά, όπως εύστοχα έχει περιγράψει η Μάργκαρετ Θάτσερ στη λογική «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα και οι οικογένειές τους». Η νεάζουσα ριζοσπαστικότητα αυτού του τύπου, έτσι όπως χαρακτηρίζεται από την επιμονή της στην αποδόμηση, την απουσία οράματος αλλά και την απόρριψη διάθεσης να αγκαλιαστεί όλη η κοινωνία σαν κάτι που να αξίζει να ζει μέσα της κανείς, καταλήγει να λειτουργεί ως διαβατήρια τελετουργία για το κοινωνικό μοντέλο της Θάτσερ. Ιδίως, καθώς, το πέρασμα από αυτού του τύπου την ριζοσπαστικότητα είναι πάντοτε βραχύβιο, και καταλήγει πάντα σε μια κάποια ‘ενηλικίωση’.
Η περίπτωση του πρώην πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα είναι εντελώς χαρακτηριστική: Ανήλθε στην εξουσία ως αμφισβητίας του ευρωπαϊκού κατεστημένου, με τις περγαμηνές του ‘καταληψία’, αντιμετωπίστηκε από το πιο κατά τα άλλα αυστηρό και σκληρό γερμανικό dictat της Ευρώπης, ως «ένας άτακτος μικρός, που ωστόσο μαθαίνει γρήγορα», και με την 18ωρη διαπραγμάτευση «ωρίμασε» –με την κοινωνία να… πληρώνει τα «έξοδα» της διαβατήριας τελετουργίας.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, και ο κεντροαριστερός υπουργός Δημόσιας Τάξης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, πιστεύουν ότι για να διαχειριστούν αυτήν την κατάσταση, «αρκεί» να προβούν σε μια αναβάθμιση της αστυνομικής επιβολής καθώς και της καταστολής των αντιδράσεων που αυτή προκαλεί.  Έτσι, θα δοθεί το μήνυμα σε όλους, ότι από εδώ και πέρα κάποιοι κανόνες γίνονται ανελαστικοί. Ωστόσο, δίνει «διπλά μηνύματα», γιατί πέραν των πεπραγμένων του Υπουργείου Δημοσίας Τάξης, κατά τα άλλα και αυτή η κυβέρνηση αναπαράγει αυτόν τον πολιτισμικό φιλελευθερισμό της προηγούμενης –ιδίως η Νίκη Κεραμέως στο Υπουργείο Παιδείας. Άρα το μόνο που καταφέρνει είναι να δίνει «διπλά μηνύματα», τα οποία ως γνωστόν είναι ό,τι χειρότερο στην απόπειρα κάποιου να θέσει όρια σε κάποιον άλλον.

Η αντίπαλη πλευρά, επιδιώκει αυτήν την αντίδραση, γιατί τίθεται σε λειτουργία ο πολιτικός αυτοματισμός της καταστολής και της αλληλεγγύης που τροφοδοτεί την θυματοποίηση, και προσφέρει ‘αντι-ηρωϊσμό’, αποδίδοντας έτσι τον απαραίτητο ρεαλισμό στο εξεγερσιακό θέαμα. Ορισμένες δε συνιστώσες του, αποζητούν και «μάρτυρες» γιατί έτσι το συγκινησιακό φορτίο εκτοξεύεται, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς άγρα νέων μελών και διεύρυνση του κοινού αναφοράς. Πιστεύουν επίσης, ότι οι εικόνες της καταστολής θα αναβαθμίσουν την υποστήριξη, ή έστω την ανοχή ενός σημαντικού κομματιού της κοινωνίας σε αυτά τα συμβάντα. Ωστόσο εδώ λαθεύουν γιατί αυτή η κατηγορία συρρικνώνεται ολοένα και περισσότερο κάθε φορά.

Η ελληνική κοινωνία είναι κουρασμένη, και επίσης, δεν μπορεί να κατανοήσει πως σε όλες αυτές τις ιστορίες όπου επί της ουσίας χαντακώνεται το δημόσιο πανεπιστήμιο, πρωταγωνιστούν δυνάμεις που λένε ότι θέλουν να το υπερασπίσουν. Βλέπουν και όλα τα δημόσια πανεπιστήμια του εξωτερικού, δυτικά και μη, ακόμα και σε χώρες πολύ φτωχότερες από την Ελλάδα να κινούνται σε εντελώς άλλο επίπεδο, και αναρωτιούνται για τα αίτια αυτής της κακοδαιμονίας. Εν τέλει την πληρώνει μεταξύ όλων των άλλων, και η ίδια η επέτειος του Πολυτεχνείου, που ήδη την έχουν φθείρει αρκετά οι καθεστωτικές δυνάμεις οι οποίες επετειακά πλειοδοτούν σε αυτήν, αναζητώντας πολιτικό άλλοθι για την παρούσα ηθική και πολιτική τους κατάντια.

Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι βαθύτερο και δεν αντιμετωπίζεται με τα ΜΑΤ. Γιατί αυτό που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία είναι να επαναδιαπραγματευτεί την γενική της δεοντολογία. Χρειαζόμαστε δηλαδή μια ‘πολιτιστική αναγέννηση’. Για να κυριολεκτούμε, επανάσταση, κι αυτό όχι για την σφοδρότητά της, αλλά γιατί οι μεταπολιτευτικές πολιτικές αξίες, η ηθική και οι συμπεριφορές που πρεσβεύουμε και ακολουθούμε σήμερα πια από αδράνεια, είναι πλέον κλινικά νεκρές.

Και:

ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: "ΗΡΘΕ ΝΩΡΙΣ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΠΕΣΑΝ ΟΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ..." (π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός)
Εκκλησία και Χούντα
«Ου προσκυνούμεν!»: Το επαναστατικό μήνυμα του Μεγάλου Σαββάτου   Εκκλησία & Εξουσία: Υπήρχε καισαροπαπισμός στο Βυζάντιο;  

Ορθοδοξία. Thinking outside the box. 
«Όταν θα σκοτώσουν τους παπάδες, εγώ θα πω για τον παπα-Νικόλα να μην τον σκοτώσουν. Και όχι μόνο θα πω, αλλά θα τον περιφρουρήσω!»...
Άγιος Ιωακείμ ο Βατοπαιδινός, ο Παπουλάκης, το στήριγμα του λαού
Εκτός νόμου Εκκλησία με κρυφούς Ιερείς!

Μπαίνουμε σε μια περίοδο γεμάτη δράση (νηστεία των Χριστουγέννων,Σαρανταλείτουργο, μεγάλοι άγιοι): καλώς να έρθεις, ευλογημένε και αγαπημένε Χειμώνα!...



Μια πρόσκληση για κέρασμα:

«Καλά, και τα Χριστούγεννα έχουν σαρακοστή;»

Σαρανταλείτουργο, ένα από τα σπουδαιότερα γεγονότα που συμβαίνουν στην Εκκλησία, ιδιαίτερα κατά τη σαρακοστή των Χριστουγέννων (15 Νοε - 24 Δεκ.)!

Η Νηστεία των Χριστουγέννων και η μεγάλη σημασία του Σαρανταλείτουργου (θαυμαστά γεγονότα) [εικ.]

 
Για τον άγιο Ματθαίο, συγγραφέα του ευαγγελίου, που γιορτάζει 16 Νοέμβρη: «Δε μπορείς ν' αλλάξεις; Δες εμένα!»


Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019

Συνέπειες της πτώσεως του ανθρώπου



Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα

ΟΟΔΕ (εικ. από εδώ)

Μέχρι τώρα είδαμε πώς κατέστη δυνατή η πτώση του ανθρώπου. Η πτώση του ανθρώπου κατέστη δυνατή λόγω της ελευθερίας του. Το κακό λοιπόν μπήκε στον κόσμο λόγω της ελευθερίας. Αν δεν υπήρχε ελευθερία δεν θα υπήρχε κακό, δεν θα υπήρχε αμαρτία. Τα ζώα δεν αμαρτάνουν. Μπορεί να κάνουν τις ίδιες πράξεις που χαρακτηρίζονται αμαρτωλές για έναν άνθρωπο αλλά δεν είναι αμαρτωλές για ένα ζώο. Διότι δεν είναι η πράξη που καθιστά αμαρτωλό κάτι, είναι η άσκηση της ελευθερίας. Το ζώο δεν έχει ελευθερία. Συνεπώς ο άνθρωπος ασκώντας την ελευθερία του αμαρτάνει ή δεν αμαρτάνει.

Είπαμε ότι ήταν απαραίτητη για το κτιστό η ελευθερία. Είπαμε ακόμη ότι την ελευθερία αυτήν ο άνθρωπος την έχει κατ' αποκλειστικότητα μέσα στο κτιστό με την μορφή της συνδέσεως και του υλικού κόσμου με τον άκτιστο Θεό και όχι μόνο του άϋλου κόσμου, και ότι λόγω του ότι είναι ελευθερία που δόθηκε στο κτιστό και όχι στο άκτιστο, ασκείται με την μορφή της παραδοχής ή της απορρίψεως ενός δεδομένου γεγονότος, μιας δεδομένης καταστάσεως. Διότι το κτιστό ακριβώς αυτό είναι, είναι αυτό που αντιμετωπίζει δεδομένες καταστάσεις. 


Η διαφορά μεταξύ του κτιστού και του ακτίστου είναι ότι το άκτιστο φυσικά δεν έχει τίποτε δεδομένο σε αυτό, ό, τι υπάρχει προέρχεται από την δική του θέληση, δεν του το έφτιαξε κάποιος άλλος, αλλιώς δεν θα ήταν άκτιστο. Το κτιστό δεν θα ήταν κτιστό, αν δεν είχε δεδομένη την ύπαρξή του και επομένως και την ύπαρξη αυτού ο οποίος του έδωσε την ύπαρξη. Αυτό λοιπόν του δημιουργεί την ανάγκη ν ασκήσει την ελευθερία με το ναι ή με το όχι, με την παραδοχή ή την απόρριψη των δεδομένων καταστάσεων.

Θυμηθείτε τώρα τι είπαμε προηγουμένως, ότι είναι ανάγκη το κτιστό για να επιζήσει, για να ξεφύγει από το μηδέν, να βρίσκεται σε σχέση ενότητος με το άκτιστο. Δεν μπορεί διαφορετικά να ζήσει. Θυμηθείτε επίσης ότι ο άνθρωπος, δημιουργήθηκε ακριβώς για να πραγματοποιήσει αυτήν την ένωση του κτιστού με το άκτιστο· και ας έρθουμε στο θέμα που θίξαμε προηγουμένως, ότι ο άνθρωπος αντιμετωπίζοντας αυτήν την κλήση από τον Θεό, αποφάσισε να ασκήσει την ελευθερία του αρνητικά και είπε, όχι, εγώ δεν ενώνω το κτιστό με το άκτιστο. Εγώ ενώνω το κτιστό με τον εαυτό μου. 


Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της φράσεως της Γραφής ότι ο Αδάμ υπέκυψε στον πειρασμό να πει ότι θα γίνει αυτός θεός. Συνεπώς μετέφερε το κέντρο της αναφοράς που δημιουργεί την σχέση από τον άκτιστο Θεό, στον κτιστό εαυτό του. Θεοποίησε τον εαυτό του. Απέρριψε δηλαδή τον Θεό, είπε όχι στον δεδομένο Θεό, δεν είσαι για μένα δεδομένος, θα φτιάξω εγώ τον δικό μου θεό, που είμαι εγώ ο ίδιος. Όλα λοιπόν θα αναφέρονται σε μένα αντί να αναφέρονται σε Σένα, και με αυτόν τον τρόπο λέμε ότι έπεσε ο άνθρωπος. Έπεσε η κτίση όλη. Γιατί; Εδώ είναι τώρα η ανάλυση που πρέπει να κάνουμε για το γεγονός της πτώσεως.

Είπαμε ότι η κτίση θα σωζότανε μόνο αν ενωνότανε με τον Θεό, και ότι αυτό θα το έκανε μόνο ο άνθρωπος. Είπαμε και το γιατί. Τώρα που ο άνθρωπος αποφάσισε να στρέψει την κτίση όλη στον εαυτό του και να κάνει τον εαυτό του θεό, το έσχατο σημείο αναφοράς, δημιουργήθηκαν οι εξής συνέπειες: Η πρώτη ήταν ότι ο άνθρωπος πίστεψε ότι μπορεί αυτός την κτίση όλη να την εξουσιάζει ελεύθερα, σαν να ήτανε δική του δημιουργία, και συνεπώς δημιουργήθηκε αμέσως μια διαμάχη, μια αντίθεση μεταξύ του ανθρώπου και της φύσεως, μια έχθρα. Αυτή η έχθρα κατέστησε την φύση χώρο δυστυχίας του ανθρώπου, διότι δεν βρισκόταν πλέον σε αρμονία μαζί της. Αυτή η δυσαρμονία μεταξύ ανθρώπου και φύσεως ήταν η δυσαρμονία, η αντίθεση μεταξύ προσώπου και φύσεως, μεταξύ ελευθερίας και ανάγκης, και συνεπώς, δεν μπορούσε σε αυτόν τον κόσμο ο άνθρωπος να επιβιώσει παρά μόνο μαχόμενος, παλεύοντας εναντίον της φύσεως.

Η φύση από την άλλη μεριά, πήρε κι αυτή διαστάσεις προσωπικές, θα έλεγε κανείς, δηλαδή πήρε για τον ίδιο τον άνθρωπο διαστάσεις θεϊκές. Επειδή στην πάλη αυτήν με την φύση, έβλεπε τις αδυναμίες του έναντι αυτής, του δημιουργήθηκε αυτομάτως η συνείδηση της υπεροχής της φύσεως έναντί του. Όταν στην πάλη αυτή ηττάτο ο άνθρωπος, όταν νικούσε η φύση, αυτομάτως ο άνθρωπος αισθανόταν την υπεροχή της και έχοντας διώξει τον Θεό σαν το έσχατο σημείο αναφοράς, άρχισε να κάνει έσχατα σημεία αναφοράς πλέον, να απολυτοποιεί τις δυνάμεις της φύσεως. Έτσι η επόμενη συνέπεια της πτώσεως ήταν η ειδωλολατρία. Η διαμάχη λοιπόν του ανθρώπου με την φύση οδήγησε τελικά στην θεοποίηση της φύσεως. Όταν ένας κεραυνός π.χ. εμφανιζόταν απειλητικός και δεν μπορούσε να τον ελέγξει ο άνθρωπος με την δύναμή του, τον θεοποίησε. Και έτσι συνέβη αυτό που λέει η Γραφή ότι «αντήλλαξαν τον κτίστη με τα κτίσματα». 



Η κτίση πλέον θεοποιήθηκε. Καταλαβαίνετε λοιπόν πώς φθάσαμε στην θεοποίηση της κτίσεως, από πιο μονοπάτι προχωρούμε στις συνέπειες, οι οποίες είναι πραγματικά τραγικές για τον άνθρωπο, αλλά και για την ίδια την φύση. Επειδή ο άνθρωπος είναι κτιστός και η φύση περιμένει από τον άνθρωπο αυτή την αναφορά της στον άκτιστο Θεό για να επιζήσει, τώρα που ο άνθρωπος πήρε την θέση του Θεού και το μόνο σημείο αναφοράς της κτίσεως ήταν ο κτιστός άνθρωπος, δημιουργήθηκε για όλη την κτίση μια απάτη ως προς την ζωή και την ύπαρξη. Περιορίστηκε δηλαδή ο άνθρωπος και η κτίση όλη στην ζωή, η οποία υπαγορεύεται και κατευθύνεται από τους νόμους της φύσεως, την βιολογική ζωή, η οποία δίνει την εντύπωση της ζωής, της υπερβάσεως του θανάτου, αλλά στην πραγματικότητα οδηγεί στον θάνατο.

Έτσι η πτώση του ανθρώπου οδηγεί στην συνέπεια να χάσει ο άνθρωπος, να χάσει γενικά όλη η κτίση την έννοια της αλήθειας, την έννοια της αληθινής ζωής και να απατηθεί με την εντύπωση ότι αυτό που ονομάζει ζωή είναι ζωή, ενώ είναι θάνατος. Έτσι μπαίνει ο θάνατος σαν συνώνυμος της ζωής. Προσέξτε, αυτή είναι ίσως η τραγικότερη συνέπεια της πτώσεως, το ότι ο θάνατος μπαίνει σαν συνώνυμος της ζωής. Τι εννοώ με αυτό; Έχουμε την αφελή εντύπωση ότι ο θάνατος είναι ένα σημείο στο τέλος της ζωής του ανθρώπου. 


Λέμε ότι αυτός πέθανε σε ηλικία 90 ετών, σαν ο θάνατος να εμφανίστηκε στα 90 του χρόνια. Στην πραγματικότητα όμως αυτός ο άνθρωπος άρχισε να πεθαίνει από την ώρα που γεννήθηκε. Η Βιολογία θεωρεί τον θάνατο σαν μια διαδικασία που αρχίζει ταυτόχρονα με την γέννηση. Περισσότερο η σύγχρονη Βιολογία, οι τελευταίες θεωρίες περί γηράνσεως συνδέουν την γήρανση με την αναπαραγωγή. Στα ενόργανα όντα τουλάχιστον και ειδικότερα στα θηλαστικά αρχίζει ο κύκλος της γηράνσεως από την ώρα που θα φθάσει ο οργανισμός στο σημείο της δυνατότητας της αναπαραγωγής. Και είναι χαρακτηριστικό αυτό, διότι συνδέεται ακριβώς με το μυστήριο, το φαινόμενο της ζωής. 

Το φαινόμενο της ζωής έχει μέσα του το φαινόμενο του θανάτου. Η απάτη στην υπόθεση αυτή, η συσκότιση της αληθείας είναι ότι δίνεται η εντύπωση, και όταν λέω η εντύπωση εννοώ υπαρξιακά, βιωματικά, όλοι την ζούμε αυτήν την εντύπωση, ότι ζούμε. Καλύπτουμε την αλήθεια του θανάτου από τα μάτια μας. Μιλούμε τώρα με βιολογικές, οντολογικές κατηγορίες. Όταν πάμε στις ψυχολογικές κατηγορίες είναι ακόμη πιο σαφή τα πράγματα. Δεν θέλουμε καν να σκεφτούμε τον θάνατο, ή δεν μπορούμε ψυχολογικά. Αλλά δεν είναι το ψυχολογικό το σπουδαιότερο. Είναι το βιολογικό, το οντολογικό. Αυτά ήδη είναι διεργασίες μέσα στον οργανισμό που συμβαίνουν. Οι διεργασίες της φθοράς υπάρχουν, δεν τις βλέπουμε. Είναι έτσι φτιαγμένη η βιολογική ύπαρξη, ώστε να μην βλέπει την αλήθεια. Κι αν την δει, θα την δει μόνο ψυχολογικά, δεν μπορεί να τη δει οντολογικά. Δεν γίνεται, είναι έτσι τα πράγματα εκτός του ελέγχου μας.

Μπήκαμε λοιπόν σ' έναν κύκλο ψευδούς ζωής και γι' αυτό το Ευαγγέλιο μιλά περί αληθινής ζωής. Γιατί χρειάστηκε να γίνει αυτή η διάκριση; Λέμε αληθινή ζωή. Τι είναι αληθινή ζωή; Την έχουμε αποπνευματοποιήσει. Αυτές οι ελληνικές αντιλήψεις, δεν είναι Βιβλικές. Όταν μιλάει για αληθινή ζωή δεν εννοεί μια άλλη ζωή, όπως την λέμε πνευματική. Εννοεί μια ζωή που δεν πεθαίνει, μια ζωή που δεν υφίσταται αυτήν την απάτη της λεγομένης ζωής, η οποία οδηγεί στον θάνατο. 


Συνεπώς, η αληθινή ζωή είναι η ζωή, η οποία δεν αποδεικνύεται ψευδής, διότι δεν την νικά ο θάνατος. Η αληθινή ζωή πηγάζει από την Ανάσταση του Χριστού, από τον Χριστό, ακριβώς διότι εκεί ο φυσικός θάνατος, υπερβαίνεται. Δεν πρόκειται για παραθεώρηση του φυσικού θανάτου, για μια άλλη ζωή. Όχι. Η άλλη ζωή που λέμε στην κοινή γλώσσα είναι η προέκταση αυτής της ζωής, η αληθινή πλευρά αυτής της ζωής. Συνεπώς ο θάνατος, αυτή η απατηλή ζωή, που έχει μέσα της τον θάνατο, είναι απόρροια της πτώσεως και είναι κακός, απαράδεκτος. Δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί από χριστιανική άποψη ο θάνατος ως καλός.

Η υπέρβαση του θανάτου, λοιπόν, είναι το κατ' εξοχήν ευαγγέλιο, που έχει να προσφέρει η Εκκλησία. Ο Χριστός με την Ανάστασή Του, που σημαίνει υπέρβαση του φυσικού θανάτου, μας δίνει την πεποίθηση, την ελπίδα, ότι αυτό το μείγμα της αληθινής ζωής και της ψεύτικης, το οποίο ζούμε, θα ξεκαθαρίσει μια μέρα, μπορεί να ξεκαθαρισθεί, να φύγει το στοιχείο του θανάτου και να μείνει το στοιχείο της ζωής. Αυτή είναι η αληθινή και η αιώνιος ζωή, διότι η αληθινή ζωή είναι και αιώνιος ζωή. Η δε λέξη αιώνιος στην ΚΔ, στην Γραφή, δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά προέκταση της σημερινής ζωής. Μόνο στον Πλατωνισμό το αιώνιο είναι αντιπαράθεση του τωρινού, ένα άλλο επίπεδο. Δεν έχουμε επίπεδα αυτού του είδους στην Βιβλική αντίληψη. 



«καγώ εάν υψωθώ εκ της γης, πάντας ελκύσω προς εμαυτόν» (Ιωάν. 12, 32). Βλ. εδώ. Εικ. από εδώ
 
Στην Βιβλική αντίληψη έχουμε ευθείες γραμμές. Ο χρόνος, συνεπώς η ιστορία, το σώμα και η πορεία αυτή της ύλης, του υλικού κόσμου, είναι ευλογημένο σημείο της δημιουργίας. Ενώ για τον Πλατωνισμό είναι κακό σημείο αυτό, αφού πρέπει να φύγουμε από τον χρόνο για να λυτρωθούμε, να πάμε σε άλλο επίπεδο, να πετάξουμε έξω από τον χρόνο. Και πολλοί Χριστιανοί, δυστυχώς, ερμηνεύουν τα πράγματα με αυτόν τον πλατωνικό τρόπο και μας λένε: Πέθανε αυτός; Μακάρισέ τον. Έφυγε από αυτόν τον ψεύτικο κόσμο. Έφυγε από τον χρόνο. Πήγε στην αιωνιότητα, όπου δεν υπάρχει χρόνος. Αυτά δεν είναι χριστιανικά. Η προσδοκία, λοιπόν, της Αναστάσεως είναι η προσδοκία ακριβώς της υπερβάσεως του θανάτου και της καθάρσεως της υπάρξεως, ώστε το ψευδές και το απατηλό να φύγει από την μέση.

Επανέρχομαι λοιπόν στον τρόπο, με τον οποίον μπήκε το απατηλό και το ψεύτικο, το οποίο έχει σχέση ακριβώς με το μηδέν, από το οποίο ξεκίνησε η δημιουργία. Φανταστείτε ότι έχουμε τον κόσμο, που προέρχεται από το μηδέν, δεν υπάρχει τίποτε πριν. Επομένως έχουμε μια οντότητα Α, η οποία δεν έχει να στηριχθεί πίσω της, δεν έχει προϋπαρξη. Αυτή η οντότητα στην δημιουργία αποτελεί πολλαπλότητα, διότι η δημιουργία δεν είναι ένα πράγμα, δεν έφτιαξε ο Θεός ένα ον, έφτιαξε πολλά. Η δημιουργία ξεκινά με πολλαπλότητα. Μεταξύ λοιπόν καθενός από αυτά τα στοιχεία παρεισδύει το μηδέν. Μεταξύ Α και Β, επειδή και το Β είναι κτιστό και κάθε συγκεκριμένο ον που δημιουργείται είναι κτιστό, υπάρχει απόσταση, διάσταση μεταξύ των όντων. 


Η διάσταση μεταξύ των όντων εκφράζεται στην κτίση με δύο στοιχεία. Με τον χώρο και τον χρόνο. Μεταξύ του Α και του Β ή του Β και του Γ υπάρχει οπωσδήποτε χώρος και χρόνος. Μεταξύ αυτών υπάρχει χώρος και χρόνος, που τους δίνει την υπόστασή τους, τα συνδέει μεταξύ τους αλλά και τα χωρίζει. Επενεργεί δηλαδή ο χώρος και ο χρόνος - κι εδώ είναι πάλι η απάτη που δημιουργείται - ταυτοχρόνως ως συνδετικός κρίκος και ως διαφορετικός παράγων. Πάρτε τον χώρο που έχουμε εμείς εδώ. Ο χώρος είναι το στοιχείο που μ ενώνει μαζί σας. Αν δεν υπάρχει ο χώρος, δεν μπορώ εγώ να ενωθώ μαζί σας, δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε. Ο ίδιος χώρος με την ίδια ενέργεια, την ενωτική, επενεργεί και διαιρετικά μαζί μας, διότι χάρη σε αυτόν τον χώρο εγώ μπορώ να χωρίσω τον εαυτό μου από σάς και να διαιρεθώ από σάς. 

Το ίδιο κάνει και ο χρόνος. Ο χρόνος μεταξύ του πατέρα μου και εμού είναι αυτός που με ενώνει με τον πατέρα μου, αλλά το ότι ο πατέρας μου ήταν κάποτε, ενώ εγώ είμαι τώρα, ο χρόνος που μεσολαβεί, με χώρισε από τον πατέρα μου. Αυτή η διείσδυση του χώρου και του χρόνου ως ενωτικού και συγχρόνως ως διαιρετικού στοιχείου, καθιστά όλα τα κτιστά όντα - και όλα αυτά ξεκινούν από το αρχικό μηδέν - τα καθιστά φθαρτά. 

Τι θα πει φθαρτά; Διαιρετά και υποκείμενα σε αποσύνθεση. Συνθέτει λοιπόν ο χώρος και ο χρόνος και αποσυνθέτει συγχρόνως τα όντα, και με αυτόν τον τρόπο επαληθεύεται αυτό που είπαμε προηγουμένως, η απάτη της ζωής. Δημιουργείται μια ζωή, η οποία διαποτίζεται από τον θάνατο, από την διαίρεση, διότι ο θάνατος τι είναι; Είναι ο χωρισμός, η φθορά, η αποσύνθεση της υπάρξεως. Εδώ έχουμε έναν σύνθετο κόσμο, ο οποίος με τον θάνατο διαλύεται. Το Α και το Β δεν επικοινωνούν μεταξύ τους, το Β δεν επικοινωνεί με το Γ. Αλλά και το Β είναι σύνθετο, διότι αποτελείται από στοιχεία μικρότερα, κι όπως μέσα σε ένα θάνατο ενός ανθρώπου π.χ. έχουμε δύο πλευρές χωρισμού, η μία είναι ο χωρισμός μεταξύ του Α και του Β, ο προσωπικός χωρισμός, η άλλη είναι ότι το σύνολο, αυτό που λέγεται άνθρωπος Α, διαλύεται στα εξ ων συνετέθη, και τα στοιχεία από τα οποία αποτελείται διαλύονται και επέρχεται μια διάλυση της ενότητας, την οποία ο ίδιος ο χώρος και ο χρόνος εξασφάλισαν. 

Δηλαδή όλα τα όντα αυτά υπόκεινται στην επίδραση του μηδενός, από το οποίο ξεκίνησαν. Αυτό το σύνολο λοιπόν, που λέγεται κόσμος, και που ξεκινάει από το μηδέν, πρέπει να συνδεθεί με το σύνολο, το οποίο δεν έχει αυτές τις διαδικασίες, διότι ο Θεός μη ξεκινώντας από το μηδέν και μη ζώντας σε χώρο και χρόνο, δεν υπόκειται σε αυτήν την μοίρα. Και η μόνη αληθινή ζωή είναι εκεί, που δεν υπάρχει ο θάνατος.

Σαν συμπέρασμα θέλω να βγάλω ότι, κόβοντας τον δεσμό ο άνθρωπος, αφέθηκε σε αυτήν την μοίρα. Εξαπατήθηκε λοιπόν και απατάται νομίζοντας ότι ζει, ενώ πεθαίνει, νομίζοντας ότι με τον χρόνο και τον χώρο φτιάχνει κάτι. Έτσι εμφανίζεται η απάτη της ιστορίας, ότι δηλαδή μέσα στον χρόνο, στην ανέλιξη της ιστορίας εξασφαλίζεται η αιωνιότητα. Δεν γίνεται αυτό χωρίς να κλείσει κανείς τα μάτια στο πρόβλημα του θανάτου, να μην τον ενδιαφέρει δηλαδή αν όλα τα όντα φθείρονται και χαλούν, να ενδιαφέρεται για την ανθρωπότητα, αν θα επιζήσει, αλλά όχι για συγκεκριμένους ανθρώπους, αν θα επιζήσουν. Η Χριστιανική Δογματική όμως θα πρέπει να πάρει στα σοβαρά το γεγονός της φθοράς, το γεγονός του θανάτου του κάθε ανθρώπου, του κάθε όντος, να πιστέψει ότι όντως ο κόσμος υπόκειται στην φθορά και από κει και πέρα τι λύση θα δώσουμε σε αυτό το πρόβλημα είναι άλλο θέμα.

Το άρθρο αυτό στα Αγγλικά


Και:

Κυριακή της Τυρινής: από την εξορία των Πρωτοπλάστων στο γάμο με τον ουράνιο Νυμφίο 
Κληρονομείται το προπατορικό αμάρτημα; Γιατί να πληρώνω εγώ τα λάθη των Πρωτοπλάστων;
Όλοι οι Xριστιανοί είναι καλεσμένοι για συμβασιλείς του Χριστού
Η σχέση των Πρωτοπλάστων με τα υπόλοιπα δημιουργήματα του Θεού
Η πτώση και η επιστροφή των πρωτοπλάστων (αφήγηση)
Η θρησκεία της χαράς - Γελαστοί άγιοι
"Μαγεία! Ευλογία! Μέθη!": Η εξομολόγηση ενός μοναχού

Αν δεν είχε γίνει το προπατορικό αμάρτημα, θα ερχόταν ο Χριστός


Η οικολογική καρδιά του πολιτισμού μας 
Η αρμονία των πλασμάτων & η κληρονομιά του γέροντα Παΐσιου
Δίψα και άμεση γνώση του Θεού, Ειρήνη και Αγάπη 
Ένα μυστήριο που μας κυνηγάει από παιδιά


Αναστάσεις ζώων στους βίους των αγίων
Ο γέροντας Ισίδωρος και η πλάση - Τα «σιωπηλά και ήσυχα παιδιά της γης»
Ξωτικά στη μπλογκόσφαιρα
Ο θεός που καλείται "Γη" 
Nature is not God - Η φύση δεν είναι Θεός
Ρωσία: δελφίνια έβγαλαν εικόνα της Παναγίας στην ακτή!...
Η νόσος του δυτικού ανθρώπου (& η θεραπεία της)
Βυζάντιο: μια χώρα όπου Επιστήμη & Εκκλησία δεν βρίσκονταν σε κόντρα
 

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2019

Αμερικανική κινηματογραφική ταινία για τον άγιο Νεκτάριο!...

 
 
Αμφοτεροδέξιος
Φωτο από την ανάρτηση:
 
Η σκηνοθέτης της ταινίας “Man Of God” Ελένα Πόποβιτς εξηγεί γιατί αποφάσισε να κάνει τη ζωή του Αγίου Νεκταρίου κινηματογραφικό έργο, με συμμετοχή Ελλήνων και Ξένων ηθοποιών, ενώ αναφέρεται σε όλες τις στιγμές που έζησε κατά την διαδρομή της μέχρι αυτή την απόφαση.

Τα ταξίδια της στην Ελλάδα και κυρίως στην Αίγινα, οι επαφές της με Μοναχούς σε Ελλάδα και Αμερική την βοήθησαν όπως λέει η ίδια να φτάσει στην απόφαση να τολμήσει να γράψει το σενάριο για τη ζωή του Αγίου Νεκταρίου.

Η αμερικανοσερβίδα σκηνοθέτης διάλεξε την Ελλάδα για τα γυρίσματα και σκέφτηκε πολύ πριν την επιλογή των ηθοποιών όπως λέει στο Διεθνές Πρακτορείο Ειδήσεων Ορθοδοξία (www.ope.gr) 

 
Είχατε σχέση με την εκκλησία από μικρή; Οι καταβολές σας βοήθησαν στην εξέλιξή σας;

Γεννήθηκα στο Βελιγράδι από Σέρβους γονείς. Δεν συνηθίζαμε να πηγαίνουμε στην εκκλησία όσο θυμάμαι τον εαυτό μου .
Όταν έπρεπε να παλέψω για μια καλύτερη ζωή, ζήτησα από τον Θεό να με προστατεύσει και να με καθοδηγήσει σωστά στη διαδρομή μου.
Παρόλο που πίστευα στον Θεό, δεν ήξερα ούτε ποιος ήταν ο Ιησούς Χριστός, ποια ήταν η Παναγία, ουσιαστικά δεν ήξερα τίποτα για την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη.
Ήμουν 17 ετών όταν πήγα στην Αμερική και μετά τη γέννηση του πρώτου μου γιου στην ηλικία των 25 ετών στο Λος Άντζελες, ανακάλυψα την Ορθόδοξη Πίστη και η Εκκλησία έγινε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου.

Πως αρχίσατε να σκέφτεστε την συγγραφή σεναρίου που αφορούσε τη ζωή ενός Αγίου ; 

 
Καθώς ήμουν νέα στην Εκκλησία άρχισα να διαβάζω πολλά βιβλία για τους Αγίους και να ψάχνω, να μελετώ και αυτό μου έδωσε δύναμη, θάρρος και πίστη να ζήσω και να πολεμήσω.
Παρόλο που μου άρεσε να διαβάζω γι ‘αυτούς, ποτέ δεν σκέφτηκα ότι θα έκανα μια μέρα ταινία για έναν Άγιο.
Έγραψα σενάρια και ήθελα να κάνω ταινίες για να μοιραστώ το φως, να δώσω ελπίδα στους ανθρώπους, μέσα από τον βίο των Αγίων μέσω του κινηματογράφου, να βοηθήσω εκείνους που υποφέρουν, αλλά δεν είχα ποτέ μια ιστορία για έναν Άγιο στο μυαλό μου, ώστε να φτιάξω μια ταινία.
Το καλοκαίρι όμως του 2012 διάβασα για τον Άγιο Νεκτάριο. Αυτόν τον μεγάλο Άγιο που πραγματικά έχει επηρεάσει με το βίο του πολύ κόσμο, τον θαυματουργό αυτόν άγιο που επηρέασε και τη δική μου ζωή.

Τι σας έλκυσε στον βίο του Αγίου Νεκταρίου;
 

Όπως και κάθε άλλη ιστορία για τον βίο ενός αγίου, ήταν μια όμορφη και δυνατή ιστορία, αλλά υπήρχε κάτι για την ιστορία αυτού του Αγίου που αντήχησε μέσα μου, υπήρχε κάτι που με επηρέασε σε πολύ προσωπικό επίπεδο και έπρεπε να το μοιραστώ και σκέφτηκα ότι τον βίο του θα μπορούσαμε να τον κάνουμε μια καλή, δυνατή ταινία, που θα μπορούσε να βοηθήσει τον κόσμο ειδικά στις εποχές που ζούμε.

Το καλοκαίρι του 2013 επισκέφτηκα την Ελλάδα και το Μοναστήρι του στην Αίγινα με μια σύνοψη της ιστορίας και προσευχήθηκα στον άγιο και του ζήτησα να την ευλογήσει.

Επιστρέφω στην Αίγινα ξανά το 2014 με χειρόγραφο το σενάριο και έκανα ακριβώς το ίδιο.

Το 2015 είπα στον Γέροντα Παΐσιο και στον Γέροντα Εφραίμ της Μονής του Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα ότι ήθελα να κάνω μια ταινία για τον Άγιο Νεκτάριο.

Με την ευλογία τους ήρθα στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 2016 και άρχισα να δουλεύω στην ταινία με άλλη δύναμη και με την πεποίθηση ότι ο Άγιος θα με βοηθήσει να φτάσω ως το τέλος.

Πως αρχίσατε να στήνετε την παραγωγή ; Ήταν εύκολο να προσεγγίσετε σχετικά πρόσωπα για την κινηματογραφική παραγωγή που θα είχε θέμα θρησκευτικό;
 

Εκείνη την εποχή είχαμε προσεγγίσει έναν θαυμάσιο ηθοποιό και φίλο τον Rade Serbedzija να παίξει το ρόλο του Αγίου Νεκταρίου σαν πρώτη σκέψη αλλά ήμουν ακόμη σε αναζήτηση.
Καθώς ξεκίνησα το ταξίδι μου στην Ελλάδα, ο ηθοποιός Μάνος Γαβράς με γνώρισε στον Έλληνα Παραγωγό Κώστα Λαμπρόπουλο και ο Κώστας μπήκε στην ομάδα κι εκείνος το 2017.
Αυτή η ομάδα που θα δουλέψει την ταινία πρέπει να έχει κι Έλληνες, οι οποίοι είναι μεγαλωμένοι με την Ορθόδοξη Πίστη, ξέρουν και ευλαβούνται του Αγίους, τα Θεία, ξέρουν τι σημαίνουν οι εικόνες και τα λείψανα στην ζωή των πιστών, πως οι άνθρωποι παρακαλούν και προσεύχονται στους Αγίους, πως επηρεάζονται και εμπνέονται από το βίο τους και πως καθοδηγούν την ζωή τους μέσα από την ομολογία αυτών των αγίων αλλά κυρίως πως ταπεινώνονται, μετανοούν, δακρύζουν.
Δε θα μπορούσα λοιπόν να μην έχω επιλέξει κι Έλληνες για την ομάδα παραγωγής αλλά και για το κάστ των ηθοποιών.

Πόσο εύκολα χρηματοδοτεί κάποιος ένα θρησκευτικό έργο;

Αρχικά προσπαθήσαμε να πάρουμε χρηματοδότηση από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου με τη Σερβία και την Κροατία να είναι συμπαραγωγοί, αλλά δυστυχώς το GFC αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει την ταινία ίσως το θέμα δεν τους ενέπνεε αλλά δεν θα το κρίνω εγώ αυτό τώρα.

Τέλος, πήραμε ιδιωτική χρηματοδότηση την οποία θα ανακοινώσουμε αφού μας δώσουν την άδεια και ξεκινήσαμε την προετοιμασία της παραγωγής τον Ιούνιο φέτος.

Τα γυρίσματα πότε αρχίζουν και σε τι φάση βρίσκεται η παραγωγή αυτή τη στιγμή;

Η μαγνητοσκόπηση έχει προγραμματιστεί για τις αρχές του 2020 και η παγκόσμια προβολή έχει οριστεί για το Νοέμβριο του 2020, η οποία θα σηματοδοτήσει τα 100 χρόνια από την κοίμηση του Αγίου Νεκταρίου.

Η ταινία πρόκειται να γυριστεί στα αγγλικά, γιατί θα θέλαμε να απευθυνθούμε σε ένα παγκόσμιο ακροατήριο το οποίο εύχομαι και προσεύχομαι να βοηθηθεί από το βίο ενός τέτοιου Αγίου.

Έλληνες και ξένοι ηθοποιοί θα πάρουν μέρος στην ταινία, υπάρχουν ονόματα που μπορείτε να ανακοινώσετε;

Ο Άρης Σερβετάλης θα υποδυθεί τον Άγιο Νεκτάριο και είμαι πολύ ευχαριστημένη που θα αποδώσει αυτό το ρόλο του Αγίου καθώς αισθάνομαι ότι είναι η καλύτερη δυνατή επιλογή για το έργο και λόγω εσωτερικής κατάστασης του ηθοποιού.

Όσον αφορά άλλους Έλληνες ηθοποιούς θα έχουμε δύο Ελληνίδες οι οποίες θα ενσαρκώσουν τους ρόλους δύο Μοναχών της Μαρίας και της Ευφημίας αυτής που έκλεισε τα μάτια του Αγίου Νεκταρίου κι έμεινε κοντά του ως το τέλος της ζωής του και ακουμπώντας τα ρούχα του Αγίου πάνω σε ένα παράλυτο στο νοσοκομείο έκανε αμέσως και το πρώτο του θαύμα.
Η Τόνια Σωτηροπούλου θα παίξει το ρόλο της Μοναχής Μαρίας και η Μαρθίλια Σβάρνα θα παίξει το ρόλο της Ευφημίας.

Κάνουμε επίσης καστ για τους άλλους ρόλους με διεθνείς φορείς αυτή την εποχή, αφού στην ταινία θα παίξουν αρκετοί ξένοι ηθοποιοί τους οποίους όμως θα ανακοινώσουμε λίγο αργότερα αφού τελιώσουν οι συζητήσεις.
Ήδη κάποιοι ολοκληρώνουν τη συμφωνία μαζί μας αλλά θα ήθελα να το ανακοινώσουμε σε δεύτερη φάση.

Βέβαια κάποια ελληνικά μέσα ανέφεραν μεταξύ άλλων τα ονόματα του κ.Τομ Χανκς και της κυρίας Άνιστον αλλά προς το παρόν δεν έχουν σχέση με αυτήν την ταινία, οπότε δε μπορούμε να ανακοινώσουμε τα ονόματα αυτά.
Τους διεθνείς ηθοποιούς, θα τους ανακοινώσουμε από τη στιγμή που θα είναι έτοιμοι και πραγματικά θα είχα την ευχαρίστηση να μοιραστώ τις πληροφορίες αυτές.

Πιστεύετε στην δυναμική της ταινίας σίγουρα. Ποιο θα είναι το πιο δυνατό της σημείο;

Η συγκεκριμένη ταινία είναι ένα έργο που δεν πρέπει να περιμένουμε να προωθηθεί από το επίπεδο του cast διότι το "μεγαλύτερο αστέρι", το πιο σημαντικό πρόσωπο αυτής της ταινίας είναι ο ίδιος ο Άγιος Νεκτάριος και μόνο η ιστορία του είναι η δύναμη που πρέπει να οδηγήσει αυτή την ταινία προς τα εμπρός.

Γυρίσματα θα κάνουμε σε ολόκληρη την Ελλάδα. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη που δουλεύω με τον DOP (Διευθυντή Φωτογραφίας) Σίμο Σαρκετζή.

Αυτή η ιστορία φυσικά θα έχει απήχηση σε Ορθόδοξα Χριστιανικά αλλά και άλλα ακροατήρια, αλλά αυτό που μου αρέσει περισσότερο, αυτό που με ώθησε να γράψω και να διευθύνω αυτή την ταινία είναι ότι η ιστορία του Αγίου Νεκταρίου πιστεύω ότι θα έχει απήχηση σε όλους τους ανθρώπους παγκοσμίως, σε όλες τις ηλικίες και σε όλων των ειδών τις αναζητήσεις διότι ήταν ένας Άγιος που χτυπήθηκε αδικήθηκε, ταπεινώθηκε και μέχρι το τέλος της ζωής του δεν αναζήτησε την ανθρώπινη δικαιοσύνη πεθαίνοντας σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου.
Σε αυτή την παραγωγή πρέπει να πω ότι υπάρχει κάποιος αρωγός ο οποίος ήρθε εκ Θεού,για την έναρξη και την εξέλιξη της ταινίας, τον οποίο σύντομα θα ανακοινώσουμε, διότι αν δεν ήταν αυτός ο αρωγός, η ταινία αυτή δεν θα ξεκινούσε. 

Μην Σας Παραπλανά Το Χαμόγελό Μας, Είμαστε Όλες Νεκρές..



"Ν": Το αναδημοσιεύουμε όπως το είδαμε.

iellada.gr

«Μην σας παραπλανά το χαμόγελό μας, είμαστε όλες νεκρές. Μας βίασαν, μας πυροβόλησαν, μας σκότωσαν. 
Ακρωτηρίασαν το σώμα μας, αφαίρεσαν τα γεννητικά μας όργανα και μας κινηματογραφούσαν γελώντας.
Ήμασταν ένοχες επειδή ήμασταν επαναστάτριες, ένοχες επειδή ήμασταν γυναίκες που κρατούσαν όπλο. Αλλά ήμασταν μικρά κορίτσια. Υποφέραμε από πείνα και είχαμε υποστήριξη μόνο από εκείνους που είχαν πολύ λιγότερα από εμάς. Ένα χαμόγελο, μια κραυγή.
Ήμασταν τρομαγμένες, αλλά σκεφτήκαμε ότι το κάναμε για να ευαισθητοποιήσουμε τους ανθρώπους που μας θαύμαζαν, αλλά ποτέ δεν μας υποστήριζαν…»

«Κούρδοι μαχητές του θανάτου στο Αφρίν», Μάρτιος 2018

Δείτε και εδώ.

Ιερός Χρυσόστομος & άγιοι των ημερών (& μνήμη του πατριάρχη Σερβίας Παύλου)...


Γαλλία: ο άγιος Μαρτίνος της Τουρ, ο Ελεήμων και Θαυματουργός (12 Νοεμβρίου)

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (13 Νοε)


Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και η ιεραποστολή στους ειδωλολάτρες (εικ.)

Γεωργία: οι εκατό χιλιάδες άγιοι Μάρτυρες της Τυφλίδας! (13 Νοε)

Ο άγιος νεομάρτυρας Κωνσταντίνος ο Υδραίος († 14 Νοεμβρίου 1800) [εικ.]

Ο τόπος του μαρτυρίου και ο τάφος του Αγ. Φιλίππου (14 Νοεμβρίου)

Όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ, ο πατέρας της σλαβικής Φιλοκαλίας (15 Νοεμβρίου)

Μνήμη του πατριάρχη Σερβίας Παύλου (†15 Νοε 2009 [εικ.])

Των Αγίων Ημερών, Άγιοι και Μνήμες (15-21 Νοεμβρίου)

 

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2019

Η αθεΐα δεν είναι επανάσταση...

Μιλώντας πάντα για Ελλάδα (και όχι για κάποιον που μεγαλώνει τα παιδιά του μακριά από τις επιρροές της ελληνικής πραγματικότητας): Θα ακούσει το παιδάκι όλους τους φίλους του να μιλάνε για το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σπίτι τους. Για τη λαμπάδα που έφερε η νονά. Για τον αετό που πέταξαν την Καθαρά Δευτέρα. Για τα δώρα που πήραν. Και θα γυρίσω εγώ ο γονιός να του πω «εμείς δεν συμμετέχουμε σ’αυτά τα πανηγυράκια γιατί είμαστε πιστοί στις αρχές μας»; Δεν είναι κακομαθησιά αυτό βρε παιδιά, δεν είναι πειθαρχία και όρια, είναι ένα συνεχές μαρτύριο. Αν είναι ποτέ δυνατόν. Θα κάνω το παιδί να νιώθει μειονεκτικά, να νιώθει στερημένο, να νιώθει εκτός ομάδας χωρίς να είναι επιλογή του, χωρίς να μπορεί να είναι επιλογή του, για τις δικές μου τις αρχές; Ξέρει το 5χρονο και το 10χρονο αν πιστεύει, συλλαμβάνει καν την έννοια του Θεού για να την απορρίψει κιόλας; Να μιλούσαμε και για τίποτα βλαβερό να το καταλάβω, αλλά θα πάθει κάτι το παιδί να πιάσει ένα στολισμένο κερί; Ναι, ναι, το δώρο θέλει, δεν το ζητάει για πνευματική ανάταση, το δωράκι θέλει. Παιδί είναι. Ναι πρέπει να μάθουν να ελέγχουν τις επιθυμίες τους τα παιδιά, αλλά ας ακούσουν το «όχι» τις υπόλοιπες 100 φορές που πιθανότατα θα πουν «Μαμά θέλω», «Μπαμπά θα μου πάρεις». Πρέπει να τους πούμε το «όχι» τη δεδομένη στιγμή που όλα ή σχεδόν όλα τα άλλα παιδάκια γύρω τους ακούνε το «ναι»; Πηγή: www.lifo.gr

Ένα άρθρο, φιλικό προς την αθεΐα, που όμως ξεκαθαρίζει ότι και σ' έναν άθεο πρέπει να αναγνωρίζεται (από τους συγγενείς του ως προς τα πιστεύω) το δικαίωμα να συμμετέχει, αν θέλει, στις τελετές και τα έθιμα της θρησκευτικής παράδοσης του τόπου του ή τέλος πάντων όποιας παράδοσης επιθυμεί:

Η αθεΐα δεν είναι επανασταση

Η ιστοσελίδα δεν επιτρέπει την αντιγραφή του άρθρου, οπότε δίνουμε μόνο σύνδεσμο (link).
Φυσικά προσυπογράφουμε την παραπάνω άποψη. Διαπιστώνουμε ότι η στάση πολλών άθεων συνανθρώπων μας φανερώνει φανατισμό & μικροψυχία, όχι μικρότερα από αυτά, για τα οποία καταγγέλλουν τους θρησκευόμενους. Και ασφαλώς κάθε σώφρων θα αναγνωρίσει ότι και οι πιστοί δεν χαρακτηρίζονται πάντα από μικροψυχία και φανατισμό.
Θεωρώ λοιπόν ότι αξίζει να το διαβάσουμε.
Για την ιστορία, πιστεύω ότι αξίζει επίσης να το βάλουμε δίπλα σ' ένα άλλο άρθρο, χριστιανικό αυτή τη φορά, που μιλάει για κάτι που θεωρούμε εμείς επανάσταση:

«Η Ανάσταση είναι Επανάσταση» - Μεσογαίας Νικόλαος

Η άποψή μας για την ύπαρξη του Θεού και την αθεΐα εκφράζεται στα links που δίδονται κάτω από αυτή την ανάρτηση: "Παιδιά χωρίς Θεό": ιστοσελίδα για την προώθηση του αθεϊσμού στα παιδιά
Επίσης εδώ: Το φαινόμενο της αθεΐας στη σύγχρονη Ελλάδα – Μια προσέγγιση
Καλή ανάγνωση. Με αγάπη Χριστού.
Ευχαριστώ.