Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015

Orthodox Kenya: Father Mwangi’s Orphanage

Ο αγώνας (& οι ανάγκες) ενός ιερέα και της πρεσβυτέρας του να βοηθήσουν 60 ορφανά της Κένυας.

Dear Family & Friends,
We credit Ekaterina Zagulyaeva, Christian Orthodox journalist from Moscow, Russia for exposing the needs of the Kenyan orphans & the unselfish work performed by Father Mark Mwangi & his wife Presbytera Alice Mwangi, in identifying & assisting orphaned children in obtaining shelter, healthcare needs, nutrition, education & fulfilling their spiritual needs.
Below is a link to the beautifully illustrated article she published, December 11, 2014. In addition, below we have also posted photos of Ekaterina’s visit to Father Mark Mwangi’s Orphanage.

Through Facebook,  the needs of the Kenyan orphans  came to the awareness of Timothy Farrell,  the charity organizer of the Saint Philothea Project.

[...] I, Anastasia Poulos am just an ordinary citizen of Christ’s Orthodox church. I met Presbytera Alice through an Orthodox group on Facebook. We bonded because I come from parents who also serve the Lord. We chatted for months & Presbytera never once shared with me her dire need. She never once asked for ANYTHING!  It wasn’t until I stumbled upon Ekaterina’s article, that I realized what a gift this couple is to their community. It pulled at my heart and I wept. I prayed to God to show me a way in which I could be of assistance. One of the best gifts we can give, is our time & skills. It is something I gave up freely, in putting together this fundraiser site. I pray that God will guide us in doing good.  Through HIS LOVE and your generosity, all things are possible.

[...] Those who wish to contribute items for our cause,  please contact him to arrange for shipment.
In final thought, we all have something we can give to help others.  Please give. The cost of a Starbucks Coffee, a Happy Meal etc. might seem insignificant to you,  but $5 in Africa can provide each child 1 kilogram of rice, 1 kilogram of corn meal and 1 kilogram of Vegetable lard!  Staples that are commonly used to keep the hunger pains at bay.
We THANK YOU for your love & support.

You can also HELP OUR CAUSE BY SHARING OUR PAGE with others. 

We look forward to growing with you.  Pictures of our progress will be shared.  Come join us in our journey!
Anastasia Poulos,
Timothy Farrell & Saint Philothea Project,
Ekaterina Zagulyaeva,
Presbytera Alice Mwangi &
Father Mark Mwangi.

Fr. Mark Mwangi took us to his orphanage known as Orthodox Africa, which is situated near the border between Tanzania and Kenya. We invite you all to follow us on this day we spent with this Orthodox priest. Illasit is a Kenyan town on the border of Tanzania with a police patrol near its entrance, which checks personal identification documents from time to time. Amboseli National Park is close by, yet it is still very rare to see foreigners around Illasit. White people tend to attract the attention of locals. Foreigners are usually tourists with large backpacks, there to climb Kilimanjaro, which is also nearby. Organized expeditions to climb this highest of African mountains cost scarcely 1500 US dollars, including carriers and tents. We spent an entire day in Illasit with Fr. Mark Mwangi.
It is quite common in Africa for a priest to serve at more than one parish. Fr. Mark told us his main church is the Church of St. Constantine and Elena, but he also serves the parish of St. Vasiliy the Great, which is situated in a corn field. Apart from these two Orthodox churches, there is just one other church in the area, located about 100 kilometers from Illasit. It has no priest, so Fr. Mark serves there, as well.

It takes two hours on foot for Fr. Mark and his wife to reach the church. During Holy Week, when services are customarily done in both the morning and the evening, this is especially difficult for them. Fr. Mark doesn’t own a car or even a motorcycle. He must carry his vestments and other religious items with him from his home to the churches. Photo: Fr. Mark borrowed his neighbor’s motorcycle to take me to the orphanage to show me around.

[...] The children’s typical reaction to “mzunga,” or white people, is something akin to curiosity or fright. At times, they really were afraid of me, as it seemed to them I had no skin at all.

Fr. Mark’s orphans are children who either have one parent, or have no parent at all. Their parents have usually died from AIDS. Most often, if there is no parent in the home, or if the parents are gravely ill, older siblings take care of the younger ones. Mother Alice explained that most orphanages in Kenya take only children of dying parents who can pay them large sums of money. But children left to care for their younger sisters and brothers are poor, and usually have little to no money at all. That means they cannot go to school, and never learn to read or write. Being illiterate, they cannot get a decent-paying job. So they work in the fields to survive.
In the orphanage, there are not even enough beds. Children sleep on the floor, sharing a single blanket. There’s no water supply, and no electricity.

While visiting orphans, Mother Alice talks to them about their health and makes sure they boil their water. If they have no fire, she teaches them how to make their water potable by putting it in a black plastic bag under the sun. She also teaches them to clean themselves, to wash their clothes, and to eat wholesome foods, as best they can with what limited products there are in Africa. Mother Alice has a journal in which she keeps records of all the orphans’ needs. She then visits local shopkeepers to ask for donations to fulfill them. For example, when she recently discovered six children of a single mother with AIDS sleeping on a trash bag on the floor, she managed to get a mattress for them from one of the shops. [...]

Fr. Mark gives candies to the people waiting to see a doctor. This has been a long day for everyone. Doctors have examined 172 patients who had no other way to get a consultation. All patients were poor; some were not Fr. Mark’s parishioners. The cost of everything came to more than 90 US dollars, which Fr. Mark paid. He would be very happy to invite doctors to come once month, but for now, that is not feasible. So he holds these events three or four times a year.
Author: Ekaterina Zagulyaeva
More & more photos here

To help Fr Mwangi fund his ministry send your donation, please, to:
Mark Mwangi Kibui
P.O. Box 48-Loitokitok Kenya
Swift code: EQBLKENA
Bank code: 068
Branch code: 074
Account number: 0740192387774
email: revmarkmwangi@yahoo.com
Phone: +254721580231
One of the most fast and not expensive ways to send a donation is the moneygram transfer service http://global.moneygram.com : Mark Mwangi Kibui,
Loitokitok, Kenya
Phone: +254721580231 

Orthodoxwiki en Français


Icône de tous les saints (à partir d'ici)
Le Christ est ressuscité ! Bienvenue sur OrthodoxWiki.

L'encyclopédie collaborative OrthodoxWiki compte à ce jour 852 articles: toute participation est la bienvenue.

Il faut s'enregistrer pour pouvoir écrire ou corriger des articles. Aussi, si vous le pouvez, il est important de participer à l'activité de traduction d'articles (depuis l'anglais).

Sélection d'articles:

Acathiste, Agneau (liturgie), Ambroise d'Optina, Annonciation, Apôtre, AEOF, Baptême, St. Basile le Grand, Boris Bobrinskoy, Calendrier, Chant byzantin, Olivier Clément, Cycle annuel fixe, Dimanche de l'Orthodoxie, Dormition de la Vierge Marie, Élie le Thesbite, Épiphane de Salamine, Évêque, Paul Florensky, Grâce, Grand Carême, Grandes fêtes, St Grégoire de Nysse, Saint Grégoire Palamas, Hésychasme, Higoumène, Icône de la Nativité, Iconographie, Iconostase, St. Jean Baptiste, Jean le Théologien, Joachim et Anne, Kallistos (Ware) de Diokleia, Divine Liturgie, Vladimir Lossky, Marc (nom), Marc d'Éphèse, Marc le Moine, Mariage, Marie la Mère de Dieu, Martyr, Matines, Ménée, Monastère, Mont Athos, Nativité du Seigneur, Nitrie, Ordination, Orthodoxie en France, Léonide Ouspensky, Païssi Vélitchkovsky, Patriarche, Pédalion, Pentecôte, Phelonion, Prière de Jésus, Prophète, Reliques, Sacrements, Saints, Semaine Sainte, Seraphim Rose, Simon le Zélote‎, Skite, Dumitru Stăniloae, Sticharion, Théodore Studite, Théologie, Thaumaturge, Théosis, Transfiguration, Triode, Tropaire, Vêpres, Vêtement, Christos Yannaras

Essayez aussi une page aléatoire, ou Nouveaux articles

Articles importants à faire 


Pour commencer

Aide (manuel de style): Manuel de style, Bac à sable
Communauté (anglais): OrthodoxWiki News, Community Portal, Suggestions, Help Wanted, OrthodoxWiki Buzz, Reference Desk
Aide (anglais): Technical Help, Questions


Jetez un coup d'oeil dans les catégories ou bien dans notre sélection:

Saints: Anges, Apôtres, Martyrs, Pères apostoliques, Pères de l'Église, Pères du désert, Saints américains, Saints bibliques, Saints bulgares, Saints égyptiens, Saints grecs, Saints roumains, Saints russes, Saints ukrainiens, Thaumaturges

Personnes: Clergé, Évêques, Hérétiques, Hymnographes, Missionnaires, Moines et moniales, Prêtres, Prophètes, Théologiens

Liturgie et Théologie: Arts, Calendrier, Divine Liturgie, Fêtes, Grandes fêtes, Hymnographie, Livres liturgiques, Offices, Musique, Nouveau Testament, Objets liturgiques, Sacrements, Saintes Écritures, Vêtements

Spiritualité: Ascétisme, Moines et moniales, Monachisme, Monastères, Pères du désert

Histoire de l'Église et Lieux: Cathédrales, Diocèses, Droit canonique, Ecclésiologie, Églises, Églises autocéphales, Églises autonomes, Conciles, Credos, Hérésies, Juridictions, Orthodoxie par pays, Paroisses, Séminaires, Textes, en:Timeline of Church History, Universités

Images (en anglais): By license, By source, By jurisdiction; Icons, Pilgrimage Sites, Monastery Images, Images of Hierarchs, Oriental Orthodox Images, Uncategorized

Autres: Articles de qualité, Relations interreligieuses, Éthique, Listes, Noms, Œcuménisme, Vie de l'Église

+ Gloire à Dieu en toute chose ! +

Preserving Monastic Tradition - The Convent of the Lesna Mother of God Icon in France

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Return from remote Mexican villages & the Orthodox Christian Aztec community in Mexico

Ορθόδοξη Ιεραποστολή - Orthodox Mission

Μια ορθόδοξη ιεραποστολική ομάδα από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στο Μεξικό περιγράφει τα προβλήματα και τις δυσκολίες των Ορθοδόξων Αζτέκων που κατοικούν στο Μεξικό, σε απομακρυσμένα χωριά, χωρίς αρκετούς ορθόδοξους ιερείς. Νοιώθουν εγκαταλελειμμένοι και συχνά πέφτουν «θύματα» αιρετικών ομάδων.

by Fr John Matusiak Interviewing Fr. Ted Pisarchuk (Posted 8/27/2015)


Archbishop Alejo blesses the OCA-OCMC mission team that recently served in Mexico.

During the week of August 8-15, 2015, the Mexico Mission Team cosponsored by the Orthodox Church in America and the Orthodox Christian Mission Center once again visited the Orthodox Christian Aztec community here.

With the blessing of His Eminence, Archbishop Alejo of the Orthodox Church in America’s Diocese of Mexico, Archpriests Ted Pisarchuk, Jacksonville, FL, and Antonio Perdomo, Pharr TX, ministered alongside the region’s clergy, Hieromonk Serafin and Hierodeacon Silouan. Joining them were Rosa Perdomo and Helena Denise Cuellar, also from Pharr, TX, and Martin Esquivel, Fairfield, CA.

“As in the past, our team was received with great enthusiasm,” said Father Ted. “Every year the children look forward to participating in our summer camp, while the adults enjoy short talks on the Orthodox Christian faith offered after services. And, as always, the villagers offered warm hospitality and delicious local foods.”

San Esteban is a remote subsistence village where “the residents grow their own corn, black beans and fruit,” Father Ted explained. “Most everyone raises chickens, and the food is truly organic and fresh! Homes are mostly built of concrete block with corrugated metal rooms. Many homes do not have indoor bathroom facilities, and where there is running water, it consists of one-quarter inch polybutylene pipes, akin to garden hoses, that run down the side of the road or are suspended from poles. Transportation is mostly by foot or horseback, while burros function as pickup trucks.”

In addition to their work in San Esteban—one of over 80 villages in Hidalgo on Mexico’s Gulf Coast—the team undertook a survey of the outlying Orthodox villages to see what assistance might be offered to enable indigenous clergy to more effectively serve their flocks.

“Local lore relates that this region of Mexico initially was evangelized by a Father Armin in the early 1920s,” said Father Ted. “Before his death in 1960, he had planted about 12 parishes, including those in San Esteban, Pisaflores, Benito Juarez, and elsewhere. Father Armin is buried in Pisaflores, where community members care for his grave and hold his memory in great esteem.”

After Father Armin’s death, Father Jesus Gutierrez arrived and served the people until his death in 1986.

“These men faithfully served their flocks and intervened with government officials to bring electricity and bridges to their towns,” Father Ted related. “After Father Jesus’ death, there was a lack of clergy to serve the local faithful until 2000, when Father Antonio—now Archbishop Alejo—moved to Pisaflores for one year, traveling by foot and horseback to serve area parishes. After he had been called back to Mexico City’s Ascension Cathedral in 2001, he continued to serve area parishes weekly for the next three years, traveling over nine hours each way by bus, boat, foot and horseback.”

Today, Hieromonk Serafin has taken up residence in the humble rectory in Pisaflores.

“A second, equally humble rectory, funded in large part by an OCA Church Planting Grant, is now is being built in San Esteban,” Father Ted said. “Father Serafin plans to use these two villages as a home base to serve the outlying villages.

“Because our churches have been underserved, evangelical Protestants have effectively proselytized many of the region’s Orthodox Christians,” Father Ted continued. “With a resident priest in the area, the last barrier to effective ministry—the ability to travel to these remote rural villages on a regular basis—can be overcome. Many villages are unmapped and are located along slow going stone roads.”

To visit these villages, Father Serafin depends on others, and he often must hire a driver.

“Instead of visiting parishes once every two months, as he does at present, Father Serafin could serve two or three parishes a week if he had a vehicle,” explained Father Ted. “To this end, the 2015 OCA-OCMC mission team members, with the blessing of Archbishop Alejo, are raising funds to purchase a used four-wheel drive vehicle for the sole purpose of serving these 12 parishes.” [Those interested in learning how they can help this effort may contact Father Ted at sjmrector@gmail.com.

The team also is collecting mounted icons that can be sent to the villages. Established parishes or individuals with “extras” are invited to send them to Father Antonio Perdomo, 520 West Rosemary Ave, Pharr, TX 78577-0667, who will see to it that they are delivered.

“We hope that when the 2016 OCA-OCMC mission team returns to San Esteban, we will be able to deliver a reliable used vehicle and adorn the village churches with icons,” Father Ted concluded.

Those who would like to participate in next summer’s mission team may contact Father Ted at the e-mail address noted above or OCMC at 904-829-5132.


Thank you for considering a donation to the Orthodox Christian Mission Center. By funding OCMC programs that proclaim the fullness of the Gospel, support indigenous clergy, and fund Church ministries that help Her to witness to people around the world, your prayerful gift works toward making disciples of all nations. The (*) indicates a required field. Click the CONTINUE button to make your gift.


Μεξικό: ένα Ορθόδοξο Μοναστήρι στην Κεντρική Αμερική  
Ορθόδοξη πνευματική ζωή στο Μεξικό (βίντεο)
Η εορτή της προόδου του Τιμίου Σταυρού στο Μεξικό - 70 άτομα ζήτησαν να κατηχηθούν στην ορθόδοξη πίστη

The Orthodox New Martyr of Mexico: Paul de Ballester-Convallier
Father Symeon de la Jara: On a Righteous Path from Peru to Mount Athos  
The Falling Asleep of Fr. Andres Giron of Guatemala – May His Memory Be Eternal!

Latin America: Peoples in Search of Orthodoxy
Native American Pathways to Orthodoxy
Orthodox Saints and the Future of America
An Indian chief's 'secret path' to Orthodoxy
Filmmaker Hopes To Capture the Orthodox Spirituality of Alaskan Natives
Two Orthodox Missions in USA

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Εκοιμήθη ο παπά Στρατής από τη Λέσβο, ο φύλακας των μεταναστών...


Εισαγωγή του blog μας: Πρωτοείδαμε την είδηση εδώ. Αν και ο παπά Στρατής ασφαλώς θα ξεχώριζε (όπως κάθε πραγματικός πνευματικός ηγέτης), όμως πρέπει να διευκρινίσουμε πως ολόκληρη η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα συμπαραστέκεται στους μετανάστες όσο μπορεί. Γι' αυτό και κατηγορείται από τους ρατσιστές κάθε είδους ότι "τους ταΐζει" (ένα μικρό παράδειγμα εδώ).
Προσωπικά (και δεν το λέω επικριτικά), θεωρώ ταπεινά ότι λείπει κάτι από την προσπάθεια αυτή της Εκκλησίας: η πληροφόρηση των μεταναστών αδελφών μας για το τι είναι η Ορθοδοξία και τι προσφέρει στον άνθρωπο, δηλ. ένα ιεραποστολικό άνοιγμα αγάπης (πάντα με αγάπη και ενδιαφέρον) γι' αυτούς.
Επίσης, η Ορθόδοξη Εκκλησία στον Τρίτο Κόσμο, και ιδιαίτερα στην Αφρική, συμβάλλει όσο μπορεί στη μείωση του μεταναστευτικού κύματος, αγωνιζόμενη για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των ανθρώπων, ανεξάρτητα από το θρήσκευμά τους. Για του λόγου το αληθές, επισκεφτείτε τους ιστότοπους της Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής και "Στον Ορθόδοξο Αμπελώνα της Αφρικής", όπου θα δείτε απειροελάχιστα δείγματα του τιτάνιου και πολυσχιδούς αγώνα των ορθόδοξων ιεραποστόλων για τους λαούς του Τρίτου Κόσμου. Αλλά οι Εκκλησίες αυτές δεν έχουν χρήματα. Στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στην οικονομική ενίσχυση - αλλά και στους εθελοντές που έρχονται - από τις Ορθόδοξες Εκκλησίες του ανεπτυγμένου κόσμου και οπωσδήποτε πάρα πολύ της Ελλάδας (π.χ., π.χ.) και των ΗΠΑ (αλλά & άλλων χωρών).
Ας τα έχουμε υπόψιν όλα αυτά. Υπάρχουν κι άλλοι παπά Στρατήδες. Ευχόμαστε με συγκίνηση, ο Κύριος να τον αγιάσει και να ευλογεί όλους τους παπά Στρατήδες, όλου του κόσμου.

Συγκινητική εικόνα του π. Στρατή Δήμου με το μικρό προσφυγόπουλο, που "ξεβράστηκε" απ' τη θάλασα την ίδια μέρα με τη δική του κοίμηση, να το κουβαλάει με τρυφερότητα, γκρεμίζοντας τους φράχτες.
"Ενσωμάτωσε όλη την κρυμμένη ανθρωπιά μας, τις ελπίδες μας, την ομορφιά της προσφοράς στον πλησίον μας". Από lifo, της Σταυρούλας, Χαμομηλάκι.

Ο πατέρας Ευστράτιος Δήμου - "Παπά Στρατής" - η ψυχή της "Αγκαλιάς" έχασε τη μάχη... δεν μένει πια εδώ... αφήνει όμως σημαντική παρακαταθήκη.
Στις 25 Αυγούστου ο παπα Στρατής έγραφε: 
"Αγαπητοί φίλοι και φίλες,σήμερα φεύγω στο νοσοκομείο για το καινούργιο πρόβλημα καρκίνου που μου βρήκαν. Παρακαλώ πολύ για μια προσευχή και πιστεύω ότι γρήγορα θα γυρίσω δυνατός κοντά σας. Σας ευχαριστώ όλους και ιδιαίτερα τους ενορίτες μου για την αγάπη και την συμπαράσταση που μου δείχνουν. Επίσης,θέλω να σας πω ότι οι άνθρωποι του κόσμου, οι άνθρωποι του πολέμου, τα παιδιά που αναζητούν την ελπίδα είναι αδέρφια μας και η Αγκαλιά θα συνεχίσει να βρίσκεται κοντά τους και να τους δίνει την ελπίδα για την επόμενη μέρα. Σας προτρέπω να αγωνίζεστε όσο μπορείτε καθημερινά, για την ειρήνη και την αγάπη. Μόνο έτσι λεγόμαστε άνθρωποι."
Τα λόγια του θα μας συντροφεύουν, το έργο του παράδειγμα προς μίμηση.
Έφυγε σε ηλικία 57 ετών.

Ο Δημήτρης Τερζής (efsyn,gr)  αναφέρει: 
«Μόλις ανέβω στην Αθήνα θα τα πούμε από κοντά». Έτσι κλείσαμε το τηλέφωνο την προηγούμενη εβδομάδα με τον παπά Στρατή, τον ιερέα-προστάτη των προσφύγων της Λέσβου. 
Σήμερα είχαμε κανονίσει καινούργιο τηλεφωνικό ραντεβού προκειμένου να βρεθούμε από κοντά, να μιλήσουμε για όλα και περισσότερο για τον αγώνα που κάνει στο νησί δέκα χρόνια τώρα, βοηθώντας ανθρώπους, ανεξαρτήτως χρώματος και θρησκείας. 
Το τηλέφωνο χτυπούσε αλλά δεν απαντούσε κανείς. Λίγη ώρα αργότερα χτύπησε το δικό μου τηλέφωνο. Ήταν ο γιος του παπά Στρατή, ο Μιχάλης, που με ενημέρωνε πως τα πράγματα είναι δύσκολα. Ο παπά Στρατής δεν είχε καταφέρει ν' ανέβει στην Αθήνα, νοσηλευόταν στο νοσοκομείο του νησιού και οι ώρες ήταν κρίσιμες, μετρημένες.
Πριν λίγο έμαθα πως ο παπά Στρατής δεν ξύπνησε ποτέ απ' το κώμα στο οποίο είχε πέσει τις τελευταίες 24 ώρες. Μια πρώτη σκέψη ήταν πως επιτέλους ξεκουράστηκε, ο άνθρωπος που γυρνούσε έχοντας στο πλευρό του τον αναπνευστήρα για να τον βοηθάει στην αναπνοή, που «χρειαζόταν δέκα λεπτά ν' ανέβει πέντε σκαλιά και στην ανάγκη, αν τον χρειάζονταν, θα κατέβαινε την ίδια ώρα να πάει στην άλλη άκρη του νησιού, να βοηθήσει πρόσφυγες».

Απόσπασμα από αφιέρωμα στον παπα Στρατή πριν από μερικούς μήνες:
Ο Παπά Στρατής, μαζί με άλλους τοπικούς εθελοντές στο χωριό Καλλονή, βοηθά τους πρόσφυγες από το 2007, μέσω της ΜΚΟ «ΑΓΚΑΛΙΑ». Υπολογίζεται πως όλα αυτά τα χρόνια, βοήθησε περίπου δέκα χιλιάδες άτομα, συμπεριλαμβανομένων μερικών ντόπιων που ήρθαν σε δυσχερή θέση. Αλλά ποτέ πριν δεν είχε δει τόσο πολλούς πρόσφυγες να αναζητούν βοήθεια.
"Έχω δει τα μικρά παιδιά με φουσκάλες στα πόδια τους και έγκυες γυναίκες που κρατούσαν τις κοιλιές τους και έκλαιγαν από τον πόνο", λέει θλιμμένος. "Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μετανάστες, δεν επιλέγουν να έρθουν εδώ. Είναι τα παιδιά του πολέμου, που προσπαθούν να ξεφύγουν από τις σφαίρες. 
" Με τις τοπικές αρχές να είναι πιεσμένες από τις 64.000 αφίξεις προσφύγων στην Ελλάδα από την αρχή του έτους, ο Παπά Στρατής και το δίκτυο των εθελοντών στο χωριό, συχνά αναλαμβάνουν την αποκλειστική ευθύνη για τη φροντίδα των προσφύγων στο νησί. "Δεν έχουμε καμία εξωτερική χρηματοδότηση", εξηγεί με ένα χαμόγελο. "Εξαρτόμαστε αποκλειστικά από τη γενναιοδωρία των κατοίκων της περιοχής."
"Μια μέρα βρήκαμε ένα μωρό κοιμάται στην αγκαλιά της μητέρας του στην παραλία. Θέλαμε να του δώσουμε γάλα, αλλά δεν είχαμε μπουκάλι και δεν μπορούσε να πιει από ένα ποτήρι. Ήταν αργά τη νύχτα και έτσι ξυπνήσαμε όλα τα φαρμακεία της πόλης μέχρι που βρήκαμε μπιμπερό" αναφέρει καθώς αφηγείται ιστορίες. 
Έχοντας πληγεί από την κρίση χρέους και όντας περιορισμένοι από την οικονομία, την πολιτική και τη γεωγραφία, οι κάτοικοι στις μικρές κοινότητες των νησιών έχουν να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις μιας σύγκρουσης για την οποία δεν γνωρίζουν πολλά και κατανοούν λίγο. Πολλοί νησιώτες είναι δύσπιστοι όσον αφορά τους εξαθλιωμένους πρόσφυγες που φτάνουν στο δρόμο τους. Άλλοι ανησυχούν για τις επιπτώσεις που θα προκαλέσει η παρουσία τους στον τουρισμό. Αλλά ο Παπά Στρατής, σηκώνει τα μανίκια του και βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά για να βοηθήσει.


Η 22α Μαΐου ήταν μία από τις δυσκολότερες ημέρες της ζωής του.
«Μία από τις δυσκολότερες μέρες της ζωής μου. Βρεθήκαμε με τα μέλη της Αγκαλιάς να διαχειριστούμε και να απαλύνουμε τον πόνο των μανάδων και των παιδιών του πολέμου. Περίπου στις δέκα το πρωί χτύπησε το τηλέφωνο και μία τρεμάμενη γυναικεία φωνή, αφού ζήτησε συγνώμη για την ενόχληση, με πληροφόρησε ότι τρεις γυναίκες με μικρά παιδιά που οι δύο είναι σε ενδιαφέρουσα κατάσταση, έχουν κατασκηνώσει κάπου στην Καλλονή.
Κατάλαβα αμέσως ότι ήταν από αυτούς που κατέβαιναν από το Σκαλοχώρι που είχαν στρατοπεδεύσει και είχαν γνωρίσει την αγάπη και την ζεστή αγκαλιά των κατοίκων του χωριού. Αμέσως σηκώθηκα και κατευθύνθηκα στο μέρος που μου είπαν για να τις βρω και ταυτόχρονα ενημέρωσα τα μέλη της Αγκαλιάς για το πρόβλημα, λέγοντας να φέρουν νερό, γάλα, τοστ, κρουασάν, χυμό για την πρώτη επαφή.
Δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ για να τις εντοπίσω μέσα σε μία οικοδομή. 
Δύο νεαρές γυναίκες και μία μεγαλύτερη κάθονταν στη σκιά έχοντας ένα παιδί στην αγκαλιά κι ένα στην κοιλιά!!! Με τον πόνο και την κούραση να καθρεπτίζεται στο πρόσωπο τους.
Χαιρέτησα κουνώντας το χέρι και ανταπέδωσαν με τον ίδιον τρόπο. Προσπάθησα να τους πως ότι θα βοηθήσουμε όσο μπορούμε να νιώσουν ανθρώπινα και να ελπίζουν για καλύτερη μέρα. Μου έδωσαν να καταλάβω ότι πίσω έχουν αφήσει κι έχουν χάσει τους άνδρες τους μαζί με άλλα παιδιά. 
Είδα το δάκρυ τους να τρέχει και τους έδωσα να καταλάβουν ότι πρέπει να κάνουν λίγο υπομονή και θα προσπαθήσουμε να τους φέρουμε εδώ. Τότε είδα την ελπίδα στο πρόσωπό τους κι ένα αχνό χαμόγελο στα χείλη τους. Εκείνη τη στιγμή το ένα παιδί κούνησε το χεράκι του και με χαιρετούσε και λες κατάλαβε τι λέγαμε.
Πάνω στην ώρα πλάκωσαν οι ενισχύσεις από τα μέλη της Αγκαλιάς. Γιώργος Τυρίκος Εργάς, Κατερίνα Σελάχα, Ελένη Σελάχα και άρχισαν το έργο της ανασυγκρότησης της ελπίδας και την προσπάθεια να απαλύνουμε τον πόνο της μάνας.
Ξεκίνησαν με τρία αυτοκίνητα και πήραν το δρόμο για Σκαλοχώρι, αφού είχαμε πληροφορία ότι κάπου εκεί βρισκόταν το υπόλοιπο γκρουπ. Εγώ παρέμεινα και περίμενα τα αποτελέσματα. Σε κάποια στιγμή βλέπω τη μάνα να χαϊδεύει την κοιλιά της  και τα μάτια να τρέχουν ασταμάτητα. Τα δάκρυα του πόνου της απελπισίας, της αβεβαιότητας για την επόμενη μέρα.
Η διπλανή γυναίκα την αγκάλιασε και άρχισαν να κλαίει σχεδόν με αναφιλητά. Χωρίς να το καταλάβω, έπιασα τον εαυτό μου να κλαίει και ένα μεγάλο γιατί βγήκε από τα βάθη της καρδιάς μου. Μαζί θαρρώ πως δάκρυσε κι αυτή. ...
...Εκείνη την στιγμή έφτασαν τα μέλη της Αγκαλιάς  φέρνοντας μαζί τους παιδιά, πατεράδες και κάποιες γυναίκες. Σε λίγο οι οικογένειες ήταν πάλι μαζί. 
Τώρα το δάκρυ ήταν δάκρυ ανακούφισης και χαράς που φαίνονταν καθαρά στα πρόσωπά τους. Κάποια στιγμή είδα τη μάνα να λέει κάτι στον άνδρα της και να δείχνει προς το μέρος μου. Δεν του έδωσα σημασία. Ομως εντελώς ξαφνικά, είδα το παλικάρι δίπλα στο αυτοκίνητό μου να κάνει μία μεγάλη υπόκλιση, να με ευχαριστεί και πριν καλά καλά το καταλάβω, δέχθηκα μία αγκαλιά κι ένα ευχαριστήριο φιλί αγάπης-δύναμης για να συνεχίσει η Αγκαλιά να προσφέρει στην ανθρώπινη ανάγκη, στον ανθρώπινο πόνο.
Ήταν ένας μουσουλμάνος που ασπάστηκε έναν ορθόδοξο παπά, αποδεικνύοντας πως η Αγάπη δεν έχει σύνορα, δεν έχει θρησκεία και πως η Αγάπη τα πάντα σκεπάζει, τα πάντα ελπίζει».


Ο William Spindler, δημοσιογράφος που άφησε την καριέρα του στο Λονδίνο και έγινε εθελοντής της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, ετοίμασε πρόσφατα ένα ωραίο αφιέρωμα στον π. Στρατή με τίτλο "Ένας Καλός Σαμαρείτης στην Ελλάδα" (από εδώ):

Ανάλογο αφιέρωμα πραγματοποίησε και το ΑΠΕ - ΜΠΕ:

Burundi: pour un avocat, le colonel Hagabimana a été torturé! Signez la pétition pour sa libération!

Ο Σπύρος Χαγκαμπιμάνα με παιδιά στο Μπουρούντι. Αποσπάσματα από τη δραματική επιστολή που έστειλε για να σωθεί η ζωή του
Photo à partir d'ici

Free Richard-Spyros
In English here. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΔΩ!...

Au Burundi, Me Alexis Anagnostakis, un avocat européen, affirme que le colonel Richard Hagabimana a subi des tortures depuis le début de sa détention et demande sa libération immédiate. Ce colonel, chef adjoint du département des opérations à la Direction générale de la police nationale burundaise, a été arrêté le 27 juin 2015 après une perquisition à son domicile. Selon cet avocat, son client, de nationalité grecque, est détenu illégalement dans la prison Muramvya pour avoir refusé de participer à la repression des manifestations contre un troisième mandat du président Pierre Nkurunziza. Selon Me Alexis Anagnostakis, « au cours des récentes manifestations, ses supérieurs ont ordonné au colonel Richard Hagabimana d’utiliser la violence pour réprimer les manifestants et même de pratiquer des meurtres, ce qu’il a catégoriquement refusé de faire. Pendant dix jours il a été soumis à des tortures inhumaines dans le centre de détention des services secrets puis le 8 juilllet il a été conduit en prison où il se trouve toujours actuellement ».

« Officiellement, poursuit l’avocat, il est accusé d’avoir participé au coup d’Etat de mai dernier. Mais ces accusations sont fausses. La seule raison pour laquelle il est en prision, c’est qu’il a refusé d’user de moyens violents et de commettre des meurtres de civils qui manifestaient. Il est clair, qu’il est poursuivi pour des motifs politiques. Sa détention est injuste et illégale. Je peux vous dire aussi qu’il est détenu dans des conditions très mauvaises. Ce qu’il redoute aujourd’hui à juste titre c’est que son procès ne soit pas équitable. Sa vie est en danger ». Me Alexis Anagnostakis demande l’ouverture d’une enquête internationale sur tortures subies selon lui par son client, et que les responsables de celles-ci soient traduits en justice.

Richard-Spiros est transféré à la prison de Rumonge

Burundi, 13 Août 2015: Le Colonel Richard-Spiros Hagabimana est en route vers la Prison de Rumonge. Il venait de passer 47 jours à la Prison de Muramvya sans aucune confirmation de sa détention par le juge. La première tentative de son transfert avait échoué hier soir après 18h. Craignant pour la sécurité du colonel, les autres prisonniers de Muramvya ont résisté et ont passé toute la nuit à chahuter. Ce matin, il a fallu que quatre policiers de la prison soient associés à l’escorte pour rassurer les prisonniers sur la sécurité du transfert. Il est transporté par un bus de la Direction Générale des Affaires Pénitentiaires portant la plaque d’immatriculation A883A GB. La faute du Colonel Richard Hagabimana est d’avoir refusé de collaborer à la répression violente des manifestations pacifiques contre le troisième mandat de Nkurunziza.

En bas une photo de Hagabimana Richard Spiros avec Emmastony Democrate Burundi Rugombo le jeune manifestant locataire de la prison de Muramvya depuis Avril 2015.

Source: Un message apparaissant dans Facebook.

Burundi - Liberté à Richard-Spiros Hagabimana! Signez la pétition pour sa libération! 

Nous voulons tous des policiers qui respectent les droits humains des manifestants. Richard-Spiros Hagabimana est torturé pour être l'un d'entre eux!
Colonel Richard Hagabimana, de nationalité grecque, est illégalement détenu et torturé dans la prison Muramvya pour avoir refusé d’utiliser la violence et même de pratiquer des meurtres pour la repression des manifestations contre un troisième mandat du président Pierre Nkurunziza. S'il vous plaît, SIGNEZ LA PETITION pour sa libération!

Voir ici pour des nouvelles et des articles du diocèse orthodoxe du Burundi et le Rwanda (en anglais).

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Δημήτρης Καραγιάννης: «Ο ταπεινός είναι ο πλούσιος που δεν κινδυνεύει από πτώχευση»

Ο παιδοψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής Δημήτρης Καραγιάννης γράφει στο βιβλίο του "Ρωγμές και Αγγίγματα", για το εάν ταπείνωση είναι να είσαι γκρίζος άνθρωπος. Ένα συγκλονιστικό κείμενο…

Press Workers, ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ


«Τι μπορεί να σημαίνει η ταπείνωση σ' έναν κόσμο που έχει αυτοπροσδιορισθεί ως κοινωνία της αγοράς; Σε μια κοινωνία που, έχοντας ως στόχο της το κέρδος πουλάει το κάθε τί; Η διαφήμιση και το marketing δεν αφορούν μόνο κάποια καταναλωτικά προϊόντα, αλλά και την πολιτική, τις τέχνες, τον αθλητισμό, ακόμη και την φιλανθρωπία. Πώς μπορεί κάποιος, σε έναν κόσμο που έχει αποθεώσει την προβολή και τις δημόσιες σχέσεις, να αναφέρεται στην ταπείνωση δίχως να είναι γραφικός; Πώς να προβληθεί η ταπεινότητα ως αξία, όταν ο όρος ταπεινός παραπέμπει σ' έναν κακομοίρη, καημένο, μίζερο και απομονωμένο άνθρωπο, που δεν έχει επιτύχει κάτι σημαντικό ή, αν καταφέρει κάτι, δεν θα το χαρεί, αφού αν το αναγνωρίσει ως σημαντικό, τότε θα έχει υπερηφανευθεί;

Είναι ταπεινός ο άνθρωπος που δεν έχει κοπιάσει επιμελημένα, ώστε να ολοκληρώσει ένα έργο; Είναι ταπεινός ο άνθρωπος που δεν έχει βιώσει έντονα ευχαριστιακά κάποιο τομέα της ζωής όπως εργασία, επιστήμη, τέχνες, σπορ, έρωτα, οικογένεια; Η αναγνώριση της προσπάθειας σημαίνει και το γκρέμισμα της πνευματικότητας;

Είναι ταπείνωση το να είσαι γκρίζος άνθρωπος, δίχως έντονους τόνους και λαχτάρες; Ένας άνθρωπος που δε λαχτάρησε ποτέ να ανεβεί ψηλές κορφές, να ερωτευθεί, να ζήσει έντονα;
Είναι ταπείνωση -αν θεωρείσαι επιφανής- το να καταδέχεσαι να συναναστρέφεσαι κάποιους λιγότερο σημαντικούς;
Είναι ταπείνωση το να μιλάς περιφρονητικά για τα όποια χαρίσματά σου ή τις όποιες ικανότητές σου και να εξαναγκάζεις με τον τρόπο αυτό τους άλλους γύρω σου να σου επαναλαμβάνουν ακατάπαυστα το πόσο αξίζεις;

Η ταπείνωση δεν απαιτεί προσπάθεια, καθώς αποτελεί τον καρπό της κατανόησης της ανθρώπινης ύπαρξης. Στο βαθμό που συνειδητοποιείται η μετοχή στην κοινή πανανθρώπινη μοίρα, η βεβαιότητα του θανάτου προσφέρεται ως μέτρο της ζωής. Όχι βέβαια ως παραίτηση από κάθε τι που μπορεί να ομορφαίνει και να χαριτώνει την ύπαρξη, αλλά ως μέτρο των ορίων της ύπαρξης.
Η συνειδητοποίηση ότι κανείς δεν έχει πετύχει κάτι εντελώς μόνος του, αλλά ότι αυτό είναι αποτέλεσμα ενεργειών πολλών ανθρώπων, δίνει το μέτρο της γελοιότητας εκείνων που θεωρούν τον εαυτό τους αυθύπαρκτο.

Πίσω από έναν επιστήμονα που έχει ανακαλύψει μια μοναδική, πρωτότυπη ανακάλυψη, έχει προϋπάρξει στο διάβα των αιώνων ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων που έχουν προσφέρει τις γνώσεις που του επέτρεψαν να στηριχθεί για να χτίσει και αυτός ένα ψηλότερο σκαλί.


Πίσω από τον αθλητή που πρωτεύει, υπάρχει μια οικογένεια που του έχει συμπαρασταθεί, ένας ή πολλοί προπονητές που τον έχουν καθοδηγήσει, ομάδα φυσιοθεραπευτών και αθλητιάτρων που τον έχουν φροντίσει, οικονομικοί χορηγοί. Υπάρχει και το ταλέντο που μπορεί να διαθέτει, αλλά για το οποίο δε συνέβαλε περισσότερο από ό,τι κάποιος που βρέθηκε εκ γενετής σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο.

Η πραγματικότητα ότι κάποιος μπορεί να είναι πολύ πετυχημένος σ' έναν τομέα της ζωής δεν υποτιμά το γεγονός ότι σε άλλους τομείς της ζωής μπορεί να υποφέρει αισθητά και ότι αργά ή γρήγορα θα καταστραφεί ανεπανόρθωτα αν πιστεύει στην ψεύτικη παντοδυναμία του.

Ο εγωισμός είναι μια φυλακή της ανθρώπινης φύσης, καθώς η κοινωνία με τους άλλους ανθρώπους είναι ο μοναδικός τρόπος ουσιαστικής διαμόρφωσης του ανθρωπίνου προσώπου.

Αυτός που αδιαφορεί για τους άλλους ανθρώπους είναι τελικά ο χαμένος, γιατί δεν ολοκληρώνει την ύπαρξή του, αλλά αναπτύσσει επικίνδυνα μονομερώς κάποιες ιδιότητες ή δραστηριότητες του, π.χ. εμφάνιση ή οικονομική επιτυχία. Αυτή η επιτυχία του προσφέρει μια ψευδαίσθηση παντοδυναμίας, που προσωρινά του δίνει τη βεβαιότητα της πλήρους επιτυχίας και τη φαντασίωση ότι οι άλλοι άνθρωποι είναι πλασμένοι μόνο για να τον υπηρετούν και για να τον υμνούν.

Αυτή η ψευδαίσθηση είναι μια αφόρητη απομόνωση. Ανεξάρτητα από τα πλήθη των ανθρώπων με τους οποίους επικοινωνεί, έχει απωλέσει τη δυνατότητα της ουσιαστικής επικοινωνίας. Σχετίζεται αγοραία με στόχο την επικράτηση. Σε κάποιους επιμέρους τομείς -πολιτική, αγορά του θεάματος- μπορεί να είναι επιτυχημένος και η εικόνα-είδωλο που έχει δημιουργήσει να πουλάει ισόβια, όπως το πορτραίτο του Dorian Gray, αλλά η ύπαρξή του να υποφέρει βασανιστικά από έλλειψη αυθεντικότητος.

Ο εγωισμός είναι μια πανικόβλητη στάση εμπρός στα άπειρα μεγέθη των δισεκατομμυρίων γαλαξιών, και τρισεκατομμυρίων αστέρων του αχανούς σύμπαντος και τα απειροστά μεγέθη των νανομέτρων του DNA.

O εγωισμός είναι η καταδίκη της ύπαρξης σε ισόβια δεσμά. Πρόκειται για μια επικίνδυνη θανατηφόρο νόσο της ανθρώπινης φύσης. Παράλληλα είναι από τις πλέον κακοποιημένες έννοιες, με αποτέλεσμα η αναφορά σ' αυτόν να γίνεται με τον πλέον διαστρεβλωτικό τρόπο. Εγωισμός δεν είναι η ανάδειξη των δυνατοτήτων του εαυτού, αλλά το κλείσιμο στα δεσμά του εαυτού. 

Η περιφρονητική στάση απέναντι στους άλλους ανθρώπους δεν αναπαριστά μια έκφραση δύναμης και σιγουριάς, όπως πολλοί φαντάζονται, αλλά έκφραση μιας εσωτερικής αναπηρίας που έχει απωλέσει την δύναμη της τρυφερότητας. Μιας εσωτερικής ερημιάς όπου τίποτα νέο δεν συντελείται, αλλά όλα είναι αφόρητα επαναλαμβανόμενα. Μιας κατεστραμμένης ουσιαστικά ζωής, όπου ισχύει το διαστροφικό ''κάνε την καταστροφή της χαράς σου, χαρά της καταστροφής''.

Η κακομοιριά και η μιζέρια είναι μορφές εγωισμού που δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμες. Είναι το κλείσιμο στον μικρόκοσμο της αυτολύπησης, της παραίτησης, της αδικίας, της έλλειψης επιθυμιών, που δεν επιτρέπει το άνοιγμα στον άλλο άνθρωπο.

Κατ' αυτόν τον τρόπο ερμηνεύονται οι ενέργειες των άλλων μέσα από τον ατομικό μικρόκοσμο της απογοήτευσης. Αναζητώντας το άλλοθι για τα προβλήματά τους στις κακές συνθήκες, στο μοιραίο, δεν ελπίζουν και συνεπώς δεν αναζητούν λύσεις για τις οποίες θα πρέπει να κοπιάσουν. Κλεισμένοι στη δυστυχία τους, την αυτοκατασκευασμένη δυστυχία τους, ηδονικά αναμασούν τα αρνητικά γεγονότα που έχουν ζήσει. Δικτατορίσκοι στη μικρή επικράτειά τους, δεν επιτρέπουν σε κανένα να αμφισβητήσει την ερμηνεία που οι ίδιοι προσφέρουν για την κακοδαιμονία τους.

Ο ανταγωνιστικός τρόπος θέλει να αποδείξει την υπεροχή του απέναντι των άλλων. Οι άλλοι καταγράφονται ως αντίπαλοι που πρέπει να υπερκερασθούν. Η συνεργατική στάση της ταπείνωσης δεν αποτελεί προϊόν αδυναμίας αλλά συνειδητή επιλογή.

Η ταπείνωση αρνείται τις ανασφάλειες που κρύβονται στην επιβεβαίωση, η οποία προσπαθεί να αποδείξει την μοναδικότητά της στην ατομικότητα.

Η ταπείνωση, όταν γίνεται ως επιταγή, τότε χάνει την γνησιότητά της και καταντά μια γελοιογραφία.

Ένας ταπεινολογών ψευδοταπεινόφρων δεν θα υποψιαστεί πόσο μακριά βρίσκεται από την αρετή. Θεωρεί ότι η ταπεινοφροσύνη καθορίζεται από κανόνες έκφρασης και συμπεριφοράς. Γι' αυτό ασχολείται επιμελώς με επιφανειακά στοιχεία που αφορούν την εξωτερική αισθητική των σχέσεων. Το νόημα της ταπεινοφροσύνης, που αφορά την κατανόηση της λειτουργικής ύπαρξης του ανθρώπου, στα πλαίσια της κοινωνίας των προσώπων, εκφυλίζεται σε αναζήτηση εξεζητημένων συμπεριφορών που εμποδίζουν την αυθεντικότητα στις σχέσεις.

Ο Φαρισαίος, όταν προσέρχεται στο ναό, δεν απευθύνεται σε κάποιους ανθρώπους με στόχο να υπερηφανευθεί. Η χρόνια ενασχόλησή του με την τήρηση των θρησκευτικών καθηκόντων του προσφέρει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να αναφερθεί προς τον Θεό για τα σημαντικά έργα που έχει επιτελέσει. Έχοντας δηλαδή ασχοληθεί με τα επί μέρους, έχει κλειστεί στον μικρόκοσμό του και επομένως έχει χάσει το κριτήριο ακόμα και ως προς τον εαυτό του. Ο Φαρισαίος έχει ήδη τιμωρηθεί με το να είναι ικανοποιημένος από το πλαίσιο της αυτιστικής του μιζέριας.

Η ταπεινοφροσύνη παίρνει τη μορφή της ελπίδας, καθώς οδηγεί στην κατανόηση του μέτρου. Αναζητά τη σοφία όπου κι αν κρύβεται. Κατέχει το νόημα, καθώς χαίρεται την κάθε ομορφιά, δίχως να απαιτεί να την κατέχει. Γι' αυτό ο ταπεινός είναι ο πλούσιος που δεν κινδυνεύει από πτώχευση.

Η ταπείνωση αποτελεί ένα στοιχείο του ευχαριστιακού τρόπου βίωσης. Σημαίνει ότι μπορώ -συν Θεώ- να χαρώ, να γλεντήσω, να πανηγυρίσω το κάθε τι που μου έχει προσφερθεί από τον Θεό άμεσα ή έμμεσα, δίχως όμως να χάσω τη δυνατότητα να διακρίνω ότι αυτό αποτελεί τμήμα του όλου και ποτέ το όλον και το οριστικό. Μπορώ να χαίρομαι το κάθε υλικό ή πνευματικό γεγονός, αλλά μη χάνοντας τη σχέση μου με τους άλλους ανθρώπους.

Η όποια επιτυχία μου είναι μια δυνατότητα να σχετιστώ μαζί τους πιο γνήσια. (Εμείς, αδελφέ μου, δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο, τραγουδάμε για να συναντήσουμε τον κόσμο....) Διαφορετικά η επιτυχία θα αποτελεί μια τεράστια χαράδρα που θα με απομακρύνει, θα με αποξενώσει, θα με εγκλωβίσει και θα με τιμωρήσει.

Η ταπείνωση δεν απαιτεί μια ξεχωριστή προσπάθεια, αλλά αποτελεί συνέπεια της σοφίας. Ο σοφός άνθρωπος δεν μπορεί παρά να αισθάνεται ταπεινά, καθώς γνωρίζει ότι η αλήθεια δεν είναι ατομική κατάκτηση, αλλά παράγεται στη διαπροσωπική αλληλαντίδραση. Ο σοφός Σωκράτης καταλήγει στο ''εν οίδα, ότι ουδέν οίδα'', όχι ταπεινολογώντας, αλλά κατανοώντας μέσα από τη σοφία του το άπειρο πεδίο της γνώσης.

Ο γέροντας ασκητής λέει: ''είμαι ο χειρότερος των αμαρτωλών''. Αυτό δεν αποτελεί ταπεινολογία. Αποτελεί τη συνειδητοποίηση της προσωπικής αδυναμίας στη διάρκεια της ισόβιας άσκησής του. Είναι αυθεντικός, γιατί εκφράζει αυτό που αισθάνεται. Δεν αισθάνεται όμως κατάθλιψη σαν αποτυχημένος, αφού δεν βασίστηκε μόνο στις δικές του δυνάμεις. Έχει βιώσει την απίστευτη και ανείπωτη εμπειρία της συνάντησης με τη χάρη του Θεού και ο ουρανός του έχει φανερώσει την ομορφιά του, όπως ο έναστρος ουρανός φανερώνει το μεγαλείο του εκεί που δεν εμποδίζουν τα φώτα της πόλης.»

Δείτε επίσης, παρακαλώ:

Ζήσε πέρα από τα όρια!
Η εσωτερική ειρήνη
Η θεραπευτική των πνευματικών νοσημάτων 
Ηθικισμός; Όχι, ευχαριστώ!
Η αρμονία των πλασμάτων & η κληρονομιά του γέροντα Παΐσιου
Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός  
Μήπως είμαι υποκριτής;
Ο μύθος του Καλού Ανθρώπου

Άγιοι & μνήμες στην πόρτα του Σεπτέμβρη...