ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2021

Ιερομάρτυρας Τιμόθεος Strelkov († 1918, † 1930), εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό και αναστήθηκε θαυματουργικά! // Priest Timothy Strelkov († 1918, † 1930) – He was beheaded, but by an act of God he was resurrected and lived again!

 

Εισαγωγή Θ. Ι. Ρ. (από γενικότερη εργασία για την ιστορικότητα των αφηγήσεων σχετικά με τους μάρτυρες)

Τα συναξάρια των νεομαρτύρων παρουσιάζουν με ρεαλιστικό τρόπο τη ζωή και την κοινωνία της εποχής τους, που είναι πολύ κοντά στις συνθήκες ζωής και την κοινωνία αν όχι του σήμερα, τουλάχιστον μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες. Έτσι, είναι πολύ ευκολότερο να κατανοήσουμε τις πραγματικές συνθήκες του μαρτυρίου τους απ’ ό,τι συμβαίνει με τα μαρτύρια των αγίων της αρχαίας εποχής. Παράλληλα, μια αντιπαραβολή των ιστοριών τους με τις αντίστοιχες των αρχαίων μαρτύρων μπορεί να μας οδηγήσει σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα, τόσο λόγω των κοινών στοιχείων όσο και λόγω των διαφορών τους. Το ίδιο ισχύει και για τις περιπτώσεις των σύγχρονων μαρτύρων, του 20ού και του 21ου αιώνα.

Έτσι, στις καταγραφές των περιπετειών των νεομαρτύρων διακρίνουμε τα εξής χαρακτηριστικά σε σχέση με τα αρχαία συναξάρια και μαρτυρολόγια:

(α) Το αδούλωτο φρόνημα των μαρτύρων, που τους οδήγησε στο να προτιμήσουν βασανιστήρια και θάνατο από το να αρνηθούν το Χριστό, έστω και με τα λόγια. Σε πολλές περιπτώσεις βλέπουμε και μια υπεράνθρωπη σωματική και πνευματική αντοχή απέναντι στα βασανιστήρια (αντοχή προερχόμενη από τη θεία ενίσχυση, κατά τους χριστιανούς), ενώ σε άλλες παρατηρούμε ότι οι μάρτυρες έπρεπε να υπερβούν τη φυσική ανθρώπινη αδυναμία για να φτάσουν ώς το τέλος ή ότι θανατώνονται άνευ βασανιστηρίων.

Τα συναξάρια των νεομαρτύρων βεβαίως αναφέρουν και περιπτώσεις δειλίας και άρνησης της πίστης ή μικρότητας, εμπάθειας και προδοσίας των μαρτύρων από ανθρώπους που ζούσαν γύρω τους. Πολλοί νεομάρτυρες εξάλλου ήταν πρώην εξωμότες, που επέστρεψαν στη χριστιανική πίστη και γι’ αυτό το λόγο μαρτύρησαν, ενώ αρκετοί από αυτούς πήγαν μόνοι τους στις οθωμανικές αρχές και δήλωσαν την επιστροφή τους στο χριστιανισμό, γνωρίζοντας ότι ο μουσουλμανικός νόμος θα τους καταδίκαζε σε θάνατο, επειδή είχαν αρνηθεί το Χριστό επίσημα, μπροστά στις αρχές, και θεωρούσαν απαραίτητο να δηλώσουν την επιστροφή τους σ’ Αυτόν με τον ίδιο τρόπο.

Όλα τα παραπάνω (εκτός της εκούσιας εμφάνισης στις διωκτικές αρχές, που είναι ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των μαρτύρων της Τουρκοκρατίας) είναι παρόμοια με τα στοιχεία που συναντούμε στα συναξάρια και τα μαρτυρολόγια των μαρτύρων της εποχής των ρωμαϊκών διωγμών, πράγμα που ισχυρίζομαι ότι προσθέτει ένα θετικό πρόσημο στην αξιοπιστία τους.

(β) Βλέπουμε επίσης τον ενθουσιασμό, με τον οποίο οι υπόδουλοι και καταπιεζόμενοι χριστιανοί αντιμετώπιζαν τους μάρτυρες, όχι μόνο ως αγίους, αλλά και ως ήρωες και θριαμβευτές. Παρά τον παράδοξο χαρακτήρα αυτής της «θριαμβευτικής νίκης», που συνέβαινε όχι με εξόντωση των εχθρών, αλλά με το θάνατο των ίδιων των μαρτύρων,  εθεωρείτο νίκη, γιατί καταδείκνυε ότι η υπακοή των ραγιάδων στους καταπιεστές τους δεν είναι μονόδρομος και ότι είναι δυνατόν υπόδουλοι χριστιανοί να αντισταθούν στην εξουσία της εποχής τους μέχρι θανάτου. Γι’ αυτό τα μαρτύρια των νεομαρτύρων εξέφραζαν με πολύ έντονο τρόπο την εσωτερική ελευθερία, που, όταν κατακτηθεί, δεν αφαιρείται, ακόμη και μέσα σε συνθήκες εξωτερικής δουλείας ή και φυσική εξόντωσης. Με αυτή την έννοια εξάλλου έχει επισημανθεί από μελετητές ότι οι νεομάρτυρες πρέπει πάντοτε να θεωρούνται και εθνομάρτυρες.

Αυτού του είδους η ειρηνική αντίσταση, που κλονίζει τους τυράννους εξευτελίζοντάς τους, είναι επίσης στοιχείο της ιστορίας των αρχαίων χριστιανών μαρτύρων και συνιστά και θεμελιώδες στοιχείο του χριστιανισμού, εφόσον και ο Ιησούς Χριστός θεωρούμε ότι νίκησε διά της ήττας και καταπάτησε το θάνατο «διά του θανάτου» και όχι διά της βίας. Όταν χρησιμοποιείται βία, έχουμε έκπτωση και παραποίηση του χριστιανικού πνεύματος.

Πάρα πολλοί νεομάρτυρες τιμήθηκαν ως άγιοι αμέσως από τους υπόδουλους χριστιανούς της τοπικής κοινωνίας, όπου μαρτύρησαν (η μνήμη τους εορτάστηκε ταχύτατα, αγιογραφήθηκαν εικόνες τους και συντέθηκαν υμνογραφικά έργα προς τιμήν τους), ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που χριστιανοί έλαβαν αίμα των μαρτύρων με βαμβάκι ή ύφασμα από τον τόπο της σφαγής τους ή πήραν και κράτησαν κάποια κειμήλιά τους. Ομοίως, οι χριστιανοί μεριμνούσαν για την κήδευση των μαρτύρων, που συχνά εγκαταλείπονταν άταφοι στον τόπο της εκτέλεσης. Οι οθωμανικές αρχές, από την άλλη, ενίοτε φρόντιζαν (ή προσπαθούσαν, όχι πάντα με επιτυχία) να αφανίσουν το σώμα του μάρτυρα και τα ίχνη του μαρτυρίου του (το αίμα του π.χ.), ακριβώς για να μη ληφθεί από τους χριστιανούς και τονώσει το συναίσθημα της εσωτερικής ελευθερίας τους.

Όλα τα παραπάνω τα βλέπουμε όμοια και στις περιπτώσεις των αρχαίων χριστιανών μαρτύρων, πράγμα που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι (1) οι χριστιανοί των ρωμαϊκών χρόνων γνώριζαν ποιοι είναι οι μάρτυρες και (2) δεν είχαν ανάγκη, αλλά ούτε και θα ανέχονταν, την επινόηση φανταστικών μαρτύρων, επειδή ήταν συσπειρωμένοι κατά τόπους γύρω από τα λείψανα, την ιστορία και τον τάφο των πραγματικών μαρτύρων, που είχαν θανατωθεί μπροστά στα μάτια τους και η σημασία τους για την πνευματική ζωή της κοινότητάς τους ήταν τεράστια.

(γ) Το αδούλωτο φρόνημα και την υπεράνθρωπη ψυχική και σωματική αντοχή, καθώς και την «αποθέωση» των ηρώων, μέσα στην Ιστορία δεν τα συναντούμε μόνο στους μάρτυρες της χριστιανικής πίστης, αλλά και σε πρόσωπα, λαούς και πολιτισμούς εκτός του χριστιανισμού. Εκεί όμως, όπου έχουμε πρόκληση του εδραιωμένου σημερινού «ορθολογισμού», είναι το υπερφυσικό και θαυματουργικό στοιχείο, το οποίο πολλοί σύγχρονοι μελετητές αδυνατούν να ανεχθούν.

Ωστόσο και αυτό το στοιχείο στις περιπτώσεις των νεομαρτύρων είναι παρόν. Οι αφηγήσεις μάλιστα τέτοιων συμβάντων κατά κανόνα στα συναξάρια των νεομαρτύρων μπορώ να πω ότι τοποθετούν αυτά τα συμβάντα σε ρεαλιστικά πλαίσια, χωρίς στόμφο και απόπειρα εντυπωσιασμού.

(...)

Από ακόμη νεότερη εποχή όμως έχουμε και περίπτωση ανάστασης νεομάρτυρα (και μάλιστα αποκεφαλισθέντος!), στη Ρωσία του 1918.

Πρόκειται για τον ιερέα Τιμόθεο Strelkov, ο οποίος «εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό το 1918, αναστήθηκε θαυματουργικά, έζησε κρυπτόμενος 12 χρόνια και εκτελέστηκε και πάλι το 1930» (από τη μελέτη του Αντωνίου Μάρκου «Οι Ρώσοι νεομάρτυρες», που δημοσιεύεται εδώ και αποσπάσματα αναδημοσιεύονται εδώ. Πρόκειται για ένα εκτενές μαρτυρολόγιο εκατοντάδων Ρώσων μαρτύρων από τα πρώτα χρόνια του αθεϊστικού καθεστώτος, που αναφέρει ονόματα, τοποθεσίες και χρονολογίες, με πλήρη σχεδόν απουσία υπερφυσικού στοιχείου, και μπορούμε να θεωρήσουμε ότι δεν λέει παραμύθια – και να αναχθούμε σε ανάλογα συμπεράσματα για τα αρχαία μαρτυρολόγια).

Λεπτομέρειες διαβάζουμε σε αυτή τη ρωσική καταχώρηση (την αναδημοσιεύουμε παρακάτω), που προέρχεται από καταγραφή του Ρώσου μοναχού Επιφανίου Chernov (1994), και ελληνικά στο ιστολόγιο "Προσκυνητής", από το οποίο και το αναδημοσιεύουμε. 

Ο π. Τιμόθεος Strelkov κατοικούσε στο χωριό Mikhailovka στα Ουράλια (για το οποίο, υποθέτω, δείτε εδώ) και αποκεφαλίστηκε κοντά στο χωριό Mitrofanovka (εδώ). Οδηγήθηκε εκεί συνοδευόμενος από πλήθος συγχωριανών του, αλλά και ανθρώπους του νέου καθεστώτος, οι οποίοι κάποια στιγμή διατάχτηκαν να αποχωρήσουν (και οι μεν και οι δε) και παρέμειναν μόνο ο καταδικασθείς μάρτυρας, η πρεσβυτέρα (η σύζυγός του) και ο έφιππος εκτελεστής του. Τον αποκεφάλισε ενώ ήταν οι τρεις τους. Η πρεσβυτέρα έντρομη και σοκαρισμένη κατέφυγε στη Mitrofanovka, όπου συγκεντρώθηκαν οι κάτοικοι και ήρθαν να πάρουν το σώμα του. Τότε όμως τον βρήκαν λουσμένο στο αίμα, αλλά χωρίς πληγές. Είχε τις αισθήσεις του και, όταν τον καθάρισαν, είδαν μια λεπτή κόκκινη γραμμή γύρω στο λαιμό του, εκεί όπου τον είχε χτυπήσει το σπαθί. Ο π. Strelkov ανέφερε ότι δεν είχε καμιά ανάμνηση από το διάστημα του θανάτου του· θυμόταν μόνο τη λεπίδα να κατεβαίνει και μετά να συνέρχεται μόνος στο έδαφος, αφού είχε εγκαταλειφθεί από το δήμιό του.

Μετά από διάφορες περιπέτειες συνελήφθη, βασανίστηκε και εκτελέστηκε ξανά το 1930.

Το επεισόδιο αυτό δεν είμαστε υποχρεωμένοι να το πιστέψουμε, δεδομένου ότι δεν το είδαμε εμείς. Αποτελεί απλώς μια καταγραφή – μοναδική όμως εξαίρεση, αν αυτό έχει κάποια σημασία, ανάμεσα σε εκατοντάδες, πολλές φορές φρικτές, καταγραφές μαρτυρίων χωρίς υπερφυσικά στοιχεία. Θα ισχυριστώ λοιπόν ότι δεν είναι προϊόν ενός ευφάνταστου μυθοπλάστη, γιατί τότε θα είχαμε κι άλλες ανάλογες περιπτώσεις στο μαρτυρολόγιο.

Θεωρώ πρέπον να επισημάνω ότι, κατά τη γνώμη μου, αν έγραφα ότι δεν υπάρχει Θεός και ότι πιθανόν ο μάρτυρας να βρέθηκε, με ανεξήγητο τρόπο, σε κάποιο παράλληλο σύμπαν και εξ αιτίας αυτής της μεταφοράς να ανέζησε, λόγω κάποιων φυσικών νόμων, άγνωστων σήμερα, που όμως θα ανακαλυφθούν και θα εξηγηθούν από τη φυσική με την πάροδο των ετών, τότε κάποιοι που τώρα σαρκάζουν ή εξοργίζονται θα ήταν πρόθυμοι να δεχτούν ότι ένα τέτοιο γεγονός ίσως συνέβη πραγματικά. Σε μια εποχή, όπου η επιστήμη αποδέχεται ότι ενδεχομένως υπάρχουν (άπειρα) παράλληλα σύμπαντα, ότι υπάρχουν καμπύλες διαστάσεις, ότι ο χρόνος είναι διάσταση ενός ενιαίου χωροχρόνου, το ταξίδι στον οποίο είναι θεωρητικά εφικτό, ότι το μεγαλύτερο μέρος των συμπαγών σωμάτων είναι κενό, ότι τα στοιχειώδη σωματίδια συμπεριφέρονται και ως κύματα και τόσα άλλα, τα όρια μεταξύ του εφικτού και του ανέφικτου, καθώς επίσης και μεταξύ του λογικού και του παράλογου, είναι εντελώς σχετικά. Το μόνο όριο που μένει αμετακίνητο είναι εκείνο που χωρίζει τη δυνατότητα κάποιων από εμάς ν’ αποδεχτούν ως ενδεχόμενο την ύπαρξη του Θεού από την εμμονή τους να προτιμήσουν οποιαδήποτε άλλη εξήγηση, όσο απίθανη κι αν είναι, για να μην υποχρεωθούν (για ψυχολογικούς λόγους) να παραδεχτούν ότι πιθανόν υπάρχει Θεός.

Επειδή η σύγχρονη θρησκεία είναι μια ιδεολογική αντιμετώπιση της επιστήμης, με θεότητα ένα φανταστικό παντοδύναμο είδωλο του ανθρώπινου νου και εκατομμύρια πιστούς (που νομίζουν υποσυνείδητα ότι η θεότητα αυτή υπονοεί τον δικό τους νου), ό,τι φαίνεται συμβατό με τις αρχές αυτής της θρησκείας είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτό, ενώ ότι στρέφεται προς τις αρχές της «παλιάς θρησκείας» απορρίπτεται με (κυριολεκτικά) θρησκευτικό φανατισμό. Για μια διερεύνηση αυτού του ζητήματος προτείνουμε τις αναρτήσεις Εισαγωγή στην "ψυχολογία του Αθεϊσμού", Σύγχρονη άποψη για την ψυχολογία τού αθέου και Τα στάδια του αθεϊσμού.

Εν πάση περιπτώσει, η περίπτωση του ιερομάρτυρα Τιμόθεου μας υπενθυμίζει την ανάλογη της αγίας Ειρήνης, η οποία, σύμφωνα με το συναξάρι της, αφού αποκεφαλίστηκε, αναστήθηκε και, μετά από παρέλευση αριθμού ετών, κοιμήθηκε εν ειρήνη (και της ορθόδοξης αγίας Γουΐνιφρεντ της Ουαλίας, όπως πρόσθεσε σε σχόλιο στην αρχική ανάρτηση ο αγαπητός διαχειριστής του ιστολογίου Ορθόδοξη Κελτική και Αγγλοσαξονική Εκκλησία). Αυτό το φαινομενικά εξωφρενικό περιστατικό, το οποίο εκ πρώτης όψεως απορρίπτεται ασυζητητί, ίσως τελικά να μην είναι ψέμα – παρόμοιο περιστατικό μαρτυρείται και στον 20ό αιώνα, πλήρως εντοπισμένο τοπικά και χρονικά. Μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι και τα δύο περιστατικά είναι ψέματα· είπαμε, δεν τα είδαμε με τα μάτια μας. Αν όμως πιστεύετε ότι δεν θα μπορούσε καν να είναι αληθινά, τότε είμαι υποχρεωμένος να σας παραπέμψω στο σενάριο με τα παράλληλα σύμπαντα.

Η ιστορία του π. Τιμοθέου Strelkov


Ο ιερέας Τιμόθεος Strelkov († 1918, † 1930) εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό το 1918 και αναστήθηκε θαυματουργικά. Να πώς συνέβη:

Ο ιερέας Τιμόθεος Strelkov κατοικούσε στο χωριό Mikhailovka στα Ουράλια. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Θεόδωρος πήγε ανατολικά με τον Ρώσο Ναύαρχο Αλέξανδρο Κολτσάκ, ήρωα του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου και ηγέτη του Λευκού Στρατού, και πέθανε στο Χάρμπιν.

Το καλοκαίρι του 1918, παραμονή της Πεντηκοστής, ο π. Τιμόθεος συνελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό και, ως ατρόμητος ομολογητής του Χριστού, καταδικάστηκε αυθημερόν σε θάνατο.
Κατά την διάρκεια της νύχτας τον μετακίνησαν με τα πόδια και υπό ισχυρή έφιππη φρουρά από το χωριό Mikhailovka προς το Duvan.

Ένα μεγάλο πλήθος πιστών συνόδευαν τον αγαπημένο τους ποιμένα. Μεταξύ του πλήθους βρίσκονταν και άνθρωποι του νέου καθεστώτος. Έτσι άλλοι έκλαιγαν και θρηνούσαν και άλλοι γελούσαν και διασκέδαζαν. Παρότι είχαν προχωρήσει αρκετά, το πλήθος δεν έλεγε να διαλυθεί. Σε κάποιο σημείο πρόσταξαν το πλήθος να επιστρέψει. Μαζί τους επέστρεψε και η έφιππη φρουρά. Την πορεία συνέχισαν ο π. Τιμόθεος, ένας φρουρός και η πρεσβυτέρα [η σύζυγος του ιερέα].

Τρία χιλιόμετρα πριν φτάσουν στο Duvan, έστριψαν προς ένα βάλτο με θαμνώδη βλάστηση, σ' ένα μικρό λόφο. Ο ήλιος είχε αρχίσει να ανατέλλει. Ξημέρωνε η μεγάλη ημέρα της Πεντηκοστής.

Ο φρουρός ανέβηκε στο άλογό του, ενώ μπροστά του περπατούσε ο ιερέας που είχε καταδικαστεί σε θάνατο. Η πρεσβυτέρα περπατούσε δίπλα του. Ο π.Τιμόθεος προσευχόταν θερμά και με δάκρυα να του δώσει δύναμη να αντέξει το μαρτύριο. Ταπεινά ευχαριστούσε τον Θεό για το μαρτυρικό του τέλος.
Ξαφνικά ο φρουρός τράβηξε το σπαθί του και χτύπησε το λαιμό του ιερέα. Το κεφάλι του έπεσε κάτω. Η πρεσβυτέρα, κατατρομαγμένη,άρχισε να τρέχει ουρλιάζοντας. Ο π. Τιμόθεος θυμόταν μόνο τη στιγμή που η λεπίδα του σπαθιού χτυπούσε τον λαιμό του και τίποτα περισσότερο.
Το χτύπημα ήταν άμεσο και δυνατό. Το κεφάλι δεν κύλησε, αλλά έπεσε κάτω μαζί με το σώμα. Ο φρουρός έτρεξε πίσω από την πρεσβυτέρα, την έπιασε και της πήρε την βέρα. Έπειτα επέστρεψε στον δολοφονημένο ιερέα, έσκυψε και χτύπησε με το σπαθί του το κεφάλι (το χέρι του ιερέα βρισκόταν πάνω στο κομμένο κεφάλι), κόβοντας το μάγουλο και το χέρι.

Η πρεσβυτέρα έτρεξε στο χωριό Mikhailovka και διηγήθηκε όλα όσα συνέβησαν μπροστά στα μάτια της. Οι χωρικοί πήγαν να μαζέψουν το σώμα του ιερέα. Όταν όμως έφτασαν είδαν ένα απίστευτο θαύμα. Τον βρήκαν ζωντανό, γεμάτο αίματα και με μία ουλή γύρω από τον λαιμό του, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι ο λαιμός είχε κοπεί. Όταν τον έπλυναν από το αίμα, είδαν μία ουλή στον λαιμό με τη μορφή ενός βαθιά κόκκινου νήματος. Δεν υπήρχε καμία φλεγμονή. Ο π. Τιμόθεος έδειξε την ουλή σε όλους τους παρευρισκόμενους.
Για ενάμισι μήνα κρύφτηκε στο σπίτι του πατέρα του και έπειτα για 12 χρόνια ακόμη κρυβόταν μέχρι τον δεύτερο θάνατό του για την πίστη του στον Χριστό...

Του συνέβη όμως ένα ακόμη θαύμα. Καθώς περιπλανιόνταν,έφτασε σ' ένα μοναστήρι στα Ουράλια Όρη και ζήτησε από τον ηγούμενο ένα προσωρινό κατάλυμα. Του είπε ότι ήταν ιερέας και του έδειξε τον ιερατικό του σταυρό. Ο ηγούμενος τον δέχτηκε, κάποιοι όμως παρατήρησαν την άφιξή του.
Μία τοπική επιτροπή μπολσεβίκων λοιπόν έφτασε στο μοναστήρι, κρατώντας στα χέρια τους την λίστα με τους μοναχούς που είχαν άδεια να μείνουν εκεί.
-Πόσοι μοναχοί ζουν στο μοναστήρι;
-Τριάντα δύο, απάντησε
Άρχισαν το μέτρημα.
Ο π. Τιμόθεος, βυθισμένος στην προσευχή, στεκόταν μαζί με τους άλλους μοναχούς στηριζόμενος στη σόμπα. Τους έλεγξαν όλους.
-Τριάντα δύο ακριβώς... Συναρπαστικό, φώναξε ο επικεφαλής

Ουσιαστικά τον π. Τιμόθεο δεν μπόρεσαν να τον δουν. Όταν έφυγαν οι κομμουνιστές,ο ηγούμενος μάζεψε τους μοναχούς και δοξολόγησαν τον Θεό γι' αυτό το θαύμα, αφού εάν έβρισκαν τον π. Τιμόθεο θα τους σκότωναν όλους.

Μετά από αυτό το περιστατικό έζησε μία περίοδο κοντά στην Ουφά, όπου λειτουργούσε σ' ένα σπίτι που είχε μετατραπεί σε ναό. Συνελήφθη το 1930. Τον βασάνισαν στην φυλακή και τον εκτέλεσαν για δεύτερη φορά μαζί με άλλους ιερείς. Αποκεφαλίστηκε για δεύτερη φορά και του έκοψαν το κεφάλι σε κομματάκια.

πηγή/Απόδοση στα ελληνικά π. Γεώργιος Κονισπολιάτης /proskynitis.blogspot

 

Priest Timothy Strelkov († 1918, † 1930) He was beheaded, but by an act of God he was resurrected and lived again

Russian Orthodox Church of the Holy Transfiguration of the Lord, Baltimore, USA

A great miracle occurred in the life of the holy priest Father Timothy. He was executed and beheaded, but by an act of God his head immediately grew back onto his neck… This is how it happened.

Father Timothy Strelkov lived in the village of Mikhaylovka in the Urals, 12 kilometers from the regional center of Duvan. This deeply-religious priest was the younger brother of another priest, Father Theodore Strelkov, who went eastward with the army of Admiral Kolchak and died there, in the city of Harbin.

In the summer of 1918 – according to live witnesses of this greatest miracle – the well-known priest, Father Timothy, was arrested by the Reds on the eve of Trinity Day and was sentenced that same day to execution as a fearless confessor of Christ. During the night he was taken out on foot from the Mikhaylovka village, under mounted guard, in the direction of Duvan. A huge crowd of people accompanied their beloved pastor. Mixed in with the crowd were also representatives of the new regime. Thus some people sorrowed and cried, while others rejoiced and triumphed… Despite the very late hour the crowd did not disperse. They came up to Mitrofanovka village, and at this point everyone was ordered to return. All the people went back, including the mounted guard. Only one guard remained, and only matushka, the priest’s wife, was allowed to go on with them.

Three kilometers before reaching the regional center of Duvan, they left the road and turned into a swamp overgrown with bushes, and went up a little hill. The sun was beginning to rise. Trinity Day was dawning.

The accompanying guardsman rode on his horse, while in front of him walked the priest who had been sentenced to death. His tearful matushka walked beside him. Father Timothy prayed tearfully and ardently, asking God to give him strength for his forthcoming martyrdom. He also humbly thanked the Lord for such a blessed end…

Suddenly the guard seized his saber, raised it high and then brought it down upon the priest’s neck. The martyr’s head was cut off and he fell down as though smitten… Matushka screamed and ran away in terror… Father Timothy himself only remembered the moment when the blade of the saber flashed over his head, and nothing more… The blow was direct and strong – the head did not roll away, but fell down together with the body… Father Timothy could not remember what happened to him afterwards… But he came to his senses, lying on his back… Meanwhile, the guard galloped after matushka, caught up with her, jumped down from his horse and took her wedding ring away from her… Afterwards he galloped back to the murdered Father Timothy, leaned down and struck him once more on the head with his saber (the priest’s arm was lying over his face), cleaving both his cheek and arm…

Meanwhile matushka, coming into Mikhaylovka, described how Father Timothy had been murdered before her eyes… The peasants took a cart and went away to pick up his body. But how great was their amazement and joyous awe at the incredible miracle performed by God over the priest, when they found him alive, all covered with blood, and with a scar around his entire neck, testifying to the fact that the head had been cut off and had been incredibly and miraculously healed… When the blood was washed off, they found a completely healed scar all around the neck in the form of a vivid red thread. There was no inflammation. Father Timothy showed this scar to all those around him.

He was brought back as though dead, covered up with branches, to his father Porfiry, who lived outside the village in a millhouse. Here the martyr hid for a month-and-a-half in his father’s home, and then left the area and remained in hiding for another 12 years, after which he suffered a second death for Christ…

But during this period the Lord God performed yet another miracle in Father Timothy’s life. He remained in hiding, going from place to place. At one point he came to a monastery in the Urals and asked the abbot for temporary lodgings. He said he was a priest and showed his priestly cross. The abbot gave him permission to stay. But this was noticed by outsiders. A local commission arrived and began checking out the residents of the monastery according to the official list.

– How many monks do you have in your monastery? – the chairman asked the abbot.

– Thirty-two! – he replied.

They put up the tables and began counting.

Father Timothy, immersed in prayer, stood with all the other monks near the tables, leaning on the stove. Everyone was checked.

– Thirty-two exactly! How amazing… – said the commission.

But Father Timothy, who was standing next to the table, was not found, as though they couldn’t see him. After the Chekists left, the abbot gathered the brothers and told them about the miracle of God’s mercy, and served a prayer of thanksgiving for a dual miracle – not only in the case of the priest, but also for the deliverance of the monastery from inevitable death.

After this occurrence Father Timothy left those parts and lived secretly at the Sim station near Ufa. Here he daily served the divine Liturgy in a home church until his last arrest and death in 1930.

In the winter of that year he was finally discovered. He was thrown into prison and tortured terribly. In the end he was taken out in a cart together with another priest into the woods, where he was executed a second time. Once again he was beheaded and then cut up into small pieces.

 

Из книги схим.Епифания (Чернова) «Церковь Катакомбная на земле Российской»

http://co6op.narod.ru/txt/vestnik/strelkov.html

Великое чудо Божие совершилось в жизни священноиерея отца Тимофея. Он был казнен, отрублена была голова, но действием Божиим она в тот же миг «приросла»...

Чудо это подобно чуду, происшедшему в жизни преподобного Иоанна Дамаскина, у которого была отрублена рука, но Господь послал исцеление и рука приросла...

Случилось это так.

Священник отец Тимофей Порфирьевич Стрелков проживал в селе Михайловке на Урале, в 12 километрах от районного центра Дувана. Этот глубоко верующий священник был младшим братом другого священника — отца Феодора Стрелкова, ушедшего с войсками адмирала Колчака на восток и там, в Харбине, скончавшегося.

Летом 1918 года, — как передают живые свидетели величайшего чуда, — этот выдающийся священник, отец Тимофей, был арестован красными под Святую Троицу и в тот же день его приговорили как небоязненного исповедника Христова к смертной казни. В ночь на Троицу его вывели пешего из села Михайловки, под охраной конных, в направлении к Дувану. Своего любимого пастыря провожала большая толпа народа. В этой толпе были и представители «новой власти». Одни печалились и плакали, а другие радовались и торжествовали... Толпа народа, несмотря на поздний час, не расходилась. Дошли до села Митрофановки. И здесь всем сопровождавшим приказали вернуться. Все вернулись, и даже конная стража. Остался только один из них, да разрешили матушке, жене священника, идти дальше.

Бедная женщина все плакала и иногда по временам просила отпустить отца Тимофея. Конвоир молчал, а батюшка Тимофей, обращаясь к ней, говорил:

— Да что ты его просишь? Разве это его воля?! Разве он меня приговорил к смерти? Другие решили лишить меня жизни. А ему приказали, и воля Божия, святая да совершится... Слава Богу за все! Слава Господу за Его великую милость, что посылает мне такую смерть... А разве я учил народ плохому?! А его ты не проси... Проси Господа только об одном, о упокоении души моей... О прощении моих грехов: ибо «несть человек, иже жив будет и не согрешит»... А у меня грехов!.. — Вот, главное, о чем проси... Господи, помилуй, помилуй! Прости меня окаянного!.. — И священник заплакал. Навзрыд плакала и матушка.

Не доходя до районного центра Дувана три километра, свернули с дороги в болото, заросшее мелким кустарником и поднялись на холмик. Уже начинало светать. Занимался день Святой Троицы.

Конвоир ехал на коне, впереди перед ним шел приговоренный к смерти священник. Рядом шла плачущая матушка... Отец Тимофей горячо, со слезами молился, прося укрепить его на предстоящий подвиг мученический. Он смиренно благодарил Господа за такую кончину...

Вдруг всадник выхватил из ножен шашку, сильно взмахнул вверх и ударил шашкой по шее. Голова мученика была срублена и он упал как скошенный... Матушка закричала и в ужасе бросилась бежать... Сам отец Тимофей только видел тот миг, как сверкнул над головой клинок шашки и больше он ничего не помнил... Удар был точный и сильный, — голова не отлетела в сторону, а упала вместе с телом... Что было с ним дальше, сам отец Тимофей не помнит. Но он очнулся, лежа на спине... А палач ускакал в погоню за матушкой. Догнал. Соскочил с коня и отнял у нее обручальное кольцо... А потом он прискакал к зарубленному отцу Тимофею. нагнулся и ударил его еще раз шашкой по голове и разрубил щеку и руку (рукой о.Тимофей закрывал лицо)...

А матушка, придя в Михайловку, рассказала, как отец Тимофей, на ее глазах, был зарублен... Снарядили подводу и поехали забирать его труп. Но каково же было их удивление и радостный трепет, от совершившегося над священником невероятного чуда Божия, когда они его нашли живым, всего в крови, но со шрамом вокруг всей шеи, свидетельствующим, что голова была отрублена и несказанным чудом исцелена... Когда была смыта запекшаяся кровь, то под нею оказался вполне заживший свежий шрам вокруг всей шеи в виде как бы ярко красной нити. Никакого процесса воспаления не было. Отец Тимофей показывал всем близким этот шрам, свидетель удара.

Привезли его, как мертвого, заброшенного ветками, к его родному отцу Порфирию, жившему на мельнице вне села. Здесь, у родного отца, зарубленный скрывался месяца полтора, а потом ушел из этих мест и скрывался около 12 лет, доколе не претерпел вторую смерть за Христа...

Но и в этот период Господь Бог сотворил еще чудо в жизни отца Тимофея. Он скрывался, переходя с места на место. Зашел в один монастырь на Урале. Попросился у отца игумена перебыть временно. Сказал, что он — священник, показал наперстный крест. Настоятель разрешил. Но это заметили со стороны. Явилась комиссия, начали проверять по списку всех жильцов обители.

— Сколько у Вас монахов в обители? — спросил председатель комиссии у Настоятеля.

— Тридцать два! — ответил он. Поставили столы и начали проверять.

Отец Тимофей, погруженный в молитву, как и все монахи, был тут же. Стоял он рядом со столом, опершись на печку. Проверили всех:

— Точно, тридцать два. — Вот удивительно!.. — говорила комиссия. Но отца Тимофея, стоявшего рядом со столами, не “нашли”, как будто не видели. При уходе чекистов игумен собрал всю братию и рассказал о дивном чуде милости Божией и отслужил благодарственный молебен за двойное чудо, не только со священником, но одновременно и за чудесное избавление всей обители от неминуемой смерти...

После этого случая отец Тимофей удалился из этих мест и проживал тайно на станции Сим, около Уфы. Здесь он в домашней церкви служил до последнего своего ареста и смерти в 1930 году.

«Случайно» оказался один свидетель его смерти, раб Божий Александр Богданов, сидевший в ту пору в тюрьме. Ему приказали запрячь сани (дело было зимою). И ночью троих, видимо священников, вывели из тюрьмы связанными и с заткнутыми ртами, чтобы не могли кричать. «Один из них, — как рассказывал свидетель, — высокого роста», — это и был отец Тимофей. Наутро А.Б. нашел сани во дворе тюрьмы все в крови. Их всех порубили.

Говорили в народе, что тот, кто в 1918 году дал приказ зарубить отца Тимофея, приходил к нему тайно и каялся в своем грехе... Но слух прошел по селу о великом чуде — что «зарубленный — жив». Это дошло через годы и до того палача, что зарубил о. Тимофея. Но палач только усмехнулся:

— На гражданке (на гражданской войне) я многим головы рубил. И ни одна не приросла. И у того «попа» — тоже самое, не могла прирасти... Он не ожил! А если какой-то — живой, так это — другой, а не тот, зарубленный... «Посля моево удара нихто ни воскреснит!» — хвалился он...

Святый священномучениче, отче Тимофее и иже с ним, ихже имена Ты, Господи, веси, моли Бога о нас!

Это краткое житие святого мученика иерея Тимофея говорит нам, быть может, об одном из самых ранних случаев существования Катакомбной Церкви. И это относится к 1918 году и продолжается до 1930 года. Так что наше утверждение, что тайная, пустынно-пещерная Церковь появилась одновременно с антихристовой по духу «советской властью», безусловно имеет прочное историческое основание. Примечательно, что как Православная Апостольская Церковь получила свое — благодатное начало в День Сошествия Св.Духа на Апостолов, так и Катакомбная Церковь ведет свое начало со дня Св.Троицы 1918 года.


От редакции. Житие священномученика иерея Тимофея Стрелкова имеет пророческое значение в истории Русской Катакомбной Церкви. В конце своей книги о.Епифаний отмечает: «Церковь Православная, сколько не усекали Ее главу, не пала. Она оживала, возрождалась в катакомбах. И символическим знамением неистребимой жизни Катакомбной Церкви является жизнь после смертной казни в ночь под Св.Троицу в 1918 году священника отца Тимофея Стрелкова. Он был зарублен, отсечена голова, и если оказался жив, то это — преславное дело неизреченного чуда Божия...» <...>

Οι Δύο Άγιοι Μάξιμοι, Ομολογητής & Γραικός, οι στύλοι της Ορθοδοξίας (21 Ιανουαρίου)

 
 
 maximos

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2021

«Θα αυτοκτονήσω»: Μήνυμα προς απελπισμένους, που σκέφτονται την αυτοκτονία...

 

Μια παλιά μας ανάρτηση, από τις αγαπημένες μας, που θεωρούμε ότι - δυστυχώς - είναι ακόμα επίκαιρη...

«Θα αυτοκτονήσω»: Μήνυμα προς απελπισμένους, που σκέφτονται την αυτοκτονία

Εικ. από εδώ 

Μοναχισμός: πρόταση «ανωτέρων σπουδών»

 

Με αφορμή τις εορτές των μεγάλων αγίων ασκητών της αρχαίας Εκκλησίας, που έχουμε αυτές τις ημέρες, όπως του αγίου Αντωνίου, του αγίου Μακαρίου (εικ.) και του αγίου Ευθυμίου, υπενθυμίζουμε αυτή την παλαιότερη ανάρτησή μας, η οποία κάτι έχει να πει για την ουσία και την αξία του μοναχισμού, ιδιαίτερα στο σύγχρονο, διψασμένο άνθρωπο...

Μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ, παρακαλώ.

Για τις γιορτές που λέγαμε:

Από τον Μ. Αντώνιο στον Παππουλάκο, τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, τον άγιο Μάξιμο (17-21 του Γενάρη)...

Στην προηγούμενη ανάρτηση από αυτήν εδώ, ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου επισημαίνει ότι η καρδιά του χειμώνα έχει πολλές εορτές ασκητών, οι οποίοι κοιμούνταν εν Κυρίω σε μεγάλη ηλικία αυτή την εποχή, λόγω των δύσκολων καιρικών συνθηκών,  ενώ λίγες μνήμες μεγάλων μαρτύρων, επειδή συνήθως οι διωγμοί κατέπαυαν το χειμώνα - σε αντίθεση με τους μήνες από την άνοιξη έως το φθινόπωρο.

Αυτό το στοιχείο φανερώνει κάτι για την αξιοπιστία του εορτολογίου της Εκκλησίας μας, τοποθετημένου στις ιστορικές συνθήκες κάθε εποχής.

Ας είναι βοήθειά μας οι άγιοι όλου του χρόνου και ας παραδειγματιζόμαστε από τους αγώνες, την πίστη και την εν Χριστώ αγάπη τους... Αμήν.

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2021

π. Εὐάγγελος Παπανικολάου: «Μετέβης; Ἀντώνιος. Οὐ μετέβης; Ἀββᾶς Ἀντώνιος».


Μια ακόμη εμπνευσμένη ομιλία του πολυμαθέστατου π. Ευάγγελου Παπανικολάου, με αφορμή την εορτή του αγίου Αντωνίου του Μεγάλου, που έχει να προσφέρει πάρα πολλά στοιχεία στην πνευματική και μορφωτική καλλιέργεια όλων μας...

Παρακολουθήστε την, παρακαλώ, εδώ.

Συμπληρωματικά:

 
Η εικόνα από εδώ, όπου κείμενα & στιγμιότυπα από τη ζωή του αγίου Αντωνίου του Μεγάλου. 

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2021

Η θέση της Εκκλησίας για το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού & η απάντηση του π. Στυλιανού Καρπαθίου...


"Ν": Η Εκκλησία της Ελλάδος έλαβε την πολυαναμενόμενη θέση για τον εμβολιασμό κατά του κορωνοϊού... Κανονικά θα έπρεπε να λήξει εδώ η ανησυχία και ο προβληματισμός των χριστιανών για το ζήτημα αυτό. ΔΥΣΤΥΧΩΣ όμως δεν έληξε.

Η τοποθέτηση της Εκκλησίας δεν έπεισε. Κατ' αρχάς, μια δική μας αντίρρηση είναι ότι η ανακοίνωση της Εκκλησίας αναφέρεται στη χρήση ανθρώπινων κυττάρων (από εκτρωμένα έμβρυα) στο εμβόλιο, πληροφορώντας τους χριστιανούς ότι σύμφωνα με την ενημέρωσή της κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Όμως δεν αναφέρει τίποτε για την ανησυχία των χριστιανών σχετικά με τη νόθευση των εμβολίων με υλικά νανοτεχνολογίας και τα συναφή.

Εκτός αυτού, και για το συγκεκριμένο ζήτημα ο π. Στυλιανός Καρπαθίου απεύθυνε δημόσια μια απάντηση στην Ιερά Σύνοδο, όπου απορρίπτει αυτή την πληροφορία.

Από πλευράς μας, δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε τις πληροφορίες αυτές. Θεωρούμε όμως πρέπον να τα δημοσιεύσουμε. Και ο Θεός ας είναι βοηθός.

Αμήν.



Ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Ελλάδος

Πέρα από το άτομο

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της Δ.Ι.Σ. για το μήνα Ιανουάριο
(13/1/2021)

Συνήλθε χθες και σήμερα, 12 και 13 Ιανουαρίου 2021, μέσω τηλεδιασκέψεως, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος (Δ.Ι.Σ.) της Εκκλησίας της Ελλάδος της 164ης Συνοδικής Περιόδου, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.

Η Δ.Ι.Σ. αρχικά επικύρωσε τα Πρακτικά της Εξουσιοδοτήσεως.

Κατόπιν συζήτησε εκτενώς τα όσα αφορούν στον εορτασμό των Θεοφανείων και επεσήμανε τα εξής:
α) Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος από την πρώτη στιγμή της εμφάνισης της πανδημίας διαχειρίστηκε αυτήν υπεύθυνα και προέτρεπε «πολυμερώς και πολυτρόπως» τους πιστούς «να ενώσουν τις προσευχές τους με αυτές του ιερού κλήρου για την ταχεία παύση της πανδημίας και να ακολουθούν τις οδηγίες των Ειδικών για την αντιμετώπιση της διασποράς του κορωνοϊού, όχι τόσο από φόβο για την ‘’ατομική’’ υγιεία τους, αλλά επειδή η πρώτη μετά την αγάπη στον Θεό εντολή, είναι η αγάπη προς τον πλησίον, ο οποίος είναι ‘’ο εν ετέρα μορφή Χριστός’’». Άλλωστε η Εκκλησία δεν μπορεί να γίνεται είτε με τον λόγο Της, είτε με τις πράξεις Της πρόξενος του κακού και του θανάτου, αλλά συμβάλλει στην διατήρηση της ζωής που είναι δώρο Θεού.

β) Ευχαριστεί τον Ορθόδοξο Λαό και τον ευλαβή Κλήρο, διότι συστρατευόμενοι με κατανόηση στο πνεύμα και τις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου από την αρχή της πανδημίας, τήρησαν τα υγειονομικά μέτρα που προβλέπονται από τις αποφάσεις των ειδικών και της Ελληνικής Πολιτείας.

γ) Κατά την εορτή των Θεοφανείων εντός των Ιερών Ναών σημειώθηκε τάξη και τήρηση των προβλεπομένων υγειονομικών μέτρων, ενώ οι περιπτώσεις παρεκκλίσεων στις οποίες τα μέτρα δεν τηρήθηκαν εκτός των Ιερών Ναών, ήταν ελάχιστες και δυστυχώς μεγεθύνθηκαν δυσανάλογα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

δ) Διαμαρτύρεται εντόνως για δημοσιεύματα, όχι όσων ασκούν κριτική, έστω και σκληρή στην Εκκλησία, αλλά εκείνων που με συστηματική μονομέρεια και σκοπιμότητα στοχοποιούν την Εκκλησία, τους Ποιμένες και τον Λαό Της και κυρίως προσπαθούν να ενοχοποιήσουν κάθε εκδήλωση του θρησκευτικού συναισθήματός τους. Η Πίστη δεν είναι γεγονός ατομικό, σύμφωνα με τις προτεσταντικές αντιλήψεις, αλλά γεγονός σχέσης που βιώνεται κατ’ εξοχήν στην συλλογική Θεία Λατρεία (δημόσια λατρεία), η οποία αναγνωρίζεται ως ο τρόπος του να είναι κάποιος μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

ε) Καταγγέλει τα προβληθέντα από τον εορτασμό των Θεοφανείων παλαιοτέρων ετών ως εφετινά στιγμιότυπα από τους Τηλεοπτικούς Σταθμούς ALPHA, ΣΚΑΪ και STAR, καθώς και για δημοσιεύματα του Τύπου με αντίστοιχο περιεχόμενο. Τέτοιες μεθοδεύσεις δεν μπορούν να έχουν σχέση με την υψηλή δημοκρατική αποστολή του δημοσιογραφικού λειτουργήματος.

στ) Λυπάται, για τις ανέξοδες, αντιλαϊκές και παρακμιακές επιθέσεις «επαναστατικής εθιμοτυπίας» εναντίον των Γραφείων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίου Μηνά Ηρακλείου. Σύμφωνα με την προσφάτως δημοσιευθείσα «Έκθεση για τα Περιστατικά εις βάρος χώρων θρησκευτικής σημασίας στην Ελλάδα» του Τμήματος Θρησκευτικών Ελευθεριών και Διαθρησκευτικών Σχέσεων της Διεύθυνσης Θρησκευτικής Εκπαίδευσης και Διαθρησκευτικών Σχέσεων της Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων, τα 504 από τα 524 περιστατικά που σημειώθηκαν το 2019, ήτοι το 96% επί του συνόλου, αφορούν στην Ορθόδοξη Εκκλησία, την οποία ασπάζεται η συντριπτική πλειονότητα του Ελληνικού Λαού.

ζ) Παρακολουθεί στενά το ζήτημα των εμβολιασμών, μέσω της Συνοδικής Επιτροπής Βιοηθικής, η οποία με συνεχείς αναφορές της ενημερώνει το Συνοδικό Σώμα για όλες τις εξελίξεις. Στο πλαίσιο αυτό η Ιερά Σύνοδος ενημερώθηκε ότι, κατόπιν γενομένης έρευνας, τα εμβόλια κατά του covid-19 που επί του παρόντος χρησιμοποιούνται στην Πατρίδα μας, δεν απαιτούν την χρήση καλλιεργειών εμβρυϊκών κυττάρων για την παραγωγή τους.

Με αφορμή την ανωτέρω ενημέρωση η Ιερά Σύνοδος επαναλαμβάνει, ιδίως προς όσα από τα μέλη Της παρουσιάζουν μία ιδιαίτερη ευαισθησία στα σενάρια απειλής και κινδύνων, στηριζόμενα μονομερώς και ανεξέλεγκτα είτε σε διογκωμένες δημοσιογραφικές πληροφορίες κυρίως από το διαδίκτυο, είτε διακατέχονται από διάφορες προκαταλήψεις, ότι η επιλογή του εμβολιασμού δεν είναι ζήτημα τόσο θεολογικό ή εκκλησιαστικό, αλλά κυρίως ιατρικό-επιστημονικό και αποτελεί ελεύθερη προσωπική επιλογή του κάθε ανθρώπου σε επικοινωνία με τον ιατρό του, χωρίς ο εμβολιασμός να συνιστά έκπτωση από την ορθή Πίστη και ζωή. Άλλωστε, ήδη ένας εκ των Ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος εμβολιάστηκε, εκπροσωπώντας και τον μη δυνάμενο για ιατρικούς λόγους να εμβολιαστεί Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο.

Τέλος η ΔΙΣ ενέκρινε αποσπάσεις κληρικών, ασχολήθηκε με θέματα Ιερών Μητροπόλεων, Συνοδικών Επιτροπών και με τρέχοντα υπηρεσιακά ζητήματα.

Εκ της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος
 

Ἡ ἀπόφαση τῆς ΔΙΣ περί ἐμβολίου, σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. ~ π. Στυλιανός Καρπαθίου


 
[π. Στυλιανὸς Καρπαθίου: Ἡ ἀπόφαση τῆς ΔΙΣ γιὰ τὴ στήριξη τοῦ ἐμβολίου ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Τὰ ἐμβόλια κατὰ τοῦ covid-19, ἐργαστηριακῶς προέρχονται ἀπό ἀνθρώπινα ἐμβρυικὰ κύτταρα (ἐκτρώσεις), τὰ ὁποῖα λήφθηκαν ἀπὸ τὸ νεφρὸ ἑνὸς ὑγιοῦς θήλεως ἐμβρύου.] 

Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ τοῦ πατρός Στυλιανοῦ Καρπαθίου, πρὸς τὴν Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Φοβοῦ τοὺς Δαναοὺς καὶ δῶρα φέροντας[1] 

Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς 

Τὸ πολυθρύλητο ἐμβόλιο, κατὰ τοῦ ἰοῦ sars-cov-2, ἄρχισε ἤδη νὰ ἐφαρμόζεται στὸν ἑλληνικὸ πληθυσμὸ καί, γενικώτερα, στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ἀπὸ τὴν 27-12-2020, μὲ ‘’ἐπικὲς’’ διακηρύξεις τῶν πολιτικῶν ἡγετῶν. 

Ἡ ἐπιχείρηση ἐμβολιασμοῦ μὲ τὴν ψευδώνυμη ἐπωνυμία ‘’Ἐλευθερία’’, προσβλητικὴ γιὰ τὸ ἴδιο τὸ νόημα τῆς λέξης ἐλευθερία, ξεκίνησε καὶ φιλοδοξεῖ νὰ κτίσει... σινικὸ τεῖχος ‘’ἀνοσίας ἀγέλης’’, κατὰ τοῦ κορωνοιοῦ. 

Τὴν παράδοση τῆς σκυτάλης, ἀπὸ τὴν παραφιλολογία περὶ τοῦ κορωνοϊοῦ, παρέλαβε ἤδη νέα προπαγάνδα, γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ νεόδμητου ἐμβολίου, τὸ ὁποῖο παρασκευάσθηκε μὲ τεχνολογία, ποὺ ἐγείρει τεράστια ἠθικὰ διλήμματα.

Ἡ ἱστορία τοῦ ἐμβολιασμοῦ ὑπερβαίνει τὶς δύο ἐκατονταετίες. Ξεκίνησε μὲ τὸν Edward Jenner, τέκνο ἱερέως, ὁ ὁποῖος εἶχε βαθειὰ χριστιανικὴ συνείδηση, καὶ ἔφθασε μὲ τὴν παρατηρητικότητά του στὸ πρῶτο ἐπιτυχὲς πείραμα κατὰ τῆς δαμαλίτιδος, στὶς 14 Μαρτίου 1796. Ἀπὸ ἐκεῖ προῆλθε καὶ ἡ ξενόγλωσση ὀνομασία τῶν ἐμβολίων ὡς vaccination (ἀγγλ.), vaccine (γαλλ.) вакцина (ρωσσ.), καθ’ ὅσον στὴν λατινικὴ γλώσσα ἡ λέξη vacca σημαίνει τὴν θήλεια βοῦ, δηλαδὴ τὴν δάμαλι, ἀπὸ τὸ νόσημα τῆς ὁποίας προέκυψαν τὰ ἐμβόλια.

Ἀκολούθησε ὁ Louis Jean Pasteur, πιστὸς Χριστιανὸς καὶ αὐτὸς καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς του, ὁ ὁποῖος ἀποκλήθηκε πατέρας τῆς μικροβιολογίας καὶ τῆς ἀνοσολογίας, δημιούργησε δὲ τὸ πρῶτο ἐμβόλιο κατὰ τῆς λύσσας, στὴν δεκαετία τοῦ 1880. 

Ὁ σκοπὸς τῶν ἐμβολίων εἶναι ἡ εὐαισθητοποίηση τοῦ ἀνοσοποιητικοῦ συστήματος, μὲ τὴν εἴσοδο στὸν ὀργανισμό, ἑνὸς ἀδρανοποιημένου ἢ νεκροῦ νοσογόνου παράγοντα. Μὲ τὴν διαδικασία αὐτή, τὸ ἀνοσοποιητικὸ σύστημα παράγει, ἀφ’ ἕνος μὲν ἀντισώματα γιὰ νὰ καταστρέψει τὸν παράγοντα αὐτόν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἀποκτᾶ μνήμη, ὥστε ἂν τὸν συναντήσει ἀργότερα, μὲ μία ἐνδεχόμενη ἐπαναμόλυνση, νὰ τὸν ἀναγνωρίσει καὶ νὰ νὰ δράσει καὶ πάλι καταστρεπτικὰ ἐναντίον του.

Μέσα, ὅμως, στὸν παροξυσμὸ τῆς ἐρευνητικῆς γενετικῆς μηχανῆς, ὁ ἄνθρωπος δὲν δίστασε νὰ χρησιμοποιήσει ἀκόμα καὶ ἀθέμιτες διαδικασίες, μὲ τὴν αἰτιολογία, ὅτι ὁ σκοπὸς ἁγιάζει τὰ μέσα. 

Ἔτσι, φθάσαμε στὸ σημεῖο νὰ χρησιμοποιοῦνται ἀνθρώπινα κύτταρα ἐκτρωμένων ἐμβρύων, γιὰ τὴν πειραματικὴ προεργασία παραγωγῆς ἐμβολίων, μὲ τὴν ἐπίφαση τῆς σωτηρίας τῆς ἀνθρωπότητας. 

Τὰ ἐμβόλια, κατὰ τοῦ sars-cov-2 τῶν φαρμακευτικῶν ἐταιριῶν, ποὺ προωθοῦνται σήμερα μὲ γρήγορους ρυθμοὺς καὶ ἀνερμήνευτη ἐπιμονὴ γιὰ ἀνθρώπινη χρήση, προέρχονται ἀπὸ τὴν παραπάνω ἀνθρωποκτόνο διαδικασία.

Ἀντιθέτως, τὴν ἴδια στιγμὴ ὑπάρχουν ἄλλες ἐμβολιαστικὲς δυνατότητες, ποὺ στηρίζονται στὸν κλασσικὸ καὶ ἠθικὰ ἄμεμπτο τρόπο, τὸν ὁποῖο ἡ ἴδια ἡ φύση μᾶς δίδαξε, χωρὶς νὰ προσβάλλεται ἡ ἱερότητα τοῦ ἀδιαπραγμάτευτου ἀγαθοῦ της ἀνθρώπινης ζωῆς, οἱ ὁποῖες, ὅμως, εἶναι προκλητικὰ παραθεωρημένες ἀπὸ τὶς κρατικὲς ἐξουσίες.


Ι. Ἡ παραγωγή ἐμβολίου μέ χρήση ἀνθρώπινης κυτταρικῆς σειρᾶς 

Γιὰ τὴν παραγωγὴ τοῦ ἤδη γνωστοῦ ἐμβολίου, κατὰ τοῦ sars-cov-2, ποῦ κυκλοφορεῖ, χρησιμοποιήθηκε ἡ ἀνθρώπινη κυτταρικὴ σειρὰ HEK 293. Ἡ σειρὰ αὐτὴ προέρχεται ἀπὸ ἀνθρώπινα ἐμβρυικὰ κύτταρα, τὰ ὁποῖα λήφθηκαν ἀπὸ τὸ νεφρὸ ἑνὸς ὑγιοῦς θήλεως ἐμβρύου. Τὸ συγκεκριμένο ἔμβρυο ‘’ματαιώθηκε νόμιμα’’, δηλ. ἐκτρώθηκε, σύμφωνα μὲ τὴν ὀλλανδικὴ νομοθεσία, τὸ ἔτος 1973, στὸ ἐργαστήριο Alex van der Eb στὸ Leiden τῆς Ὀλλανδίας. Ἡ ταυτότητα τῶν γονέων τοῦ ἀμβλωθέντος ἐμβρύου καὶ ὁ λόγος τῆς ἄμβλωσης, παραμένουν ἄγνωστοι.

Οἱ γνωστότερες φαρμακευτικὲς ἑταιρεῖες τῶν, κατὰ sars-cov-2, ἐμβολίων χρησιμοποίησαν τὰ κύτταρα αὐτὰ (ΗΕΚ293Τ) γιὰ νὰ ἐλέγξουν, ἂν ὄντως γίνεται ἡ ἔκφραση τῆς πρωτεΐνης τοῦ κορῶνα-ἰοῦ.

Συγκεκριμένα, οἱ δύο φαρμακευτικὲς ἑταιρεῖες, ἡ Moderna[3] καὶ ἡ Pfizer/BioNTech[4], τῶν ὁποίων τὰ ἐμβόλια ἔχουν ἐγκριθεῖ καὶ στὴν Ἑλλάδα, χρησιμοποίησαν τὴν κυτταρικὴ σειρὰ HEK 293 στὸ στάδιο Confirmatory Lab Tests (στάδιο ἐργαστηριακῶν δοκιμῶν).

Ἡ Astra/Zeneka (Oxford), ἡ ὁποία συνεργάζεται μὲ τὴν Sputnik, καὶ ἡ Jannsen[5] χρησιμοποίησαν τὴν κυτταρικὴ σειρὰ HEK 293 καὶ στὰ τρία στάδια: i. Design & Development (Σχεδιασμὸς καὶ ἀνάπτυξη) ii.Production (Παραγωγὴ) καὶ iii. Confirmatory Lab Tests (στάδιο ἐργαστηριακῶν δοκιμῶν).


Ἀπό τά παραπάνω προκύπτουν τά ἑξῆς δύο ἐρωτήματα:

α. Πῶς διατηρεῖται μέχρι σήμερα ἡ κυτταρικὴ αὐτὴ σειρά, ἀπὸ τὸ ἔμβρυο ποῦ ἐκτρώθηκε, πρὶν πενήντα περίπου χρόνια; καὶ

β. Ἡ δημιουργία τοῦ κατὰ sars-cov-2 ἐμβολίου, ἀλλὰ καὶ ἄλλων ἐμβολίων ἢ φαρμακευτικῶν παραγόντων εἶναι μονόδρομος ἢ ὄχι;

Ἀναφορικὰ πρὸς τὸ πρῶτο ἐρώτημα, γνωρίζουμε ὅτι φυσιολογικά, σὲ κάθε κύτταρο, ποὺ ὑφίσταται μίτωση ἐλαττώνονται τὰ τελομερή, ποὺ βρίσκονται στὰ ἄκρα κάθε χρωμοσώματος. Ἡ κυτταρικὴ διαίρεση θὰ σταματήσει. μόλις τὰ τελομερὴ μειωθοῦν σὲ κρίσιμο μῆκος, τὸ ὁποῖο ὀνομάζεται ‘’Ηayflick limit’’-ὅριο τοῦ Ηayflick (ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ ἀνατόμου Leonard Hayflick -1961- ὁ ὁποῖος καὶ τὸ προσδιώρισε). Ἔτσι οἱ κυτταρικοὶ πληθυσμοὶ καί, κατὰ συνέπεια ὁλόκληρος ὁ ὀργανισμός, γηράσκει. 

Γιὰ νὰ ἀκυρωθεῖ, λοιπόν, τὸ ‘’Hayflick limit’’, οἱ ἐργαστηριακοὶ ἐπιστήμονες, παράγουν οἰονεῖ ‘’καρκινικὰ κύτταρα’’ (παθολογικὰ κύτταρα ποῦ μποροῦν νὰ πολλαπλασιαθοῦν γιὰ πολλὲς γενιές, πέραν τοῦ ἐγγενοῦς φυσιολογικοῦ χρόνου ποὺ προσδιορίζεται ἀπὸ τὸ ‘’Ηayflick limit’’), καὶ τὰ ὁποία χρησιμοποιοῦνται γιὰ τοὺς διάφορους ἐρευνητικοὺς σκοπούς, σήμερα δέ, γιὰ τὸ ἐμβόλια sars-cov-2. Ἐπ’αὐτῶν τῶν ‘’καρκινικῶν’’ κυττάρων συνεχίζουν τὰ πειράματα ἐπὶ μακρόν.

Ἂς σημειωθεῖ, ὅτι γιὰ τὰ ἐργαστηριακὰ πειράματα δὲν θυσιάσθηκε μόνον ἕνα ἔμβρυο, ἀλλὰ θυσιάζονται πολλά, ὥστε μὲ βάση τὶς κυτταρικές τους σειρὲς νὰ πραγματοποιοῦνται ποικίλα ὅσα in vitro πειράματα.

Ἀναφορικὰ μὲ τὸ δεύτερο ἐρώτημα, ἂν δηλαδή, εἶναι μονόδρομος ἡ χρήση τῆς κυτταρικῆς σειρᾶς HEK 293 γιὰ τὴν δημιουργία τοῦ ἐπίμαχου ἐμβολίου, ἡ ἀπάντηση εἶναι ἀπολύτως ἀρνητική.

Αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι στὴν παραγωγή τοῦ ἀντὶ- sars-cov-2 ἐμβολίου, ἄλλες μὲν ἑταιρεῖες καὶ Ἰνστιτοῦτα χρησιμοποιοῦν τὴν παραπάνω ἀνθρώπινη κυτταρικὴ σειρά, ἄλλες ὅμως, χρησιμοποιοῦν μὴ ἀνθρώπινες κυτταρικὲς σειρές.

Ἐπὶ παραδείγματι, τὸ ‘’Ἰσραηλινὸ Ἰνστιτοῦτο, γιὰ τὴν βιολογικὴ ἔρευνα’’ {Israel Institute for Biological Research (IIBR)} δὲν χρησιμοποιεῖ σὲ κανένα στάδιο γιὰ τὴν παραγωγὴ τοῦ ἐμβολίου, ἀνθρώπινες κυτταρικὲς σειρές, ἀλλὰ κύτταρα ἀπὸ hamster καὶ κύτταρα πιθήκου. 

Ὁμοίως, στὴν Κίνα ἔχουν ἤδη δημιουργηθεῖ τρία ἐμβόλια μὲ τὸν παραδοσιακὸ τρόπο, (π.χ. BBIBP-CorV, PiCoVacc), στὴν Ἀμερικὴ στὴ Γαλλία, καὶ σὲ ἄλλες χῶρες, βρίσκονται ἤδη σὲ προκλινικὴ φάση παρόμοια ἐμβόλια, μὴ ἐξαρτώμενα ἀπὸ ἀνθρώπινες κυτταροσειρές.

Ἐπίσης, στὸ Ἰνστιτοῦτο Ἰατρικῆς ἔρευνας John – Paul ΙΙ, στὶς ΗΠΑ, χρησιμοποιοῦνται βλαστοκύτταρα ( stem cells) ἐνηλίκου ἀνθρώπου καὶ ὄχι ἐμβρύων, γιὰ ἐρευνητικοὺς ἐν γένει σκοπούς, καὶ γιὰ τὴν παραγωγὴ ἐμβολίου ἀντὶ- sars-cov-2, ἀλλὰ μὲ βραδύτερους καὶ ἀσφαλέστερους ρυθμούς[7]. Σημειωτέον, ὅτι ἡ χρηματοδότηση τοῦ ἐν λόγω Ἰνστιτούτου γίνεται μὲ προσφορὲς καὶ ὄχι μὲ κρατικὲς ἐπιχορηγήσεις.

Ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὰ παραπάνω, ἡ βάση τῆς συγκεκριμένης τεχνολογίας, γιὰ τὴν παραγωγὴ ἀντὶ-sars-cov-2 ἐμβολίου, εἶναι ἡ ἔκτρωση ἐμβρύων, δηλαδή, οἱ ἀκυρωμένοι, ὅπως τοὺς χαρακτηρίζουν, ἐνδομητρίως ἄνθρωποι, τὴν στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποίαν, ὑπάρχουν καὶ ἄλλες δυνατότητες, οἱ ὁποῖες δὲν προσβάλουν τὴν ἀξία τῆς μοναδικότητας τοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ τὴ στιγμὴ τῆς συλλήψεώς του. 


ΙΙ. Ἡ χρήση m-RNA στήν παραγωγή ἐμβολίων

1. Ἡ διαδικασία παραγωγῆς ἀντισωμάτων μὲ τὴν χρήση m-RNA

Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν συμβατικὴ διαδικασία παραγωγῆς ἐμβολίων, ὅπως ἔχει ἤδη ἐκτεθεῖ, καὶ σύμφωνα μὲ τὴν τεχνολογία παραγωγῆς ἐμβολίων μὲ m-RNA τοῦ ἰοῦ sars-cov-2, τὸ ἀντιγόνο ποῦ θὰ προκαλέσει τὴ παραγωγὴ ἀντισωμάτων, εἶναι ἡ πρωτεΐνη- ἀκίδα (spiκe -S) τοῦ ἰοῦ.

Ὁ Sars-Cov2 γιὰ νὰ εἰσέλθει στὰ κύτταρα τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος χρησιμοποιεῖ τὸ ἔνζυμο ACE-2, ποῦ ὑπάρχει στὴ μεμβράνη τοῦ κυττάρου, ὡς κυτταρικὸ ὑποδοχέα. Προσδένεται δηλαδὴ ὁ ἰὸς μὲ τὴν ἀκίδα του, τὴν πρωτείνη spike (S)] στὸ ACE -2, εἰσέρχεται στὸν ἀνθρώπινο ὀργανισμὸ καὶ δυνητικὰ μπορεῖ νὰ προκαλέσει πνευμονία ἢ μυοκαρδίτιδα[8].

Μὲ τὸ ἐμβόλιο m-RNA χορηγεῖται ἡ κατάλληλη γενετικὴ πληροφορία, ὥστε τὰ κύτταρα τοῦ ξενιστῆ (τοῦ ἀνθρώπου) νὰ ὁδηγηθοῦν στὴν παραγωγὴ ἀνοσιακὴς ἀπόκρισης, δηλ. δημιουργίας ἀντισωμάτων καὶ Τ-(λεμφο)κυττάρων. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἰδανικὸ in vitro (ἐργαστηριακὸ) σχέδιο, τὸ ὁποῖο ὅμως ἀποκκλίνει ἀπὸ τὶς προσδοκίες γιὰ τὴν in vivo (ζωντανὴ) πραγματικότητα. Ἁπλὸ παράδειγμα εἶναι ἡ ἐκτὸς ἐργαστηρίου προφανῶς ἐμφάνιση παρενεργειῶν ἄμεσων ἢ μακροχρόνιων, στὸ πραγματικὸ πεδίο ἐφαρμογῆς τοῦ ἐμβολίου.

Τὸ πλεονέκτημα τῆς τεχνολογίας αὐτῆς εἶναι, ὅτι ἐπιταχύνεται ἡ διαδικασία ἀνάπτυξής του ἐμβολίου ταχύτερα σὲ σχέση μὲ τὴν βραδύτερη παραδοσιακὴ παραγωγὴ ἐμβολίων, ἀπὸ νεκροὺς ἢ ἀδρανοποιημένους νοσογόνους παράγοντες, ποῦ εἰσάγονται στὸν ὀργανισμὸ ὡς ἀντιγόνα, γιὰ τὴν δημιουργία ἀνοσίας, ὅσο καὶ ἀπὸ ἄλλες προσπάθειες, ποῦ δὲν στηρίζονται στὰ ἐμβρυικὰ πολυδύναμα κύτταρα, ποὺ προέρχονται ἀπὸ ἀμβλώσεις.

Κατὰ συνέπεια, ἡ διαδικασία m-RNA σμικρύνει τὸ χρόνον παραγωγῆς ἑνὸς ἐμβολίου, 

δὲν σμικρύνει ὅμως καὶ τὸν χρόνον τῆς ἐμφάνισης παρενεργειῶν, γιὰ τὶς ὁποῖες, λόγω χρήσης γενετικοῦ ὑλικοῦ, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίζει ποιὲς θὰ εἶναι, πότε θὰ ἐπέλθουν, καὶ τί βαρύτητα θὰ ἔχουν στὴ γενικὴ ὑγεία τοῦ πληθυσμοῦ.


2. Ἡ ἀσφάλεια τοῦ ἐμβολίου μέ τήν χρήση γενετικοῦ ὑλικοῦ

α. Ἕνας σημαντικὸς προβληματισμὸς γιὰ τὴν ἀφάλεια τοῦ ἐμβολίου προέρχεται ἀπὸ τὸν μικρὸ χρόνο, ποῦ μεσολάβησε μεταξύ τῆς παραγωγῆς τοῦ ἐμβολίου καὶ τῆς κλινικῆς χρήσης του. Πάνω στὴ βάση αὐτὴ στηρίχθηκε, καὶ ἡ ἰολόγος καθηγήτρια Dr. Oveta Fuller στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Michigan, ἕνα ἐκ τῶν τεσσάρων μελῶν τῆς ἐπιτροπῆς ἐμπειρογνώμων της Ἀμερικανικῆς Ὑπηρεσίας Φαρμάκων (FDA), ποῦ τοποθετήθηκαν ἀρνητικὰ στὸ γενικὸ ἐμβολιασμὸ καὶ βεβαίως πολλοὶ ἄλλοι εἰδικοί, ὁ καθένας ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ δικοῦ του γνωστικοῦ ἀντικειμένου.

β. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ὠρισμένοι ἰοί, ὅπως αὐτὸς τῆς ἀνεμοβλογιᾶς λαθροβιώνει ἐπὶ ἔτη στὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, ἐπαναδιεγείρεται μετὰ ἀπὸ δεκαετίες, καὶ προκαλεῖ ἕρπητα ζωστήρα. Ἡ ἐπαναμόλυνση ἀπὸ διαφορετικὸ στέλεχος δάγκειου ἰοῦ, (ὑπάρχουν τέσσερα στελέχη) δημιουργεῖ σοβαρότατα προβλήματα, γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ δάγκειο αἱμορραγικὸ πυρετὸ ἢ δάγκειο κλονισμὸ. Τί θὰ συμβεῖ ἐνδεχομένως μὲ ἀνοσοποιημένους ξενιστὲς ἀπὸ τὸν sars-cov-2; Θὰ ἔχει ἐπίσης τὸ ἐμβόλιο σχέση μὲ ἐνδεχόμενα αὐτοάνοσα νοσήματα, ἀπὸ τὰ ὁποία ἔχει γεμίσει ὁ κόσμος κλπ.;

γ. Αὐστηρότερη γραμμὴ ἀκολουθεῖ ὁ Νομπελίστας καθηγητής κ. Luc Montagnier [9]

ὁ ὁποῖος δήλωσε, ὅτι ὁ ἰὸς sars-cov-2, ἴσως, δημιουργήθηκε τεχνητὰ στὴ Γιουχᾶν, διότι περιέχει στοιχεῖα τοῦ γενετικοῦ ὑλικοῦ τοῦ HIV (δηλαδὴ τοῦ ἰοῦ ποῦ προκαλεῖ τὸ AIDS), τὰ ὁποία κωδικοποιοῦν πρωτεῖνες, καὶ αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τυχαῖο, ὅπως χαρακτηριστικὰ τονίζει. 

Ἐπισημαίνει, ὅτι κινδυνεύουμε νὰ δοῦμε ἀπρόβλεπτες ἀνεπιθύμητες παρενέργειες, ὅπως καὶ καρκίνους. 

Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἴδιος δὲν θὰ ἐμβολιασθεῖ, προτείνει δὲ ἄλλου τύπου θεραπείες[10].

γ. Ἀναφορικὰ μὲ τὴν στάθμιση τῶν κινδύνων ἀπὸ τὸν ἴδιο κόρωνα-ἰὸ καὶ τὸ ἀντὶ-covid ἐμβόλιο, ποιὸς μπορεῖ νὰ ἀπαντήσει σήμερα; Καὶ μάλιστα, ὅταν ὁ ὑπολογιζόμενος ἀριθμὸς θανάτων συσκοτίζεται στὰ διάμεσα, μεταξὺ θανάτων ἀπὸ sars-cov-2, θανάτων μὲ sars-cov-2, καὶ ψευδῶς ἀποδιδομένων θανάτων στὸν sars-cov-2. Ἀποτελεῖ κοινὸ τόπο, πῶς ἡ διαχείρηση τῆς πανδημίας καὶ τὰ ὑπάρχοντα στοιχεῖα εἶναι τραγικῶς ἐλλειπῆ.

δ. Στὸ διακινούμενο ἐρώτημα, γιὰ τὸ ἐὰν μπορεῖ τὸ ἐμβόλιο νὰ ἐπηρεάσει τὸ DNA, ἡ ἀπάντηση εἶναι, ὅτι αὐτὸ εἶναι ἐφικτό. Μπορεῖ νὰ συμβεῖ, μέσα ἀπὸ τὴν διαδικασία τῆς ἀντίστροφης τρανσκριπτάσης, ἡ ὁποία εἶναι δυνατὸν νὰ μετατρέψει τὸ m-RNA σὲ τμῆμα τοῦ DNA? νὰ συνθέσει δηλαδὴ DNA χρησιμοποιώντας RNA τοῦ ἰοῦ ὡς καλούπι[11].

ε. Ὁμοίως, ὑπάρχει σοβαρὸς προβληματισμός, γιὰ τὸ si-RNA (RNA μικρῆς παρεμβολῆς ἢ σίγασης), διότι μὲ τὴν ἀποικοδόμηση τοῦ m-RNA, μέσα στὰ κύτταρα, ὑπάρχει κίνδυνος νὰ διευκολυνθεῖ ἡ ἔκφραση ὀγκογονιδίων.

ε. Πρόβλημα δημιουργεῖται καὶ ἀπὸ τὶς ἐπισυμβαίνουσες μεταλλάξεις τοῦ ἰοῦ. Θὰ ἀπαιτηθοῦν ἄραγε καὶ ἄλλοι τύποι ἀντισωμάτων, ποῦ σήμερα δὲν καλύπτονται ἀπὸ τὰ παραχθέντα ἐμβόλια; Τὸ ἐρώτημα εἶναι ρητορικό· προβληματίζει ὅμως τὴν ἰατρικὴ κοινότητα, ἡ ὁποία καλὸν θὰ εἶναι, νὰ μὴν παίζει ‘’ἐν οὗ παικτοῖς’’, μὲ πειραματισμοὺς σὲ ἀχαρτογράφητους χώρους. 

Κανείς δέν εὔχεται μία γενετική Χιροσίμα.


στ. Στὶς ΗΠΑ τὸ ἔτος 1976 ὑπῆρξε ἕνας θάνατος στρατιώτη, ποῦ ἀπεδόθη σὲ τύπο γρίππης τῶν χοίρων. Αὐτὸς ὁ τύπος, θεωρήθηκε, ὅτι γενετικὰ ἦτο πλησίον της θανατηφόρου ‘’ἱσπανικῆς γρίππης’’ τοῦ 1918. Σὲ ἀρκετούς, μάλιστα, βρέθηκαν θετικὰ ἀντισώματα στὴ γρίππη τῶν χοίρων. 

Τότε ὁ Διευθυντὴς τοῦ CDC (Centers for Disease Control and Prevention- Κέντρα ἐλέγχου καὶ πρόληψης ἀσθενειῶν) David Sencer πρότεινε μαζικὸ ἐμβολιασμὸ τῶν Ἀμερικανῶν. Οἱ Ἀμερικανοὶ ἀξιωματοῦχοι καὶ τὰ ΜΜΕ ἐπέμειναν νὰ ἑστιάζουν τὸ πρόβλημα σὲ ἐνδεχόμενο ἐπιδημίας, ὅμοιο μὲ αὐτὸ τῆς ἱσπανικῆς γρίππης. Ἀνέπτυξαν ταχύτατα ἕνα ἐμβόλιο μὲ τὸ ὁποῖο ἐμβολιάσθηκαν 45.000.000 Ἀμερικανοὶ δηλ. τὸ 1/4 τοῦ πληθυσμοῦ, μὲ πρῶτον ἐμβολιαζόμενον, ὑπὸ τὸ φῶς τῆς τηλοψίας, τὸν τότε Πρόεδρο Gerald Ford, καὶ μάλιστα σὲ ἔτος ἐκλογῶν.

Πέρα ἀπὸ τὰ λάθη, ποῦ ἔγιναν, οἱ ἀσφαλιστικὲς ἑταιρεῖες ἀρνήθηκαν νὰ καλύψουν τοὺς ἀσφαλισμένους, σὲ περίπτωση τυχὸν ἀνεπιθυμήτων παρενεργειῶν. Ἡ ἀμφιβολία γιὰ τὶς οἰκονομικὲς σκοπιμότητες τῶν ἑταιρειῶν κυριάρχησε στὸν Ἀμερικανικὸ λαό, καὶ λίγους μῆνες ἀργότερα, ὑπῆρξε ξέσπασμα, σὲ δεκάδες ἐμβολιασθέντων, τῆς νευρολογικῆς νόσου Guillain –Barre. Πρόκειται γιὰ σύνδρομο, ὅπου τὸ ἀνοσοποιητικὸ σύστημα ἐπιτίθενται ἐναντίον τοῦ νευρικοῦ συστήματος.

Τὸ τελικὸ ἀποτέλεσμα ἦταν ἕνας νεκρός, ἀπὸ τὸν ἰὸ τῶν χοίρων, 25 ὅμως νεκροὶ καὶ 500 προσβληθέντες ἀπὸ τὸ σύνδρομο Guillain-Barre, ἂπ΄ὅσους ἔλαβαν τὸ ἐμβόλιο.

Ὁ Gerald Ford ἔχασε τὶς ἐκλογὲς τοῦ 1976, ἀπὸ τὸν Jimmy Carter, καὶ οἱ Millar καὶ Sencer, οἱ ἐπικεφαλῆς τοῦ ἐμβολιασμοῦ, ἀπολύθηκαν. Στὴ συνέχεια ἡ ἀμερικανικὴ κυβέρνηση ἔδωκε προτεραιότητα στὴν προστασία τοῦ πληθυσμοῦ, μὲ μέτρα ἐκτός τοῦ ἐμβολιασμοῦ.

Ἡ ‘’ὀπίσθια ὅραση’’, ὅπως χαρακτηρίσθηκε, τοῦ 1918, 1957 καὶ 1968, πάνω στὴν ὁποία στηρίχθηκαν οἱ εἰδικοὶ γιὰ τὸν ἐμβολιασμό, δὲν ὠφέλησε, ἀλλὰ ἔβλαψε.

Οἱ δρόμοι τῆς ‘’ἐπιδημίας’’ τοῦ 1976 καὶ αὐτῆς τοῦ sars-cov-2 εἶναι παράλληλοι: Ὑψηλὰ κέρδη, ἀπρόβλεπτες συνέπειες, ὑπεροχὴ τῆς πολιτικῆς βούλησης, ποῦ κατευθύνεται ἀπὸ τὸ ‘’πολιτικῶς ὀρθόν’’, κατευθυνόμενη ἐπιστήμη, μὲ πολιτικὴ καὶ δικαστικὴ κάλυψη, πολιτικοοικονομικὲς σκοπιμότητες· τὸ μὲν 1976 στόχος ἦτο τὸ κέρδος τῶν ἐκλογῶν στὴν Ἀμερική, σήμερα δὲ ἡ πυροδότηση τῆς ‘’Μεγάλης ἐπανεκκίνησης’’, μὲ ὄχημα τὸν sars-cov-2, καὶ κινητήρια δύναμη, ὅπως καὶ στὴν Ἀμερικὴ τοῦ G. Ford, τὰ ἀργυρώνητα ΜΜΕ. 

ζ. Κανείς, ἐνυπόγραφα, δὲν ἐγγυᾶται τὴν ἀσφάλεια τοῦ ἐμβολίου. 

Ἡ πειθὼ γιὰ τὸ ἐμβόλιο στηρίζεται στὴν ἄγνοια, τὸ φόβο, τὴν ἔλλειψη δημοσίου διαλόγου, τὴν πληρωμένη προπαγάνδα, καὶ τὴν συκοφάντηση, ὅσων ἔχουν ἀντίθετη ἄποψη. 

η. Πέραν τῶν παραπάνω προβληματισμῶν, πρέπει νὰ προστεθεῖ καὶ ὁ ἀμοραλισμὸς τῶν φαρμακευτικῶν ἐταιρειῶ, οἱ ὁποῖες ἐμπλέκονται κατὰ ἕνα μεγάλο μέρος σὲ μεγάλα οἰκονομικὰ σκάνδαλα, γεγονός,

Μὲ αὐτὰ τὰ δεδομένα γίνεται κατανοητὸς ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖον, ἡ ἐγκυρότητα τῶν ἐπισήμων ἀνακοινώσεων βρίσκεται στὸ ναδίρ, μέσα στὴ συνείδηση ἐκείνων, στοὺς ὁποίους δὲν κυριαρχεῖ ὁ συνεχῶς τροφοδοτούμενος φόβος, ἀλλὰ ἐπιβιώνει ἡ κοινὴ λογική.


ΙΙΙ. ΒΙΟΗΘΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

1. Ἐπί τῆς παραγωγῆς τοῦ ἐμβολίου

α. Εἶναι προφανές, ὅτι τίθεται μεῖζον βιοηθικὸ ζήτημα, ἐφ’ ὅσον τὸ προσδοκώμενο ἀποτέλεσμα τοῦ ἐμβολίου καὶ κάθε ἐμβολίου, μὲ τεχνολογία, ποῦ στηρίζεται στὴν κυτταρικὴ σειρὰ HEK 293, ἢ σὲ ἄλλες ἀνθρώπινες κυτταροσειρές, (π.χ. Ἱ-38 καὶ MRC-5) ἔχει ὡς προϋπόθεση τὴν ἄμβλωση. Ὁμοίως, τὸ ἴδιο ζήτημα προκύπτει καὶ στὴν περίπτωση χρήσης ἐμβρύων, μετὰ ἀπὸ ἐξωσωματικὴ γονιμοποίηση, τὰ ὁποία βρίσκονται ὑπὸ ἐργαστηριακὲς καὶ ὄχι ἐνδομητρικὲς συνθῆκες, εἴτε ὡς ὁλοδύναμα, εἴτε ὡς πολυδύναμα.

Ἀπὸ τὴ στιγμή, κατὰ τὴν ὁποία συμβαίνουν τὰ παραπάνω, ἡ ἴδια ἡ ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς ἐξουθενώνεται, στὰ ἄδυτα τῶν ἐργαστηρίων, καὶ οἱ βιολογικές μας παρακαταθῆκες, ὅπως ὁ Δημιουργὸς τὶς ὤρισε, γίνονται ἀντικείμενο ἄθεσμων καὶ ἀνήθικων χρήσεων, ἀπὸ τὶς διαβρωμένες συνειδήσεις τῶν βιοϊατρικῶν ἐπαγγελματιῶν. Ἠθικοὶ καὶ φυσικοὶ δράστες εἶναι πράγματι, αὐτοί, ποῦ ‘’ψοφᾶνε’’ γιὰ πρεμιέρες καὶ ‘’λένε, ὅτι ἐδῶ θυμίζει θειάφι, ὅταν ὅλοι οἱ ἄλλοι φράζουν τὴ μύτη τους’’[13].

Μοναδικὴ ἐλπίδα στὴν ἀνάλγητη αὐτὴ συμπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τοῦ συνανθρώπου του, εἶναι η πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἀναγνωρίζει καὶ σέβεται τὸν ἄνθρωπον ὡς εἰκόνα Θεοῦ, ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ στιγμὴ τῆς συλλήψεώς του. 

β. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ διὰ τεσσάρων Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων (Γ’,Δ’, Ε’ καὶ Στ’), ἀναγνωρίζει τὸν ἄνθρωπον ὡς τέλειον ἐξ ἄκρας συλλήψεως. 

Ἄλλωστε ἡ γενετικὴ ταυτότητα τοῦ πρώτου κυττάρου, τοῦ ζυγωτοῦ, εἶναι ἡ ἴδια μὲ αὐτὴ διὰ τῆς ὁποίας ἀναγνωρίζεται ἡ ταυτότητα τοῦ συγκεκριμένου ἀνθρώπου καὶ μετὰ τὸν βιολογικὸ θάνατον. 

Ὁ Κύριος, ὡς ὁ πρὸ αἰώνων Ἀρχέτυπός της δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου, σαρκώθηκε στὴν Θεοδόχο Μήτρα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καὶ ὑποστατικὰ ἐξ ἄκρας συλλήψεως ἤνωσε τὸν ἐκ τῆς Παρθένου Μαρίας ‘’ληφθέντα ναόν’’ μὲ τὴν θεία Φύση, ἀτρέπτως ἀσυγχύτως καὶ ἀδιαιρέτως.

Ὡς ἐκ τούτου ὁποιαδήποτε παρέκκλιση ἀπὸ τὴν καταστατικὴ αὐτὴ ἀρχὴ τῆς πίστεώς μας, προσβάλλει τὴν θεία Δημιουργία καὶ κατὰ συνέπεια βρίσκεται, ἀπολύτως, ἔξω ἀπὸ τὸ δόγμα καὶ τὸ ἦθος τῆς Ἐκκλησίας.

γ. Ἡ προσφάτως ληφθεῖσα ἀπόφαση τῆς ΔΙΣ γιὰ τὴ στήριξη τοῦ ἐμβολίου ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. 

Δημιουργεῖ μάλιστα ἐρωτηματικὰ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ σχετικὴ πρὸς τὸ θέμα αὐτὸ γνωμοδότηση τῆς Ἐπιτροπῆς Βιοηθικῆς της Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅπως ἀποκάλυψε ὁ Σεβασμιώτατος Ἐκπρόσωπος Τύπου, δὲν δόθηκε στὴ δημοσιότητα, ὥστε τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας νὰ τύχει τῆς δεούσης ἐνημέρωσης καὶ δυνατότητας ἀξιολόγησής της.

δ. Ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία, δὲν ἔχει καθαρὸ παρελθὸν στὴν ἀξιολόγηση τοῦ ἐμβρύου ἀνθρώπου, ὡς τελείου ἀνθρώπου, ἐξ ἄκρας συλλήψεως. 

Παρὰ τὴν ἀποδοχὴ καὶ ὑπογραφὴ τῶν δογματικῶν Ὁρῶν πίστεως, ποῦ προαναφέραμε, ἐξέπεσε μὲ τὸν Θωμὰ τὸν Ἀκινάτη, ὁ ὁποῖος ἀκολούθησε τὴν λανθασμένη ἀριστοτελικὴ γραμμή, περὶ τοῦ ἐμβρύου καὶ ἀγνόησε τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Ἔτσι, γιὰ ἑξακόσια περίπου χρόνια ὁ Ρωμαιοκαθολικισμος ἀνεγνώριζε ὡς ἔμψυχον ὂν τὸν ἄνθρωπον, ἀπὸ τὸν τέταρτο μήνα τῆς ἐνδομήτριας ζωῆς του. Μόλις τὸ 1869 ἐπανῆλθε στὴν τάξη τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἔκτοτε ἀναγνωρίζει τὸν ἄνθρωπον ὡς εἰκόνα Θεοῦ ἀπὸ τῆς ἄκρας συλλήψεώς του. 

Ὑποστρέφει ὅμως, σήμερα, κατὰ μέρος, καὶ πάνω στὸ ἐρώτημα περὶ τοῦ συγκεκριμένου ἐμβολίου, ἰσχυριζόμενος, ὅτι ἡ παραγωγὴ τοῦ ἐμβολίου εἶναι ἄσχετη ἀπὸ τὴν ἱστορική του σύνδεση μὲ τὴν ἔκτρωση. Ὡς ἐκ τούτου οἱ ἐπιστήμονες κατὰ τὸ Βατικανὸ εἶναι ἠθικὰ ἐλεύθεροι, στὴν παραγωγὴ τοῦ ἐμβολίου μετὰ ἀπὸ ἔκτρωση![1]


2. Ὡς πρός τόν ἐμβολιασμό

Βασικὴ ἰατρικὴ ἀρχή, ποῦ διατύπωσε ὁ Ἱπποκράτης εἶναι, ὅτι ‘’(δεῖ) ἀσκέειν, περὶ τὰ νουσήματα, δύο, ὠφελέειν, ἢ μὴ βλάπτειν“[15]. Δηλαδή, γιὰ νὰ ἀσκήσει ὁ ἰατρὸς τὴν θεραπευτική του τέχνη ἀπέναντι στὰ νοσήματα, πρέπει νὰ ἔχει ὑπ΄ ὄψη τοῦ δύο πράγματα: ἢ νὰ ὠφελήσει ἢ τουλάχιστον νὰ μὴ βλάψει.

Ποιὰ εἶναι ἡ πραγματικότητα μὲ τὴν διαχείρηση τοῦ sars-cov-2 καὶ ἰδιαιτέρως μὲ τὴν καταβαλλόμενη προσπάθεια ὑποχρεωτικῆς ἐπιβολῆς τοῦ ἐμβολίου;

-Ἀσάφεια στὶς ἰατρικὲς ὁδηγίες, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ἐμφάνισης τῆς ἰώσεως sars-cov-2

-Ἀντιφατικὲς δηλώσεις τῶν ἴδιων τῶν μελῶν τῆς ἐπιτροπῆς, ποῦ συνέστησε ἡ Πολιτεία. 

-Ἔλλειψη δημοσίου διαλόγου. Ἀτολμία τῶν μελῶν τῆς κρατικῆς Ἐπιτροπῆς νὰ ἀντιπαραταχθοῦν ἐπιστημονικὰ καὶ νὰ διαφωτίσουν τὸν λαό, σὲ δημόσιο διάλογο, μὲ ὁμολόγους συναδέλφους τους, οἱ ὁποῖοι προτείνουν διαφορετικὲς στρατηγικέ,ς ἀπὸ τὶς ἐφαρμοσθεῖσες μέχρι σήμερα. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ βρισκόμαστε μπροστὰ σ’ ἕνα διχασμὸ τοῦ ἰατρικοῦ κόσμου, ὡς πρὸς τὴν διαχείριση τῆς ἰώσεως, ποῦ ἂν μὴ τί ἄλλο, ἀποκαλύπτει στοιχειῶδες δημοκρατικὸ ἔλλειμα στὴν ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας.

-Ἀνάπτυξη κατὰ τὴν περίοδο αὐτή, μίας ἐγωπαθοῦς συμπεριφορᾶς μερίδας κρατικῶν λοιμωξιολόγων καὶ ἐπιδημιολόγων, οἱ ὁποῖοι ‘’θόλωσαν’’ ἀπὸ τὴν δημοσιότητα καὶ ἄρχισαν ‘’νὰ κουνοῦν τὸ δάκτυλο στὸν ἑλληνικὸ λαό.’’ Ξέχασαν μέσα στὴ σύγχυσή τους καὶ τὸ Σύνταγμα καὶ τὶς διακηρυκτικὲς ἰατρικὲς ἀρχές, ὅπως αὐτὲς καταγράφονται ἐπιμελῶς, στὸν κώδικα Ἰατρικῆς Δεοντολογίας.[16]

-Ἐπιμελὴς καὶ ἀνίερη προσβολὴ καὶ κατασυκοφάντηση, τῶν ἱερῶν καὶ ὁσίων τῆς ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς πίστεώς μας, πάνω στὴν ὁποία στήθηκε ἡ ἐλευθερία τοῦ Γένους μας.

-Συμμαχία Πολιτείας καὶ ἔνιων Ἱεραρχῶν, κατὰ ἐνσυνειδήτων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλὰ καὶ πλήθους εὐσυνειδήτων Κληρικῶν, μὲ τὴν ἐκτόξευση χύδην χαρακτηρισμῶν ἐναντίον τους, ὡς ‘’ψεκασμένων, συνωμοσιολόγων, ἀντιεμβολιαστῶν, ἀκραίων, ἐγωιστῶν’’ κλπ. στοὺς ὁποίους μάλιστα ἀξίζει καὶ ‘’χαστούκι’’(sic), γιὰ νὰ συνέλθουν.

Ἐὰν τὰ παραπάνω συνιστοῦν τὸ μέτρο μιᾶς ὀρθολογικῆς ἐκτίμησης ἑνὸς προβλήματος, στὴν κοινωνική μας ζωή, ἀφ΄ ἑνὸς μὲν οἱ λέξεις ἔχουν χάσει τὸ νόημά τους, ἀφ’ ἑτέρου δέ, ἡ παραπάνω ἰπποκρατικὴ ἀποστροφὴ εἶναι ἀδύνατον νὰ βρεῖ τόπο γιὰ νὰ σταθεῖ.


β. Τό νόημα τῆς ἀγάπης

Ἐπειδὴ ἀφελῶς διακινεῖται μέσα τὴν Ἐκκλησία καὶ ὄχι μόνον, ὅτι ἀποτελεῖ καθῆκον ἀγάπης ἡ ὑποχρέωση τῆς συμμόρφωσής μας πρὸς τὶς διάτρητες πολιτικοϊατρικὲς ἐντολές, περὶ τὸν sars-cov-2, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐξορύξουμε ἀπὸ τὴν ἐμπειρία τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, ἕνα κορυφαῖο παράδειγμα ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης, κατὰ μίμηση τῆς διδασκαλίας καὶ τοῦ σταυρικοῦ παραδείγματος τοῦ Κυρίου.

Στὸ λοιμὸ τοῦ Κυπριανοῦ, ποῦ ἀνέκυψε τὸ 250 μ.Χ., οἱ Χριστιανοὶ τῆς Ἀλεξάνδρειας, πρεσβύτεροι καὶ διάκονοι καὶ λαϊκοί, χωρὶς νὰ ὑπολογίζουν τὶς συνέπειες γιὰ τὸν ἑαυτό τους, ἔκαναν ἐπισκέψεις στοὺς ἀρρώστους, τοὺς προσέφεραν τὶς ὑπηρεσίες τους, τοὺς περιποιοῦνταν «ἐν Χριστῷ» καὶ πέθαιναν πολὺ εὐχαρίστως μαζί τους, ἀφοῦ προηγουμένως πάθαιναν μόλυνση ἀπὸ τὴν ἐπαφή τους μὲ τοὺς ἄλλους, κολλοῦσαν τὴν ἀρρώστια ἀπὸ τοὺς πλησίον καί, μὲ τὴ θέλησή τους, δοκίμαζαν τοὺς πόνους. Ὄντως, «Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἴνα τὶς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῆ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ»[17]. 

Ἀντίθετα οἱ εἰδωλολάτρες ἀπέφευγαν τοὺς ἀγαπημένους τους καὶ τοὺς πετοῦσαν στοὺς δρόμους μισοπεθαμένους, καὶ τοὺς νεκρούς, τοὺς ἔριχναν ἄταφους στὰ σκουπίδια, στὴν προσπάθειά τους νὰ μὴν τοὺς πλησιάσει ὁ θάνατος, πράγμα ποὺ δὲν ἦταν εὔκολο νὰ ἀποφύγουν, παρ’ ὅλο ὅτι μηχανεύονταν πολλά».[18]

Μπροστὰ στὸ κορυφαῖο αὐτὸ παράδειγμα τῶν Χριστιανῶν τῆς Ἀλεξάνδρειας, ἡ σύγχρονη νόσος τῆς ἀγαποπληξίας ἀκυρώνεται. 

Μία ζωή, μὲ πορεία ἀπὸ τὰ μνημόνια, στὰ ἐμβόλια, πάντοτε γιὰ τὸ ''καλό'' μας, συνιστᾶ ἀτίμωση τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας μας. 

Μαζὶ μάλιστα μὲ τὴν μακροχρόνια προεργασία τῆς ἀμφισβήτησης τοῦ Σταυρωθέντος Χριστοῦ, ἔχει ἤδη ἐγκαταλειφθεῖ ἕνα μοναδικὰ περήφανο στὴν Ἱστορία τοῦ κόσμου Γένος, ἀπὸ τὴν ἔνθεη θυσιαστικὴ ζωή, σὲ πορεία πνευματικῆς, κοινωνικῆς, ψυχολογικῆς καὶ οἰκονομικῆς αὐτοκτονίας.

Ὅσον ἀφορᾶ τὴν ὑπ. ἀριθ. πρωτ. 2997/ 24 Ἰουνίου 1864, Ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μὲ τὴν ὁποία συστήνεται ἐκθύμως στὸν ἑλληνικὸ λαὸ ὁ ἐμβολιασμὸς κατὰ τῆς εὐλογιᾶς, κάθε παραλληλισμὸς μὲ τὴν τρέχουσα κατάσταση, εἶναι τουλάχιστον ἀτυχής.

Ἡ Ὀρθόδοξος Χριστιανικὴ Θεολογία δὲν ἀρνεῖται τὸν ἐμβολιασμό, ὅπως καὶ κάθε ἄλλη ἔλλογη ἰατρικὴ πράξη. Ἀρνεῖται ὅμως διαρρήδην, κάθε ἀντίληψη ἢ προσπάθεια, ποῦ μειώνει τὴν ἀνθρώπινη ἀξία, στερεῖ τὸ δικαίωμα τῆς ἐνημέρωσης, καὶ ἐγκλωβίζει τὴν λογικὴ στὸ ζόφος τοῦ φόβου, σὲ σημεῖο ποῦ νὰ ἐπαληθεύεται ἡ μονοστιχη ἀποστροφὴ τοῦ Μενάνδρου, ὅτι «Βίος βίου δεόμενος οὐκ ἔστι βίος»[19] (Ζωὴ ποῦ ἔχει ἀνάγκη τὴν ἐπιβίωση, δὲν εἶναι ζωή).


Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς

Κατὰ τὴν πρώτη ὤση τοῦ ἰοῦ sars-cov-2, τὴν Ἄνοιξη τοῦ παρελθόντος ἔτους 2020, βάρυνε ἡ ἀκοή μας ἀπὸ τὸν ἀκαταμάχητο μηρυκασμὸ τοῦ συνθήματος, «Μένουμε σπίτι», ἐκ μέρους Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν, ποῦ εἶχαν ὡς στόχο νὰ περάσει, ἀγελαίως, στὸ νοῦ τῶν ἀνθρώπων, τὸ παραπάνω μήνυμα, συντασσόμενοι στὴν εὐθεία τῆς πολλὰ ἀδικησάσης τὴν Ἐκκλησίαν, Πολιτείας.

Γιὰ νὰ συγκαλυφθεῖ μάλιστα τὸ χάσμα τῆς πνευματικῆς ζωῆς τῶν Χριστιανῶν, ποῦ δημιουργήθηκε ἀπὸ τὰ κλεισμένα Θυσιαστήρια, στρατολογήθηκαν ἀνήκουστες ἱστορικοθεολογικὲς ἀστοχίες, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω ἐπιεικῆ χαρακτηρισμό, ὡς αὐτὴ τὴν περὶ τῆς ‘’κὰτ’οἶκον Ἐκκλησίας’’, ἢ καὶ τῆς χρήσης τῆς τηλοψίας, ὡς οἰκογενειακοῦ προσευχητικοῦ μέσου, μετὰ κηρῶν καὶ θυμιάματος, καὶ τῆς ἀτομικῆς προσευχῆς, ἡ ὁποία, κατὰ τὶς κυβερνητικὲς ἑρμηνεῖες, ἔγκειται στὴν φευγαλέα εἴσοδο τοῦ πιστοῦ στὸ Ναό, ‘’γιὰ νὰ ἀνάψει τὸ κερί του’’.

Παρέλκει νὰ ἀναφερθῶ στὴν, ‘’ἀπ’ τὴν ἀνάποδη’’, ‘’πρωτοπορία’’ ἄλλων Ἱεραρχῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπαγόρευσαν τὸν ἀσπασμὸ τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων, τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς ἱερατικῆς χειρός.

Ὁ Μητροπολίτης Ἐδέσσης Ἰωὴλ μᾶς θυμίζει, ὅτι ὁ ἔμπειρος τοῦ Ἀκτίστου Φωτός, ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, κατασπαζόνταν μὲ πολὺ πόθο τὰ χέρια τοῦ ἱερουργήσαντος ἱερέως, μετὰ τὴν θεία λειτουργία καὶ ἔλεγε, ὅτι ‘’ὁ ἱερέας δὲν ἔχει δικά του χέρια[20]’’. Ὄντως διὰ τῶν χειρῶν τοῦ ἱερέως, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐκχέεται στὸν κόσμον καὶ τὸν ἁγιάζει. 

Συνεπῶς, ὁ ὁποιοσδήποτε καὶ οἱουδήποτε ἀξιώματος καταξιωθεῖς φρονεῖ τὰ ἀντίθετα πρὸς αὐτά, ποῦ μᾶς κληροδότησαν οἱ ἅγιοι, πάσχει ἀπὸ τὴν αἵρεση τοῦ Βαρλααμιτισμοῦ. Στὴν δεύτερη ὤση τοῦ sars-cov-2, μὲ τὸν ἐπισημώτερο τρόπο στάλθηκε ἰσχυρὸ μήνυμα προτροπῆς πρὸς τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἐμβολιασθοῦν, ἀφοῦ ἐκ τῶν πρώτων ἐμβολιάσθηκε Ἱεράρχης, σὲ δημόσια θέα, δίχα Συνοδικῆς διαγνώμης.

Ἔχουμε βαθύτατη τὴν αἴσθηση, ὅτι ζοῦμε, de facto, σὲ ‘’λόγω καὶ ἔργω’’ ἐνεργούμενο διωγμὸ τῆς Ἐκκλησίας, μὲ ἐργώδη καὶ συντονισμένη προσπάθεια ἀπώθησής Της, στὸ περιθώριο τῆς ζωῆς μας.

Δὲν ἐπιθυμοῦμε ἡ Ἐκκλησία μας νὰ συμβάλλει ἔστω καὶ ἀθέλητα στὴν ἐπιχειρούμενη «Μεγάλη Ἐπαναφορὰ» ἢ «Μεγάλη Ἐπανεκκίνηση» (The Great Reset), στὰ πλαίσια τῆς παγκοσμιοποίησης, 

ἡ ὁποία σήμερα ἐπιχειρεῖται μὲ τὴν χειραγώγηση τῶν μαζῶν, πάνω στὶς τρομολάγνες ράγες τοῦ κορόνα-ἰοῦ, καὶ τὸ ἀφήγημα περὶ τῆς ‘’σωτηρίας’’ μας, ποῦ στήθηκε μὲ ὄχημα τὸ ἐμβόλιο. Καὶ συνεχίζουν νὰ στήνονται τέτοια ἐγκλήματα ‘’γιὰ τὸ καλό μας’’, πάνω στοὺς ἀποτρόπαιους φόνους ἐμβρύων ἀνθρώπων.

Ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης, σὲ μία ἐκ βαθέων συνέντευξή του πρὸ ἐτῶν ἐπεσήμανε τὰ ἑξῆς: ‘’Βλέπω τὴ βία νὰ ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω ἀπὸ ἄνομες συμμαχίες καὶ προσυμφωνημένες ὑποδουλώσεις. Δὲν θὰ πρόκειται γιὰ τοὺς φούρνους τοῦ Χίτλερ ἴσως, ἀλλὰ γιὰ μεθοδευμένη καὶ οἰονεῖ ἐπιστημονικὴ καθυπόταξη τοῦ ἀνθρώπου. Γιὰ τὸν πλήρη ἐξευτελισμό του. Γιὰ τὴν ἀτίμωσή του.’’

Πιστεύουμε, ὅτι δι’ εὐχῶν Σας, ἔχουμε τὴν ὑποχρέωση νὰ ἀμυνθοῦμε σύμφωνα μὲ τὰ ἱερὰ ὑποδείγματα τῶν θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ‘’κατὰ παντὸς ὀλεθρίου καὶ σκοτεινοῦ παραπτώματος’’, ὁσάκις ἡ ἀληθινὴ πίστη καὶ τὸ χριστώνυμο ἦθος προσβάλλονται καὶ ἀμφισβητοῦνται. Τὰ ἅγια τῆς πίστεως δὲν χαρίζονται, οὔτε γίνονται ἀντικείμενο διαπραγματεύσεων!

Τὰ μυρίπνοα λείψανα τῶν ἁγίων μας καὶ τὰ ἱερὰ κόκκαλα τῶν ἐν Χριστῷ τελειωθέντων προγόνων μας, γιὰ τὴν ἐλευθερία, εἶναι αὐτά, ποῦ μᾶς κληροδοτοῦν τὴν μοσχοβολιὰ τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας.

Ἀληθινὴ ἐλευθερία ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας γνωρίζουμε, ὅτι εἶναι ἡ καταλλαγή μας μὲ τὸν Θεό. 

Κάθε ἄλλη ‘’ἐλευθερία’’ εἶναι ψευδώνυμη, ἵππος δούρειος, ἀναύγητος σκλαβιά.

Μετά βαθυτάτου σεβασμοῦ

π. Στυλιανός Ἐμμ. Καρπαθίου
Θεολόγος Ψυχίατρος,

 Δρ Βιοηθικῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Σημείωση:

Μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ παραπάνω κειμένου, λάβαμε γνώση τοῦ ἀνακοινωθέντος, ποῦ ἐξέδωκε ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος, μετὰ τὶς Συνεδριάσεις Αὐτῆς, κατὰ τὴν 12η καὶ 13η Ἰανουαρίου 2021.

Ἐπὶ τοῦ ἀνακοινωθέντος, ἔχουμε νὰ παρατηρήσουμε τὰ ἀκόλουθα:

1. Ὁ συντάκτης τῆς ζ’ παραγράφου τοῦ ἀνακοινωθέντος, ἢ ἐξ ἀγνοίας ἢ παρελκυστικῶς γράφει, ὅτι, ‘’τὰ ἐμβόλια κατά του covid-19 πού ἐπὶ τοῦ παρόντος χρησιμοποιοῦνται στὴν Πατρίδα μας, δὲν ἀπαιτοῦν τὴν χρήση καλλιεργειῶν ἐμβρυϊκῶν κυττάρων γιὰ τὴν παραγωγή τους.’’

Ἀντιθέτως, πρὸς τοὺς παραπάνω ἰσχυρισμούς, τὸ ἀληθὲς εἶναι, ὅτι τὰ ἐμβόλια κατὰ τοῦ covid-19, ποὺ ἐπὶ τοῦ παρόντος χρησιμοποιοῦνται στὴν Πατρίδα μας, ἐργαστηριακῶς χρήζουν τῆς κυτταρικῆς σειρᾶς Human embryonic kidney 293 cells (HEK 293), «ἡ ὁποία προέρχεται, ἀπὸ ἀνθρώπινα ἐμβρυικὰ κύτταρα, τὰ ὁποῖα λήφθηκαν ἀπὸ τὸ νεφρὸ ἑνὸς ὑγιοῦς θήλεως ἐμβρύου. Τὸ συγκεκριμένο ἔμβρυο ‘’ματαιώθηκε νόμιμα’’, δηλ. ἐκτρώθηκε, σύμφωνα μὲ τὴν ὀλλανδικὴ νομοθεσία, τὸ ἔτος 1973, στὸ ἐργαστήριο Alex van der Eb στὸ Leiden τῆς Ὀλλανδίας.» (Βλ. παραπάνω ἡμέτερο κείμενο: Ι. Ἡ παραγωγὴ ἐμβολίου μὲ χρήση ἀνθρώπινης κυτταρικῆς σειρᾶς) 

2. Σύμφωνα μὲ τὸ ἀνακοινωθέν, ‘’ἡ ἐπιλογὴ τοῦ ἐμβολιασμοῦ δὲν εἶναι ζήτημα τόσο θεολογικὸ ἢ ἐκκλησιαστικό, ἀλλὰ κυρίως ἰατρικὸ-ἐπιστημονικό.’’

Ἀντιθέτως, κάθε ἰατρικὴ πράξη καὶ ἐνέργεια γιὰ νὰ εἶναι θεοφιλὴς καὶ ἀκατάκριτος, ὀφείλει νὰ σέβεται τὸν ἄνθρωπο ἐξ ἄκρας συλλήψεως καὶ γενικώτερα, νὰ βρίσκεται μέσα στὸ γράμμα καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου. Γι’ αὐτὸ ἡ ἐπιλογὴ τοῦ ἐμβολιασμοῦ εἶναι ζήτημα πρωτίστως θεολογικὸ καὶ ἐκκλησιαστικὸ καὶ ἡ ἀποδοχὴ τοῦ ἐμβολιασμοῦ, μὲ τὶς προϋποθέσεις, πάνω στὶς ὁποῖες στηρίχθηκε ἡ παραγωγὴ τῶν συγκεκριμένων ἐμβολίων, συνιστᾶ ἔκπτωση ἀπὸ τὴν ὀρθὴ Πίστη καὶ ζωή.

3. Πράγματι, ὁ ἐμβολιασμὸς πρέπει νὰ ἀποτελεῖ ἐλεύθερη προσωπικὴ ἐπιλογὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου, μετὰ ὅμως, ἀπὸ ἐπισταμένη καὶ σοβαρὴ ἐνημέρωση, ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὸν τρόμο, ποῦ δημιουργεῖ ἡ συνεχὴς παραπληροφόρηση. ‘’Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς’’.[23]

Μετά σεβασμοῦ, π. Στυλιανός Καρπαθίου

Παραπομπές

[1] Λαοκόων, στην Αινειάδα του Βιργιλίου : “Τimeo Danaos et dona ferentes”

[2] The Advisory Committee (Robert S Daum, C. Estuardo Aguilar-Cordova, Donald Blair, John Coffin, James Cook, Michael Decker, Pamela S. Diaz), United states of America, Food and Drug Administration, Center for Biologics Evaluation and Research: Vaccines and Related Biological Products Advisory Committee, meeting 16-5-2001.




[6] Hayflick L, Moorhead PS (1961). "The serial cultivation of human diploid cell strains". Exp Cell Res . 25 (3): 585–621. Hayflick L. (1965). "The limited in vitro lifetime of human diploid cell strains". Exp. Cell Res . 37 (3): 614–636.

[7] John-Paul II, Medical Research Institute, Campaign for a Covid-19 Vaccine.

[8] Li W, et al. Angiotensin-converting enzyme 2 is a functional receptor for the SARS coronavirus. Nature. 2003;426:450-4. · Romero CA, Orias M and Weir MR. “ Novel RAAS agonists and antagonists: clinical applications and controversies.’’ Nature reviews Endocrinology. 2015;11:242-52.)

[9] Νόμπελ Ιατρικής του 2008, για την ανακάλυψη του ιού της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας.

[10] Στην εκπομπή της France Soir με τον Richard Boutry, στις 17-12-20.


[12] Richard Fisher 22nd September 2020 BBC. - Cristopher Klein 2 September 2020 https://www.history.com/news/swine-flu-rush-vaccine-election-year-1976. -ΤΑ ΝΕΑ ΤΕΑΜ, 22 Οκτωβρίου 2005.

[13] Testart Jacques, L’ oef transparent, Éd.Flammarion, Paris 1986, σελ. 35.

[14] Congrecation for the doctrine of the faith, Note on the morality of using some anti-Covid-19 vaccines. Υπογράφεται από τον Luis F. Card. Ladaria, S.I.

[15] Ιπποκράτους, Επιδημιών Α,ΧΙ.

[16] Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας, Αρθρο 12.1 και 12.2(β) {Nόμος υπ΄αριθμ. 3418/ΦΕΚ 287/28-11-2005}

[17] Ιωάννης, 15,13.

[18] Διονυσίου Αλεξανδρείας, Εορταστική επιστολή προς τους εν Αλεξανδρεία αδελφούς. Περί αυτής βλ. Ευσεβίου Καισαρείας, Εκκλησιαστική ιστορία, Ζ,22, ΒΕΠΕΣ, Τόμ. 20,σελ. 27. Πρβλ. Cypriani, De mortalilate cap. 15.

[19] Bibliotheca Augustana, Μένανδρος, Γνώμαι μονόστιχοι, 115.


[21] Klaus Schwab, Thierry Malleret , Covid-19: The Great Reset, Paperback – July 9, 2020. (Οι παραπάνω δύο συγγραφείς, είναι ανώτερα στελέχη, του διεθνιστικού Παγκοσμίου Οικονομικού Φόρουμ (WEF)}

[22] Συνέντευξη στη Σούλα Αλεξανδροπούλου, « Καθημερινή», 02-11-1975 ( Βλ. και Ελύτης «Προφητικόν» από το Ἁξιόν εστι»).

[23] Ιωάννου, 8,32.

ΥΓ: Δείτε και ποια είναι τα μέλη της επιτροπής της θεσμικής Εκκλησίας, η οποία έκρινε πως τα εμβόλια είναι ηθικώς αποδεκτά (μέσα σε αυτή την επιτροπή ο Σωτήρης Τσιόδρας) πατώντας κλικ ΕΔΩ.