ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Οι άγιοι Ανάργυροι της 1ης Νοεμβρίου & ο άγιος Δαβίδ της Εύβοιας


Ξεκινά ο Νοέμβρης με δυο άγιους Γιατρούς! - Τι είδους γιατρούς θέλουμε...

Το προνήπιο του Προδρόμου, το ταχύπλοο ρασάκι, ο άγιος Δαβίδ ο Γέροντας...

Και με την ευκαιρία: Αφιέρωμα στο Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη, ηγούμενο της μονής του οσίου Δαβίδ


Εικ. από εδώ
Αθώες Κυριακές και αθώες ψυχές στην αυλή των αγίων Αναργύρων, των γειτόνων μας 

Σκισμένα τζιν και σκισμένες καρδιές, κι ένα λιανοκόριτσο που θυσιάστηκε

Αγία Ελένη, η νεομάρτυρας του Πόντου!

Άγιοι στις 1 & 2 του Νοέμβρη!
 

Εμπόδια για την επίσκεψη της Θείας Χάριτος στον άνθρωπο

 

Γνώσεσθε την αλήθειαν, Προσκυνητής
 
Ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος επισημαίνει πως υπάρχουν και μερικές αδυναμίες που αποτελούν φράγματα και παρεμποδίζουν την έλευση της Θείας Χάριτος.
Και αυτά είναι:
- Η αμέλεια για την μετάνοιά μας. Θα καταδικαστούμε όχι γιατί αμαρτήσαμε, αλλά γιατί δεν μετανοήσαμε, δεν ζητήσαμε το έλεος του Θεού για να λυτρωθούμε από την ψυχική μας ασθένεια.
- Η ραθυμία (=τεμπελιά) που παραλύει τις ψυχικές μας δυνάμεις και τις ακινητοποιεί. Χωρίς σκληρούς αγώνες δεν ενεργοποιείται η Χάρη του Θεού. Όχι γιατί ο Θεός χρειάζεται τους κόπους του μετανοούντος ανθρώπου, αλλά για να μην λάβει ο άνθρωπος τη Χάρη του Θεού χωρίς κόπο και την καταφρονήσει όπως παλαιότερα.
- Η υπερηφάνεια. Αν δέχθηκες, λέγει ο ιερός πατέρας, τη Χάρη του Αγ. Πνεύματος και φωτίσθηκες, πρόσεξε μην νομίσεις πως είναι δικός σου φωτισμός, γιατί αν το νομίσεις αυτό, τότε θα αναχωρήσει και θα πάθεις χειρότερα από πρώτα.
- Η ασπλαχνία προς τον συνάνθρωπο. Αυτή σβήνει τον φωτισμό της ψυχής. Γιατί εκείνος που θα βρει τη σωτηρία του με την ευσπλαχνία του προς τους αδελφούς του, πάλι με το δικό του έλεος προς τους αδελφούς του θα μπορέσει να φανεί άξιος της χάριτος του Θεού και να πετύχει τη σωτηρία του.



Φωτο από εδώ

Και:

 
Ο Θεός αγαπάει την ελευθερία
Για την αλλαγή των άλλων...
Υπέρ των αμαρτωλών
Ηθικισμός στην Ορθοδοξία; Όχι, ευχαριστώ!

Ταξί... για τον παράδεισο!
Σχιζοφρένεια ή πίστη στον Ι. Χριστό "δι' αγάπης ενεργουμένη"; 
Δίψα και άμεση γνώση του Θεού - Ειρήνη & Αγάπη (άγ. Σιλουανός ο Αθωνίτης)
π. Συμεών de la Jara, "Νηφάλιος Μέθη"
 
Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία Άγιοι της διπλανής πόρτας

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Η αγία Απολλωνία, προστάτις των οδοντιάτρων (30 Οκτωβρίου)

apolonia7

Δημήτριος Καββαδίας, Ιερομόναχος

Ένας από τους ισχυρότερους πόνους για το ανθρώπινο σώμα είναι ο οδοντόπονος. Και αυτό γιατί το δόντι συνδέεται με τον εγκέφαλο, τον οφθαλμό και το αυτί καθώς και τα νεύρα τους και έτσι κάθε οδοντόπονος φέρνει σε κρίση το κεφάλι και τα πιο ευαίσθητα όργανά του. Κάθε φορά που τα δόντια πονούν και βρίσκεται σε έξαρση και αντίδραση το σώμα, καταλαβαίνουμε καλύτερα πόσο ευάλωτοι και τρωτοί είμαστε.


Καθετί που αφορά στην ζωή ενός δοντιού, συνδέεται άμεσα με το πόνο: με πόνο ανατέλλουν τα νεογιλά δόντια, με πόνο πέφτουν και βγαίνουν τα μόνιμα, πόνο δημιουργεί η τερηδόνα, πόνο φέρνει το απόστημα, πόνο συνεπάγεται η εξαγωγή…..

apolonia5
Ο Άγιος Αντίπας υπήρξε ο πρώτος χριστιανός οδοντίατρος ο οποίος μαρτύρησε για την αγάπη του Χριστού περί το 70 μ.Χ. όταν τον έψησαν σε ταυρόσχημο χάλκινο καμίνι στον ονομαστό ναό της Περγάμου που αποκαλείτο «κατοικητήριο του σατανά». Ο μέγας αυτός θεραπευτής των οδόντων, ποίμανε την Εκκλησία της Περγάμου, το δε όνομά του αναφέρεται στην Αποκάλυψη του Ευαγγελιστή Ιωάννη (Κεφ. β’, 12-13). Στο απολυτίκιό του αναφέρεται «ως τάχιστος και μέγας ιατρός, της δεινής οδόντων νόσου» και η μνήμη του τιμάται την 11η Απριλίου. Τέλος στην Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο προσκυνούμε την ευωδιάζουσα κάρα του.

Στις 30 του μηνός Οκτωβρίου, η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την μνήμη και μιας ακόμη προστάτιδος των οδόντων της οποίας η μνήμη έρχεται από την Δυτική Εκκλησία καθ’όσον μαρτύρησε κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες. Πρόκειται για την παρθενομάρτυρα Αγία Απολλωνία από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, την πατρίδα της παρθενομάρτυρος και πανσόφου νύμφης του Χριστού Αικατερίνας γι΄αυτό και είναι συχνές οι απεικονίσεις στην Δυτική Εκκλησία της Παναγίας με το Θείο Βρέφος μεταξύ των δύο Αγίων αυτών.

Η Αγία Απολλωνία ήρθε να καθιερωθεί ως προστάτις των οδοντιάτρων και των οδοντοπαθών πολύ πριν τον Μεσαίωνα, παραμερίζοντας την τιμή των Αγίων Άννης, Σωσάννης και Σιβύλλας που μέχρι τότε τιμούσαν οι χριστιανοί ως ιάτειρες των οδόντων. Το όνομά της σήμερα είναι γνωστό σε όλο τον χριστιανικό κόσμο από την Αμερική μέχρι την Ιαπωνία και τιμάται από όλους τους χριστιανούς οδοντιάτρους ως προστάτιδά τους.

Το όνομα και το μαρτύριό της μας έγιναν γνωστά από την Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσεβίου Καισαρείας όπου εκεί αναφέρεται ότι μαρτύρησε ως χριστιανή με την βίαιη εξαγωγή των δοντιών της αφού πρώτα της είχαν συντρίψει τις γνάθους. Από αυτό αναλογιζόμαστε το πόσο υπέφερε η Αγία αλλά και την μεγάλη παρρησία της στον Χριστό για όσους υποφέρουν από οδοντόπονους και με πίστη επικαλούνται το τίμιο όνομά της.

Διαβάζουμε σχετικά: «Αλλά και την θαυμασιωτάτην τότε Παρθένον πρεσβύτιν Απολλωνίαν διαλαβόντες, τους μεν οδόντας άπαντας, κόπτοντες τας σιαγόνας, εξήλασαν, πυράν δε νήσαντες προ της πόλεως, ζώσαν ηπείλουν κατακαύσαι, εί μη συνεκφωνήσειεν αυτοίς τα της ασεβείας κηρύγματα. Η δε υποπαραιτησαμένη βραχύ και ανεθείσα, συντόνως επεπήδησεν εις το πυρ και καταπέφλεκται». (Απόσπασμα από την επιστολή του Επισκόπου Αλεξανδρείας Διονυσίου προς τον Φάβιο, Επίσκοπο Αντιοχέων. Ελλ. Πατρολογία ΜΙGΝΕ, τ.20, στ. 605-612).
 
 apolonia4
Το μαρτύριό της τοποθετείται στο έτος 249 μ.Χ. όταν αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο αιμοδιψής διώκτης των Χριστιανών Δέκιος (249-251 μ.Χ.).

Από το παραπάνω απόσπασμα της επιστολής που έγραψε ο Επίσκοπος Αλεξανδρείας Διονύσιος, φαίνεται εύγλωττα ότι την γνώριζε καλά. Γι’αυτό και την αποκαλεί «θαυμασιωτάτην παρθένον και πρεσβύτιν» γεγονός που μας αποκαλύπτει ότι η Αγία για την οποία ελάχιστα γνωρίζουμε, ήταν καθ’όλα ένα ιερό και αξιοσέβαστο πρόσωπο, τιμώμενο από την εκκλησιαστική κοινότητα και τον Επίσκοπό της. Υπήρξε παρθένος αξιοσέβαστη που διακρινόταν για την φλογερή της πίστη και τον μεγάλο ιεραποστολικό της ζήλο που την έκαναν γνωστή για την χριστιανική δράση της στον στηριγμό και καταρτισμό των Χριστιανών. Η λέξη «πρεσβύτις» δεν φανερώνει μόνο το σεβαστό της ηλικίας της αλλά και την ταυτότητά της που σημαίνει ότι ήταν μια από τις Διακόνους της Εκκλησίας με πνευματικά-εκκλησιαστικά καθήκοντα και έντονη κοινωνική δραστηριότητα για τις χήρες, τα ορφανά, τους πτωχούς και ενδεείς. Ήταν λοιπόν γνωστή στον χριστιανικό κύκλο της Αλεξανδρείας για την πίστη και την αγαθοεργία της, στοιχούσα στους λόγους του Αποστόλου Παύλου (Α’ Τιμοθ., γ’, 8-13).

Ο χώρος της δραστηριότητός της ήταν η πολυπολιτισμική πόλη της Αλεξανδρείας στην οποία κατοικούσαν άνθρωποι ετερόκλητοι και ετερόθρησκοι : Έλληνες, Αιγύπτιοι, Ρωμαίοι, Ασιάτες, Αφρικανοί που λάτρευαν τον Χριστό ή τα είδωλα. Μια τέτοια πολύβοη πόλη είχε κατοίκους διαφόρων τάξεων και καταστάσεων οικονομικών. Οι περισσότεροι είχαν ανάγκη για περίθαλψη, στοργή και συμπαράσταση καθώς και μια διέξοδο στις πνευματικές τους αναζητήσεις.

Την κοινωνική αποστολή κατ’εκείνα τα χρόνια προσέφεραν οι Κοινοβιακοί Παρθενώνες και οι Διακόνισσες της Εκκλησίας. Από τους Κοινοβιακούς Παρθενώνες προήλθαν και οι Αγίες Παρασκευή η Ρωμαία, Φεβρωνία, Αναστασία η Ρωμαία κ.ά. με έργο τους τον ευαγγελισμό του λαού. (Και όλες εκείνες οι μακάριες γυναίκες υπέστησαν την βίαιη εξαγωγή των οδόντων τους και ίσως για να πληγεί έτσι το κέντρο του λόγου και να σταματήσουν την διδαχή). Αυτό ήταν το διακόνημα της Αγίας Απολλωνίας: η παντοειδής συμπαράσταση στο ποίμνιο και όλους τους ανθρώπους, χριστιανούς και μη.

Κατά πληροφορία του Επισκόπου Αλεξανδρείας Διονυσίου στο προοίμιο της επιστολής και προ της αναφοράς στην Αγία Απολλωνία ο διωγμός των χριστιανών της Αλεξάνδρειας ξεκίνησε ένα έτος προ του γενικού διωγμού από ένα μάντη ο οποίος ξεσήκωσε εναντίον των χριστιανών τα πλήθη των εθνικών αναθερμαίνοντας την ειδωλολατρεία και τις τοπικές τους δεισιδαιμονίες.
apolonia3 
Πρώτους απ’όλους συνέλαβαν δύο ηλικιωμένους ευσεβείς Χριστιανούς τους οποίους βασάνισαν ανηλεώς. Στο τέλος τον μεν Μετράν λιθοβόλησαν την δε Κοΐντα θανάτωσαν με ξίφος. Λεηλατούσαν, άρπαζαν, έκαιγαν τις περιουσίες των χριστιανών και τους ίδιους τους βασάνιζαν∙ όλοι υπέμεναν καρτερικά εκτός από έναν που αρνήθηκε την πίστη του, φοβούμενος την ζωή του….

Την Αγία Απολλωνία την συνέλαβαν και την βασάνισαν. Αφού της συνέτριψαν τις σιαγόνες, με βίαιο τρόπο έκαναν εξαγωγή όλων των δοντιών της. 
Μετά ανάβοντας μεγάλη φωτιά την απείλησαν να την κάψουν ζωντανή αν δεν απάγγελε μαζί τους «τα της ασεβείας κηρύγματα» και την άρνηση του Χριστού. 
Αιμόφυρτη και ταλαιπωρημένη καθώς ήταν αρνήθηκε να συμμορφωθεί στην εντολή του αυτοκράτορα∙ ούτε στα είδωλα επρόκειτο να προσευχηθεί ούτε βέβαια και να θυσιάσει. Μπροστά στη φωτιά ζήτησε λίγο χρόνο για να σκεφθεί∙ και φυσικά προτίμησε τον Χριστό παρά την ζωή και την άνεσή της. Έκανε για λίγο ότι παραιτείται από τις θέσεις της και την άφησαν να σκεφθεί. Τότε εκείνη με τόλμη περισσή επήδηξε μόνη της στην φωτιά και κατακάηκε! Έτσι έλαβε τον αθλητικό στέφανο η θαυμασιωτάτη παρθένος και πρεσβύτις Απολλωνία! Η γενναία πράξη της ήταν ένα ηχηρό ράπισμα για τους δημίους της και τους διώκτες του χριστιανισμού…..

 Ωστόσο εκείνοι συνέχισαν τις ωμότητες εναντίον των χριστιανών. Ακολούθως συνέλαβαν τον Σεραπίωνα και αφού του έσπασαν τις αρθρώσεις, τον γκρέμισαν από ένα υπερώο. Το ίδιο έγινε και για μεγάλο πλήθος χριστιανών που αρνούνταν να θυσιάσουν. Τον Ιουλιανό που υπέφερε από ποδάγρα μαζί με τον υπηρέτη του, τους μαστίγωσαν κρεμασμένους, τους άλειψαν με ασβέστη και τους κατέκαψαν. Το δήμιο στρατιώτη Βησά που μετανόησε για τις πράξεις του, τον αποκεφάλισαν. Τον Μακάριο από την Λιβύη τον έκαψαν ζωντανό. Οι Επίμαχος και Αλέξανδρος βασανίστηκαν και πέθαναν αφού τους περιέχυσαν με αναμμένο ασβέστη. Η παρθένος Αμμωναρία και η πρεσβύτις Μερκουρία θανατώθηκαν φρικτά. Το ίδιο και οι Αιγύπτιοι Ήρων, Άττηρας, Ισίδωρος και ο ανήλικος Διόσκορος. Ακολούθησε το μαρτύριο του Νεμεσίωνος του Αιγυπτίου καθώς των Άμμωνος, Ζήνωνος, Πτολεμαίου και Ιγγένη που αποκάλυψαν στο δικαστήριο την χριστιανική τους ταυτότητα πάνω στην προσπάθειά τους να πείσουν κάποιον βασανιζόμενο χριστιανό να μην εξομώσει.

 apolonia2

Η μνήμη της Αγίας Απολλωνίας και των συν αυτή μαρτυρησάντων στον διωγμό της Αλεξάνδρειας επί Δεκίου τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 30 Οκτωβρίου και από την Δυτική στις 9 Φεβρουαρίου. Στην Δυτική Εκκλησία και περισσότερο στην πόλη της Ρώμης σώζονται ναοί, πλατείες, δρόμοι, προσκυνητάρια, δειπνητήρια που φέρουν το όνομά της. Η Αγία κάρα της φυλάσσεται στον ναό Santa Maria in Trastevere, ενώ σε διαφόρους ναούς φυλάσσονται τεμάχια των ιερών λειψάνων της ή οι τίμιοι οδόντες της. Εικόνες, πίνακες και αγάλματά της κοσμούν ναούς και πόλεις της Ευρώπης όπου παντού είναι γνωστό το μαρτύριό της, κυκλοφορούν διάφοροι θρύλοι και λαϊκές παραδόσεις γι’αυτήν και τιμάται ως προστάτις των οδοντικών παθήσεων. Συνήθως παριστάνεται να κρατά μια τανάλια με ένα δόντι (σύμβολο του μαρτυρίου της) και το ένα πόδι της να πατά την φωτιά.

Το όνομά της στις διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και γλώσσες φέρουν πολλές γυναίκες: Apollonia, Apolline, Apollonie, Pollonie, Polline, Apolonia, Polonia, Ploni.

Είθε η τιμή της να εξαπλωθεί και στον Ορθόδοξο χώρο και οι πρεσβείες της να ενισχύουν  όλους τους οδοντοπαθείς.

Απολυτίκιο της Αγίας Απολλωνίας:

Ήχος πλ. α’ Τον συνάναρχον Λόγον.
«Των οδόντων εκρίζωσιν καθυπέμεινας και συντριβήν των σων γνάθων, Απολλωνία σεμνή, εκλεκτή παρθενομάρτυς και παρέδωκας σώμα το θείον σου πυρί, ίνα δρόσου θεϊκής παστάδος επαπολαύσης και χάριν λάβης οδόντων διώκειν άλγη τα κατώδυνα».

Saint Jose Munoz-Cortes the new martyr of Athens/ Greece, from Chile & Canada (+31 October 1997)


 
At the end of October 1997, a terrible event occurred, one that shook the entire Orthodox world. In Greece, a young Romanian brutally murdered Joseph, Jose, Munoz-Cortes, guardian of the renowned Miracle-working, Myrrh-streaming Iveron Icon of the Mother of God: The Keeper of the Portal.
An obituary compiled by the members of the “Icon’s House” Society in Montreal stated: “We live in a time of the flowering of spirituality, but only of satanic spirituality — a time when all that is of Christ, of Jesus, of God, evokes a tormenting irritation in carnal man and a rabid malice in the deluded. One of those deluded men brutally murdered Jose Munoz-Cortes, the guardian of the Miracle-working, Myrrh-streaming Icon of the Mother of God, the Keeper of the Portal.
 
In the fall of 1982, through ways unfathomable to the mind, an Orthodox Spaniard, an instructor of art history at the University of Montreal, was called by the Lord to a special service, which he was allowed to bring to its conclusion with a martyric death. In the face of his death, questions far from those contained in the police inquiry involuntarily arise. What did he feel when he first visited the Nativity Skete on Holy Mount Athos, where, as if accidentally, he noticed the Iveron Mother of God Icon? How did he understand the words of the Abbot of the Skete, Fr. Clement, when he unexpectedly yielded to the requests of the visiting young iconographer, saying, “The Most-Holy Virgin will leave with you”?
In what way was the gradual realization of the miracle expressed for him — from that very day, November 24, 1982, when Jose woke up in his Montreal apartment around three o’clock in the morning and noticed a blessed scent of unknown origin wafting over to him?

 
St Jose Munoz-Cortes and St John Maximovitch

The Lord lead him with His mighty hand and His lofty design, and under these circumstances everything in the life of the future guardian of the Miracle-working Icon developed without artifice, and if it is possible to say so, naturally. An offspring of an ancient race, Jose was born in 1948 (1950) to a pious Catholic family in Chile. In 1962 while living in Santiago the 14-year-old boy was struck by the Orthodox divine services in the local Holy Trinity and Kazan Mother of God Church. He found himself in the church accidentally, as it were, while on the way to the Catholic cathedral. Two years later Archbishop Leonty of Chile baptized him into Orthodoxy. He studied theology in college for three years. Later, he wanted to accept monasticism, but there was not a men’s community where he had moved in Canada. Therefore, he continuously turned with prayers to the Most-Pure Theotokos that she show him his path, praying: “There I will go.” 


 
He was certainly granted the possibility to stand before a miracle in this world, the kind of miracle that is impossible to comprehend. And the Holy miracle-working Icon, the Hope of those without Hope has healed not only the bodies but also the souls of those who turn to it, taming cruel hearts, bestowing the gift of tears, helping to find hope. Whoever saw the faces of the people, Orthodox and heterodox alike, in the many parish churches and monasteries to which Brother Jose brought the grace-filled myrrh-streaming Icon entrusted to him, the Icon of the Keeper of the Portal which opened the gates of heaven to the faithful, that person could not but comprehend, to the extent possible, how awesome and difficult to bear was the obedience given to this man, and how intolerable it must have been for the ancient serpent, the enemy of the Church of Christ.

In the sixth kontakion of the wonderful akathist to the Montreal Myrrh-Streaming Icon it is correctly noted: “You chose as the proclaimer of your miracles and the keeper of your icon in the Russian Diaspora not a bishop, not a prince, nor a monastic instructor, but an ordinary man from a foreign people, that no one might boast before God of his earthly origin. Rather that we may praise the praiseworthy, to know the Lord and in an Orthodox manner to call to Him: Alleluia.”
The more blinding the uncreated light of Christ’s miracles, the darker it is in the kingdom of this age. The murder of Jose Munoz-Cortes, guardian of the Miracle-working Icon of the Mother of God, is, we trust, still one more sign of the depletion of the branches of our time that have lived out their usefulness and a sign of the impending (rapid) approach of the victory that overcometh the world. “Even so, come, Lord Jesus!” (Revelation 22:20).

http://workersectingreece.wordpress.com

The Myrrh-Streaming Icons of Hawaii Latin America: Peoples in Search of Orthodoxy
Travelers on the Way to the Light

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Ο σύντροφος, η σύντροφος και το παιδί τους…

Φωτο από εδώ

Προκαταβολικά τονίζω ότι δε γράφω για να δικάσω κανέναν, αλλά για να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις αγάπης και ενδιαφέροντος για το καλό των συνανθρώπων μου. Αν δεν το θέλουν αυτό το καλό ή αυτό το ενδιαφέρον έχουν κάθε δικαίωμα να το απορρίψουν και, αν θέλουν, ας με συγχωρέσουν. Όμως πριν διαβάσουν, παρακαλώ, ας μην απορρίψουν.
Αντιγράφω τις ειδήσεις από ένα περιοδικό για το τηλεοπτικό πρόγραμμα, αφαιρώντας τα ονόματα των πρωταγωνιστών:

«Μία από τις ομορφότερες περιόδους της ζωής του διανύει ο (…). Ο ηθοποιός, όπως λένε καλά πληροφορημένες πηγές, θα γίνει και πάλι πατέρας, αφού  σύντροφός του, (…), βρίσκεται σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Το ζευγάρι είναι αρκετά χρόνια μαζί και – όπως δείχνουν τα πράγματα – η ευτυχία τους ολοκληρώνεται με τον πρώτο καρπό του έρωτά τους».

«Ανυπόστατα και αναληθή είναι όλα τα δημοσιεύματα που θέλουν την (…) να βρίσκεται ένα βήμα πριν το χωρισμό με τον αγαπημένο της (…). Η συμπαθής πανελίστρια και ραδιοφωνική παραγωγός διέψευσε κάθε σχετική φημολογία, λέγοντας δημόσια ότι εξακολουθεί να είναι πολύ ερωτευμένη με το σύντροφό της και ότι θα ήθελε να ζήσει τη χαρά της μητρότητας στο πλευρό του».

«Στιγμές μεγάλης ευτυχίας ζει η (…). Η γνωστή ηθοποιός μάθαμε ότι διανύει τους πρώτους μήνες της κύησής της και αναμένει τον πρώτο καρπό του έρωτά της με το σύντροφό της (…). Την είδηση της εγκυμοσύνης επιβεβαίωσε η ίδια, αποφεύγοντας ωστόσο να πει πολλά πράγματα γύρω από αυτήν».

Οι τρεις αυτές κουτσομπολίστικες ειδησούλες – ευτυχώς χωρίς δηλητήριο φιγουράρουν σε μία και μόνη σελίδα μαζί με αρκετές ακόμη ανάλογου ενδιαφέροντος. Άλλες μια δυο μιλάνε για σχέσεις διάσημων «περσόνων» με τους «συντρόφους» τους.
Όλο και πιο σπάνια στη ζωή των διάσημων εμφανίζονται σύζυγοι. Πλέον, οι άνθρωποι των γυαλιστερών περιοδικών έχουν «συντρόφους», όχι συζύγους. Μένουν μαζί τους για όσο διάστημα νιώθουν καλά, όσο «είναι ερωτευμένοι», μετά τους χωρίζουν, αφού «δεν περνάνε πια καλά» και «δεν είναι πια ερωτευμένοι», και πάνε για άλλα.

 http://3.bp.blogspot.com/-xVlYKmM9Wck/UKF_GMC9a-I/AAAAAAAAAsc/OmtK1lnebXc/s1600/perio.jpg
Φωτο από εδώ. Το σχόλιό μας για το modeling 
στην ανάρτησή μας Η πιο sexy απ' όλες.
 
Τον εαυτό του ας πούμε ότι ο καθένας μπορεί να τον διαθέτει όπως θέλει. Το τραγικότερο όμως είναι ότι, στο διάστημα ανάμεσα στην αρχή και το τέλος ενός από τους πολλούς «έρωτες» της ζωής τους, ο «σύντροφος» με τη «σύντροφο» κάνουν και παιδιά. Τα παιδιά είναι ευλογία και καλώς τα κάνουν! Όμως αυτά τα παιδιά τα καταδικάζουν από πριν γεννηθούν να μεγαλώσουν ορφανά! Με μια μονογονεϊκή οικογένεια ή με μια μάνα (ή και έναν πατέρα) που αλλάζει «συντρόφους» κατά πώς γουστάρει, ενώ το παιδί γίνεται μπαλάκι του τένις, αν όχι κλοτσοσκούφι σ’ αυτό το φαύλο κύκλο εγωισμού και επιπολαιότητας.
(Ενώ οι ειδικοί προσπαθούν να περισώσουν τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς πατέρα από τα τραύματά τους, όμως προβάλλονται με τέτοια ρηχότητα από τα περιοδικά lifestyle οι διάσημοι που παρατάνε τις «σχέσεις» τους και τα παιδιά τους και απλά τα βλέπουν απ' έξω κάνοντας παράλληλα άλλες σχέσεις και άλλα παιδιά κ.ο.κ... Αναρωτιέμαι: δεν είναι μορφή παιδικής κακοποίησης αυτό;)

Γιατί δεν παντρεύονται; Τον αγαπάς, κοπέλα μου; Την αγαπάς, παλικάρι μου; Πήγαινε μαζί του / μαζί της στην εκκλησία – σεμνά και ταπεινά – και βάλτε στεφάνι. Μεγαλώστε τα παιδιά σας σε μια κανονική οικογένεια, με πατέρα, μητέρα και παιδιά, αν είναι μάλιστα δυνατόν πολλά παιδιά, που να τα μεγαλώσετε όχι ως ανταγωνιστικές λεοπαρδάλεις (όπως επιβάλλει ο απάνθρωπος κόσμος μας), αλλά ως αγαπημένα αδέρφια. Αυτό σημαίνει υγιής ζωή, πάνω απ’ όλα για τα παιδιά σας. Νομίζω πως δε χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω άλλο και πως καταλαβαίνετε κι εσείς οι ίδιοι (αν λαχαίνει να περνάτε από τη μπλογκονησίδα μας και να μας διαβάζετε αυτή τη στιγμούλα) πως έχω δίκιο…
Κι ένας ναυαγός της μπλογκόσφαιρας, κρατημένος από μια σανίδα, μπορεί με τη χάρη του Θεού να έχει δίκιο πότε πότε…

Ένας γνωστός ηθοποιός έχει δηλώσει: «Δεν παντρεύομαι τη σύντροφό μου και δε βαφτίζω τα παιδιά μου, γιατί δεν έχω βρει ακόμα έναν άξιο παπά, που να με εκφράζει».
Αναρωτιέμαι: Μήπως έχει ψάξει και καθόλου; Ή μήπως θέλει να κατεβεί κανείς άγγελος εξ ουρανού, γιατί με μας τους ανθρώπους δεν καταδέχεται να κάνει παρέα;
Ας έρθει να του υποδείξω πολλούς άξιους παπάδες. Να κάνει το γάμο του, να βαφτίσει τα παιδιά του σ’ ένα περιβάλλον πραγματικά ορθόδοξο και πνευματικό (αν αυτό είναι που αναζητάει και δεν το βρίσκει) και, αν θέλει, μπαίνω και κουμπάρος. Και μιλάω απόλυτα σοβαρά.

erotas zeugari
Φωτο από εδώ
Δεν κρίνω τους αδελφούς μου. Οι άνθρωποι της εποχής μας (εποχής αποστασίας από το χριστιανισμό και τεράστιας πνευματικής σύγχυσης, πλύσης εγκεφάλου από παγκόσμια κέντρα χειραγώγησης και εκμηδένισης των ανθρώπων) δεν υποψιάζονται καν τι είναι ο ορθόδοξος γάμος, τι είναι η Εκκλησία, τι είναι η πνευματική ζωή, που ο πολύτιμος, ευωδιαστός και πεντανόστιμος καρπός της είναι η αγιότητα! Και δεν εννοώ να γίνει κάποιος άγιος θαυματουργός (που και τέτοιοι γίνονται αρκετοί, όπως οι μεγάλοι σύγχρονοι άγιοί μας Πορφύριος και Παΐσιος και πολλοί άλλοι), αλλά μιλάω για τη μικρή αγιότητα που έχει μέσα του κάθε αγνός και καθαρός ορθόδοξος χριστιανός, την αγιότητα που υπάρχει και σήμερα σε κάποιους ανθρώπους γύρω μας και όχι μόνο στις γιαγιάδες μας, που κανονικά θα έπρεπε να είναι παραδείγματα για μας… Γύρω μας υπάρχουν σημερινοί άνθρωποι, και νέοι, αληθινοί ορθόδοξοι πνευματικοί αγωνιστές (που ηρεμούν και χαλαρώνουν με το να προσεύχονται αντί να κάνουν γιόγκα, αγαπούν τον πλησίον τους και ζουν με τον ορθόδοξο χριστιανικό τρόπο, κάνοντας πραγματική αντίσταση στους ληστές της ελευθερίας και της αθωότητάς μας), μόνο που εμείς, θαμπωμένοι από τα φώτα της ψεύτικης μοντέρνας ζωής, δεν τους βλέπουμε καθόλου ή, όταν τους βλέπουμε, τους περιφρονούμε και τους κοροϊδεύουμε… Ας το σκεφτούμε λίγο.

Ας κλείσω με μια επισήμανση: Αυτά είναι τα πρότυπα των παιδιών σου, αδελφέ μπλογκοναύτη / αδελφή μπλογκοναύτισσα. Μ' αυτά μεγαλώνουν, όχι με ισορροπημένα και υγιή πρότυπα. Ίσως όμως αυτά είναι και τα δικά σου πρότυπα και ανάλογα μεγαλώνεις και τα παιδιά σου. Πάντως μπορείς, αν θέλεις και προσπαθήσεις, να κερδίσεις τα παιδιά σου – να τα μεγαλώσεις εσύ κι όχι η τηλεόραση και το Facebook, οι επιδρομείς που λεηλατούν τις ζωές και τις συνειδήσεις μας.
Αν και δεν ξέρω τι πιστεύεις και τι αγαπάς, επίτρεψέ μου να σου προτείνω ταπεινά μια χρυσή συνταγή: Μάθε τα παιδιά σου ν’ αγαπούν το Χριστό και την Παναγία και, αν είναι δυνατόν, να πηγαίνουν στην εκκλησία (να ο λόγος), να προσεύχονται, να νηστεύουν (ανάλογα με την ηλικία τους), να μεταλαβαίνουν, αλλά και να εξομολογούνται. Δηλαδή να ζουν μια αληθινή ορθόδοξη πνευματική ζωή. Αυτό δεν θα τους στερήσει καμιά πραγματική χαρά της ζωής, αλλά θα τα προστατέψει από τις παγίδες, τις ψεύτικες χαρές, τις ψυχοσωματικές βλάβες και τη δυστυχία.

Πώς θα τα μάθεις; Όχι καταπιέζοντάς τα, εννοείται (γιατί τότε θα τους προκαλέσεις άλλου είδους βλάβες και δυστυχία), απλώς με το να ζεις κι εσύ έτσι. Η δική σου συμπεριφορά θα τα φέρει κοντά σου, σ’ αυτό το δρόμο, αν θέλεις να παλέψεις για το χατίρι τους.
Αν μάθεις τα παιδιά σου ν’ αγαπάνε το Χριστό και την Παναγία, τότε θ’ αγαπάνε και όλους τους ανθρώπους (και όλα τα πλάσματα του κόσμου) και μαζί κι εσένα, συγχωρώντας σου όσα λάθη κάνεις στη ζωή σου. Και τούτο, γιατί ο Χριστός και η Παναγία είναι η παν-αγάπη, η παγκόσμια αγάπη. Αν όμως δεν τα μάθεις ν’ αγαπάνε το Χριστό και την Παναγία, ίσως κάποτε πεις: «Έχασα τα παιδιά μου» –γιατί κάποιοι άλλοι θα σου τα έχουν πάρει «ομήρους» σε σκοτεινούς δρόμους, και δε θα τα γνωρίζεις πλέον όπως θα τα βλέπεις.

Εικ. από εδώ

Αυτό ισχύει και για τους διάσημους και για μας τους άσημους. Γιατί ο Χριστός μίλησε ακριβώς για μας τους άσημους – είπε: «Εφόσον κάνατε (ή δεν κάνατε) το καλό σ’ έναν από τους αδελφούς μου τους ελάχιστους, σε μένα το κάνατε (ή δεν το κάνατε)» (λόγια του Χριστού στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, κεφ. 25).
Άσημοι και διάσημοι αδελφοί μου, συνάνθρωποί μου, είναι στην ίδια μοίρα σε σχέση με το Θεό. Πολλοί παλιοί & σύγχρονοι διάσημοι, αλλά και πολλοί άσημοι είναι άγιοι και ζουν αιώνια και οι χριστιανοί γιορτάζουν τη μνήμη τους αιώνες τώρα. Και είναι πιο σπουδαίο να γίνει μια εκκλησία στη μνήμη σου παρά να σε γράφουν οι γυαλιστερές σελίδες των περιοδικών lifestyle.

Συγχωρέστε με. Δεν κρίνω τους αδελφούς μου. Τους αγαπώ και από αγάπη γράφω ό,τι γράφω. Εγώ και η οικογένειά μου, δόξα τω Θεώ, είμαστε σταθεροί, με τη βοήθεια του Χριστού, της Παναγίας, των αγίων μας και της αγάπης μας. Αυτή τη σταθερότητα όμως λυπάμαι που δεν τη βλέπω στους αδελφούς μου και τους εκλιπαρώ να την επιδιώξουν. Και θα κλείσω αυτό το φλύαρο ποστάκι με ένα παλιότερο κείμενο, για να καταλάβετε κάπως, ελπίζω, τι εννοώ όταν μιλάω για γάμο:

 

Ορθόδοξος γάμος: ένας δρόμος που περπατιέται στη Γη, αλλά καταλήγει στον Ουρανό (από εδώ)

Στην Ορθοδοξία, ο γάμος είναι μια πραγματική και τέλεια ένωση άντρα και γυναίκας, που πραγματοποιείται μέσω της θείας χάριτος, δηλ. της αγαθής ενέργειας του Θεού, η οποία αγιάζει τα πάντα και ενώνει τους δύο ανθρώπους σε έναν άνθρωπο, χωρίς να καταργεί την ιδιαιτερότητα και την προσωπικότητα του καθενός – έτσι το ζευγάρι γίνεται μια επίγεια εικόνα της ενότητας των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας, που, ενώ είναι ενωμένα με την κοινή ουσία και την άπειρη αγάπη Τους, παραμένουν πάντα τρία πρόσωπα (ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα) και διατηρεί το καθένα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά Του.
 
Ο ορθόδοξος χριστιανικός γάμος, όταν είναι σωστός και αληθινά ορθόδοξος, φέρνει το ζευγάρι σ’ ένα δρόμο ευτυχίας και ευλογίας, που αρχίζει από την αγάπη και την ενότητα μεταξύ τους και καταλήγει στην αγάπη και την ενότητα με όλους τους ανθρώπους και με τον άγιο και τριαδικό Θεό – το Θεό της αγάπης – δηλ. σ’ έναν προορισμό πολύ πιο πέρα από την προσωρινή γήινη ευτυχία: στην αιώνια ευτυχία, που η ορθόδοξη παράδοσή μας την ονομάζει παράδεισο. Ο δρόμος αυτός φυσικά είναι κι ένας δρόμος θυσίας, όπου ο ένας θυσιάζεται από αγάπη για τον άλλο (όπως ο Χριστός σταυρώθηκε από αγάπη για όλους τους ανθρώπους, για να βοηθήσει και να σώσει όλους τους ανθρώπους, όλων των λαών και των εποχών) και ακριβώς μέσω αυτής της αγάπης έρχεται η χαρά και η ευτυχία στη ζωή του ζευγαριού, όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες της ζωής τους.

Ο σκοπός αυτός του γάμου φαίνεται πολύ όμορφα στην ορθόδοξη τελετή του γάμου, όπου σε μία από τις σπουδαιότατες «ευχές» (προσευχές) που απευθύνει ο ιερέας στο Θεό για το ζευγάρι, καταλήγει: «και ευαρεστήσαντες ενώπιόν σου, λάμψωσιν ως φωστήρες εν ουρανώ, εν σοι τω Κυρίῳ ημών» (= «και αφού Σε ευχαριστήσουν με τη ζωή τους, να λάμψουν σαν άστρα του ουρανού μπροστά σε Σένα, τον Κύριό μας»).
 
Γράφει σχετικά ένας σύγχρονος ορθόδοξος επίσκοπος, ο μητροπολίτης Σισανίου Παύλος (εδώ):
Μελετήστε με προσοχή την ακολουθία του Μυστηρίου [ενν. του γάμου]. Υπάρχει και μεταφρασμένη. Εκεί μέσα λοιπόν υπάρχουν όλα τα στοιχεία και όλες οι προϋποθέσεις που αν τις ζήσεις φθάνεις στην πληρότητα της σχέσης σου. Η Εκκλησία από την αρχή μας δείχνει τον δρόμο: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός…». Κι εκείνη τη στιγμή με το Ευαγγέλιο κάνει ο ιερέας το σημείου του Σταυρού. Τι σημαίνει αυτό; Τρία πράγματα βασικά.
Ξέρετε, παιδιά μου, για πού ξεκινάτε; Δεν ξεκινάτε για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Ξεκινάτε για τη Βασιλεία του Θεού. Αυτή είναι η πορεία του γάμου.
Ποιος θα είναι ο οδηγός σας σ’ αυτήν την πορεία; Το Άγιο Ευαγγέλιο.
Ποια είναι η πορεία σας; Η Σταυρική! ["Ν": δηλ. η αυτοθυσία και του άντρα και της γυναίκας για χάρη του άλλου].
Λέω στα ζευγάρια που παντρεύω: «Αν το καταλάβατε, παιδιά μου, σήμερα πρέπει να πεθάνετε, πρέπει να πεθάνει ο εγωισμός σας. Ξεκινήσατε καθένας από το σπίτι του και ήρθατε εδώ και τώρα φεύγετε από εδώ μαζί σε ένα καινούργιο σπίτι. Πολύ ωραία. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ο κάθε ένας πρέπει να φύγει από τον εαυτό του πια. Από αυτό που ήταν μέχρι τώρα. Κι εδώ η Χάρις του Θεού σάς ένωσε.»
Βλέπετε κάποια στιγμή ενώνουμε τα χέρια και τους λέω: «Έχετε δει δύο κλειδιά περασμένα σε κρίκο; Όπου και να ’ναι, θα είναι μαζί. Στην τσέπη μας ευρίσκονται ή μας πέσαν στον δρόμο ή τα πετάξαμε στη θάλασσα, θα είναι πάντα μαζί γιατί τα ενώνει ένας κρίκος. Αν όμως βγουν από τον κρίκο, είναι ζήτημα τύχης αν θα μείνουν και τα δύο κοντά και μαζί. Ποιος είναι ο κρίκος; Η χάρη του Θεού. Βάλτε τα χέρια σας, βάλτε τις καρδιές σας και οι δυο σας στο χέρι του Θεού. Ο Θεός δεν μας παίρνει με το ζόρι, απλώνει το δικό Του χέρι και εάν εσείς με τη θέληση βάλετε τα δικά σας χέρια, ο Θεός θα σας ενώσει σε μια ενότητα τέλεια και αγία και έτσι να πορευτείτε».
Ο Ιησούς Χριστός, στην Καινή Διαθήκη, παρέδωσε στους χριστιανούς κάποια μέσα βοήθειας, ώστε να μπορέσουμε να πολεμήσουμε τα πάθη και τα ελαττώματά μας, να τα βγάλουμε απ’ την καρδιά μας και να εγκαταστήσουμε σ’ αυτήν την ταπεινή και ανιδιοτελή αγάπη. Τέτοια μέσα είναι όλα όσα περιλαμβάνει η χριστιανική πνευματική ζωή, όπως η θεία κοινωνία, η προσευχή, η εξομολόγηση, η νηστεία, η συμμετοχή στις εκκλησιαστικές τελετές, αλλά και η άσκηση των αρετών: της καλοσύνης, της συγχωρητικότητας, της αυτοσυγκράτησης (εγκράτειας), της ανεξικακίας, της ηρεμίας (πραότητας), της βοήθειας προς τον πλησίον και φυσικά της ταπείνωσης και της αγάπης. Όλα αυτά, όταν εφαρμόζονται σωστά κι όχι υποκριτικά ή επιπόλαια, υπάρχουν για να φέρουν στον άνθρωπο τη θεία χάρη, να τον ενώσουν με το διπλανό του και με το Θεό και τελικά όλοι μαζί να κινηθούμε προς την απερίγραπτη ευτυχία, που ξεκινάει εδώ και τώρα και συνεχίζεται στην αιωνιότητα. Η ζωή του ζευγαριού είναι ένας όμορφος αγωνιστικός στίβος, όπου οι δύο σύζυγοι συνεργάζονται σ’ αυτό τον αγώνα για την κατάκτηση της αγάπης και της αιώνιας χαράς που φέρνει στις καρδιές.
 
Γι’ αυτό, ακόμη κι αν ένα ζευγάρι δε μπορέσει να αποχτήσει παιδιά, ο γάμος δεν είναι καταδικασμένος σε αποτυχία. Ακόμη κι αν ένα ζευγάρι κάνει λάθη στις επιλογές ή στη συμπεριφορά του, υπάρχει πάντα η συγχώρηση. Ακόμη κι αν ένα ζευγάρι υποφέρει από την κακία των ανθρώπων ή την αδικία της κοινωνίας ή την αρρώστια ή το θάνατο αγαπημένων προσώπων, ο Ιησούς Χριστός, που τους ενώνει με τη χάρη Του, φέρνει πάντα τη χαρά. Αρκεί να Του επιτρέπουν να τους ενώνει, ζώντας μια ζωή με πνευματικότητα. Αν, ό,τι επάγγελμα κι αν ασκούν, όποια ενδιαφέροντα κι αν έχουν, βρίσκουν πάντα χρόνο και για το Χριστό. Και το Χριστό Τον πλησιάζουμε και στο σπίτι μας, με την προσευχή μας και με κάθε καλό μας έργο, και στην εκκλησία, που είναι η συνάντησή μας με τους συνανθρώπους μας, πέρα από τα οικογενειακά μας όρια – η συνάντηση που κάνει το γάμο μας ν’ ανοίγεται σε μια παγκόσμια προοπτική αγάπης, που ονομάζεται Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού.
 
Υπάρχουν πολλά ζευγάρια αγίων: οι άγιοι Ιωακείμ και Άννα (γονείς της Παναγίας), Ζαχαρίας και Ελισάβετ (γονείς του αγ. Ιωάννη του Προδρόμου), Ακύλας και Πρίσκιλλα, Αδριανός και Ναταλία, Τιμόθεος και Μαύρα, Γαλακτίων και Επιστήμη, Γερόντιος και Πολυχρονία (γονείς του αγ. Γεωργίου), Βασίλειος και Εμμέλεια (γονείς του αγ. Βασιλείου του Μεγάλου και άλλων πέντε αγίων), Ξενοφών και Μαρία (γονείς των αγίων Αρκάδιου και Ιωάννη), Θεοπίστη και Ευστάθιος (που και τα παιδιά τους είναι άγιοι, οι άγιοι Αγάπιος και Θεόπιστος), Ζαβουλών και Σωσάννα (γονείς της αγίας Νίνας, της Ισαποστόλου, που έφερε το χριστιανισμό στο λαό των Γεωργιανών) κ.π.ά.
 
Βλέπεις, υπάρχουν ζευγάρια αγίων που και τα παιδιά τους είναι άγιοι. Σκέψου με πόση αγάπη, πίστη και πραότητα τα μεγάλωσαν, ώστε αυτά τα παιδιά μεγαλώνοντας έγιναν άγιοι! Μα και αμέτρητοι άγιοι μεγάλωσαν από τους γονείς τους με πίστη και αγάπη, ώστε, ακόμη κι αν οι γονείς τους δεν είναι άγιοι, ανάθρεψαν αγίους!
Τα δικά σου παιδιά, θέλεις να γίνουν άγιοι, αδελφέ μου / αδελφή μου; Άγιοι δεν σημαίνει οπωσδήποτε καλόγεροι και παπάδες: έχουμε αγίους απ’ όλα τα επαγγέλματα, και γιατρούς και καθηγητές πανεπιστημίου, κι αυτό συνεχίζεται ακόμη και σήμερα (ένα μικρό αφιέρωμα μπορείς να δεις εδώ).
 
Επιδόρπιο:

Ο Θεός αγαπάει την ελευθερία
Ένα μικρό κέρασμα για μαθητές Λυκείου... 

Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου...
Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο...
"Δε μας παρατάς με το Γέροντα!!" - Η έφηβη & ο άγιος: μια ιστορία για την αγάπη, το σεβασμό και την αιωνιότητα
Το Μανιφέστο του Αταίριαστου
Μαρία Τσάλλα, μια εφηβική φωνή για τον ξυπόλυτο άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς
Οι ξενύχτηδες του Θεού
 
Απλές προτάσεις για υγεία, ευεξία, αρμονία & αιώνια ζωή!...
Για μητέρες, μανούλες, μαμάδες & τα παιδιά τους...
Η θρησκεία της χαράς - Γελαστοί άγιοι
Ο νέος που καταράστηκε το Θεό   
Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής
Οι άγιοι αναρχικοί 
Κάτι τύποι με μαύρα που ζουν στον κόσμο τους...
Αμερικανίδα καλλιτέχνις, ερημίτισσα των δασών
Από άθεος ροκάς, ιεραπόστολος που παλεύει για ένα λαό
Η αρμονία των πλασμάτων & η κληρονομιά του γέροντα Παΐσιου
 
Talent shows: Η παιδικότητα στο απόσπασμα
Το «Σύνδρομο της Κόλασης»