ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΑΜΒΛΩΣΗ, ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ;





Να ένα σοβαρό ερώτημα που δε σηκώνει βιαστικές απαντήσεις, και στο οποίο οι πιο αρμόδιες ν' απαντήσουν είναι οι ίδιες οι έγκυοι. Καμιά φορά χρειάζεται και η βοήθεια ενός λογικού, ψύχραιμου, υποστηρικτικού ανθρώπου για να βρεθούν οι λύσεις, που μπορεί να είναι μπροστά στα μάτια μας και να μην τις βλέπουμε. Ορίστε, πώς έλυσε αυτό το θέμα μια γυναίκα μερικά χρόνια πριν:
"Αγαπητή Ομάδα Αγάζηλος,
Συγχαρητήρια για το site σου κι ελπίζω να έχεις βοηθήσει κάποιες κοπέλες που ήταν στην κατάσταση της αμφιταλάντευσης για το αν πρέπει να κάνουν έκτρωση ή όχι. Από τη μεριά μου θα ήθελα να απευθυνθώ και προσωπικά σε αυτές τις κοπέλες που θα διαβάσουν αυτό το γράμμα, να σκεφτούν πάρα πολύ καλά πριν κάνουν οποιαδήποτε κίνηση απελπισίας (γιατί αυτό είναι η άμβλωση).
Η περίπτωση η δική μου είναι αρκετά ιδιάζουσα αλλά θα τολμήσω να πω ότι όσον αφορά την αμφιταλάντευση είμαι το ζωντανό παράδειγμα.

Οδηγήθηκα κι εγώ από τον πατέρα του παιδιού μου στο χειρουργικό κρεβάτι για να εκτρώσω το παιδί μας, με τη δικαιολογία ότι δεν ήμασταν ακόμη παντρεμένοι και ότι θα κάναμε άλλα παιδιά στο μέλλον! Ήταν πέντε μέρες μετά το Πάσχα του 2001. Ο Χριστός αναστήθηκε κι εγώ πιεζόμουν να στείλω στο θάνατο μια ζωντανή ύπαρξη. Όλες εκείνες τις ημέρες αμφιταλαντευόμουν. 
Θυμάμαι που το Μεγάλο Σάββατο πριν την Ανάσταση, είχα πάει στην εκκλησία και είδα στον τοίχο μια εικόνα με το Χριστό να κρατάει ένα εκτρωμένο έμβρυο και να κλαίει. Όμως παρότι η εικόνα αυτή με είχε συγκλονίσει, και προσευχόμουν κι έκλαιγα, βρισκόμουν ακόμα υπό την επήρεια του συντρόφου μου να κάνω την έκτρωση.
Όμως ο Θεός άκουσε τις προσευχές μου και τη στιγμή που ο αναισθησιολόγος ήταν έτοιμος να βάλει στη φλέβα τη βελόνα με το αναισθητικό, μου έδωσε φώτιση και είπα στο γιατρό «μπορώ να σου πω κάτι πριν μου κάνεις την έκτρωση;» Εκείνος κάνει νόημα στον αναισθησιολόγο να μην βάλει τη βελόνα στη φλέβα. Του λέω λοιπόν με δύναμη ψυχής που μου την έδωσε η Παναγία η Zωοδόχος Πηγή (που εκείνη τη μέρα γιορτάζαμε τη μνήμη της): «Μπορείς να μην μου την κάνεις;». Ο γιατρός με αποφασιστική απάντηση μου λέει «Σήκω». Δεν με έβαλε σε δίλημμα τύπου «Είσαι σίγουρη;». Κι εκεί κρίθηκε η μάχη που έδινα με τον εαυτό μου και με όλους τους υπόλοιπους, που δεν ήθελαν να έρθει στη ζωή αυτό το πλάσμα.

 
Γέννησα τη Ζωή μου (έτσι τη βάφτισα) και τώρα είναι 6 χρονών. Είναι το νόημα και η φωτεινή ηλιαχτίδα στη ζωή μου, είναι τα πάντα μου. Εξακολουθώ να είμαι ανύπαντρη μητέρα όχι από «άποψη». Η οικονομική μου κατάσταση δεν είναι πολύ άνετη και γι' αυτό δυσκολεύομαι κάπως με την καθημερινότητα. Όμως επειδή η ζωή είναι μια πάλη κι ένας αγώνας που καλείσαι να αποδείξεις το «ευ αγωνίζεσθαι», είμαι πολύ καλά και συνειδητοποιημένη πλέον. Σίγουρα θα ήθελα να υπήρχε κάποιος που θα ήθελε να μοιραστούμε το ζυγό της ζωής αλλά αυτό θέλει κότσια και δυστυχώς δεν βρίσκονται εύκολα τέτοιοι άνθρωποι. 
Όμως δεν απελπίζομαι ούτε απογοητεύομαι. 
Την ελπίδα μου δεν την χάνω γιατί η ελπίδα μου έχει πάρει σάρκα και οστά και είναι το παιδί μου. Που γεμίζει τη ζωή μου και κάνει όλα τα υπόλοιπα να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Πορευόμαστε μαζί. Δεν το μετανιώνω ούτε στιγμή. Όταν σκέφτομαι μόνο τι πήγα να κάνω αισθάνομαι τη μεγαλύτερη ντροπή: πήγα να σκοτώσω αυτή την ύπαρξη που έχω τώρα. Γιατί ουσιαστικά φόνος θα ήταν: άρνηση της ζωής την οποία ζωή δεν μπορείς εσύ από μόνος σου να δημιουργήσεις. Δεν είναι χημική ένωση να πάρεις εκείνα τα συστατικά και να δημιουργήσεις αυτή την ύλη. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ύλη, δεν είναι μάζα από ιστούς και αίμα, είναι ψυχή και το έμβρυο είναι έμψυχο όν. Ο Θεός «εις το είναι υμάς παρήγαγε». Με ποιο δικαίωμα εγώ θα «ξαναστείλω το παιδί από εκεί που ήρθε;». Εγώ συμβάλω στη Δημιουργία του, είμαι συνδημιουργός.

Οι λόγοι που ήμουν κατά της άμβλωσης δεν ήταν μόνο θρησκευτικοί: ακόμα δεν θα ήθελα να καταστρατηγήσω την γυναικεία μου υπόσταση κάνοντας άμβλωση - να με ανοίξουν σαν κονσέρβα και να βγάλουν από μέσα το περιεχόμενο, ξύνοντας μου την μήτρα, βγάζοντας από μέσα «τη σάρκα και το αίμα μου» και αφήνοντας μου τραύματα και σωματικά και ψυχικά που σίγουρα αργότερα θα βγούνε στην επιφάνεια. Ούτε αυτό το βάρος πιστεύω ότι θα το άντεχα να το έχω στη συνείδησή μου.
Κι αν δεν μπορείς να μεγαλώσεις για οικονομικούς λόγους το παιδί σου, υπάρχει και η βοήθεια από άλλους φορείς. Για παράδειγμα, όταν αποφάσισα να κρατήσω το παιδί απευθύνθηκα στο Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού, ακούγοντας στο ραδιόφωνο ένα τρέιλερ σχετικό, γιατί ήθελα κάποιος να μου πει ότι κάνω το σωστό. Εκεί υπήρχε μια εθελόντρια ψυχολόγος την οποία έβλεπα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου για στήριξη. Επίσης είδα ότι άλλες κοπέλες που πήγαιναν, βοηθιούνταν οικονομικά από αυτό το Σύλλογο.
Υπάρχει και η υιοθεσία. Ξέρεις πόσα ζευγάρια προσπαθούν πολύ σκληρά και δεν καταφέρνουν να κάνουν παιδί; Γιατί να μην βοηθήσεις κι εσύ με τον τρόπο σου μια τέτοια περίπτωση - και να βοηθηθείς κι εσύ με αυτό τον τρόπο; Στη δική μου θέση βέβαια επειδή δουλεύω ως Δημόσιος Υπάλληλος, ήξερα ότι ένα πιάτο φαί είχα να δώσω στο παιδί μου. Και σίγουρα είχα και έχω εμπιστοσύνη στη Θεία Πρόνοια πάνω από όλα. Αυτός ξέρει καλύτερα από σένα κι από μένα. Αφέσου στα χέρια του και δείξε του εμπιστοσύνη. 

Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου το Θεό για άλλη μια φορά που με βοήθησε να μην προβώ σε αυτό το έγκλημα. Το παιδί που γέννησα με «αναγέννησε» κι εμένα ως άνθρωπο. Με έκανε να δω τη ζωή από άλλο πρίσμα. Αναθεώρησα πολλές απόψεις που είχα για τη ζωή και φυσικά άλλαξε και η στάση μου απέναντι στη ζωή: τώρα πια δεν στενοχωριέμαι με το παραμικρό, βρίσκω δύναμη να αντέχω τα στραβά που μου τυχαίνουν και ειλικρινά σας το λέω, αυτό φαίνεται προς τα έξω. Παρόλη την στενοχώρια και τη θλίψη που πέρασα ως εγκυμονούσα κι ως λεχώνα (ο ορμονικός παράγοντας συνέβαλε πολύ σε αυτό), πέρασε ο καιρός και είμαι μια χαρά. Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, σας το υπογράφω αυτό. Και η μικρή μου με κάνει να αισθάνομαι ότι όχι απλά αξίζει ο κόπος αλλά και με το παραπάνω. Τελικά αυτός που δεν αρνείται τη ζωή είναι και ο πιο κερδισμένος. Δώσε μια ευκαιρία σε ένα παιδί να ζήσει. Αργότερα αυτό θα σε ανταμείψει όπως δεν το φαντάζεσαι τώρα που τα βλέπεις όλα μαύρα και σκοτεινά. Και μην ξεχνάς: υπάρχουν άνθρωποι - όπως και η ομάδα Αγάζηλος, και ο σύλλογος που πήγα εγώ, κι ίσως κι άλλοι φορείς - που μπορούν να σε βοηθήσουν.
Σοφία".

Παρακαλώ, επισκεφθείτε:

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Μια ΥΠΕΡΟΧΗ ανάρτηση για την εθνικοθρησκευτική επέτειο της 25ης Μαρτίου!

 
 

Από τον εξαίρετο Αμφοτεροδέξιο, που σας παρακαλώ να τον επισκέπτεστε συχνά.

Ευαγγελισμός
Μου χτύπησε ξαφνικά τα αυτιά μέσα στο αστικό λεωφορείο με κατεύθυνση τα βόρεια προάστια ή ατάκα (στα αγγλικά και με χαρακτηριστικά ασιατική προφορά, όπως και η κυρία που την είπε στην φίλη της καθ’ οδόν προς Κηφισιά για τον επιούσιο).
-Friday it’s national holiday.
 
Όχι ότι δεν το θυμόμουνα, τίποτα δεν μπορεί να με κάνει να σταματήσω να σφυρίζω το Θούριο του Ρήγα και τα Δώδεκα Ευζωνάκια το Μάρτη, αλλά να, άλλο να στο λένε στα εγγλέζικα, έχει κύρος φίλε, πώς να το κάνουμε; Και ήταν μια μέρα σκοτεινή και σκονισμένη, με ακοές για ταραχές πολέμου κι εμένα καθ' οδόν για τον επιούσιο, μαζί με τις κυρίες από τις Φιλιππίνες. Με τα αυτιά γεμάτα τρομερά μαντάτα απ’ τη Φραγκιά και τα σύνορα κλειστά, με τον εχθρό φόβο εντός, εκτός κι επί τα αυτά. Χωρίς να μπορείς να κρατηθείς από κάπου, χωρίς να βρίσκεις λόγο να γιορτάσεις. 
«Είναι σχέδιο των μεγάλων από πίσω», «γίναμε ξένοι στη χώρα μας», και κυρίως «μα τι θα γίνει ο τουρισμός μας φέτος;».
 
Άντε να γιορτάσω λοιπόν την εθνική γιορτή χωρίς να με αρπάξει η Σκύλλα των «έτσι», χωρίς να με ρουφήξει η Χάρυβδις των «αλλιώς», χωρίς να με πληγώσει η εθνική μοναξιά, η φαγωμάρα, ο ραγιαδισμός, η αγωνία, η αγονία… Μέχρι να αναρωτηθώ καλά καλά τι λογής 25η Μαρτίου να κάνω φέτος, έφτασα στο σχολειό μου. Τα παιδιά έκαναν πρόβα για την παρέλαση. Ευτυχώς είχαν τύμπανα και δεν ακουγόταν η καρδιά μου που πήγε να σπάσει από χαρά.
Ήταν ωραίο, λέει το Σούνιο, την μέρα του Ευαγγελισμού, πάλι με την άνοιξη. Τι γιόρτασε ο Σεφέρης τότε, τι κι εμείς; Κι ο Ευαγγελισμός; Η είδηση; Το καλό μαντάτο;
Άκουσε με. Αύριο το πρωί που θα βγεις να πας στην εκκλησιά σου για της Παναγιάς τη μέρα, μην κάνεις τη χάρη σε κανένανε. Μήτε στους μεν, μήτε στους δε. Αύριο γιορτάζεις, εσύ, όπως κι εγώ γιορτάζω, όπως και ο παππούς μου, κι η γειτόνισσα απέναντι. Είναι η μέρα σου κι η μέρα μου. Πήγαινε ασυννέφιαστος στην εκκλησιά σου, με την καρδιά στη θέση της και με λιακάδα στο μυαλό. Κι όταν ακούσεις τη δοξολογία, θυμήσου (κάνε μου τη χάρη, να δεις καλό) πως είσαι λεύτερος, πως κάτι έγινε γι’ αυτό, κάποιοι, κάπως, κάποτε… Αν μπορείς να θυμηθείς και κάνα δυο ονόματα, το Μάρκο και τον Νικηταρά και τους Μεσολογγίτες, έχει καλώς. Αλλιώτικα μπορείς να λέγεις σκόρπιους στίχους, Κάλβο, Σολωμό, ό,τι θυμάσαι απ’ το σχολείο, για την αρετή και την τόλμη της ελευθερίας, για τη λευτεριά που ‘ναι βγαλμένη απ’ τα κόκκαλα τα ιερά, για τα κλεφτόπουλα…
 
Μα κάνε μου τη χάρη, γι’ αύριο μονάχα. Μη δεις ειδήσεις αύριο, μη συζητήσεις τα γνωστά, μην πεις: τι θα απογίνουμε; πού πάμε; πού πάει ο τουρισμός μας; Μην τους δώσεις τη χαρά να είσαι με σεκλέτια αύριο, μονάχα αύριο, που γιορτάζεις. 
Αν έχεις το παιδί σου στην παρέλαση, πήγαινε να το δεις, βγάλτο φωτογραφία. Δεν είναι φολκλόρ, είναι το παιδί σου που γιορτάζει. Όπως κι εσύ, και γω και όλοι.
Μετά, έλα, θα σε πάω βόλτα. Θα σε πάω στην πατρίδα μου. Ναι, είμαι από το Μωριά. Και θα σου λέω ιστορίες στο δρόμο. Πάρε την εθνική προς το Ναύπλιο, θα κάνουμε μια στάση στο δρόμο να δεις τους Μύλους.

Αν δεν τη θυμάσαι την ιστορία, 
άκου να δεις τι έγινε: 

Ο Μακρυγιάννης (εδώθε)
Ήταν ένας Έλληνας, ο Μακρυγιάννης. Δεν ήξερε γράμματα και έμαθε για να γράψει την ιστορία που έζησε. Ήταν και ένας Τουρκοαιγύπτιος, ο Ιμπραήμ. Τον έστειλε ο σουλτάνος να σταματήσει την επανάσταση στο Μωριά. Κι ένας Γάλλος, ο Δεριγνύ. Ναύαρχος, με τη φρεγάτα του εκεί στους Μύλους. Λοιπόν, ο Μακρυγιάννης περίμενε τον Ιμπραήμ που ερχόταν εδώ στους Μύλους να κάψει τις αποθήκες με τα σιτηρά των Ελλήνων αγωνιστών. Κάστρο δεν είχε να οχυρωθεί ο Μακρυγιάννης…

 Άσε, δε στα λέω ωραία, 
σου διαβάζω τι έγραψε αυτός:
"Εκεί οπούφκειανα της θέσες εις τους Μύλους ήρθε ο Ντερνύς να με ιδή. Μου λέγει: «Τι κάνεις αυτού; Αυτές οι θέσες είναι αδύνατες· τι πόλεμον θα κάμετε με τον Μπραΐμη αυτού; – Του λέγω, είναι αδύνατες οι θέσες κ’ εμείς, όμως είναι δυνατός ο Θεός οπού μας προστατεύει· και θα δείξωμεν την τύχη μας ’σ αυτές της θέσες της αδύνατες. Κι’ αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Μπραΐμη, παρηγοριώμαστε μ’ έναν τρόπον, ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε· τρώνε από ’μάς και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν· κι’ όταν κάνουν αυτείνη την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν. Η θέση οπού είμαστε σήμερα εδώ είναι τοιούτη· και θα ιδούμεν την τύχη μας οι αδύνατοι με τους δυνατούς. – «Τρε μπιεν», λέγει κι’ αναχώρησε ο ναύαρχος."
Για την ιστορία σου θυμίζω ότι οι λίγοι κέρδισαν όντως, εκεί στους Μύλους.
Αν θες, πάμε και στο Ναύπλιο, θέλω τέτοια μέρα να πάω εκεί. Το βλέπεις και το Παλαμήδι, πάνω πάνω θα πάμε. Αν δεν έχεις κλειστοφοβία, μπες λίγο εδώ μέσα. Ξέρεις, είναι η φυλακή του Κολοκοτρώνη. Κατηγορήθηκε βλέπεις για εσχάτη προδοσία από τους Βαυαρούς αντιβασιλείς, θα είχε εκτελεστεί αν δεν του έδινε χάρη ο Όθωνας. 
Όχι, δεν θέλω να πεις: «πάντα οι ξένοι τα ίδια μας κάνουν». Αυτό το ξέρω πολύ καλά. Το έχω ξανακούσει  πολλές φορές.

Πες κάτι άλλο τώρα. Πες: αντέξαμε. Είδες; Αντέξαμε. Το περάσαμε κι αυτό. Και το άλλο… Κι εκείνο. Και ζήσαμε φίλε! Και προχωρήσαμε παραπέρα. Και πέσαμε πάλι, πρώτη φορά είναι νομίζεις; Και περιμένουμε. Λίγο ακόμα. Λίγο ακόμα, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα.

Άκουσέ με. Πάντα ήταν αδύναμες αυτές οι θέσεις. Πάντα δοκιμάζαμε την τύχη μας σ΄ αυτές. Πάντα οι «άλλοι» έκαναν τα δικά τους. Και πάντα είναι δυνατός ο Θεός που μας προστατεύει. 
Γι’ αυτό σου λέω, μη μου χαλιέσαι σήμερα. Σήμερα να γιορτάζεις!

Ναι, συμφωνώ, δεν υπάρχει Μακρυγιάννης, δεν έχουμε Κολοκοτρώνη. Μα κάπου διάβασα πως ο Θεός, αν το θελήσει, κι απ’ τα λιθάρια βγάζει τέτοιους. Και να σου πω; Προσωπικά έχω πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη σε αυτά τα λιθάρια.
Λοιπόν, σου είπα αρκετά. Φτάνει. Με περιμένει η θεία μου η Ειρήνη, έχει σκορδαλιά και μπακαλιάρο. Έλα αν θες, πάντα φτιάχνει παραπάνω. Αν σου φαίνεται πως δεν ταιριάζει το ταξίδι μας να τελειώσει έτσι, σήμερα, άκου το Μακρυγιάννη να τραγουδάει με το φίλο του το Γκούρα, στην Ακρόπολη, κλεισμένοι απ΄ τους Τούρκους. Θα σε δυναμώσει το ψάρι, είπαμε, γιορτάζεις σήμερα.
Από αύριο πάλι, βγες στο δρόμο όπως θες.
 
Παρακαλώ, δείτε:
 
 
 

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος και μοντέρνος πολιτισμός


4η Κυριακή της Μεγάλης Σαρακοστής, του αγίου Ιωάννη του Σιναΐτη, συγγραφέα της "Κλίμακος" (=Σκάλας).

Ένα κλικ, παρακαλώ, στα:
 
Ένας μοντέρνος άνθρωπος που ανακάλυψε τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος... 

Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι συνομιλεί με τον Άγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη


Η "Σκάλα" του αγίου Ιωάννη της Κλίμακος

Ολόκληρη η "Κλίμαξ" του αγίου Ιωάννη, στα νέα ελληνικά

7 Κυριακές (οι Κυριακές της Μ. Σαρακοστής, ώς το Πάσχα)

Και:

"Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τη απιστία..." Η συγκλονιστική διήγηση του ευαγγελίου της Κυριακής και σχολιασμός από τον άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς (1880-1956).

Η Σύναξη του αγίου αρχαγγέλου Γαρβιήλ (26 Μαρτίου)

Άγιοι στις 26 Μαρτίου

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Ο άγιος Ιωσήφ ο Μνήστωρ ως προστάτης άγιος των απατημένων συζύγων (ανδρών & γυναικών)...



Με την ευκαιρία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, επιτρέψτε μου μια αναφορά σε μια κάπως αγνοημένη πτυχή της εγκυμοσύνης της Παναγίας και της ενανθρώπησης του Ιησού Χριστού.
Ο άγιος Ιωσήφ ο Μνήστωρ, ο αρραβωνιαστικός και κατόπιν (σύμφωνα με το Νόμο) σύζυγος της Θεοτόκου, ως γνωστόν, όταν πληροφορήθηκε την εγκυμοσύνη Της, αρχικά πίστεψε ότι η αρραβωνιαστικιά του τον απάτησε. Όμως, όπως αναφέρει το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, "επειδή ήταν δίκαιος" (δηλαδή καλός, ενάρετος, όπως έχει επισημανθεί ότι σημαίνει η λέξη "δίκαιος" εδώ) και δεν ήθελε να τη διαπομπεύσει, αποφάσισε να τη διώξει κρυφά.
Τότε όμως του εμφανίστηκε ο άγγελος, ο οποίος του αποκάλυψε ότι η σύλληψη του μωρού προέρχεται από το Άγιο Πνεύμα και όχι από άνδρα.

Άραγε, αν ο άγιος είχε εξοργιστεί και φερθεί άσχημα στη Θεοτόκο, θα του εμφανιζόταν ο άγγελος;
Πάντως, η ενάρετη στάση του, κατά τη γνώμη μας, τον κάνει άξιο να θεωρηθεί προστάτης άγιος των απατημένων συζύγων: δεν θέλησε να εκδικηθεί κάποιον πληγωμένο εγωισμό του, αλλά νοιάστηκε για εκείνη, που νόμιζε πως τον είχε απατήσει!
Ναι, μια χριστιανική στάση είναι αυτή απέναντι στη συζυγική απιστία, στάση αντάξια ενός αγίου, αντάξια των χριστιανών. Μια πρόκληση και πρόσκληση για όλους και όλες μας.

Το ότι ο άγιος μπορεί να θεωρηθεί προστάτης των απατημένων συζύγων, ανδρών και γυναικών (δεν είναι καθιερωμένος ως τέτοιος, απλώς εδώ εκφράζουμε τη δική μας άποψη), σημαίνει δύο πράγματα: προστάτης άγιος κατά της συζυγικής απιστίας και προστάτης άγιος για τους απατημένους συζύγους, άντρες και γυναίκες, που θέλουν ν' αγωνιστούν να συγχωρήσουν τον ή την σύζυγο που τους απάτησε.
Ναι, υπάρχει και αυτός ο δρόμος, ο δρόμος της συγχώρεσης, ο χριστιανικός δρόμος. Και μάλιστα η τελειότητα αυτού του δρόμου, να συνεχίσει κάποιος ή κάποια να είναι παντρεμένος / -η με τον ή την σύζυγο που απατά.
Αδιανόητο, ε; Μα γι' αυτό ακριβώς εκλεκτό. Κατά τον κόσμο σκάνδαλο και μωρία, κατά Χριστόν αγάπη και αγιότητα.
Ευλογημένος όποιος το επιθυμήσει και το παλέψει. Ας έχει τη βοήθεια όλων των αγίων, και του αγίου Ιωσήφ του Μνήστορος και του (αληθινά απατημένου) αγίου Παύλου του Απλού, του μεγάλου ασκητή, που έκανε ακόμη και τον άγιο Αντώνιο να θαυμάσει!

Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΙΩΣΗΦ

π. Βασιλείου Ι. Καλλιακμάνη
Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καρέα (από εκεί η 1η εικόνα)

Εικ. από εδώ
α) Ἐὰν εἶναι ἀληθὲς ὅτι ἡ γλώσσα τοῦ μέλλοντος αἰῶνος θὰ εἶναι ἡ σιωπή, τότε ὁ Ἰωσήφ, ὁ Μνήστωρ τῆς Παρθένου, εἶναι τύπος τοῦ ἀνθρώπου τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.

Στὰ εὐαγγέλια δὲν διασώζεται κανένας λόγος του, δὲν ἀναφέρεται καμιὰ συνομιλία του. Περιγράφονται μόνο οἱ σκέψεις του καὶ οἱ ἐνέργειές του. Προσεγγίζει τὸ μυστήριο τῆς ἄφατης κένωσης τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ μὲ δέος, περίσκεψη καὶ σιωπή. Κι ὅταν λογισμοὶ ἀμφιβολίας τὸν κατακλύζουν, κι ὅταν ἡ ταραχὴ τοῦ προξενεῖ ἀνυπόφορο ψυχικὸ πόνο, τότε μιλάει ὁ οὐρανός.

β) Ἀλλὰ ἂς πάρουμε τὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἀρχή. Ὁ Ἰωσὴφ ἐπιλέχθηκε στὸ κατώφλι τοῦ γήρατός του νὰ γίνει προστάτης καὶ φύλαξ τῆς Παρθένου. Ὅμως στὴ διάρκεια τῆς μνηστείας, Ἐκείνη βρέθηκε ἔγκυος «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου». Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τοῦ προκάλεσε ἀμφιβολίες καὶ τὴν θεώρησε «κλεψίγαμο». Σύμφωνα μὲ τὸν ποιητὴ τοῦ Ἀκαθίστου ΄Ὕμνου: «Ζάλην ἔνδοθεν ἔχων λογισμῶν ἀμφιβόλων, ὁ σώφρων Ἰωσὴφ ἐταράχθη».

γ) Ἡ ταραχὴ αὐτὴ «μεταφράζεται» μὲ γλαφυρὸ καὶ δραματικὸ τρόπο ἀπὸ ἄλλο ὑμνωδό: «Τάδε λέγει Ἰωσὴφ πρὸς τὴν Παρθένον· Μαρία, τί τὸ δράμα τοῦτο, ὅ ἐν σοί τεθέαμαι; Ἀπορῶ καὶ ἐξίσταμαι, καὶ τὸν νοῦν καταπλήττομαι. Ἀντὶ τιμῆς, αἰσχύνην· ἀντ’ εὐφροσύνης, τὴν λύπην· ἀντὶ τοῦ ἐπαινεῖσθαι, τὸν ψόγον μοὶ προσήγαγες. Οὐκ ἔτι φέρω λοιπόν, τὸ ὄνειδος ἀνθρώπων· ὑπὸ γὰρ ἱερέων ἐκ τοῦ ναοῦ ὡς ἄμεμπτον Κυρίου σὲ παρέλαβον· καὶ τί τὸ ὁρώμενον;».

δ) Ὅμως παρὰ τοὺς λογισμούς, ἐπειδὴ ὁ Ἰωσὴφ ἦταν εὐσεβὴς καὶ δίκαιος, δὲν θέλησε νὰ διαπομπεύσει τὴ Μαριάμ. Ἀποφάσισε νὰ διαλύσει τὸν ἀρραβώνα χωρὶς ἐπίσημη διαδικασία. Τότε ἀκριβῶς ἐμφανίστηκε στὸν ὕπνο του ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ εἶπε: «Ἰωσήφ, ἀπόγονέ τοῦ Δαβίδ, μὴ διστάσεις νὰ πάρεις στὸ σπίτι σου τὴ Μαριάμ, γιατί τὸ παιδὶ ποὺ περιμένει προέρχεται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Θὰ γεννήσει γιό, καὶ θὰ τοῦ δώσεις τὸ ὄνομα Ἰησοῦς, γιατί αὐτὸς θὰ σώσει τὸ λαό του ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες του» (Ματθ. 1, 20-21).

ε) Ὁ Ἰωσὴφ εἶναι μοναδικὸ πρόσωπο, διότι ἀκολούθησε τὴν ὁδὸ τῆς καρδιᾶς καὶ ὄχι τὴν αὐστηρότητα τοῦ νόμου. Χαρακτηρίστηκε δίκαιος, παρότι δὲν ἔμεινε προσκολλημένος στὸν παλαιὸ νόμο, τὸν ὁποῖο ὑπερέβη συνεργώντας στὸ ἔργο τῆς χάριτος. Ἔγινε διάκονος τῆς νέας διαθήκης, ὄχι τοῦ γράμματος τοῦ νόμου ἀλλὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ. «Τὸ γὰρ γράμμα ἀποκτέννει, τὸ δὲ πνεῦμα ζωοποιεῖ» (Β’ Κορ. 3, 6). Ἐξάλλου, ἡ χριστιανικὴ δικαιοσύνη βρίσκεται πέρα καὶ πάνω ἀπὸ τὰ ὅρια ὁποιασδήποτε προσκόλλησης στὸ γράμμα τοῦ νόμου.

Παρακαλώ και:

Άγιος Ιωσήφ ο Μνήστωρ, ο προστάτης της Θεοτόκου 
Οι φτηνές αγάπες δεν πάνε στον παράδεισο (αναφορά στην επιδημία της μοιχείας και στη σημασία και την ιερότητα του ορθόδοξου χριστιανικού γάμου)
Ηθικισμός στην Ορθοδοξία; Όχι, ευχαριστώ!
Ένας σύγχρονος απατημένος σύζυγος που αγάπησε πολύ (& άλλοι δύο "άγιοι της διπλανής πόρτας")
Μια σύγχρονη απατημένη ορθόδοξη σύζυγος
Ένα σχόλιο για τους προστάτες αγίους

Επίσης:
Έντγκαρ Άλλαν Πόε: "Ύμνος στην Θεοτόκο"
Η Παναγία των Ελλήνων! (αφιέρωμα)
Σύντομη βιογραφία της Παναγίας 

Ορθόδοξες Παναγίες απ' όλο τον κόσμο  

Η Παναγία των αλκοολικών
Η Παναγία νοσηλεύτρια τραυματιών σε στρατιωτικό νοσοκομείο στην Κριμαία 
Το θαύμα της Παναγίας πάνω στα τζάμια
   
Όταν η Εκκλησία γιορτάζει την εγκυμοσύνη...
ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ
Τα «Ακάθιστα Χαίρε» του Αγγέλου και της Εκκλησίας προς την Ανύμφευτη και Θεόνυμφη Θεομήτορα  
"Με τους Χαιρετισμούς παρηγοράμε τη Μάνα Του..." 
Η "ύψωση της Παναγίας"
«Τη υπερμάχω Στρατηγώ» μέλος αρχαίο, ήχος πλ.δ΄ (Άρχων τ. Πρωτ. Λεωνίδας Αστέρης)
Παναγία (ενότητα στο blog μας)

ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!
ΖΗΣΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!
Αυτογνωσία
Ο κόσμος γίνεται διαφορετικός όταν...
Για την αλλαγή των άλλων (Γερόντισσα Γαβριηλία)


Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Ο "καπνός" της Εκκλησίας και οι καπνοί του κόσμου!



Ευχή
  

«Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου, ἔπαρσις τῶν χειρῶν μου θυσία ἑσπερινή» (Ψαλμός 140, 2). Αυτός ο Κατανυκτικός ύμνος του Ψαλτηρίου, αναμφίβολα δεσπόζει κατά τις προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Τόσο ως περιγραφή της πραγματικότητα εκείνης την στιγμή που βιώνεται και ψέλνεται ο ύμνος, όσο ως λειτουργική πράξη γενικότερα, ως μελωδικό, ουράνιο πραγματικά, άκουσμα, περιγράφει την κίνηση της "προς-ευχής", στον Τριαδικό Θεό, την ώρα που θυμιάζει ο Ιερέας και μοσχοβολάει όλος ο Ναός από το άρωμα του θυμιάματος. 

Η κατάνυξη υπό το φώς των κεριών (ιδιαίτερα όταν γίνεται βραδινή ώρα η προηγιασμένη) στη λατρεία Του Θεού, τόσο εποπτικά, όσο και συμβολικά, μας λέει ο ύμνος, όπως ανεβαίνει ο καπνός του θυμιάματος ψηλά, έτσι και οι προσευχές μας, από τα υψωμένα χέρια μας και συνήθως γονατιστή στάση του σώματος, δείχνουν ουσιαστικά, ότι η μόνη μας πίστη και ελπίδα είναι ο Θεός που δέχεται τις αληθινές, με μετάνοια και με ταπείνωση, προσευχές των πιστών.

Η χρήση του θυμιάματος στη λατρεία του Θείου, δεν ήταν κάτι που συναντάμε αποκλειστικά στον Χριστιανισμό. Η Εκκλησία προσέλαβε το θυμίαμα, όπως και πολλά άλλα τελετουργικά, υμνολογικά και αρχιτεκτονικά στοιχεία τόσο από τους Ιουδαίους, όσο και από τους Αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι το χρησιμοποιούσαν στις συναγωγές και στις τελετές τους και οι δύο πολιτισμοί αντίστοιχα.
Στο βιβλίο της Εξόδου στο Κεφάλαιο 30 και στους στίχους 34-38, διαβάζουμε ότι ο Θεός δίνει εντολή να αποτελείται και να παρασκευάζεται  το θυμίαμα από 4 συστατικά στοιχεία: α) από σταχτή, β) από όνυχα, γ) από χαλβάνη και δ) από λίβανο. Στις ημέρες μας, έχει επικρατήσει η ονομασία του θυμιάματος, να την λέμε λιβάνι, όμως όπως είδαμε, το λιβάνι είναι ένα από το τέσσερα συστατικά του και δεν είναι πλήρης ο όρος, αφού έτσι αποσιωπούνται τα υπόλοιπα, επίσης απαραίτητα στοιχεία.

Όπως και να το ονομάζουμε πάντως, όλοι οι πιστοί, είτε στην κοινή-ομαδική απόδοση  Λατρείας προς τον Θεό εντός του Ιερού Ναού, είτε στην προσωπική κατ΄ οίκον Εκκλησία του κάθε ενός, στο σπίτι ή στο κελί δηλαδή, έχουν σχεδόν ταυτίσει την προσευχή με την προσφορά θυμιάματος στο Θεό και αποτελεί μία θυσία-δοξολογία προς Εκείνον. Ακόμη και η κοσμική σκέψη και οι άνθρωποι που δεν έχουν συχνή επαφή με την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, όταν θα συμμετέχουν σε ένα τρισάγιο στο κοιμητήριο ή σε ένα αγιασμό ή ευχέλαιο στο σπίτι ή στο γραφείο ή γενικότερα στον επαγγελματικό χώρο, θα φροντίσουν να έχουν και να χρησιμοποιούν θυμίαμα.

Ακόμη και ένα κοσμικό παλαιό τραγούδι του Χρήστου Κυριαζή,  με τίτλο: "Κάθε δειλινό (Λειβανάκι)", αναφέρει μέσα στο τραγούδι τον εξής στίχο: "σ' άναψα ένα λιβανάκι μύρισε Θεός.."! Σπάνια συναντάμε πιο περιεκτική και συνάμα τόσο εύστοχη φράση για τη σχέση θυμιάματος με τον Θεό, όπως στο συγκεκριμένο στίχο. Πραγματικά το θυμίαμα έχει μεγάλη πνευματική αξία, καθώς  έχει να κάνει αισθητά και με την Χάρη, Ευωδία και παρουσία Του Θεού, στον άνθρωπο και σε όλη την κτίση γενικότερα. Το λέμε πολλές φορές άλλωστε για ανθρώπους που έχουν συνειδητή πνευματική ζωή : "Αυτός μυρίζει λιβάνι..."! Αντίθετα λέμε για κάποιον μη συμβατό με την ζωή της Εκκλησίας: "Αυτός μυρίζει άρωμα κοσμικό και όχι λιβάνι...! "

Η χρήση του θυμιάματος και η πλούσια χρήση του σε όλες σχεδόν ιερές ακολουθίες και μυστηριακές πράξεις εκ των πιστών, του απέδωσε εκ των υστέρων πλούσιο συμβολισμό. Τον πρώτον ήδη τον αναφέραμε είναι η κίνηση της προσευχής που ως θυμίαμα από την γη, ανεβαίνει στο Ουράνιο Ιερό Θυσιαστήριο.   Συμβολίζει επίσης  τις γλώσσες πυρός που εκάθησαν στις κεφαλές των μαθητών κατά την ημέρα της Άγιας Πεντηκοστής. Το δηλωνεί και η σχετική ευχή που λέει ο Ιερέας όταν ευλογεί το θυμίαμα: «Θυμίαμά Σοι προσφέρομεν Χριστέ ὁ Θεός εἰς ὀσμήν εὐωδίας πνευματικῆς, ὁ προσδεξάμενος εἰς τό ὑπερουράνιόν Σου θυσιαστήριον, ἀντικατάπεμψον ἡμῖν τήν χάριν τοῦ Παναγίου Σου Πνεύματος» κ.α. Πάντοτε πάντως το θυμίαμα χρησιμοποιείται από τους Κληρικούς και συνδέεται με τις πιο ιερές στιγμές, της Θείας Λατρείας.


Ας φύγουμε τώρα από τα παραπάνω βιώματα των πιστών και έρθουμε τώρα να δούμε τι βιώματα έχει ο κόσμος στη ζωή του εκτός Εκκλησίας. Είπαμε ότι ο καπνός του θυμιάματος είναι αυτό που υπάρχει μέσα στους ναούς ή το σπίτι. Τι καπνοί υπάρχουν στο εξωτερικό περιβάλλον σε μια αστική περιοχή σήμερα; Ξεκινάμε από τους χώρους συναναστροφής των ανθρώπων σε καφενεία, καφετέριες, και σε οικιακούς ή επαγγελματικούς χώρους, ο καπνός που δεσπόζει, είναι αυτός των τσιγάρων κατά την διάρκεια του καπνίσματος. Όλοι ξέρουμε πόσο βλαβερή για την υγεία είναι αυτή η διαδεδομένη συνήθεια και πόσο βλάπτει μάλιστα με το λεγόμενο παθητικό βάπτισμα, αυτούς που δεν καπνίζουν αλλά είναι αναγκασμένοι να υποστούν το καπνό των καπνιστών που συναναστρέφονται. 

Αν βγούμε προς τα έξω στους δρόμους, ο καπνός που δεσπόζει είναι αυτός των καυσαερίων των οχημάτων στους δρόμους ή στον αέρα από τα αεροπλάνα ή τα πλοία στη θάλασσα. Επίσης είναι πολύ βλαβεροί αυτοί οι καπνοί για την υγεία του ανθρώπου και το περιβάλλον γενικότερα. Βλαβερότεροι καπνοί όμως προς τον ανθρώπινο οργανισμό και το περιβάλλον, είναι  από αυτούς που βγαίνουν από τις βιομηχανίες και τα εργοστάσια! Ο καπνός του θυμιάματος άσπρος και ευωδιαστός, ενώ όλων όσων αναφέραμε, μαύροι, βλαβεροί και βρωμεροί.

Κατ' αναλογία όλα αυτά μπορούμε να τα αποδώσουμε συμβολικά και γενικότερα στη πνευματική ζωή. Αν μελετήσουμε προσεκτικά και αντικειμενικά τα πράγματα, θα διαπιστώσουμε, ότι δεν υπάρχει κάτι καλό και ωφέλιμο που έχει ανακαλύψει ο άνθρωπος που διευκολύνει μεν αρχικά την ζωή του, που  μακροπρόθεσμα να μην έχει αρνητικές παρενέργειες στη ζωή του ανθρώπου. Π.χ. Τα αυτοκίνητα αναμφισβήτητα προσφέρουν σύντομες και ξεκούραστες μετακινήσεις στους ανθρώπους, όμως μολύνουν το περιβάλλον και φθείρουν την υγεία των ανθρώπων που πλέον δεν περπατούν και δεν ασκούνται όπως παλιά ο μέσος άνθρωπος, χωρίς να υπολογίσουμε και τα χιλιάδες ατυχήματα και δυστυχήματα από κακή χρήση του Κ.Ο.Κ. ή απροσεξίας των οδηγών. Ενώ η συμμετοχή του πιστού στην λατρεία μπορεί να τον κουράζει, αλλά τον ασκεί και την ωφελεί ψυχοσωματικά.

Κλείνοντας το άρθρο μας, πρέπει να αντιληφθούμε ότι η προσευχή και προσφορά θυμιάματος, δεν έχουν να κάνουν τόσο με εξωτερικά στοιχεία του πιστού. Κυρίως η Εκκλησία μας θέλει όλη η ύπαρξή μας να γίνει "ευάρεστο θυμίαμα" στο Θεό, τόσο με την εσωτερική-μυστική προσευχή στο "Ταμείο μας", όσο και με τα λόγια μας, τα έργα μας, την ευωδία της αγιότητος που δίνει ο Θεός στους γνήσιους φίλους Του. Εύχομαι να αξιωθούμε να αποκτήσουμε αυτή την δωρεά Του Θεού και εμείς! Αμήν!

Δείτε επίσης:

Γιατί ανάβουμε κεριά και καντήλια στην Ορθόδοξη Εκκλησία; 
Γιατί θυμιατίζουμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία
Απλές προτάσεις για υγεία, ευεξία, αρμονία & αιώνια ζωή!

Λιβάνι από μια γυναίκα με μεγάλη ανάγκη...

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

''Να είμαι και άγιος, να είμαι και «μάγκας»''!



ΔΗΜΟΦΑΝΤΗΣ (φωτο από Διαδίκτυο)

Κάποια Δευτέρα έψησα στο φούρνο ένα σωρό τυρόπιτες. Δεν πρόλαβα να αναστενάξω «Για ποιον έκανα τόσες;» και με επισκέφτηκε μια οικογένεια με πολλά παιδιά. Προς μεγάλη μου χαρά τα επτά παιδιά «καθάρισαν» γρήγορα τις τυρόπιτες, ενώ οι γονείς δεν τις άγγιξαν.
– Τουλάχιστον γευτείτε μία, επέμενα εγώ.
– Μα δεν πεινάμε, δεν πολυέχουμε όρεξη.
– Έχετε, έχετε! φώναξαν τα παιδιά. Η μαμά κι ο μπαμπάς νηστεύουν τη Δευτέρα, επειδή ο Βασίκα καπνίζει!
– Μπορεί να καπνίσει με την ησυχία του, είπε ο πατέρας, του το επέτρεψε ο πνευματικός.
– Μα δεν καπνίζω! άρχισε να κλαίει ο Βασίκα. Εσύ τουλάχιστον, μαμά, μη νηστεύεις τη Δευτέρα.
– Πολύ μεγάλη τιμή να νηστεύω για σένα, του απάντησε η μητέρα, αλλά τυροπιτάκι ωστόσο δεν πήρε. Ήταν προφανές πως οι γονείς νήστευαν, δηλαδή έκαναν μια ειδική νηστεία κάθε Δευτέρα. 


Για να γίνω κατανοητή, θα τα αναφέρω όλα με τη σειρά. Μια μέρα, ο πατέρας πρόσεξε πως ο γιος του ο αγαπητός, ο Βασίλης, δεν μυρίζει πια γάλα, αλλά καπνό. Εκείνος το αναγνώρισε τίμια:
– Μπαμπά, προσπάθησα, αλλά στην τάξη μου και τα κορίτσια καπνίζουν, μερικοί έχουν και σχέση. Έτσι έμενα με πειράζουν! Είμαι το μαύρο πρόβατο, κατάλαβέ με. Επίτρεψέ μου να καπνίζω μόνο για να με αφήσουν ήσυχο!
Ο πνευματικός του Βάσια, μαθητή της έκτης, άκουσε την διήγηση περί «μαύρου προβάτου» και πήρε μία απρόσμενη απόφαση:
– Εντάξει, Βασίλη, κάπνισε, αλλά με έναν μόνο όρο, για κάθε τσιγάρο θα κάνεις τριάντα μετάνοιες. Συμφωνείς;
Ο Βάσια πολλαπλασίασε γρήγορα τον αριθμό των τσιγάρων με το τριάντα και διαμαρτυρήθηκε αγανακτισμένος:
Δηλαδή εξακόσιες μετάνοιες για ένα βρωμοπακέτο; Δεν ξανακαπνίζω!
– Αλλά θέλεις τόσο πολύ να συμμορφωθείς και να είσαι «μάγκας;»
– Έχετε δίκιο, πάτερ, εγώ όλα τα θέλω, να είμαι και άγιος, να είμαι και «μάγκας».


Έτσι γίνεται σε αυτήν την ηλικία, τα θέλεις όλα. Θυμήθηκα πως πριν από έναν χρόνο, ο Βασίλης μιλούσε με την αδελφούλα του στην όχθη του ποταμού, το δειλινό, ενώ εγώ άκουσα τυχαία τη συζήτησή τους.
– Ακούγεται πως θα γίνουν διωγμοί, είπε ο Βασίλης, ναι θα πρέπει να πεθάνουμε για τον Χριστό.
– Φοβάμαι το αίμα, ψιθύρισε η αδελφούλα του.
– Δεν είναι τίποτα, ο Κύριος θα μας βοηθήσει, δεν είμαστε Ιούδες για να τον προδώσουμε. 


Να λοιπόν που έφτασε για τον νεαρό χριστιανό ο καιρός εκείνος των αοράτων διωγμών, όταν πλησιάζει την ψυχή η αχρειότητα της κόλασης και προσπαθεί να την καταπιεί. Μόνος σου δεν μπορείς να αντέξεις και στην πνευματική μάχη των παιδιών μπαίνουν και οι γονείς, νηστεύοντας γι’ αυτούς τις Δευτέρες. Η νηστεία της Δευτέρας, υποχρεωτική για τους μοναχούς, είναι αφιερωμένη σύμφωνα με την παράδοση, στις Ουράνιες Ασώματες Δυνάμεις, στους Αρχαγγέλους και στους Αγγέλους που μας προστατεύουν. 
Σήμερα τα παιδιά σ’ αυτόν τον κόσμο των πειρασμών δυσκολεύονται και πολλοί Ορθόδοξοι γονείς νηστεύουν κάθε Δευτέρα. Η νηστεία για τη σωτηρία του πλησίον είναι μια παλαιά ορθόδοξη συνήθεια. 

Στο ημερολόγιό μου, το 1988, βρήκα μια σημείωση για τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο «Η νηστεία είναι το όπλο του χριστιανού. Όταν ο αρχιμανδρίτης Κύριλλος Παβλώβ ρωτήθηκε πώς μπορεί να εξηγήσει το θαύμα που βγήκε αλώβητος από τον πόλεμο, ο στάρετς απάντησε πως τον προστάτευε η προσευχή της μητέρας του η οποία όλα τα χρόνια του πολέμου κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή νήστευε με πλήρη ασιτία». Τότε άκουσα για πρώτη φορά περί πλήρους ασιτίας και σκεφτόμενη να το μοιραστώ με την φίλη μου, την ζωγράφο Έλενα Εβδοκίμοβα, της τηλεφώνησα.
– Ναι, μου απάντησε η Λένα, η γιαγιά μας έτσι έσωσε τέσσερα παιδιά. Η κόρη της ήταν νοσοκόμα και πήγε στο μέτωπο, όπως και οι τρεις γιοι της. Σε όλη την διάρκεια του πολέμου η γιαγιά όλες τις Δευτέρες, Τετάρτες και Παρασκευές νήστευε με πλήρη ασιτία, ούτε μια σταγόνα νερό δεν έπινε. Και οι τέσσερις επέστρεψαν από τον πόλεμο σώοι, αλλά η γιαγιά συνέχισε να νηστεύει.
– Μητέρα, της έλεγαν τα παιδιά, γυρίσαμε ζωντανοί. Γιατί συνεχίζεις την νηστεία;
– Από ευγνωμοσύνη στον Θεό, απάντησε η γιαγιά. Δείξτε μου μια οικογένεια που να γύρισαν από το μέτωπο τέσσερα μέλη της ζωντανά! Θα νηστεύω μέχρι να πεθάνω για να ευχαριστήσω τον Θεό! Έτσι νήστεψε η γιαγιά μέχρι να πεθάνει.

"Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ" ΝΙΝΑ ΠΑΒΛΟΒΑ.
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ.


Για το βιβλίο εδώ. Άλλο απόσπασμα εδώ.