ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Γιορτάζοντας τις 14 & 15 του Γενάρη!...


Οι άγιοι ασκητές που σκοτώθηκαν στο Σινά και τη Ραϊθώ (14 Ιανουαρίου)


Άγιοι Παύλος ο Θηβαίος & Ιωάννης ο Καλυβίτης (15 Ιανουαρίου)

Φλογισμένοι οδοιπόροι & ερημίτες στο Σινά!

  Μια Γυναίκα μόνη και μια ολόκληρη χώρα! (Αγία Νίνα η Ισαπόστολος της Γεωργίας)

Άγιος Σάββας, ο μεγάλος άγιος της Σερβίας και ιδρυτής της Μονής Χιλανδαρίου, του οποίου το άφθαρτο λείψανο έκαψαν οι Τούρκοι

 

Άγιος Πλάτων ο νεοϊερομάρτυρας, πρώτος επίσκοπος Εσθονίας, και όλοι οι άγιοι της Εσθονίας

Άλλοι άγιοι στις 14 Ιανουαρίου

Άλλοι άγιοι στις 15 Ιανουαρίου


To See Him Face to Face

 
“The self resides in the face.” – Psychological Theorist, Sylvan Tompkins


Glory 2 God for all things


There is a thread running throughout the Scriptures that can be described as a “theology of the face.” In the Old Testament we hear a frequent refrain of “before Thy face,” and similar expressions. There are prayers beseeching God not to “hide His face.” Very clearly in Exodus, God tells Moses that “no one may see my face and live.” In the New Testament, there is a clear shift. The accounts of Christ’s transfiguration describe His face as shining. St. Paul speaks of seeing God “in the face of Jesus Christ.” He also speaks of us gazing steadily on Christ “with unveiled faces.” Orthodox Christianity has a very particular understanding of the face, modeled in the holy icons. It is worth some thought and reflection.
In both Latin and Greek, the word translated as “person,” actually refers to the face, or a mask (as a depiction of the face). The face is not only our primary presentation to the world, and our primary means of relationship, it is also, somehow, that which is most definitively identified with our existence as persons. Developmental psychologists say that the face-to-face gazing of mother and child in the act of nursing is an essential building block in the development of personality and the ability to relate to others.
It should be of note that the Holy Icons are always depicted facing us, with some few, turned ever so slightly. Those “turned” faces are found on icons whose placement would have originally been on an iconostasis and are slightly turned so as to be acknowledging the Christ icon. The only figures portrayed in profile are Judas Iscariot and the demons (or those who are fulfilling those roles). In the art of the Renaissance, and subsequent, this treatment of the face disappears. The human figure is simply studied for itself, as art, the relational function of the icon having been forgotten.

The Orthodox understanding of salvation is reflected in this treatment of icons. St. Paul’s description of being transformed as we behold the face of Christ is an expression of true personhood. Our “face” becomes more properly what it should be as we behold the face of Christ. This “looking” is, to a degree, what we today would call a “relationship,” though, I think, it has more insight and import. “Relationship” has become a word that is almost completely vacuous, lacking in substance. I cringe these days when I hear conversations about our “relationship” with God.
With the face, and its implications for personhood, much more can be said. I cannot see the face of another without looking at them. To see your face, I must reveal my face. That face-to-face encounter is pretty much the deepest and oldest experience we have as human beings (first experienced with our mother in nursing). For the whole of our lives, our faces are the primary points of experience and reaction. We cannot truly know the other without encountering them face-to-face.

It is probably significant that art turned away from the face and toward the figure. The language of salvation as “not going to hell” or “going to heaven,” is, strangely, impersonal. The same is true of justification and the like. It easily sounds like a medical procedure, a treatment of the body (or worse).
Similar to the face is the treatment of names. In Revelation, the image of salvation is the giving of a new name. In the Old Testament, this same thing happens to Abram (Abraham) and Jacob (Israel). In their cases, a new name signals a change in them and a change in their status before God. By the same token, it has always struck me as deeply personal and touching that Christ sometimes had nicknames for his disciples: “Peter” (“Rock”) and “Boanerges” for James and John (the “Sons of Thunder”). I suspect there were others. In the Orthodox tradition, a child is named on the eighth day after birth, or, if later, at Baptism. The giving of a name at Baptism is also a very ancient part of Baptism in the West.
In these things, we must understand that we are “known.” We are known uniquely and not by reputation or reference. We are not in a category, nor are we the “objects” of God’s love. That we are being changed by beholding the glory of God in the face of Jesus Christ suggests that we have to look at him – directly. This is very much part of the meaning of true communion.
Psychologists describe the bonding between mother and child in nursing (and face-to-face) as communion:
Identification begins as a visual process, but quickly becomes an internal imagery process, encompassing visual, auditory, and kinesthetic scenes. It is that universal scene of communion between mother and infant, accomplished through facial gazing in the midst of holding and rocking during breast or bottle feedings, that creates the infant’s sense of oceanic oneness or union. (Psychology of Shame, Kaufman, pg 31)
I was somewhat staggered to find such a theologically compatible statement in a work of technical psychology. Sometimes scientific observation is simply spot-on.
As we grow older, we never again gaze into the eyes of a person as we once did with our mothers. Lovers are often drawn to the eyes of the beloved, and find a measure of communion, but wounds and injuries eventually interrupt the initial innocence of such eyes. The same is at least as true with regard to God.
Regarding the face of God, there is this very telling passage in Revelation:
 And the kings of the earth, the great men, the rich men, the commanders, the mighty men, every slave and every free man, hid themselves in the caves and in the rocks of the mountains, and said to the mountains and rocks, “Fall on us and hide us from the face of Him who sits on the throne and from the wrath of the Lamb! (Rev. 6:16)
It is of note that Revelation does not simply speak of the wrath of the Lamb, nor merely of His presence. It is specifically a fear of His face. Our experience of the face is an experience of nakedness and vulnerability. On the positive side, the result is identification, communion and oneness. On the negative side, it is the pain of shame and the felt need to hide. I can think of nothing else in nature that so closely parallels and reveals the fundamental character of our relationship with God. Salvation is communion. Sin is an enduring shame.
It is into this existential/ontological reality of sin/shame that Christ enters in His Incarnation, suffering and death. The depths of hell are everlasting shame and yet, He doesn’t hesitate to enter there in order to rescue us. Christ’s rescue of Adam and Eve in Hades are a final echo of the encounter in the Garden. They hid in shame, but He came looking for them. Then, He covered them with the skins of animals, but now He covers them in the righteousness of the Lamb who was slain. Then they were expelled from Paradise; now they are restored. Then, they fled from before His face; now they behold Him face to face – and rejoice.
When I pray before the icon of Christ, I notice that His gaze never changes. He does not hide Himself from my shame – but He bids me return my gaze to His. Unashamed, painless. You can find paradise in those eyes!

Click:

Theosis (deification): The True Purpose of Human Life
Theosis, St. Silouan and Elder Sophrony
"Partakers of Divine Nature" - About Deification & Uncreated Light in Orthodox Church
The ancient Christian Church - About Orthodox Church in the West World... 
Basic Points of Difference between the Orthodox Church and Roman Catholic Church
The Way - An introduction to the Orthodox Faith
Protestants ask: Why be Orthodox?
The Road to Rome? Why Orthodoxy Deserves a Look
Liturgy, Sacraments, & All That Jazz: Ten Reasons I Joined the Orthodox Church
Find an Orthodox Church in...

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Σιωπή (Silence), η ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε για τα μαρτύρια των χριστιανών στην Ιαπωνία και τη «Σιωπή του Θεού» (& ένα δικό μας σχόλιο)...


Camera Stylo Online


Η πολυαναμενόμενη νέα ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε, Σιωπή, κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες την Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2017 από την Spentzos Film.

Περίληψη

Ο Πορτογάλος ιεραπόστολος Σεμπαστιάου Ροντρίγκες, φτάνει στην Ιαπωνία του 17ου αιώνα για να εμψυχώσει τους καταπιεζόμενους χριστιανούς Ιάπωνες, αλλά και να ανακαλύψει την αλήθεια που κρύβεται πίσω από την αποστασία του προκατόχου του, του έμπειρου ιεραπόστολου Φερέιρα, ο οποίος δεν άντεξε τα πολλαπλά μαρτύρια. O Ροντρίγκες θα βρεθεί, κι αυτός, σύντομα μπροστά σε τρομερά ηθικά διλήμματα αλλά κυρίως μπροστά στη σιωπή του Θεού, ο οποίος μοιάζει να αποδέχεται τα φριχτά βασανιστήρια, στα οποία υπόκεινται οι πιστοί Του.

 
Πληροφορίες για την παραγωγή

Το Silence – Σιωπή, η νέα πολυαναμενόμενη ταινία του βραβευμένου με Oscar Μάρτιν Σκορτσέζε για την Πίστη και την Θρησκεία, διηγείται την ιστορία δύο Πορτογάλων Ιεραποστόλων του 17ου αιώνα που αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας ένα ριψοκίνδυνο ταξίδι στην Ιαπωνία προκειμένου να αναζητήσουν τον αγνοούμενο μέντορα τους Πατέρα Φερέιρα και να διαδώσουν την Αλήθεια του Χριστιανισμού. Εκείνη την εποχή στην Ιαπωνία οι φεουδάρχες άρχοντες και οι διοικούντες Σαμουράι ήταν αποφασισμένοι να εξαφανίσουν τον Χριστιανισμό από τον τόπο τους. Οι Χριστιανοί διώκονταν και βασανίζονταν μέχρι να αποστατήσουν, δηλαδή να αποκηρύξουν την Πίστη τους διαφορετικά αντιμετώπιζαν έναν αργό και βασανιστικό θάνατο.



Ο Σκορσέζε σκηνοθέτησε το Silence – Σιωπή από ένα σενάριο που έγραψε με τον Τζέι Κοκς (Gangs of New York, The Age of Innocence). Η ταινία βασίζεται στο βραβευμένο μυθιστόρημα που έγραψε ο Σιουσάκου Έντο το 1966 και εξετάζει το πνευματικό και θρησκευτικό ερώτημα περί της σιωπής του Θεού μπροστά στον ανθρώπινο πόνο. Ο Σκορσέζε ξεκίνησε να δουλεύει το σενάριο με τον Κοκς στα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Στην ταινία εκτός από τους παγκοσμίως γνωστούς πρωταγωνιστές, συμπρωταγωνιστεί ο Ciarán Hinds (Munich) και μερικοί από τους πιο διάσημους ηθοποιούς της Ιαπωνίας, ανάμεσά τους οι Tadanobu Asano, Issey Ogata, Shinya Tsukamoto, Yoshi Oida Yosuke Kubozuka, Ryo Kase και Nana Komatsu.
Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν στις 31 Ιανουαρίου του 2015 στην Ταϊπέι της Ταϊβάν με τον σκηνοθέτη να δηλώνει ότι ήταν από τα πιο δύσκολα γυρίσματα που έχει κάνει ποτέ εξαιτίας της ιδιαιτερότητας των τοποθεσιών όπως καλύβες βουτηγμένες στην λάσπη ή βραχώδης λόφοι. Ο διευθυντής φωτογραφίας Ροντρίγκο Πιέτρο είχε τις δικές του προκλήσεις να αντιμετωπίσει αφού όπως χαρακτηριστικά λέει, πολλές σκηνές στο σενάριο είχαν μεγάλη διάρκεια με αποτέλεσμα να γυρίζονται για μέρες, όμως το τελικό αποτέλεσμα έπρεπε να δείχνει ότι όλα συνέβησαν μέσα σε λίγες στιγμές.
Με την ολοκλήρωση των γυρισμάτων και την έξοδο της ταινίας στους κινηματογράφους ο Μάρτιν Σκορτσέζε ολοκλήρωσε ένα όνειρο που δούλευε για 28 χρόνια.



Σκηνοθεσία: Martin Scorsese
Σενάριο: Jay Cocks και Martin Scorsese
Με τους:
Andrew Garfield ((The Amazing Spider Man, Hacksaw Ridge)
Adam Driver (Star Wars: The Force Awakens, Paterson)
Και τον Liam Neeson (Schindler’s List, Taken)
Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Shûsaku Endô και κυκλοφορεί στα Ελληνικά από τις εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ. Το βιβλίο προλογίζει ο Martin Scorsese.
Διάρκεια: 159΄


Συνοπτική κριτική (4/5 Χρήστος Μήτσης)

Ένας υπαρξιακός, τελετουργικών ρυθμών και υποβλητικών εικόνων Σκορσέζε διασκευάζει με φιλοσοφικό σεβασμό και σκηνοθετικό δέος ένα αριστουργηματικό μυθιστόρημα του Σιουσάκου Έντο πάνω στη σιωπή του θεού και στο εκκωφαντικό ανθρώπινο μαρτύριο.
[δεν ξέρω τι να κάνω ανάμεσα στο μηδέν του Δανίκα και στα 4 αστεράκια του Μήτση μεγάλο το χάσμα θα βάλω το «χρυσό» 2,5/5. δεν είναι λίγο όμως για μια ταινία τόσο μεγάλης διάρκειας που ο άλλος έκανε 28 χρόνια να την κατασκευάσει;; είναι!! άρα ανεβαίνω στα 3/5. Με μπέρδεψε ο Σκορτσέζε, όχι ότι τα φιλοσοφικά και υπαρξιακά ερωτήματα που θέτει δεν στέκουν ή δεν έχουν ενδιαφέρον αλλά τώρα που γερνάω, τα πολύ «σύνθετα» πράγματα πάνω στη φιλοσοφία με κουράζουν. Είσαι παιδί μου με τον Θεό ή δεν είσαι;; Σιωπές του Θεού και παραμύθια. Αυτά είναι για τον Μπέργκμαν. Και κάτι δεκαετίες πριν. Αστειεύομαι !! Καλός είναι ο Σκορτσέζε, μεγάλο κεφάλαιο για τον κινηματογράφο, αλλά άμα πήγαινε να εξομολογηθεί πιπέρι στο στόμα θα του έβαζε ο πάτερ Γ.Κ.]. 


«Μήπως προσεύχομαι στη σιωπή;»

cinemag.gr

Είκοσι οχτώ χρόνια μετά τον «Τελευταίο Πειρασμό», μεταφορά του μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη στον κινηματογράφο, ο Μάρτιν Σκορσέζε τολμάει μία ακόμη βουτιά στα άδυτα του χριστιανισμού με το «Silence» («Σιωπή»).

Άλντα Δαλιάκα

To τρέιλερ που κυκλοφόρησε φανερώνει την επική γλώσσα της ταινίας και παράλληλα την ένταση των προσωπικών στιγμών. «Μήπως προσεύχομαι στη σιωπή;» διερωτάται ο Άντριου Γκάρφιλντ στο φινάλε. Μαζί με το τρέιλερ διαβάστε την εκτεταμένη συνέντευξη του Σκορσέζε στους NY Times, στην οποία αποκαλύπτει πως μετά από προσπάθειες 27 χρόνων, τελικά η «Σιωπή» έγινε με ένα μπάτζετ 46.5 εκατομ. $ και ένα συνεργείο 750 ατόμων. Με γυρίσματα στην Ταϊβάν, το ιστορικό φιλμ έχει ως πρωταγωνιστές τους Λίαμ Νίσον, Κεν Γουατανάμπε, Αντριου Γκάρφιλντ, Ανταμ Ντράιβερ και Ισέι Ογκάτα, ενώ μεγάλο μέρος του είναι στην ιαπωνική γλώσσα.
Το θέμα της -το βαθύτερο νόημα της θρησκευτικής πίστης- απασχολεί τον δημιουργό από την παιδική του ηλικία κι έχει εκφραστεί σε πολλαπλές εκδοχές όχι μόνο στον «Τελευταίο Πειρασμό», αλλά και στη βιογραφία του Δαλάι Λάμα «Kundun» ή έχει τρυπώσει ως αλληγορία σε γκανγκστερικές ταινίες του όπως οι «Κακόφημοι δρόμοι» και οι «Συμμορίες της Νέας Υόρκης». Έχοντας διαβάσει πριν από 25 χρόνια το βιβλίο του Εντο, ο σκηνοθέτης βάλθηκε να το μεταφράσει κινηματογραφικά γοητευμένος από την «περίπλοκη απλότητά του».
«Η θεματολογία είναι πολύ κοντά στην ιδιοσυγκρασία μου», έλεγε ο Σκορσέζε στις αρχές του 2014. «Με πηγαίνει πίσω στα χρόνια που μεγάλωσα στη Νέα Υόρκη, στη ζωή σε μια περιοχή που ήταν σκληρή, και ταυτόχρονα στην εκκλησία. Μοιάζει με τους "Κακόφημους δρόμους", κατά κάποιον τρόπο. Καταπιάνεται με πνευματικά θέματα σε έναν συγκεκριμένο, υλικό κόσμο. Εναν κόσμο όπου κατά κανόνα αποκαλύπτεται η χειρότερη πλευρά της ανθρώπινης φύσης».


Δεν είναι, ωστόσο, η πρώτη φορά που το εν λόγω βιβλίο μεταφέρεται στο σινεμά, καθώς υπάρχει και η ιαπωνική ταινία του 1971 από τον Μασαχίρο Σινόντα την οποία περιέργως ο Σκορσέζε, πιστός... σινεφίλ ο ίδιος, δεν έχει δει. Και φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που οι ηρωικές προσπάθειες των ιησουιτών έχουν απασχολήσει τη σκοτεινή αίθουσα. Θυμίζουμε την «Αποστολή» (1986) του Ρόλαντ Τζόφι με τους Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Τζέρεμι Αϊρονς για τους ιησουίτες ιερείς που πέθαναν ενώ προσπάθησαν να υπερασπιστούν τον 18ο αιώνα στη ζούγκλα της Νοτίου Αμερικής τους Ινδιάνους Γκουαράνι από τη δουλεία των Πορτογάλων.
Οπως και τη «Μεγάλη αποστολή» (1991) του Μπρους Μπέρεσφορντ, την οποία ο συγγραφέας Μπράιαν Μουρ προσάρμοσε στο σινεμά από το βιβλίο του «Black robe». Το φιλμ επικεντρώνεται σε έναν ιησουίτη που επιδιώκει να προσηλυτίσει τις ινδιάνικες φυλές του Καναδά.

Σε συνεργασία με τον κινηματογραφικό του συνσεναριογράφο Τζέι Κοκς, ο σκηνοθέτης κατάφερε να ολοκληρώσει το σενάριο το 1996, αλλά τον πρόλαβε η αλλαγή του τοπίου στο Χόλιγουντ. Οι αυξανόμενες απαιτήσεις για μεγάλα κέρδη από τα αμερικανικά στούντιο, οι οποίες στάθηκαν η αφορμή για την καθυστέρηση της ταινίας. Εως σήμερα. Η μεγάλη επιτυχία του «Λύκου της Wall Street» μάλλον διευκόλυνε τα πράγματα, για να δοθεί το πράσινο φως της εκκίνησης του φιλμ υπό τη στέγη της Paramount.
Το εκ νέου ενδιαφέρον του αμερικανικού σινεμά για τους ιησουίτες πιθανόν να αναθέρμανε και η παρουσία του Πάπα Φραγκίσκου, του πρώτου ιησουίτη Πάπα, στην κεφαλή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. «Σίγουρα είναι ένα θρησκευτικό θέμα, αλλά το μυστήριο, η σύγκρουση του Ροντρίγκεζ με τον εαυτό του και το νόημα του χριστιανισμού -στο οποίο πιστεύω με όλη μου τη δύναμη- είναι διαχρονικό και σχετίζεται με το ποιοι είμαστε ως άνθρωποι», διευκρινίζει ο Μάρτιν Σκορσέζε, που θα αποδώσει σύντομα το όραμά του στη μεγάλη οθόνη.


Το σχόλιό μας:

Τα βασανιστήρια θεωρώ πως είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να υποστεί ένας άνθρωπος. Φρίττω και μόνο στην ιδέα και συμφωνώ με τη ρήση του Τζ. Όργουελ στο 1984 ότι "μπροστά στο σωματικό πόνο κανείς δεν είναι γενναίος" (αν και μερικοί είναι - εγώ όχι πάντως).
Ούτε που μπορώ να διανοηθώ πώς ένιωθαν οι μάρτυρες όταν τους βασάνιζαν! Ή πώς νιώθουν και τώρα, γιατί και σήμερα υπάρχουν μάρτυρες. Μπροστά τους εκμηδενίζομαι. Και τα σωματικά βασανιστήρια είναι πάντοτε και ψυχολογικά και η αίσθηση της απελπισίας ασφαλώς τα συνοδεύει.
Για όλους τους βασανισθέντες και βασανιζόμενους, και εκείνους που τους βασανίζουν αυτή τη στιγμή (με οποιαδήποτε αιτία, όχι μόνο για λόγους θρησκευτικής πίστης), αισθάνομαι αμέτρητο σεβασμό και φρίττω γι' αυτά που υπέστησαν και υφίστανται. Ο Θεός ας είναι βοηθός τους.
Επίσης, οι άγιοί μας βεβαιώνουν ότι υπάρχουν περιπτώσεις σιωπής του Θεού. Είναι η "θεοεγκατάλειψη" που έγραφε ο γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ. Αυτό - ως το αποκορύφωμα της ανθρώπινης τραγωδίας - βίωσε και ο Χριστός στο σταυρό.
Ο Θεός δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο πραγματικά ποτέ, αλλά ενίοτε αποσύρεται και αυτή είναι η έσχατη δοκιμασία της ειλικρινούς αναζήτησής του από τον άνθρωπο. Πολλές φορές βέβαια ο άνθρωπος που πάσχει, από απελπισία κλείνει την πόρτα της καρδιάς του στο να νιώσει την παρουσία του Θεού.

Μαρτύρια αρχαίων αγίων, από αυτή τη σελίδα με εικόνες μαρτυρίων αγίων. Δείτε και εδώ περιπτώσεις αγίων (και γυναικών και παιδιών) που θανατώθηκαν ψημένο μέσα σε χάλκινο βόδι.

ΟΜΩΣ στα μαρτυρολόγια της Ορθόδοξης Εκκλησίας καταγράφονται πάμπολλες περιπτώσεις παρέμβασης του Θεού κατά τα μαρτύρια των μαρτύρων, και της ρωμαϊκής εποχής και της Τουρκοκρατίας, αλλά και των αθεϊστικών διωγμών του 20ού αιώνα.
Από την εποχή των θαυματουργικών απελευθερώσεων των αποστόλων Πέτρου και Παύλου, που αφηγούνται οι Πράξεις των Αποστόλων (κεφ. 12 & 16), μέχρι σήμερα, ο Θεός δεν φαίνεται να σιωπά, ούτε να αποδέχεται τα μαρτύρια των πιστών Του.
Οι παρεμβάσεις αυτές, στα μαρτυρολόγια των ρωμαϊκών χρόνων, έχουν βασικά τις παρακάτω μορφές:
  • Εμφανίσεις του Ιησού Χριστού ή της Θεοτόκου ή αγγέλων, που ενθαρρύνουν τους μάρτυρες.
  • Θαυματουργική θεραπεία των πληγών, κατά την ανάπαυλα των βασανιστηρίων.
  • Οι μάρτυρες να αποδεικνύονται άτρωτοι σε μερικά βασανιστήρια.
  • Επίσης ορισμένοι μάρτυρες (όπως π.χ. ο άγιος Γεώργιος) τελούσαν θαύματα ενώ ήταν φυλακισμένοι και βασανισμένοι, από τα οποία πολλοί ειδωλολάτρες πίστευαν στο Χριστό και συχνά θανατώνονταν κι εκείνοι μαρτυρικά. Ενίοτε και δήμιοι ή φύλακες πίστευαν στο Χριστό και μαρτυρούσαν μαζί με τα μέχρι πριν λίγο θύματά τους!
Στα μαρτυρολόγια των ετών της Τουρκοκρατίας, όσα έχω διαβάσει, δεν έχω δει θαύματα ατρωσίας μαρτύρων (δηλ. να βασανίζονται και να μένουν άτρωτοι), ούτε θαυματουργικής θεραπείας πληγών. Βλέπουμε όμως κι εκεί θαύματα και παρεμβάσεις του Θεού για τη στηριξη των βασανιζόμενων χριστιανών, και μάλιστα, μερικές φορές, μπροστά στα μάτια των Τούρκων!
Αλλά και μετά το θάνατο των νεομαρτύρων της Τουρκοκρατίας έχουμε πολλές καταγραφές θαυμάτων, τα οποία στήριζαν το λαό, ενίσχυαν τους επόμενους μάρτυρες και καταντρόπιαζαν τους Τούρκους, που έσπευδαν να καταστρέψουν τα άγια σώματα των μαρτύρων, και μερικές φορές δεν κατάφερναν καν να τα καταστρέψουν (π.χ. του αγίου Ιωάννη του Ρώσου το σώμα - ο οποίος βασανίστηκε αλλά δεν πέθανε από τα μαρτύρια, γι' αυτό χαρακτηρίζεται ομολογητής, όχι μάρτυτας).
Περιπτώσεις δείτε, παρακαλώ, στα άρθρα Χριστιανικά θαύματα σε μουσουλμάνους (ιδιαίτερα στο κεφάλαιο Τα θαύματα γύρω από τους νεομάρτυρες) και Μουσουλμάνοι που αγίασαν ως Χριστιανοί


Η ιστορική πρώτη εικόνα του αγ. Γεωργίου Ιωαννίνων (από εδώ). Γι' αυτήν σημειώνουμε από εδώ: Τρεις ημέρες έμεινε κρεμασμένος στην αγχόνη και στο διάστημα αυτό κάθε βράδυ ένα ουράνιο φως έλαμπε στο κεφάλι του. Από την ώρα δε εκείνη ένας καταιγισμός θαυμάτων πλημμύρισε την πόλη. Πλήθος παραλύτων και πασχόντων από ποικίλες ασθένειες προστρέχοντας στον άγιο λάμβαναν τη θεραπεία τους. Ακόμη και «μια Τούρκα (Τουρκάλα) άρπαξε την κάλτσα από το πόδι του αγίου και έτρεξεν εις μίαν άρρωστη Τούρκα, ήτις εθεραπεύθη αμέσως». Γι’ αυτό και στις εικόνες ο άγιος εικονίζεται κρεμασμένος και φορώντας κάλτσα μόνο στο ένα πόδι, η πρώτη μάλιστα εικόνα του φιλοτεχνήθηκε 13 μόλις ημέρες μετά το μαρτύριό του.


Θαύματα όμως, οπτασίες και θείες παρεμβάσεις βλέπουμε και στα μαρτρολόγια των μαρτύρων των αθεϊστικών καθεστώτων του 20ού αιώνα. Αυτά, αλλά και της Τουρκοκρατίας, πρέπει οπωσδήποτε να ληφθούν σοβαρά υπόψιν από κάθε σκεπτικιστή και ορθολογιστή, ο οποίος (δικαιολογημένα από την πλευρά του) αμφισβητεί τις διηγήσεις για τους αρχαίους μάρτυρες.
Μπορείτε να δείτε εδώ ορισμένα, από τους νεομάρτυρες της Ρουμανίας.
Στη Σοβιετική Ένωση έχουμε αγίους θαυματουργούς ήδη εν ζωή (& μετά θάνατον) που υπέστησαν διώξεις, όπως ο άγιος Νεκτάριος της Όπτινα, η αγία Ματρώνα η Αόμματη και ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός (ψάξτε γι' αυτούς, αλλά και για τον σύγχρονό τους άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς), αλλά η πιο τρομερή περίπτωση θαύματος είναι η ανάσταση του αποκεφαλισθέντος ιερέα Τιμοθέου Στρελκώφ, ο οποίος έζησε αρκετά χρόνια στη συνέχεια μέχρι την τελική σύλληψη και το μαρτυρικό θάνατό του. Η περίπτωση εδώ, στο κεφ. β, αριθ. 57. Η περίπτωση αυτή είναι αντάξια των θαυμάτων που συναντούμε στα αρχαία μαρτυρολόγια.
Πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψιν ότι πάμπολλοι άγιοι μάρτυρες όλων των εποχών εμφανίζονται και θαυματουργούν ακόμη και σήμερα.

Στην ιστορία των περισσότερων μαρτύρων δεν αναφέρονται θαύματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι εκείνοι δεν έζησαν την παρουσία του Θεού κατά το μαρτύριό τους. Δεν ξέρουμε. Δεν μπορούμε να ξέρουμε βέβαια και πόση μοναξιά και "θεοεγκατάλειψη" πιθανόν να ένιωσαν, αλλά και πόση θεία χάρη ίσως. Κατά την άποψη των αγίων Πατέρων, χωρίς νοερά προσευχή και σύνδεση με το Θεό εν Χριστώ θα ήταν αδύνατον οι μάρτυρες να αντέξουν τα βασανιστήρια και να μην αρνηθούν το Χριστό.
Υπήρξαν βέβαια και πολλοί "πεπτωκότες", χριστιανοί που δεν άντεξαν και αρνήθηκαν. Πολλοί από αυτούς επέστρεψαν μετανοημένοι στην Εκκλησία μετά την παύση του αντίστοιχου διωγμού. Τα χρόνια της Τουρκοκρατίας αναρίθμητοι είναι εκείνοι που εξισλαμίστηκαν σε ολόκληρη την έκταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας και στον ελληνικό χώρο - πολλοί φαινομενικά, ενώ παρέμειναν κρυπτοχριστιανοί, άλλοι αληθινά.
Νεομάρτυρας Ευγένιος ΡαντιόνωφΓια τους σύγχρονους μάρτυρες, θύματα των σκληρών ισλαμιστών κυρίως, αλλά και σατανιστών ενίοτε, δεν ξέρω (θαύματα μετά θάνατον ναι, π.χ. του αγίου Ευγενίου Ροντιόνωφ & του π. Ιωάννη της Σάντα Κρουζ). Θα δείξει ο χρόνος.
Όλα αυτά, παρακαλώ να τα λάβει υπόψιν κάθε καλοπροαίρετος θεατής και αναλυτής της ταινίας του Μάρτιν Σκορτσέζε. Ο Θεός δεν σιωπά πάντοτε και δεν αποδέχεται ως κάτι καλό την αγωνία και τον πόνο των πιστών Του, των υιών Του.
Και στην Αποκάλυψη αναφέρονται οι Μάρτυρες, να φορούν λευκούς χιτώνες λευκασμένους στο Αίμα του Αρνίου (του Χριστού) και να στέκονται μπροστά στο θρόνο του Θεού και του Χριστού (Αποκ. 7, 9-17).
Ας κλείσουμε εδώ, παραπέμποντας σε αυτό το άρθρο για τη Σιωπή του Σ. Έντο και τους ηρωικούς ρωμαιοκαθολικούς μάρτυρες της Μεσαιωνικής Ιαπωνίας, αλλά και στις αναρτήσεις: Σύγχρονοι μάρτυρες σε αιρετικές Εκκλησίες και Αποκεφαλισμός χριστιανού μπροστά στην κάμερα. Για την Ορθοδοξία στην Ιαπωνία, από το 19ο αιώνα, με την ανατρεπτική δράση του αγίου Νικολάου Κασάτκιν, δείτε εδώ & εδώ.

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Το Φτωχό Ορφανό που έγινε Πατέρας 400 παιδιών


Επίσκοπος Λογγίνος: Πατέρας 400 παιδιών! Μία συνέντευξη που αγγίζει την ψυχή!

 Δεν είναι ακαδημαϊκός, ούτε εφευρέτης, ούτε εξωγήινος. Είναι εθνικός ήρωας στην Ουκρανία παρότι είναι Ρουμάνος. Γιατί; Επειδή είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
 Είναι 50 ετών και έχει 400 παιδιά. Τα 33 από αυτά τα έχει υιοθετήσει, ενώ έχει την κηδεμονία των υπόλοιπων. Τα μεγαλώνει σε δύο μοναστήρια. Στο Μπαντσένι και στο Μποιάν.
Πρόκειται για τον επίσκοπο Λογγίνο. Τον γνωρίσατε πρώτη φορά μέσα από την ταινία «ΤΟ ΦΡΟΥΡΙΟ». Όταν γυρίστηκε η ταινία ήταν ο ιερομόναχος Μιχαήλ (Ζαρ).
Ξέρω ότι αυτή η ταινία άγγιξε πολλές ψυχές. Ξέρω πως άγγιξε τις ευαίσθητες χορδές πολλών. Είναι μία ταινία για αγγέλους και αγίους ή αλλιώς για αγάπη και χριστιανική ομολογία. Είναι για την ψυχή μία δοκιμασία. Η παρουσία του Θεού σε αυτό το μοναστήρι είναι έντονη, τα θαύματα καθημερινά.

Σας παρουσιάζω λοιπόν μία συνέντευξη του επίσκοπου Λογγίνου,εξίσου συγκινητική που ίσως βοηθήσει να αναθεωρήσουμε πολλά.
 
 
-Δοκίμασα πολλά στη ζωή μου αλλά όλοι οι δρόμοι με οδήγησαν στην εκκλησία, στην πίστη, στον Θεό. Εαν θα μου έλεγε κάποιος όταν έμεινα ορφανός και μόνος σε αυτόν τον κόσμο, πήγαινε στο μοναστήρι να γίνεις μοναχός, να υπηρετήσεις τον Κύριο, θα πήγαινα. Ο Θεός όμως μου έδωσε άλλον σταυρό, άλλον δρόμο,για να περάσω από πολλά βάσανα και θλίψεις και να φτάσω εκεί που βρίσκομαι σήμερα .Επειδή όταν έμεινα μόνος μου σε αυτόν τον κόσμο…
 
-Σε ποιά ηλικία;
-Στα δεκαέξι μου. Ήμουν μικρός και φιλάσθενος. Εργαζόμουν πολύ. Μία μέρα πήγαινα σχολείο και μία μέρα άρμεγα τις αγελάδες στην φάρμα για να μπορώ να ζήσω.. Την νύχτα φύλαγα τις αγελάδες στην φάρμα, καθάριζα, και το πρωί πήγαινα στο σχολείο. Όλα τα παιδιά έφευγαν από κοντά μου επειδή μύριζα κοπριά, εγώ όμως είχα μέσα μου ειρήνη… Και έτσι άρχισε η ζωή μου. Θυμάμαι όμως τον μεγαλύτερο πόνο μου…
 Βγαίνοντας στο κατώφλι του σπιτιού μου και βλέποντας να βγαίνει ο καπνός από τις καμινάδες των γειτόνων, ρωτούσα τον Θεό:
«Θεέ μου, γιατί δεν έχω και εγώ ξύλα για να ανάψω φωτιά; Και πήγαινα, έβαζα όλα τα μαξιλάρια όπως τότε που κοιμόμουν με την μητέρα -η μητέρα ήταν άρρωστη και ήταν πολύ δύσκολα- και έβαζα τα μαξιλάρια πάνω στην σόμπα, ντυνόμουν, σκεπάζομουν με το πουπουλένιο πάπλωμα και ήμουν πολύ ευτυχισμένος εκεί κοντά στην μητέρα μου.
 Έτσι συνέχισα και όταν δεν την είχα. Μόνο που μου έλειπε η μητέρα και κοιμόμουν αγκαλιά με τα ρούχα της και την φωτογραφία της. Έτσι κοιμήθηκα πολλά χρόνια, η ψυχή μου όμως σχιζόνταν από την νοσταλγία της μητέρας μου. Επειδή σαν εκείνην δεν είχα κανέναν.
 Και όταν πεινούσα, πάλι ρωτούσα τον Θεό:
«Κύριε,γιατί δεν έχω τουλάχιστον ένα κομμάτι ψωμί;» Αφού δεν έχω ξύλα, τουλάχιστον να έχω ψωμί! Αφού μου πήρες την μανούλα, Κύριε,τουλάχιστον δώσε μου κάτι απ’ όλα αυτά!»
Αλλά ο Θεός δεν μου απαντούσε τότε, επειδή δεν ήταν η στιγμή να μου απαντήσει, αλλά μου απαντάει σήμερα. Εαν είχα τότε απ’όλα,δεν θα είχαν αυτά τα τετρακόσια παιδιά σήμερα, αυτά που έχουν.
 

-Πώς ξεπεράσατε αυτό το γεγονός που σας σημάδεψε, τον θάνατο της μητέρας σας;
 
-Διάβαζα όλο το βράδυ προσευχές, επειδή είχα μέσα μου έναν φόβο όταν νύχτωνε. Ήμουν μόνος στο σπίτι, διάβαζα προσευχές και έβαζα το βιβλίο κάτω από το μαξιλάρι. Μέχρι να κοιμηθώ όμως έβρεχα το μαξιλάρι με τα δάκρυά μου. Μου ήταν πολύ δύσκολο! Όμως αισθανόμουν και κάτι σαν ανακούφιση… δεν λέω ότι είδα κάτι,αλλά αισθανόμουν σαν να βρισκόμουν υπό την φροντίδα κάποιου. Αυτό είπε και η μητέρα πριν πεθάνει, ήταν τα τελευταία της λόγια: «Δεν έχω σε ποιόν να σε αφήσω, εάν σε αφήσω σε εκείνο το μέρος ή κάπου αλλού  δεν θα σου φερθούν καλά, γι αυτό σε αφήνω στα χέρια του Θεού. Αυτός θα σε φροντίζει!


-Πότε σκεφτήκατε να πάτε στο μοναστήρι; Πώς σας ήλθε η ιδέα να ξεκινήσετε το μοναστήρι στο Μπαντσένι;
 
- Εγώ πέρασα πολλά στη ζωή μου. Παντρεύτηκα, είχα οικογένεια, είχα τρία παιδιά-ή θα έλεγα την έχω και σήμερα, πνευματική οικογένεια. Είχα μία ζωή ήσυχη, ήμουν ιερέας, λειτουργούσα… όμως στην καρδιά μου είχα πόθο να πάω στο μοναστήρι.

Όταν έβλεπα μοναχούς ή μοναχές στα μοναστήρια ή έρχονταν σε εμάς ή όταν ήλθαν οι καλύτεροι καιροί για την χώρα,οι ευλογημένοι…. Ο πατέρας Υάκινθος ερχόνταν σε εμάς και όταν πέθανε ,όλο το χωριό έτρεχε για να δει πως είναι ένας μοναχός .Ο πόθος ήταν μεγάλος, αλλά δεν ήξερα ότι ο καθένας θα μπορούσε να πάει στο μοναστήρι να αγαπήσει τον Θεό. Σκέφτηκα ότι εκεί πηγαίνουν άνθρωποι εκλεκτοί. Όταν ήμουν στο μοναστήρι και κυμάτιζαν από τον αέρα οι μανδύες των μοναχών, όταν περνούσαν από κοντά μου, εμένα μου φαίνονταν πως με νανουρίζουν, τόσο καλά αισθανόμουν.
Έπειτα αποφασίσαμε με την πρεσβυτέρα-είχαμε ήδη τρία παιδια-να υπηρετήσουμε τον Θεό με πιο σκληρή άσκηση, να μην κοιτάμε τα του σώματος αλλά τα της ψυχής. Ένα ολόκληρο βράδυ συζητήσαμε και είχαμε την ίδια σκέψη: Να υιοθετήσουμε ορφανά.
 Σίγουρα πήγαμε μαζί με την πρεσβυτέρα στο ορφανοτροφείο. Κοιτάγαμε, και όλο τρυγυρνούσαμε γύρω από ένα άρρωστο παιδί.
Μου λέει τότε:
-Τι όλο τριγυρίζεις κοντά του; Τόσα παιδιά υγιή βρίσκονται εδώ! Γιατί δεν κοιτάς τα άλλα;
Λέω τότε; «Ναί, πάμε στα άλλα παιδιά». Πάλι κοντά του όμως τριγυρνούσα και έλεγα:«Κοίτα το καημένο,δεν έχει κανέναν. Ποιός θα το βοηθήσει, ποιός θα το ταΐσει, ποιός θα το πλύνει;…. και τελικά έτσι αποφασίσαμε και πήραμε τα δύο πρώτα παιδιά.
 

-Σε ποιάν ηλικία παντρευτήκατε και πότε μπήκατε στο μοναστήρι;
-Παντρεύτηκα 22 ετών, 25 ετών χειροτονήθηκα και έπειτα το 1997 εγώ και η πρεσβυτέρα γίναμε μοναχοί-η πρεσβυτέρα μου είναι τώρα η μοναχή Σαλώμη. Τα παιδιά μας είναι όλα παντρεμένα, έχουμε και εγγονάκια, εμείς όμως συνεχίσαμε να υπηρετούμε τον Θεό από αυτόν τον δρόμο. Η μοναχή Σαλώμη ασχολείται πιο πολύ με τα παιδιά που έχουν Εϊτζ, μαζί με τις μοναχές από την Μονή Μποϊάν.

-Πόσες μοναχές ζουν εκεί;
-Εκατόν τριάντα μοναχές, οι οποίες φροντίζουν τα παιδιά.

Δεν σκεφτηκα ποτέ ότι μπορει να έχω τόσα παιδια

-Θυμάστε όταν πήρατε το πρώτο παιδί και το πήγατε στο μοναστήρι;
-Τα πρώτα παιδιά τα πήρα στο μοναστήρι το 1991-92. Έπειτα πήρα δύο αδελφάκια που και αυτά τα υιοθέτησα.
 Ανυπομονούσα να γυρίσω στο σπίτι, να τους κάνω το μπάνιο τους, πολύ μου αρέσει να κάνω μπάνιο στα παιδιά και να τα βάζω για ύπνο. Ότι έκανε η μητέρα μου, ήθελα να κάνω και εγώ: να τα φιλήσω και να τα αγκαλιάσω.
Εγώ ρωτούσα το βράδυ την μητέρα μου :«Μαμά,με ποιόν θα κοιμηθείς; Ήμασταν τέσσερα παιδιά. Εγώ επειδή ήμουν το μικρότερο και η μητέρα μου έλεγε: «με εσένα». Έτσι και εγώ, όταν με ρωτούσαν: «Πατέρα,με ποιόν θα κοιμηθείς;» εγώ τους έλεγα: «Με εσάς» Αυτή ήταν η ευτυχία μας, επειδή μπορούσα να τα χαϊδέψω και ν απαλύνω τον πόνο τους.

-Και συνεχίσατε στο μοναστήρι. Από εκεί τα πήρατε στο μοναστήρι. Έπειτα, όλο πήρατε και πήρατε…
 -Όλους θα τους έπαιρνα σπίτι. Σίγουρα δεν σκέφτηκα ποτέ ότι θα έχω κάποτε τόσα παιδιά.

-Τετρακόσια!
 -Ναι. Και πάλι λίγα είναι. Πιο πολλά θα ήθελα, έχουμε την δυνατότητα. Δεν πρέπει μόνο να τα πάρεις αλλά να τους δείξεις και γονική στοργή. Σε εμάς δεν είναι όπως στα κρατικά, που τα κρατάνε μέχρι τα 18 τους. Τα παιδιά είναι δικά μας για όλη τους τη ζωή. Παντρεύτηκαν, τους κάναμε σπίτια…

-Έχετε παιδιά τόσο μεγάλα που ήδη παντρεύτηκαν;!
 -Ναι, πολλά παιδιά παντρεύτηκαν, τώρα έχουμε από αυτά και εγγόνια. Όλο και πολλαπλασιάζονται και κάθε χρόνο φτιάχνουνε 10-20 σπίτια. Συνεχίζουμε. Μας δώρησαν γη, θα φτιάξουμε εκεί σπίτια για τα παιδιά… Να τα μεγάλωσεις και να τα πετάξεις μετά στον δρόμο; Δεν πάει. Εαν τους δώσεις ένα σπιτάκι, μία δουλίτσα, τότε και αυτά με την σειρά τους θα συνεχίσουν να κάνουν το καλό, έτσι όπως τα μάθαμε εμείς.

 -Σεβασμιώτατε πατέρα Λογγίνε. Δεν αποφύγατε να πάρετε κοντά σας παιδιά με αναπηρίες και με Έιτζ. Γιατί το κάνατε αυτό;. Δεν θα σας ήταν πιο εύκολο να πάρετε παιδιά υγιή -εγκαταλελειμένα, αλλά υγιή- και να τα μεγαλώσετε;
  -Το σκέφτηκα και πολλοί με τρόμαζαν λέγοντάς μου πως θα είναι πολύ δύσκολα. Τότε αλήθεια μου ήταν δύσκολο. Τώρα όμως δεν μου είναι καθόλου δύσκολο, επειδή είμαστε πολλοί μοναχοί στο μοναστήρι.

-Πόσοι είστε;
-Ογδόντα τρεις. Και αυτοί στην συνέχεια θα σηκώσουν τον σταυρό που σήκωσα και εγώ. Βρίσκονται δίπλα μου, με βοηθούν πολύ, όπως και οι μοναχές από το γυναικείο μοναστήρι που έφτιαξα εκεί που ήταν η ενορία μου. Εκεί υπάρχει θαυματουργή εικόνα της Παναγίας (Μποϊαν), μπροστά στην οποία θεραπεύτηκαν πολλά παιδιά. Δεν φοβήθηκα και δεν φοβάμαι ούτε τώρα, επειδή όταν πήρα τα παιδιά, εκείνα διάλεξαν εμένα και όχι εγώ τα παιδιά

-Πώς;
-Όταν έμπαινα εκεί, άπλωναν όλα τα χέρια τους και μου έλεγαν "Μαμά!". Δεν με έλεγαν πατέρα, με έλεγαν μαμά. Υπήρχαν άρρωστα παιδιά που δεν τα έπαιρνε κανένας. Έπαιρναν όλοι τα υγιή. Μάχη γινόνταν. Εγώ έπαιρνα όλα εκείνα τα παιδιά που δεν έπαιρνε κανένας. Έπαιρνα 10-15 την φορά. Είμαι όμως πολύ ευτυχισμένος! Δεν μπορώ να εκφράσω πόση χαρά έχω στην ψυχή που ό Θεός μου έδωσε έλεος και οικτιρμό.
 

"Και εσύ φοβάσαι; Δεν θα με πάρεις;"
 
– Πότε αποφασίσατε να πάρετε παιδιά με Έιτζ; Πώς το αποφασίσατε;
-Η πρώτη περίπτωση ήταν ένα κοριτσάκι. Πήγα στο ορφανοτροφείο-έφερνα γάλα κάθε πρωί. Ο γιατρός εκεί μου είπε: «Θέλεις να δεις ένα παιδί με Έϊτζ;»
Είπα: «Θέλω να δω. Δεν είδα ποτέ μου». Και μπήκα. Τέσσερις πόρτες πέρασα μέχρι να φτάσω στο παιδί αυτό και ήταν μόνο του. Ήταν δύο ή τριών μηνών. Ήταν κόκκινη από το κλάμα. Έκλαιγε, σταματούσε και ξανά έκλαιγε, αλλά κανείς δεν την άκουγε. Πότε-πότε έμπαινε η νοσοκόμα, την τάιζε, την άλλαζε και έτσι τελείωναν όλα. Δεν υπήρχε κανείς να μείνει κοντά της,να την φροντίσει.
Τότε εγώ έβαλα τα χέρια πίσω στην πλάτη, βλέποντας τους γιατρούς πως φυλάγονταν. Το έκανα μην τυχόν την αγγίξω και μολύνω τα άλλα παιδιά.

-Σκεφτήκατε τα παιδιά, όχι τον εαυτό σας.
-Τα παιδιά σκέφτηκα, μήπως τα μολύνω με κάτι. Έφυγα και οδηγούσα μόνος το αυτοκίνητο. Προχωρώντας στον δρόμο, ενώ είχα φτάσει κοντά στο μοναστήρι-και μη νομίσει κάποιος πως δεν ξέρω τι μου συνέβη-εμφανίστηκε το παιδί εκείνο μπροστά στο αυτοκίνητο… Σαν να ήταν στον αέρα το κοριτσάκι εκείνο και μου χαμογελούσε από το κρεβατάκι της. Είχε πονέσει η ψυχή μου όταν την αντίκρυσα και μου φάνηκε σαν να μου λέει «Και εσύ με φοβάσαι; Δεν θα με πάρεις;»
Μείωσα ταχύτητα και άρχισε να με πονάει το κεφάλι. Μόλις έφτασα στο μοναστήρι άφησα το αυτοκίνητο και πήγα στο δάσος να περπατήσω, αισθανόμουν ένα βάρος.. Ξαφνικά, βλέπω μπροστά στα μάτια μου εκείνο το κοριτσάκι. «Δεν φοβάμαι. Θα σε πάρω»της λέω. Όλα τότε εξαφανίστηκαν, ακόμη και ο πονοκέφαλος.
Πήγα στο μοναστήρι και παρακάλεσα τους μοναχούς «Ετοιμάστε ένα όμορφο δωμάτιο, με νερό,θα πάω αύριο να την φέρω».
Το βράδυ εκείνο έφερα τα πιο ωραία έπιπλα. Παρακάλεσα κάποιους φίλους μου να μου φέρουν το πιο όμορφο κρεβάτι για το πιο δυστυχισμένο πλάσμα. Να δείτε όμως το κορίτσι. Ένας άγγελος είναι!...
 
Το πρώτο θαύμα. «Εαν δεν ακούσεις, αύριο θα πεθάνει».

-Πόσων ετών είναι τώρα;
-Είναι 12 ετών, αλλά μόνο στην αγκαλιά μου κάθεται. Όταν με βλέπει φωνάζει:
«Πατέρα», και τους παραμερίζει όλους για να φτάσει πρώτη κοντά μου.
 Έτσι μικρούλα λοιπόν την πήρα. Κατά τρόπο θαυμαστό από τις 2 εως τις 4 το πρωί, όταν στο μοναστήρι κάνουμε Θεία Λειτουργία ποτέ δεν κοιμάται. Ξυπνούσε, την είδα μία φορά στην εκκλησία-αν και δεν επιτρέπεται. Όταν έβλεπε άλλα παιδιά έτρεμε, τόσο πολύ ήθελε να παίξει μαζί τους, αλλά δεν την αφήναμε να έλθει σε επαφή με τα άλλα παιδιά.

-Φοβόσασταν μήπως μολύνει τα άλλα παιδιά;
-Όχι, το είχαν απαγορεύσει οι γιατροί. Μας είπαν να κοιμάται χωριστά, να τρώει μόνη της.

-Απομονωμένη;
-Ναι, πλήρως απομονωμένη. Στην εκκλησία όμως κυκλοφορούσε ελεύθερα. Εμείς οι μεγάλοι την παίρναμε αγκαλιά και την φιλούσαμε αφού δεν υπήρχε κάτι να φοβηθούμε,αλλά για να μην υπάρξει πρόβλημα με τους άλλους. Και το βράδυ λοιπόν τριγυρνούσε στον ναό, πήγαινε κοντά στον κάθε μοναχό και τραβούσε το κομποσχοίνι και χαμογελούσε στον καθένα. Δύο ώρες, όσο κρατούσε η Θεία Λειτουργία.
Μία φορά φώναξα κάπως πιο αυστηρά :«Τα παιδιά τέτοιαν ώρα πρέπει να κοιμούνται. Γιατί είναι στην εκκλησία;» Ποτέ δεν ήθελε να κοιμηθεί εκείνη την ώρα και με το έλεος του Θεού θεραπεύτηκε!
 
Ένας ιερομόναχος που πολύ την αγαπούσε, ο πατήρ Σιλουανός μου έλεγε:
«Δεν μπορείτε να κάνετε κάτι για να μην πεθάνει;»
Εμείς περιμέναμε ότι θα πεθάνει,μέρα παρά μέρα. Εαν όχι σήμερα,αύριο. Έτσι μας έλεγαν οι γιατροί. Αυτό επειδή είχε μία βαριά μορφή Έίτζ, 4ου βαθμού, δεν ξέρω πως το λένε εδώ στην Ρουμανία.
Εγώ είπα ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα και έδειξα τον ουρανό. Ο π.Σιλουανός τότε άρχισε να κλαίει και μαζί του έκλαιγα και εγώ και… ο ελεήμων Θεός την θεράπευσε. Όταν έκαναν αναλύσεις στο παιδί, είδαν ότι δεν είχε πια τίποτα.
 

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Μποϊάν
 
-Είναι το μόνο παιδί, από τα τετρακόσια, στο οποίο έγινε κάποιο θαύμα;
-Έχουμε ογδόντα δύο παιδιά με Έϊτζ και θεραπεύτηκαν επτά.
-Ήταν θαύμα Θεού; Είστε πεπεισμένος;
-Ναι, είμαι πεπεισμένος ότι ήταν θαύμα Θεού. Κανείς δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο. Εμείς δεν αποκλείουμε την ιατρική, δεν είμαστε ενάντια. Άλλωστε παίρνω τα φάρμακα που μου έδωσαν οι γιατροί για την καρδιά. Μάλιστα τα παιδιά με Έϊτζ ξέρουν πως είμαι άρρωστος σαν εκείνα και ότι παίρνουμε τα ίδια φάρμακα. Θέλω να τους δώσω θάρρος.

-Τους είπατε ότι έχετε Έϊτζ;
-Όχι, τους είπα ότι είμαι άρρωστος σαν και εκείνα. Να πω πω ψέματα δεν μπορώ, αλλά τους είπα: «Κοιτάχτε τα φάρμακά μου. Έχω και κόκκινα και άσπρα και έγχρωμα», επειδή κάποιος έπιασε ένα από τα μεγαλύτερα παιδια με ‘Είτζ, έναν 11χρονο και του είπε:
«Εσύ ξέρεις τι αρρώστια έχεις; Αυτό και αυτό».
Εκείνο τότε άρχισε να κλαίει δυνατά και να φωνάζει: «Γιατί με έφερε η μαμά μου σε αυτόν τον κόσμο; Δεν θέλω να ζήσω πια».
Τότε οι αδελφές μου είπαν: «Ελάτε επειδή είναι πολύ στενοχωρημένος, δεν τρώει και όλο κλαίει».
Πήγα εκεί και του είπα: «Σεργκέι και εγώ είμαι άρρωστος σαν εσένα, κοίτα,παίρνω χάπια και φάρμακα. Πρέπει όμως να πιστεύουμε, για να πάνε όλα καλά. Τι αδέλφια είμαστε αν θυμώνεις έτσι; Εγώ περίμενα να είσαι δυνατός να με βοηθήσεις και εμένα, και τώρα…»
 Άρχισε τότε να γελάει και είπε: «Πατέρα, εγώ σε αγαπώ! Δεν θα ξανακλάψω ποτέ!»
Και από τότε το παιδί είναι εύθυμο. Με τον καιρό όμως πρέπει να τους πούμε την αλήθεια, για να μην το κάνει κάποιος ξένος και τους προκαλέσει πόνο.
 Δεν ξέρω… Είναι τόσο όμορφα και τόσο καλόψυχα… Εαν κάποτε τα επισκεφτείτε θα δείτε ότι αυτά τα παιδιά είναι λες και κατέβηκαν από τον ουρανό. Φαίνεται όμως ο πόνος στην καρδιά τους. Φαίνεται!
 
 
Αφήστε τον να πεθάνει ήσυχα, δεν έχουμε τι να του κάνουμε!

Είχαμε ένα άλλο παιδί με δύο καρκίνους. Το βράδυ, όταν έπαιρνε την τελευταία του πνοή το παιδί αυτό, ήλθαν όλοι οι γιατροί, κοίταξαν και είπαν:
«Αφήστε τον να  πεθάνει ήσυχα, δεν έχουμε τι να του κάνουμε».
Ήταν δύο ετών και ζύγιζε έξι κιλά, ανέδυε μία μυρωδιά έντονη, ήταν σε άσχημη κατάσταση.
 Τον πήρα στην αγκαλιά μου και άρχισα να κλαίω δυνατά. Το λυπόμουν τόσο πολύ που είπα: «Να ήταν εδώ η μαμά..!». Στον μεγάλο πόνο μόνο η μητέρα μπορεί να απαλύνει τον πόνο. Ο καθένας είχε ή έχει μητέρα και ξέρουμε πως όταν πονάμε, εαν εκείνη κολλήσει τα χείλη της στο μέτωπό μας ή μας αγκαλιάσει,ξεχνούμε τα πάντα.
Μέσα σε αυτόν τον πόνο, έκλαιγα με το παιδί αγκαλιά και σκέφτηκα: εαν ήταν η μαμά του εδώ να τον αγκαλιάσει, θα του ήταν πιο εύκολο ακόμη και να πεθάνει.
Αλλά ο Θεός έκανε το θαύμα Του. Τον πήγα μπροστά στην εικόνα της Παναγίας του Μποϊάν και όπως τον κρατούσα αγκαλιά τον έβαλα μπροστά στην εικόνα. Δεν ήταν κανείς εκεί και άρχισα να προσεύχομαι:
«Παναγία μου, δεν έχει κανέναν σε αυτόν τον κόσμο. Είναι ένα ορφανό. Εαν μπορείς βοήθησέ το!»
Το παιδί άρχισε να αναπνέει ξανά αφού μέχρι τότε ανέπνεε δύσκολα. Άρχισε να κουνάει τα χέρια του, το κεφαλάκι,τα πόδια… το πρωί μάλιστα άρχισε να τρώει. Τώρα είναι δόκιμος στο μοναστήρι μας, Ιωάννη τον λένε.
 

-Πώς "μοιράζεστε" στα παιδιά;
 -Με ένα φιλί. Τα αγκαλιάζω. Πιο πολύ όμως κλαίω όταν δεν τα βλέπω. Στα άρρωστα παιδιά, όταν μπαίνω και βλέπω τον πόνο, όταν βλέπω αυτά που δεν έχουν πόδια, χέρια, που κάθονται μόνο στο κρεβάτι-υπάρχουν αρκετά παιδιά σε αυτήν την κατάσταση-μου έρχεται να κλάψω, αλλά δεν μπορώ επειδή πρέπει να τα ενισχύσω, τους χαμογελάω πάντοτε. Αν δω κάποιον που θέλει να κλάψει,του το απαγορεύω. Για τα παιδιά, επειδή πρέπει να βλέπουν ότι όλοι είμαστε ευτυχισμένοι και σηκώνουμε τον σταυρό μας.
Σίγουρα ο Θεός εργάζεται στην καρδιά τους. Ο Θεός στέλνει κάτι το ξεχωριστό σε αυτά τα παιδιά. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν προβλήματα,αλλά σε εμάς όλα, δεν ξέρω γιατί, σκεπάζονται με μία θεϊκή αγάπη, με κάτι το ουράνιο, που μας δίνει αυτή την δύναμη. Δεν ξέρω πως βρίσκω τόση δύναμη -σίγουρα από το Θεό- για να δώσω σε όλα την ίδια αγάπη.


Δεν επιθύμησα ποτέ να γίνω επίσκοπος
 
-Σας μένει καιρό να κάνετε τον κανόνα σας; Τώρα είσαστε βοηθός επισκόπου. Τα καταφέρνετε. Πιστεύω ότι τώρα παλεύετε πιο πολύ με τον χρόνο.
 -Σίγουρα είναι πολύ πιο δύσκολα. Δεν επιθύμησα ποτέ να γίνω επίσκοπος, πρώτον επειδή είμαι ανάξιος και δεύτερον πρέπει να αφιερώνω πολύ χρόνο στα παιδιά. Πολλές φορές δεν κοιμάμαι τη νύχτα. Πρέπει να έχουμε φαγητό και ρούχα εγκαίρως. Επίσης να έχουμε ζέστη, φάρμακα, νοσοκομεία. Πολλά παιδιά τα εγχειρίσαμε στο εξωτερικό, στην Γερμανία και σε άλλες χώρες, είναι πολύ δύσκολο. Τώρα είμαι ακόμη πιο απασχολημένος. Ο Θεός με το έλεός Του με βοηθάει να μην αφήσω κάτι στην άκρη.

-Καταφέρνετε να τους δείτε όλους καθημερινά;
-Εαν βρίσκομαι εδώ, προσπαθώ να τους δω όλους. Τελευταία όμως τους βλέπω λιγότερο συχνά και αυτό με κάνει να υποφέρω. Αυτό με κάνει να μην κοιμάμαι την νύχτα, να είμαι ανήσυχος, ακόμη και να κλαίω. Για ποιό λόγο; Επειδή δεν μπορώ να δω τα παιδιά μου αφού με στέλνουν σε άλλα μέρη. Να τώρα έλειψα μία εβδομάδα στην Σύνοδο. Πηγαίνω για Θείες Λειτουργίες σε άλλες αρχιεπισκοπές και έτσι λείπω πάλι δύο-τρεις μέρες και πονάει η ψυχή μου.
-Σκέφτεστε πως ίσως είναι καλά για εκείνα τώρα, ξέροντας πως έχουν τώρα έναν πατέρα-αρχιερέα; Δεν είναι μικρό πράγμα.
-Δεν μπορώ να απαντήσω επειδή δεν αισθάνομαι ακόμη επίσκοπος. Και δεν ξέρω αν θα το αισθανθώ ποτέ. Μην αμαρτάνω όμως, η Θεία Χάρη παραμένει Θεία Χάρις… παρακάλεσα την Σύνοδο να μην με κάνουν επίσκοπο αλλά αποφάσισαν ερήμην μου, και τώρα που πήγα μου είπαν: «Τι, εσύ τα βάζεις με την Σύνοδο και την Εκκλησία;» και αναγκάστηκα να πάω.
Δεν το αισθάνομαι όμως επειδή είναι κάτι πολύ υψηλό για εμένα, δεν μπορώ να το εννοήσω ακόμη.
Εγώ όμως παρέμεινα πατέρας, έμεινα κοντά στους χριστιανούς μου, όπως ήμουν είμαι, ακόμη κι αν είμαι επίσκοπος ή ιερέας, έχω ευθύνη μπροστά στον Θεό και όλοι είμαστε το ίδιο. Όταν θα βρεθούμε ενώπιον του Θεού θα δώσουμε λόγο για το τι κάναμε σε αυτήν την ζωή. Πιστεύω ότι για εμάς τους αρχιερείς θα είναι πιο δύσκολο να απαντήσουμε μπροστά στον Κύριο.

-Είστε σχεδόν πενήντα ετών. Μετανοιώνετε για κάτι;
-Μετανοιώνω που μπορούσα να κάνω περισσότερα και δεν έκανα. Δεν μπόρεσα να γίνω κοινωνός του πόνου πολλών ανθρώπων.
Για πολλά χρόνια ασχολήθηκα με το χτίσιμο εκκλησιών σε διάφορα χωριά, με την βοήθεια των ανθρώπων. Ήμουν απασχολημένος και δεν είχα χρόνο να ακούσω τον πόνο του λαού. Έπρεπε καλύτερα να κάνω για τον Θεό επειδή η ζωή αυτή περνάει γρήγορα, σύντομα θα φύγουμε από εδώ. Ευχαριστώ τον Θεό για την κάθε ημέρα που ζω,αφού αισθάνομαι αρκετά άρρωστος. Έπαθα τρία εμφράγματα και κουράζομαι ευκολότερα τώρα. Όταν μπορούμε να κάνουμε κάτι, τότε να το κάνουμε. Το κάθετι στον καιρό του για να μην περνάει μάταια. Ο Θεός δεν θα μας κρίνει για τις αμαρτίες μας αλλά για το καλό που μπορούσαμε να κάνουμε και δεν κάναμε.

Από το περιοδικό «Lumea monahilor» τεύχος 83/2014
Επιμέλεια/Μετάφραση, π. Γεώργιος Κονισπολιάτης
Ευχαριστίες στον Κώστα Κ.

Παρακαλώ, και:

Ο "νεκροθάφτης των αγέννητων παιδιών" (θυμάτων εκτρώσεων) στο Βιετνάμ και σωτήρας πολλών, που γεννήθηκαν...
Ενότητα στο ιστολόγιό μας για τις εκτρώσεις
Ενότητα για το γάμο

Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού "Η Αγκαλιά"
Η Κιβωτός του κόσμου
Γυναικεία ιστοσελίδα για την έκτρωση
Ιστοσελίδα για την έκτρωση
Αν δεν κάνω άμβλωση, τι να κάνω;
Ιστοσελίδα της Πανελλήνιας Ένωσης Φίλων των Πολυτέκνων

Επιστολή σε γονιό που η έφηβη κόρη του έμεινε έγκυος
Ρώσος ιερέας σώζει 2000 βρέφη από άμβλωση