ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Άγιος Ραφαήλ - άη Γιώργης - Οι 179 άγιοι Μάρτυρες της Πεντέλης - Η ματαίωση από τον άγιο Μηνά σφαγής των χριστιανών στο Ηράκλειο!...


Λαμπροτρίτη (Τρίτη του Πάσχα):

Για τους αγίους μεγαλομάρτυρες Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη


Εντυπωσιακή εικόνα με όλους τους αγίους μάρτυρες που μαρτύρησαν μαζί με τον άγιο Ραφαήλ στη Θερμή της Λέσβου. Προέρχεται από εδώ.

Ο γιατρός Γ. Λασκαρίδης, που έγινε ο άγιος Ραφαήλ!
Η εύρεση του αγίου Ραφαήλ (βίντεο)
Η αγία παιδομάρτυρας Ειρήνη, που γιορτάζει μαζί με τους αγίους Ραφαήλ και Νικόλαο
Αφιέρωμα στους αγίους νεομάρτυρες Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη
Παρακλητικός Κανόνας στους νεοφανείς Μάρτυρες Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη

Για το θαύμα του αγίου Μηνά



Η ματαίωση σφαγής των χριστιανών του Ηρακλείου Κρήτης το Πάσχα του 1826, με παρέμβαση του αγίου Μηνά (πολιούχου της πόλης)
Ο στρατιώτης με τ' άσπρα γένια (βιογραφία του αγίου μεγαλομάρτυρα Μηνά)

παράσταση του θαύματος του 1826
Φωτο από αυτή τη σελίδα, με μεγάλο αφιέρωμα στον άγιο Μηνά. Διορθώνω μόνο την άστοχη χρήση, εκεί, της λέξης "λατρεία του αγίου", ενώ το σωστό είναι "τιμή" του αγίου.

Άγιος Γεώργιος (23 Απριλίου)


Η μνήμη του αγίου μετατίθεται στη Δευτέρα του Πάσχα ΜΟΝΟ όταν το Πάσχα πέσει μετά την κανονική του μνήμη, δηλαδή μετά τις 23 Απριλίου. Ο λόγος είναι ότι στην υμνογραφία του αγίου (δηλ. στα τροπάρια που ψάλλονται προς τιμήν του) αναφέρεται ότι η ανάσταση του Χριστού έχει ήδη εορταστεί, ενώ και η μουσική της υμνογραφίας του είναι αναστάσιμη - γι' αυτό, δε μπορεί να εορταστεί μέσα στη Μεγάλη Σαρακοστή, αλλά μόνο στην πασχάλια περίοδο.

Άγιος Γεώργιος ο Μεγαλομάρτυρας & Τροπαιοφόρος (αφιέρωμα) 
Ενότητα για τον άγιο στο ιστολόγιό μας
Ειδικό ιστολόγιο αφιερωμένο στον άγιο Γεώργιο και σε όλους τους αγίους Γεωργίους της Ορθοδοξίας

Δείτε και: Οι 179 άγιοι Μάρτυρες από τη μονή Νταού Πεντέλης (Λαμπροτρίτη)

Άλλοι άγιοι στις 22 & 23 Απριλίου

Οι ένδεκα (καταγεγραμμένες) εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού



Από το ωραίο ιστολόγιο Πνεύματος κοινωνία

Στα κείμενα της Αγίας Γραφής παρουσιάζονται ένδεκα εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού, από τις οποίες οι δέκα έγιναν στο διάστημα μεταξύ της Αναστάσεως και της Αναλήψεως και μία μετά την Πεντηκοστή.

Μερικές από αυτές περιγράφονται αναλυτικά και άλλες απλώς απαριθμούνται. Καί, βέβαια, πρέπει να πούμε ότι δεν περιγράφονται όλες από τους ίδιους Ευαγγελιστάς, δηλαδή δεν αναφέρονται και οι ένδεκα σε κάθε ένα ξεχωριστό Ευαγγέλιο, αλλά μερικές μνημονεύονται από τον έναν Ευαγγελιστή και μερικές από τον άλλο.

Προφανώς υπήρξαν και άλλες εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού....

Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του Ευαγγελιστού Λουκά στις Πράξεις των Αποστόλων: "οίς και παρέστησεν εαυτόν ζώντα μετά το παθείν αυτόν εν πολλοίς τεκμηρίοις, δι' ημερών τεσσαράκοντα οπτανόμενος αυτοίς και λέγων τα περί της βασιλείας του Θεού" (Πράξ. α', 3). ["N": για τις παραπομπές στην Καινή Διαθήκη μπορείτε να μπείτε εδώ & εδώ (αρχαίο κείμενο) & εδώ (μετάφραση)].

Είναι φυσικό αυτό να γινόταν γιατί, αφ' ενός μεν ήθελε να τους παρηγορήση, αφ' ετέρου δε να τους προετοιμάση για την Ανάληψή Του, αλλά και την έλευση του Παναγίου Πνεύματος.

Οι ένδεκα εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού είναι οι ακόλουθες:

1. Στον Σίμωνα Πέτρο (Α' Κορινθ. 15, 5, Λουκ. 24, 35).

2. Στην Μαρία την Μαγδαληνή (Μάρκ. 16, 9-11, Ιω. 20, 11-18

3. Στις Μυροφόρες γυναίκες (Ματθ. 28, 9-10).

4. Στους δύο Μαθητάς που πορεύονταν προς Εμμαούς (Μάρκ. 16, 12-13, Λουκ. 24, 13-15).

5. Στους δέκα Αποστόλους, όταν απουσίαζε ο Θωμάς (Μάρκ. 16, 14, Λουκ. 24, 36-43, Ιω. 20, 19-25).

6. Στους ένδεκα Μαθητάς, παρόντος και του Θωμά (Ιω. 20, 26-29).

7. Στους επτά Αποστόλους στην λίμνη της Τιβεριάδος (Ιω. 21, 1-23).

8. Στους ένδεκα στην Γαλιλαία (Ματθ. 28, 16).

9. Στους Αποστόλους στην Βηθανία, όταν αναλήφθηκε (Μάρκ. 16, 19-20, Λουκ. 24, 50, Πράξ. 1, 6-11, Α' Κορ. 15, 7).

10. Στον αδελφόθεο Ιάκωβο (Α' Κορ. 15, 7).

11. Στον Απόστολο Παύλο (Α' Κορ. 15, 8-9).

Οι εμφανίσεις αυτές του Αναστάντος Χριστού αναφέρονται μέσα στην Καινή Διαθήκη.
Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι πολλοί άγιοι που αξιώθηκαν της θεωρίας (θέας) του Αναστάντος Χριστού ["Ν": σε όλες τις εποχές].

Άλλωστε, η Ορθόδοξη Εκκλησία, που είναι το αναστημένο Σώμα του Χριστού, προσφέρει την εμπειρία της Αναστάσεως. Ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος, αναφερόμενος στην προσευχή "ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι προσκυνήσωμεν άγιον, Κύριον, Ιησούν, τον μόνον αναμάρτητον", διδάσκει ότι δεν αναφερόμαστε στην Ανάσταση που είδαν οι Μαθητές, δηλαδή δεν πρόκειται μόνο για μια ιστορική αναφορά, αλλά για την Ανάσταση ή μάλλον τον Αναστάντα Χριστό που τον βλέπουμε μέσα στην Εκκλησία.

Δεν λέμε "ανάστασιν Χριστού πιστευσάμενοι", αλλά "θεασάμενοι".

Βέβαια, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν στην Ανάσταση, αλλά υπάρχουν και άλλοι, έστω και ολίγοι, που βλέπουν και κάθε ώρα τον Αναστάντα Χριστό λαμπροφορούντα, και απαστράπτοντα "τάς της αφθαρσίας και Θεότητος αστραπάς".

Γιατί, πραγματικά, η Ανάσταση του Χριστού "η ημετέρα υπάρχει ανάστασις, των κάτω κειμένων".

Έτσι, άλλοι είναι μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού "εξ ακοής" και άλλοι μάρτυρες "από θέας". Οι τελευταίοι είναι οι κατ' εξοχήν μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού.

Από το βιβλίο "Οι Δεσποτικές εορτές" του Μητρ.Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, Ιερόθεου. - agioritis.pblogs.gr

Δείτε επίσης:

 
Γιώργος Μακρής, Προτεινόμενος χρονολογικός πίνακας των γεγονότων της Ανάστασης του Χριστού
Αναστήθηκε ο Χριστός;
Χριστός ανέστη, γι' αυτό... έλα όπως είσαι! 


Αλλά και:

Πώς ξέρουμε σίγουρα ότι υπάρχει Θεός;

Η άμεση γνώση του Θεού από τους ανθρώπους 
Νευροθεολογία: Εγκέφαλος και πνευματική εμπειρία

Επιστήμη & Θρησκεία, Ορθολογισμός & Δόγμα
Ένας άθεος στο ίδιο τραπέζι με το Χριστό
Ο Καλός Άθεος

Εισαγωγή στην Ψυχολογία του Αθεϊσμού
 

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Μονή Ορμύλιας, η «Πύλη του Άθω»: ένας «πιλότος» του ορθόδοξου γυναικείου μοναχισμού


Από την εξαιρετική ιστοσελίδα της Πεμπτουσίας

ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ. Λίγα χιλιόμετρα από τα βόρεια παράλια του κόλπου της Κασσάνδρας, σε μια καταπράσινη περιοχή από ελαιώνες και αμπελώνες, ανάμεσα στις κοινότητες Βατοπεδίου και Ορμύλιας, εγκαταστάθηκε πριν από 23 χρόνια το γυναικείο μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, γνωστό ως μοναστήρι της Ορμύλιας.
Το μοναστήρι, αγιορείτικο μετόχι της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας, κτισμένο σε αντέρεισμα, αναπτύχθηκε ραγδαία και σήμερα, υπό την σκιάν της αγιορείτικης πνευματικής κληρονομιάς, αποτελεί πρότυπο του μοναστικού κοινοβίου στην Ελλάδα.
Εκεί ακμάζει ο γυναικείος μοναχισμός «ως λόγος ζωής και άοκνος προσφορά», στην ιεραποστολή και στο κοινωνικό έργο. Η Αδελφότητα με τις 100 και πλέον μοναχές προσφέρει τις υπηρεσίες και τη διακονία της σε διάφορους τομείς και στο πλαίσιο της Ορθοδοξίας που δίνει τη δυνατότητα στη γυναίκα να μετέχει στη ζωή της Εκκλησίας.

Της Γιώτας Μορτσιώτη

«Αι αδελφαί», απλαί ανεπαήδευται, χαρίεσσαι και πολέμισσαι από πρωίας ως νυκτός, μόναι ή μετ’ αδελφών εις τον άβατον τόπον ή εις το αρχονταρίκιον, πάντοτε μεταγγίζουσαι εις τον λαόν του Θεού ευγένειαν, χαράν και αγαλλίασιν, παραμυθίαν, ευχαριστίαν, ικανοποίησιν «χορτασμόν», μέχρι να φύγουν διά να ξαναέλθουν μετ’ ελπίδων εις το “φιλοξενίας δοχείον”…». .

Έτσι περιγράφει την αδελφότητα του Ιερού Κοινοβίου Ευαγγελισμού της Θεοτόκου της Ορμύλιας Χαλκιδικής ο πνευματικός πατέρας και οδηγός τους Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός ηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους. Ως ένα «φιλοξενίας δοχείον» με τις ακούραστες μοναχές, στο σώμα και στην ψυχή, και με ένα βλέμμα ως ψαλμωδία που γλυκαίνει τον επισκέπτη στον εσπερινό, στην τράπεζα, στο αρχονταρίκι ή στην πλακόστρωτη αυλή.

Ο χώρος και ο χρόνος στο Μοναστήρι της Ορμύλιας, που δικαίως ονομάστηκε «Πύλη του Άθω», έχει σταματήσει αιώνες πριν, στην εποχή του Βυζαντίου. Κυρίαρχα στοιχεία η ενότητα της πίστεως, το βίωμα των παραδόσεων και η διατήρησή τους, με σύγχρονη μορφή, αλλά με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια και τέλος, το αγιορείτικο τυπικό που ακολουθείται με πίστη και ακρίβεια.

Οι αγγελόσχημες φιγούρες, νεαρότατες στην ηλικία που έχουν περιβληθεί το μοναχικό ένδυμα έπειτα από δοκιμασία έχοντας τις αρετές υπακοή, ακτημοσύνη, παρθενία, υποταγή, αναχώρηση, εξομολόγηση – μετάνοια, πίστη και αφοσίωση, φροντίζουν για όλα. Είναι πανταχού παρούσες. Η κάθε μία στο πόστο της. Η αδελφή Εισοδία η πορτάρισσα «εισάγει» τον επισκέπτη σ’ έναν άλλο κόσμο μέσα στον κόσμο.

Αρχιτεκτονική

Το «πάντρεμα» της αγιορείτικης και μακεδονικής αρχιτεκτονικής είναι η εικόνα της πρώτης ματιάς στις νεόκτιστες πτέρυγες των κελιών και των εργαστηρίων, αλλά και στο ανακαινισμένο παλαιό μετόχι. Όλα λειτουργούν με οργάνωση, νοικοκυροσύνη, αλλά και κατανυκτική ευλάβεια προς τον Κύριον.

Γι’ αυτό και το εγκαταλελειμμένα πέτρινο μετόχι του Βατοπεδίου, αναβίωσε όταν το 1974 εγκαταστάθηκαν εδώ οι πρώτες μοναχές, αφήνοντας τη μοναστική κοιτίδα των Μετεώρων για να ακολουθήσουν τον πνευματικό τους πατέρα και ηγέτη Αρχιμανδρίτη Αιμιλιανό. Ο μικρός, αλλά σταθερός πυρήνας με ηγουμένη τη Νικοδήμη και μερικές δόκιμες μοναχές από την περιοχή των Τρικάλων, που περιεβλήθηκαν το μοναχικό σχήμα, σιγά-σιγά μεγάλωσε.


Οι πρώτες μοναχικές κουρές, διηγείται ο Σιμωνοπετρίτης Αθανάσιος (αδελφός της γερόντισσας Νικοδήμης), συνέπεσαν με τα τραγικά γεγονότα της Κύπρου… 
«Κι όμως, στην Ορμύλια άρχισε ένας πόλεμος-άλλου επιπέδου και μορφής- ειρηνικός και δημιουργικός. Κουραστήκαμε, μονολογεί, από τις ποικιλόμορφες ξενόφερτες φόρμες ζωής και φαίνεται πως η επιστροφή στις ρίζες της φυλής μας παίρνει σήμερα πανελλήνιες διαστάσεις. Κι είναι αυτό παρήγορο, αλήθεια…».
Δεν είναι, άλλωστε, μόνον Ελληνίδες που ακλούθησαν το μοναχικό σχήμα, αλλά και Ευρωπαίες ετερόδοξοι. Ανάμεσα σ’ αυτές, πέντε Γαλλίδες που «ασπάστηκαν» την Ορθοδοξία, αναζητώντας το νόημα της ζωής και μία άλλη διάσταση της αλήθειας που δεν βρήκαν στο Παρίσι ή στα Πανεπιστήμια της Ευρώπης.

Σήμερα, οι 120 και πλέον μοναχές, μέσα σε 19 χρόνια, έχουν πραγματοποιήσει σχεδόν τα πάντα. Χάρη στην εργατικότητά τους, την αγάπη τους στο περιβάλλον στο πλαίσιο του ενδιαφέροντος της Ορθοδοξίας και τον σεβασμό τους προς τη φύση, δημιούργησαν ένα πρότυπο μοναστηριακό συγκρότημα «πιλότο» του ορθόδοξου γυναικείου μοναχισμού. Επιστήμονες οι περισσότερες επιτελούν σπουδαίο έργο.

Φωτο από εδώ
Η Ιερωνύμη και η Ασυγκρίτη στο οδοντιατρείο, η Δαμιανή και η Θαλελαία στο ιατρείο, η Αιμιλιανή και η Πορφυρία επικεφαλής του εργαστηρίου ζωγραφικής, η Συνεσία στην κεντητική, η Ιλαρία στο ιεροραφείο, ακολουθώντας πιστά και με μεράκι τα σχέδια -βυζαντινά κυρίως αντίγραφα- της Παρακλήτης, φτιάχνουν με τα χέρια τους… «αγγέλους» και «ποιήματα». Αριστουργήματα της χειροποίητης παραδοσιακής τέχνης τα κεντήματα, οι ζωγραφικές και τα υφαντά κοσμούν τα παράθυρα με τα βυζαντινά μοτίβα, τους τοίχους και τα ξυλόγλυπτα λιτά έπιπλα του μοναστηριού.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι αποφέρουν πολύτιμα έσοδα στο μοναστήρι από τις πολυάριθμες παραγγελίες που προέρχονται από εκκλησίες της Ελλάδος και του εξωτερικού.

Στο αρχονταρίκι

Ελληνικός καφές και λουκούμι στο αρχονταρίκι περιμένει τον επισκέπτη μετά τον εσπερινό, με χαμόγελο και ευγένεια από τις αδελφές Ηλιανή, Δομετιανή, Μαρδαρία, Θαβωρία που έχουν την ευκαιρία να ακούσουν με αγάπη και υπομονή τα προβλήματα των πιστών του έξω κόσμου που έχουν τόση ανάγκη από γαλήνη και ηρεμία… Στα υπόλοιπα διακονήματα της ημέρας εργάζονται ασταμάτητα και οι υπόλοιπες μοναχές από το χάραμα έως νυκτός.

Στα περιβόλια και τους ελαιώνες η αδελφή Ολυμπιάς, στους κήπους η Χαριτίνη (αδελφή εκ σαρκός του υπηρετούντος οικονόμου πατρός Σεραπίωνα Σιμωνοπετρίτη), στις σύγχρονες κτηνοτροφικές μονάδες η αδελφή Ευεργετινή – κόρη ενός τσέλιγκα από το Μέτσοβο, «Η εργασία είναι ανάμεσα εις την εωθινήν λατρείαν και την νυκτερινήν ζωήν, πεφροντισμένη, παστρική, ευσυνείδητος, έμπονος και έγκοπος. Η μοναχή δίδει την καρδίαν της εις τους ώμους της… ως εν γάμω τρέχουσα εγκαρδίως, προλαμβάνει να επιστρα¬τεύσει τους γερούς αυτής ώμους» σημειώνει ο γέροντας Αιμιλιανός. Και η ψαλμωδία στον όρθρο, τη λειτουργία, τον εσπερινό είναι «απομίμησις της αγγελικής γλώσσης, ρυθμός εναρμόνιος, χορός ομόφωνος βυζαντινός… αναζήτησις του θεϊκού προσώπου».

Συμπαράσταση

Ένα χιλιόμετρο περίπου από το μοναστηριακό συγκρότημα, η Παναγία η Φιλανθρωπινή με ανοιχτές τις αγκάλες στον άνθρωπο ανοίγει την είσοδο στο Κέντρο Πνευματικής και Κοινωνικής συμπαραστάσεως. Ένα υπερσύγχρονο ιατρικό και κοινωνικό κέντρο όπου οι ταπεινοί άνθρωποι της περιοχής βρίσκουν συμπαράσταση και θεραπεία στα προβλήματά τους με προγράμματα για την πρόληψη του καρκίνου και του Έιτζ.

Κτίστηκε με δωρεά της οικογένειας Χατζηπατέρα κοντά στο χωριό Βατοπέδι κι εκεί οι μοναχές προσφέρουν απλόχερα την αγάπη τους στον άνθρωπο. Υπηρετούν «ταις χρείαις του ανθρώπου», ψυχικές και σωματικές, μέσα από τις υπερσύγχρονες αίθουσες ιατρικής αρωγής παθολογίας, οδοντιατρικής, τα βιολογικά εργαστήρια και τις αίθουσες πνευματικών εκδηλώσεων και επιστημονικών συμποσίων.

Συμβάλλουν «στη βίωση παραδοσιακών αντιλήψεων περί της ζωής, της παρούσης και του μέλλοντος και στην αφύπνιση του δυναμικού της ανθρώπινης ψυχής της κοινωνούσης με τον Θεόν», για περισσότερη συμμετοχή στο κοινό έργο της ανθρωπιάς και της αγάπης, αρετές που κινδυνεύουν να χαθούν μέσα στον «πολιτισμένο» κόσμο μας.

(Πηγή: Η Καθημερινή. «Επτά ημέρες» - αφιέρωμα: Τα Μοναστήρια της Μακεδονίας, 14 Απριλίου 1996, σ.30-31.)

Δείτε:
Το «Σπίτι της Μαρίας», για άγαμες, εγκυμονούσες, και ανύπαντρες μητέρες...
 
The 'Death' of Anita Phillips

«Μαγεία! Ευλογία! Μέθη!»: Η εξομολόγηση ενός μοναχoύ

Botez ortodox -in Tanzania-Televiziunea Romana


Η ρουμανική τηλεόραση για την Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Τανζανία.
Στα ελληνικά, για την Ορθόδοξη Εκκλησία της Τανζανίας, δείτε εδώ, αλλά και στην ανάρτησή μας Ιερείς της Μαύρης Αφρικής. Η ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Ειρηνουπόλεως εδώ & της Ιεράς Μητροπόλεως Μουάνζας εδώ.
Άρθρα για την Ορθόδοξη Ρουμανία θα βρείτε στην ενότητά μας Ορθόδοξα Βαλκάνια.
Δείτε, τέλος, 10 Ιεραποστολικά βίντεο (και άλλα 10+3).

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Αναστήθηκε ο Χριστός;


Εικ. από εδώ (μπείτε, παρακαλώ)
Ένας σύγχρονος άγιος διδάσκαλος του χριστιανισμού (ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος – ένας παπάς τρομερά τίμιος και ταπεινός, που κοιμήθηκε το 1989) γράφει πως στους αποστόλους (που διακήρυξαν την ανάσταση του Χριστού) μπορεί να συνέβη ένα από τα εξής τρία πράγματα: ή εξαπατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή είπαν την αλήθεια.
Να εξαπατήθηκαν, και να νόμισαν από λάθος πως ο Χριστός αναστήθηκε, είναι αδύνατο. Ήξεραν πάρα πολύ καλά το Χριστό και, επιπλέον, δεν ήταν μόνον οι 12 μαθητές του στενού περιβάλλοντός Του, αλλά πάρα πολλοί. Ο απόστολος Παύλος αναφέρει πως είδαν τον αναστημένο Χριστό πάνω από πεντακόσιοι μαθητές Του (Α΄ προς Κορινθίους, 15, 6)!
Το να εξαπάτησαν οι απόστολοι όλους τους άλλους (έστω οι 12 ή οι 12 με κάποιους συνεργάτες) επίσης είναι απίθανο, γιατί οι άνθρωποι αυτοί (εκτός από το ότι έκαναν θαύματα και είχαν και στη συνέχεια επικοινωνία με το Χριστό και με το Άγιο Πνεύμα) πέθαναν μαρτυρικά επιμένοντας πως είδαν το Χριστό αναστημένο. Αν ήταν απατεώνες, δεν είχαν λόγο να θυσιάσουν τη ζωή τους επιμένοντας σ’ ένα ψέμα, και μάλιστα ΟΛΟΙ, και σε διαφορετικό τόπο: ο Πέτρος στη Ρώμη, ο Ανδρέας στην Πάτρα, ο Βαρθολομαίος στην Αρμενία, ο Ματθαίος στην Αιθιοπία, ο Θωμάς στην Ινδία κ.τ.λ.
Να προσθέσουμε εδώ ότι, αν ο Ιησούς δεν πέθανε στο σταυρό, αλλά τον κατέβασαν ζωντανό και τον θεράπευσαν (όπως νομίζουν κάποιοι που δεν δέχονται την ανάσταση), θα έπρεπε να έχει κάνει δημόσιες εμφανίσεις στη συνέχεια. Εκείνος όμως εμφανίστηκε μόνο στους μαθητές Του (έστω στον ευρύ κύκλο), οι οποίοι ήδη τον πίστευαν. Αν επρόκειτο για απάτη, το λογικό θα ήταν να εμφανιστεί στον κεντρικό δρόμο της Ιερουσαλήμ! Και επιπλέον, τι απέγινε μετά από 40 μέρες;
Είναι παράλογο να θεωρούμε πως ήταν ζωντανός και όμως εξαφανίστηκε και άφησε τους μαθητές Του να προσπαθούν να πείσουν τους πάντες πως αναστήθηκε, χωρίς να τον έχουν μπροστά τους να τον δείξουν (επειδή αναλήφθηκε στον ουρανό 40 μέρες μετά).
Αυτό που μένει λοιπόν ως λογική εκδοχή είναι ότι οι απόστολοι είπαν την αλήθεια, όταν βεβαίωσαν όλο τον κόσμο ότι έζησαν από κοντά την εμπειρία της ανάστασης του Χριστού. Αληθώς ανέστη, λοιπόν! Και στα δικά μας.

Διαβάστε εδώ αναλυτικά την άποψη του π. Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου για το ενδεχόμενο να μην αληθεύει η ανάσταση του Χριστού.
Η άποψή μας για την ύπαρξη του Θεού και την αθεΐα βρίσκεται στα links που δίνουμε κάτω από αυτή την ανάρτηση.
Και εδώ για το Πάσχα.

Χριστός ανέστη! Γι' αυτό... έλα όπως είσαι!

Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

"Ξερά οστά, ζήστε"! Το όραμα του προφήτη Ιεζεκιήλ, που διαβάζεται τη Μεγάλη Παρασκευή


Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, στην ακολουθία του Επιταφίου, διαβάζεται μια εντυπωσιακή προφητεία για την ανάσταση των νεκρών, από το κεφάλαιο 37 του βιβλίου του προφήτη Ιεζεκιήλ, που βρίσκεται στην Παλαιά Διαθήκη.
Την αναδημοσιεύουμε σε μετάφραση από εδώ, όπου μπορείτε να διαβάσετε και το αρχαίο κείμενό της: 




Ο Κυριος εθεσε το χέρι του επάνω μου και δια του Πνεύματός του με έβγαλε και με έθεσεν ωσάν εν μέσω μιας πεδιάδος. Αυτή δε η πεδιάς ήτο γεμάτη από ανθρώπινα οστά.
Ο Κυριος με περιέφερεν ολόγυρα από τα οστά αυτά και ιδού, είδα ότι αυτά ήσαν πάρα πολλά εις όλην εκείνην την πεδιάδα, ξηρά δε πολύ.
Ο Κυριος είπε προς εμέ· “υιέ ανθρώπου, είναι δυνατόν να αποκτήσουν ζωήν τα οστά αυτά;” Και εγώ είπα· “Κυριε Κυριε, συ γνωρίζεις τι μπορεί να συμβή με αυτά”.
Ο Κυριος μου είπε· “προφήτευσε διά τα οστά αυτά και ειπέ τα εξής· Τα οστά τα ξηρά ακούσατε τον λόγον του Κυρίου.
Αυτά λέγει ο Κυριος εις αυτά τα ξηρά οστά· ιδού, εγώ φέρω εις σας πνεύμα ζωής,
θα δώσω εις σας νεύρα, θα σας καλύψω με σάρκας, θα απλώσω επάνω εις σας δέρμα και θα δώσω το Πνεύμα μου εις σας. Θα αποκτήσετε ζωήν και θα ζήσετε. Ετσι δε θα μάθετε, ότι εγώ είμαι ο Κυριος”.
Εγώ επροφήτευσα σύμφωνα με την εντολήν του Κυρίου. Οταν εγώ επροφήτευσα ιδού, έγινε σεισμός, ο οποίος έφέρε τα οστά το καθένα εις την φυσικήν του θέσιν και το ενηρμόνισε προς τα αλλά οστά, ώστε να αποτελεσθούν ολόκληροι σκελετοί. Και με κατάπληξίν μου
είδον και ιδού, ότι εφύτρωσαν επάνω εις αυτά νεύρα και σάρκες. Επάνω δε εις τας σάρκας και τα νεύρα, ηπλώθη δέρμα, αλλά πνοή ζωής δεν υπήρχεν ακόμη εις αυτά τα σώματα. 

Ο Κυριος είπε τότε προς εμέ· “προφήτευσον προς το Πνεύμα· υιέανθρώπου, προφήτευσε και ειπέ στο ζωογόνον Πνεύμα· αυτά λέγει ο Κυριος· από τους τέσσαρας ανέμους, από όλα τα σημεία του ορίζοντος, συ Πνεύμα, πανταχού παρόν, έλα εδώ και εμφύσησε εις τα νεκρά αυτά σώματα, δια να λάβουν ζωήν και ζήσουν”.
Επροφήτευσα, όπως ο Κυριος με διέταξε, και εισήλθε πράγματι εις αυτά το Πνεύμα της ζωής και έζησαν και εστάθησαν όρθια επάνω στους πόδας των, λαός πάρα πολύς.
Ο Κυριος ωμίλησε πάλιν προς εμέ και είπεν· “υιέ ανθρώπου, αυτά τα οστά υποδηλώνουν τον ισραηλιτικόν λαόν, διότι οι Ισραηλίται λέγουν, ο καθένας δια τον εαυτόν του και δι' ολόκληρον τον λαόν, ότι τα οστά μας έγιναν κατάξηρα, εχάθη πλέον κάθε ελπίς δι' ημάς· έχομεν οριστικώς χαθή.
Δια τούτο προφήτευσε και είπε προς αυτούς· αυτά λέγει ο Κυριος· Ιδού εγώ θα ανοίξω τους τάφους σας και θα σας βγάλω μέσα από τα μνήματά σας και θα σας επαναφέρω εις την χώραν του Ισραήλ.
Και τότε θα μάθετε, ότι εγώ είμαι ο Κυριος, όταν θα ανοίξω τους τάφους σας και θα βγάλω τον λαόν μου μέσα από τα μνήματα του.
Θα σας δώσω το ζωοποιόν μου Πνεύμα, θα αναστηθήτε και θα αποκτήσετε ζωήν. Θα σας εγκαταστήσω εις την χώραν σας και θα μάθετε, ότι εγώ είμαι ο Κυριος. Εγώ ωμίλησα και θα πραγματοποιήσω αυτά που είπα, λέγει ο Κυριος”.  


 

Λαϊκή απεικόνιση του οράματος του προφήτη Ιεζεκιήλ, με στοιχεία από
την επίσης λαϊκή απεικόνιση της Δευτέρας Παρουσίας


Το Όραμα του Προφήτη Ιεζεκιήλ. Η Ανάσταση των νεκρών και τι γίνεται με τα ανθρώπινα οστά! (επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη, από εδώ)

προφήτης Ἰεζεκιὴλ εἶδε ὅραμα (κεφ. 37ο).
Ὁ Κύριος τὸν μεταφέρει σὲ μιὰ πεδιάδα γεμάτη ἀνθρώπινα ὀστᾶ. Κ᾽ ἐνῷ ὁ προφήτης τὰ βλέπει περίλυπος, φωνὴ Κυρίου τὸν ἐρωτᾷ·
«Υἱὲ ἀνθρώπου, τὰ ὀστᾶ αὐτὰ μποροῦν νὰ ξαναζήσουν;».
«Σὺ γνωρίζεις, Κύριε», ἀπαντᾷ ὁ προφήτης.
Ὁ Κύριος τὸν διατάζει νὰ κηρύξῃ στὰ ὀστᾶ, κι αὐτὸς κάνει τὸ περίεργο κήρυγμα.
«Τὰ ὀστᾶ τὰ ξηρά», λέει, «ἀκούσατε λόγον Κυρίου…» (Ἰεζ. 37,4).


Καὶ νά, γίνεται σεισμός, τὰ ἀναρίθμητα ἐκεῖνα σκορπισμένα ὀστᾶ τρίζουν, τρέχουν τὸ ἕνα πρὸς τὸ ἄλλο, συναρμολογοῦνται σὲ σκελετούς, φυτρώνουν πάνω τους σάρκες καὶ νεῦρα καὶ καλύπτονται μὲ δέρμα.
Τώρα ὅλη ἡ πεδιάδα γέμισε ἀπὸ σώματα, ἀλλὰ πτώματα, δίχως πνεῦμα.
Κατ᾿ ἐντολὴν τοῦ Κυρίου ὁ προφήτης κηρύττει πάλι, καὶ τότε ἔρχεται πνεῦμα, τὰ πτώματα ζωντανεύουν, κινοῦνται, σηκώνονται καὶ παρατάσσονται ὄρθια, σχηματίζουν στρατιές.
 

Τὸ θαυμάσιο αὐτὸ ὅραμα μᾶς δίνει μιὰ εἰκόνα τῆς μελλοντικῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν.
«Ἀναστήσονται οἱ νεκροί, καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις», εἶνε ἡ φωνὴ τοῦ προφήτου,ἡ μαρτυρία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης (Ἠσαΐας, 26,19).
Καὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη τὸ βεβαιώνει.
Ὁ Κύριος ἀπεκάλυψε·«Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται… Μὴ θαυμάζετε τοῦτο· ὅτι ἔρχεται ὥρα ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ ἐκπορεύσον ται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως» (κατά
ωάννην 5,25-29).
Ὁ δὲ ἀπόστολος Παῦλος κήρυξε τὴν ἀλήθεια τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν ἀπὸ τὸ βῆμα τοῦ Ἀρείου πάγου, ἐνῷ οἱ ὑλισταὶ ἐπικούρειοι τὸν εἰρωνεύονταν (βλ. Πράξεις
τῶν ποστόλων 17,16-34).
Ἀλλ᾿ αὐτὸ δὲν στάθηκε ἱκανὸ ν᾽ ἀνακόψῃ τὸ ἀποστολικὸ κήρυγμα, ποὺ θεμελιῶδες ἄρθρο του ἦταν ἡ ἀλήθεια ποὺ μπῆκε στὸ Σύμβολο τῆς πίστεως· «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν». 


Καὶ ὄχι μόνο ἡ διδασκαλία ἀλλὰ καὶ θαύματα τῆς Καινῆς Διαθήκης ἐπιβεβαιώνουν τὴν ἀνάστασι.
Οἱ τρεῖς νεκροὶ ποὺ ἀνέστησε ὁ Κύριος (ὁ υἱὸς τῆς χήρας, ἡ κόρη τοῦ Ἰαείρου, ὁ τεταρταῖος Λάζαρος), οἱ ἄλλοι ἐκεῖνοι ποὺ ἀναστήθηκαν τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ «καὶ ἐνεφανίσθησαν πολλοῖς» (Ματθ. 27,53), ἡ Ταβιθὰ καὶ ὁ Εὔτυχος ποὺ ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ τοὺς ἀνέστησαν ὁ Πέτρος καὶ ὁ Παῦλος, ὅλοι αὐτοὶ εἶνε οἱ προάγγελοι τῆς κοινῆς ἀναστάσεως.
Ἀλλ᾿ ἐκεῖνο ποὺ περισσότερο ἀπ᾽ ὅλα δημιουργεῖ τὴν πεποίθησι ὅτι οἱ νεκροὶ θ᾽ ἀναστηθοῦν εἶνε ἡ ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ.
Ἐκεῖ στηρίζονται ὅλες οἱ προσδοκίες τοῦ Χριστιανοῦ. Γι᾽ αὐτὸ ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει θριαμβευτικά·«Νυνὶ Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο» (Α΄ Κορ. 15,20). 


Οἱ Χριστιανοὶ τῶν πρώτων αἰώνων ἔθαβαν τοὺς νεκρούς, ἀγαπητοί μου, μὲ πίστι στὴν ἀνάστασι· ὁ θάνατος λεγόταν ὕπνος, τὰ νεκροταφεῖα κοιμητήρια · στὶς ἐπιγραφὲς τῶν τάφων δὲν ἔγραφαν «πέθανε» ἀλλὰ «κοιμήθηκε», καὶ ἡ ἡμέρα τοῦ θανάτου ἐθεωρεῖτο γέννησι σὲ νέο κόσμο.
Ὅταν μαρτύρησε ὁ ἅγιος Πολύκαρπος Σμύρνης, οἱ Χριστιανοὶ συνέλεξαν τὰ ὀστᾶ του «τὰ τιμιώτερα λίθων πολυτελῶν» (Πολυκ. μαρτ.XVIII), κι ἀπὸ τότε ἑώρταζαν κάθε χρόνο τὴν ἡμέρα τοῦ μαρτυρίου του ὡς ἡμέρα γενεθλίων. Θάνατος = τοκετός, νέα γέννησις .
Ὤ μακαρία ἐποχή! Σήμερα τὸ πιστεύουμε αὐτό;
Ἡ ἀλήθεια τῆς ἀναστάσεως δὲ λάμπει στὶς καρδιὲς τῶν Χριστιανῶν ὅπως τότε. Ἡ ὑλιστικὴ ἀντίληψι κλόνισε τὴν πίστι, σκόρπισε ἀμφιβολία. Γι᾿ αὐτὸ σὲ θανάτους συγγενῶν δὲν τρέχει τὸ παρήγορο δάκρυ τοῦ πιστοῦ, ἀλλ᾽ ἀκούγονται οἱ κοπετοὶ τῶν εἰδωλολατρῶν. Κλείνονται στὸ σπίτι σὰν σὲ τάφο, ἀπ᾽ τὸν ἕνα τάφο πᾶνε στὸν ἄλλο.
Ἔτσι κάνουν ὅσοι ἔπαψαν νὰ πιστεύουν στὸ Χριστὸ ποὺ εἶπε «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή» (Ἰω. 11,25). 


Τί στάσι τηρεῖ ὁ πιστὸς μπρὸς στὸ θάνατο; Διαφέρει κ᾽ ἐδῶ ἀπὸ τὸν ἄπιστο.
Λυπᾶται βέβαια, ἀλλ᾿ ὄχι ὅπως «οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα» (Α΄ Θεσ. 4,13).
Ὁ ἄπιστος κλαίει γιὰ ὁριστικὴ ἐξαφάνισι τοῦ νεκροῦ, ὅπως νομίζει, ὁ πιστὸς κλαίει γιὰ ἕνα προσωρινὸ ἀποχωρισμό. Τὸν ἀποχαιρετᾷ, ὅπως ἂν πήγαινε ταξίδι. Ἐνῷ τοῦ δίνει τὸν τελευταῖο ἀσπασμό, εὔχεται μυστικά· «Ἀγαπητέ μου πατέρα, μητέρα, ἀδελφέ, σύζυγε, παιδί, καλὴ συνάντησι στοὺς οὐρανούς!».
Καὶ μὲ τὴν πίστι, ποὺ κάνει τὸ μέλλον παρόν, ἀκούει ἀπὸ τώρα τὸ ἀρχαγγελικὸ πρόσταγμα «Νεκροί, ἀναστηθῆτε!», ποὺ θ᾽ ἀκουστῇ τὴν ἡμέρα ἐκείνη.
Τότε, μέσα στὶς μυριάδες ἐκείνων ποὺ θ᾽ ἀναστηθοῦν, θὰ δῇ τὸν ἄνθρωπό του ἀπείρως ὡραιότερο ἀπ᾿ ὅ,τι ἐδῶ.

 
(†) Ο Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης


Το βίντεο με τον Ύμνο των Τριών Παίδων (Μέγα Σάββατο πρωί) από εδώ & εδώ.
Δείτε επίσης: Η Αγία Γραφή για τη μετά θάνατον ζωή των ψυχών
Και βέβαια θ' αναστηθούμε!
Τα πνεύματα των νεκρών και εμείς 
Η ιστορία του προφήτη Ιωνά (προτύπωση της Ανάστασης του Χριστού), που διαβάζεται το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου
 
ΚΑΛΗ (ΜΑΣ) ΑΝΑΣΤΑΣΗ!