ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

Επιστημονική εξέταση σ' ένα θαύμα της Παναγίας


Απόσπασμα από αυτό το μεγάλο αφιέρωμα στα θαύματα και τις εμφανίσεις της Παναγίας.


Παναγία Βασίλισσα της Γαλλίας (Notre Dame Reine de France, από εδώ & εδώ).

Ένα θαύμα στο μικροσκόπιο

Ένα πρωτοφανές θαύμα της Θεοτόκου αναστάτωσε τον θρησκευτικό κόσμο στη Γαλλία: Ο Μπασάμ Ασσάφ είναι υπηρέτης ενός ορθοδόξου Σύρου (Σύριου) στο Παρίσι, του Μιχαήλ Μερέζ.

Στις 12 Αυγούστου 1988 ο Μερέζ απουσίαζε και τηλεφώνησε στον Ασσάφ να κάνει τις απαραίτητες προετοιμασίες για την εορτή της Κοιμήσεως. Ο πλούσιος επιχειρηματίας έχει μέσα στο σπίτι του ένα μικρό εκκλησάκι. Μέσα σ αυτό ο πιστός υπηρέτης έκαψε θυμίαμα, άναψε ακοίμητη κανδήλα και πρόσφερε άνθη στη Θεοτόκο, της οποίας υπάρχουν εκεί πολλές εικόνες.

Ύστερα προσευχήθηκε στην Παναγία για την οικογένειά του που μένει στη Συρία, και για τον κύριό του που τον αγαπά σαν πατέρα.

Την ώρα εκείνη ακριβώς εμφανίζεται στον υπηρέτη η Θεοτόκος και του λέει:

- Σε προστατεύω. Είμαι μαζί σου. Πάρε αυτό το δώρο!

Την ίδια στιγμή ο Ασσάφ ένοιωσε να γεμίζουν τα χέρια του μ' ένα υγρό, που είχε τη σύσταση και την οσμή πολύ καθαρού ελαιόλαδου.

Όταν επέστρεψε ο Μερέζ στο Παρίσι, πληροφορήθηκε το γεγονός, αλλά προτίμησε να το κρατήσει μυστικό. Το θαύμα όμως επαναλήφθηκε, και το θαυματουργό έλαιο έκανε διάφορες θεραπείες σε Σύρους και Λιβανέζους. Τότε ο Μερέζ έδωσε συνέντευξη τύπου, παρουσία του Μητροπολίτου Γαλλίας Ιερεμία και του εκπροσώπου του πατριαρχείου Αντιοχείας στη Γαλλία επισκόπου Γαβριήλ.

Το θαυμαστό σημείο δεν παύει να επαναλαμβάνεται. Κι όχι μόνο στο εκκλησάκι του Μερέζ, αλλά και άλλου, όταν ο Ασσάφ προσεύχεται η συμμετέχει στη θεία λειτουργία η απλώς μνημονεύει το όνομα του Ιησού και της Παναγίας. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1988, την ώρα της θείας λειτουργίας στον ελληνικό ναό του αγίου Στεφάνου της οδού Ζωρζ Μπιζέ, το έλαιο ανάβλυζε επί μία ώρα και το διαπίστωσαν όλοι οι πιστοί.

Ο Άσσαφ είναι τριάντα χρονών (τότε), πολύ απλός και με καθαρή καρδιά. Παραμένει σε μεγάλη ταπείνωση και απλότητα, και λέει πως κάθε φορά που συμβαίνει το θαύμα γεμίζει από ανείπωτη χαρά. Πιστεύει μάλιστα ότι η ευλογία αυτή του Θεού ανήκει σε όλους. 


Στη συνέχεια ανέλαβε η επιστήμη να ερευνήσει την αλήθεια του θαύματος. Ορίστηκε μία επιτροπή, της οποίας τα μέλη παρακολούθησαν το φαινόμενο τρεις φορές, κατά τις οποίες συγκέντρωναν το εκκρινόμενο έλαιο και το υπέβαλλαν σε βιοχημικές αναλύσεις.

Οι εξετάσεις αυτές έγιναν στο Εργαστήριο Βιοχημείας των Λιπιδίων του Νοσοκομείου Πιτιέ-Σαλπετριέρ στο Παρίσι, από τον καθηγητή Ζ. Λ. ντε Ζεν. Τα πορίσματα της επιτροπής παρουσίασε στη δημοσιότητα ο μητροπολίτης Ιερεμίας. Σύμφωνα με αυτά, το υγρό παρουσιάζει τη χαρακτηριστική σύσταση ενός φυτικού ελαίου. Περιέχει στοιχεία λιπιδικά, ιδιαιτέρως φυτοστερόλες, οι οποίες δεν υπάρχουν στο αίμα. Επιπλέον είναι αδύνατον να συντεθούν από τον ανθρώπινο οργανισμό. Το υγρό επίσης περιέχει χοληστερίνη, ένα συστατικό ζωικής προελεύσεως, το οποίο ουδέποτε συναντάται σε οποιοδήποτε ελαιόλαδο. Υπογραμμίζοντας το τελευταίο αυτό σημείο, η επιτροπή συμπεραίνει ότι υπ' αυτές τις συνθήκες «το υγρό δεν μπορεί να προέρχεται από κάποια εξωτερική παροχή ελαιολάδου». Βεβαιώνει επίσης την αναμφισβήτητη βελτίωση της υγείας δυο ατόμων που χρίσθηκαν με το εκκρινόμενο έλαιο από τα χέρια του Μπασάμ Ασσάφ.

Και η αναφορά της επιτροπής καταλήγει ως εξής: «Το γεγονός αυτό δεν επιδέχεται καμιά φυσική η λογική εξήγηση. Εντάσσεται μάλλον στο πλήθος των θαυμάτων της Παναγίας μας, που γνώρισε η ιστορία της Εκκλησίας».


Η μυροβλύτισσα εικόνα της Παναγίας από τη Χαβάη (δες εδώ). Είναι αντίγραφο της μυροβλύτισσας εικόνας του ορθόδοξου νεομάρτυρα από τη Χιλή Χοσέ Μουνιόθ-Κορτέζ, για τον οποίο δες εδώ.

Δείτε και:

Επιστημονική εξέταση εικόνας που δάκρυσε

Χρόνια πολλά σε όλους - Γιορτάζει η Μάνα!...
Βιογραφία της Παναγίας
Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας ανά τους αιώνες

Το θαύμα της Παναγίας στα τζάμια της Θεσσαλονίκης
Η Παναγία και τα τανκς των Ναζί (10 Σεπτ. 1943) 
Μυροβλυσία άγνωστου νεομάρτυρα σε εκδήλωση στη Ρουμανία


Η Αειπάρθενος Μητέρα του Θεού (π. Γ. Φλωρόφσκι)
Η εικόνα της Παναγίας «Ο άγρυπνος οφθαλμός»

Το φως ξυπνά ακόμη και σήμερα την καρδιά;
Ορθόδοξες Παναγίες απ' όλο τον κόσμο

Εικόνες της Παναγίας (ενότητα) 

Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;
Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός 
Το Μανιφέστο του Αταίριαστου 
Δήμιοι & βασανιστές που άγιασαν κοντά στους μάρτυρυρες
Μνήμη των αγίων Μαρτύρων του Αυγούστου 2013 στη Συρία


Η Ορθοδοξία στη Γαλλία & γενικά στη Δύση
Ρώσοι άγιοι της Γαλλίας κατά των Ναζί


Γαλλικά:
 
CONVERSATION ENTRE LA MONIALE CORNELIA [REES], ET L’ARCHIMANDRITE GABRIEL [BUNGE] : Nous devons retourner à nos racines

De l'athéisme à l'Orthodoxie en passant par...

Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2014

Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου...


Το τραγούδι "Έλα" της ταλαντούχας, κατά τη γνώμη μου, τραγουδοποιού Ελεωνόρας Ζουγανέλη προφανώς υπονοεί τον έρωτά της για έναν άντρα. Όμως βεβαιώνω κάθε ερωτευμένη ή και απογοητευμένη καρδιά ότι θα μπορούσε να λέγεται και για το Χριστό.
Οι άγιοι διδάσκαλοι της ορθόδοξης κληρονομιάς μας μάς λένε πως ο Χριστός είναι ο μεγάλος Έρωτας και Εραστής του ανθρώπου και πως το περίφημο ερωτικό τραγούδι Άσμα Ασμάτων της Παλαιάς Διαθήκης υπονοεί προφητικά τον έρωτά Του για την ψυχή του καθενός μας. Σωτηρία είναι η ένωση του ανθρώπου με το Θεό διά του Χριστού, μια ένωση που αγιάζει και την ψυχή και το σώμα του ανθρώπου - και ολόκληρη την κτίση, όλα τα όντα - μακριά βέβαια από νοσηρούς αισθηματισμούς, φανασίες και εμμονές που συναντάμε δυστυχώς έξω από την Ορθοδοξία.
"Έλα" έλεγε στο Χριστό ο άγιος Σιλουανός, που κοιμήθηκε τη δεκαετία του 1930. "Ελα" λέει σ' Αυτόν κάθε ορθόδοξος πνευματικός αγωνιστής. Βέβαια, δεν κραυγάζει μόνον, αλλά και ζει χριστιανικά - έτσι τον καλεί. Αν όμως δεν ξέρει πώς να ζει κανείς χριστιανικά, μόνο κραυγάζει. Και πάλι, ο Χριστός έρχεται.

Tobin Bridge - σε μια τέτοια γέφυρα στη Βοστώνη στεκόταν ο νεαρός Γκλεμπ Ποντμοσένσκυ σκοπεύοντας ν' αυτοκτονήσει, όταν τελικά αποφάσισε να δώσει μια τελευταία ευκαιρία στον εαυτό του και στο Χριστό. Η κατάληξη εντυπωσιακή.

Έτσι, αυτό το συγκινητικό τραγούδι μοιάζει με προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου, που κλώτσησε το Χριστό από τη ζωή του και τώρα "δεν αντέχει τόση ελευθερία", αηδιασμένος και προδομένος από το όνειρό του, το όνειρο ενός παραδείσου χωρίς Θεό, το όνειρο του μοντέρνου τρόπου ζωής που τόσο ανάγλυφα περιγράφεται στο τραγούδι.
Αν αυτά τα λόγια ο λαός μας και όλος ο δυτικός κόσμος τα έστρεφε προς το Χριστό, είμαι βέβαιος πως η κοινωνία και η ψυχή μας θα ήταν διαφορετικές.
Το ανεβάζω με ένα χαιρετισμό και στον αγαπημένο μου Πάνο Μουζουράκη (που συμμετέχει), ένα κάπως σύγχρονο σαλό, δηλαδή θηρευτή της ειλικρίνειας και της αυθεντικότητας. 


Κι αυτό το τραγούδι περιέχει - υποσυνείδητα ασφαλώς - πολλή Ορθοδοξία, ακόμη κι εκεί που λέει "πάντα η αγάπη θέλει δύο... δυο να μοιράζονται αμαρτία και Θεό". Ναι, και την αμαρτία εμείς τη μοιράζουμε στα δύο, όχι για να την κάνουμε, αλλά για να γιατρέψουμε τις πληγές που μας ανοίγει.



Τέλος, ένα ακόμα τραγούδι-έκπληξη για μένα. "Αν δε στραφείτε να γίνετε σαν τα παιδιά, δε μπορείτε να μπείτε στη Βασιλεία των ουρανών" είπε ο Χριστός (κατά Ματθαίον, 18, 1-3 - δες εδώ ανάλυση του αγίου Λουκά του Ιατρού). Και ο απόστολος Παύλος συμπλήρωσε: "Να είστε νήπια ως προς την κακία, ενώ στο μυαλό ώριμοι" (Α΄ προς Κορινθίους 14, 20).


 
Θα ήθελα λοιπόν, αν η Ελεωνόρα διάβαζε αυτές τις γραμμές ή αν κάποιος φίλος της στο Facebook ή το Twitter θέλει να τις μοιραστεί μαζί της, να της κάνω δώρο ό,τι κάνω συνήθως στους φίλους που επισκέπτονται την ταπεινή μπλογκονησίδα μας, μπλογκοναύτες διερχόμενους ή ναυαγίσαντες: μερικά ποστάκια, από την καρδιά μου και την καρδιά όλων των φίλων μας, σαν αυτά:

Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός
ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!
Ζήσε πέρα από τα όρια!
Η εσωτερική ειρήνη
Είσαι ο άνθρωπός μου;
Η αρμονία των πλασμάτων & η κληρονομιά του γέροντα Παΐσιου
Ο Δρόμος προς το Φως: οι άγιοι διδάσκαλοι της Ορθοδοξίας & οι αντίστοιχοι των θρησκειών
O ζητιάνος που δίνει τα λεφτά του σε ορφανοτροφεία


Διάλογος Active Member και Ιησού Χριστού
Ο Μπαγάσας του Νικόλα του Άσιμου (και ο ίδιος ο Άσιμος)
Ραπ προσευχή προς την Παναγία
Ένα μυστήριο που μας κυνηγάει από παιδιά
Η θρησκεία της χαράς - Γελαστοί άγιοι
Ο νέος που καταράστηκε το Θεό
Επιστολή προς τους αδελφούς μας Ινδιάνους   

Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής

Οι άγιοι αναρχικοί 
Κάτι τύποι με μαύρα που ζουν στον κόσμο τους...
Αμερικανίδα καλλιτέχνις, ερημίτισσα των δασών
Από άθεος ροκάς, ιεραπόστολος που παλεύει για ένα λαό

"Νεκρός για τον κόσμο" τι σημαίνει;
Άντε και πίστεψα - τώρα τι κάνουμε;
Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο...

"Δε μας παρατάς με το Γέροντα!!" - Η έφηβη & ο άγιος: μια ιστορία για την αγάπη, το σεβασμό και την αιωνιότητα
Μαρία Τσάλλα, μια εφηβική φωνή για τον ξυπόλυτο άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς

Δώσαμε αρκετά, εντάξει. Καλό ταξίδι, αδελφοί! Καλό ψάξιμο.

MARIA TSALLA OF POLLUX BAND, GREECE: A PERSONAL MIRACLE OF SAINT JOHN MAXIMOVITCH OF SHANGHAI & SAN FRANCISCO


By Maria Tsalla
http://stjohnmaximovits.wordpress.com
Το ίδιο Ελληνικά
 
photoIn 2007, when I was fifteen years old and had lost my father, my prayers each night hid a certain complaint, because God had taken my father so early, and even though I asked to see him at least in a dream, this desire of mine was not fulfilled.

God’s answer to my complaint was not long in coming; it came by way of a dream. In my dream, I was in a strange Church and was waitting in a line with other pilgrims. In front of me were children of various nationalities. As I waited at the end of this line, some people from the upper gallery motioned for me to go forward, and at these instructions the children obediently made way for me.

I found myself in front of an Icon depicting a Saint that I had never seen before. He was elderly and had a grey beard. As I gazed upon the Icon, the Saint stepped out of it like an apparition and told me to go to the right. Heading in the direction he had indicated to me, I saw a reliquary, out of which arose the same elderly man I had seen in the Icon. This time, however, he was not an apparition, painted in the colours used by Iconographers, but was flesh and blood.

I approached him, and we both sat down on the reliquary. He did not frighten me; I felt as if I were sitting with a friend on a bench and not with a Saint on a reliquary. He looked in my eyes with love and tenderness. His eyes emitted love and effection, and beautified his aged and bent body. Embracing me paternally, he spoke to me in a different language – not Greek or other languages that people speak. It was as if our souls were communicating. He told me that thenceforth he would be my father. His embrace filled my soul with calm and his fragrance made the dream real.

St.-John-of-San-Francisco
Saint John Maximovitch of Shanghai & San Francisco, +1966

I woke up thinking about him, and with many questions as to who the elderly man was. Alongside the questions, however, I also had an answer to my question: “Do I have a father?”. Of course I did; I just did not know his name. I asked for help from my mother, who is a catechist and knows a great deal about Saints and their lives. None of those she mentioned, however, corresponded to the description I gave her. I only knew that he had a gray beard, was elderly, short, and bent, and, in any event, a foreigner, since the Church did not look Greek Orthodox, nor were the other pilgrims Greek, and he had not spoken to me in Greek.

My mother advised me to pray to him to reveal to my who he was. The answer to my prayer did not come through a dream this time, but rather through a birthday gift given to me by my spiritual Father (to whom I had never told the dream). I opened the gift and saw that it was a book. When I opened it, I saw the “strange” Church (“strange” to me, that is, because it was Russian) that I had seen in my dream, the Icon of the Saint, his reliquary, and the man himself! That is how I learned his name: St. John Maximovitch, the protector of orphans. Thus it was that I learned the name of my father – the father of all orphans, the afflicted, the weak, the poor, and the wronged. The Saint never leaves me, but is always near me and often appears in my dreams to give me support, consolation, and advice in difficult moments.

God took my [biological] father, but He also took care to send me an incorrupt one (the incorrupt Relics of the Saint are located in San Francisco), who is also on earth and who reminds us that whoever follows Christ has no reason to fear death.

I feel myself fortunate; but, at the same time, since God permitted such a thing to happen to me, the most sinful one, I have a responsibility to help as many people as possible learn about St. John Maximovitch, so that, just as I have been changed, he might also bring about a change for many other people who are reading these words now and who are searching for a place of refuge and a paternal embrace. The only thing I could do as a fifteen year old was to make a Facebook page called SAINT JOHN MAXIMOVITCH https://www.facebook.com/groups/211026374035/permalink/10151823170044036/, which today numbers more than 3,000 members. In the embrace he offered me,we all fit!

Maria Tsalla, Greece

http://stjohnmaximovits.wordpress.com

Click:

Miley Cyrus, or: why Orthodox Mission in the West is an urgent need...
 

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;



Θ. Ι. Ρηγινιώτης
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ, ΡΕΘΥΜΝΟ
Το ερώτημα δεν αφορά μόνο στους αλλόθρησκους, αλλά και σε όλους τους βαφτισμένους ορθόδοξους χριστιανούς, που παλαντζάρουν ανάμεσα στην αμφιβολία και την απιστία, καθώς και τους χιλιάδες συμπατριώτες μας, που συνειδητά έχουν αρνηθεί το ορθόδοξο βάφτισμα, που τους πρόσφεραν κάποτε οι γονείς τους, κι έχουν διαγράψει τον εαυτό τους από μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού. Πολλοί απ’ αυτούς μάλιστα τώρα πολεμούν κιόλας την Εκκλησία και τη χριστιανική πίστη ή τη διασκευάζουν τροποποιώντας την «κατά τις απόψεις τους».

Επίσης, το ερώτημα αφορά και τους λεγόμενους «χριστιανούς της ταυτότητας» (αν και τώρα ούτε η ταυτότητα γράφει κάτι τέτοιο), δηλ. εκείνους που τυπικά είναι χριστιανοί, αλλά στη ζωή τους δε σκέφτονται ποτέ το Χριστό, εκτός αν είναι να Τον βλαστημήσουν (και τότε ακόμα δε σκέφτονται), ούτε πάνε στην εκκλησία (εκτός για κανένα μνημόσυνο), ούτε προσεύχονται και φυσικά για νηστεία ή εξομολόγηση ούτε λόγος…

Όλους αυτούς δεν τους κρίνω, απλώς επισημαίνω ότι τους αφορά το ερώτημα «γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;».

Ένας λόγος λοιπόν, για να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός, είναι ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη θρησκεία, που διδάσκει ένα Θεό, ο οποίος έγινε άνθρωπος και άφησε τους ανθρώπους να τον βασανίσουν και να τον σκοτώσουν φρικτά, για να δώσει σε όλους τους ανθρώπους – ακόμα και στους βασανιστές Του – τη δυνατότητα να Τον γνωρίσουν, να Τον πλησιάσουν, να ενωθούν μαζί Του και να σωθούν στην αιωνιότητα.

Έγινε άνθρωπος και πέθανε ως άνθρωπος, για να καλέσει κοντά Του την ανθρωπότητα, που βασανιζόταν από το κακό, το θάνατο και το διάβολο, να την ενώσει σε ένα σώμα (την Εκκλησία*) και να της δώσει τη δυνατότητα απελευθέρωσης και αθανασίας. Το έκανε μάλιστα έτσι, με το να πεθάνει – αντί να επέμβει δυναμικά, ως παντοδύναμος, και να συντρίψει τους αμαρτωλούς – για να Τον πλησιάσει όποιος θέλει, ελεύθερα, χωρίς να επιβάλει σε κανέναν να Τον πιστεύει και να Τον λατρεύει. Και το έκανε από καθαρή και ανιδιοτελή αγάπη, χωρίς ο ίδιος να έχει να κερδίσει απολύτως τίποτα.

Μετά απ’ αυτό, νομίζω πως είναι φανερό ότι η οργισμένη διαμαρτυρία των ανθρώπων «γιατί υπάρχει το κακό και ο θάνατος στον κόσμο» έχει πάρει την απάντησή της. Το κακό και ο θάνατος έχουν νικηθεί κατά κράτος από το Θεό που έγινε άνθρωπος. Μόνο που Εκείνος προσκαλεί τον καθένα μας να πάρει μερίδιο απ’ αυτή τη νίκη με το να γίνει μέλος του πανανθρώπινου Σώματος του Χριστού, της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκεί που ο άνθρωπος γίνεται άγιος και ζει αιώνια ενωμένος όχι μόνο με το Θεό, αλλά και με τους συνανθρώπους του και με τους αγγέλους και ακόμη και με όλα τα πλάσματα της Δημιουργίας.

Το κακό και ο θάνατος συνεχίζουν να υπάρχουν και να έχουν δύναμη (όχι όμως ενάντια στους αληθινούς χριστιανούς), επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι αρνούμαστε αυτή την πρόσκληση. Όποιος τη δέχεται, μπαίνει στην αφετηρία για ένα δρόμο ανηφορικό μεν, αλλά γεμάτο Φως, Αγάπη και Χαρά – γεμάτο Χριστό.

Μόνο που, όποιος δεχτεί την πρόσκληση, πρέπει ν’ αρνηθεί τον εγωισμό του και τις εγωιστικές νίκες και χαρές που είχε ώς τώρα, το παράνομο κέρδος, την κακία, τις αμαρτίες του κι ένα σωρό άλλα που τον κρατάνε υποχείριο του κακού και του θανάτου. Ν’ αρνηθεί ακόμα και την υποτιθέμενη καλοσύνη του και να την αντικαταστήσει με μια άλλη ιδιότητα: τη συγχώρηση (ακόμα και εκείνων που, με ανθρώπινα κριτήρια, «δεν αξίζουν» συγχώρηση). Κι όλα αυτά χρειάζονται αγώνα και στην αρχή πονάνε. Γι’ αυτό, λίγοι δέχονται την πρόσκληση.

Εκείνοι που, ενώ κάποτε βαφτίστηκαν χριστιανοί, τώρα απορρίπτουν το βάφτισμά τους ή αμφιβάλλουν αν έπρεπε να τους έχουν βαφτίσει (και μάλιστα «χωρίς να τους ρωτήσουν» – το επόμενο βήμα είναι ότι πολλοί αγανακτούν γιατί τους γέννησαν χωρίς να τους ρωτήσουν, αφού καμιά αληθινή χαρά δε βρίσκουν στον κόσμο), αγνοούν μερικά βασικά πράγματα για την Ορθοδοξία. Σ’ αυτό δεν φταίνε μόνο οι παπάδες, αλλά και ο καθένας από μας, γιατί σήμερα ακόμη και μέσω Ίντερνετ μπορείς να βρεις (εκτός από σαβούρα) και να μάθεις και μερικά σοβαρά πράγματα.
Αγνοούν ότι σκοπός του χριστιανικού ηθικού αγώνα δεν είναι η αποφυγή αμαρτωλών πράξεων (αφήνοντας την ψυχή να βράζει από καταπιεσμένες επιθυμίες, που γεννούν παθολογικές καταστάσεις και κάποτε εκρήγνυνται), αλλά η «νέκρωση των παθών», δηλαδή των εξαρτήσεων που, ριζωμένες στα βάθη της ψυχοσωματικής μας ύπαρξης, εμποδίζουν τον άνθρωπο ν’ ανοιχτεί με αγάπη προς το Θεό, το συνάνθρωπο και τα άλλα πλάσματα της δημιουργίας. Στην πραγματικότητα, η «νέκρωση» αυτή δεν είναι ακρωτηριασμός της ανθρώπινης προσωπικότητας, αλλά μεταμόρφωση των ψυχοσωματικών δυνάμεων από εμπαθείς σε απαθείς, δηλαδή σε δυνάμεις που προωθούν την αγάπη προς τον άλλο (Θεό, συνάνθρωπο, άλλα όντα) αντί να συστρέφουν τον άνθρωπο προς τον εαυτό του.

Ότι το αποτέλεσμα αυτού του αγώνα δεν είναι κάποια «μετά θάνατον» ανταμοιβή, έναντι της ασκητικής στέρησης κάθε απόλαυσης στην παρούσα ζωή (πράγμα εξαιρετικά ύποπτο, αφού έτσι «η Εκκλησία σου πουλάει κάτι, που δε μπορείς να το ελέγξεις παρά μόνο μετά το θάνατό σου»), αλλά η εδώ και τώρα μεταβολή του ανθρώπου σε θείο ον, που μπορεί να συμβεί στον καθένα – με προσπάθεια φυσικά – και να επαληθευτεί άμεσα με έρευνα στους γνωστούς ζώντες αγίους κάθε γενιάς.

Ότι χαρακτηριστικό αυτού του αγώνα δεν είναι η πειθήνια αποδοχή κάποιων αυθαίρετων κατασκευασμένων «δογμάτων», άνωθεν επιβαλλόμενων με τη βία ή την προπαγάνδα, όπως συνέβη στη μεσαιωνική δύση, αλλά η άμεση γνώση του Θεού, συσσωρευμένη μέσα στους αιώνες και ελεγμένη τόσο προσεχτικά, όσο η γνώση σε κάθε άλλο τομέα, όσο κάθε επιστήμη ελέγχει τη γνώση που αποκτάται με τις μεθόδους της. «Πίστη», στην ορολογία της Αγίας Γραφής και των αγίων Πατέρων (των αγίων διδασκάλων του χριστιανισμού), δε σημαίνει αποδοχή της ιδέας ότι υπάρχει Θεός (σημασία που έλαβε ο όρος στην εποχή μας), αλλά εμπιστοσύνη στο Θεό (για τον οποίο γνωρίζουμε με βεβαιότητα και δεν πιστεύουμε μόνον ότι υπάρχει) ότι η υπόσχεση για την ανάσταση των νεκρών και τη βασιλεία Του είναι αληθινή.

Ότι οι εντολές του Θεού δεν είναι «νόμος», που η παράβασή του επιφέρει την (ανελέητη μάλιστα και αιώνια) τιμωρία του αδύναμου παραβάτη από τον παντοδύναμο νομοθέτη, αλλά «αποκάλυψη στον κόσμο του τρόπου ζωής του Θεού» (της αγάπης) και οδηγίες προς τον άνθρωπο για μίμηση αυτού του τρόπου – η μίμηση αυτή θα θεραπεύσει τον άνθρωπο από τη μεγάλη ασθένεια, το θάνατο, φέρνοντάς τον σε ενότητα με το Θεό (παράδεισος), αντί του χωρισμού από αυτόν, που προκαλεί την απερίγραπτη οδύνη, την οποία ονομάζουμε κόλαση. «Πρέπει να ξέρουμε», γράφει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, «ότι ο Θεός δεν κολάζει κανένα, αλλά ο καθένας κάνει τον εαυτό του κατάλληλο για μετοχή στο Θεό [δηλ. ένωση με το Θεό]. Η μετοχή στο Θεό είναι απόλαυση και η αμεθεξία στο Θεό κόλαση». [Από εδώ]

***

Όλα αυτά βέβαια έχουν κάποια αξία μόνο αν είναι αληθινά. Αν ο Θεός είναι κάτι υποκειμενικό και αναπόδεικτο, όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά λόγια.

Εικ. από εδώ
Όμως η ίδια η χριστιανική ζωή είναι η απόδειξη για όλ’ αυτά. Ζώντας αυτή τη ζωή, χιλιάδες άνθρωποι έχουν γίνει άγιοι, ακόμη και στην εποχή μας. Δε θέλεις να ψάξεις για τους γνωστούς σύγχρονους αγίους, π.χ. Παΐσιο, Πορφύριο, Ιάκωβο της Εύβοιας, Ευμένιο από τα Ρούστικα κτλ; Πήγαινε στον παπά της ενορίας σου (δηλαδή της εκκλησίας που λειτουργεί κάθε Κυριακή κοντά στο σπίτι σου) ή σ’ ένα μοναχό ή μοναχή σε κάποιο μοναστήρι κοντά στον τόπο σου και ζήτησέ του / ζήτησέ της να σου μιλήσει για σύγχρονους αγίους, να σου πει εμπειρίες από σύγχρονους αγίους ή και να σου υποδείξει αγίους που έζησαν ή ζουν στον ίδιο τόπο με σένα.

Πρόσεξε, υπάρχει περίπτωση να βρεθείς μπροστά σ’ έναν ολόκληρο κόσμο που ούτε φανταζόσουν ότι υπάρχει. Αλλά μετά, θα έχεις κι εσύ υποχρεώσεις, γιατί δε θα έχεις πλέον πλήρη άγνοια – υποχρεώσεις απέναντι στον εαυτό σου και τους δικούς σου, εννοώ, όχι «απέναντι στο Θεό», γιατί το Θεό δε μπορούμε ούτε να Τον ωφελήσουμε ούτε να Τον βλάψουμε. Υποχρεώσεις για τον τρόπο ζωής σου, για τον τρόπο ζωής μας.

Θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός, γιατί βλέπω τον κόσμο και είναι χάλια, βλέπω τον εαυτό μου και είναι χάλια, βλέπω το διπλανό μου και είναι χάλια, βλέπω τους έφηβους μαθητές μου και είναι χάλια, και όλοι εμείς / εσείς / αυτοί είμαστε «απελευθερωμένοι από τη θρησκεία του παππού μας» και ζούμε κυνηγώντας τις νέες «προσωπικές αξίες» που έφερε η προπαγάνδα της εποχής μας: το χρήμα, το σεξ, την «επιτυχία», την καριέρα, το «να κάνουμε ό,τι θέλουμε»… Όμως αυτά δεν έχουν κάνει τον κόσμο παράδεισο, αλλά τον έχουν παραδώσει στα χέρια των Πολυεθνικών, κάνοντας τους ανθρώπους σκλάβους τους. Μυρμηγκιές σκλάβων, καλωδιωμένων στους υπολογιστές και τα smartphones, που ψάχνουν παρηγοριά στο Facebook και τα σαββατιάτικα μπαρ ή στη γιόγκα και τα γυμναστήρια…

Ξέρω όμως ότι κανείς ινδουιστής γκουρού και κανείς «γκουρού της τεχνολογίας» δε θα δώσει τη λύση (μάλλον θα μας περιπλέξει ακόμη περισσότερο), για τον απλό λόγο ότι δε μας οδηγεί στο Χριστό. Και ότι ο Χριστός είναι η λύση – η νίκη κατά του θανάτου και κάθε δυστυχίας – το ξέρω πια, μετά από τόσους αιώνες χριστιανισμού στον τόπο μου, όπως το ξέρουν όλοι οι άγιοί μου και το ξέρανε και οι ταπεινές γιαγιάδες μας. Όπως το ξέρουν και σήμερα πολλοί άνθρωποι, ακόμη και καθηγητές πανεπιστημίου, που είναι πιστοί και ταπεινοί ορθόδοξοι χριστιανοί.

Να διευκρινίσουμε ότι χρειάζεται ταπείνωση για να εντάξει κάποιος τον εαυτό του στην Εκκλησία, την κατεξοχήν κοινωνία της ταπείνωσης, όπου στέκεσαι δίπλα στον εχθρό σου, κοινωνείς το ίδιο σώμα Χριστού και από το ίδιο Ποτήρι με τον εχθρό σου και προσεύχεσαι μαζί με τον εχθρό σου, και όπου εξομολογείσαι, δίνοντας τη μεγάλη μάχη κατά του εγωισμού και υπέρ της ταπείνωσης, που είναι το θεμέλιο ολόκληρης της πνευματικής προόδου.

Εδώ τελειώνω. Τα ’γραψα όλα αυτά – και συγχωρέστε με – γιατί «μέθυσα» απόψε από τον πόνο και την απελπισία που βλέπω στα δελτία ειδήσεων, στις ταινίες, στα σήριαλ, αλλά και στη ρηχότητα των πρωινάδικων και των δήθεν λύσεων μαζικής κατανάλωση που προτείνονται γύρω μου. Μέθυσα κι από το κρασί της Ανάστασης του Θεού μου, που προσφέρεται δωρεάν κάθε Κυριακή στις εκκλησιές μας, που έχουν ηλικία αιώνων και ένωσαν και ενώνουν το λαό μου εδώ και αιώνες.

Αλλά το κρασί αυτό δεν το πίνουμε ο καθένας μόνος του – προσφέρεται μέσα στην εκκλησία, όπου συναντιόμαστε όλοι μαζί, για να μάθουμε να συγχωρούμε, να συνυπάρχουμε και ν’ αγαπάμε. Προσφέρεται μέσα από την εξομολόγηση και τη θεία μετάληψη, που είναι η αρχή της θεραπείας της ψυχής μας από κάθε εξάρτηση, κάθε πάθος και κάθε πόνο, και κάθε αμαρτία, για να ντυθεί στα λευκά, σα νεογέννητο.

Και τα λόγια ενός «μεθυσμένου» τι αξία έχουν; Εκτός αν, μέσα στο «μεθύσι» του, λέει λόγια που ένας ξεμέθυστος δεν έχει το θάρρος να ξεστομίσει.

Σημείωση:

(*) Εκκλησία σημαίνει συγκέντρωση, συνάντηση (π.χ. η «εκκλησία του δήμου» στην αρχαία Αθήνα, που ήταν η συνέλευση των πολιτών). Στο χριστιανισμό «Εκκλησία» λέμε το σύνολο των χριστιανών, στις μεταξύ τους σχέσεις. Ο Χριστός είναι «η κεφαλή» της Εκκλησίας, που φροντίζει και υπερασπίζεται «τα μέλη», δηλ. όλους τους χριστιανούς – με αυτή την έννοια και ο απόστολος Παύλος γράφει ότι ο άντρας είναι «κεφαλή της γυναίκας», επειδή «η κεφαλή φροντίζει και τρέφει το σώμα της» κι όχι με την έννοια της εξουσίας (επιστολή του Παύλου προς Εφεσίους, κεφ. 5, στίχ. 28-29).

Εκκλησία λοιπόν δεν είναι το κτήριο, όπου γίνονται οι χριστιανικές τελετές (λειτουργίες κ.τ.λ.). Αυτό ονομάζεται «ναός». Επειδή όμως οι χριστιανοί (δηλ. η Εκκλησία) συγκεντρωνόμαστε στο ναό, έχει επικρατήσει οι ναοί να ονομάζονται «εκκλησίες» (=συγκεντρώσεις).

ΥΓ. Θα ήθελα να διαβάσετε και το άρθρο "Οι αμαρτίες έχουν το δικό τους Θεό" του καθηγητή του πανεπιστημίου Βελιγραδίου και σύγχρονου αγίου της Σερβίας Ιουστίνου Πόποβιτς. Ευχαριστώ.
 
Επιδόρπιο:
 
Το Μανιφέστο του Αταίριαστου 
"Δε μας παρατάς με το Γέροντα!!" - Η έφηβη και ο άγιος: μια ιστορία για το σεβασμό, την αγάπη και την αιωνιότητα... 
 
Αθήνα, πόλη των αγίων

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Traditionalist View on Sex Slavery in Islam


by Oliver A Ruebenacker (*)

Averroes Foundation - For Faith and Reason in Islam
Ελληνικά εδώ
Photo from Denials of islamic slavery
 

MUSLIM-SLAVE-TRADERS
Are great people immune to mistakes? Most people - even among physicists - consider Albert Einstein the greatest physicist of all times, but would not hesitate to admit that Einstein made devastating mistakes during his career as a physicist; especially that Einstein rejected Quantum Mechanics. However, many Muslims still have painful difficulties admitting that the great ancient scholars of Islam made major mistakes. The traditionalists among today's Muslims not only believe that there can be no scholar of Islam greater than those who lived several hundred years ago, but they also insist that the teachings of the old scholars need no substantial revisions. How problematic this view is, becomes manifest in two areas: Slavery and treatment of women. This article is about an ugly topic where those two areas overlap: Concubinage or in more modern terms: Sex slavery.

I was confronted with the issue of sex slavery, when I attended a class in traditional Islamic rules and regulations (fiqh) from Fall 2004 to Spring 2005. The class was primarily based on the Shafi'i school, one of the four orthodox Sunni schools of fiqh. Since I am not a traditionalist, my approach to the knowledge we were taught was to apply what sounded right and to dismiss what sounded wrong and I also learned about the Shafi'i school out of academic interest. However, for the more traditionally minded students, everything that our teacher (whom we called "the shaikh") said was a religious requirement. For those, the class catered to an urgently felt need for religious knowledge, which they felt was necessary to make even the most basic acts of worship valid, and they had every reason to assume that they were taught in the best available quality.
 

The class, along with a number of other classes, was organized by a non-profit organization whose board consisted of well-educated and well-respected people, including community leaders and popular speakers. There was a ten dollar fee for every student per class session with the possibility of tuition waivers. By now our teacher has left the US, but back then, all classes were taught by the shaikh, who was a traditional scholar not only by subject matter but also by credentials: He had no degrees, but he did have a large pile of teaching certificates (ijazas) by other traditional scholars, who had certificates from their teachers, and so on, claiming to be part of a line reaching back to the Prophet (peace be on him). This kind of qualification was what counted in the eyes of those who ran the classes.
 

During every class session, our shaikh would at some point start to praise the famous Shaikh Nuh Ha Mim Keller, and from the way he talked about him, it was obvious that the two were personally close to each other. One day our shaikh even told us Shaikh Keller appeared to him in a vision. A classmate once told me in a private conversation that Shaikh Keller considered our shaikh to be the second-most knowledgeable person in North America, right after Shaikh Hamza Yusuf, who is the director of the Zaytuna Institute. In fact, Zaytuna served as a role model for this organization.
 

The class consisted of one three-hour session per week with a five-minute break, and was about stuff that every Muslim was required to know, or so we were told. We learned about how to pray, how to fast, how to do ablution and other things down to incredibly tiny and subtle details. And every little piece we learned was considered required knowledge, necessary to keep our worship valid under all kinds of circumstances which might arise. Our textbook was "Reliance of the Traveller", a translation into English by Shaikh Keller of an old Shafi'i fiqh manual by Ahmad ibn Naqib al-Misri, mostly drawing from the teachings of Imam Nawawi, whose opinion is considered to be the strongest in the Shafi'i school until the present day. The manual was more than 600 years old. Nevertheless, it is believed that it is this translation which makes the Shafi'i school the most accessible one for English-speaking Muslims.
 

Years ago, before I became Muslim, when I first learned about Islam, one point that bothered me was that Islam appeared to tolerate slavery, at least according to traditional opinion. My Muslim friends responded to my concern with the classical apologetic logic: They said, Islam tolerated slavery only to avoid a social and economic collapse and therefore made slavery vanish not suddenly but gradually over time. When I heard this for the first time, I assumed slavery disappeared in the course of a few generations. Several years after I became Muslim I was shocked when I learned that in fact, slavery lasted on for more than a thousand years, until the nineteenth century, when international agreements with Western countries forced Muslim countries to ban slavery. It is true that the Qur'an commands Muslims to give each slave the right to earn their freedom in the verse 24:33, but traditional scholars played this down to a mere recommendation, which proved to be not effective enough.
 

But there was something even more shocking: Traditional scholars not only paved the way for centuries of Muslim slavery, but they also ruled that every male master had the right to have sex with any of his female slaves whenever he wanted, no matter whether she agreed or not. This not only shatters any illusion one might have about the dignity a slave enjoyed according to traditional scholars, it also smashes any hope to find a social or economical rationale for it. To me, this became a prime example for the necessity of reform of Islamic rules and regulations. I thought that any reasonable person would agree that the case of slavery and sex slavery showed clearly that the traditional schools could not be relevant for us today without major revision. Unfortunately, I had to learn that traditionalists do not agree.
 

Finally, in late Spring of 2005, the day came which turned out to be the last day I ever went to this fiqh class. I happened to meet one of the other students shortly before class, and I asked him how he thought we should respond to the need for revision, especially considering that our textbook was based on a work more than six hundred years old. The other student replied, there was not much need to revise the traditional thought, but maybe only add something in those places where the traditional scholars were silent. No need at all to change anything substantial. I asked him about slavery and sex with slaves, and he suggested I ask the shaikh. And so I did.
 

And so it came as it had to come. When the class reached the five minute break, I asked the Shaikh, whether it was permitted for a male master to sleep with slave women against their will. He immediately said yes, and he added this was agreed upon by all four Sunni schools - Shafi'i, Hanafi, Maliki and Hanbali. I asked to clarify, so if there was a slave market today, I could go and buy a fourteen year old girl just in order to sleep with her? He said yes, and he added, not only was it permitted, it was also common practice among early Muslims. Ali Ibn Abi Talib, the shaikh said, had children from his slaves. The class was shocked, especially the female students. One female student asked, what if the slave woman did not want to? The sheikh affirmed that this was not relevant. 

Another female student asked, whether this was still applicable today? The shaikh did not address this question - he did not seem to understand what the student meant by "applicable" - but he added that when agreements against slavery came up the Muslim countries "were the first ones to sign". The shaikh said sex slavery was perfectly according to the Qur'an. I later checked with a more reform-oriented scholar who assured me that the Qur'an does not permit this kind of abuse of human beings.
 

Now let me be absolutely clear that this was more than just the words of a crazy fiqh teacher. What our shaikh told us is perfectly in line with the consensus of more than thousand years of Islamic scholarship. Let me spell it out:
 

It is permitted (halal) according to all traditional schools (madhabs) to have sexual intercourse with slave girls of the age of nine years or above against their will and without marrying them. And when I say according to the traditional schools, I mean it was consensus among the scholars of all classic schools of Islamic law be it Sunni or Shia. It is all over the classic sources of Islamic law where this issue is elaborated to great detail.
 

Now what the past scholars said is one thing, how modern Muslim scholars deal with it is another. Unfortunately, the question is rarely asked, because most Muslims are unaware of the problems, but if it is asked, traditionally oriented scholars fail to condemn sex slavery. Even some of the most influential contemporary scholars are defending and justifying sex slavery [1].
 

Sunnipath is one of the favourite places where Western Muslims go for Islamic education and fatwas (legal opinions) on everyday life issues. Ask any of the great scholars living today who adhere to traditionalist Islamic thinking. They will all say you have to put the issue of slavery and sex slavery into historical context, but they will all agree that these are permissible in principle, at best suspended due to the lack of a proper Islamic state. And they will refuse to call it abuse or rape or evil.
 

If they fail to condemn slavery and sex slavery as a universal evil, then what would stop these immoral practices from coming back in the future?
Slavery was supposed to gradually disappear according to Islam. The Qur'an tells believers to give their slaves options to buy themselves free. The Prophet (peace be upon him) freed all his slaves. We Muslims are supposed to take him as a role model. But our traditionalist scholars still refuse to believe that slavery and sex slavery are permanently banned by Islamic Law and can not come back under any circumstances. And if in ten or twenty years international law disappears and there is a Caliph who fights a just war and takes war captives, then there could be slave markets again, and then Muslim men would go and buy slave girls and have sex with them without marrying them, whether these girls like it or not.
 

After this, I did not go to fiqh class any more. I figured out there is no use in learning details from people I do not agree with on the basic moral principles. The issue of sex slavery caused me to doubt that classic Islamic schools can be reformed without abolishing the traditionalist approach. Both Sunni and Shia consider Ali Ibn Abi Talib a major role model, and if he slept with his slaves, according to traditionalist logic, it must be fine. But it has also clarified the lines: The position on slavery and sex slavery is a litmus test which helps us to distinguish between traditionalists and modernists rather sharply.
 

Notes 

[1] For a while (more than a year, maybe much longer), there was an article by Shaykh Gibril Haddad on the website of the Sunnipath Academy, originally here, which disappeared, but has been copied by other websites, for example here, here and here. Shamira Chothia, a fiqh teacher from Zaytuna Institute, referred to this article when asked about sexual intercourse with slaves. 

***
(*) Mr Oliver A Ruebenacker is a convert from Germany who lives with his wife in Cambridge, Massachuetts. Oliver has a PhD in Physics and works as a postdoctoral research associate at the University of Connecticut Health Center in Biological Physics. 

See also:

Denials of Islamic Slavery
The Penalties for Apostasy in Islam
Islam (tag in our blog) 
arabic articles (tag)


Answering Islam
Greek Orthodox Patriarchate of Antioch and All The East  
Greek Orthodox Patriarchate of Alexandria and All Africa