ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Waxaan ku boorinayaa walaalaha Soomaaliyeed in ay la kulmaan Kaniisadda Orthodox ka iyo in ay baalashooda furo sida gorgorka, waayo boqortooyada jannada.


Κάλεσμα Ορθοδοξίας στη γλώσσα της Σομαλίας. Μετάφραση και σχόλιά μας, μετά το κείμενο.

Orthodox Christian Initiative for Africa


Halkan ka

Kaniisadda Orthodox waa Kaniisadda qadiimiga, aasaasay by Ciise Masiix 2000 sano ka hor.
From la aasaasay ilaa maanta, Kaniisadda Orthodox ee ku noolaa kumanaan Shuhadada quduuska ah, iyo wadaaddadii iyo prelates, suufiyadoodii, guryaha reeraha, adeegayaashan iyo guud ahaan dadka wax kasta oo loo bixiyey inuu fellowmen ay. Qaar badan oo quduusiin ah waa kuwan Afrika.
Maanta in adeegayaashan Africa Orthodox sii shaqo this. Qaar ka mid ah iyaga ka mid ah ay ahaayeen oo waa quduus. Oo qaar badan oo Afrika Orthodox Masiixiyiintu waa quduusiinta. Waxay ku nool yihiin iftiinka Ilaah, ku nool yihiin iftiinka Ciise Masiix.


Halkan ka

Kaniisadda Orthodox waxay yihiin gebi ahaanba ka duwan Kaniisadda Vatican, by Brotestanka iyo Pentecostals, maxaa yeelay tani waa qaabka hore asalka ah ee diinta kiristaanka. Tani ayaa qirtay kumanaan Roman Catholics, Brotestanka iyo Pentecostal ka dalal badan oo adduunka ah, kuwaas oo hadda waa Orthodox Masiixiyiin ah.
Waxaan ku boorinayaa walaalaha Soomaaliyeed in ay la kulmaan Kaniisadda Orthodox ka, wixii iska leh Patriarchate qadiimiga ah ee Alexandria. In la ogaado quduusiinta iyo leeyihiin wadaagis la leh jidhka iyo dhiigga Ciise Masiix iyo in ay baalashooda furo sida gorgorka, waayo boqortooyada jannada.

Fiiro : Qoraalkan waxaa ku qoran luqada Giriigga oo si toos ah loo tarjumay. Waxaa laga yaabaa in ay leeyihiin qaar ka mid ah khaladaad turjumay.

Haddii aad rabto, akhri qoraalka soo socda (Ingiriis iyo Carabi) :

الكنيسة الأرثوذكسية

Orthodox Mission in Tropical Africa (& the Decolonization of Africa)
How “White” is the Orthodox Church?
Ancient Christian faith (Orthodox Church) in Africa
African Initiated Church in Search of Orthodoxy...
The Orthodox Church in Uganda, an outgrowth of indigenous self discovery
The Orthodox Church in Tanzania
Orthodox Mission (tag)


Halkan ka

Eight principal areas of convergence between African spirituality and Ancient Christianity
Orthodoxy's Worship: The Sanctification of the Entire World
African Saints in the Orthodox Church (tag)
Hymn to the African saints
The heritage of the Orthodox Christian tradition in Africa today
An Orthodox Christian parish in Turkana desert
The Orthodox Church of Alexandria & the Patriarchate of Alexandria
Patriarchate of Alexandria (tag)



The Wadaad of Alexandria Theodoros wada jir ah ula Macsay (halkan ka eeg)

Basic Points of Difference between the Orthodox Church and Roman Catholic Church
Protestants ask: Why be Orthodox?
Dream Team of the Desert
Charismatic Revival As a Sign of the Times
"THE WAY" - An Introduction to the Orthodox Faith
Theosis (deification): The True Purpose of Human Life
Deification (tag)

Five orthodox missionaries who blessed Sub-Saharan Africa (and an anonymous holy child of Africa)


Μετάφραση στα ελληνικά

Καλώ τους αδελφούς μου στη Σομαλία να συναντηθούν με την Ορθόδοξη Εκκλησία και να ανοίξουν τα φτερά τους σαν αετοί, για τη βασιλεία των ουρανών.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η αρχαία Εκκλησία, που ιδρύθηκε από τον Ιησού Χριστό πριν από 2000 χρόνια. Από την ίδρυσή της μέχρι και σήμερα, στην Ορθόδοξη Εκκλησία έχουν υπάρξει χιλιάδες μάρτυρες, άγιοι ιερείς και ιεράρχες, μοναχοί, οικογενειάρχες, ιεραπόστολοι και άνθρωποι που έδωσαν τα πάντα για τους συνανθρώπους τους. Πολλοί από αυτούς τους αγίους βρίσκονται στην Αφρική.
Σήμερα, στην Αφρική, Ορθόδοξοι ιεραπόστολοι συνεχίζουν το έργο αυτό. Μερικοί από αυτούς ήταν και είναι άγιοι. Πολλοί Αφρικανοί Χριστιανοί Ορθόδοξοι είναι άγιοι. Ζουν υπό το φως του Θεού, υπό το φως του Ιησού Χριστού.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι εντελώς διαφορετική από την Εκκλησία του Βατικανού, τους Προτεστάντες και τους Πεντηκοστιανούς, γιατί αυτή είναι η πρώτη μορφή του Χριστιανισμού. Αυτό το έχουν παραδεχτεί και χιλιάδες Ρωμαιοκαθολικοί, Προτεστάντες και Πεντηκοστιανοί σε πολλές χώρες του κόσμου, οι οποίοι είναι πλέον Χριστιανοί Ορθόδοξοι.
Καλώ τους αδελφούς μου στη Σομαλία να συναντηθούν με την Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία ανήκει στο αρχαίο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Να γνωρίσουν τους αγίους, να έχουν κοινωνία με το σώμα και το αίμα του Ιησού Χριστού και να ανοίξουν τα φτερά τους σαν αετοί, για τη βασιλεία των ουρανών.
Σημείωση: Το άρθρο αυτό γράφτηκε στα ελληνικά και μεταφράστηκε αυτόματα. Μπορεί να έχει κάποια λάθη μετάφρασης.
Αν θέλετε, διαβάστε τα παρακάτω κείμενα (αγγλικά και αραβικά): (ακολουθούν τα links).

Τα σχόλιά μας

Αυτό το μικρό άρθρο μεταφράστηκε αυτόματα στα σομαλικά και επαληθεύτηκε με αντίστροφη μετάφραση, ξανά στα ελληνικά.
Ζητούνται ιεραπόστολοι, αγγλομαθείς και ιταλομαθείς (οι δικές μας γνώσεις δεν επαρκούν), ή αραβομαθείς (αυτές οι γλώσσες μιλιούνται στη χώρα εκτός της σομαλικής), πρόθυμοι με ταπείνωση και φόβο Θεού να το προωθήσουν στο διαδίκτυο και ίσως να ανοίξουν, μέσω διαδικτύου, χωρίς αναγκαστικά να πάνε στη Σομαλία, μια πόρτα Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης στη μακρινή αυτή χώρα.
Η Σομαλία θεωρητικά υπάγεται στην Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αξούμ (Αιθιοπίας), μαζί με τις χώρες Αιθιοπία, Ερυθραία και Τζιμπουτί.

Φωτο από εδώ. Έχει και πιο δραματικές φυσικά...

Η Σομαλία είναι (όπως λίγο πολύ όλες οι χώρες της Αφρικής) μια χώρα βασανισμένη από πολέμους και πείνα. Γνωστή δυστυχώς η άσκηση της πειρατείας από Σομαλούς ναυτικούς. Ο λαός της είναι κυρίως μουσουλμάνοι, ενώ υπάρχουν και κάποιοι χριστιανοί, ρωμαιοκαθολικοί ή μέλη "Ανεξάρτητων Αφρικανικών Εκκλησιών" (ένα ιδιότυπο κίνημα προτεσταντικού τύπου με χιλιάδες παρακλάδια), όπως μάλλον αυτοί εδώ, που φαίνονται αρκετά θερμοί και ζουν υπό καθεστώς μουσουλμανικής καταπίεσης, έχοντας και μάρτυρες, όπως φαίνεται στην ιστοσελίδα τους.
Ορθόδοξοι χριστιανοί; Μπά... Αναζητούνται οι πρώτοι, με τη βοήθεια του Κυρίου.

Σομαλοί βέβαια υπάρχουν και στη χώρα μας και ίσως γνωρίζετε κάποιον ή τον έχετε στη δουλειά σας. Ίσως με τη χάρη του Θεού και μετά από ειλικρινή προσευχή, μπορείτε να του κάνετε μια κουβέντα (όχι βέβαια καταπιεστικά), και πιθανόν να του προσφέρετε και αυτό το κειμενάκι, αρχίζοντας π.χ. κάπως έτσι: "Ξέρεις, εδώ στην Ελλάδα έχουμε μια θρησκεία με πολλούς αγίους, ακόμη και στην εποχή μας. Είμαστε ορθόδοξοι χριστιανοί. Θα ήθελες να μάθεις τι είναι αυτό;". Και ο Θεός έχει.
Ο Θεός μαζί σας, αδελφοί μας Σομαλοί, αδελφοί μας ιεραπόστολοι, τωρινοί ή μελλοντικοί. 

Επισκεφτείτε, αν θέλετε, και την ενότητά μας Ο Χριστός στην Αφρική.

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Το γονάτισμα του μυαλού μας…



Εκπαιδευτικές και Θεολογικές Αταξίες
Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Θεολόγος - Εκπαιδευτικός
 
Ήταν η συμμετοχή του πρώτου πολίτη αυτής της δύσμοιρης χώρας στην Ακολουθία της Γονυκλισίας κατά την Κυριακή της Πεντηκοστής για να πυροδοτήσει για άλλη μια φορά την καυσώδη αρλουμπολογία των αυτοχρισμένων προοδευτικάριων. Γιατί γονάτισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπροστά στους παπάδες; (Το ότι γονάτιζαν κι αυτοί είναι μια λεπτομέρεια, που δεν "βολεύει"...). Μπροστά σ’ αυτή την επάρατη εξουσία που ροκανίζει και εμποδίζει τον ελεύθερο βίο του κράτους; Προφανώς, οι ασχετολογούντες έχουν ξαναδεί Πρόεδρο σε επίσημη εμφάνιση σε Ναό, αλλά πότε δεν τον είδαν να «ταπεινώνεται» έτσι. Άντε τώρα να εξηγήσεις τι είναι η Ακολουθία της Γονυκλισίας…
Είναι πολύ φασαρία για το τίποτε, αλλά ίσως και κάποιος να καταλάβει τα αυτονόητα…
- Εάν ο Πρόεδρος επισκεφτεί κάποιο τζαμί, να βγάλει τα παπούτσια του; Σημαίνει την απουσία βεβήλωσης του χώρου λατρείας του Αλλάχ. Εννοείται πως ναι, καθώς οφείλει να σεβαστεί την πίστη των άλλων.
- Εάν ο Πρόεδρος επισκεφτεί κάποια Συναγωγή ή και Εβραϊκό νεκροταφείο, να φορέσει το κιπά; Σημαίνει την αναγνώριση της εξουσίας του Γιαχβέ και την ταπείνωση του ανθρώπου. Εννοείται πως ναι, καθώς οφείλει να σεβαστεί την πίστη των άλλων.
Άλλωστε, ο Πρόεδρος δεν είναι Μουσουλμάνος ή Εβραίος στο θρήσκευμα. Επομένως, το πράττει για τυπικούς λόγους, θα πούν ή θα σκεφτούν οι περισσότεροι…
ΑΚΡΙΒΩΣ εδώ είναι η ουσία, βρε κενολογούντες, που περιφέρετε τα χριστιανοφοβικά σας σύνδρομα και δεν μπορείτε να δείτε πέρα από τις ιδεοληψίες σας. Περίσσεψε η υποκρισία… Έχει δικαίωμα ο Πρόεδρος να είναι Χριστιανός; Τα πολυτραγουδισμένα ανθρώπινα δικαιώματα, ο σεβασμός της ελευθερίας της συνείδησης και των προσωπικών πιστεύω ΠΡΕΠΕΙ να περιλαμβάνουν και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Σε αυτό ακριβώς το ΠΡΕΠΕΙ στηρίζονται οι ελευθερίες όλων των πολιτών. Δεν καταργείται το κοσμικό κράτος από τα θρησκευτικά πιστεύω του εκάστοτε Προέδρου της Δημοκρατίας. Εάν το κοσμικό κράτος δεν επιτρέπει στον Πρόεδρο να λειτουργεί με ελεύθερη συνείδηση, τότε το κράτος είναι ανελεύθερο και ο θεσμός του Προέδρου μια θλιβερή καρικατούρα.
Και ο πρώτος πολίτης της χώρας δικαιούται να πιστεύει ή να μην πιστεύει, να προσεύχεται ή όχι, να συμμετέχει στις Ακολουθίες ως Χριστιανός ή ως τυπική θεσμική παρουσία. Εάν δεν έχει αυτά τα δικαιώματα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τότε δεν τα έχει κανείς μας. Γι’ αυτό λέγεται και πρώτος πολίτης της χώρας. Ούτε για την ομορφιά του, ούτε για την εξυπνάδα του. Και για να τελειώνουμε και με ένα κούφιο σόφισμα, δεν υπάρχει ταμπελάκι «τώρα συμμετέχω ως ΠτΔ», που όταν το γυρίσεις από την πίσω πλευρά να γράφει «τώρα συμμετέχω ως Προκόπης».
Οι παιδικές ασθένειες του προοδευτικού λόγου και της ελεύθερης σκέψης στην Ελλάδα είναι η χριστιανοφοβία και ο σνομπισμός για τον υγιή πατριωτισμό. Όσοι τις έχουν ξεπεράσει, είναι πράγματι ελεύθεροι πολίτες με προσωπικότητα, ορθή σκέψη και σοβαρό λόγο. Όλοι οι άλλοι δεν διστάζουν να πυρπολήσουν τα ωραία λόγια που αναμασάνε χωρίς επίγνωση, προκειμένου να αναδείξουν φασίζουσες συμπεριφορές και αρτηριοσκληρωτικές νοοτροπίες, τις οποίες υποτίθεται ότι καταπολεμούν.
Σε αναμονή λοιπόν για το επόμενο επεισόδιο: Δεν θα ξεφύγει κανενός πολιτειακού άρχοντα ένα δάκρυ κατά την ανάκρουση του Εθνικού μας Ύμνου; Ε, εκεί να δεις…
 
Το δικό μας σχόλιο για το θέμα (με μερικά links) εδώ.

24 Ιουνίου, τα γενέθλια του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (άη Γιάννης ο Κλήδονας)

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

«Έφυγε» η χριστιανή ηθοποιός Γεωργία Αποστόλου


Από το Πρώτο Θέμα


«Έφυγε» από τη ζωή η ηθοποιός Γεωργία Αποστόλου, στην ηλικία των 43 ετών, βυθίζοντας την οικογένεια της στο πένθος. Η ηθοποιός, σύμφωνα με τον πατέρα της Νίκο Αποστόλου, πέθανε την Κυριακή το απόγευμα, από ανακοπή καρδιάς στο σπίτι της, στην Αθήνα, και η κηδεία της έγινε την επόμενη μέρα στο νεκροταφείο Σχιστού.

Σύμφωνα με τον πατέρα της, τον τελευταίο καιρό είχε αδυνατίσει υπερβολικά, υποσιτιζόταν, και το μόνο που την ενδιέφερε ήταν η ενασχόλησή της με την εκκλησία.

«Για μένα δεν πέθανε. Έκανε φτερά και έγινε άγγελος, ψηλά στον ουρανό. Η Γεωργία ήταν η μεγάλη μου αδυναμία, δεν μπορώ ακόμα να πιστέψω αυτό που συνέβη. Δεν της άρεσε αυτός ο κόσμος», είπε στο protothema.gr ο πατέρας της. «Η κόρη μου ήταν πολύ της θρησκείας, αυτή η εμμονή της την έφαγε. Τον τελευταίο καιρό είχε μείνει μισή. Υποσιτιζόταν. Δεν έτρωγε καθόλου. Είχε αφιερώσει τα τελευταία χρόνια τη ζωή της στο να βοηθά τους αδύναμους. Είχε ρίξει όλη της την προσοχή εκεί», λέει χαρακτηριστικά ο Νίκος Αποστόλου.

Η ηθοποιός έγινε ευρέως γνωστή το 1995 από τη σειρά του ΑΝΤ1 «Το μονοπάτι της αγάπης» και πρωταγωνίστησε στη συνέχεια σε πολλά ακόμη πετυχημένα σίριαλ, όπως η «Καραμπόλα» στο πλευρό του Σπύρου Παπαδόπουλου, «Το πιο γλυκό μου ψέμα» δίπλα στον Σταμάτη Γαρδέλη και, το 2005, στην καθημερινή σειρά «Έρωτας», πάλι στον ΑΝΤ1. Η εμφάνισή της στην εν λόγω δουλειά ήταν και η τελευταία που έκανε στην τηλεόραση.



Για μια περίοδο κυκλοφορούσαν φήμες ότι εγκατέλειψε τα εγκόσμια προκειμένου να κλειστεί σε μοναστήρι, ενώ είχαν δει το φως της δημοσιότητας φωτογραφίες της με εντελώς αλλαγμένη εμφάνιση, να πηγαίνει σε κηρύγματα και στις λειτουργίες ενός ιερέα. Αργότερα ωστόσο, τόσο η ίδια όσο και η μητέρα της έσπευσαν να διαψεύσουν τις φήμες περί μοναχισμού.

«Οχι, δεν εξαφανίστηκα, ούτε κρύφτηκα από κανέναν. Τη δουλειά μου την άφησα γιατί δεν την αγαπούσα πια. Και όταν δεν αγαπάς κάτι, δεν μπορείς να το υποστηρίξεις. Καταπιέζεσαι. Η Εκκλησία με στήριξε να ασκήσω το επάγγελμα του ηθοποιού για δεκατρία συναπτά έτη. Αλλιώς θα τα είχα παρατήσει πολύ νωρίτερα» έχει δηλώσει η ίδια για την απόφασή της να σταματήσει να εργάζεται ως ηθοποιός.

Η τελευταία της δημόσια εμφάνιση έμελλε να είναι στα social media,μαζί με τον φίλο της επίσης ηθοποιό Ανδρέα Κωνσταντινίδη. 


 

Η μητέρα της Γεωργίας Αποστόλου Ελευθερία μίλησε πρώτη φορά στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα»:
«Αχ, παιδί μου... Αβάσταχτος είναι ο πόνος! Αβάσταχτος! Πώς θέλετε να αισθάνομαι; Το παιδί μου έχασα, πώς να αισθάνομαι; Δεν έχω δύναμη!», είπε χαρακτηριστικά. Και τόνισε: «Ανακοπή έπαθε παιδάκι μου, ανακοπή!», και με τρεμάμενη φωνή πρόσθεσε πως η κηδεία έγινε σε στενό οικογενειακό κύκλο γιατί ήταν επιθυμία του παιδιού της: «Έτσι έπρεπε, έτσι τα ήθελε! Δεν τα ήθελε τα άλλα! Και ό,τι γίνει, έτσι θα γίνει! Τα πιο απλά θα γίνουν. Δεν ήθελε κάτι άλλο, γι’ αυτό σταμάτησε κι από ηθοποιός. Έφυγε... έφυγε... Αυτή είναι η αλήθεια!» (από εδώ).


Από τα αποχαιρετιστήρια μηνύματα των συναδέλφων της (δες εδώ) ξεχωρίζω με συγκίνηση αυτό:
«Ζέτα μου, ξέρω ότι είσαι εκεί που πάντα "ήθελες" αλλά η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί... Ξέρω, είσαι στα χέρια Του και είμαι ήρεμος... Καλό Ταξίδι.»


Στη Γεωργία Αποστόλου και την υπόθεση του μοναχισμού αναφερόμασταν σε μία από τις πιο παλιές αναρτήσεις του ιστολογίου μας, την οποία θεωρούμε πρέπον, ως ελάχιστη τιμή στη μνήμη της, να υπενθυμίσουμε: Δύο νέες+όμορφες stars έφυγαν για μοναστήρι. Καλά έκαναν; (η άλλη είναι η Ναταλία Λιονάκη).
Ευχόμαστε ο Κύριος να την κατατάξει ανάμεσα στους αγίους Του και να στηρίξει και παρηγορήσει την οικογένειά της και κάθε οικογένεια που αποχαιρετά τον άνθρωπό της.

Ως επίλογο, παραπέμπουμε ταπεινά στα: 

Η πίστη & το κουράγιο της Βέφας Αλεξιάδου
 
Λίγα λουλούδια για την Ημέρα της Γυναίκας...
Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός... άλλου τύπου (όπου και περί αγίων ηθοποιών) 
Πόνος και Φως
Άγιοι της διπλανής πόρτας

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Tο «κοσμικό κράτος» στο προτεινόμενο νέο Σύνταγμα


Γράφει ο Ἀρχιμ. Χρυσόστομος Κ. Παπαθανασίου
Ἱεροκήρυξ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ τῶν Ἀθηνῶν
ΡΟΜΦΑΙΑ


Οἱ συντάκτες τοῦ προσφάτου κειμένου ὑπὸ τὸν τίτλο «Ἕνα καινοτόμο Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος» στὴν εἰσαγωγική τους πρόταση μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀναφέρουν ὅτι: «Εἰσηγούμεθα τὴν κατάργηση τοῦ θρησκευτικοῦ ὅρκου, τῆς παραδοσιακῆς διάταξης γιὰ τὴν ἐπικρατοῦσα θρησκεία καὶ τὴν ἐπίκληση στὸ Σύνταγμα τῆς Ἁγίας, Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος, ἔτσι ὥστε τὸ Κράτος μας ὄχι μόνο νὰ εἶναι, ἀλλὰ καὶ νὰ φαίνεται ὡς κοσμικὸ κράτος».

Προτείνεται δηλαδὴ μὲ τὴν δημιουργία «κράτους λαϊκοῦ» (e’tat laique) τὸ σύστημα τοῦ πλήρους χωρισμοῦ τῶν σχέσεων Ἐκκλησίας καὶ Κράτους.

Γι’ αὐτὸ καὶ στὸ προτεινόμενο συνταγματικὸ κείμενο ἀπαλείφεται τὸ προοίμιον: «Εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος», καταργεῖται τελείως τὸ ἄρθρο 3 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος (1975) ἤτοι: «Σχέσεις Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας» ὡς ἐπίσης καὶ ὁ θρησκευτικὸς ὅρκος καὶ περαιτέρω γίνεται λόγος γιὰ θρησκευτικὴ οὐδετερότητα τοῦ κράτους καὶ γιὰ μία νομοθετικὴ ρύθμιση τῶν σχέσεων του μὲ τὶς διάφορες θρησκευτικὲς κοινότητες. Ἐν προκειμένῳ, εἶναι χαρακτηριστικὸν ὅτι οὔτε ὡς terminus technicus δὲν ἀναφέρεται ἡ λέξη «Ἐκκλησία».

Προσέτι δὲν γίνεται καμμία ἀναφορὰ γιὰ τὸν σκοπὸ τῆς παιδείας, τὴν προστασία τῆς οἰκογένειας καὶ τὸ ἀναπαλλοτρίωτο τοῦ ἄρθρου 18&8 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος.

Ὅλα τὰ παραπάνω ὅμως δημιουργοῦν ἔντονο προβληματισμὸ καὶ θέτουν σοβαρὰ ἐρωτήματα. Οὐσιαστικὰ στὸν πυρήνα αὐτῆς τῆς ἀλλαγῆς τῶν συγκεκριμένων ἄρθρων διαφαίνεται ἡ προσπάθεια μετατροπῆς τῆς χώρας σὲ μία ἄθεη πολιτεία. Σχολιάζουμε μερικὰ σημεῖα.

Κατ’ ἀρχήν, τὸ Προοίμιον τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος (1975) ἀνάγει τὴν ἀρχήν του σ’ αὐτὸ τὸ Προσωρινὸν Πολίτευμα τῆς Ἑλλάδος (1822) καὶ δηλώνει τὴν εὐγνωμοσύνη τοῦ Ἔθνους πρὸς τὸν Τριαδικὸ Θεό, ὁ ὁποῖος ἐνέπνευσε ὅλον τὸν ἱερὸν ἀπελευθερωτικὸ Ἀγῶνα καὶ ἔδωκε τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὸν ὀθωμανικὸν ζυγόν.

Ἔκτοτε ὅλα τὰ Συντάγματα, πλὴν μόνον δύο, ἀναγράφουν τὴν ἐπίκληση στὴν Ἁγία Τριάδα στὸ Προοίμιον, τὸ ὁποῖο καὶ ἔχει βαθυτάτη σημασία καὶ ἀποτελεῖ ἔκτοτε ἰδιαίτερη συνταγματικὴ παράδοση. Δὲν εἶναι συνεπῶς ἐπιτρεπτὸν μὲ τὴν ἀπάλειψή του νὰ ἀποκοπεῖ ἡ ἱστορία τοῦ τόπου καὶ ν’ ἀγνοηθεῖ ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ θρησκεία.

Ἔπειτα οἱ σχέσεις Ἐκκλησίας καὶ Κράτους ὅπως ἰσχύουν κατ’ ἀρχὴν στὸ ἄρθρο 3 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος ἀλλὰ καὶ στὸ ἄρθρο 13 συνθέτουν μία πληρότητα καὶ μία ἰσόρροπη σύνθεση παράδοσης καὶ συγχρονισμοῦ. Ἰδιαιτέρως τὸ ἄρθρο 3 ἔχει ἀποδειχθεῖ στὴν ἐφαρμογή του ἐπαρκέστατο ὡς πλαίσιον προσδιορισμοῦ τῶν σχέσεων Ἐκκλησίας καὶ Κράτους ἀλλὰ καὶ διαρθρώσεως τῆς ὅλης ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως. 


Ἕνας χωρισμὸς θὰ εἶναι πάνυ ἐπιζήμιος γιὰ τὴ συνοχὴ τοῦ λαοῦ μας. Σὲ μία ἐποχὴ μάλιστα ὅπου προβάλλει ἐπιτακτικὴ ἡ ἀνάγκη διασφαλίσεως τῆς ἑνότητας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὁ χωρισμὸς θὰ εἶναι διαιρετικὸ στοιχεῖο καὶ ἀταξίας κίνητρο. Ἀντὶ τῆς εἰρήνης καὶ γαλήνης στὸν τόπο θὰ ὑπάρξει διχόνοια καὶ κοινωνικὴ σύγχυση.

Γνωρίζουμε ἄλλωστε ὅτι ἡ συνοχὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ στὴ μακραίωνη ἱστορία της, κατὰ κύριον λόγο, ὀφείλεται στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ στὴν κοινὴ θρησκεία, τὴν ὀρθοδοξία.

Ἔπειτα ὁ χωρισμὸς Ἐκκλησίας καὶ Κράτους, ἄλλως καλουμένη «λαϊκότητα», ὅπου ἐφαρμόστηκε, ἦταν ἀποτέλεσμα συγκεκριμένων ἱστορικῶν συνθηκῶν καὶ ἰδίως στὴ Γαλλία τὸ 1905. Τέτοιες ὅμως ἱστορικὲς συνθῆκες δὲν ὑπῆρξαν οὔτε ὑπάρχουν στὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα.

Τὸ ὅλο θέμα μάλιστα δὲν θὰ πρέπει νὰ καθορᾶται ἀναλογικὰ μὲ τὰ τῆς Δύσεως καθ’ ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀναλογία οὔτε ὡς πρὸς τὴν αἰτία οὔτε καὶ τὴν ἀφορμή.

Μὴ λησμονοῦμε δὲ ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου τοῦ χωρισμοῦ Ἐκκλησίας καὶ Κράτους στὴ σύγχρονη Γαλλία προσκρούει σὲ πολλὲς δυσκολίες καὶ ἀναζητεῖται νέα νομοθετικὴ δόμηση τοῦ ὅλου θέματος.

Ὡς γνωστὸν ἡ Ὀρθοδοξία οὐδέποτε ἐπεζήτησε κοσμικὴ ἐξουσία, καθ’ ὅτι δὲν ἐξουσιάζει, ἀλλὰ διακονεῖ. Δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ θεοκρατικὲς ἀντιλήψεις.

Περαιτέρω πρέπει νὰ ὑπογραμμισθεῖ ὅτι οἱ σχέσεις Ἐκκλησίας καὶ Κράτους διέπονται ἀπὸ τὸ πλέγμα διατάξεων ἤτοι ἀπὸ τὰ ἄρθρα 13, 4, 16 Συντ. καθὼς ἀπὸ ὅλες τὶς διατάξεις περὶ Ἀτομικῶν δικαιωμάτων.

Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία ἀπολαμβάνει ἐπίσης τῆς προστασίας τῶν ἄρθ. 9 ΕΣΔΑ καὶ 27 τοῦ Διεθνοῦς Συμφώνου γιὰ τὰ Ἀτομικὰ καὶ Πολιτικὰ Δικαιώματα.

Τὸ ἄρθρο συνεπῶς 3 δὲν εἰσάγει περιορισμοὺς στὴν θρησκευτικὴ ἐλευθερία, καθὼς ὁ χαρακτηρισμὸς «ἐπικρατοῦσα θρησκεία» ποὺ ἀναγράφεται σ’ αὐτό, δὲν εἶναι τίποτα παραπάνω ἀπὸ δηλωτικὴ τοῦ θρησκεύματος τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Περαιτέρω, ἡ πρόταση ἀναθεώρησης τοῦ ἴδιου τοῦ ἄρθ. 13 Συντ. φαίνεται ἀνεδαφική, ὄχι μόνο ἐπειδὴ ἡ παρ. 1 ἀνήκει στὶς μὴ ἀναθεωρητέες διατάξεις (ἄρ. 110 & 1 Συντ.), ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ οἱ ὑπόλοιπες παράγραφοι ἀναφέροναι στὸ γενικῶς ἀποδεκτὸ περιεχόμενο τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, ἡ ὁποία εἶναι ἔννοια εὑρύτερη τῆς ἀνεξιθρησκείας.

Συνεπῶς εἶναι ἀπόλυτα ἀναγκαία ἡ διατήρηση τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος ὡς ἔχει. Τοῦτο εἶναι ζήτημα κεφαλαιῶδες τῆς συνέχειας τῆς ἐθνικῆς μας φυσιογνωμίας.

Ἔτσι καταφαίνεται ἡ αὐτοτέλεια καὶ συνάμα ὁ σύνδεσμος τῶν δύο αὐτῶν μεγεθῶν, ἄλλως ἡ συναλληλία καὶ οἱ διακριτοὶ ρόλοι.

Στὴν ἴδια συνάφεια ὀφείλουμε νὰ ὑπογραμμίσουμε ὅτι ἐνίοτε γίνεται λόγος γιὰ ἕνα «ἀπεγκλωβισμὸ» τοῦ Κράτους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.

Ἀλλὰ ποὺ βρίσκεται αὐτὸς ὁ ἐγκλεισμός; Τὸ Κράτος ἐλεύθερα καὶ δημοκρατικὰ νομοθετεῖ. Καὶ ἔχει νομοθετήσει θέματα γάμου, κηδείας, καύσεως νεκρῶν, ὁρκοδοσίας καὶ τόσα ἄλλα.

Ἑπομένως ποῦ εἶναι τὸ πρόβλημα; Ἀπὸ τὴν ἄλλη κακῶς πλανᾶται ἡ ἀντίληψη ὅτι ἔχει ἡ Ἐκκλησία φοβικὴ ἀντίληψη τοῦ κόσμου.

Ἀντίθετα ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀνοικτὴ γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, εἶναι κοντὰ στὸ λαό, ἔχει οἰκουμενικὴ διάσταση. Εἶναι ὁ κατ’ ἐξοχὴν χῶρος τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἰσότητας, τῆς ἀδελφωσύνης, τῆς διακονίας τοῦ πλησίον.

Άλλωστε καὶ τὰ ἀνθρώπινα ἀτομικὰ δικαιώματα ἔχουν πηγὴ τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Ὅταν ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος διακηρύττει ὅτι «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος, οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστὲ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. 3, 28), αὐτὴ ἡ τόσο σημαντικὴ διδασκαλία, δὲν εἶναι πηγὴ τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου;

Ἀλλὰ καὶ τὸ ἄλλο ἐπιχείρημα τὸ ὁποῖο ἐνίοτε προβάλλεται μετ’ ἐπιτάσεως ὅτι δηλαδὴ τὴν Ἐκκλησία δὲν θὰ πρέπει νὰ τὴν ἀφοροῦν ζητήματα γάμου, οἰκογενείας, παιδείας, ὡς καὶ αὐτὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα καὶ ὅτι θὰ πρέπει νὰ εἶναι μόνον γιὰ τὰ τελετουργικὰ μέσα στοὺς ναούς, τοῦτο ἀσφαλῶς λέγεται οὐτοπικῶς καὶ ἐπιπολαίως.

Δηλαδή, τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἕνα οὐτιδανὸ συμβεβηκὸς ὡς Σύνοδος, ὡς Μητρόπολη, ὡς Ἐνορία, ὡς ἱερεύς, ὡς πιστὸς λαός, ὡς ὀρθόδοξος χριστιανὸς ποὺ δὲν πρέπει νὰ ἔχει λόγο;

Ἡ ἄρνηση τοῦ λόγου της εἶναι ἀντιδημοκρατικό, ἀνορθόδοξο καὶ ἀνεπίτρεπτο σημεῖο μὴ συμβατὸ μὲ τὸν ἐν γένει πολιτισμό μας. Μὴ λησμονοῦμε ὅτι, ὡς λέγει ὁ Ἱ. Χρυσόστομος, «οὐκ ἐπ’ ἀνατροπῇ τῆς κοινῆς πολιτείας ὁ Χριστὸς τοὺς παρ’ αὐτοῦ νόμους εἰσήγαγεν, ἀλλ’ ἐπὶ διορθώσει βελτίονι». Σαφῶς καὶ ἡ Ἐκκλησία δικαιοῦται νὰ ἔχει δημόσιο λόγον καὶ πρέπει νὰ ἔχει «ἐπὶ διορθώσει βελτίονι».

Ἐξάλλου ἡ Ἐκκλησία σ’ ὅλη τὴν μακρόχρονη πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ στάθηκε ὡς μάνα γιὰ τὸν καθένα ἄνθρωπο καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποκλεισθεῖ ἀπὸ τὸν δημόσιο βίο.

Προφανῶς ὅσοι ὁμιλοῦν γιὰ χωρισμὸ Ἐκκλησίας καὶ Κράτους δὲν γνωρίζουν ἐκ τοῦ σύνεγγυς καὶ σὲ βάθος τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα.

Ὀφείλουμε σὲ κάθε κίνηση σχέση ἔχουσα μὲ ἀλλαγὲς στὸ Σύνταγμα νὰ λαμβάνουμε ὑπ’ ὄψιν τὴν ὅλη ψυχοσύνθεση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ μάλιστα στὸ θέμα τῆς θρησκείας μας.

Εἶναι ἐν προκειμένῳ χαρακτηριστικὸ ὅτι ὅλως ἀντιφατικῶς στὸ προτεινόμενο συνταγματικὸ κείμενο γίνεται μία ἀναφορὰ γιὰ τὸν ἀπόδημο ἑλληνισμὸ τονίζοντας ὅτι «τὸ κράτος μεριμνᾶ γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ ἀπόδημου ἑλληνισμοῦ καὶ τὴ διατήρηση τῶν δεσμῶν του μὲ τὴν πατρίδα». Ἀλλὰ ἔχει τεθεῖ τὸ ἐρώτημα πῶς διατηρεῖται αὐτὸς ὁ δεσμὸς μὲ τὴν πατρίδα;

Δὲν γνωρίζουν καὶ δὲν ἔχουν προσέξει ὅτι ὁ ἕλληνας μόλις φθάνει στὴν ξένη μακρινὴ χώρα, τὸ πρῶτο ποὺ θὰ φτιάξει θὰ εἶναι ὁ ὀρθόδοξος χριστιανικὸς ναός, σημεῖο ἀναφορὰς καὶ ἑνότητος μὲ τὴν πατρίδα;

Ἡ Ἐκκλησία, ὅσο κι ἂν δὲν ἐπιθυμοῦν μερικοὶ νὰ τὸ παραδεχθοῦν ὄχι μόνον στὰ χρόνια τῆς σκληρῆς τουρκοκρατίας καὶ τὰ ἐπαναστατικὰ χρόνια τῆς ἀπελευθέρωσης ἀλλὰ αἰῶνες τώρα ἐξακολουθεῖ καὶ τὴν σήμερον, νὰ εἶναι τὸ καταφύγιο τοῦ Ἕλληνα καὶ ν’ ἀποτελεῖ τὸν συνεκτικὸ ἱστὸ τῆς κοινωνίας.

Ἀξίζει ν’ ἀναφέρουμε μία παράμετρο, ἡ ὁποία δὲν ἀναγράφεται συχνά, ἀλλ’ ἔχει τὴν ζωτικὴ σημασία της. Οἱ κληρικοὶ ποὺ εἶναι ἐντεταλμένοι πνευματικοί, δηλ. ἐξομολόγοι τόσο στὶς ἐνορίες ὅσο καὶ στὶς ἱερὲς Μονὲς καὶ κατ’ ἐξοχὴν στὶς Μονὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους γνωρίζουν τὰ μύχια τῶν ἀνθρώπων, ποὺ προστρέχουν σ’ αὐτούς, ἀκοῦνε τὸν πόνο τοῦ λαοῦ καὶ τὰ προβλήματά του καὶ στηρίζουν εἰλικρινῶς, ἐνισχύουν, παρηγοροῦν καὶ βοηθοῦν ποικιλοτρόπως πολλὲς ψυχὲς συνανθρώπων μας.

Ἔχουμε διερωτηθεῖ: Γιατί ἄραγε οἱ ἄνθρωποι καταφεύγουν στὴν Ἐκκλησία; Ὡς ἐκ τούτου εἶναι δυνατὸν νὰ περιθωριοποιεῖται ἡ Ἐκκλησία καὶ νὰ τίθεται στὴ γωνία; Πόσο θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν διαφυλάττουμε «ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ» καὶ νὰ μὴν τὴν περιφρονοῦμε;

Ἕνα ἄλλο βασικὸ σημεῖο εἶναι ἡ προτεινόμενη φράση ὅτι τὸ κράτος θὰ πρέπει νὰ εἶναι «θρησκευτικὰ οὐδέτερο».

Ὡστόσο θρησκευτικὴ οὐδετερότητα τοῦ κράτους εἶναι μία καθαρῶς προτεσταντικὴ ἀντίληψη, ἡ ὁποία δὲν συνάδει μὲ τὴν συντριπτικὴ πλειονότητα τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὀρθόδοξοι χριστιανοί.

Οὔτε βέβαια ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν Ἑλλάδα μπορεῖ νὰ ὑποβιβασθεῖ στὸ ἐπίπεδο ἑνὸς σωματείου ἢ ἱδρύματος ἢ μιᾶς ΜΚΟ, οὔτε νὰ εἶναι ἕνα ΝΠΙΔ. Ἂν κάτι θἄπρεπε νὰ ἐξακολουθήσουμε νὰ ἔχουμε ὡς καύχηση στὴ χοάνη τῆς παγκοσμιοποίησης αὐτὸ εἶναι ἡ ἰδιοπροσωπία μας μὲ τὰ δύο ὕψιστα πνευματικὰ μεγέθη, τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ τὴν Ὀρθοδοξία.

Ὅπως δὲν εἴμεθα παράφρονες γιὰ νὰ γκρεμίσουμε τὸν Παρθενῶνα, ἄλλο τόσο καὶ δὲν θὰ πρέπει νὰ εἴμεθα ἄφρονες μὲ διωγμὸ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν καθιέρωση ἑνὸς ἀθεϊστικοῦ κοσμικοῦ συστήματος.

Τὸ μέγα εὐεργέτημα καὶ προνόμιο ποὺ διαθέτουμε εἶναι ἡ ἐπαινετὴ ἑλληνορθόδοξη αὐτοσυνειδησία μας καὶ αὐτὸ ἔχει τεράστια σημασία στὴν ὅλη γεωστρατηγικὴ καὶ γεωπολιτικὴ θέση τῆς πατρίδος μας.

Ἐν κατακλεῖδι, κυρίως τὸ Προοίμιον γιὰ λόγους ἱστορικοὺς καὶ τὸ βασικότατο ἄρθρο 3 (σχέσεις Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας) γιὰ λόγους σεβασμοῦ πρὸς τὸν ὕψιστο θεανθρώπινο θεσμό, τὴν Ἐκκλησία καὶ εἰδικότερα γιὰ λόγους ἠθικῆς καὶ νομικῆς τάξεως θὰ πρέπει νὰ παραμείνουν ὡς ἔχουν.


To σχόλιό μας: Αυτά που γράφει ο σεβαστός και αγαπητός μας π. Χρυσόστομος, θεωρητικά, είναι πολύ σωστά. Στην πράξη όμως, φρονούμε ταπεινά ότι είναι ανεδαφικά. Το κράτος είναι αναμενόμενο ότι πηγαίνει στη θεσμοθετημένο αθεΐα, που θα την επικροτήσει όχι μόνο η κυβέρνηση, αλλά και πολύ μεγάλη μερίδα του μπερδεμένου και αποπροσανατολισμένου ελληνικού λαού. Είναι όντως "επικρατούσα θρησκεία" η Ορθοδοξία σήμερα στην Ελλάδα; Αμφιβάλλω.
Καλό είναι λοιπόν, συγχωρέστε μας για τη διατύπωση, επιτέλους η Εκκλησία να ξυπνήσει, να συγκεντρώσει το λαό της, να τον κατηχήσει, να τον καθοδηγήσει, να τον δυναμώσει και φυσικά να τον αυξήσει κάνοντας εσωτερική ιεραποστολή (και στους Έλληνες και στους μετανάστες) και να αναλάβει επίσης πνευματικό και κοινωνικό αγώνα σοβαρού ελέγχου του αμαρτωλού κράτους μας.
Θα το κάνει ποτέ; Ή μήπως πρέπει να περιμένουμε να έχουμε και μάρτυρες, και μάλιστα ίσως λοιδορούμενους από κάποια επίσημη "μετριοπαθή" πτέρυγα της Εκκλησίας και σεβαστούς μόνο σε κάποια άλλη πτέρυγά της, συκοφαντημένη ως "ακραία"; Τι εξελίξεις δηλαδή να περιμένουμε; Ο Θεός ξέρει. Ας μας λυπηθεί εκείνος. Αμήν.

Συμπλήρωμα:

Το γονάτισμα του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου στον Εσπερινό της Γονυκλισίας, Πεντηκοστή 2016
Το χριστιανικό κράτος 
Ορθοδοξία: Όταν δε γονατίζουμε, ούτε μπροστά στο Θεό!...
«Παιδιά χωρίς Θεό»: ιστοσελίδα για την προώθηση του αθεϊσμού στα παιδιά (εκεί δίνεται η άποψή μας για την πίστη και την απιστία, με σειρά links)

Εκτός νόμου Εκκλησία με κρυφούς Ιερείς! (η διωκόμενη "Εκκλησία των Κατακομβών" στην ΕΣΣΔ, που νομίζω πως έχει κάτι να μας πει)
Έτος 2030 μ.Χ. - και ένα σχόλιο!... 
 
Επιστήμη και θρησκεία, ορθολογισμός και δόγμα
5+1 μύθοι για τη Θρησκεία και την Εκκλησία

Άντε και πίστεψα - τώρα τι κάνουμε;
 
Μάρτυρες από τα αθεϊστικά καθεστώτα του 20ού αιώνα: Ρουμανία, Αλβανία, Β. Κορέα, Κίνα. Έλληνες νεομάρτυρες.  

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Το γονάτισμα του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου στον Εσπερινό της Γονυκλισίας, Πεντηκοστή 2016



Σόκαρε πολλούς η πράξη του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου να γονατίσει στον Εσπερινό της Γονυκλισίας, 19 Ιουλίου 2016.
Η πράξη αυτή κατακρίθηκε με κραυγές φανατισμού από τους δήθεν προοδευτικούς υπέρμαχους τους "κοσμικού κράτους", που αποφάνθηκαν ότι εκεί δνε πήγε ιδιωτικά αλλά ως ανώτατος άρχοντας και, όπως οι στρατιωτικοί γύρω του, "δεν έπρεπε να γονατίσει", το δε γονάτισμά του είναι ξεφτίλα, θεοκρατία κ.τ.λ.
Ας είναι ευλογημένοι όλοι αυτοί οι αδελφοί μας σχολιαστές. Δικαιούνται να έχουν τη γνώμη τους και να την εκφράζουν φυσικά.
Εμείς πάλι, οι απλοί ορθόδοξοι χριστιανοί, νιώθουμε παρηγοριά με τη φωτογραφία αυτή. Συγχαίρουμε και στηρίζουμε τον Πρόεδρο και τον εμπιστευόμαστε, νομίζω, περισσότερο τώρα που είδαμε ότι έχει (τον ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ για μας) σεβασμό στην πνευματική παράδοση του τόπου μας και του λαού μας.
Μόνο που νιώθουμε μέσα μας ότι δεν αρκεί. Πρέπει και να βρει το θάρρος να αντισταθεί στις αποφάσεις που καταστρέφουν τον τόπο και το λαό μας. Μακάρι ο Θεός της Αγάπης να του δώσει αυτό το θάρρος. Από ανθρώπινες πηγές δεν ελπίζουμε να το αντλήσει, αλλά από την πηγή απ' όπου το άντλησαν και το αντλούν όλοι οι άγιοι μάρτυρες.

Τώρα, συμπληρωματικά, ένα μικρό κέρασμα για όλους: 
Το χριστιανικό κράτος 
Ορθοδοξία: Όταν δε γονατίζουμε, ούτε μπροστά στο Θεό!... (γι' αυτούς που νομίζουν πως "ξεφτιλίστηκε" ο Πρόεδρος γονατίζοντας μπροστά στο Θεό, ενώ οι ίδιοι τιμούν τον εαυτό τους γονατίζοντας ενδεχομένως όπου αλλού - με αγάπη το λέω πάντα, επαναλαμβάνω)
«Παιδιά χωρίς Θεό»: ιστοσελίδα για την προώθηση του αθεϊσμού στα παιδιά (εκεί δίνεται η άποψή μας για την πίστη και την απιστία, με σειρά links)
Ευχαριστώ.

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

Pentecost (the Descent of the Holy Spirit)



Orthodoxwiki

Pentecost (also called Trinity Day or Descent of the Holy Spirit) is one of the Great Feasts of the Orthodox Church, celebrated fifty days after Pascha (thus always falling on a Sunday, this year: June 19, 2016, next year: June 4, 2017, and May 27, 2018, the year after that.) 
 
Day of Pentecost

Fifty days after the Resurrection, on the excising Jewish feast of Pentecost, while the disciples and many other followers of Jesus Christ were gathered together to pray, the Holy Spirit descended upon them in the form of "cloven tongues of fire," with the sound of a mighty rushing wind, and they began to speak in languages that they did not know. There were many visitors from the Jewish diaspora to Jerusalem at that time for the Jewish observance of the feast, and they were astonished to hear these untaught fisherman speaking praises to God in their alien tongues. This account is detailed in the Acts of the Apostles, chapter 2.
The number fifty, as in the fiftieth day after Pascha, stands for eternal and heavenly fulfillment, seven times seven, plus one.

Feast of Pentecost

The Orthodox Church sees Pentecost as the final fulfillment of the mission of Jesus Christ and the first beginning of the messianic age of the Kingdom of God, mystically present in his Church. It is traditionally called the beginning of the One Holy Catholic and Apostolic Church.
Besides celebrating the coming of the Holy Spirit, the feast also celebrates the full revelation of the divine Trinity, Father, Son, and Holy Spirit. Hymns of the Church, celebrate the sign of the final act of God's self-disclosure to the world of His creation.
To Orthodox Christians, the feast of Pentecost is not just a celebration of an event in history. It is also a celebration their membership in the Church. They have lived Pentecost and received "the seal of the gift of the Holy Spirit" in the sacrament of chrismation.

Celebration of the feast
 
Three angelic figures who appeared to Abraham
 
For the feast of Pentecost the icon of the Holy Trinity, the three angelic figures who appeared to Abraham, is placed in the center of the church for veneration. This icon is used with the traditional Pentecost icon. The church building is decorated with flowers and the green leaves of the summer to show that God's divine breath comes to renew all creation. Green vestments and coverings are also used.
In many parishes the feast is celebrated starting the evening before with Great Vespers. Some parishes also serve Matins on the morning of the feast before the Divine Liturgy.
The Liturgy of Saint John Chrysostom with special hymns replacing the standard Antiphons. The hymns O Heavenly King and We have seen the True Light are sung for the first time since Easter, calling the Holy Spirit to "come and abide in us," and proclaiming that "we have received the heavenly Spirit."
An extraordinary service called the Kneeling Vespers, is observed on the evening of Pentecost. This is a Vespers service to which are added three sets of long poetical prayers, the composition of Saint Basil the Great, during which everyone makes a full prostration, touching their foreheads to the floor (prostrations in church having been forbidden from the day of Pascha (Easter) up to this point). In many parishes, this service is done immediately after the Liturgy.

After Pentecost

The Monday after Pentecost is the Feast of the Holy Spirit in the Orthodox Church, and the Sunday after Pentecost is the Feast of All Saints.
Even though the start of the Church year is considered to start in September, the liturgical center of the annual cycle of Orthodox worship is the feast of Pascha, preceded by Great Lent, and pre-lent, and followed by the fifty days of paschal celebration until the feast of Pentecost. Until the start of the next Great Lent, the Sundays and weeks following Pentecost, are numbered from Pentecost. Liturgical readings and hymns will be based on the "weeks after Pentecost" as listed in the Octoechos, Apostolos, and Lectionary arranged Gospel.

Hymns

Troparion (Tone 8) [1]
Blessed art You O Christ Our God
You have revealed the fishermen as most wise
By sending down upon them the Holy Spirit
Through them You drew the world into Your net
O Lover of Man, Glory to You!
Kontakion (Tone 8)
When the most High came down and confused the tongues,
He divided the nations;
But when he distributed the tongues of fire
He called all to unity.
Therefore, with one voice, we glorify the All-holy Spirit!
See also 

Pentecost icon (from here)

 Holy Pentecost (from here)

The Pentecost icon depicts the descent of the Holy Spirit onto the Church. It is usually displayed for veneration, at the center of the church, on the Sunday of Pentecost.
 
Design
 
The icon has the Apostles sitting, as on Mount Sion, representing the first Church community, the beginning of the Christian Church. They form a semicircle to express the unity of the Church, the Mystical Body of Christ. The icon is not a depiction of the historical events of Pentecost, but it signifies that this is a great event for all time.
As with many icons, the Apostles are pictured in an inverse perspective, the figures grow larger as they recede into the background. Also, the building that the Apostles were in, is shown as background.
 
Theology 
 
The Holy Spirit
 
At the top of the icon is another semicircle, with rays coming from it. The rays are pointing toward the Apostles, and the "tongues of fire" are seen descending upon each one of them signifying the descent of the Holy Spirit.
 
Christ
 
At the center of the group of Apostles, there is a place which is unoccupied. It is reserved for Christ, the invisible head of the Church. Some ancient icons symbolize Christ's invisible presence with an altar, the throne of His glory. Clearly, no one else can be depicted here.
 
The Apostles
 
The Apostles sit orderly, unlike the Ascension icon where they seem confused. This is to show the gift of the Holy Spirit, the inner life of grace. The gift to the Church.
The group of twelve represent the Church, not just those mentioned in the book of Acts as being with the others on the day of Pentecost. Pictured in the icon is Paul, who became an Apostle of the Church and the greatest missionary. The four Evangelists, Matthew, Mark, Luke, and John, are shown holding the not yet written books of the Gospel. Other Apostles are holding scrolls that represent the teaching authority given to them by Christ.
 
Cosmos
 
In yet another semicircle, at the bottom of the icon, is a symbolic figure of a king. He is in a dark place that represents the world enveloped by sin. This one person represents the whole world that had formerly been without the light of faith. He is bent over to show he was made old by the sin of Adam. Through the power of the Holy Spirit the Church brings light to the whole world by her teaching. Sometimes, the figure is shown coming out, into the light, having a cloth containing scrolls which represent the teaching of the Apostles.
 
*****

External links
How to Celebrate Pentecost at Home (from here)
 
Fr. Anthony Coniaris' Making God Real in the Orthodox Christian Home offers us many ways to enrich the lives of our families. The following section deals with the Feast of Pentecost.

by Fr. Anthony Coniaris

Since Pentecost is the birthday of the Church it can be celebrated in the home by baking a special birthday cake for the Church and serving it as dessert. One candle may be used to represent each 100 years of the Church's existence. Nineteen or twenty candles may be used. The whole family can sing "Happy Birthday" to the Church and blow the candles out together.
The opportunity may be used to read and discuss the Scripture lessons that are read in Church on Pentecost (Acts 2:1-11 and John 7:37-52, 8:12).
A discussion can follow on what the Church is. It is the Body of Christ through which He continues to be present in the world today: to teach us, forgive us, guide us, bless us, strengthen us. After Christ ascended into heaven, He established the Church to carry on His work. When we go to Church on Sunday, we are going to Christ. When we support the Church with our offerings, we are supporting Christ. When we listen to the Church, we are listening to Christ.

The Body of Christ


The Church is called the Body of Christ because just as Christ once used His physical Body to do the work of God in the world, so now He uses His mystical Body, the Church.

On the long high front wall of a church that was just being completed, an artist started painting a picture of Christ as the Good Shepherd. Only the firm brush strokes outlining the head could be seen. A stranger stopped in and asked curiously, "When will the picture be finished?"
A workman replied. ''That picture? It is finished.''
"Finished?" repeated the startled visitor. "Why all it is, is the outline of a head. Most of it is still missing - the eyes, mouth, arms, legs and feet - the whole body is missing!"
"You won't see that on a wall," the workman replied. "The body of Christ is the congregation of people who will be worshipping in this church. The Body of Christ is the Church."
St. Paul writes, "He (Christ) is the head of the body, the Church" (Col. 1:18). St. [John] Chrysostom said, "Christ is the head of the body, but what can the head do without hands, without feet, without eyes, without ears, without a mouth?"
As the Head of the Body, Christ issues orders to the various members. He is the brain; the One in Whom all the fullness of God dwells bodily. What a privilege God bestows on us when He ties us so intimately with Christ and with each other as to make us constitute one Body with Him as the Head. When we meditate on this analogy, we come to look at prayer as the members of the Body (the Church) reporting for duty to the Head (Christ). He continues to be present in the world today.

The Holy Spirit


Finally, parents may explain that Pentecost is the day on which the Holy Spirit came to us in His fullness. On this day we kneel three times during the church service as we pray together with the priest that the same Holy Spirit Who filled the first apostles with God's presence and power may fill us today with the same power that we may experience the reality of God in our lives.
The Holy Spirit must be constantly attained. He should be received daily. To achieve this, it is necessary to wait prayerfully and expectantly for Him as the apostles did before Pentecost. "All these with one accord devoted themselves to prayer..." (Acts 1:14). This kind of prayerful waiting is essential if we are to receive the Holy Spirit.
St. Seraphim of Sarov describes the whole purpose of the Christian life as
nothing more than the receiving of the Holy Spirit: "Prayer, fasting, vigils and all other Christian acts, however good they may be in themselves, certainly do not constitute the aim of our Christian life; they are but the indispensable means of attaining that aim. For the true aim of the Christian life is the acquisition of the Holy Spirit of God. As for fasts, vigils, prayer and almsgiving, and other good works done in the name of Christ, they are only the means of acquiring the Holy Spirit of God... [Ed. Note: emphasis mine]. Prayer is always possible for everyone, rich and poor, noble and simple, strong and weak, healthy and suffering, righteous and sinful. Great is the power of prayer; most of all does it bring the Spirit of God and easiest of all is it to exercise."
It has been said that St. Seraphim in the above words sums up the whole spiritual tradition of the Orthodox Church. For, what is greater than to possess the Holy Spirit? And what is easier than the means by which He comes to us: prayer?
No prayer is complete unless it includes a petition to the Holy Spirit that He come to dwell in us. Thus, through prayer every day becomes Pentecost.
This would be a good time to teach your children one of the best known and most used prayers of the Orthodox Church. Almost every one of our church services begins with it. It is a prayer to the Holy Spirit and should be used often in your family devotions:
O Heavenly King, the Comforter, the Spirit of Truth, Who are everywhere present and fills all things, Treasury of good gifts and Giver of Life, come and abide in us, and cleanse us of all impurity, and save our souls, 0 Good One.
[Ed. Note: In the Scriptures, Jesus tells His Disciples that He must leave so that the Spirit, the Comforter, can come. This is lived out in the Orthodox Church in the following way: this prayer is not recited between the Feasts of Pascha and Pentecost as we await the coming of the Holy Spirit on Pentecost.] 

Copies of Making God Real in the Orthodox Christian Home can be purchased from Light & Life Publishing for $10.95 SH. 4818 Park Glen Rd., Minneapolis, MN 55416 / 612-925-3888 / FAX 888-925-3918 / Web site: http://www.light-n-life.com. Excerpt reprinted with permission.  
© 1998 by Orthodox Family Life and the original author(s).
URL: http://www.theologic.com/oflweb. This web site is donated and maintained by TheoLogic Systems, which provides software and information tools for Orthodox Christians and parishes world wide.  

See also

Ελληνικά για την Πεντηκοστή εδώ
God the Holy Trinity: 'The Lover of Mankind'
God in Trinity - A Communion of Persons 
About Pentecostalism and Charismatic Move