ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Ο π. Ειρηναίος Δεληδήμος για το CERN


Αρχιμανδρίτης Ειρηναίος Δεληδήμος – 45 λεπτά non stop


Θεολογικά δρώμενα

CERN_223

Με έκπληξη είδα στο πρόγραμμα του συνεδρίου που διοργάνωσε την περασμένη εβδομάδα το Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) σε συνεργασία με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Πυρηνικών Ερευνών (CERN) στη Θεσσαλονίκη (9 και 10 Οκτωβρίου) το όνομα του π. Ειρηναίου Δεληδήμου. Ο τίτλος της εισήγησης του επιστημονικού συνεργάτη του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ ήταν «Οι σχέσεις Επιστήμης και Θεολογίας: Ιστορικά παραδείγματα». Σίγουρα όσοι τον γνωρίζουν δεν θα έχαναν με τίποτα την ευκαιρία να τον ακούσουν.

Ο π. Ειρηναίος αποφεύγει μονίμως να συμμετέχει σε συνέδρια, σπανίως παίρνει μέρος σε εκδηλώσεις αλλά έχει καταφέρει τους φοιτητές και τους θεολόγους να τον λατρεύουν και μάλιστα χωρίς να κάνει τίποτα απολύτως για αυτό. Εκείνος απλώς αναπτύσσει ένα θέμα, όποιο και αν είναι αυτό. Όλα τα υπόλοιπα έρχονται από μόνα τους. Δεν γνωρίζω με ποιον τρόπο τα μέλη της οργανωτικής επιτροπής του συνεδρίου τον έπεισαν να πάρει μέρος ή πόσο δύσκολο ήταν το εγχείρημα αυτό αλλά, όπως ήταν αναμενόμενο, μάγεψε το κοινό με όσα πολύ γλαφυρά είπε σε περισσότερα από 45 λεπτά.

ED-FC

Είχα δύο χρόνια περίπου να ακούσω τον π. Ειρηναίο. Τον άκουσα το καλοκαίρι του 2012 σε ένα συνέδριο που διοργάνωσε το Τμήμα μας και το Κέντρο Οικουμενικών, Ιεραποστολικών και Περιβαλλοντικών Μελετών «Μητροπολίτης Παντελεήμων Παπαγεωργίου» αλλά εκεί έκανε μια σύντομη τοποθέτηση. Όσες φορές και αν προσπάθησα (τελευταία έκανε μια ομιλία κάποιο Σάββατο στη Μητρόπολη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως) δεν τα κατάφερα. Είχα μείνει σε εκείνη την αξέχαστη δίωρη διάλεξη την άνοιξη του 1994 που σε κάποιο μάθημα του δευτέρου εξαμήνου είχε έρθει να μας κάνει. Τότε είχαμε δεχθεί όλοι όσοι ήμασταν στο αμφιθέατρο Α΄ της Θεολογικής Σχολής (Θεσσαλονίκης) έναν καταιγισμό πληροφοριών που αφορούσαν την εκκλησιαστική ιστορία, τη βιολογία, τη φυσική, τη χημεία, την αστρονομία, την πατρολογία και όχι μόνο.  

Κατά το προηγούμενο ακαδημαϊκό έτος συναντηθήκαμε τυχαία στο ίδιο εκείνο αμφιθέατρο. Είχα μάθημα στο Α΄ εξάμηνο. Είχε περάσει το ακαδημαϊκό τέταρτο κατά πολύ και η πόρτα ήταν κλειστή. Αφού περίμενα άλλα δέκα λεπτά μπήκα για να δω τι συνέβαινε. Ο π. Ειρηναίος δεν μπορούσε να αποχωρήσει καθώς οι φοιτητές τον είχαν περικυκλώσει και του ζητούσαν επίμονα τις χειρόγραφες σημειώσεις του για να τις φωτοτυπήσουν. Είχα χάσει άλλη μια ευκαιρία. Την περασμένη Πέμπτη το βράδυ επιτέλους η πολυπόθητη ευκαιρία δόθηκε. Όσοι βρεθήκαμε στο κόκκινο κτίριο του ΚΕΔΕΑ θα θυμόμαστε για πολύ καιρό την ανεπανάληπτη εισήγησή του. Είναι βέβαιο επίσης πως θα τη θυμούνται και οι φυσικοί και όσοι άλλοι προέρχονταν από τον χώρο των θετικών επιστημών.

CERN_241

Στη διάρκεια του διαλείμματος πριν αρχίσει η δεύτερη συνεδρία της ημέρας, καθώς τραβούσα φωτογραφίες του αμφιθεάτρου με έναν υπερευρυγώνιο φακό, βρέθηκα δίπλα στη θέση που θα καθόταν ο π. Ειρηναίος. Όσα αντίκρισα εκεί δεν μου ήταν άγνωστα. Στο τραπέζι των ομιλητών υπήρχε ένα πρόχειρα διπλωμένο εξώρασο, πολλά βιβλία σε διάφορες γλώσσες με τα χαρακτηριστικά κίτρινα χαρτάκια στις σελίδες τους, δύο σακούλες με φωτοτυπίες και διάφορα πρόχειρα σημειώματα. Το σκηνικό ήταν έτοιμο και περιμέναμε με αγωνία τον πρωταγωνιστή. 

Και επιτέλους ο πρόεδρος της συνεδρίας, ο αναπληρωτής Πρύτανης του ΑΠΘ, καθηγητής κ. Ιωάννης Τζιφόπουλος, γνωστός για το χιούμορ του, του έδωσε το λόγο με εκείνο το απρόσμενο «πανοσιολογιώτατε πατέρα Χιγκς σας ακούμε». Και ο π. Ειρηναίος άρχισε. Αυθόρμητος, χειμαρρώδης, απολαυστικός. Τα καυστικά σχόλια δεν είχαν τέλος για τις θρησκείες, τους θρησκευόμενους, τους φυσικούς, τον φονταμενταλισμό, την θεωρία της Μεγάλης Εκρήξεως, τους Ορθόδοξους, τον Πούτιν, τον Χιγκς, τον Ντόκινς, τον Χόκινγκ και άλλους τόσους.

CERN_207

Δυστυχώς ο ομιλητής δεν είχε κείμενο, όπως πάντα άλλωστε, ούτε χειρόγραφο για να το αναρτήσουμε. Αυτήν τη φορά οι σημειώσεις προβλήθηκαν, αφού είχαν σαρωθεί, από τον κ. Π. Παναγιωτόπουλο (φυσικό και δρ. θεολογίας του ΑΠΘ). Ο π. Ειρηναίος κατά το μισό χρόνο της ομιλίας του είχε την πλάτη του προς το κοινό και τέντωνε το κεφάλι του συνεχώς για να περιγράψει όσα μας έδειχνε. Αλλά και με αυτόν τον ανορθόδοξο τρόπο που δυσκόλευε τη στάση του σώματός του, οι ατάκες όπως: «πολύ στεναχωρήθηκα που άργησαν τα αποτελέσματα των ερευνών και από τότε φόρεσα μαύρα, …όποιος ισχυρίζεται ότι γνωρίζει την αλήθεια και ότι οι άλλοι την αγνοούν είναι ηλίθιος, …αριστερά ένας νομπελίστας φυσικός, δεξιά ο σπουδαιότερος φυσικός όλων των εποχών και στη μέση ένας παπάς», δεν είχαν τελειωμό. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο π. Ειρηναίος γνωρίζει και παρακολουθεί οτιδήποτε έχει να κάνει με τη φυσική και τη βιολογία. Ίσως ήταν ο μόνος που παρακολουθούσε με την ίδια άνεση τις θέσεις και των θεολόγων αλλά και των φυσικών. Σε ορισμένες περιπτώσεις δε, φάνηκε πως ήταν καλύτερα ενημερωμένος για τη σύγχρονη έρευνα των φυσικών και των αστρονόμων ακόμη και από πολλούς θετικούς επιστήμονες που παρακολουθούσαν το συνέδριο.

CERN_179

Οι σημειώσεις με τα κείμενα του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου Νύσσης και του Αυγουστίνου με τις σχετικές πρωτοπόρες για την εποχή τους γνώσεις που αφορούσαν το σύμπαν σχολιάστηκαν για αρκετή ώρα. Μετά εμφανίστηκαν τα εξώφυλλα διαφόρων βιβλίων και με αφορμή αυτά ο ομιλητής παρουσίαζε τη θέση του σχετικά με τα συγκεκριμένα πορίσματα των ερευνητών. Και στο τέλος προβλήθηκε το καλύτερο, μια διαφάνεια με ένα διάγραμμα, έναν πίνακα και μερικές εξισώσεις. Ο π. Ειρηναίος θυμόταν από μνήμης κάθε λεπτομέρεια.

Οι καθήμενοι και οι όρθιοι είχαν για 45 περίπου λεπτά χαθεί σε έναν καταιγισμό πληροφοριών. Αρκετοί εκτός του χώρου μας ρωτούσαν αν ο παπάς έχει σπουδάσει φυσική, αν δουλεύει στο CERN ή ποιος είναι τέλος πάντων αυτός που τα ξέρει όλα αυτά με κάθε λεπτομέρεια.

CERN_182

Το κοινό ξέσπασε 5 ή 6 φορές σε χειροκροτήματα κατά τη διάρκεια της ομιλίας του. Πρώτη φορά μου συνέβη σε συνέδριο να μην προλαβαίνω να στρέφω τον τηλεφακό για να πιάνω τις εκφραστικότατες κινήσεις του ομιλητή ή τις ακαριαίες αντιδράσεις των φοιτητών που κρέμονταν από τα χείλη του.

Ελπίζω οι φωτογραφίες που δημοσιεύω να μεταφέρουν την ατμόσφαιρα που ζήσαμε και σε εκείνους που δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν. Δεν θυμάμαι να πρόσεξα κάποιον να παίζει με το κινητό του. Ορισμένοι ενθουσιασμένοι τον φωτογράφιζαν, άλλοι τον βιντεοσκοπούσαν, ενώ μερικοί προσπαθούσαν ακόμη να σημειώσουν κάτι που τους έκανε εντύπωση σε όσες λευκές σελίδες τους είχαν απομείνει.

"Ν": Ένα δείγμα του λόγου του π. Ειρηναίου μπορείτε να δείτε παρακάτω (από άλλη εκδήλωση φυσικά - αναδημοσιεύεται από εδώ). Ένα άλλο δείγμα στο post μας π. Ειρηναίος Δεληδήμος: Ο χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία - Χριστιανισμός & επιστήμη.
Οι θέσεις μας για τη θεωρία της εξέλιξης έχουν εκφραστεί με την ανάρτηση Επιστήμη, Δαρβίνος και Εκκλησία και τη βιβλιοπαρουσίαση Andrew Parker, Το Αίνιγμα της Γενέσεως - Γιατί η Βίβλος είναι επιστημονικά ακριβής.

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

St Artemios the Great Martyr of Antioch & St Matrona of Chios — Άγιος Αρτέμιος ο Μεγαλομάρτυρας & αγία Ματρώνα της Χίου (20 Οκτ.)


ΕΛΛΗΝΙΚΑ αμέσως μετά το αγγλικό

Saint Artemios, the Great Martyr of Antioch (from here)

Orthodox icon of Saint Artemios, Great Martyr of Antioch (1)
He was a prominent military leader during the reigns of the emperor Constantine the Great (May 21), and his son and successor Constantius (337-361). Artemius received many awards for distinguished service and courage. He was appointed viceroy of Egypt. In this official position he did much for the spreading and strengthening Christianity in Egypt. He was sent by the emperor Constantius to bring the relics of the holy Apostle Andrew from Patras, and the relics of the holy Apostle Luke from Thebes of Boeotia, to Constantinople. The holy relics were placed in the Church of the Holy Apostles beneath the table of oblation. The emperor rewarded him by making him ruler of Egypt.

The emperor Constantius was succeeded on the throne by Julian the Apostate (361-363). Julian in his desire to restore paganism was extremely antagonistic towards Christians, sending hundreds to their death. At Antioch he ordered the torture of two bishops unwilling to forsake the Christian Faith. During this time, St Artemius arrived in Antioch and publicly denounced Julian for his impiety. The enraged Julian subjected the saint to terrible tortures and threw the Great Martyr Artemius into prison. While Artemius was praying, Christ, surrounded by angels, appeared to him and said, 
“Take courage, Artemius! I am with you and will preserve you from every hurt which is inflicted upon you, and I already have prepared your crown of glory. Since you have confessed Me before the people on earth, so shall I confess you before My Heavenly Father. Therefore, take courage and rejoice, you shall be with Me in My Kingdom.” 
Hearing this, Artemius rejoiced and offered up glory and thanksgiving to Him. On the following day, Julian demanded that St Artemius honor the pagan gods. Meeting with steadfast refusal, the emperor resorted to further tortures. The saint endured all without a single moan. The saint told Julian that he would be justly recompensed for his persecution of Christians. Julian became furious and resorted to even more savage tortures, but they did not break the will of the saint. Finally the Great Martyr Artemius was beheaded.

His relics were buried by Christians. After the death of St Artemius, his prophecy about Julian the Apostate’s impending death came true.
St Artemius is invoked by those suffering from hernias.

Saint Matrona of Chios (from here)

Icon from here
Saint Matrona of Chios (also called "Saint Matrona Chiopolitis") was born during the 15th century in the village of Volissos on the island of Chios, Greece. This is the same village in which St. Markella was martyred in 1462. The Church celebrates her memory on October 20, and the finding of her head on July 15.
Saint Matrona was born in the village of Volissos on Chios sometime in the fourteenth century. Her parents, Leon and Anna, were highly respected and well-to-do Christians. Mary was the youngest of seven children. From her youth, she showed an interest in monasticism. When the time came for her parents to arrange her marriage, she refused because she wanted to remain a virgin. To avoid this marriage, she left Volissos and went to an area overlooking the village, called Katavasis. Here she began her spiritual struggle by fasting and prayer. Soon other nuns joined her. [1] Her parents searched everywhere to find her. After locating her, they convinced her to return home. Mary complied with her parents' wishes, except for one—she refused to wed. Her parents, seeing that she still desired to lead a monastic life, gave her their consent to pursue her ambition.
When Mary's parents died, she distributed the farmland she inherited among her sisters and the orphans of the community. She left Volissos and returned to Katavasis. Her food was simple and brought to her by one of her sisters. After three years she left Katavasis and went to the capital of the island, where there were many women's monasteries. [2]

Upon visiting the different monasteries, Mary found a small secluded one consisting of three nuns: a mother and her two daughters. The nuns, realizing her sincerity, immediately welcomed her into their home. At this point Mary's name was changed to Matrona. (When a nun reaches a high point in her monastic life and becomes a Stavrophore, a new name is bestowed upon her, symbolizing a second baptism and a new way of life).

Matrona surpassed the other nuns in her devotion, spirituality, and understanding. Her sincerity convinced other girls to come to this monastery and lead the same type of life. The church itself was small, and so the abbess agreed with Matrona's plan to enlarge it and to build cells for the nuns. Any remaining farmland and personal belongings Matrona sold, and the monastery built a public bath with the money received from this sale so that the poor and wayfarers could bathe. These baths were very common at this time. After this, the renovation of the church began. When the church was completed (with the help of St. Artemios, to whom it was dedicated), the abbess of the monastery died. The nuns then elected Matrona as the new abbess. She showed charity to the poor, and was able to heal the sick.[1]

After the Genoese conquered the island of Chios, they plundered the island and the monasteries, including the monastery of St. Matrona. When one of these foreigners attempted to attack the nuns of the monastery, the saint prayed for divine help. From the heavens bolts of lightning fell to the ground, killing the assailant. The foreigners, seeing the destruction, fled from the island in fear.

After these events, Matrona dreamt of her own death. She suffered from an illness for seven days. In the seven days she advised the other nuns as a mother would advise her children. She received Holy Communion sometime before 1455.[1] She was buried in the monastery's church, in which she had spent the greater part of her life. To honor this great saint, Miracles are said to have occurred after her death. Many people with all manner of afflictions came to the church and were cured.

In the village of Katavasis, there was a church built to honor the place where St. Matrona had first started her spiritual struggles. Later, a larger church was built and the smaller one was used as a cemetery chapel.

The Holy Monastery of St. Matrona was built by the noble Roidis in 1470 near the village of Mesa Didima. He originally intended to build a summer villa; however, Matrona appeared to him in a dream and instructed him to build the monastery instead.[3] His sisters were the first two nuns to enter the monastery. The abbot of the monastery during the Turkish Occupation was the Holy Nikiforos of Chios. Nikiforos wrote the 24 Hymns of Agia Matrona. Today, four nuns dwell in the monastery. The monastery celebrates the saint's feast day on October 20 each year.

Άγιος μεγαλομάρτυς Αρτέμιος (από εδώ)

Ο άγ. Αρτέμιος, έργο Χρήστου Στύλου
Ο Άγιος Αρτέμιος ήταν διακεκριμένος πολιτικός του Βυζαντίου και ευσεβέστατος χριστιανός. Ο Μέγας Κωνσταντίνος, εκτιμώντας τα ηθικά και πολιτικά του χαρίσματα, του έδωσε το αξίωμα του πατρικίου και τον διόρισε Δούκα και Αυγουστάλιο της Αλεξανδρείας.

Το 357 μ.Χ. πηγαίνει στην Πάτρα, κατ' εντολή του Αυτοκράτορα Κωνστάντιου, γιου του Μεγάλου Κωνσταντίνου, για να παραλάβει τα σεπτά λείψανα του Αγίου Ανδρέα και να τα ανακομίσει στον νεόκτιστο Ναό των Αγίων αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη (3 Μαρτίου 357 μ.Χ.).

Κατά την διαμονή του στην Πάτρα και με την επίβλεψη του κατασκεύασε υδραγωγείο. Στρατοπεδευμένος στην περιοχή της Μονής Γηροκομείου ελεούσε και βοηθούσε πλήθος αναξιοπαθούντων και κυρίως γερόντων, γεγονός που δικαιολογεί την τοπωνυμία Γηροκομείο.

Όταν, το 363 μ.Χ., ο Αρτέμιος άκουσε ότι ο Ιουλιανός ο Παραβάτης βασάνιζε τους χριστιανούς στην Αντιόχεια, ήλθαν στα χείλη του τα λόγια του ψαλμωδού Δαβίδ προς το Θεό: «Κύριε, πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με» (Ψαλμός Ν' (50), στ. 14). Κύριε, στήριξε με με σκέψεις σταθερές και θέληση ισχυρή, που να κυριαρχεί μέσα μου και να με κατευθύνει στην υπεράσπιση του αγαθού με θάρρος.

Πράγματι, ο Αρτέμιος, με τη δύναμη που του έδωσε ο Θεός, πήγε αμέσως στην Αντιόχεια και με παρρησία ήλεγξε ευθέως τον Ιουλιανό για τις παρανομίες του κατά των χριστιανών. Ο Ιουλιανός, που δεν περίμενε τέτοια στάση από αξιωματούχο, τον συνέλαβε και τον μαστίγωσε αλύπητα. Έπειτα του έσπασε τα κόκαλα με πέτρες, και τελικά τον αποκεφάλισε. Το Ιερό λείψανο του Αρτεμίου παρέλαβε κάποια διακόνισσα, η Αρίστη, που το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη, στο ναό του προφήτου Προδρόμου.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Εὐσέβειας τοῖς τρόποις καλλωπιζόμενος, ἀθλητικῆς ἀγλαΐας ὤφθης, σοφὲ, κοινωνός, πρὸς ἀγῶνας ἀνδρικοὺς παραταξάμενος· ὅθεν ὡς λύχνος φωταυγής, τῶν θαυμάτων τὰς βολάς ἐκλάμπεις τῇ οἰκουμένῃ, Ἀρτέμιε Ἀθλοφόρε, πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Αγία Ματρώνα η Χιοπολίτιδα (από εδώ).
Η εικ. από εδώ, όπου η παράκληση (παρακλητικός κανόνας) προς την αγία.

Εικόνα Η Οσία Ματρώνα ονομαζόταν, αρχικά, Μαρία και γεννήθηκε στο χωριό Βολισσός της Χίου από γονείς ευσεβείς και πλουσίους, τον Λέοντα και την Άννα. Έξι άλλες αδελφές της Μαρίας, μεγαλύτερες της, παντρεύτηκαν η μία μετά την άλλη, περιζήτητες νύφες για την ομορφιά, την ανατροφή και για την καλή προίκα τους. Η μικρότερη αφοσιώθηκε στη μελέτη των θείων και ασχολείτο θερμά με φιλανθρωπικά καθήκοντα. Έτσι θέλησε να ακολουθήσει άλλο δρόμο. Η τακτική επαφή της με τις καλογριές των γυναικείων μοναστηριών του νησιού, έκανε τη Μαρία να ποθήσει την αγνή μοναχική ζωή. Αλλά η αγάπη προς τους γονείς της, τη συγκρατούσε στο πατρικό της σπίτι. Όταν όμως αυτοί πέθαναν η Μαρία δοκίμασε τη μοναχική ζωή κοντά σε μια ευσεβή χήρα, που ασκήτευε με τις δύο θυγατέρες της. 

Μετά απ' αυτή τη μοναχική εμπειρία, αποφάσισε να προσχωρήσει στις μοναχικές τάξεις. Χειροτονήθηκε λοιπόν μοναχή και μετονομάσθηκε Ματρώνα. Η διαγωγή της μέσα στη μικρή αδελφότητα ήταν άριστη. Η διάθεση της πάντοτε αγαθή, φιλάδελφη, ταπεινή και εγκάρδια. Μάλιστα, από τα έσοδα της πώλησης της περιουσίας της, κτίστηκε στο μοναστήρι ωραιότατος ναός. 

Μετά από κάποιο χρόνο, πέθανε η γυναίκα που κοντά της η Ματρώνα γυμνάστηκε στη μοναχική ζωή. Τότε όλες οι μοναχές από κοινού, εξέλεξαν ηγουμένη -παρά τη θέλησή της- τη Ματρώνα. Υπό τις οδηγίες της η αδελφότητα ζούσε με πολλή εγκράτεια, υπακοή και ευσέβεια. Το 1462 η Ματρώνα πέθανε, αφού έζησε ζωή πραγματικά αγία. (Άλλες πηγές υπολογίζουν τον χρόνο κοιμήσεως της Αγίας 100 περίπου χρόνια πριν το 1462, διότι η πρώτη βιογραφία της γράφτηκε από τον Μητροπολίτη Ρόδου Νείλο, 1357).

Σημείωση: Επειδή στα γυναικεία μοναστήρια συνήθιζαν να λέγουν την ηγουμένη κυρά, επικράτησε μέχρι και σήμερα να καλούμε την Οσία Ματρώνα, Αγία Κυρά και από αυτό προέρχονται και τα ονόματα Κυράτσω και Κερασιά που εορτάζουν σήμερα.

Συμπλήρωμα (από την ανάρτησή μας Χριστιανικά θαύματα σε μουσουλμάνους)
 
Όταν η αγία εντάχθηκε στο μικροσκοπικό μοναστήρι, όπου ζούσε η μητέρα με δυο κόρες της, αν και δεν ήταν ηγουμένη, πολλές γυναίκες παρακινήθηκαν, λόγω της αγιότητάς της, να μονάσουν κοντά της.Έτσι, η αγία, που είχε ήδη μοιράσει όλα τα χρήματα και τα κοσμήματά της στους φτωχούς, δαπάνησε και τα κτήματα της πατρικής της κληρονομιάς για να μεγαλώσει το μοναστήρι τους.

Κατά τις οικοδομικές εργασίες μάλιστα οι εργάτες βρήκαν έναν κρυμμένο θησαυρό. Τότε η αγία προσευχήθηκε με δάκρυα και είπε: «Κύριε, αν ο θησαυρός αυτός είναι σταλμένος από Σένα, φανέρωσέ μας το, αν όμως είναι παγίδα του διαβόλου, ας αφανιστεί». Και αμέσως ο θησαυρός μετατράπηκε σε ένα σωρό κάρβουνα. (Ίσως πρέπει η αγία να αναγορευτεί σε προστάτιδα του Χρηματιστηρίου –θα μας χρειαζόταν ένας έλεγχος σαν αυτόν).

Εικ. από εδώ
Ένα άλλο θαύμα της, ενώ ζούσε ακόμη και, χωρίς να το θέλει, οι μοναχές την είχαν εκλέξει ηγουμένη τους, ήταν το εξής: κάποτε βάρβαροι επιδρομείς από κάποια ευρωπαϊκή χώρα (Γενουάτες) επιτέθηκαν στο νησί και εισέβαλαν και στο μοναστήρι. Ένας απ’ αυτούς όρμησε να βιάσει μια μοναχή και αμέσως έπεσε νεκρός. Τότε η αγία δόξασε το Θεό, από τον Οποίο είχε ζητήσει προστασία, αλλά και προσευχήθηκε και αναστήθηκε ο επίδοξος βιαστής! Οι σύντροφοί του έμειναν άναυδοι και η αγία τους συγκέντρωσε, τους νουθέτησε και τους απέλυσε εν ειρήνη. Έφυγαν από το νησί και έκτοτε, όταν κάποτε επέστρεψαν, ήταν «ημερώτεροι και φιλανθρωπότεροι, και τα πρότερα δεινά δεν ετόλμησαν πλέον να κάμουν» (αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου, Νέον Μαρτυρολόγιον, εκδ. Αστήρ, 1993, σελ. 146-147).

Μετά την κοίμησή της (το θάνατό της) η αγία τέλεσε αμέτρητα θαύματα με τη δύναμη του Θεού. Πλήθος ασθενών θεραπεύτηκαν από διάφορες νόσους της ψυχής και του σώματος. Πολλοί από αυτούς διανυκτέρευαν στο ναό της, την έβλεπαν στον ύπνο τους και το πρωί είχαν θεραπευθεί. Ωστόσο ενέσκηψε η Τουρκοκρατία και η αγία τελούσε τα θαύματά της και σε χριστιανούς και σε μουσουλμάνους. Δύο απ’ αυτά αναφέρονται στο Νέον Μαρτυρολόγιον, σελ. 147 και 150. Τα μεταφέρουμε σε περίληψη:

Α. Στη μεγάλη πόλη της Μικράς Ασίας Μαγνησία ζούσε ένας Τούρκος πολύ πλούσιος, που έμεινε παράλυτος σε όλο το αριστερό μέρος του σώματός του. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών και τα χρήματα που δαπάνησε, δεν ωφελήθηκε. Είχε όμως μια χριστιανή σκλάβα, τη Μαρία, η οποία του είπε: «Αφέντη μου, στη Χίο είναι μια μεγάλη αγία των χριστιανών, που γιατρεύει κάθε αρρώστια χωρίς βότανα και έμπλαστρα. Ας πάμε, να σε γιατρέψει».

Ο άρχοντας πήρε τη Μαρία και άλλους συνοδούς και πέρασε απέναντι, στη Χίο. Πήγαν στο ναό και η κοπέλα του είπε: «Ξεκουράσου λίγο και θα έρθει η γιάτρισσα να σε θεραπεύσει οπωσδήποτε» (είναι εκπληκτικό το θάρρος και η πίστη της, όπως επισημαίνει και ο άγ. Νικόδημος, γιατί θα μπορούσε η αγία, για κάποιο λόγο, να μη θεραπεύσει τον άρχοντα και η σκλάβα, που τον εξέθεσε κιόλας, να υποστεί τις συνέπειες). Όμως η αγία του εμφανίστηκε σε όνειρο και του είπε: «Για τα δάκρυα, τις προσευχές και την πίστη της ομώνυμής μου Μαρίας, της δούλης σου, σε θεραπεύω» [το όνομα της αγίας πριν γίνει μοναχή ήταν Μαρία]. «Σήκω και περπάτα στο όνομα του Κυρίου μου και πήγαινε υγιής στο σπίτι σου». Ο άρχοντας ξύπνησε εντελώς υγιής! Αφιέρωσε πολλά δώρα στο ναό και απελευθέρωσε τη Μαρία, η οποία παρέμεινε στο μοναστήρι και φρόντιζε το ναό για όλη την υπόλοιπη ευλογημένη ζωή της.

Το θαύμα αυτό προκάλεσε σάλο στη Μαγνησία, την πατρίδα του πρώην ασθενούς, και από τότε πολλοί Μαγνησιείς χριστιανοί έρχονταν κάθε χρόνο στη Χίο για να εορτάσουν τη μνήμη της αγίας, στις 20 Οκτωβρίου (γράφω «έρχονταν», γιατί οι χριστιανοί της Μαγνησίας ξεριζώθηκαν το 1922 και ήρθαν στην Ελλάδα ως πρόσφυγες).

Β. Το 1745 ήρθε στο ναό της αγίας οδηγούμενος από το χέρι ένας Τούρκος εντελώς τυφλός και παρακάλεσε τον εφημέριο (τον ιερέα) να ζητήσει από την αγία να του δώσει το φως του. Ο εφημέριος προσευχήθηκε και ο Τούρκος πήγε στο σπίτι του (ήταν κάτοικος της Χίου). Τη νύχτα είδε στον ύπνο του μια μοναχή, που του είπε να ξαναπάει στον παπά και να του ζητήσει νερό από «το λουτρό που είναι μέσα στο αρμάρι» (στο συρτάρι) να πλυθεί.

Έτσι και έγινε. Ο ιερέας αρχικά βρέθηκε σε αμηχανία, γιατί δεν υπήρχε εκεί κανένα λουτρό. Μετά σκέφτηκε τον αγιασμό που φύλαγε στο αρμάρι με την αγία κάρα (το κρανίο) της αγίας. Έδωσε στον τυφλό απ’ αυτόν κι εκείνος έπλυνε τα μάτια του και αμέσως είδε το φως του.


Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα
 
Χριστοῦ τοῖς ἴχνεσιν ἀκολουθήσασα, κόσμου τερπνότητα, Ὁσία, ἔλιπες, καὶ ἐμιμήσω ἐν σαρκί Ἀγγέλων τὴν πολιτείαν· ὅθεν ταῖς τοῦ Πνεύματος δωρεαῖς κατεφαίδρυνας, τὴν ἐνεγκαμένην σε νῆσον Χίον πανεύφημε· διὸ χαρμονικῶς ἐκβοᾷ σοι· χαίροις Ματρῶνα πανολβία.

Δες και:

Άλλοι άγιοι στις 20 & 21 Οκτωβρίου

Άγιοι της ευλογημένης και μαρτυρικής Χίου:



Γερόντισσες (ενότητα)

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Ένα μικρό κέρασμα για μαθητές Λυκείου...


Φωτο από εδώ

Πώς ξέρουμε σίγουρα ότι υπάρχει Θεός;

Η άμεση γνώση του Θεού από τους ανθρώπους

Κολυμπρί (φωτο από εδώ)
 
 

Από εδώ & εδώ
Είσαι ο άνθρωπός μου;
 
 
Σεξ στην εφηβεία

Κάτι τύποι με μαύρα που ζουν στον κόσμο τους 
 
Οι άγιοι αναρχικοί

Άγιοι της γειτονιάς μας

π. Σεραφείμ Ρόουζ - Κλάους Κένεθ, δυο πνευματικοί ταξιδιώτες και αναζητητές


 

Ο άγιος Ούαρος & η αγία Κλεοπάτρα, η μάνα που "έχασε" το παιδί της...


Από εδώ, σε συνδυασμό με το συναξάρι που διαβάστηκε στο ραδιοσταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας στις 19 Οκτ. 2014. Οι άγιοι γιορτάζουν 19 Οκτωβρίου.
Στο τέλος του post δες άλλα άρθρα για το θάνατο των παιδιών και το θάνατο γενικά.

Μέτοχος της θερμής και γενναίας πίστης, που ανθίζει και θαυματουργεί στους μεγάλους αγώνες και στις σκληρές δοκιμασίες της Εκκλησίας, ο Ούαρος ήταν στρατιώτης από τα Τύανα στα χρόνια των διωγμών επί Διοκλητιανού. 

Εκτελούσε καθήκοντα φρουρού στις φυλακές, όπου έκλειναν χριστιανούς. Τα παθήματά τους τον έθλιβαν και η γενναιότητα τους άναβε περισσότερο την πίστη του. Ήταν και αυτός χριστιανός, αλλά οι ανώτεροί του και οι συστρατιώτες του δεν το ήξεραν. Επομένως δεν υπήρχε εναντίον του καμία υποψία και επωφελούμενος απ' αυτό κατόρθωνε να φέρνει τροφές στους μάρτυρες, να τους ενισχύει και να τους παρηγορεί. Όμως ένιωθε άσχημα βλέποντας τους χριστιανούς να βασανίζονται και ο ίδιος να κρύβει τη χριστιανική του ιδιότητα.

Κάποτε έφεραν στην φυλακή έξι πιστούς σεβάσμιους ασκητές. Ήταν και έβδομος, αλλά πέθανε στο δρόμο λόγω γήρατος από τις κακουχίες. Οι έγκλειστοι αυτοί, με τη φυσιογνωμία των λόγων και των τρόπων τους, επηρέασαν πολύ την ψυχή του Ουάρου, ώστε θέλησε να πεθάνει μαζί τους. Όταν λοιπόν τους ρώτησε ο δικαστής που είναι ο έβδομος σύντροφός τους, ο Ούαρος φώναξε «ιδού εγώ». Και συγχρόνως άρχισε να διακηρύττει ότι είναι χριστιανός. Μάταια προσπάθησαν οι αξιωματικοί του να τον μεταπείσουν. Αυτός παρακαλούσε τους ασκητές, να προσευχηθούν στο Θεό να του δώσει δύναμη ν' αντέξει στα βασανιστήρια που ήταν πολύ άγρια. Τελικά νίκησε. Μετά από σκληρά βασανιστήρια, πέθανε χωρίς ν' αλλαξοπιστήσει. Την επομένη κόπηκαν και τα κεφάλια των ασκητών. 

Τη νύχτα, χριστιανικά χέρια έθαψαν ευλαβικά τους επτά μάρτυρες της πίστης. Στην προσπάθεια πρωτοστάτησε μια ευσεβής χριστιανή χήρα, η Κλεοπάτρα, που είχε ένα μονάκριβο γιο. Η Κλεοπάτρα πήρε στο σώμα του αγίου Ουάρου και το έθαψε (κρυφά από τις αρχές) στο υπόγειο του σπιτιού της (τότε είχαν απλό χώμα, οπότε μπορούσε να σκαφτεί τάφος).
http://pigizois.net/sinaxaristis/10/19.jpg
Άγιοι Ιωήλ, Ούαρος & Κλεοπάτρα (από εδώ)
Χρόνια μετά, τα λείψανα του αγίου τοποθετήθηκαν σε τάφο, γύρω από τον οποίο οι χριστιανοί έχτισαν ναό.

Η Κλεοπάτρα είχε έναν μονάκριβο γιο, ο οποίος ήταν αξιωματούχος στην αυλή του βασιλιά. Κάποτε όμως αρρώστησε βαριά και πέθανε. Τότε η Κλεοπάτρα έτρεξε στο ναό του αγίου Ούαρου, τοποθέτησε το σώμα του γιου της πάνω στον τάφο του και τον παρακάλεσε είτε να αναστήσει τον γιο της είτε να πάρει και αυτή μαζί με εκείνον, υπενθυμίζοντάς του την υπηρεσία που πρόσφερε στο ιερό λείψανό του όλα αυτά τα χρόνια. 

Εξαντλημένη πλέον, κοιμήθηκε και είδε στον ύπνο της τον άγιο Ούαρο μαζί με τον γιο της στολισμένους με λαμπρά ενδύματα. Το παλικάρι τής είπε ότι δεν επιθυμεί να γυρίσει στη γη αφήνοντας τον ουράνιο κόσμο της αιώνιας ευτυχίας.
Όταν ξύπνησε, γέμισε από χαρά γιατί κατάλαβε ότι ο γιος της ήταν στον Παράδεισο. Πήρε, λοιπόν, το νεκρό σώμα του και το έθαψε κοντά στον τάφο του αγίου. Μοίρασε την περιουσία της στους φτωχούς, έμεινε κοντά στον ναό κάνοντας πολλές αγαθοεργίες και αφού πέρασαν επτά χρόνια, κοιμήθηκε εν ειρήνη.

"Ν": Φέτος (2014) συνέπεσε ωραία η γιορτή της αγίας Κλεοπάτρας με τη Γ΄ Κυριακή του ευαγγελιστή Λουκά, όπου διαβάστηκε στις εκκλησίες η ιστορία της ανάστασης του γιου της χήρας από τον Ιησού Χριστού.

Υμνογραφικά των αγίων (από εδώ)
 
Άγιος Ούαρος

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τῶν Μαρτύρων ζηλώσας τὰ κατορθώματα, μαρτυρικῶς ἠγωνίσω ὑπὲρ τῆς δόξης Χριστοῦ, καὶ καθεῖλες τὸν ἐχθρὸν παμμάκαρ Οὔαρε· ἐν γὰρ ἰκρίῳ προσδεθείς, πρὸς τῷ ξύλῳ τῆς ζωῆς, νομίμως ἀποκατέστης, πρεσβευτικῇ χορηγίᾳ, καταφαιδρύνων τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τὸν Σταυρὸν ὡς θώρακα, ἐνδεδυμένος παμμάκαρ, τῶν τυράννων ἤμβλυνας, τὰς πονηρὰς μεθοδείας· ἤνεγκας, τὰς ἀνυποίστους σαρκὸς βασάνους· ἤνυσας, τοὺς θείους ἄθλους γενναιοφρόνως· διὰ τοῦτο ἐκοσμήθης, θείῳ στεφάνῳ θεόθεν Οὔαρε.

Μεγαλυνάριον.
Σύμμορφος ἐγένου τοῖς Ἀθληταῖς, Οὔαρε τρισμάκαρ, ἀριστεύσας περιφανῶς· ὅθεν οὐρανίων, ἀξιωθεὶς χαρίτων, ὑπέρμαχος γνωρίζῃ, τοῖς σὲ γεραίρουσι.

Αγία Κλεοπάτρα
 
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὁσίως τὸν βίον σου, διαγαγοῦσα σεμνή, τὴν χάριν ἐτρύγησας, ἐκ τῆς ἁγίας σοροῦ, Οὐάρου τοῦ Μάρτυρος· ὅθεν τῆς οὐρανίου μετασχοῦσα εὐκλείας, πρέσβευε τῷ Σωτῆρι, Κλεοπάτρα Ὁσία, δοθῆναι ἡμῖν πᾶσι, πταισμάτων συγχώρησιν.

Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων.
Τοῖς ἐναρέτοις σου τρόποις θεόληπτε, θεοπρεπῶς τὴν ζωήν σου κοσμήσασα, καθάπερ ἐλαία κατάκαρπος, ἐν ταῖς αὐλαῖς τοῦ Θεοῦ ἀνεβλάστησας· διὸ Κλεοπάτρα τιμῶμέν σε.

Μεγαλυνάριον.
Κλέος ἐκομίσω παρὰ Θεοῦ, Μῆτερ Κλεοπάτρα, τῇ ὁσίᾳ σου βιοτῇ, καὶ τῆς αἰωνίου, ζωῆς ἀξιωθεῖσα, μνημόνευε τῶν πίστει μνημονευόντων σου.

Δείτε επίσης:

Άλλοι άγιοι στις 19 Οκτωβρίου
Άγιος Μνάσων, ο αρχαίος Μαθητής
Άγιος Ιωάννης της Ρίλα, ο μεγάλος άγιος της Βουλγαρίας

Η κατάργηση του θανάτου - Αποχαιρετώντας τα παιδιά μας για τον Ουρανό…
Μια ορθόδοξη μάνα για την κοίμηση της 8χρονης κόρης της

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Γέροντας Παΐσιος Ολάρου († 18 Οκτ 1990), ο άγιος της Μολδαβίας

Πηγή Ζωής

Φωτο από εδώ
Η φήμη του γέροντα Ιερομόναχου π. Παϊσίου είναι παντού διαδεδομένη στα μέρη της Μολδαβίας, όπως και του μαθητού του, αρχιμ. π. Κλεόπα Ηλίε (δες πολλά γι' αυτόν εδώ).
Έχουν και οι δύο τον ίδιο ζήλο για τον Χριστό, για την προστασία της ορθοδόξου πίστεως, για την προσευχή, την νηστεία, την αγάπη, για την ησυχία.
Αποτελούν σήμερα τα μεγαλύτερα πνευματικά αναστήματα, λόγω της ασκητικής των ζωής και των πολλών προσωπικών εμπειριών που γεύθηκαν εξ αυτής της πολιτείας τους (δηλ. της ζωής τους).
 

Έτσι με τον αγιασμένο βίο τους, το κήρυγμά των, τις σοφές συμβουλές των αναπαύουν πάσης τάξεως και ηλικίας χριστιανούς που πρόθυμα καταφθάνουν στα κελιά των για ένα λόγο σωτηρίας...

Ο π. Παΐσιος είναι ο Πνευματικός της καρδίας.

Ξεκινά πρώτα με την προσευχή, μετά εξομολογεί και πατρικά συμβουλεύει ό,τι ο λόγος πηγάσει μέσα από την καρδιά του. Γι' αυτό κλαίει στις εξομολογήσεις των άλλων, που και αυτοί, βλέποντάς τον, ταπεινώνονται και αρχίζουν τα κλάματα για τις αμαρτίες τους. 

Σπανίως ομιλεί περί κολάσεως. Ο παρήγορος λόγος του στρέφεται περισσότερο στο έλεος του Θεού και την μακαριότητα των δικαίων. Γι' αυτό ο αποχαιρετισμός του προς τα πνευματικά του παιδιά γίνεται με τα λόγια:
"Καλή αντάμωση στην θύρα του παραδείσου!". 

Είναι ο πατήρ της συγχωρήσεως, της αγάπης και της παραδείσιας χαράς.

Πνευματική συζήτηση με τον ησυχαστή Πνευματικό π. Παΐσιο Ολάρου
 
"Αναμνήσεις μου από τον Ρουμάνο γέροντα π. Ιωαννίκιο Μπάλαν"


 

Αναβάσεις

—    Πάτερ Παΐσιε, ποιό είναι το έργο του μοναχού;
—    Ο μοναχός πρέπει ν᾿ αγαπήση τρία πράγματα στην ζωή του: την προσευχή, την εκκλησία και το κελλί [δηλ. το δωμάτιό του μέσα στο μοναστήρι, όπου θα προσεύχεται και θα μελετά].

—    Ποιός σας προέτρεψε να έλθετε στην μοναχική ζωή;
—    Οι βίοι των Αγίων με επαρακίνησαν και η αγάπη μου για τον Κύριο.
 

—    Τι πειρασμούς είχατε στην ησυχία και πώς τους αντιμετωπίζατε;
—    Επί 20 χρόνια έζησα στην ησυχία και προσευχή σε μία καλύβα που ήταν κοντά στην σκήτη Κοζάντσεα. Δεν είχα όμως πολύ μεγάλους πειρασμούς από τον διάβολο. Είχα όμως σαρκικό πόλεμο, διότι είχα εισέλθει στον πόλεμο με τα επτά πνεύματα της πονηρίας, στα οποία ενίοτε υποχωρούσα, διότι επαρουσιάζοντο υπό την μορφήν του αγαθού.
Αλλά με την προσευχή, την ταπείνωσι και την υπομονή τα νικούσα, χάριτι Χριστού.
 

—    Τι πνευματικές χαρές εδοκιμάσατε στην σκήτη Κοζάντσεα;
—    Είχα μεγάλες χαρές, όσο καιρό ημουνα στην ησυχία στην Καλύβα μου, μα προπαντός, όταν προσευχόμουν την νύκτα και εβοηθούσα πνευματικώς τους άλλους. Αλλά τις ωραιότερες στιγμές της θείας ευφροσύνης τις αισθανόμουνα στην εκκλησία, στην ώρα της Θείας Λειτουργίας.

 

—    Ενθυμείσθε πώς ετελείωσαν τόν βίο τους άλλοι μοναχοί ή μαθηταί σας;
—    Ενθυμούμαι ένα δόκιμο, ονόματι Γεώργιο Κοσμαντσίου, ο οποίος ήταν μεγάλος ασκητής. Όταν αρρώστησε μ᾿ εκάλεσε στό κρεββάτι του και μου εζήτησε να τον διαβάσω μοναχό. Την τρίτη ημέρα, μετά την κουρά του (δηλ. την τελετή με την οποία έγινε μοναχός), κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, εζήτησε συγχώρησι απ᾿ όλους και, ενώ ήταν στα χέρια μου, παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού.
Ένας ιεροδιάκονος ονόματι Γεράσιμος επάνω στην αρρώστια του με εκάλεσε να του διαβάσω την Παράκλησι της Θεοτόκου. Όταν είχα φθάσει στην μέση, εκείνος επέταξε με την ψυχή του στον ουρανό.
Ένας άλλος ιεροδιάκονος, ονόματι Νίκων Νταγκουλεάνου, μεγάλος βιαστής της Βασιλείας των Ουρανών (δηλ. άνθρωπος μεγάλης ασκητικής ζωής), μ᾿ εκάλεσε μία ημέρα και μου είπε να του κλειδώσω το κελλί και την δεύτερη ημέρα να έλθω πάλι στις οκτώ το πρωί για να ψάλουμε μαζί με τους αγγέλους, το Αλληλούια. Όντας Κυριακή η άλλη ημέρα, πολλοί χριστιανοί με εκαθυστέρησαν και δεν μπόρεσα να πάω στο κελλί του στην καθορισμένη ώρα. Επήγα μία ώρα αργότερα, αλλά ο πατήρ Νίκων είχε κοιμηθή τον αιώνιο ύπνο και το σώμα του ήταν ακόμη ζεστό. Έκλαψα και λυπήθηκα πολύ διότι δεν τον επρόλαβα για να ψάλουμε με τους αγγέλους, το Αλληλούια.

 
Δεν μπορώ να ξεχάσω και τον μοναχό Γεννάδιο Αβαταμανίτσε, ο οποίος με υπηρέτησε στο κελλί μου οκτώ χρόνια. Αυτός μου έλεγε πολλές φορές: «Πάτερ Παΐσιε, εγώ σ᾿ ολόκληρη την ζωή μου δεν κοιμήθηκα σε κρεββάτι και χάπια ποτέ δεν επήρα».
Όταν αρρώσταινα, ο πατήρ Γεννάδιος έκανε μετάνοιες δίπλα στο κρεββάτι μου, για να γίνω καλά και να μη πεθάνω, εγώ ο γεροντότερός του. Όταν επλησίασε η ώρα του θανάτου του, μου εζήτησε να τον βγάλω έξω από το κελλί του. Εξεπλήρωσα την επιθυμία του με το πρόσωπο εστραμμένο προς ανατολάς και έτσι σ᾿ αυτή την θέσι, έφυγε η ψυχή του για τα ουράνια, επάνω στο γυμνό έδαφος, όπως συνήθιζε να κάθεται, ως τσοπάνης που ήταν σ᾿ όλη την ζωή του. Ο Θεός να τους συγχωρήση και αναπαύση όλους.
Στην μνήμη μου παρέμειναν η ταπείνωσις και η απλότης των, διότι δεν ήταν μορφωμένοι άνθρωποι, αλλά αυτά που παρέλαβαν από τους προκατόχους των τα κρατούσαν με αγιωσύνη δηλαδή με πνευματική εργασία στο κελλί, με τις ιερές ακολουθίες και το διακόνημα.
—    Εάν κάποιος δεν υπακούη στην συμβουλή του Πνευματικού του Πατρός και κάνει το θέλημά του, ο Πνευματικός του έχει κάποια  ευθύνη απέναντι του Θεού γι᾿ αυτόν;
—    Εάν κάποιος δεν υπακούη τον Πνευματικό του, αυτός μόνος θ᾿ απολογηθή ενώπιον του Θεού. Ο Πνευματικός του Οφείλει να προσεύχεται για την επιστροφή του και να τον συγχωρήση ο Θεός.
 

—    Τι κανόνα προσευχής δίνετε στους γέροντες και ασθενείς, οι οποίοι δεν μπορούν να κάνουν μετάνοιες;
—    Αυτοί να κάνουν ό,τι τους επιτρέπουν οι δυνάμεις των. Εάν δεν μπορούν σωματική άσκησι, ας διπλασιάζουν την νοερά προσευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με...».
Ζούσε στο μοναστήρι Συχαστρία ένας μοναχός μεγαλόσχημος ονόματι Νικάνωρ Μπιτίκα, ο οποίος στα γεράματα δεν μπορούσε να κάνη εδαφιαίες μετάνοιες, ενώ προσκυνητές (μετάνοιες) έκανε από το σκαμνί που καθόταν.
Αφού έπεσε στο κρεββάτι, δεν μπορούσε πλέον να κάνη ούτε προσκυνητές, μόνο στο στήθος του έκανε το σημείο του σταυρού και έτσι επιτελούσε τον μοναχικό του κανόνα. έτσι λοιπόν καθένας ας κάνη, όσο μπορεί και όπως μπορεί, κατά τον λόγο που λέγει: «Ιλαρόν γάρ δότην αγαπά ο Θεός».

 

—    Ποιές είναι οι σπουδαιότερες υποχρεώσεις των μοναχών;
—    Οι μοναχοί είναι υποχρεωμένοι να φυλάγουν την υπόσχεσι που έδωσαν στην κουρά τους, ενώπιον του Χριστού και του Αγίου Βήματος: δηλαδή αδιάκριτη υπακοή, εκούσια πτωχεία και παρθενία ή αγνεία. Εκτός απ᾿ αυτά, να είναι ταπεινοί, να προσεύχωνται πάντοτε και να έχουν την αγία αγάπη, από την οποία
επικρέμαται κάθε καλό έργο και η οποία τα πάντα υπομένει.



Βιβλίο για το γέροντα (κλικ εδώ & εδώ)
—    Ποιές είναι οι μεγαλύτερες κακίες για τον μοναχό και πώς μπορεί να λυτρωθή απ᾿ αυτές;
Όλα τα πάθη και οι πειρασμοί των μοναχών γεννώνται από δύο αμαρτήματα: από την παρακοή και την ακηδία στην προσευχή. Αυτά καθώς και όλα τα άλλα αμαρτήματα, θεραπεύονται με την καθαρή εξομολόγησι, τον κανόνα τής προσευχής, με την επιτέλεσι των καλών έργων και την φύτευσι των αρετών, εκεί όπου είχαν φυτρώσει πριν οι αμαρτίες.
Μεγάλη βοήθεια για την σωτηρία μας παρέχουν οι ταπεινοί λογισμοί και η ταπείνωσις, η οποία μας καθαρίζει από τις αμαρτίες και νικά τον διάβολο.

 

—    Αυτούς που δεν πιστεύουν στον Θεό ή αμφισβητούν την ύπαρξί του, πώς μπορούμε να τους επαναφέρουμε στην πίστι;
—    Πρώτα με την ζωή και το παράδειγμά μας. Διότι, όταν θα βλέπουν τους πιστούς να ζουν εν αγάπη και ειρήνη, πηγαίνουν τακτικά στην εκκλησία, εξομολογούνται υπακούουν στον ιερέα, δεν μεθούν και αποκτούν παιδιά εν φόβω Θεού, τότε παραδειγματίζονται και αυτοί και επιστρέφουν στην πίστι. Αυτό είναι το πιο δυνατό κήρυγμα. Κατόπιν να τους βοηθούμε με την προσευχή, να τους δίνουμε προς ανάγνωσι κατάλληλα βιβλία και να τους διδάσκουμε τον δρόμο του Θεού.

 

—    Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι μοναχοί και τα μοναστήρια μας στην καταπολέμησι των αιρέσεων και παθών στην ζωή των χριστιανών;
—    Μπορούν να βοηθήσουν με αυτά τα δύο: με τα έργα και την προσευχή. Όσο περισσότερο αγιάζονται στο μοναστήρι με την προσευχή, νηστεία, ταπείνωσι, αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, άλλο τόσο ενισχύεται η πίστις και η πνευματική ζωή των εν τω κόσμω χριστιανών. Να μην ξεχνάμε ότι οι πατέρες μας αγωνίσθηκαν στο μοναστήρι, οπότε και εμείς αυτούς πρέπει να ακολουθήσουμε.

 

—    Τι είναι η ταπείνωσις, πάτερ Παΐσιε;
—    Ταπείνωσις είναι ο λογισμός της καρδίας μας που μας επιβεβαιώνει ότι είμεθα πιο αμαρτωλοί απ᾿ όλους τους ανθρώπους και ανάξιοι για το έλεος του Θεού. Όταν εμείς κατηγορούμε τον εαυτό μας, δεν σημαίνει ότι έχουμε ταπείνωσι. Μόνο, όταν ο άλλος μας  υβρίζει και εμείς λέγομεν: Ο Θεός έδωσε εντολή στον αδελφό να με ονειδίση (=βρίσει) για τις αμαρτίες μου.
Αυτή είναι η αληθινή ταπείνωσις. Οπότε να δεχώμεθα τα πάντα ότι γίνονται με την άδεια και ευλογία του Θεού. Σε έπληξε κάποιος με τον λόγο; Να λέγης νοερά, ότι ο Θεός τον διέταξε. Σου έκλεψαν κάτι, πάλι να λέγης, ότι ο Θεός τον διέταξε να το κάνη, διότι το είχε ανάγκη.

 

—    Πώς να συμπεριφέρομαι, πάτερ προς τον πλησίον μου, ώστε να εκπληρώνω την εντολή της αγάπης;
—    Να θεωρής τον πλησίον σου καλλίτερον από τον εαυτό σου, να του ζητής συμβουλές, να του δίνης την θέσι σου, ενώ τις ελλείψεις του να τις σκεπάζης με την αγάπη σου. Κάνε αυτά και σώζεσαι.

O π. Παΐσιος με τον π. Κλεόπα (από εδώ)
—    Πάτερ Παΐσιε, τί είναι η συνείδησις;
—    Συνείδησις είναι ο άγγελος του Θεού που φυλάγει τον άνθρωπο. Όταν αυτή σε ελέγχει σημαίνει ότι ο Θεός σε μαλώνει και πρέπει να χαίρεσαι διότι δεν σε εγκατέλειψε. Η συνείδησις μάς υπενθυμίζει τις αμαρτίες μας και μας ταπεινώνει.

 

—    Ποιό λόγο πνευματικό αφήνετε ως διαθήκη σ᾿ εμάς για να σωθούμε και να βοηθήσουμε τους άλλους στην οδό τής σωτηρίας;
—    Να κάνουμε και εμείς, αυτά που διδάσκουμε στους άλλους και αυτό που κάνουμε εδώ να γίνεται για την δόξα του Θεού και την ωφέλεια του πλησίον, διότι η αγάπη καλύπτει πλήθος αμαρτιών. Αυτή την διαθήκη αφήνω σε όλους τους μαθητές μου, δηλαδή την διαθήκη της αγάπης, όπως μας διδάσκη ο ίδιος ο Σωτήρ: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστέ, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιωάν.13,35).

 

Μετά την κατανυκτική αυτή ατμόσφαιρα τής ψυχωφελούς συζητήσεως, ο π. Παΐσιος εζήτησε κάτι να του ψάλλω στα ελληνικά. Έψαλα το «Τη Υπερμάχω...» «Aparotaore Doamne, mulţumim...»,  και εκείνη την στιγμή ό Γέροντας κουνούσε θρηνητικά το κεφάλι και εστέναζε.
Τότε και εμείς γονατίσαμε κάτω από το πετραχήλι του και του εζητήσαμε να μας ευλογήση και να μας διαβάση την ευχή της αναχωρήσεως.
Εκείνος άπλωσε τά αγιασμένα αδύνατα χεράκια του επάνω μας, μας εδιάβασε μερικές ευχές και μας εσταύρωνε συνεχώς με ένα ξύλινο σταυρό. Κατόπιν εμείς, παίρνοντας την ευχή του, αναχωρήσαμε ανάλαφροι και συγκινημένοι για την μονή Σέκου.
Εορτή  Γεννήσεως της Παναγίας μας,
Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης
Ιερά Μονή του Οσίου Γρηγορίου
ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2010
***

Το κείμενο προέρχεται από τα αρχεία του πατρός Δαμασκηνού Γρηγοριάτη, από την ιεραποστολή του Κογκό, τον οποίον και ευχαριστούμε θερμά για την παραχώρηση των αρχείων, όπως επίσης ευχαριστούμε και τον γέροντα της Μονής Οσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη [† 8.6.2014] για την ευλογία και την άδεια δημοσίευσης.

Δες και:

Elder Paisie of Sihastria, a Testament of Divine Love

Elder Paisius of Sihastria and Sihla

Η αγία Θεοδώρα της Σύχλας, που την τάιζαν τα πουλιά
Έργα Ρουμάνων Πατέρων από τις εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη
Ρουμάνοι νεομάρτυρες και ομολογητές επί αθεϊστικού καθεστώτος: Μέρος α΄, Μέρος β΄, αγγλικά (The anti-human)

Άγιοι της Ρουμανίας
Γεροντάδες και "κρυφοί" ασκητές στη Ρουμανία


Η κοίμηση του μεγάλου γέροντα και ομολογητή της Ρουμανίας π. Ιουστίνου Πίρβου (16.6.2013)
Γεράσιμος ο Ρουμάνος, ο κατά Χριστόν σαλός
Πώς βρέθηκε το λείψανο άγνωστου αγίου στο λιθόστρωτο της μονής Νεάμτς Ρουμανίας


Οι άγιοι Γέροντες Κλεόπας Ελίε και Αρσένιος Μπόκα
Ο μεγάλος άγιος της Γεωργίας Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής († 1995)
Hardest of the Hardcore - The story of John the Romanian