ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2022

Ὁ ἅγιος νέος ἱερομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Φιλούμενος ὁ Κύπριος (29 Νοεμβρίου): Ἡ ἀπαρχὴ τῶν τοῦ Χριστοῦ μαρτύρων τῆς «Νέας Ἐποχῆς»

Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου

Περίβλεπτος

O άγιος Φιλούμενος στο Φρέαρ του Ιακώβ
Ὁ ἔνδοξος νέος ἱερομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Φιλούμενος, ὁ Θεῷ πεφιλημένος καὶ τὸν Θεὸν φιλήσας σφόδρα, τὸ νεοφανὲς καύχημα τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ὁ φύλακας Ἁγίων Τόπων καὶ τηρητὴς ἁγίων τρόπων, ἡ ἔνθεος ἀπαρχὴ τῶν μαρτύρων τῶν ἐσχάτων χρόνων, ἦταν γέννημα καὶ θρέμμα τῆς ἁγιοτόκου νήσου Κύπρου.

Ὁ κατὰ κόσμον Σοφοκλῆς Ὀρουντιώτης γεννήθηκε στὶς 15 Ὀκτωβρίου τοῦ ἔτους 1913 στὴν ἐνορία τοῦ Ἁγίου Σάββα στὴ Λευκωσία, ἀλλὰ ἕλκει τὴν καταγωγή του ἀπὸ τὸ χωριὸ Ὀροῦντα τῆς Μητροπολιτικῆς Περιφέρειας Μόρφου.

Γόνος εὐλαβῶν γονέων καὶ τὸν Θεὸν φοβουμένων —τοῦ Γεωργίου καὶ τῆς Μαγδαληνῆς Χασάπη— καὶ «ὑποτακτικὸς» τῆς εὐλογημένης γιαγιᾶς του Ἀλεξάνδρας, ὁ ἅγιος Φιλούμενος μυήθηκε ἀπὸ πολὺ νωρὶς σ’ ἕνα μοναχικὸ τυπικὸ ζωῆς. Παιδιόθεν ἔμαθε νὰ προσεύχεται, νὰ νηστεύει, νὰ ἐκκλησιάζεται καὶ νὰ μελετᾶ τὴν Ἁγία Γραφή, τὰ συναξάρια καὶ τοὺς βίους τῶν ἁγίων. Ἰδιαίτερα τοῦ ἄρεσε νὰ διαβάζει τὸν βίο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Καλυβίτου, τοῦ ὁποίου ἡ βιοτὴ τόσο τὸν εἶχε θέλξει, ὥστε ἄναψε μέσα του ἔντονη τὴν ἐπιθυμία νὰ ἀναχωρήσει ἐκ τοῦ κόσμου γιὰ νὰ ζήσει τὴν κατὰ Θεὸ μοναχικὴ ζωή.
Ἔτσι, τὸ καλοκαίρι τοῦ 1927, μαζὶ μὲ τὸν δίδυμο ἀδελφό του Ἀλέξανδρο (τὸν μετέπειτα ἱερομόναχο Ἐλπίδιο), ἐγκατέλειψαν τὸ πατρικό τους σπίτι καὶ μετέβησαν στὴν παλαίφατη καὶ περιώνυμη Μονὴ τοῦ Σταυροβουνίου, ὅπου κοινοβίασαν καὶ παρέμειναν γιὰ 5 χρόνια, ὑποτασσόμενοι «ἐν παντὶ» στὸν τότε ἡγούμενο, ἐνάρετο Γέροντα Βαρνάβα.

Τὸ 1934 —Θεοῦ τῇ νεύσει— τὰ δύο εὐλογημένα τοῦτα ἀδέλφια, μετὰ ἀπὸ διετὴ ἀνάρρωση ἕνεκα ἀσθένειας, ἀναχωροῦν ἀπὸ τὴν τροφὸ Μονὴ Σταυροβουνίου καὶ μεταβαίνουν στὰ Ἱεροσόλυμα, γιὰ νὰ ἐγγραφοῦν στὸ ἐκεῖ Γυμνάσιο τοῦ Πατριαρχείου. Στὸν τρίτο χρόνο φοίτησής τους στὸ Γυμνάσιο, ὁ Σοφοκλῆς καὶ ὁ Ἀλέξανδρος κείρονται μοναχοὶ ἀπὸ τὸν τότε Πατριάρχη Τιμόθεο Θέμελη, μετονομασθέντες σὲ Φιλούμενο καὶ Ἐλπίδιο, ἀντιστοίχως. Λίγους μῆνες μετά, χειροτονήθηκαν καὶ διάκονοι. Τὸ 1943 ὁ Φιλούμενος χειροτονήθηκε πρεσβύτερος καὶ ἕξι χρόνια ἀργότερα ἔλαβε καὶ τὸ ὀφφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτη.

Ἐνῶ ὁ ἀδελφός του Ἐλπίδιος, μετὰ ἀπὸ πολυποίκιλη εὐδόκιμη διακονία στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἀναχώρησε ἀπὸ τὴν Ἁγία Γῆ, ἀκολουθώντας μία εὐλογημένη πορεία διακονίας σὲ πολλοὺς τόπους καὶ χῶρες, ὁ ἅγιος Φιλούμενος, ἀποφοιτώντας ἀπὸ τὴ Σχολὴ τοῦ Πατριαρχείου, παρέμεινε στοὺς Ἁγίους Τόπους, ὅπου ὑπηρέτησε εὐδοκίμως, ὡς μέλος τῆς Ἁγιοταφικῆς ἀδελφότητας, ἐπὶ 45 συνεχῆ χρόνια. Διακόνησε ὡς ἡγούμενος σὲ διάφορα προσκυνήματα —στὴν Τιβεριάδα, στὴν Ἰόππη, στὴ Μονὴ τοῦ Ἀρχαγγέλου, στὴ Ραμάλλα, στὸν Ἀββᾶ Θεοδόσιο, στὸν Προφήτη Ἠλία, στὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακὼβ— ἀπ’ ὅπου ὑπηρέτησε μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ πόνο τὸ ἑκάστοτε ποίμνιό του.

Ὁ κόσμος, καὶ κυρίως οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι, μὲ τοὺς ὁποίους συναναστρεφόταν καθημερινά, στηρίζοντάς τους πνευματικὰ καὶ ὑλικά, τὸν ἀγαποῦσαν καὶ τὸν σέβονταν. Πολλοὶ μάλιστα τὸν εὐλαβοῦνταν ὡς ἄνθρωπο ὁσιακῆς βιοτῆς, ἀφοῦ ἀπὸ πολὺ νωρὶς ἀπέκτησε τὴ φήμη ἑνὸς ἐξαιρετικοῦ ἱερομονάχου καὶ πνευματικοῦ.

Ἡ ζωή του ἦταν ἁπλὴ καὶ ταπεινή, σύμφωνη, ὅσο ἦταν δυνατόν, μὲ τὸ αὐστηρὸ μοναχικὸ τυπικό, ποὺ παρέλαβε ὡς παρακαταθήκη ἀπὸ τοὺς πρώτους πνευματικούς του πατέρες στὸ Σταυροβούνι. Συνέβη καὶ μὲ τὸν ἅγιό μας αὐτό, ποὺ λένε τὰ πατερικὰ κείμενα, ὅτι δηλαδὴ ἡ πρώτη «βαφὴ» στὴν πνευματικὴ ζωὴ παραμένει ἀνεξίτηλη. Ὁ ἴδιος ἦταν πολὺ αὐστηρὸς νηστευτής• συνήθως ἔτρωγε ἐλάχιστα καὶ χωρὶς νὰ ἔχει ἀπαιτήσεις γιὰ τὸ εἶδος τοῦ φαγητοῦ. Τὸ ἴδιο αὐστηρὸς ἦταν καὶ στὸ θέμα τῆς προσευχῆς καὶ τῆς τέλεσης τῶν Ἀκολουθιῶν. Στὶς Ἀκολουθίες, μάλιστα κατὰ τὸ διάστημα ποὺ ὑπηρέτησε ὡς Τυπικάρης στὸν μοναστηριακὸ ναὸ τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης, ἤθελε τὸ τυπικὸ καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ τάξη νὰ τηροῦνται μὲ πολλὴ ἀκρίβεια.

Ἀγαποῦσε ἰδιαίτερα τὴ μελέτη —γι’ αὐτὸ καὶ ἦταν καλὰ καταρτισμένος θεολογικὰ— καὶ τοῦ ἄρεσε νὰ διηγεῖται κομμάτια ἀπὸ τὰ βιβλία ποὺ διάβαζε στοὺς προσκυνητὲς ποὺ τὸν ἐπισκέπτονταν. Πολλὲς φορὲς τοῦ εἶχαν προτείνει νὰ φύγει ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ σπουδάσει καὶ ἐπιστρέφοντας νὰ ἀνεβεῖ σὲ μιὰ ψηλότερη ἐκκλησιαστικὴ τάξη. Ὁ ἅγιος ὅμως πάντοτε ἀρνιόταν, ἀφοῦ ὁ μόνος του πόθος ἦταν νὰ ἐκπροσωπεῖ θεάρεστα τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων στὶς ποικίλες διακονίες ποὺ τοῦ ἀνέθετε, παραμένοντας ὑπόδειγμα μοναχοῦ καὶ κληρικοῦ.

Τὸ τελευταῖο προσκύνημα, στὸ ὁποῖο διορίστηκε, ἦταν τὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ. Ἐκεῖ εἶχε νὰ ἀντιμετωπίσει πολλὲς δυσκολίες, γιατὶ συχνὰ τὸν ἐπισκέπτονταν φανατικοὶ Σιωνιστές, ἀπαιτώντας νὰ ἀφαιρέσει τὶς εἰκόνες καὶ τὸν Σταυρὸ ἀπὸ τὸν ναό. Πολλὲς φορὲς μάλιστα τὸν ἀπειλοῦσαν ὅτι θὰ τὸν σκότωναν ἂν δὲν ἔφευγε ἀπὸ τὸ προσκύνημα, ἀλλὰ αὐτὸς εἶχε πάρει τὴν ἀπόφαση νὰ παραμείνει ἐκεῖ, ὅ,τι καὶ ἂν συνέβαινε.

Τὸ ἀπόγευμα τῆς 29ης Νοεμβρίου τοῦ 1979, μέρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία μᾶς τιμᾶ τὴ μνήμη τοῦ παλαιοῦ ἁγίου μάρτυρος Φιλουμένου τοῦ ἐν Ἀγκύρᾳ, μαρτυρήσαντος ἐν ἔτει 270, «ἄγνωστοι» εἰσῆλθαν στὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακὼβ καὶ ἐπιτέθηκαν στὸν ἅγιο. Τὸν σκότωσαν, κτυπώντας τον μὲ τσεκούρι στὸ πρόσωπο, στὰ χέρια καὶ στὰ πόδια. Στὴ συνέχεια βεβήλωσαν τὴν ἐκκλησία, ἐνῶ, φεύγοντας, ἔριξαν καὶ μιὰ χειροβομβίδα, καταστρέφοντας τὸν ἐσωτερικὸ χῶρο σχεδὸν ὁλοσχερῶς.

Τὸ σκήνωμα τοῦ ἁγίου μεταφέρθηκε γιὰ νεκροψία στὸ Τὲλ Ἀβὶβ καὶ παρόλο ποὺ οἱ ἀρχὲς τὸ ἔδωσαν στοὺς πατέρες τοῦ Πατριαρχείου μετὰ ἀπὸ πέντε μέρες, δὲν παρουσίαζε νεκρικὴ ἀκαμψία, ἀλλὰ ἦταν μαλακὸ καὶ εὐλύγιστο, σὰν νὰ ἦταν ἐν ζωῇ.

Ἡ κηδεία τοῦ μάρτυρος ἔγινε στὸν ναὸ τῆς Ἁγίας Θέκλας στὶς 4 Δεκεμβρίου τοῦ 1979, παρόντων τῶν Ἁγιοταφιτῶν πατέρων, συγγενῶν τοῦ ἁγίου καὶ πλήθους κόσμου, ὄχι μόνον Ὀρθοδόξων, ἀλλὰ καὶ ἑτεροδόξων καὶ μουσουλμάνων. Ἀκολούθησε ἡ ταφή του στὸ κοιμητήριο τῆς Ἁγιοταφικῆς ἀδελφότητας στὴν Ἁγία Σιών.

Τέσσερα χρόνια μετὰ τὴ μαρτυρικὴ τελείωση τοῦ ἁγίου Φιλουμένου, στὶς 30 Νοεμβρίου τοῦ 1983, λήφθηκε ἡ ἀπόφαση ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο νὰ γίνει ἡ ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων του. Ὅσοι ἦταν παρόντες ὅμως στὴν ἐκταφή του, βρέθηκαν μπροστά σὲ ἕνα θαυμαστὸ γεγονός: Ὅταν ἀνοίχθηκε ὁ τάφος, τὸ σῶμα τοῦ μάρτυρος ἦταν ἄφθορο καὶ εὐωδιάζον, ὡς ἄνωθεν ἐπισφράγιση τῆς ἔνταξής του «ἐν σκηναῖς Ἁγίων».

Στὴ συνέχεια ξανακλείστηκε ὁ τάφος καὶ ἄνοιξε ξανὰ στὶς 26 Δεκεμβρίου τοῦ 1984. Τὸ σκήνωμα τοῦ π. Φιλουμένου βρέθηκε καὶ πάλι νὰ εὐωδιάζει καὶ νὰ διατηρεῖ μερικὴ ἀφθαρσία. Τότε, οἱ Ἁγιοταφίτες τὸ τοποθέτησαν στὸ Ἱερὸ Βῆμα τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Σιών. Στὶς μέρες μας ἔχει ὁλοκληρωθεῖ στὸν τόπο μαρτυρίου τοῦ ἁγίου περικαλλὴς τρίκλιτος ναός, τοῦ ὁποίου τὸ ἕνα κλίτος εἶναι ἀφιερωμένο στὸ ὄνομά του. Ἐκεῖ μεταφέρθηκε τὸ 2008 καὶ τὸ χαριτόβρυτο σκήνωμά του. Σ’ αὐτὸ προστρέχουν καὶ πολλοὶ ποὺ εὐλαβοῦνται τὸν ἅγιο —ὄχι μόνον Ὀρθόδοξοι, ἀλλὰ καὶ ἑτερόδοξοι, ἀκόμη καὶ μουσουλμάνοι— ζητώντας τὶς πρὸς τὸν Κύριον πρεσβεῖες του. Στὶς 29 Νοεμβρίου τοῦ 2009 ἔγινε ἀπὸ τὴ Σύνοδο τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων καὶ ἡ ἐπίσημη διακήρυξη τῆς ἁγιότητος τοῦ εὐκλεοῦς νέου ἱερομάρτυρος Φιλουμένου. Γιὰ περισσότερα βιογραφικὰ στοιχεῖα καὶ μερικὲς ἀπὸ τὶς πολλὲς θαυμαστὲς παρεμβάσεις τοῦ ἁγίου παραπέμπουμε τοὺς φιλάγιους ἀναγνῶστες στὴν πρόσφατη ἐξαίρετη καὶ ἄρτια ἔκδοση «Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Φιλούμενος ὁ Κύπριος» τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Ὀρούντης τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Μητροπολιτικῆς περιφερείας (Κύπρος, 2013). Μία μόνο θαυμαστὴ πρόρρηση τοῦ ἁγίου θὰ παραθέσω στὴν ἀγάπη σας, πρὶν μεταβῶ στὴ δεύτερη ἑνότητα τοῦ παρόντος κειμένου.

Τὸ 1978, ὁ ἅγιος Φιλούμενος, ἕνα ἔτος πρὶν ἀπὸ τὸ μαρτυρικό του τέλος, ἔτυχε νὰ συνοδεύει ἕνα λεωφορεῖο μὲ προσκυνητές. Τότε συνέβη καὶ ἕνα ἐνδιαφέρον περιστατικό, τὸ ὁποῖο διασώζει ὁ Ἁγιοταφίτης μοναχὸς Παντελεήμων.

«Ὅταν ἤμουν ἀκόμα λαϊκός», ἀναφέρει, «ἦρθα ὡς προσκυνητὴς στὰ Ἱεροσόλυμα, μὲ τὸν κ. Δημήτρη Παναγόπουλο, τὸν γνωστὸ μακαριστὸ λαϊκὸ ἱεροκήρυκα. Τὶς μέρες ποὺ ἤμασταν ἐδῶ, ξεναγὸς στὸ δικό μας λεωφορεῖο ἦταν ὁ ἅγιος Φιλούμενος. Τὴ μέρα, λοιπόν, ποὺ θὰ ἐπισκεπτόμασταν τὸ Ὄρος Θαβώρ, μόλις πήραμε τὸ δρόμο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο φαίνεται ἡ εὐρύτερη ἐκεῖ περιοχή, μᾶς εἶπε: ‘‘Παιδιά μου, θὰ σᾶς πῶ κάτι, τὸ ὁποῖο ἐσεῖς θὰ ζήσετε, ἀλλὰ ἐγὼ δὲν θὰ ζῶ γιὰ νὰ τὸ δῶ. Μέχρι ἐδῶ (στὸν κάμπο δηλαδὴ τοῦ Θαβώρ), θὰ ἔρθει ὁ ρωσικὸς στρατός. Θὰ κατέβει ἀπὸ τὸν Καύκασο καὶ θὰ κάνει πολλὲς καταστροφές. Ὁ σκοπός του θὰ εἶναι νὰ φτάσει στὰ Ἱεροσόλυμα, ἀλλὰ ἐδῶ θὰ σταματήσει• δὲν θὰ ἐπιτρέψει ὁ Θεὸς νὰ πᾶνε παρακάτω.’’ Αὐτό, πιστεύω, ἦταν μία ἀποκάλυψη, ποὺ ἔδωσε ὁ Θεὸς στὸν ἅγιο ἐκείνη τὴ συγκεκριμένη μέρα, μιὰ καὶ ὁ ἴδιος ἦταν αὐστηρὰ ὀλιγολόγος καί, ὅταν μιλοῦσε, μιλοῦσε μόνο γιὰ νὰ ὁδηγήσει τοὺς ἀνθρώπους στὸν Χριστό.»

Τὸ μαρτύριο τοῦ ἁγίου Φιλουμένου στὶς μέρες μας ἀποκτᾶ ἰδιαίτερη σημασία, γιατί, κατὰ κάποιον τρόπο, προεικονίζει τὸ μέλλον μας. Ἕνα μέλλον, ποὺ ὁριοθετεῖται ἀπὸ τὰ παγκόσμια γεγονότα ποὺ ζοῦμε, τῶν πολιτικῶν, τῶν γεωστρατηγικῶν, τῶν κοινωνικῶν, τῶν οἰκονομικῶν ἀλλαγῶν καὶ τῶν βιαίων ἀνατροπῶν ποὺ συμβαίνουν σὲ ὅλο τὸν κόσμο, εἰδικὰ στὴν περιοχή μας, τὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, καὶ τὴν εὐρύτερη Ἀνατολή. Ἕνα μέλλον, ποὺ τροχιοδρομεῖ ἡ «Νέα Τάξη Πραγμάτων», πάντοτε ἀσφαλῶς μέσα στὸ πλαίσιο τῆς Θείας Πρόνοιας καὶ παραχώρησης, γιὰ νὰ ἐπιβάλει τὴν ὁλοκλήρωση πραγμάτωσης τῆς ἤδη ἀρξαμένης «Νέας Ἐποχῆς».

Ὅλοι στὴν ἐποχή μας εἴμαστε δέκτες ποικίλων πειρασμῶν, πληροφοριῶν καὶ μηνυμάτων, ποὺ μᾶς ἔρχονται ἀπὸ παντοῦ, τὰ ὁποῖα πολλὲς φορὲς ἀδυνατοῦμε νὰ φιλτράρουμε καὶ νὰ ἀξιολογήσουμε ἐπαρκῶς, ἰδιαιτέρως πνευματικῶς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δημιουργεῖται μεγάλη σύγχυση κι ἀνησυχία μέσα στὴ ζωή μας. Ἕνας μεγάλος σύγχρονος Γέροντας τῆς Κύπρου, πρὶν 30 περίπου χρόνια, ἀνέφερε προφητικὰ σὲ προσκυνητὲς ὅτι, μετὰ τὴν ἀνησυχία ποὺ ἤδη τότε εἶχε ἀρχίσει νὰ κατέχει τοὺς ἀνθρώπους, θὰ ἔρθει ἡ ἀπελπισία! Κι αὐτὸ ἤδη τὸ ζοῦμε καὶ τὸ βλέπουμε στὰ πρόσωπα πολλῶν ἀνθρώπων. Ἂν εἶναι κάτι, ποὺ χαρακτηρίζει τὴν ἐποχή μας, εἶναι ἡ πλήρης ἄγνοια, ἡ ἀδιαφορία καὶ ὁ ἐγκλωβισμὸς πολλῶν ἀνθρώπων στὴν πλάνη τῆς πρόσκαιρης ζωῆς, τῆς ἐνστικτώδους βιοτικῆς μέριμνας, ποὺ στερεῖται νοήματος καὶ αἰώνιας προοπτικῆς.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Φιλούμενος κι ὅλοι οἱ ἅγιοι διαχρονικά, μᾶς ὑπενθυμίζουν τὴν αἰώνια ζωή, τὴν αἰώνια κοινωνία μὲ τὸν Δημιουργό μας κι ὅτι ζωὴ χωρὶς τὸν Χριστό, εἶναι μιὰ ἄ-χαρη ζωή, ζωὴ δηλαδὴ χωρὶς θεία Χάρη. Μᾶς φανερώνουν μὲ τὸν βίο τους τὴν Ἀνάσταση καὶ τὴ ζωὴ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, τοῦ αἰωνίου μέλλοντός μας. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ βιοτὴ τῶν ἁγίων ἀποτελεῖ, γιὰ μᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, τὸν ὁδοδείκτη ποὺ μᾶς προσανατολίζει ὅταν χανόμαστε καὶ παρεκκλίνουμε τῆς πορείας γιὰ τὴν ὁποία κληθήκαμε, τῆς ὁμοίωσής μας δηλαδὴ μὲ τὸν Θεό. Ἰδιαιτέρως δὲ στὴν ἐποχή μας, θὰ πρέπει νὰ μελετᾶμε τοὺς βίους τῶν ἁγίων καὶ νὰ παραδειγματιζόμαστε ἀπὸ τὸ μαρτυρικό τους φρόνημα, γιατὶ ἐμεῖς καὶ τὰ παιδιά μας πιθανὸν νὰ ζήσουμε γεγονότα καὶ καταστάσεις, ποὺ μόνο ἡ ἐμπιστοσύνη καὶ ἡ πίστη στὸν Θεὸ θὰ εἶναι ἱκανὴ νὰ ἀντιμετωπίσει.

Στὸν αἰώνα ποὺ εἰσήλθαμε, ὅλο καὶ πιὸ πολὺ αἰσθανόμαστε τὴν ἐξάπλωση τοῦ κακοῦ, καὶ καθημερινῶς γινόμαστε μάρτυρες αὐτῆς τῆς «Νέας Τάξης Πραγμάτων». Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ εἶναι σὰν νὰ ζοῦμε ἀνάμεσα σὲ μυλόπετρες, σὲ μιὰ ἐτσιθελικὴ ἐπιβολὴ ἐννοιῶν, λόγων, πράξεων καὶ νοοτροπιῶν, ποὺ ὑποβιβάζουν τὸν ἄνθρωπο σὲ ὑπάνθρωπο καὶ καταργοῦν τὸ πρόσωπο του, εἴτε μὲ τὴ βία, εἴτε ἐντέχνως.

Ὁ εἰκοστὸς αἰώνας χαρακτηρίστηκε ὡς αἰώνας τῆς ἐκκοσμίκευσης καὶ τῆς ἀδιαφορίας γιὰ τὰ τῆς πίστεως. Κατὰ τὴ διάρκειά του, φαινόταν ἀπολύτως λογικὸ νὰ ὁδηγοῦνται στὸν θάνατο ἑκατομμύρια ἀνθρώπων, ἐν ὀνόματι μεγάλων ἰδεῶν, ὅπως τὸ ἔθνος, ἡ φυλή, ὁ σοσιαλισμός, ἐνῶ τὸ νὰ θυσιάσει κάποιος τὴ ζωή του ὑπὲρ τῆς πίστεως φάνταζε τελείως ἀναχρονιστικὸ καὶ παρωχημένο. Ἡ λέξη «μαρτύριο» στὴ Δύση παρέπεμπε σὲ ἄλλους αἰῶνες, στοὺς διωγμοὺς τῆς ρωμαϊκῆς, τῆς ὀθωμανικῆς, ἡ ὅποιας ἄλλης περασμένης ἐποχῆς. Καί, ὅμως, στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση, κατὰ τὸ πρῶτο κυρίως μισὸ τοῦ 20οῦ αἰώνα, ἀναδείχθηκαν ἑκατόμβες ἁγίων τοῦ Χριστοῦ μαρτύρων.

Ἐνῶ λοιπὸν ὁ ἀναστατωμένος αὐτὸς αἰώνας πλησίαζε στὴ λήξη του, ἔχοντας ἤδη ἐφεύρει κάθε λογῆς «ὄπιο» πρὸς ἀντικατάσταση τῶν θρησκειῶν καὶ προτιμώντας σαφῶς ὁποιαδήποτε ἰδέα ἀπὸ τὸ Πρόσωπο τοῦ ζῶντος Θεοῦ, 21 χρόνια πρὶν ἀπὸ τὸ κλείσιμο τῆς δεύτερης χιλιετίας, ὁ ἀρχιμανδρίτης Φιλούμενος μαρτυρικῶς τελειοῦται εἰς τὸ ἱερὸν προσκύνημα τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακώβ, ἑβδομηκοντάκις διὰ πελέκεως τὴν κεφαλὴν πληγεὶς ὑπὸ φανατικοῦ Ἑβραίου. Ἡ εἴδηση τοῦ μαρτυρίου του τὸ 1979 πέρασε στὰ ψιλὰ καὶ δὲν φάνηκε νὰ ταράζει τὰ νερὰ τῆς ἀδιαφορίας τοῦ αἰῶνος, οὔτε καὶ νὰ ἀπασχολεῖ τὰ πολυάσχολα μυαλά: Μιὰ ἀκόμα δολοφονία σὲ μιὰ ταραγμένη περιοχή, ἴσως μιὰ πράξη πολιτικοῦ ἀκτιβισμοῦ.

Γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅμως, «τὴν στολισαμένην ὡς πορφύραν καὶ βύσσον τὰ αἵματα τῶν ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ μαρτύρων» τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ἀνέκαθεν γνωρίζει καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ μὴν ξεχνᾶ τὴ σημασία καὶ τὴ βαρύτητα τοῦ μαρτυρίου, δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ ὑπάρχει παρερμηνεία τοῦ γεγονότος: Ὁ θάνατος τοῦ ἁγίου Φιλουμένου, ὅπως καὶ ἡ βιοτή του, ἦταν ὁμολογία πίστεως, ὁμολογία αἵματος, σ’ ἕναν τόπο ὅπου ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εὐδόκησε νὰ ἀποκαλύψει ἀπερίφραστα στὸν κόσμο ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ζῶντος. Ὁ ἱερομάρτυς Φιλούμενος, σχεδὸν δύο χιλιάδες χρόνια μετὰ ἀπὸ τὸ μαρτύριο τοῦ ἰδίου τοῦ Κυρίου, Τὸν ἀκολουθεῖ στὸν σταυρό, ἀναφαινόμενος ὡς ὁλόλαμπρος ἀστὴρ στὸ πολύφωτο στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας.

Μὲ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο τοῦ Φιλουμένου, λοιπόν, ἡ ἐπὶ γῆς καὶ στρατευομένη Ἐκκλησία χάνει ἕνα Σταυροβουνιώτη, ἕνα Ἁγιοταφίτη, ἕνα Κύπριο. Ἀλλ᾽ ἡ ἐν οὐρανοῖς καὶ θριαμβεύουσα κερδίζει ἕνα οἰκουμενικὸ καὶ ὑπέρχρονο ἅγιο, ὁ ὁποῖος πρεσβεύει ὑπὲρ πάντων στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων.

Σήμερα βρισκόμαστε ἀντιμέτωποι μὲ τὸ φανατικὸ Ἰσλάμ, τοῦ ὁποίου οἱ ταγοὶ κυκλοφοροῦν χάρτες κατάληψης ὅλης τῆς Εὐρώπης καὶ συνεχίζουν τὸν ἱερὸ πόλεμο κατὰ τῶν «ἀπίστων», τῶν χριστιανῶν. Καθημερινά, ἀντιμετωπίζουμε τὴν «ἐπιθετικὴ ἐκκοσμίκευση», τὴν κοσμοθεωρία τοῦ ἀθεϊσμοῦ καὶ τοῦ ἀγνωστικισμοῦ, ποὺ οἱ ἐκπρόσωποί της στὴ Δύση ἐπιβάλλουν στὰ κράτη καὶ στόχο ἔχει νὰ διαχωρίσει τὸ κράτος καὶ τὴν κοινωνία ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ πίστη, ἀφαιρώντας της τὴ δημόσια ἔκφραση καὶ τὸν λόγο, εἰδικὰ στὴν Παιδεία, καὶ ὑποβαθμίζοντάς την σὲ ἰδιωτικὴ καὶ ἀτομικὴ ὑπόθεση. Ὁ Δυτικὸς κόσμος σήμερα ὁδηγεῖται στὴν ἀθεΐα, ἀκόμη κι ὅταν δηλώνει πίστη στὸν Χριστό.

Ὅλα αὐτὰ κι ἄλλα πολλὰ περιέχονται στὴν πολιτικὴ τῆς «Νέας Τάξης Πραγμάτων», ποὺ προαναφέραμε, ἡ ὁποία οἰκοδομεῖ τὴν παγκόσμια κυβέρνηση ποὺ θὰ ἐλέγχει οἰκονομικά, πολιτικὰ καὶ κοινωνικὰ ὅλους τοὺς λαούς, μὲ τὸ μυστικὸ χρῆμα. Πολλοὶ εἶναι οἱ μελετητές, ποὺ πίσω ἀπὸ ὅλα αὐτὰ βλέπουν τὸν «Σιωνισμό», ποὺ ἀργὰ καὶ σταθερὰ προετοιμάζει τὸ ἔδαφος ποὺ θὰ διεκδικήσει ἐν καιρῷ τὴ λατρεία ἑνὸς ψευτοθεοῦ, τοῦ Ἀντιχρίστου!

Μπορεῖ ὁ λόγος αὐτὸς σήμερα νὰ ἀκούγεται παράκαιρος, ἀναχρονιστικός, ἴσως καὶ συντηρητικὸς στὰ αὐτιὰ κάποιων, ὑπερβολικὸς ἡ συνωμοσιολογικός, ἀλλὰ τὸ μαρτύριο τοῦ ἁγίου Φιλουμένου, οὔτε συνωμοτικὸ ἦταν, οὔτε ὑπερβολικό, ἀλλὰ ἄκρως πραγματικό. Ὁ ἅγιός μας δολοφονήθηκε ἐν ψυχρῷ ἀπὸ Ἑβραίους Σιωνιστὲς στὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, οἱ ὁποῖοι δὲν ἤθελαν νὰ λειτουργεῖται καὶ νὰ δοξάζεται ἐκεῖ ὁ Τριαδικὸς Θεός. Κι αὐτὸ τὸ γνώριζε, ἀφοῦ μία ἑβδομάδα πρὶν ἀπὸ τὸ μαρτύριό του, ποὺ συνέβη τὴν 29η Νοεμβρίου μὲ τὸ νέο ἡμερολόγιο, τὴν ἡμέρα ποὺ ἑορτάζει ὁ μάρτυς Φιλούμενος τῶν παλαιῶν χρόνων, πῆγε νὰ πάρει πρόσφορα γιὰ τὶς Λειτουργίες ποὺ ἔκανε τὶς καθημερινές, ἀπὸ ἕνα μοναστήρι, τὸ ὁποῖο ἔχει Κύπριες μοναχές, αὐτὸ τοῦ Ἁγίου Λαζάρου στὴ Βηθανία. Ἐκεῖ εἶχε ἕνα φίλο, τὸν μακαριστὸ πατέρα Θεοδόσιο, κι αὐτὸς ἄνθρωπος ἐνάρετος. «Ἦρθε στὸ μοναστήρι», ἀναφέρει ἡ ἀδελφὴ Μητροδώρα, «καὶ ζήτησε ἕνα πρόσφορο, γιὰ νὰ κάνει λειτουργία.» «Πῶς πᾶς, πάτερ Φιλούμενε;», τὸν ρώτησε ὁ πατὴρ Θεοδόσιος. «Τί νὰ κάνω, Γέροντα», τοῦ λέει, «ἐκεῖ οἱ Ἑβραῖοι μὲ ἀπειλοῦν, ὅτι θὰ μὲ σκοτώσουν. Ἂς μὲ σκοτώσουν. Τί νὰ κάνω ἄλλο; Ἕνα μαρτύριο θὰ μᾶς σώσει.»

Ὁ δὲ σημερινὸς τολμηρὸς φύλακας τοῦ Φρέατος, ὁ πατὴρ Ἰουστίνος, μοῦ εἶπε κάποτε: «Δεσπότη μου, γιὰ νὰ μείνω ἐκεῖ, ἔχω ἕξι σκύλους». Γιὰ τὸν φόβο του ἀπὸ φανατικοὺς Ἑβραίους, ἀπὸ κλέπτες, ἀπὸ ἀκραίους ἰσλαμιστὲς Παλαιστινίους καὶ γιὰ πολλοὺς ἄλλους λόγους. Καὶ τὸν ρώτησα: «Πόσους σκύλους εἶχε ὁ πατὴρ Φιλούμενος;» Καὶ μοῦ ἀπάντησε: «Εἶχε τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.»

Ἄρα, τὸ μαρτύριο τοῦ ἁγίου μας ἦταν ἐν ἐπιγνώσει, δὲν ἦταν ἀτύχημα, οὔτε δολοφονία. Ὄχι, ἦταν μαρτύριο. Μαρτύριο, ποὺ συνεχίζει τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ θεωρεῖ τὸ μαρτύριο αὐτὸ ὡς μίμηση τοῦ πάθους τοῦ «Πρωτομάρτυρος» Χριστοῦ, κι ὡς προϋπόθεση σωτηρίας καὶ αἰωνίου κοινωνίας μὲ τὸν Ζῶντα Θεό. Ὁ Σύριος ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, ὁ δεύτερος ἐπίσκοπος τῆς Ἀντιοχείας, μαθητὴς τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Θεολόγου, ποὺ μαρτύρησε τὸ 117 καὶ ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τὴ μνήμη του στὶς 20 Δεκεμβρίου, ἀρνούμενος νὰ διασωθεῖ, ὅπως τὸν προέτρεπαν οἱ χριστιανοί, σὲ ἐπιστολή του στοὺς χριστιανοὺς τῆς Ρώμης λέει: «ἐπιτρέψατέ μοι μιμητὴν εἶναι τοῦ πάθους τοῦ Θεοῦ μου» (Ῥωμ. 6, 3).

Τὸ μαρτύριο τοῦ ἁγίου Φιλουμένου ἀποτελεῖ ἕνα ὁρόσημο μέσα στὸν χρόνο τοῦ κόσμου. Σηματοδοτεῖ τὴ λήξη τοῦ αἰώνα τῆς ἀδιαφορίας καὶ τῆς χλιαρότητας καὶ τὴν ἔναρξη μιᾶς ἐποχῆς, ὅπου ὅλα πιὰ θὰ τίθενται καθαρὰ σὲ ὅρους πνευματικούς. Ἐκεῖνοι, ποὺ ἔδωσαν ἑβδομήντα τσεκουριὲς στὸ κεφάλι τοῦ μάρτυρος, δὲν εἶχαν κίνητρα πολιτικά, δὲν ἦταν ἄθεοι, οὔτε κοινοὶ κακοποιοί, ποὺ πῆγαν γιὰ νὰ κλέψουν. Ἔκαναν ὅ,τι ἔκαναν στὸ ὄνομα τῆς θρησκείας, ἐπικαλούμενοι τὸν «θεό». Πιθανὸν μάλιστα νὰ ἔκαναν καὶ τὶς νενομισμένες προσευχές τους πρὶν τὸν ἀνόσιο φόνο, νὰ τέλεσαν τὰ «θρησκευτικά τους καθήκοντα». Καθόλου ἀπίθανο δέ, νὰ θεωροῦν ἀκόμα πὼς τὸ ἀνοσιούργημά τους συνιστᾶ ἐπίσης «μαρτυρία πίστεως», πὼς εἶναι ἡ προσωπική τους συμβολὴ στὸν ἱερὸ πόλεμο ἐνάντια στὸ κακό. Καί, ὅπως τὸ ἐξέφρασε τὸ πανάγιο στόμα τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ: «ἀλλ᾽ ἔρχεται ὥρα, ἵνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ» (Ἰω. 16,2).

Μὲ ὅσα βλέπουμε νὰ συμβαίνουν σήμερα σ’ ὅλη τὴν Ἀνατολή, τὴν Ἀσία, τὴν Ἀφρική, ἀκόμα καὶ στὴν Εὐρώπη, σκεφτόμαστε πὼς τὸ μαρτύριο τοῦ ἁγίου Φιλουμένου ἦταν κατὰ κάποιο τρόπο ἕνα προοίμιο μιᾶς νέας μαρτυρικῆς ἐποχῆς. Στὸν νέο αἰώνα μας, ὁ διωγμὸς τῆς Ἐκκλησίας τείνει πλέον νὰ λάβει μαζικὲς διαστάσεις, παραβαλλόμενος σὲ μερικὲς περιπτώσεις, ὅπως στὴ γειτονικὴ Συρία, μὲ τοὺς διωγμοὺς τῶν πρώτων αἰώνων. Ἡ ψευδαίσθηση τῆς ἀνεξιθρησκείας, ποὺ πρὸς στιγμὴν καλλιέργησε ἡ Δύση ἐν ὀνόματι τῆς κατανάλωσης, κατέρρευσε μὲ πάταγο. Σήμερα βλέπουμε στὶς τηλεοράσεις νὰ κόβουν κεφάλια, μὲ τὶς ἴδιες πάντα ἰαχὲς ἐν ὀνόματι τοῦ «μόνου θεοῦ». Ὁ 21ος αἰώνας λοιπόν, συνεχίζει νὰ εἶναι αἰώνας μαρτυρίου κι ὁμολογίας γιὰ ἐμᾶς τοὺς χριστιανούς. Ἤδη τὰ γεγονότα στὴ Συρία καὶ στὸ Ἰράκ, ὅπου ἐκεῖ φανατικοὶ μουσουλμάνοι σφαγιάζουν χριστιανοὺς μὲ τὴν ἀνοχὴ τῶν Δυτικῶν καὶ τὴν ἀπόκρυψη τῶν σφαγῶν αὐτῶν ἀπὸ πολλὰ δυτικὰ ΜΜΕ, προδιαγράφει τὸ μέλλον ποὺ ἔρχεται. Σύμφωνα μὲ τὴν ὀργάνωση Open Doors, ἡ ὁποία ὑποστηρίζει τοὺς χριστιανοὺς ποὺ ὑφίστανται διώξεις, μόνο τὸ 2013 καταγράφηκαν 1213 δολοφονίες Σύριων χριστιανῶν. Τὰ ἴδια ἔχουν συμβεῖ μὲ τὴ λεγόμενη «ἀραβικὴ ἄνοιξη» κι ἐξακολουθοῦν νὰ συμβαίνουν σὲ πολλὲς μουσουλμανικὲς χῶρες, ὅπου φανατικοὶ τζιχαντιστὲς δολοφονοῦν χριστιανούς.

Σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ τὰ πλάτη, ξεκινοῦν γιὰ φόνο στὸ ὄνομα τῆς «ἀληθινῆς πίστης». Ποιός ὅμως ἔχει τὴν ἀληθινὴ πίστη; OΦιλούμενος ἔχει τὴν ἀληθινὴ πίστη, ποὺ δὲν θέλει νὰ ὑπερισχύσει, δὲν θέλει νὰ ἐπιβληθεῖ, δὲν θέλει κἂν νὰ ἀντισταθεῖ, τείνοντας τὸν τράχηλο στὸν δήμιο ἕνεκεν τῆς ἀγάπης. Κι ἡ ἀγάπη αὐτή, ποὺ εἶναι τόσο μεγάλη, ποὺ τὸν κάνει νὰ μὴ λογαριάζει τὴν ἴδια τὴ ζωή του, ἔχει θέση γιὰ ὅλους, ἀκόμα καὶ γιὰ τὸν δήμιο. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ σεπτό του σκῆνος εὐωδιάζει ἄφθορο, θυμίζοντας σὲ ὅλους μας παρήγορα, πὼς ἡ ἀγάπη ἔξω βάλλει τὶς θρησκεῖες.

Ζοῦμε λοιπὸν σ᾽ αὐτὸ τὸν κόσμο κι ὄχι ἀλλοῦ, κι ἔχομε ὑποχρέωση νὰ συνυπάρξουμε μὲ ὅλους καὶ μὲ ὅλα, καὶ μὲ τοὺς ἁγίους καὶ μὲ τοὺς ὑπηρέτες τοῦ ἀντίθετου πνεύματος. Ἀλλὰ γιὰ νὰ συνυπάρξεις, θὰ πρέπει πρῶτα νὰ ὑπάρχεις. Κι ὁ ἅγιος Φιλούμενος αὐτὸ τὸ ἤξερε πολὺ καλὰ καὶ τὸ ἐφάρμοζε στὴ ζωή του. Ὁ ἅγιος Φιλούμενος ἐπέλεξε συνειδητὰ νὰ εἶναι ἕνας αὐστηρὸς Ὀρθόδοξος ἱερομόναχος, ζηλωτὴς τῶν πατρώων παραδόσεων τῆς Πίστεώς μας. Αὐτὸς ἦταν ὁ Ὀρθόδοξος τρόπος ὕπαρξής του. Αὐτὸς ὅμως ὁ Ὀρθόδοξος τρόπος ὕπαρξης τοῦ ἁγίου Φιλουμένου δὲν τὸν ἐμπόδιζε, οὔτε τὸν φόβιζε νὰ συνυπάρχει μὲ Ἑβραίους, μὲ Ἄραβες Μουσουλμάνους, μὲ τὴ Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν. Γνώριζε τοὺς κινδύνους ἀπ᾽ αὐτὴ τὴ συνύπαρξη, ἀλλὰ ποτὲ δὲν ἐγκατέλειψε τὸ χρέος του ὡς Ἁγιοταφίτης, ὡς φύλακας ἁγίων Τόπων καὶ τρόπων. Αὐτὸ εἶναι ἕνα πολὺ ἰσχυρὸ μήνυμα γιὰ μᾶς, ποὺ φοβούμαστε νὰ συνυπάρξουμε μὲ τὸν διαφορετικὸ ἄνθρωπο, τὸν ξένο, τὸν ἀλλόθρησκο. Αὐτὸς ὁ φόβος μας φανερώνει ἔλλειμμα Ὀρθοδοξίας καὶ Ὀρθοπραξίας. Οἱ Ὀρθόδοξοι ἅγιοί μας ὀρθοτομοῦν λόγον ἀληθείας ἐν παντὶ καιρῷ καὶ τόπῳ, χωρὶς φόβον καὶ χωρὶς πάθος. Γι᾽αυτὸ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐπέλεξε τὸν ἅγιο Φιλούμενο νὰ εἶναι ὁ πρῶτος μάρτυρας τῆς «Νέας Ἐποχῆς», τῆς «Νέας Τάξης Πραγμάτων». Ὁ ἅγιος Φιλούμενος δὲν εἶναι ἁπλὰ ἕνας ἱερομάρτυρας, ἀλλὰ ὁσιομάρτυρας, γιατί, πρὶν μαρτυρήσει, ζοῦσε ὀσιακά. Ὅπως σχετικὰ καταθέτει ὁ μακαριστὸς ἐνάρετος Γέροντας Σεραφείμ, ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Σάββα• «Ὁ π. Φιλούμενος ἦταν ἅγιος ἄνθρωπος. Ζοῦσε βιοτὴν ὁσιακὴν ἀπὸ μικρός. Γι’ αὐτὸ τὸν ἀξίωσε ὁ Θεὸς καὶ μαρτύρησε, δίνοντάς του μάλιστα μαζὶ μὲ τὴν ἀφθαρσία καὶ εὐωδία τοῦ σκήνους του καὶ τῶν ἰαμάτων τὴν χάριν, ὡς ἄνωθεν ἐπισφράγιση τῆς ἔνταξής του ἐν σκηναῖς Ἁγίων.» Ἤξερε, δηλαδή, ὁ ἅγιος, νὰ συνυπάρχει μὲ τοὺς ἀλλοφύλους, διότι πάνω ἀπὸ ὅλα ἤξερε νὰ ὑπάρχει ὡς Ὀρθόδοξος χριστιανός. Ἤξερε νὰ ζεῖ τὸν Χριστό, ἀλλὰ καὶ νὰ πεθαίνει γιὰ τὸν Χριστό.

Εἶναι πολὺ μεγάλο δῶρο τοῦ Θεοῦ σ᾽ ἐμᾶς ἡ παρουσία τοῦ ἁγίου Φιλουμένου, ἀλλὰ κι ὅλων αὐτῶν τῶν μαρτύρων καὶ σύγχρονων ὁσίων, γιατὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ τρόποι ζωῆς καὶ ἁγιασμοῦ στὴν Ἐκκλησία μας, ἡ μετάνοια, ἡ ὁσιότητα καὶ τὸ μαρτύριο. Κι ἂς μὴν τὰ νομίζουμε, ὅτι ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν γεγονότα τοῦ παρελθόντος• ἀντιθέτως, ἀφοροῦν ὅσο ποτὲ ἄλλοτε τὴ ζωή μας.

Τέτοιοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δόθηκαν ὁλοκληρωτικὰ στὸν Χριστό, ἐπισφραγίζοντας μὲ τὸ μαρτυρικό τους αἷμα τὴν πίστη τους σ’ Αὐτόν, ὑπῆρχαν καὶ θὰ ὑπάρχουν ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων. Θὰ ὑπάρχουν, γιὰ νὰ ὑπενθυμίζουν σὲ ὅλους ἐμᾶς ὅτι πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι καὶ γιὰ τὸ μαρτύριο. Δὲν θὰ ἐπιδιώξουμε τὸ μαρτύριο τοῦ αἵματος, ἀλλά, ἂν ἔρθει ἡ ὥρα, θὰ πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ τὸ ὑπομείνουμε, γιατὶ ὁ Χριστὸς ξέρει καλύτερα ἀπὸ τὸν καθένα μας τί μᾶς συμφέρει. Κι ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ ἅγιός μας σὲ ἐπιστολὴ πρὸς τὶς ἀδελφές του Ἑλένη καὶ Ἀγγελικὴ τὸ 1973, οἱ ὁποῖες τοῦ εἶχαν ἀποστείλει ἕνα βιβλίο Προφητειῶν: «Μοῦ εἶναι βεβαίως χρήσιμον τὸ βιβλίο, ἄλλα δι’ ἡμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς δὲν ἔχει σημασίαν τὸ τί θὰ γίνη• σημασίαν ἔχει νὰ εἴμεθα ἕτοιμοι διὰ τὴν παρουσίαν τοῦ Κυρίου. Εὔχομαι νὰ μᾶς ἀξιώση ὁ Κύριος, ὅσοι ἐλάβομεν τὸ Ἅγιόν Του Ὄνομα εἰς τὸ βάπτισμα, νὰ τὸ τηρήσωμεν ἄσπιλον εἰς τὴν ἡμέραν Αὐτοῦ, διὰ νὰ λάβωμεν τὸν μισθὸν τῶν φρονίμων Παρθένων.»

Τελειώνοντας, τὸ ἐν Χριστῷ μαρτύριο βιώνεται καὶ ὡς ὑπομονὴ στὶς θλίψεις καὶ τὶς ἀσθένειες, ὡς ἀγώνας σκληρὸς πρὸς τὰ πάθη ποὺ μᾶς πολεμοῦν, ὡς μετάνοια γιὰ τὰ λάθη μας, ὡς αὐτοθυσία, ὡς ἀπάρνηση τοῦ ἰδίου τοῦ ἑαυτοῦ μας, ὡς ἀκλόνητη ὁμολογία τῆς Πίστεώς μας, ἔργῳ καὶ λόγῳ. Ἀλλά, στὴν ὑψηλότερη ἔκφρασή του, πραγματώνεται διὰ τοῦ μαρτυρίου τοῦ αἵματος, μ’ ἕνα θάνατο ποὺ καταργεῖ τὸ βασίλειο τοῦ θανάτου, γιὰ νὰ θριαμβεύσει ἡ Ζωή, ἡ ὄντως Ζωή, ὁ Χριστός! Καὶ τὸ μαρτύριο τοῦ νέου ἱερομάρτυρος Φιλουμένου καταδεικνύει τὸ ἀμετάβλητον τῆς κλήσεως τοῦ Χριστοῦ μέσα ἀπὸ τοὺς αἰῶνες. Σὲ καιροὺς ὀλιγοπιστίας, ἀμφιβολίας, ἀναστατώσεων, ὁ ταπεινὸς Φιλούμενος κράτησε ἀκλόνητη, σ᾽ ὅλη τὴν ἐπίγεια ζωή του, τὴ βεβαιότητα τῆς πίστεως, θέτοντας τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ πάνω κι ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ ζωή του. Ἔτσι, μὲ τὸν θάνατό του χαρίζει σὲ ὅλους περίσσειαν ζωῆς. Ὁ νέος ἱερομάρτυς τοῦ Χριστοῦ τιμᾶται, ὄχι ἁπλῶς ὡς φύλακας Ἁγίων Τόπων, ἀλλὰ κυρίως ὡς φύλακας ἁγίων τρόπων. Τρόπων ζωῆς ἀληθινῆς, ζωῆς ἐν Χριστῷ, ζωῆς αἰώνιας!

Καθὼς φαίνεται, στὸν αἰώνα, τὸν ὁποῖο διανύουμε, θὰ κληθοῦμε οἱ ὅπου γῆς Ὀρθόδοξοι νὰ καταθέσουμε τὴ μαρτυρία τοῦ πεφιλημένου ἁγίου Φιλουμένου. Πρόκειται γιὰ μαρτυρία-κατάθεση Ὀρθόδοξου τρόπου ζωῆς. Τῆς καθ᾽ ἡμέραν ζωῆς.

Ταῖς τοῦ Σοῦ ἐνδόξου ἱερομάρτυρος Φιλουμένου πρεσβεῖαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν!

πηγή: Ιερά Μητρόπολις Μόρφου

Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2022

Μέρες ανήλιαγες, φως πουθενά. Κάποιοι όμως...

 

Παράκληση για μια επίσκεψη & εδώ:

 
 

Τα Εισόδια της Θεοτόκου, η Κιβωτός του Κόσμου, τα ΜΜΕ & εμείς...

Παρακαλώ, μια επίσκεψη:

~ 21 Νοεμβρίου. Στο ημερολόγιο γράφει "Τα Εισόδια της Θεοτόκου"... Εν τω μεταξύ, τα κανάλια χτίζουν την επόμενη γενιά κατασπαραγμένων παιδιών. Διαπράττοντας και πάλι το ίδιο Έγκλημα...

Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2022

Μασονία & "ΝΙΚΗ": Γιατί είναι ασυμβίβαστη η ιδιότητα του μασόνου με την ιδιότητα του μέλους της ΝΙΚΗΣ;

Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ

Ορισμένες φορές τίθεται το ερώτημα από καλοπροαίρετους φίλους της Νίκης, ποιά είναι η επίσημη στάση της Νίκης απέναντι στον μασονισμό και αν θα ήταν δυνητικά αποδεκτή η συνύπαρξη των ιδιοτήτων μέλους της Νίκης και μέλους μασονικής στοάς. 

Η απάντηση είναι αρνητική. Είναι ασυμβίβαστο να είναι κανείς μέλος της Νίκης και ταυτόχρονα μασόνος.

Οι λόγοι για τους οποίους η παραπάνω απάντηση είναι αρνητική, προκύπτουν από τις προϋποθέσεις ώστε να γίνει κανείς μέλος της Νίκης. Στην παρ. 7.1 του καταστατικού της, η ΝΙΚΗ προσδιορίζει: 

«Ως μέλος του Kινήματος μπορεί να εγγραφεί οποιοσδήποτε Έλληνας στην καταγωγή, ή αποδεδειγμένος φιλέλληνας, άνω των 18 ετών, ο οποίος δεν έχει στερηθεί τα πολιτικά του δικαιώματα και υπό την προϋπόθεση ότι αποδέχεται τις διακηρυγμένες αρχές του Κινήματος και σέβεται τον Ελληνορθόδοξο χαρακτήρα του Έθνους-κράτους. Η ένταξη στο Κίνημα γίνεται μόνο ατομικά. Δεν είναι αποδεκτά ως μέλη της ΝΙΚΗΣ πρόσωπα, τα οποία έχουν θητεύσει σε κυβερνήσεις ή έχουν συμμετάσχει σε ψηφοφορίες του εθνικού κοινοβουλίου ή της ευρωβουλής ή έχουν καταδικαστεί τελεσίδικα για πράξεις αντίθετες προς την ηθική του Κινήματος. Δεν γίνονται επίσης αποδεκτά ως μέλη πρόσωπα, τα οποία δεν αποδέχονται την Ελληνορθόδοξη Παράδοση ή ασπάζονται ιδέες ή πρακτικές αντίθετες με αυτήν».

Κατά συνέπεια, το ερώτημα του θέματος ισοδυναμεί με το εξής ερώτημα:

«Γιατί η ιδιότητα του τέκτονα σημαίνει την μή αποδοχή της Ελληνορθόδοξης Παράδοσης, ή τον ασπασμό ιδεών ή πρακτικών αντίθετων με την Ελληνορθόδοξη Παράδοση;»

Ο ασπασμός της Ελληνορθόδοξης Παράδοσης ισοδυναμεί κατά βάσιν με τρία στοιχεία:

  1. Φιλοπατρία, αγάπη και πνεύμα θυσίας για το ελληνικό Έθνος.
  2. Αναγνώριση ότι στον προσδιορισμό της εθνικής μας ταυτότητας («ὃμαιμον, ὁμόθρησκον, ὁμόγλωσσον, ὁμότροπον») η Εκκλησία είναι τροφός του έθνους και παράγων εσωτερικής σταθερότητας και ειρήνης.
  3. Ασπασμός των δογμάτων της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας του Χριστού, όπως αυτά προκύπτουν μέσα από την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση, και όπως ερμηνεύονται από τις Οικουμενικές Συνόδους και τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας. 

Ας δούμε αναλυτικά αν η μασονική κοσμοθεώρηση και οπτική γωνία μπορεί να συμβιβαστεί με τα τρία παραπάνω συστατικά:

1. Η μασονική ιδιότητα δεν συνάδει με την θυσιαστική αγάπη για το ελληνικό έθνος.

Το ασυμβίβαστο μεταξύ πνεύματος τεκτονισμού και πνεύματος πατριωτισμού, προκύπτει από το γεγονός ότι ο Έλληνας μασόνος πρώτα βάζει σε προτεραιότητα τον Τούρκο (Γάλλο, Αλβανό, Αμερικανό κ.λπ.) μασόνο και έπειτα τον Έλληνα μη μασόνο. 

Αυτό αποδεικνύεται από τους όρκους που δίδουν οι μασόνοι στις μυήσεις τους. Για παράδειγμα, στα παλαιότερα τυπικά των αγγλικών και αμερικανικών στοών, ο όρκος στον βαθμό της «Βασιλικής Αψίδος», επιβάλλει στον μυούμενο «νά τηρήση πάντα τά μυστικά τῆς ἀδελφότητος τοῦ βαθμοῦ τούτου, μηδέ τοῦ φόνου καί τῆς προδοσίας ἐξαιρουμένου» καθώς και «νά βοηθήση πάντα αδελφόν τοῦ βαθμοῦ τούτου, ὂταν περιέλθη εἰς δυσκολίαν τινά, καί νά ἐνστερνισθῆ τήν ὑπόθεσίν του, ἒως ὃτου ἀπαλλάξη αύτόν ἐκ ταύτης, ἐφ’ὃσον ἐξαρτᾶται ἐξ αύτοῦ, εἲτε εἶναι αὒτη δικαία, εἲτε εἶναι ἂδικος»1.

Δηλαδή, εάν σε εμπόλεμη κατάσταση ένας Έλληνας αξιωματικός αναγνωρίσει ως «αδελφό μασόνο» έναν Τούρκο αξιωματικό, για να τηρήσει τον όρκο του θα πρέπει να τον βοηθήσει ακόμη και εις βάρος της έκβασης της ελληνικής στρατιωτικής επιχείρησης. Ή, εάν ο δικαστής μασόνος δικάσει έναν κυβερνητικό μασόνο για προδοτική διαρροή κρατικών μυστικών,  ο δικαστής για να τηρήσει τον μασονικό όρκο θα εργασθεί ώστε να καλύψει την προδοσία.

Ή, σε μία υπεύθυνη θέση προμηθειών του δημοσίου, ο μασόνος επικεφαλής θα προτιμήσει τον «αδελφό μασόνο» προμηθευτή ακόμη και αν αυτή η επιλογή επιβαρύνει το δημόσιο. Τα παραδείγματα είναι άπειρα, που περιγράφουν το προφανές ζήτημα σύγκρουσης καθηκόντων. Ποιός τέκτων μπορεί να ισχυρισθεί πως μπορεί να επιδιώκει ανεμπόδιστα το καλό της πατρίδας του, είτε αυτό μεταφράζεται σε στρατιωτική επιτυχία, σε απονομή δικαιοσύνης ή σε χρηστή διαχείριση, με βάση τα τρία παραπάνω παραδείγματα; Ίσως κάποτε η πολιτεία πρέπει να επανεξετάσει την δυνατότητα να φιλοξενεί σε νευραλγικές της θέσεις πρόσωπα που επέλεξαν να δεσμεύονται από αυτούς ή παρόμοιους όρκους.

2. Ο τεκτονισμός διαδραμάτισε κυρίαρχο ρόλο στην αποχριστιανοποίηση της Ευρώπης και κατά συνέπεια και στην απόρριψη της Εκκλησίας ως Μητέρας και Τροφού του ελληνικού έθνους.

Το παρόν κείμενο δε μπορεί να επέχει θέση ιστορικής μελέτης, ωστόσο η επιχειρηματολογία του απαιτεί την περιληπτική ψηλάφηση ορισμένων ιστορικών πτυχών. Εστιάζοντας στην περίοδο προ του ένδοξου Εικοσιένα, όπου ο μεν ελληνισμός στέναζε υπό την φρικτή σκλαβιά της ημισελήνου, η δε Ευρώπη γέμιζε στοές και διερχόταν τα ρεύματα του λεγομένου διαφωτισμού, η ευρωπαϊκή μασονία του καιρού εκείνου ανεγνώριζε δύο εχθρούς: την Εκκλησία και τη Μοναρχία

Για παράδειγμα, απότοκος εκείνης της θέσης είναι και ο ιστορικός συμβολισμός στη μασονική τελετή μύησης στον 30ο βαθμό του «Ιππότη του Καδώς»2 κατά το σκωτικό δόγμα. Ο μυούμενος, ευρισκόμενος μπροστά σε τρία κρανία, καρφώνει μαχαίρι στα δύο ακρινά (το αριστερό φέρει τιάρα και συμβολίζει τον Πάπα Κλήμεντα ΣΤ’, το δεξιό φέρει στέμμα και συμβολίζει τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο τον Ωραίο) και αντιθέτως γονυπετεί μπροστά στο μεσαίο κρανίο, που φέρει δάφνες και συμβολίζει τον πνευματικό πρόγονο των μασόνων, τον Ζακ Μολαί (Ιάκωβο Bourguinon Molai), αρχηγό και διδάσκαλο του τάγματος των ναϊτών ιπποτών, ο οποίος θανατώθηκε από τους δύο ανωτέρω, έχοντας καταστήσει τους ναΐτες ιππότες ένα τάγμα που συνδύαζε αποκρυφιστική λατρεία, στρατιωτική ισχύ και οικονομική επιρροή.

Με αυτόν τον κοινό παρονομαστή, δηλαδή την ανατροπή των μοναρχικών πολιτευμάτων και την εχθρικότητα  προς την κρατούσα κατά περίπτωση θρησκευτική αρχή, υπήρξαν αρκετές επαναστάσεις της ευρύτερης περιόδου 18ου αι. που κυοφορήθηκαν σε μασονικές στοές, όπως το κίνημα των Καρμπονάρων στην Ιταλία, η Γαλλική επανάσταση (1789), αλλά και αρκετά αργότερα στην ανατολή της Ευρώπης, αυτή των Νεοτούρκων (1908) καθώς και των Μπολσεβίκων (1917). 

Στο πλαίσιο αυτό, οι εν Ελλάδι τέκτονες διακαώς επιθυμούν να συνδέσουν την ελληνική επανάσταση με τη μασονικής εμπνεύσεως γαλλική επανάσταση, μέσα από το αμφιβόλου αξιακού περιεχομένου τρίπτυχο «ελευθερία-ισότης-αδελφότης». 

Φυσικά, είναι κίβδηλος ένας τέτοιος παραλληλισμός. Το πνεύμα της ελληνικής επανάστασης υπήρξε σαφέστατα θρησκευτικό και εθνικοαπελευθερωτικό σύμφωνα με τους ίδιους τους στρατηγούς της («γιἀ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστην τὴν Ἁγίαν καί τῆς Πατρίδος τὴν Ἐλευθερίαν...») και τους νομοθέτες της («ὃσοι αὐτόχθονες κάτοικοι τῆς ἐπικρατείας τῆς Ἑλλάδος πιστεύουσιν εἰς Χριστόν, εἰσίν  Ἓλληνες», αρθ.2 της Α’ Εθνοσυνέλευσης Επιδαύρου). Αντιθέτως, το πνεύμα της γαλλικής επανάστασης είχε εμφυλιοκοινωνικό και ξεκάθαρο αντιεκκλησιαστικό χαρακτήρα, ο οποίος δεν εξέφρασε απλή αντίδραση στον δυτικό Παπισμό, αλλά συνειδητή εχθρότητα προς τον Χριστιανισμό εν γένει και τις αξίες που αυτός μετέδωσε στην Ευρώπη.

Η «λιμπερτά» της γαλλικής επανάστασης δίωξε και χλεύασε την χριστιανική πίστη, έκλεισε εκκλησίες, απαγόρευσε λιτανείες, λοιδώρησε ιερείς, αντικατέστησε το άγαλμα της Παναγίας στον ναό της Παναγίας των Παρισίων με τη ...«θεά της Λογικής», γλυπτό ομοίωμα μίας γνωστής πόρνης του Παρισιού της εποχής. Υπάρχει επομένως μέγα χάσμα ανάμεσα στο πνεύμα της επαναστατημένης Ρωμιοσύνης από τη μία και στον τρόπο σκέψης των Γάλλων επαναστατών από την άλλη3. Εξάλλου, ο Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης της ελεύθερης Ελλάδας, είχε αναλάβει δράση για την κατάργηση των μασονικών στοών. 

Για τον ίδιον ανωτέρω λόγο εχθρότητας προς την Εκκλησία, οι μασόνοι διακαώς προωθούν μία στρεβλή εκδοχή της ελληνικής ιστορίας, όπου η νοητή συνέχεια από την αρχαία Ελλάδα φτάνει ...«αεροπορικώς» απευθείας στους νεοέλληνες, προσπερνώντας με σνομπισμό και επιδεικτική αδιαφορία ή και εχθρότητα το Βυζάντιο. Για αυτούς, η ιστορική και διαχρονική φυσική συνέχεια, ωρίμανση και άνθιση του Γένους μας μέσα στον χώρο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με όλη την πολιτιστική του λάμψη και την κοινωνική του πρόοδο σε σχέση με τις προηγούμενες ιστορικές περιόδους, ήταν ένα ... υπερχιλιετές διάλειμμα. Επιδιωκόμενο αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας είναι ο μηδενισμός και η ιστορική διαγραφή της ζωτικής προσφοράς της Εκκλησίας και του Ευαγγελικού Λόγου στην εθνική μας ζωή στην διαχρονία της.

Εν κατακλείδι, επιστρέφοντας στο υπό διαπραγμάτευση θέμα μας, η μασονική μυωπική αντίληψη για την ιστορία δεν επιτρέπει στους οπαδούς της να αναγνωρίσουν την Ορθόδοξη Εκκλησία ως Τροφό του Έθνους, γεγονός που φέρνει κάθε συνειδητό μασόνο σε πλήρη αντίθεση με την περί Ελληνορθοδοξίας προϋπόθεση για να είναι κανείς μέλος στη Νίκη.

3. Η Μασονία είναι θρησκεία μη γνωστή και η μυστική της οργάνωση αντίκειται στα χρηστά ήθη

Η πανορθόδοξη προκαταρκτική επιτροπή των  Ορθοδόξων Εκκλησιών, που συνεδρίασε στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου στο Αγίον Όρος κατά το διάστημα 8 έως 23 Ιουνίου 1930, καταδίκασε τη μασονία χαρακτηρίζοντάς την ως ξένη θρησκεία.

Η επίσημη Διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος αποφάνθηκε με σαφέστατο τρόπο για την οξεία αντίθεση του χαρακτήρα του μασονισμού προς το πνεύμα της Ορθοδοξίας. Στις 12 Οκτωβρίου 1933, η «Πρᾶξις τῆς ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος “Περί Μασσωνίας”»4, η οποία υπεγράφη απεριφράστως και ανεξαιρέτως από το σύνολο των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών της Εκκλησίας της Ελλάδος, αναφέρει: «Ἡ Μασσωνία δέν εἶναι ἀπλῆ τις φιλανθρωπική ἓνωσις ἢ φιλοσοφική Σχολή, ἀλλ’ἀποτελεῖ μυσταγωγικόν σύστημα, ὃπερ ὑπομιμνήσκει τάς παλαιάς ἐθνικάς μυστηριακάς θρησκείας ἢ λατρείας, ἀπό τῶν ὁποίων κατάγεται καί τῶν ὁποίων συνέχειαν καί ἀναβίωσιν ἀποτελεῖ.» «Οὕτως ἡ Μασσωνία ἀποδεδειγμένως τυγχάνει  θρησκεία μυστηριακή, ὃλως διάφορος, κεχωρισμένη καί ξένη τῆς Χριστιανικῆς θρησκείας».

Αποφαίνεται η Ιεραρχία ότι «δέον τά πιστά τῆς Ἐκκλησίας τέκνα, ὃπως ἀπέχωσι τοῦ Μασσωνισμοῦ». Με τον σοφό παρηγορητικό της λόγο μάλιστα προς κάθε τέκνο της που μυήθηκε σε μασονικά μυστήρια από άγνοια και κακή εκτίμηση των πραγμάτων, «συνιστῶσα δέ ἡ Ἱεραρχία αὑτούς καί εἰς τήν συμπάθειαν -κάτ’οὐδένα δέ λόγον εἰς τήν ἐχθρότητα καί τό μῖσος- τῶν πιστῶν τέκνων τῆς Ἐκκλησίας, προσκαλεῖ αὐτά ἳνα μετ’αὑτῆς ἐν χριστιανικῆ ἀγάπη καί ἀπό καρδίας εὒχονται ὃπως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, «ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή»(Ἰωάν. 14,16), φωτίση καί ἐπιστρέψη τούς ἐξ ἀγνοίας ἀποπλανηθέντας ἀπό τήν ἀλήθειαν».  

Το 1970, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος με επιστολή της5 επαινεί την ευθυκρισία του Πρωτοδικείου Αθηνών που απέρριψε6 το αίτημα σύστασης του μασονικού σωματείου «Δήλιος Απόλλων» με αιτιολογικό, εν περιλήψει, ότι διαδίδει θρησκεία μη γνωστή και ότι η μυστική του οργάνωση αντίκειται στα χρηστά ήθη.

Μάλιστα, η μασονία δείχνει να παραπλανά την Πολιτεία για τη νομική φύση της: Ενώ δηλαδή, με όσα εν περιλήψει παραθέσαμε ανωτέρω, αποδεικνύεται ο θρησκευτικός - μυστικιστικός χαρακτήρας του τεκτονισμού, ωστόσο οι επιμέρους μασονικές στοές δεν λειτουργούν επίσημα ως θρησκευτικοί οίκοι, αλλά ως φιλανθρωπικά ιδρύματα. Αυτό το γεγονός αφ’ ενός αποκαλύπτει τη χρήση απατηλών και αθέμιτων μέσων για προσηλυτισμό επιφανών ανθρώπων στις τάξεις της, αφ’ ετέρου φανερώνει την ανάγκη νομίμου ελέγχου από τη Δικαιοσύνη και από τις φορολογικές αρχές για ενδεχόμενες παραβάσεις της νομοθεσίας από τα τεκτονικά ιδρύματα.

Η καταδίκη της μασονίας από την Εκκλησία της Ελλάδος επαναλήφθηκε στις 29.11.1972, 4.10.1996 και 28.3.2014. Πράγματι, ανά τις δεκαετίες, υπό το άγρυπνο βλέμμα σπουδαίων κληρικών όπως ο Αρχιμ. Αυγουστίνος Καντιώτης Μητροπολίτης Φλωρίνης, ο Αρχιμ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, ο Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, διαφυλάσσεται το κύρος της Εκκλησίας και η απαρασάλευτη τοποθέτησή της απέναντι στον μασονισμό. «Ἡ μασονία εἶναι ἂρνησις Χριστοῦ», έλεγε ο μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης κυρός  Αυγουστίνος. Ο δε προσφιλής μας Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, έλεγε με αφοπλιστική οξυδέρκεια: «Ὁ διάβολος ἒχει τρία πλοκάμια. Γιά τούς φτωχούς τόν κουμμουνισμό, γιά τούς πιστούς τόν οἰκουμενισμό καί γιά τούς πλουσίους τήν μασονία».

Αναμενόμενες υπήρξαν αντίστοιχα οι επανειλημμένες προσπάθειες των Ελλήνων τεκτόνων να ορθώσουν αντιρρητικό λόγο. Η επιμονή τους όμως δείχνει ακριβώς το πνεύμα υπερηφανείας, την έλλειψη πνεύματος υπακοής, απέναντι στην πνευματική αρχή της Εκκλησίας μας. Όταν η Εκκλησία τους λέει «βαδίζετε στραβά από τον δρόμο της εν Χριστώ σωτηρίας», αυτοί απαντούν «όχι, κάνετε λάθος, εμείς γνωρίζουμε καλύτερα την σωτηρία μας από εσάς» - και τούτη η απάντηση ηχεί ως μακρινός αντίλαλος της θανάσιμης προτροπής του αρχαίου όφι προς την Εύα, ότι θα θεωθεί χωρίς ανάγκη από Θεό7.

Επίμετρο

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι μπορούν να είναι καλοί πατριώτες και ευσεβείς Χριστιανοί και ταυτόχρονα να είναι μασόνοι. Σύμφωνα με τα παραπάνω, στη Νίκη θεωρούμε ότι αυτό δε μπορεί να συμβεί. Δεν γίνεται να υπηρετείς δύο κυρίους. “Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.” (Ματθ. 6.24)

Στις αξίες της Ρωμιοσύνης μας, ιδιαίτερη θέση έχει ο σεβασμός της ελευθερίας επιλογής και του αυτεξουσίου κάθε ανθρώπου. Με απλά λόγια, κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα ελεύθερα να κάνει τις επιλογές του στην ζωή – ένα δικαίωμα που ασφαλώς συνεπάγεται και την προσωπική ευθύνη του καθενός μας  για τις επιλογές μας. Αυτή η αξία της Ρωμιοσύνης έχει περάσει σε κάποιον βαθμό και στο πνεύμα του νομοθέτη που γνωρίζει το καλό αλλά σέβεται με διακριτικότητα την ελευθερία. Αν για παράδειγμα κάποιος επιθυμεί να προχωρήσει σε επιλογές βλαπτικές για τον εαυτό του, ας πούμε ότι επιθυμήσει να γίνει αυτόχειρας, η πολιτεία θα λάβει μέτρα ώστε να αποτρέψει την διάπραξη αυτοκτονίας, αλλά και να εξουδετερώσει τις συνέπειές της. Δεν θα τιμωρήσει ωστόσο τον υποψήφιο αυτόχειρα.

Στη Νίκη, επιθυμούμε το καλό, την πρόοδο και την ευτυχία συνόλου του ελληνικού Λαού. Σεβόμαστε τις επιλογές κάθε ανθρώπου, ωστόσο εφ’ όσον σοβαρολογούμε σε όσα πρεσβεύουμε, είμαστε υποχρεωμένοι να κρατήσουμε τις δέουσες αποστάσεις από οποιονδήποτε συμπολίτη μας επιλέγει να είναι μασόνος, ευχόμενοι πάντοτε την επιστροφή του στα νάματα της Ελληνορθόδοξης παράδοσης.

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΣΑΡΤΗΜΑ

Αξίζει ίσως να δούμε και μία πρόσθετη διάσταση στο γιατί είναι αγεφύρωτο το χάσμα μεταξύ μασονίας και Χριστιανικής κοσμοθεώρησης:

Για τον μασονικό τρόπο σκέψης, η σωτηρία προέρχεται από μυστική γνώση που κατέχουν κάποιοι εκλεκτοί ολίγοι. Με κάποιον «μαγικό» τρόπο μπορούν τούτοι οι μυημένοι να ξεκλειδώσουν τα μυστικά της αυτογνωσίας, θεοποιούν την «επιστήμη» και τη «λογική» (τί ειρωνεία! τα τελευταία χρόνια ζούμε τον παγκόσμιο διασυρμό της επιστήμης και της λογικής αυτών ακριβώς των εξουσιαστών του κόσμου!) και ονειρεύονται να γίνουν θεοί από μόνοι τους. Στην υπερήφανη, εωσφορική ατραπό της θέωσης χωρίς Θεό, δεν υπάρχει ανάγκη για Αναστημένο Χριστό· μάλιστα, η λέξη «Χριστός» στη μασονική γλώσσα έχει εντελώς αλλοιωμένο νόημα από ότι γνωρίζουμε από την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση. Ο τεκτονισμός, και προ αυτού ο νεοπλατωνισμός, ο ερμητισμός, ο αποκρυφισμός, ο καββαλισμός, η θεοσοφία, έχουν κοινό παρονομαστή την ιδέα της αυτονομημένης θέωσης. Όλες αυτές οι σχολές σκέψης ανάγονται εν πολλοίς στον Ωριγενισμό, μία από τις πλέον επικίνδυνες αιρέσεις που αντιμετώπισε ο χριστιανισμός, και που καταδικάστηκε από την Ε’ Οικουμενική Σύνοδο8.

Σε ακραία αντίθεση, ο Ενσαρκωμένος Λόγος, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, προσφέρει απλόχερα την απελευθέρωση από την αμαρτία και την κατά χάριν θέωση, όχι στα σαλόνια κάποιων μυημένων ελίτ, αλλά παντού, ακόμη και στην τελευταία φτωχογειτονιά, στους αγράμματους και στις πόρνες και στους ληστές. Στην τελευταία αγράμματη γραία που γνώρισε τον Θεό μόνο κάνοντας με ταπείνωση τον Σταυρό της. Στον βοσκό, στον στρατιώτη, στη νοσοκόμα, στον οδηγό, στη μητέρα, στο βρέφος, ακόμη και σε εκείνον που οι γιατροί λένε «είναι εγκεφαλικά νεκρός» αλλά την ίδια στιγμή η καρδιά του βοά το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». 

Κάθε σύστημα που υπόσχεται σωτηρία κεκλεισμένων των θυρών, και ενώ γνωρίζει τον δρόμο της σωτηρίας, τον περιφρονεί με εωσφορική υπερηφάνεια, τελικώς γίνεται πολέμιο της Εκκλησίας. Απέναντι σε τέτοια συστήματα, είναι οξύς ο λόγος του Κυρίου9

Υποσημειώσεις

1 C.G. Finney, “The Character, Claims and Practical Workings of Freemasonry”, National Christian Association, Σικάγο 1924, σελ. 90-91, όπως παρατίθεται στό υπό Π.Ν. Τρεμπέλα, «Μασσωνισμός», Εκδόσεις «Σωτήρ», Αθήνα 1992, σελ. 72.

2 J.M. Ragon, RitueldeKadosch, Collignon, Παρίσι, σελ. 66-68, όπως παρατίθεται στό υπό Π.Ν. Τρεμπέλα, «Μασσωνισμός», Εκδόσεις «Σωτήρ», Αθήνα 1992, σελ. 77.

3 Βλέπε και Αγίου Ἀθανασίου Παρίου, «Ἁπολογία Χριστιανική», εκδ. Γρηγόρη, Αθήνα 2015. Στο εξαιρετικά ενδιαφέρον έργο του, ο διδάσκαλος του Γένους στα προεπαναστατικά χρόνια, στο πνεύμα του εθνεγέρτη πατρο-Κοσμά αλλά και των Φιλοκαλικών, «Κολλυβάδων» αγίων χάρη στους οποίους ορθοπόδησε ποιοτικά ο εν Ελλάδι κλήρος, καταγράφονται με σαφήνεια το μίσος του Βολταίρου και οι αθλιότητες της Γαλλικής επανάστασης απέναντι στην χριστιανική πίστη. Η τάση για υποβάθμιση του Χριστιανικού στοιχείου της ταυτότητας του Ρωμηού-Ἐλληνα είναι συστηματική εκ μέρους των μασόνων και των θαμπωμένων από τον δυτικό «φωταδισμό» Κοραήδων. 

Η Πράξη είναι δημοσιευμένη στο επίσημο Δελτίο της Εκκλησίας της Ελλάδος, φύλλο 4 Δεκεμβρίου 1933. Νωρίτερα, στις 12 Οκτωβρίου 1933, είχε προηγηθεί «Δήλωσις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος» ὃτι «οὐδείς Ἀρχιερεύς ἀνήκει εἰς Μασσωνικήν τινά στοάν.», στην οποία προκαλείται «πᾶς ὁ γινώσκων ὃτι Ἀρχιερεύς τις ἢ ἂλλος κληρικός ἀνήκει εἰς τόν Μασσωνισμόν νά ὑποβάλη τακτικήν καί ὑπεύθυνον μήνυσιν πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον.», ξεκαθαρίζοντας οριστικά το τοπίο από διάφορες συνωμοσιολογίες.

5 Η επιστολή φέρει αρ. Πρωτ. 587 / 4.11.1970

6 Απόφαση Πρωτοδικείου Αθηνών αρ. 2060/6.12.1969

7 «οὐ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε· ᾔδει γὰρ ὁ Θεός, ὅτι ᾗ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, διανοιχθήσονται ὑμῶν οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ ἔσεσθε ὡς θεοί.» (Γένεσις, 3, 4-5)

8 Βλ. Μοναχού Αρσενίου Βλιαγκόφτη, Δρ Θεολογίας, «Ὠριγένης καί Ἀποκρυφισμός», Θεσσαλονίκη, 2007, εκδ. «Παρακαταθήκη». 

9 «Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν.» (Ματθ. 13, 14) και «ὁ γνοὺς τὸ θέλημα τοῦ κυρίου ἑαυτοῦ καὶ μὴ ἑτοιμάσας μηδὲ ποιήσας πρὸς τὸ θέλημα αὐτοῦ, δαρήσεται πολλάς· ὁ δὲ μὴ γνούς, ποιήσας δὲ ἄξια πληγῶν, δαρήσεται ὀλίγας.» (Λουκ. 12, 47-48).

Δείτε επίσης

Ο Δημήτρης Νατσιός για μασονία, ΝΑΤΟ, Κωνσταντινούπολη

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Δημήτρης Νατσιός, από μάχιμος εκπαιδευτικός .... Πρόεδρος του Κινήματος "ΝΙΚΗ"

Αικατερίνα η Πάνσοφη - Μερκούριος ο Τοξότης - Στυλιανός ο Φύλακας των Παιδιών - Νίκων ο Μετανοείτε (25-26 Νοε)

Αικατερίνα η Πάνσοφη - Μερκούριος ο Τοξότης - Στυλιανός ο Φύλακας των Παιδιών - Νίκων ο Μετανοείτε (25-26 Νοε) 

 

Συναξαριστής του 21ου αιώνα: επειδή η αγιότητα δεν έχει ημερομηνία λήξεως...

Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2022

Προς τα ζευγάρια που σκέφτονται (ή ετοιμάζονται) να χωρίσουν...

 

Κώστας Γανωτής

Αμφοτεροδέξιος

Όταν πηγαίνω σε κάποιο γάμο και καμαρώνω το ζευγάρι στις χαρές του και τους ραίνω κι εγώ με τις ευχές μου, νιώθω παράλληλα κι ένα σφίξιμο στην καρδιά με τις σκέψεις ότι πενήντα στις εκατό είναι οι πιθανότητες να μη χωρίσουν αυτά τα τρισευτυχισμένα τώρα παιδιά. Κι απ’ αυτό το 30% οι μισές περιπτώσεις θα μείνουν να αγαπιώνται αληθινά και τρυφερά μέχρι τις παρυφές των εκατό χρονών.

Ανάθεμα στις στατιστικές θα πείτε και το λέω και εγώ αλλά έλα που επαληθεύονται!

Και σκέφτομαι ότι οι στατιστικές βρίσκουν εφαρμογή στα άλογα ζώα, στα φυτά και γενικά στα άψυχα. Άρα για να επαληθεύονται και στα έμψυχα και συνειδητά όντα στους ανθρώπους, αυτό δείχνει ότι οι άνθρωποι υποβιβάζονται εκούσια στην ασυνείδητη φύση.

Και τον πόνο της αποτυχίας, το κρυφό κλάμα της ψυχής το ανομολόγητο κάνει τα πρόσωπα των διαζευγμένων να μιλούν και να δείχνουν, άθρωπο ρημαγμένο, που θέλει τόνους δικαιολογητικά και τόνους ψυχαγωγίας για να σκεπάσει τις άγριες φωνές της καρδιάς τους. Η κατάθλιψη ακολουθεί απαραίτητα.


Έτσι τα ζευγάρια μας είτε και πριν από το γάμο είτε μετά το γάμο έχουν ανάγκη από μια κατήχηση από άνθρωπο, που να τους εμπνέει εμπιστοσύνη, για να ξέρουν τι κάνουν και τι δεν πρέπει να κάνουν. Κύριε, διδαξόν με τι με δει ποιείν και λέγειν. Τι να γίνει όμως που έχει κινηθεί μια τόσο έντονη εκστρατεία κατασυκοφάντησης της Εκκλησίας που την κάνει απλησίαστη σε πολλούς νέους. Ο πονηρός μεγαλοποιεί ορισμένα κακά παραδείγματα και σμικρύνει και αλλοιώνει φαινόμενα αγιότητας, ωστέ να χειραγωγεί τους νέους στην κόλαση της μοναξιάς. Και τότε παίρνονται οι ολέθριες αποφάσεις, γιατί ο νους και η καρδια του ανθρώπου είναι ανοιχτές στη δραστηριότητα του διαβόλου.

Η παραπλάνηση των ανθρώπων, αρχίζει από την ιδέα ότι υπάρχει απρόσωπο καλό και κακό, ότι η κακή συμπεριφορά αρχίζει από τη στιγμή της εκδήλωσής της και ότι οι άνθρωποι είναι καλοί και κακοί, επειδή έτσι το αποφάσισαν κάποια στιγμή. Ότι όλα τα πράγματα λειτουργούν αυθαίρετα και συχνά με ανεξέλεγκτες εχθρικές διαθέσεις. Αν οι άνθρωποι κατηχηθούν σοβαρά, θα βλέπουν μόνο το διάβολο υποκινητή παντός κακού και τον Θεό να χρησιμοποιεί τα πάντα και το κακό ακόμη για την πραγματική ωφέλειά μας.

 

Τα ζευγάρια που βλέπουν έτσι τα πράγματα θα βλέπουν τα ελαττώματα του άλλου ο καθένας ως τις επιρροές του διαβόλου τους άρα ως ασθένειες, ως τραύματα και να τα αντιμετωπίζουν με συμπόνια.

Ύστερα πρέπει να ζούνε τα ζευγάρια μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, για να πραγματοποιήσουν τον υψηλό της θέωσης, τότε δεν θα περνάει υπόνοια διαζυγίου. Τα περισσότερα ζευγάρια σήμερα αν ακούσουν ότι ο σκοπός του γάμου τους είναι η θέωσή τους, ποιός ξέρει τι θα νομίζουν ότι ακούνε...

Άλλος πειρασμός μεγάλος για τα ζευγάρια είναι η συσχέτιση της ηδονής με την αμαρτία. Ιδιαίτερα άντρες που πέφτουν πριν από το γάμο, ύστερα μέσα στο γάμο δεν μπορούν να ευχαριστηθούν με τον σεμνό και ευλογημένο έρωτα, γιατί έχουν πέσει στη λατρεία της αμαρτίας πέρα απ’ τη λατρεία της ηδονής.

 

Με όλη αυτή τη ροπή προς την αμαρτία δεν μπορεί να γίνει λόγος για πνευματική ζωή του ζευγαριού, για μια αιώνια ένωση μεταξύ τους και με τον Χριστό και τότε το διαζύγιο γίνεται λεπτομέρεια της μεγάλης αποτυχίας τους. Φανταστείτε την πώρωση του γονιού που ανακοινώνει, που ανακοινώνει στα παιδιά τους ότι χωρίζει από τον ή την σύζυγό του. Τα παιδιά κεραυνοβολημένα να ρωτούν – Κι εμάς που μας αφήνετε; για να πάρουν την απάντηση – Ε, δεν θα 'στε και τα μόνα. Και ν’ αποσύρει το βλέμμα του ο γονιός από τα μάτια των παιδιών, τα δακρυσμένα ψυχρός σαν γυαλί!

Για όλα αυτά, που αποτελούν μια κόλαση, οφείλουμε να προσευχόμαστε να δίνει ο Θεός φώτιση στις καρδιές των ζευγαριών. Αμήν.

__________

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα

Ορθόδοξη Αλήθεια, 16.11.2022

Σχετικό και:

Οικογένεια: Ένα απλό όνειρο (Β΄)

ΜΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός / Βήματα

Η νέα μόδα για τους τσακωμούς μεταξύ ζευγαριών ή φίλων είναι το fexting, δηλαδή η αποστολή οργισμένων μηνυμάτων μέσω των κινητών τηλεφώνων ή των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Η επικοινωνία πρόσωπο προς πρόσωπο καταργείται ακόμη και στην έκφραση του θυμού, του παράπονου, της λύπης. Σύντομα ή εκτεταμένα μηνύματα, τα οποία έρχονται χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσεις βλέποντας τον άλλο, διαπιστώνοντας την αντίδρασή του, την συγκίνησή του, την απογοήτευσή του ή και την διάθεση να βρεθεί μία λύση στην όποια διαφορά, καθιστούν το fexting μία μόδα η οποία έρχεται σε συνέχεια της αποστολής μηνυμάτων από το ένα μέλος της παρέας στο άλλο κατά την διάρκεια της εξόδου για καφέ ή φαγητό, μία περαιτέρω βύθιση στην θεώρηση του άλλου ως αφορμή χρήσης και όχι ως προσώπου με το οποίο το νόημα είναι να επικοινωνήσουμε.

Ο καυγάς προφανώς και είναι αποφευκτέος για τους περισσότερους. Εκφράζει ψυχική ένταση, ανάγκη για δήλωση του τι θέλουμε και ο άλλος δεν μας παρέχει, κάποτε και έξοδο από τον φόβο και την ντροπή. Όταν ο καυγάς γίνεται με μηνύματα, στην πραγματικότητα γίνεται χωρίς το ρίσκο της θέασης του άλλου. Τα μηνύματα, επειδή κατ’ ανάγκη είναι σχετικά σύντομα, δεν μπορούν να αποτυπώσουν την μιμόγλωσσα που χαρακτηρίζει την επικοινωνία. Δεν βλέπεις τις χειρονομίες του άλλου, την έκφραση του προσώπου του, δεν ακούς την φωνή του, αν και, τελευταία, έχουμε αρχίσει όλοι μας να χρησιμοποιούμε ηχογραφημένα μηνύματα και όχι γραπτά. Παράλληλα, έχεις αρκετό χρόνο για να σχεδιάσεις τι θα πεις, ενώ, όταν στείλεις το μήνυμα, ακόμη κι αν το μετανιώσεις και το διαγράψεις, εντούτοις έχεις ήδη πει αυτό που θέλεις να πεις εκείνη την στιγμή. Κι επειδή scripta manent, ο παραλήπτης του μηνύματος έχει όλο τον χρόνο να απαντήσει, αφού εκλάβει το μήνυμα κατά την κρίση, την διάθεση, αλλά και το πώς αληθινά αισθάνεται απέναντί μας.

Συνήθως το fexting είναι ένα παιχνίδι λογισμών. Γράφεις ό,τι σκέφτεσαι, διότι η γραφή είναι εύκολη. Παλαιότερα, το να εκφραστείς δι’ αλληλογραφίας προϋπέθετε ικανή σκέψη, γράψε-σβήσε και πάλι από την αρχή, αν ήθελες το γράμμα να έχει καλαισθησία. Σήμερα, η ευκολία της τεχνολογίας σε βοηθά να γράφεις ή να σβήνεις πριν στείλεις το μήνυμα, να σκεφτείς αν κάτι δεν σου αρέσει και να μην το αφήσεις να πάει, κάποτε όμως σε κάνει εντελώς παρορμητικό, διότι είναι εύκολη η σύνταξη ενός μηνύματος. Όμως εύκολα και τα γραφόμενα παρερμηνεύονται, με αποτέλεσμα τα λόγια να πληγώνουν.

Ζούμε σε μια εποχή στην οποία δεν ξεκαθαρίζουμε εύκολα τι έχουμε μέσα μας. Ποια είναι τα πραγματικά μας συναισθήματα για τον άλλον; Πόσο μπορεί ένα γραπτό μήνυμα να υποκαταστήσει μια αγκαλιά, τα δάκρυα ή το χαμόγελο; Η ευτυχία βρίσκεται στην διά ζώσης έκφραση ή υπονοείται πίσω από ένα emoticon; Είναι θέμα απλώς λεξιπενίας ή, τελικά, πορευόμαστε σε μια εποχή στην οποία μόνο τα δικά μας συναισθήματα έχουν σημασία, μέχρις ότου τα καταργήσουμε κι αυτά;

Δεν είναι εύκολες οι απαντήσεις. Ίσως το μέτρο να είναι η απάντηση. Και η επιθυμία για διάλογο πρόσωπο προς πρόσωπο, διότι εκεί φεύγει η ακαμψία του μηνύματος και μπορούμε να βρούμε το βήμα ενός συμβιβασμού που μας φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια ή και το να δούμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Η αγάπη ίσως ξέρει πώς, η αγάπη όμως που λέγεται.

Δημοσιεύθηκε στην "Ορθόδοξη Αλήθεια"
στο φύλλο της Τετάρτης 23 Νοεμβρίου 2022