ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

ENGELHARDT H. TRISTRAM, "ΜΕΤΑ ΘΕΟΝ - ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΗΘΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΗΣ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗΣ"

Έκδοση Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους (κλικ εδώ).

Πολιτεία

Το νέο βιβλίο του διαπρεπούς καθηγητού της Φιλοσοφίας της Ιατρικής κ. Herman Tristram Engelhardt [1941-2018] με τον τίτλο "Μετά Θεόν, Ηθική και Βιοηθική στον αιώνα της εκκοσμίκευσης", παρουσιάζει με ιδιαίτερη σαφήνεια την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ηθική και η Βιοηθική στην "μετά Θεόν" και άνευ Θεού φάση της και εκθέτει τις κρίσεις και τις προτάσεις του. 
Μέσα στην σύγχρονη ηθική και κοινωνική διάλυση και ασυναρτησία ο σοβαρός και υπεύθυνος επιστημονικός λόγος, που σέβεται και πληροφορεί ανιδιοτελώς τον άνθρωπο αποτελεί ανεκτίμητο θησαυρό.
Ο σύγχρονος άνθρωπος στηριζόμενος στα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας και εγκλωβιζόμενος σε μια απατηλή εγκόσμια αθανασία λησμονεί τον εσωτερικό του κόσμο και αναλώνεται στην εξυπηρέτηση των υλικών του αναγκών και την ικανοποίηση των σωματικών του αισθήσεων. Επιδιώκει την άνεση και την ατομική ευημερία, μολονότι διαπιστώνει εμπειρικά ότι με τον τρόπο αυτόν δεν βρίσκει την ειρήνη και την ευτυχία, αλλά βυθίζεται όλο και περισσότερο στην μοναξιά του και την απογοήτευση. Η εγκατάλειψη του Θεού ως κέντρου αναφοράς της προσωπικής και της κοινωνικής του ζωής νεκρώνει τον πνευματικό του κόσμο και παραλύει τις κοινωνικές του σχέσεις. Ο άνθρωπος συρρικνώνεται στον ατομισμό του και αλλοτριώνεται από την ανθρωπιά του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο συγγραφέας

BiblioNet

Ο Herman-Tristram Engelhardt (γεν. 1941) είναι ομότιμος καθηγητής της φιλοσοφίας και της φιλοσοφίας της ιατρικής των Πανεπιστημίων Rice και Baylor College, ενώ τακτικά ταξιδεύει ανά τον κόσμο ως επισκέπτης καθηγητής σε πολλά Πανεπιστήμια. Είναι ένας από τους σημαντικότερους βιοηθικολόγους στις Η.Π.Α. 
Είναι ο εκδότης των δύο σπουδαιότερων περιοδικών πάνω στην φιλοσοφία της ιατρικής και την βιοηθική, των "The Journal of Medicine and Philosophy" και "Christian Bioethics". Είναι επίσης συντάκτης στην σειρά βιβλίων "Philosophical Studies in Contemporary Culture". 
Έχει γράψει πάνω από 500 άρθρα, καθώς και πάρα πολλές βιβλιοκρισίες και άλλες δημοσιεύσεις. Έχουν γίνει περισσότερες από 200 ανατυπώσεις ή μεταφράσεις δημοσιεύσεών του. Το 1991 από Ρωμαιοκαθολικός έγινε Ορθόδοξος και πήρε το όνομα Herman (Γερμανός) προς τιμή του Αγίου Γερμανού Αλάσκας. Με τις διαλέξεις του που κάνει σε όλα τα μέρη της υφηλίου, δίνει μία αληθινή και ζωντανή ορθόδοξη μαρτυρία σχετικά με την ιστορική και πνευματική αξία της Ορθοδοξίας. Τα τελευταία τρία χρόνια ταλαιπωρείται λόγω της ασθενείας του καρκίνου.
"Ν": Εκοιμήθη εν Κυρίω στις 21 Ιουνίου 2018.

Ομιλία στις 4/11/2018 στο DIVANI CARAVEL στην παρουσίαση του βιβλίου "Μετά Θεόν, Ηθική & Βιοηθική στον αιώνα της εκκοσμίκευσης" του H. Tristram Engelhardt, JR (Giannis Kiriakidis). Για την παρουσίαση βλ. εδώ.



Περιεχόμενα

ΚΕΦ.1ο: Ζώντας στα ερείπια της Χριστιανοσύνης

I. Η πραγματικότητα, η ηθική και η βιοηθική μετά Θεόν
II. Meine italienischen Reisen: Ο δρόμος για τη Νέα Ρώμη
III. Ρωμαιοκαθολικισμός, το ηθικο-φιλοσοφικό σχέδιο και η βιοηθική
IV. Ο μετά Θεόν κόσμος

ΚΕΦ.2ο: Αποηθικοποίηση και αποδόμηση της ηθικής και της βιοηθικής

Ι. Το τέλος μιας εποχής
II. Το Μεγάλο Ρήγμα: Το τέλος της Χριστιανοσύνης και η περιθωριοποίηση του Χριστιανισμού
III. Τα πλαίσια ενός πολιτισμού χωρίς την προοπτική του Θείου οφθαλμού
IV. Η αποηθικοποίηση και συρρίκνωση της παραδοσιακής ηθικής και βιοηθικής
V. Απο-ηθικοποίηση και συρρίκνωση της Ηθικής και της Βιοηθικής: περαιτέρω έρευνα στο έργο του Χέγκελ
VI. Ηθική και Βιοηθική ως ευρύτερες Life-style επιλογές
VII. Από τον Καντ στον Χέγκελ: Πολιτεία και Πολιτική ως υποκατάστατα του Θεού και της ηθικής
VIII. Αποηθικοποίηση και συρρίκνωση της ηθικής και της βιοηθικής
IX. Βυθομετρώντας την άβυσσο

ΚΕΦ.3ο: Περισσότερα περί εκκοσμίκευσης, σκέψεις περί σεξ και της αυθεντίας του Κράτους

Ι. Αναθεώρηση των εκδοχών της εκκοσμίκευσης
ΙΙ. Μία νέα έννοια της ανεκτικότητας: Η ανοχή ως αποδοχή
III. Σεξουαλικά ζητήματα
IV. Σεξουαλικότητα και αναπαραγωγή: Ο μετά την αμαρτία βιόκοσμος
V. Τα νέα σεξουαλικά ήθη: Η πολιτισμική σημασία της άμβλωσης
VI. Πέρα απ' τον ετερόφυλο έρωτα: Η γυμνή σεξουαλικότητα ως κανονιστικό στοιχείο της κοσμικής κουλτούρας
VII. Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας: Η ηθική φιλοσοφία ως πολιτικό πρόγραμμα
VIII. Από τη νεωτερικότητα στη μετα-νεωτερικότητα: Σκηνοθετώντας τη σύγχρονη ηθική και βιοηθική
IX. Ζώντας στο πλέον του ελάχιστου κράτος: Η πολιτική αυθεντία ενός τρόπου ζωής
Χ. Το μετά Θεόν κοσμικό κράτος

ΚΕΦ.4ο: Πίστη και λόγος, η Δυτική μεσαιωνική σύνθεση και η κατάρρευση της κοσμικής ηθικής και βιοηθικής

Ι. Δυτική Χριστιανοσύνη: Πίστη στον λόγο
II. Γνώση του Θεού και όχι γνώση περί Θεού: Η συνάντηση με το υπερβατικό
III. Πώς δημιουργήθηκε η Δυτική Χριστιανοσύνη
IV. Θα μπορούσαν τα πράγματα να έχουν εξελιχθεί διαφορετικά; Εξερευνώντας εν συντομία την απόρριψη από το Ισλάμ μιας Αριστοτελικής μεταμόρφωσης της παραδοσιακής πίστης
V. Από την πίστη στον λόγο, στη δέσμευση με το πρόγραμμα της πολιτικής

ΚΕΦ.5ο: Βιοηθικές συγκρούσεις: Υποχρεώσεις προς τον Θεό έναντι υποχρεώσεων προς το κοσμικό Κράτος

Ι. Ηθικές συγκρούσεις στη μετα-Χριστιανική κουλτούρα: Αντιρρησίες συνειδήσεως
ΙΙ. Ιατρικός επαγγελματισμός και κοσμικό φονταμενταλιστικό κράτος
III. Χάσμα μέγα: Γιατί δεν υπάρχει κοινός τόπος
IV. Ας πάμε παρακάτω τη σκέψη μας για τον Καντ: Τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα της συνείδησης
V. Το παράδοξο των ηθικά ξένων

ΚΕΦ.6ο: Ριζική αναθεώρηση της κλινικής δεοντολογίας: Βιοηθική, κοινή ηθική και ο νόμος

Ι. Βιοηθική χωρίς θεμέλια
ΙΙ. Ζώντας με μια πλουραλιστική ηθική
III. Κοινή ηθική; Κοινή βιοηθική;
IV. Γιατί, παρά τον ηθικό πλουραλισμό, οι σύμβουλοι κοσμικής υγειονομικής μέριμνας επιτυγχάνουν τόσο πολύ;
V. Πέρα από την αυταπάτη: Βιοηθική και κλινική δεοντολογία υπό αναθεώρηση

ΚΕΦ.7ο: Ο κοινός τόπος ως πεδίο μάχης: ζητώντας αγκυροβόλιο στον Θεό

Ι. Ηθική, βιοηθική, οι πολιτισμικοί πόλεμοι και η Δυτική Χριστιανοσύνη: Σε ποιο έδαφος βαδίζουμε;
ΙΙ. Ανοίγοντας δρόμο για ένα νέο παράδειγμα ιατρικού ηθικού στοχασμού
III. Από τη σχολαστική ιατρική δεοντολογία στη σύγχρονη κοσμική βιοηθική
IV. Ποτέ δεν κατάλαβαν τί κεραυνός τους χτύπησε: Ο εκσυγχρονισμός μεταμορφώνει το πλαίσιο της κουλτούρας της Βιοηθικής
V. Peter Singer: Είναι ένας Ανώνυμος Χριστιανός;
VI. Λανθασμένη διάγνωση, λανθασμένη θεραπεία
VII. Προβλέποντας το μέλλον: η επιρροή του Πάπα Φραγκίσκου
VIII. Συνάντηση με τον Θεό: Η στροφή προς το υπέρτατο νόημα
IX. Αναθεωρώντας τη θεολογία: Η Ορθοδοξία ως η παραμένουσα πίστη
Χ. Σύγκρουση βιοκόσμων: Ηθική, βιοηθική και οι πολιτισμικοί πόλεμοι

ΚΕΦ.8ο: Ζώντας χωρίς Θεό

Ι. Έγελος και Μετανεωτερικότητα
ΙΙ. Η σύγχρονη ανθρώπινη συνθήκη: Μια κουλτούρα οριστικά χωρίς ρίζες
III. Πολιτισμικοί ανταρτοπόλεμοι στα ερείπια της Χριστιανοσύνης
IV. Ατενίζοντας το μέλλον: Ζη Κύριος

Δείτε επίσης

H. Tristram Engelhardt - OrthodoxWiki
Αναζήτηση για το βιβλίο στο Διαδίκτυο 
Αναζήτηση για τον συγγραφέα στο Διαδίκτυο
Του ίδιου, Τα θεμέλια της βιοηθικής, Αρμός

Θρήνος για την Ευρώπη!...  
Η νόσος του δυτικού ανθρώπου και η θεραπεία της (όπου και αναφορές στο αρχαίο ορθόδοξο παρελθόν της δυτ. Ευρώπης)

Οι ορθόδοξες ρίζες της Δύσης ως παράγοντας πανευρωπαϊκής ενότητας
Η «αληθινή θρησκεία» του νεωτερικού ανθρώπου είναι ο Καπιταλισμός...

Σάββατο, 18 Μαΐου 2019

19 Μαΐου 1919 - 2019: 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων...



Σαν σήμερα
Το βίντεο από την ΕΡΤ

Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.
Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.
Το 1908 ήταν μια χρονιά - ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας.
Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.

Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.
Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!
Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».
Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των Γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.
Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.
Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Δείτε παρακαλώ ακόμη:

Αναζήτηση στο Διαδίκτυο για την τραγική επέτειο
100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων

Προσευχή απογόνου Ποντίων προσφύγων για τα θύματα της γενοκτονίας και για τον θύτη
Παλαιότερη ανάρτησή μας για το Γενοκτονία των Ποντίων
29 Μαΐου: “Επίθεση” στους Τούρκους!...
Τι μας αφορά πιο πολύ; Η Άλωση της Βαστίλης ή της Κωνσταντινούπολης;


Κυριακή του Παραλύτου 2019: Είσαι ο άνθρωπός μου; 

Εικ. από εδώ, διά χειρός Φίκου
 

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019

Η Παναγία η Ολόφωτη των Κεριών (Κεριώτισσα)



Aπό την Καρδιώτησα του Άγγελου Κοτάντου, στη μαυροφόρα Aποκαρδιώτισσα κι από 'κει στην Παναγία ολόφωτη, την Κεριώτισσα (η φωτο από τον Φάκελο Μαθήματος Θρησκευτικών Β΄ Γενικού Λυκείου, σελ. 133, όπου & το κείμενο)

Χρήστος Μποκόρος

ΤΗΣ ΑΛΥΠΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΧΩΡΑ

Πριν από καν'να μήνα μου τηλεφώνησε ο Νίκος ο Ξυδάκης από την "Καθημερινή" και μου ζήτησε να ενδώσω στην πρόκληση μιας Παναγίας. Να Τη ζωγραφίσω, είπε, για τη γιορτή Της, τον δεκαπενταύγουστο. Βιάστηκα να του απαντήσω ότι είμαι χωμένος βαθειά μέσα στα έργα τής έκθεσης που ετοιμάζω για τον Δεκέμβρη στο μουσείο Μπενάκη, ότι δεν έχω χρόνο ούτε μυαλό για κάτι άλλο. Λες κι η ζωγραφική γίνεται μόνο με χρόνο και μυαλό! 

Μιλούσα εκείνες τις μέρες με το "Σαμιωτάκι", τον "ευμάθιο" Βαγγέλη Ζουρνατζή, και μού 'στειλε ψηφιακά κάποιες Παναγίες απ' το πολύτιμο αρχείο του, επιμελώς σχολιασμένες. Δεόμενες σκεφτόμουν στην αρχή ή καμμιάν Οδηγήτρια αρχετυπική, χωρίς παιδί στα χέρια, αλλά η ανορθόγραφη "Καρδιότησα" μου έγνεφε μυστικά κι όλο σ' αυτήν επέστρεφε το βλέμμα μου. Στην ωραιότητα της μητέρας και την παθιασμένη αναστροφή της κεφαλής του τέκνου της. Την πήρα ένα βράδυ, απεγνωσμένος από τα άλλα έργα μου κι απ' τα παθήματά μου, νύχτα βαθειά, Την έστρεψα ανάποδα, ταπείνωσα το λαμπρό Της ένδυμα κι αφάνισα τον γυιό απ' την αγκαλιά Της. Απόμεινε σκιά δεόμενη, άδεια και μονάχη. 


Είθε να με συγχωρέσει ο πολύς Άγγελος ο Κοτάντος, πρωτοψάλτης Χάνδακος και πρωτοϊστοριογράφος πάσης της αυτοκρατορίας, που Την εζωγράφισε δογματικώς και τεχνικώς άρτια εκείνος ο ικανότατος, αλλά εμένα μου φάνηκε ότι, έτσι όπως Την άλλαξα, ταίριαζε περισσότερο στην κατάστασή μας. Εσωστρεφώς σπαρακτική, με ένα κενό στην αγκαλιά, να προσδοκά σε μιαν απεγνωσμένη δέηση εξ ονόματος όλων μας και να μας απευθύνει, το σπουδαιότερο, την τρυφερότητά Της. 

Την άλλη μέρα ασπάστηκα το μάγουλο κι έφυγε το σημάδι, φωτίστηκε το βλέμμα της και ρόδισαν τα χείλη. Γέμισα φλόγες φωτεινές τη σκοτεινή Της αγκαλιά και το μαφόριο. Κι έλαμψε η Παναγία των κεριών, ολόφωτη. Μια φλογισμένη μαυροφόρα. ''Κεριώτισσα'' Την είπα - ο απατεών επ' αγαθώ - και δέομαι στη χάρη Της εν μετανοία. 

Καστέλλα, το δύσκολο καλοκαίρι του 2013.



Πέμπτη, 16 Μαΐου 2019

Οι Ησυχαστικές Έριδες του 14ου αιώνα


Ιστορική ανασκόπηση
 
Του π. Ευάγγελου Μάγειρα
 

  Αθήνα 2016.

Η ανατύπωση είναι ελεύθερη.

Εισαγωγή

Στην παρούσα μελέτη μας θα ασχοληθούμε με τις ησυχαστικές έριδες του 14ου αιώνα. Μέσα από την παράθεση της προγενέστερης ησυχαστικής και θεολογικής παράδοσης, την ανάλυση των αιτίων που οδήγησαν στη διαφοροποίηση ανατολικής και δυτικής θεολογικής σκέψης, καθώς και την παρουσίαση της διδασκαλίας ησυχαστών και αντιησυχαστών, θα προσπαθήσουμε να καταδείξουμε ότι η διαμάχη είχε υπόβαθρο πολιτισμικό και θεολογικό. 
Στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών της έριδας συγκρούστηκαν το πνεύμα της Δύσης (με κυρίαρχο στοιχείο τον Ορθολογισμό) και η παραδοσιακή Ορθοδοξία, που αγωνιζόταν να μείνει πιστή στο πνεύμα της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας.
Η σημασία της νίκης των ησυχαστών, για την ανάπτυξη της αυτοσυνειδησίας των χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και για τη διατήρηση της ορθόδοξης ταυτότητάς τους στα δύσκολα χρόνια, που λίγο μετά τις έριδες ακολούθησαν, ήταν τεράστια.

Το παρόν σύγγραμμα εκδόθηκε το 2015 στην Ιαπωνική γλώσσα με τον τίτλο 十四世紀の論争と聖グレゴリオス·パラマスの神学 σε μετάφραση της κ. Ελένης Λύγδα-Κικουόκι.
 
Περιεχόμενα (κλικ στους τίτλους)

 

Συρία: επίθεση σε ορθόδοξο ναό με οκτώ νεκρά παιδιά (παιδομάρτυρες)!...




Οκτώ είναι τελικά τα παιδιά που δολοφονήθηκαν [στις 12 Μαΐου 2019] στο κατηχητικό σχολείο του ορθόδοξου ναού των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στη Σελευκούπολη της Κεντρικής Συρίας και τέσσερα έχουν τραυματιστεί σοβαρά.
Κατά τη διάρκεια της κηδείας των παιδιών που έγινε λίγες μόλις ώρες μετά την επίθεση επικράτησαν σκηνές αρχαίας τραγωδίας με τους γονείς να μην μπορούν να πιστέψουν πως τα παιδιά τους χάθηκαν τόσο άδικα.
Τα δυο από αυτά ήταν αδέρφια.
Την κηδεία τέλεσε ο μητροπολίτης Επιφανείας Νικόλαος που έσπευσε στο ναό για να βρεθεί κοντά στις οικογένειες των θυμάτων.
Σύμφωνα με πληροφορίες του orthodoxia.info η επίθεση που έγινε το πρωί μετά τη Θ. Λειτουργία κατά τη διάρκεια του κατηχητικού σχολείου αποδίδεται σε φανατικούς τζιχαντιστές της τρομοκρατικής οργάνωσης Αλ Νούσρα.
Ο ίδιος ναός έχει βρεθεί ξανά στο στόχαστρο των τζιχαντιστών το 2016.

Δείτε επίσης, παρακαλώ:


 




 

Τρίτη, 14 Μαΐου 2019

Φοβάμαι όταν λέω «γενηθήτω το θέλημά Σου»



Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
Σύλλογος Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών (φωτο από εδώ)

Μία κυρία στο Παρίσι πριν από λίγα χρόνια μου έλεγε ότι δεν τολμούσε να απαγγείλει την προσευχή αυτή μετά τα λόγια «ελθέτω η Βασιλεία Σου».
Φοβόταν τόσο πολύ ώστε αν έλεγε στον Θεό έντιμα, «γενηθήτω το θέλημά Σου», τότε όφειλε να δεχθεί «όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή» με την ετοιμότητα να τα υπομένει χωρίς γογγυσμό, χωρίς μικροψυχία και τα παρόμοια. Πρόσφατα ένα άλλο πλάσμα μου έλεγε ακριβώς τα ίδια λόγια με σένα, σχετικά με το «και άφες ημίν… ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών».
Ο ίδιος όμως θεωρώ ότι, αν εμείς λέγαμε μόνο τις δύο πρώτες λέξεις της προσευχής αυτής, δηλαδή Πάτερ ημών, αντιλαμβανόμενοι το βαθύ τους νόημα, τότε όλη μας η ζωή σε όλα τα επίπεδα και τις εκδηλώσεις της θα άλλαζε ριζικά. Αν εγώ είμαι υιός τον άναρχου Πατρός, σημαίνει ότι βρίσκομαι έξω από την εξουσία του θανάτου, σημαίνει ότι δεν είμαι δούλος αλλά κύριος, κατ’ εικόνα της κυριότητος του ίδιου του Θεού, σημαίνει ότι αυθεντικά είμαι ελεύθερος με τη μοναδικά αληθινή έννοια της ελευθερίας. Παραμένοντας σε τέτοια κατάσταση, ο άνθρωπος δέχεται κάθε άλλον συνάνθρωπό του ως υιό αναστάσεως και παύει πλέον αυτός να είναι για μένα «μηδαμινός»» ή «ξένος», αλλά είναι ο αιώνιος αδελφός μου.
Πώς μπορώ να φονεύσω τέτοιον αδελφό; Αλλά μαζί του ούτως ή άλλως συναντιέμαι στην αιωνιότητα, έξω από την οποία είναι αδιανόητη η ύπαρξη ακόμη και του ιδίου του χρόνου. Ή όπως έλεγε ο Γέροντας Σιλουανός, «ο αδελφός μου είναι η ζωή μου».
Σε τέτοια κατάσταση ο άνθρωπος εύκολα και με φυσικό τρόπο συγχωρεί σε όλους τα πάντα και αγαπά πραγματικά τους εχθρούς του.
Αλλά την αληθινή αυτή ευαγγελική κατάσταση κατορθώνουν μόνον όσοι πραγματικά πιστεύουν.
Η προσευχή που απορρέει από τέτοια παιδική πίστη αμεσότητας αποκαλύπτει στον άνθρωπο άλλους ορίζοντες, μπροστά στους οποίους όλα τα υπόλοιπα στερούνται νοήματος … 

Σου είναι γνωστή η πορεία αυτή της σκέψεως. Ας μεταφερθούμε σε άλλο θέμα… Αν ο άνθρωπος δεν πιστεύει στην ανάσταση, αν η μικρή αυτή και ελεεινή ζωή είναι η μοναδική γι’ αυτόν και μετά από αυτήν καταλήγει σε πλήρη εκμηδένιση, πώς μπορεί να συγχωρεί εκείνους που τον βλάπτουν στη φτώχια του; Υπερασπιζόμενος τον εαυτό του από τα πλήγματα μισεί τους εχθρούς, αποστρέφεται κάθε άνθρωπο που τον εκβιάζει.
Ακόμη χειρότερα, θέλει στη μηδαμινότητά του να δοκιμάσει τον εαυτό του ως δεσπότη και ισχυρό, και έτσι φθάνει στην εγκληματική βία εναντίον του αδελφού του. Από εδώ προκύπτουν ατελείωτες συγκρούσεις, αδελφοκτονίες και αλληλοκτονίες σε πολέμους, που ποτέ δεν σταματούν. Και κατά τη συνείδησή μου η μοναδική οδός προς την αυθεντικά «διαφανή» και αληθινά «ανθρώπινη» ειρήνη είναι να γίνει όλη η ανθρωπότητα κατ’ εικόνα του Ανθρώπου-Χριστού.

Η ενίσχυση της Ποιμαντικής, στο μυστήριο του Γάμου και της οικογένειας



 
 
Ευχή

Σε αυτό το άρθρο, αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με ένα θέμα πάντα διαχρονικό, που τα τελευταία χρόνια μέσα από το ράσο και την εξομολόγηση, μας απασχολεί πολύ.

Πρόκειται για το θέμα του Γάμου και συστηματική τις τελευταίες δεκαετίες, αποδόμησης του ιερού θεσμού της οικογένειας. Οι συνέπειες από τον κλονισμό και την διάρρηξη του κυττάρου της κοινωνία μας, είναι εμφανής όχι μόνο στη πατρίδα μας γενικότερα, αλλά πλέον και ειδικότερα στον μικρόκοσμο κάθε τοπικής κοινωνίας, γειτονιάς και δυστυχώς και οικογενείας.

Προσωπικά, ζούμε στον απόηχο της συμμετοχής μας, στις Εργασίες του 6ου Πανελληνίου Συνεδρίου των Ιερέων Νεότητος και Κατηχητών, που πραγματοποιήθηκε στο Συνεδριακό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας στην Αλίαρτο Βοιωτίας, από το απόγευμα της 29ης έως το μεσημέρι της 31ης Αυγούστου 2018. Το φετινό θέμα του Συνεδρίου ήταν "Κατήχηση και Διαπροσωπικές Σχέσεις" και πραγματικά όλες σχεδόν οι ομάδες εργασίες και οι σύνεδροι που τις αποτελούσαν, τόνισαν και υπογράμμισαν την αναγκαιότητα πλέον, να σκύψουμε ως ποιμένουσα Εκκλησία, με σοβαρότητα και αποφασιστικότητα, πάνω στο θεσμό της οικογένειας και της ενίσχυσης εκ μέρος μας, των δομών της ποιμαντικής του Γάμου. 


Οι σχολές Γονέων που λειτουργούν σε αρκετές Μητροπόλεις και Ενορίες, αξίζει όχι μόνο να πολλαπλασιαστούν, αλλά οφείλουν να θεσπιστούν υποχρεωτικά τόσο σε κεντρικό (Ιερά Σύνοδος, Ιερές Μητροπόλεις), όσο και τοπικό επίπεδο (Ενορίας και Αρχιερατικών περιφερειών). Όπου ήδη λειτουργούν, οφείλουν να βελτιωθούν και να προσαρμοστούν στις σύγχρονες ανάγκες και τα δεδομένα της εποχής, αλλά πάντα με τις απαραίτητες σταθερές, που είναι η Αγία Γραφή, οι Κανόνες και η Πατερική Παράδοση της Εκκλησίας μας. 
Με την πρόσκληση τόσων "ειδικών" (εντός ή εκτός εισαγωγικών ψυχολόγων, ψυχοθεραπευτών, σύμβουλων γάμου, παιδαγωγών κ.ά.), τα προηγούμενα δεν είναι πάντα τόσο δεδομένα και αυτονόητα και φυσικά πέρα από την σύγχυση που μπορεί να δημιουργηθεί, χωρίς σταθερή εκκλησιολογική βάση, σημαίνει το λιγότερο εκκοσμίκευση. Όλοι χρειάζονται και μπορούν να συνεισφέρουν, αλλά η Εκκλησία μας, έχει την δική της παράδοση που σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να εξοστρακίζεται, για να γίνει δήθεν πιο ευρύτερη και πιο "ελκυστική".

Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε σε ποια στάδια του ανθρώπινου βίου, πρέπει να εστιάσουμε :

α) Να εκπαιδεύσουμε τους ανθρώπους να μάθουν να αγαπούν : Όλος ο κόσμος, εντός και εκτός Εκκλησίας, ομιλεί και συγκινείται από την "αγάπη". Στην πράξη όμως λίγοι είναι αυτοί που είναι ικανοί να αγαπούν πραγματικά και ουσιαστικά. Μην ξεχνάμε ότι για την Εκκλησία μας η αγάπη δεν είναι απλό συναίσθημα, έστω και το ανώτερο, αλλά συγκεκριμένο πρόσωπο, ο Χριστός. Οι περισσότεροι, ήδη από την παιδική μας ηλικία, έχουμε καταστεί από διάφορες επιρροές του οικογενειακού και του ευρύτερου περιβάλλουν που μας έχουν κάνει ανίκανους να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. 

Η ιδιοτέλεια, ο έρωτας από συμφέρον, τα ρηχά και εφήμερα εξωτερικά κριτήρια, η ηλεκτρονική εποχή των διαδικτυακών εικονικών σχέσεων και εκφράσεων των συναισθημάτων, είναι λίγοι από τους πολλούς παράγοντες που οι ανθρώπινες σχέσεις γίνονται τόσο πολύπλοκες και με βραχύ ημερομηνία λήξης. Οι κατηχητικές μας Συνάξεις λοιπόν, πρέπει να εστιάσουν όχι μόνο ως διδασκαλία, αλλά κυρίως ως κοινότητα βιωματικής αγάπης, καλλιεργώντας την αγάπη στις μικρές ηλικίες τονίζοντας την φιλία, στους εφήβους και τους νέους την συντροφικότητα και το σεβασμό του άλλου ως εικόνα Θεού.

β) Στην προετοιμασία των υποψηφίων ζευγαριών προς το Μυστήριο του Γάμου : Δυστυχώς στις μέρες μας, πολλοί Κληρικοί λειτουργούμε περισσότερο σαν ληξίαρχοι του Κράτους, παρά σαν πραγματικοί ποιμένες - Ορθόδοξοι θρησκευτικοί λειτουργοί. Στην ερώτηση "τι χρειάζεται Πάτερ για να παντρευτούμε"; Αναλισκόμαστε στη συλλογή των απαραίτητων δικαιολογητικών-πιστοποιητικών, αλλά αφήνουμε ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία να μιλήσουμε βαθύτερα και να ποιμάνουμε ουσιαστικά αυτούς τους ανθρώπους, πριν προσέλθουν στο Μυστήριο. 

Οφείλουμε να διευκρινίσουμε την Θεολογία της Εκκλησίας μας μέσα από την Ιερουργία του Γάμου, διαλύοντας σύγχρονες κοσμικές προκαταλήψεις και διαστρεβλώσεις. Πρέπει να καταστεί σαφές, ότι η Εκκλησία όταν κάτι απαγορεύει (π.χ. προγαμιαίες σχέσεις), έχει τους βαθύτερους λόγους της, χωρίς να αφορίζει και εκφοβίζει. Επίσης πρέπει να στρέψουμε το ενδιαφέρον του νέου ζευγαριού, από τα εξωτερικά τι θα φορέσουν, που θα γίνει το τραπέζι και τι bachelor party θα κάνουμε, στα εφόδια εκείνα που θα πρέπει να διαθέτουν, όταν σβήσουν τα φώτα και εκλείψουν όλα αυτά.

γ) Στην στήριξη των νεονύμφων και νέων οικογενειών : Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, σαν Εκκλησία σε πρακτικό επίπεδο, μιλήσαμε περισσότερο για τις προγαμιαίες σχέσεις, ξεχάσαμε όμως και σίγουρα μιλήσαμε λιγότερο για τις "μεταγαμιαίες σχέσεις". Ιδιαίτερα όταν έρχεται και το πρώτο παιδί, τότε στατιστικά έρχεται και το διαζύγιο, γιατί οι νέοι μας, μπήκαν απροετοίμαστοι οι ίδιοι, ή δεν είχαν θέση τα όρια στις επεμβάσεις τρίτων, που δημιουργούν κραδασμούς και ρωγμές στην ενότητα της οικογένειας, αρκετές φορές δυστυχώς και ανεπανόρθωτα. Είναι μεγάλο λάθος, το ενδιαφέρον και το βάρος, να στρέφεται αποκλειστικά στα παιδιά, ή οι συγκρούσεις και οι τσακωμοί του ζευγαριού ενώπιόν τους.

και δ) Φροντίδα και στήριξη σε αποκλίνουσες μορφής του Γάμου και της Οικογένειας από την παραδοσιακής της μορφή. Τα 3 προηγούμενα μιλούσαν για την παραδοσιακή μορφή Γάμου, τι γίνεται όμως με αυτούς που έχουν Διαζευκτήρια, Μονογονεϊκές ή εν χηρεία οικογένειες ή απλά αυτούς που επιλέγουν να έχουν κάνει πολιτικό γάμο ή σύμφωνο συμβίωσης ή απλά να συζούν, χωρίς να προχωρούν σε Γάμο; Πως θα τις αντιμετωπίσουμε όλες αυτές τις καταστάσεις σε ποιμαντικό επίπεδο; Ωφελεί εκ μέρος μας, ο αφορισμός εκ μέρους μας από Άμβωνος και η κριτική ως κατάκριση; Είναι ο εύκολος και φυσικά λανθασμένος τρόπος. Το δύσκολο είναι η προσπάθεια έμπρακτης στήριξης και ο απεγκλωβισμός από αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, με σωστό και δομημένο τρόπο.

Κλείνοντας το άρθρο μας, αγαπητοί μας Αναγνώστες, πιστεύουμε ότι καταστήσαμε σαφές την αναγκαιότητα για την στήριξη της οικογένειας. Η αδιαφορία και η απραξία, μας έφερε στο σημείο που είμαστε. Αν θέλουμε η κατάσταση να αλλάξει, οφείλουμε με την προσευχή μας καταρχήν και στη συνέχεια με τις οργανωμένες ποιμαντικές δομές μας, να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε τις παθογένειες και τα σφάλματα του παρελθόντος. Το χρωστάμε στον εαυτό μας, στα παιδιά μας και την κοινωνία μας ολόκληρη! Αμήν!