ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

Ο σύγχρονος μάρτυρας Ιωσήφ Μουνιόθ Κορτέζ († 31 Οκτ. 1997) // Saint Jose Munoz-Cortes, the new Orthodox Christian martyr from Chile & Canada († 31 October 1997)

"Απ' του άη Δημήτρη ώς του άη Γιώργη" στη ζωή και την ψυχή του λαού μας


Απόσπασμα από τη μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία της Σοφίας Μπούμπα "Το ξεχειμώνιασμα των Βλάχων του Μετσόβου: αναμνήσεις και βιοϊστορίες" (Πεμπτουσία).

Οι γιορτές των δύο "καβαλάρηδων" αγίων ως ορόσημα στην κοινωνική και αγροτοκτηνοτροφική ζωή του λαού μας.

Κλικ εδώ, παρακαλώ.

Η εικ. από εδώ.

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018

Άγγελος Συρίγος: Γιατί εορτάζουμε την αρχή και όχι το τέλος του πολέμου



Της Μυρένας Σερβιτζόγλου από την Καθημερινή
Άρδην - Ρήξη
 
– Με συγχωρείτε, πού βρίσκεται η αίθουσα τελετών του Παντείου;
– Στον δεύτερο όροφο νομίζω, απάντησε μία εκ των δύο φοιτητριών, δίχως καμία βεβαιότητα.
Στον δεύτερο όροφο δεν υπήρχε μήτε αίθουσα μήτε κόσμος συγκεντρωμένος για τον πανηγυρικό λόγο, μοναχά φοιτητές. Αυτή τη φορά πιο κατατοπιστικοί.
– Η αίθουσα είναι κάτω στο ισόγειο, κατεβείτε από τις σκάλες για να μη χαθείτε πάλι.
Κάπως έτσι βρέθηκα στον πρώτο όροφο, εκεί όπου βρίσκονται τα ανοίγματα από τα ευμεγέθη παράθυρα της εν λόγω αιθούσης που την έλουζε το φως. Για την ακρίβεια, προτού αντικρίσουν τον ήλιο τα μάτια, είχαν ήδη γητευτεί τα ευήκοα ώτα από το «Άσμα Ασμάτων» του Θεοδωράκη. Κι έτσι η άγνοιά μου για τον χώρο της εκδήλωσης μου χάρισε την εικόνα της χορωδίας του Παντείου –με βιολί, φλάουτο, πιάνο και νέα παιδιά, με φόντο την ολοτοίχια τοιχογραφία σε χρώματα της ώχρας και του κεράμου– από ψηλά.

Το νέο είχε σκάσει προ ημερών –που αλλού– στο Facebook. Ο αναπληρωτής καθηγητής Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου στην τελετή εορτασμού της Εθνικής Επετείου της 28η Οκτωβρίου, που θα πραγματοποιούνταν στις 24 Οκτωβρίου, ώρα 12.00, θα εκφωνούσε τον πανηγυρικό της ημέρας με θέμα γιατί δεν εορτάζουμε το τέλος του πολέμου αλλά την είσοδό μας σε αυτόν. Εντύπωση έκαναν τα πολυάριθμα likes στο εν λόγω post, καθώς και το πλήθος των κοινοποιήσεων, από ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών, πεποιθήσεων, χώρων.
Ο καθηγητής, κατά την ομιλία του, με ένα κάποιο τρακ αρχικά, ανέπτυξε λίγο-πολύ ένα ήδη viral περυσινό του άρθρο στην «Καθημερινή», «Η ενοχλητική 28η Οκτωβρίου». Αναφερόμενος στη συζήτηση που γίνεται τα τελευταία χρόνια γιατί γιορτάζουμε την αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και όχι το πέρας, όπως η υπόλοιπη «φυσιολογική» Ευρώπη, στις 9 Μαΐου, παρουσίασε και τις προτάσεις για εορτασμό στις 12 Οκτωβρίου, ημέρα αποχώρησης των γερμανικών στρατευμάτων, ή στις 18 Οκτωβρίου, ημέρα που ο Γεώργιος Παπανδρέου ύψωσε την ελληνική σημαία στον Βράχο της Ακροπόλεως. Πίσω από αυτήν τη συζήτηση, επισήμανε ο καθηγητής, υπάρχει μια προσπάθεια να αποδομηθούν καταστατικοί μύθοι του ελληνικού έθνους, όπως το Ζάλογγο, η εθνική συνείδηση των Σουλιωτών εκ των οποίων πολλοί μιλούσαν αρβανίτικα, ακόμα και ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου ως ορισμένης από τη Φιλική Εταιρεία ημέρα ενάρξεως της Επαναστάσεως στην κυρίως Ελλάδα.
Προκειμένου να αποκρούσει τις ανωτέρω προσπάθειες και αιτιάσεις, ο Άγγελος Συρίγος –το ακριβές όνομα του οποίου είναι Ευάγγελος, όπως μας πληροφορούσε η πρόσκληση της εκδήλωσης– επιχείρησε μια αρχαιολογία, σχεδόν φουκοϊκής εμπνεύσεως. Έφερε δηλαδή στο φως τα ίδια τα πράγματα όπως αυτά συνέβησαν, μέσα από εξέταση ιστορικών ντοκουμέντων και ημερολογίων. Και η ανα-διήγηση, οιονεί αναπαράσταση, εκτός από διαφωτιστική, ήταν εξόχως απολαυστική.

Ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου έλαβε χώρα για πρώτη φορά το 1941 στην Κατοχή, μόλις ένα έτος από τη νικηφόρο επέλαση των ελληνικών στρατευμάτων, και δεν ήταν κάτι επιβεβλημένο, κατασκευασμένο άνωθεν. Τον εορτασμό καθιέρωσε αυθορμήτως ο ίδιος ο λαός. Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος –καθηγητής της Νομικής Αθηνών τότε, μετέπειτα τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και Πρόεδρος της Δημοκρατίας (1975-1980)– την παραμονή της 28ης Οκτωβρίου, στην κατάμεστη αίθουσα, εκφώνησε ομιλία προς τους φοιτητές του, ενώ εξέδωσε λακωνική πλην σαφέστατη ανακοίνωση: «Αύριο κωλύομαι να διδάξω». Ακολούθως προέτρεψε τους φοιτητές να καταθέσουν ομαδικώς άνθη στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, κάτι που εκείνη την ημέρα εστάθη αδύνατο λόγω της περιφρούρησης του χώρου από τους Ιταλούς καραμπινιέρους. Την επομένη απολύθηκε.
Την επαύριον, από το πρωί, κατόπιν προτροπής του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, χιλιάδες λαού μέχρι τις 10 π.μ. καταθέτουν άνθη στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, το οποίο ναι μεν είχε ολοκληρωθεί ως έργο από το 1933, αλλά μέχρι τότε δεν σήμαινε κάτι στη συλλογική συνείδηση των Ελλήνων, τουναντίον, το αντιμετώπιζαν σκεπτικά. Το απόγευμα ο πρωθυπουργός Τσολάκογλου υποχρεώνεται να αφήσει ο ίδιος λουλούδι στο σημείο. Κατόπιν συγκεντρώνεται ομάδα πολεμιστών του ’40, οι περισσότεροι ανάπηροι, σε καροτσάκια, να καταθέσουν άνθη στο μνημείο. Η σκηνή είναι μοναδική: οι τραυματισμένοι νικητές βρίσκονται ενώπιον των ηττημένων Ιταλών καραμπινιέρων, στους οποίους έχει ανατεθεί από τους Γερμανούς η διαφύλαξη της τάξης και η περιφρούρηση. Τα επόμενα δύο χρόνια, 1941-42, ο εορτασμός γίνεται αφορμή για συγκρούσεις με Γερμανούς και Ιταλούς από το πρωί, με πολλούς τραυματίες.

katoxh-28h
Έφιπποι Ιταλοί καραμπινιέροι εφορμούν στο κέντρο της Αθήνας εναντίον πατριωτών – διαδηλωτών (από εδώ)
 
Στο δεύτερο μέρος της ομιλίας του ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος απαρίθμησε τους λόγους για τους οποίους μας ενδιαφέρει η 28η Οκτωβρίου και ο εορτασμός της, ξεκινώντας από το γεγονός ότι η ημερομηνία αυτή σηματοδοτεί την απόφαση του ελληνικού λαού να πολεμήσει τις δυνάμεις του Άξονα, ενώ τα περισσότερα κράτη έχαναν, υποχωρούσαν ή συνθηκολογούσαν. Το πρωινό ανακοινωθέν της 28ης Οκτωβρίου περί της εμπλοκής της Ελλάδος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, 
«Αι ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουν από της 5.30 π.μ. της σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της ελληνοαλβανικής μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους», 
φέρνει στον νου και στην καρδιά τα λόγια που βάζει ο ποιητής Όμηρος στα χείλη ενός εχθρού, του Έκτορος, στην «Ιλιάδα», όταν ο Πολυδάμας τον νουθετεί ότι όλοι οι οιωνοί είναι ενάντιοι και για αυτό φρόνιμο να μην πολεμήσει: «Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης».
Μετά τις πρώτες εχθροπραξίες με τους Ιταλούς, τις οποίες διέκοψε ο παγετός και η βαρυχειμωνιά, στις 9 Μαρτίου 1941 ξεκίνησε η μεγάλη εαρινή επίθεση των Ιταλών, την οποία ο ελληνικός στρατός κατάφερε να σπάσει στο ύψωμα 731 (φωτο). Και σε αυτό το σημείο ο καθηγητής επικαλείται μαρτυρίες αγωνιστών. Οι Ιταλοί βομβάρδιζαν και σφυροκοπούσαν επί τέσσερις-πέντε ώρες το ύψωμα, κι όπως οι Έλληνες στρατιώτες πλησίαζαν, κοβόταν η ανάσα τους, για να αφουγκραστούν αν έχουν μείνει ελληνικές δυνάμεις να αντιστέκονται. Κι όταν άκουγαν πάλι τον ήχο οπλοπολυβόλων, έπαιρναν στην κυριολεξία αναπνοή και συνέχιζαν. Το ύψωμα 731 έλκει την ονομασία του από τα 731 μέτρα ύψος που έχει πάνω από τη θάλασσα. Από εκείνη την ημέρα οι Έλληνες στρατιώτες ανεκδοτολογικά το αποκαλούσαν ύψωμα 729, λόγω του υποτιθέμενου απολεσθέντος ύψους κατόπιν των σφοδρών ιταλικών βομβαρδισμών.


Όλες οι συζητήσεις για εορτασμό σε κάποια άλλη ημέρα είναι άκυρες, τόνισε εν κατακλείδι ο Άγγελος Συρίγος, διότι η 28η Οκτωβρίου συνιστά έναν ενοποιητικό σταθμό για την κοινωνία και τον λαό μας, αποτελεί την πρώτη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων κατά του Άξονα, είναι η δική μας νίκη.
Εξερχόμενη από τη θαλπωρή της αίθουσας, γεμάτης νεολαίας στα μετόπισθεν –«διευκρινίζω για τους νέους που κάθονται εκεί πίσω», είπε κάποια στιγμή ο καθηγητής–, βρέθηκα πάλι στο μικρό καλοκαίρι του Αγίου Δημητρίου, όπως λέμε εμείς στον Βορρά την καλοκαιρία των ημερών αυτών, ή ινδιάνικο καλοκαίρι, όπως χαρακτηρίζουν τη μετεωρολογική αυτή σταθερά στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Για εμάς τους βόρειους, αυτοί οι εορτασμοί έχουν άλλη σημασία. Είναι πολύ διαφορετικά να διαβιοίς σε τόπο που απέχει από τα σύνορα «ένα τσιγάρο δρόμο». Πατρίδα είναι η γη των πατέρων. Θρησκεία είναι η μνήμη των τεθνεώτων. Ο πατέρας μου «έφυγε» ανήμερα την εορτή του Αγίου Δημητρίου, πριν από εννέα έτη, και κάθε φορά που θυμάμαι, κάθε φορά που θυμόμαστε, ο πατέρας μου, όλοι οι πατέρες ανασταίνονται.
Το προαύλιο του Παντείου ήταν γεμάτο φοιτητές και παιδιά, αν είχαν παρευρεθεί όλοι, ο χώρος δεν θα έφτανε, δεν θα βαστούσε. Στην αίθουσα αυτή εισέρχονται, εισερχόμεθα οι περισσότεροι, όταν πια μας έχει αγγίξει η πρώτη ή οι πλείστες ακόλουθες απώλειες. Πραγματικές και πλασματικές.
Χρόνια πολλά.

Και:

28η Οκτωβρίου: Έτσι τη γιόρταζαν ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ!

Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι μόνο μια επέτειος...
Τι να πω στον μπαμπά μου;
Η επιλογή της 28ης Οκτωβρίου 1940 ως εθνικής μας εορτής
Από τον άη Δημήτρη στην Αγία Σκέπη, την Εποποιία του 1940 και τη φρικτή Κατοχή (αφιέρωμα με πολλά λινκς μετά το κύριο άρθρο)
Σοφία Βέμπο, η καλλιτέχνις και πατριώτισσα!...
Στις ηρωικές ηπειρώτισσες της Πίνδου… (της μακαριστής Γαλάτειας Γρηγοριάδου Σουρέλη) 

Το παιδί και το γράμμα στην Παναγία

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

Άγιοι που αγαπώ ιδιαίτερα στις 28 Οκτωβρίου (& μερικοί μέχρι τις 31 Οκτωβρίου)...


ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ 
 
Ο άγιος ιερομάρτυρας Κυριακός, επίσκοπος Ιεροσολύμων, που υπέδειξε τη θέση του Τιμίου Σταυρού, και η μητέρα του, αγία Άννα
 
Οι εικόνες από εδώ.

Μίξας ἐλαίῳ, Κυριακὲ παμμάκαρ,
Σὸν αἷμα σεπτόν, μῖγμα καινὸν εἰργάσω.
Ο Άγιος αυτός αφού φανέρωσε τον Τίμιο Σταυρό στην Αγία Ελένη, κατόπιν αναδείχτηκε επίσκοπος Ιεροσολύμων.

Όταν το 361 μ.Χ. ο Ιουλιανός ο Παραβάτης εκστράτευσε κατά των Περσών και πέρασε από την Ιερουσαλήμ, έμαθε για τον Κυριάκο και αφού τον κράτησε τον ανάγκαζε να θυσιάσει στα είδωλα. Αλλά ο Κυριάκος, όχι μόνο δεν θυσίασε αλλά και ήλεγξε τον Ιουλιανό. Τότε αυτός του έκοψε το δεξί χέρι. Κατόπιν έχυσε καυτό μολύβι στο στόμα του και τον έβαλε να πλαγιάσει σε χάλκινο πυρακτωμένο κρεβάτι. Έπειτα τον έβαλαν μέσα σ' ένα καζάνι, που ήταν γεμάτο με βραστό λάδι. Εκεί τον κάρφωσαν με ακόντιο και έτσι μαρτυρικά, αλλά ένδοξα παρέδωσε το πνεύμα του.



Η Αγία Άννα, μητέρα του Αγίου Κυριακού, όταν έμαθε τα μαρτύρια του γιου της, έτρεξε να τον δει και να τον ενθαρρύνει. Τότε συνελήφθη και αυτή, και αφού την κρέμασαν από τις τρίχες της κεφαλής της, την έκαψαν ζωντανή με αναμμένες λαμπάδες.

Φλεχθεῖσα σάρκα Μάρτυς Ἄννα λαμπάσιν,
Ἀειφανὴς ὑπῆρξε λαμπὰς Κυρίου.


Όσιος Διομήδης ο Κύπριος

Ο Όσιος Διομήδης γεννήθηκε στην Κύπρο αλλά που ακριβώς και ποίοι ήταν οι γονείς του δεν ξέρουμε. Εκείνο που μας λέει ο άγιος Νεόφυτος, που τον εγκωμιάζει, είναι πως ο θεσπέσιος αθλητής Διομήδης «ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων» δόθηκε στον Χριστό. Τούτο προϋποθέτει γονείς όχι μονάχα χριστιανούς άλλα και βαθιά πιστούς.

Σε κάποια ευκαιρία η Θεία Πρόνοια, που όλα τα παρακολουθεί και όλα τα φροντίζει, έφερε έτσι τα πράγματα, ώστε ο μεγάλος της Λευκουπόλεως (Λευκωσίας) επίσκοπος Τριφύλλιος, να συναντήσει και να γνωρίσει το παιδί.

Η εκτίμηση του αγίου από την πρώτη στιγμή υπήρξε τόση, ώστε χωρίς κανένα ενδοιασμό τον κάλεσε κοντά του κι ανέλαβε αυτός μαζί με τον δάσκαλο του, τον επίσκοπο της Τριμυθούντος, τον άγιο και θαυματουργό Σπυρίδωνα, τη συνέχιση του έργου των ευσεβών γονιών. Κοντά στους δύο αυτούς κολοσσούς της αρετής και ξεχωριστούς της Εκκλησίας εργάτες, ο φλογερός νέος μεγαλώνει και συνεχίζει με αδιάπτωτο ενδιαφέρον τον αγώνα του και με τη χάρη του Θεού κατορθώνει να γίνει πιστό αντίγραφο τους.

Πόσα χρόνια έζησε ο όσιος που μελετούμε δεν γνωρίζουμε. Ο άγιος Νεόφυτος μας λέγει μονάχα πως όλη η ζωή του φλογερού ασκητή υπήρξε μια ζωή αρετής και καλοσύνης και προσφοράς για τη δόξα του Χριστού. Όταν πέθανε, οι πιστοί που τον ακολουθούσαν μαζί με τους μαθητές του - κι ήσαν αυτοί πολλοί - κήδεψαν με δάκρυα το σώμα του πνευματικού τους πατέρα εκεί στη σπηλιά κι απάνω από αυτήν έκτισαν αργότερα μια εκκλησία και γύρω πολλά δωμάτια. Σ' αυτά ένας μεγάλος αριθμός από εκλεκτές ψυχές είχε μαζευτεί και ζούσε μ' ευλάβεια και φόβο Θεού την αγγελική ζωή. Ο πόθος των ασκητών να έχουν μια εικόνα, που να τους θυμίζει τον δάσκαλο τους, τους οδήγησε ύστερα από μερικά χρόνια να στείλουν στην Κωνσταντινούπολη ένα αδελφό της Μονής, για να βρει κάποιο ζωγράφο, που να τους φτιάξει μια τέτοια εικόνα. Ο μοναχός πήγε στην Πόλη. Βρήκε πράγματι ένα εξαίρετο ζωγράφο και του ανακοίνωσε τον σκοπό της επίσκεψης του. Ο ζωγράφος σαν άκουσε τον μοναχό είπε με απορία: «Μάρτυρα Διομήδη, ἐπίσταμαι. Ὅσιον Διομήδη ὅμως οὔτε γινώσκω, οὔτε ἰστορῆσαι ἰκανῶ». (Μάρτυρα Διομήδη γνωρίζω. Όσιο Διομήδη όμως ούτε ξέρω ούτε μπορώ να ζωγραφίσω).

Με πόνο ο μοναχός άκουσε την άρνηση του ζωγράφου σε όλα τα παρακάλια του. Λυπημένος έφυγε για το δωμάτιο του. Στην προσευχή η θεοφιλής εκείνη ψυχή, τη θερμή κι επίμονη, ζητάει την παρηγοριά της. Τα λόγια του Κυρίου «αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμίν, ζητεῖτε, καὶ εὐρήσετε, κρούετε καὶ ἀνοιγήσεται ὑμὶν πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται». (Ματθ. ζ' 7-8) προβάλλουν συνέχεια στη σκέψη του. Μ' όλη του την καρδιά ποθεί να μη γυρίσει στην Κύπρο με αδειανά τα χέρια. Θέλει να βρει μια εικόνα του προστάτη της Μονής του Αγίου. Γι' αυτό προσεύχεται. Όλη νύχτα προσεύχεται και ζητάει τη βοήθεια του Θεού. Κι η βοήθεια προσφέρεται.

Την ίδια νύχτα στον ύπνο του ζωγράφου παρουσιάζεται ο άγιος Διομήδης και του λέει: «Γιὰ ἰδές, ζωγράφε, αὐτόν, ποὺ λέγεις πὼς δὲν ξέρεις. Ἄκουσε τὸν μοναχὸ καὶ ζωγράφισέ του αὐτὸν ποὺ σοῦ ζητεῖ».

Μόλις τα είπε αυτά χάθηκε από μπροστά του εκείνος που του μιλούσε. Ο ζωγράφος, που ξύπνησε, σηκώθηκε αμέσως από το κρεβάτι, κι αφού έκανε την προσευχή του και ζήτησε από τον άγιο Διομήδη συγχώρηση για την προηγούμενη άρνηση του, κάθισε κι άρχισε να ζωγραφίζει. Σαν τέλειωσε την εικόνα, την πήρε και την τοποθέτησε στο δωμάτιο, που είχε και τις άλλες τελειωμένες εικόνες.

Ύστερα από λίγες μέρες ξαναήρθε και πάλι ο γνωστός μοναχός κι άρχισε να τον παρακαλεί να του κάμει τη χάρη να του φτιάξει την εικόνα που του ζητούσε. Στην παράκληση του ο ζωγράφος τον έστειλε στο δωμάτιο και του είπε να μαζέψει τις εικόνες. Εκείνος μόλις μπήκε κι είδε την εικόνα του οσίου, την αναγνώρισε και γεμάτος χαρά την πήρε και την έφερε στον ζωγράφο, βεβαιώνοντας τον πως η εικόνα που έφτιαξε απέδιδε θαυμάσια τη μορφή του οσίου. Ο ζωγράφος τότε απεκάλυψε στον μοναχό το όνειρο του και με δάκρυα κι οι δύο τους δοξολόγησαν τον Θεό για τη χάρη που δίνει στους εκλεκτούς του.

Πολλά θαύματα έκανε ο Όσιος Διομήδης. Και σε παλαιότερες εποχές, μα και στην εποχή του αγίου Νεοφύτου που τον εγκωμιάζει.

Η περιγραφή αυτή της ζωής του αγίου Διομήδη, όπως μας δίνεται από τον άγιο Νεόφυτο τον Έγκλειστο, παρουσιάζει μερικά ερωτηματικά σχετικά με το πότε έζησε ο όσιος. Σαν λάβουμε υπόψη ότι οι αραβικές επιδρομές στο νησί της Κύπρου άρχισαν περί τα μέσα του έβδομου αιώνα μ.Χ. και κράτησαν μέχρι τα μέσα του δέκατου μ.Χ., τότε γίνεται φανερό, πως ο όσιος μας δεν είναι δυνατό να υπήρξε μαθητής του αγίου Τριφυλλιού, ο οποίος έζησε πολύ ενωρίτερα, τον πέμπτο περίπου αιώνα μ.Χ. Εκείνο που συνδέει τους δύο αγίους, Τριφύλλιο και Διομήδη, είναι αυτό που αναφέρει κάποιος άλλος χρονογράφος, που μας λέγει πως σε μια από τις αραβικές επιδρομές, οι Σαρακηνοί ανέσκαψαν και τον τάφο του αγίου Τριφυλλίου, που βρισκόταν στο κοιμητήριο που ήταν κοντά στο ναό της Οδηγήτριας με την ελπίδα να βρουν κάποιο θησαυρό κι έβγαλαν από μέσα ακέραιο κι ευωδιάζον το ιερό λείψανο. Γεμάτοι αγριότητα απέκοψαν το κεφάλι και, ω του θαύματος! Από τον λαιμό έτρεξε άφθονο αίμα, που κατατρόμαξε τα ανθρωπόμορφα εκείνα τέρατα.

Τη σκηνή αυτή παρακολουθούσε κάποιος ασκητής που ασκήτευε σε μια σπηλιά κοντά στο προάστιο της Λευκωσίας, τον Λευκομιάτη, ο άγιος Διομήδης. Εκμεταλλευόμενος ο ασκητής τη σύγχυση των τυμβωρύχων, άρπαξε την ιερά κεφαλή του αγίου Τριφυλλίου κι έτρεξε να τη μεταφέρει στο ασκητήριό του. Κάποιος όμως τον αντελήφθη και τον πρόδωσε και 500 Σαρακηνοί περίπου τον καταδίωξαν.

Αυτό το περιστατικό είναι ότι συνδέει τους δυο αγίους Τριφύλλιο και Διομήδη.

Σημείωση: Ο Παρισινός Κώδικας 1589 φ. 91α αναφέρει την μνήμη του Οσίου Διομήδη στις 29 Οκτωβρίου ως εξής: «Τῇ αὑτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ἁγίου Διομήδους, μαθητοῦ τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Τριφυλλίου ἐπισκόπου Λευκωσίας».

Άγιος Δημήτριος Μητροπολίτης Ροστόφ (1651 - 1709)

Ο Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ, γιος του αξιωματικού Σάββα Τουπτάλα, γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1651 μ.Χ. στην κωμόπολη Μακάρωφ, κοντά στο Κίεβο. Το βαπτιστικό του όνομα Λίαν Δανιήλ. Ανατράφηκε και διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα μέσα σε μια βαθύτατα ευσεβή οικογένεια. Από το 1662 μ.Χ. μέχρι το 1665 μ.Χ. ο Δανιήλ φοιτησε στο κολλέγιο Κιεβο-Μογγιλιάνσκυ, όπου για πρώτη φορά εκδηλώθηκαν τα σπάνια χαρίσματα και οι εξαιρετικές διανοητικές ικανότητες του. Πολύ γρήγορα έμαθε την ελληνική και λατινική γλώσσα και σπούδασε κλασσικές επιστήμες. Στις 9 Ιουλίου του 1668 μ.Χ. εκάρη μοναχός στη μονή του Αγίου Κυρίλλου και πήρε το όνομα Δημήτριος, προς τιμήν του μεγαλομάρτυρας αγίου Δημητρίου του Θεσσαλονικέως (βλέπε 26 Οκτωβρίου).

Στις 25 Μαρτίου του 1669 μ.Χ. χειροτονήθηκε διάκονος, από τον μητροπολίτη Κιέβου Ιωσήφ, και στις 23 Μαΐου του 1675 μ.Χ. πρεσβύτερος, από τον αρχιεπίσκοπο Τσερνιγώφ Λάζαρο. Υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας και ηγούμενος σε διάφορες μονές της Ουκρανίας, Λιθουανίας και Λευκορωσίας. Γύρω στα 1684 μ.Χ. άρχισε να συγγράφη, στη Λαύρα του Κιέβου, το μεγάλο έργο του, τον Συναξαριστή («Τσέτμινέϊ»), δηλαδή τους βίους των αγίων ολοκλήρου του εκκλησιαστικού έτους. Ο προϊστάμενος της Λαύρας αρχιμανδρίτης Βαρλαάμ (Γιασίνσκυ), γνωρίζοντας καλά το υψηλό διανοητικό επίπεδο, τη μόρφωση, τη φιλοπονία και το λογοτεχνικό χάρισμα του μαθητού του, τον προέτρεψε επίμονα ν' ασχοληθή μ' αυτή τη σπουδαία εργασία.

Από τότε ολόκληρη η ζωή του Αγίου Δημητρίου αφιερώθηκε στη σύνταξη του Συναξαριστού. Το 1688 μ.Χ. εκτυπώθηκε ο πρώτος τόμος (Σεπτέμβριος, Οκτώβριος, Νοέμβριος), το 1695 μ.Χ. ο δεύτερος (Δεκέμβριος, Ιανουάριος, Φεβρουάριος) και το 1700 μ.Χ. ο τρίτος (Μάρτιος, Απρίλιος, Μάιος).

Εν τω μεταξύ, το κηρυκτικό χάρισμα και το συγγραφικό έργο του ιερομόναχου Δημητρίου προκάλεσαν την προσοχή του πατριάρχου Αδριανού (+ 1700 μ.Χ.) και άλλων εκκλησιαστικών αξιωματούχων, οι όποιοι εκτίμησαν βαθιά τα πνευματικά προσόντα, τις αρετές και τον ένθεο ζήλο του. Έτσι, στις 23 Μαρτίου 1701 μ.Χ. χειροτονείται στον ναό της Κοιμήσεως του Κρεμλίνου μητροπολίτης Τομπόλσκ και Σιβηρίας. Επειδή όμως, λόγω της εύθραυστης υγείας του, ήταν αδύνατη η παραμονή του στη Σιβηρία, στις 4 Ιανουαρίου 1702 μ.Χ. εκλέγεται μητροπολίτης Ροστόφ και Γιαροσλάβ. Μόλις έφθασε στην έδρα του, την 1η Μαρτίου του 1702 μ.Χ., άρχισε ένα ευρύ έργο για την πνευματική και υλική ανόρθωση της επαρχίας και του ποιμνίου του. Δυστυχώς όμως οι περισσότεροι οραματισμοί του έμειναν ανεκπλήρωτοι ή ημιτελείς, λόγω ελλείψεως οικονομικών μέσων: Ήταν η εποχή που η πολιτεία επιζητούσε με όλα τα μέσα να περιορίση τις δυνατότητες της Εκκλησίας, πλήττοντας πρωτίστως την οικονομική ευρωστία της.

Ο Άγιος Δημήτριος αγωνίσθηκε σθεναρά και για την ενότητα της Ρωσικής Εκκλησίας, πού υπέστη βαρύτατο πλήγμα με το σχίσμα των παλαιοπίστων [Παλαιόπισιοι ή ρασκόλνηκοι (ρασκόλ = σχίσμα): Ρώσοι σχισματικοί, οι οποίοι τον 17ο-18ο αι μ.Χ., χωρίσθηκαν από την Ορθόδοξη Εκκλησία, επειδή η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας, με πρωτοβουλία του πατριάρχου Μόσχας Νίκωνος, έκανε ορισμένες διορθώσεις και βελτιώσεις στα βιβλία της λατρείας]. Έκτος από πολυάριθμα κηρύγματα, αφιέρωσε στη μελέτη και την κριτική της σχισματικής διδασκαλίας και το έργο «Έρευνα περί της πίστεως του Μπρύνσκ» (Μπρύνσκ ήταν η περιοχή πού ζούσαν οι πιο πολλοί σχισματικοί).

Το 1709 μ.Χ., τελευταίο έτος της επιγείου ζωής του, ο άγιος Δημήτριος τελείωσε και τον τέταρτο τόμο του Συναξαριστού (Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος), ενώ συγχρόνως αναθεώρησε και τους προηγουμένους τρεις τόμους.

Στις 28 Οκτωβρίου του 1709 μ.Χ., κατά τη διάρκεια νυκτερινής προσευχής, ο άγιος ιεράρχης αναπαύθηκε εν Κυρίω ζώντας μέσα σε απόλυτη πτώχεια. Εκτός από βιβλία και χειρόγραφα, δεν βρέθηκε κανένα άλλο περιουσιακό του στοιχείο. Τούτο μαρτυρεί και η συγκινητική διαθήκη του. Ετάφη στη μονή του αγίου Ιακώβου του Ροστώφ, σε μια γωνιά του Καθολικού πού ο ίδιος είχε επιλέξει, στις 25 Νοεμβρίου του 1709 μ.Χ.

Η εύρεσης του ιερού σκηνώματος του έγινε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1752 μ.Χ. Το δρύινο φέρετρο και τα χειρόγραφα, που υπήρχαν μέσα σ' αυτό, είχαν σχεδόν καταστραφή από την υγρασία του τόπου, αλλά το σώμα του αγίου ιεράρχου βρέθηκε άφθορο, καθώς επίσης και η αρχιερατική ενδυμασία και το μεταξωτό κομποσχοίνι του. Το χαριτόβρυτο σκήνος του, μετά την ανεύρεση του, άρχισε να χαρίζη τη θεραπεία σε πολλούς ασθενείς και να επιτελή ποικίλα θαύματα. Γι' αυτό η λαϊκή εκκλησιαστική συνείδησης του έδωσε την προσωνυμία του θαυματουργού.

Όταν η Ιερά Σύνοδος πληροφορήθηκε τα γεγονότα, απέστειλε επιτροπή, από τον μητροπολίτη Σουζντάλ Σίλβεστρο και τον αρχιμανδρίτη της μονής Σιμωνώφ Γαβριήλ, για να εξέταση το σκήνωμα του ιεράρχου Δημητρίου και να πιστοποίηση τις επιτελούμενες απ' αυτό θαυματουργικές θεραπείες.

Μετά από εισήγηση της επιτροπής, στις 29 Απριλίου του 1757 μ.Χ. η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρωσίας συγκατέλεξε με πράξη της τον αοίδιμο μητροπολίτη Ροστόφ και Γιαροσλάβ Δημήτριο, κατά κόσμον Δανιήλ Σάββιτς Τουπταλα, στη χορεία των αγίων.


Δείτε επίσης

Η διαθήκη του Αγίου Δημητρίου Μητροπολίτη Ροστόφ
Ευχή Αγίου Δημητρίου Μητροπολίτου Ροστόφ εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον
Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Δημητρίου Μητροπολίτη Ροστόφ
Σύναξη πάντων των εν Σιβηρία Αγίων
Σύναξη πάντων των εν Ροστώβ και Γιαροσλάβλ διαλαμψάντων Αγίων
 

Οι άγιοι Τέσσερις Νεομάρτυρες του Ρεθύμνου

Η βιογραφία τους εδώ.



Οι άγιοι της ημέρας (28 Οκτ.) γενικώς

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Βλαχερνώ και επέτειος του «ΟΧΙ»
Όσιος Στέφανος ο Σαββαΐτης
Άγιοι Τερέντιος και Νεονίλλη οι σύζυγοι και τα παιδιά τους Σάρβηλος, Νίτας, Ιέραξ, Θεόδουλος, Φώτιος, Βήλη και Ευνίκη
Άγιοι Αφρικανός, Μάξιμος, Πομπήιος, Τερέντιος και άλλοι τεσσαράκοντα Μάρτυρες
Όσιοι Φιρμιλιανός Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας και Μελχίων Πρεσβύτερος Αντιοχείας
Αγία Φεβρωνία
Άγιος Κυριάκος ο Ιερομάρτυρας
Αγία Άννα μητέρα του Αγίου Κυριάκου
Όσιος Αθανάσιος Α' Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης
Άγιος Αρσένιος ο Αυτωρειανός Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης
Άγιοι Νεομάρτυρες Αγγελής, Μανουήλ, Γεώργιος και Νικόλαος «ἐκ Μελάμπων Κρήτης»
Άγιος Αρσένιος Αρχιεπίσκοπος Σερβίας
Άγιος Αβράμιος επίσκοπος Εφέσου
Άγιος Ιερομάρτυρας Θεόφιλος, της Λαύρας των Σπηλαίων Κιέβου
Άγιος Abban
Αγία Lioba
Όσιος Διομήδης
Άγιος Δημήτριος Μητροπολίτης Ροστόφ
Σύναξη της Παναγίας Ελευθερώτριας στην Αθήνα
Σύναξη της Παναγίας Ελευθερώτριας στo Διδυμότειχο
Σύναξη της Παναγίας Πονολύτριας στις Σέρρες

29 Οκτωβρίου: εορτή της αγίας μεγαλομάρτυρος Αναστασίας της Ρωμαίας
 
Από εκεί και μετά (& ο σύγχρονος Χιλιανός μάρτυρας Ιωσήφ Μουνιόθ Κορτέζ)
 
Άγιος Ζηνόβιος ο Ιατρός και Ζηνοβία η αδελφή του (30 Οκτ.)

Η αγία μάρτυς Απολλωνία, προστάτις των οδοντιάτρων (30 Οκτωβρίου)


Saint Jose Munoz-Cortes the new martyr of Athens/ Greece, from Chile & Canada (+31 October 1997) 
 

Ο Χιλιανός νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ (+ 31 Οκτ. 1997)

Άγιοι στις 28, 29, 30 & 31 Οκτωβρίου...


Για την εθνική επέτειο

Τι να πω στον μπαμπά μου;

Η επιλογή της 28ης Οκτωβρίου 1940 ως εθνικής μας εορτής (η μνήμη του εθνικού μας ΟΧΙ ενάντια στη σύγχρονη ξενοκρατία και τον εθνομηδενισμό)

Από τον άη Δημήτρη στην Αγία Σκέπη, την Εποποιία του 1940 και τη φρικτή Κατοχή (αφιέρωμα με πολλά λινκς μετά το κύριο άρθρο - παρακαλώ, επισκεφτείτε το - από εκεί η εικ.)

Σοφία Βέμπο, η καλλιτέχνις και πατριώτισσα!...

Στις ηρωικές ηπειρώτισσες της Πίνδου… (της μακαριστής Γαλάτειας Γρηγοριάδου Σουρέλη) 

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2018

Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι μόνο μια επέτειος...


Εικ. από εδώ

...αλλά μια πόρτα στο χρόνο, που ανοίγει και μας προσκαλεί να διαβούμε την Ιστορία του κόσμου κατά τον 20ό αιώνα, για να δούμε πώς φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση.
Ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος (που η 28η Οκτωβρίου είναι η επέτειος της εισόδου μας σ' αυτόν) μας αφορά άμεσα, διότι:

α) Ενέπλεξε στη δίνη του τους άμεσους προγόνους μας, φέρνοντας τον όλεθρο, τον πόνο και την ερήμωση, αλλά και πράξεις αξιοθαύμαστου ηρωισμού και αυτοθυσίας, τόσο στην εποποιία του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940-41, όσο και κατά την εθνική αντίσταση - την εθνική αντίσταση βέβαια που την εκμεταλλεύτηκαν από τη μια οι Αγγλοαμερικάνοι και από την άλλη οι Σοβιετικοί, για τα δικά τους συμφέροντα...
Την ιστορία του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, όπως τη βίωσαν οι γονείς και οι παππούδες μας, πρώτα τη μάθαμε από τη ζωντανή προφορική μνήμη μέσα στην οικογένειά μας και μετά από βιβλία. Η σημερινή γενιά, χωρίς ρίζες, δεν έχει κληρονομήσει αυτή τη μνήμη. Γι' αυτό δεν ξέρει τι είναι η ελευθερία και, όσο κι αν θέλει, δεν μπορεί ν' αγωνιστεί γι' αυτήν. 


β) Οι νικητές του Πολέμου Άγγλοι, Αμερικανοί και Σοβιετικοί (αποικιοκράτες και ιμπεριαλιστές έτσι κι αλλιώς από πριν) είναι εκείνοι που αμέσως μετά υποδούλωσαν τον κόσμο! Φυσικά, αλίμονο στην ανθρωπότητα αν είχε νικήσει ο Άξονας. Αλλά και οι Σύμμαχοι δεν αντιπροσωπεύουν κάποιο "στρατόπεδο του Φωτός". Προκάλεσαν τον Ψυχρό Πόλεμο, ένα σωρό στρατιωτικές (και παραστρατιωτικές) επεμβάσεις και, κατόπιν, τη σημερινή δικτατορία των Πολυεθνικών, που μετέτρεψε τον κόσμο σε κόλαση και βύθισε το νου και την ψυχή των ανθρώπων του σήμερα και του αύριο στο χάος!...

Image result for nazi dc comics
γ) Εκτός των παραπάνω, ξανασηκώνουν κεφάλι οι σκοτεινές και δαιμονικές δυνάμεις του ναζισμού και του φασισμού, έτοιμες να αντεπιτεθούν στους εχθρούς τους και να πάρουν τη θέση τους. Χρειάζεται λοιπόν σοβαρή ιστορική μνήμη, γνώση και επίγνωση, για να μην πέσουμε σε νέες παγίδες, σε αυτές που πέσανε κάποτε οι Γερμανοί, οι Ιταλοί και οι Ιάπωνες. Και είχε πέσει και μερίδα του ίδιου του δικού μας λαού, σχηματίζοντας παρακρατικές οργανώσεις που έπαιζαν το παιχνίδι του αγγλοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού που κυβερνούσε αυτόν τον τόπο.

Ας μάθουμε Ιστορία λοιπόν. Επειδή η Ιστορία επαναλαμβάνεται και δεν προσφέρεται για εθνικιστικές κορώνες, αλλά για αληθινούς αγώνες απέναντι στους εκάστοτε αληθινούς εχθρούς. Και οι εχθροί αυτοί είναι πολύ πιο σκοτεινοί, ύπουλοι και ισχυροί από τις εθνικιστικές δυνάμεις των γειτονικών μας χωρών. Και είναι ήδη μέσα στη χώρα μας, "νόμιμα", με τις γραβάτες τους, και αλωνίζουν.
Image result for nazi dc comicsΈτσι βλέπει το πνεύμα αυτής της μέρας η ταπεινή μπλογκονησίδα μας. Ο Θεός να αναπαύσει τους πεσόντες υπέρ πίστεως και πατρίδος και βοήθειά μας η Παναγία και οι άγιοι των ημερών - σε μας, στο λαό μας και σε όλους τους λαούς της Γης, θύματα των διεθνών καπιταλιστών και ιμπεριαλιστών. Αμήν.

ΥΓ. Οι εικόνες με "ναζί υπερήρωες" προέρχονται από κόμικς, όχι ναζιστικά. Περισσότερα εδώ. Τις θεωρώ όμως χαρακτηριστικές μιας κατάστασης που έρχεται, στην οποία ο φασισμός ίσως δεν έχει απροκάλυπτα σύμβολο τη σβάστικα, αλλά δεν θα διαφέρει καθόλου από το να την είχε. Περισσότερα επ' αυτού εδώ.

Συμπλήρωμα επετειακό

Άγιοι και ναζισμός
1940: Η Παναγία στο μέτωπο
Εθνική καταγωγή και εκκλησιαστική συνείδηση: μια λεπτή ισορροπία
 
Χειμάρρα 1940: Μια 9χρονη, μαζί με τους γονείς της, έθαψε 6 Έλληνες στρατιώτες στην αυλή του σπιτιού της...

Το ΟΧΙ του κλήρου (της Ορθόδοξης Εκκλησίας) κατά τη ναζιστική Κατοχή
Η γιορτή της Αγίας Σκέπης 
Το θαύμα της Παναγίας στα τζάμια της βομβαρδιζόμενης Θεσσαλονίκης
Η Παναγία και τα τανκς των Ναζί
Ο άγιος Χαράλαμπος, οι Ναζί & τα Φιλιατρά

Ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς και οι Ναζί στο Νταχάου...
Οι άγιοι Τέσσερις Μάρτυρες του Ρεθύμνου (28 Οκτωβρίου 1824)
Οι άγιοι που γιορτάζουν στις 28 Οκτωβρίου

Οργάνωση Ύδρα (εδώ): μυστική ναζιστική οργάνωση, που διεισδύει στις μυστικές υπηρεσίες των σημερινών χωρών (στα κόμικς), τις διαβρώνει και τις κάνει δικές της. Ίσως ό,τι πιο κοντινό στην πραγματικότητα έχει να δείξει αυτή η φιλολογία, αφού οι δήθεν υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών έχουν μετατραπεί στο σύγχρονο (κρυφό και υποκριτικό) πρόσωπο του φασισμού...

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2018

Προσευχή προς τον άγιο Δημήτριο για τη Μακεδονία και για ολόκληρη τη Βαλκανική



 
Εικ. από εδώ


Ευχόμαστε, με τη μεσολάβηση του αγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, ο Θεός να δώσει, ώστε όλα τα έθνη της Βαλκανικής να εγκαταλείψουν τις πλάνες του παπισμού και του Ισλάμ και να επανέλθουν στην πίστη των πατέρων τους, αυτήν που είχαν πριν την παπική διείσδυση και πριν την τουρκοκρατία – και η πίστη αυτή είναι η Ορθοδοξία. Ας βοηθήσει ο άγιος Δημήτριος, ώστε όλοι οι βαλκανικοί λαοί να συσπειρωθούν στην αγία ποίμνη της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού.
Ευχόμαστε επίσης, όλοι οι βαλκανικοί λαοί, μαζί με εμάς τους Έλληνες, με τις πρεσβείες του αγίου Δημητρίου, να ενωθούμε σε ένα κράτος ή μια ομοσπονδία ή συμμαχία, ξεπερνώντας τα εθνικά μίση και τις εδαφικές διεκδικήσεις, για να γίνουμε μια οικογένεια, που θα πορεύεται στη γη αλλά θα κατευθύνεται στον ουρανό, στην κοινή πατρίδα όλων των ανθρώπων και των λαών, στη βασιλεία του Χριστού.
Όπως ο άγιος Δημήτριος τιμάται και από τους Έλληνες και από τους Σέρβους (μάλιστα στην «πόλη του αγίου Δημητρίου», τη Σρέμκα Μητροβίτσα, διασώζεται τάφος του αγίου, όπου μεταφέρθηκε στα βυζαντινά χρόνια μέρος των λειψάνων του) και από τους Βουλγάρους και από όλους τους ορθοδόξους αδελφούς μας των Βαλκανίων, ας μεσολαβήσει ώστε όλοι οι ορθόδοξοι βαλκανικοί λαοί, και όλοι οι άλλοι γενόμενοι ορθόδοξοι, να γίνουμε ένα και να ξεπεράσουμε και τις εθνικές και κρατικές διαμάχες, αλλά και τα εκκλησιαστικά σχίσματα, για να έρθει στον τόπο μας, στα Βαλκάνια, η ειρήνη και η αγάπη του Χριστού μας.

 
Εικ. του αγίου με τη μικρασιατική προσφυγιά, από ναό του στη Λήμνο (εδώ)

Ο άγιος Δημήτριος και όλοι οι άγιοι, και η χριστιανική πίστη μας, ο Χριστός μας, το άγιο Ποτήριο της θείας Μετάληψης, δεν είναι μόνο δικά μας, αλλά όλων των ανθρώπων και όλων των λαών. Αυτό ήταν το όραμα των Βυζαντινών, αυτό ήταν το όραμα του Ρήγα, αυτό ορίζει το πανανθρώπινο και ουράνιο πνεύμα της Ορθοδοξίας.
Ως «τα έθνη τροπούμενος» (κατατροπώνοντας τα βάρβαρα έθνη που επιτίθενται), όπως λέει το απολυτίκιό του, ο άγιος Δημήτριος έχει σήμερα να μας υπερασπιστεί πρωτίστως από άλλα βάρβαρα έθνη: τα κολοσσιαία οικονομικά συμφέροντα των δυτικών πολυεθνικών εταιριών, των αποικιοκρατών, που ελέγχουν τη ζωή μας, τη συνείδηση και τη σκέψη μας και μας κατευθύνουν εκεί που θέλουν – και ξέρουμε όλοι ποιον υπηρετούν, όχι το Χριστό, αλλά, ας το πω ευθέως, τον Αντίχριστο. Αυτούς είναι δύσκολο να αντιμετωπίσουμε. Εκείνοι σπέρνουν το διχασμό στους λαούς (ακόμη και σε ορθόδοξους λαούς, όπως οι αδελφοί μας ορθόδοξοι βαλκανικοί λαοί) για εξυπηρετήσουν μόνο τα άπληστα και απάνθρωπα συμφέροντά τους.
Η Μακεδονία είναι ελληνική, ναι, αλλά (όσο κι αν αυτο προσκρούσει στον πατριωτισμό μας, όπως έχουμε μάθει να τον καταλαβαίνουμε) τίποτα δεν είναι μόνο δικό μας. «Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας». Υπάρχει κάτι ευρύτερο από το εθνικό και το ελληνικό, ο ουρανός. Ας γίνουμε όλοι, όσοι θέλουν, μια ουράνια συμμαχία, που θα βοηθήσει στη σωτηρία όχι μόνο όλων ημών, αλλά (προσευχητικά και ιεραποστολικά) όλης της γης.
Αμήν.

Επισκεφτείτε, παρακαλώ, την ενότητά μας Ορθόδοξα Βαλκάνια

Και: