ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Το μυστικό των Παρθενομαρτύρων


Με αφορμή τη γιορτή της αγίας "Οσιοπαρθενομάρτυρος" Παρασκευής (26 Ιουλίου). Ευχόμαστε όλες οι αγίες που αναφέρονται εδώ να είναι πάντα οδηγοί και προστάτιδες για εσάς και τα παιδιά σας και ιδιαίτερα για όλα τα κορίτσια, τις κοπέλες και τις γυναίκες του κόσμου!...


H εικ. από εδώ

Παρθενομάρτυρες (δηλαδή παρθένες και μάρτυρες) χαρακτηρίζονται οι αγίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που σε μικρή ηλικία βασανίστηκαν και θανατώθηκαν για τη χριστιανική τους πίστη. Τέτοιες είναι (ας αναφέρουμε από μνήμης) οι αγίες Κυριακή, Ευφημία, Μαρίνα, Μαρκέλλα, Χριστίνα, Παρασκευή (που όλες γιορτάζουν τον Ιούλιο, το μήνα των πολλών εορτών), οι αγίες Ειρήνη, Βαρβάρα, Αικατερίνη, οι μεγάλες αγίες της Τουρκοκρατίας Χρυσή, Αργυρή και Ακυλίνα και πολλές άλλες.
Η ηλικία τους ήταν περίπου από 15 μέχρι 20 ετών και κατά κανόνα είναι και μεγαλομάρτυρες, δηλαδή όχι απλώς βασανίστηκαν και θανατώθηκαν, αλλά βασανίστηκαν για πολύ καιρό με φρικτούς και ανατριχιαστικούς τρόπους από τους ανθρώπους της ρωμαϊκής ή της οθωμανικής εξουσίας.
Τι κέρδισαν; Αν μελετήσουμε λίγο τα θαύματα και τις εμφανίσεις τους, από την εποχή του θανάτου τους μέχρι σήμερα, θα καταλάβουμε ότι κέρδισαν την αιωνιότητα.

Τίθεται όμως ένα ερώτημα: πώς αυτά τα κορίτσια προτίμησαν και άντεξαν φρικτά βασανιστήρια και θάνατο για να μην αρνηθούν το Χριστό, ενώ τα δικά μας παιδιά π.χ. μπορεί να ζητήσουν απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών, ως αλλόθρησκα, δηλαδή να Τον αρνηθούν απλώς για να αποφύγουν ένα σχολικό μάθημα;
Η απάντηση είναι απλή, αλλά τρομερή. Οι έφηβες ή νεαρές αγίες προτίμησαν και άντεξαν τα βασανιστήρια και το θάνατο, επειδή πίστευαν στο Χριστό και ζούσαν χριστιανικά έτσι κι αλλιώς από πριν. Αν διαβάσουμε τη βιογραφία τους, καταλαβαίνουμε ότι, ακόμη κι αν δεν είχαν βασανιστεί και μαρτυρήσει, αλλά ζούσαν μέχρι να γεράσουν και κοιμούνταν ειρηνικά, πιθανότατα θα αγίαζαν.
Πώς λοιπόν μεγάλωναν εκείνες (είτε μεγαλωμένες από τους πιστούς γονείς τους, είτε κόντρα στους άπιστους γονείς τους) και πώς μεγαλώνουμε εμείς τα παιδιά μας, αγόρια και κορίτσια; Ονειρευόμαστε να τα κάνουμε επιτυχημένους επαγγελματίες, αλλά όχι το σημαντικότερο, να τα κάνουμε αγίους. Αυτό το όνειρο δεν υπάρχει στα σχέδιά μας για τα παιδιά μας.

Φωτο από εδώ (έφηβες και κατάθλιψη) & εδώ

Μια δεύτερη ερώτηση: πώς να μεγαλώσω τα παιδιά μου χριστιανικά;
Νομίζω πως χρειάζονται βασικά δύο πράγματα: αγάπη και γνώση.
Αγάπη: να τα μάθουμε από μικρά ν’ αγαπούν το Χριστό και την Παναγία – να τα βοηθήσουμε να καταλάβουν ότι ο Χριστός, η Παναγία και οι άγιοι δεν είναι άψυχες, ακίνητες και βουβές ζωγραφιές, αλλά ζωντανά πρόσωπα με τα οποία έχουμε πραγματική σχέση και ότι είναι πολύ πιο συναρπαστικοί από τους ψεύτικους ήρωες που τα γοητεύουν στις παιδικές ταινίες και στο Διαδίκτυο.
Αξίζει ν’ αγαπούμε το Χριστό, την Παναγία και τους αγίους, επειδή πρώτοι εκείνοι μας αγαπούν. Αν αγαπούμε εκείνους, θα μάθουμε ν’ αγαπούμε και να συγχωρούμε όλους τους ανθρώπους, γιατί αυτό διδάσκουν ο Χριστός, η Παναγία και οι άγιοι. Το διδάσκουν και με τα λόγια τους, αλλά και με τη ζωή τους.
Γνώση: να ξέρουμε και να μεταδώσουμε στα παιδιά μας την ανεκτίμητη σοφία που περιέχει η Ορθοδοξία, η πολύτιμη πνευματική κληρονομιά του λαού μας.
 
Η θρησκεία μας δεν είναι θρησκεία δεισιδαιμονίας, δηλαδή να πηγαίνουμε στην εκκλησία χωρίς να καταλαβαίνουμε τίποτα ή να φοράμε ένα κομποσχοίνι στο χέρι (και ίσως δίπλα μια ειδωλολατρική… χάντρα για το μάτι ή μια ινδιάνικη ονειροπαγίδα!), να είμαστε και κάπως καλοί άνθρωποι και να νομίζουμε ότι «καλυφθήκαμε» θρησκευτικά. Η θρησκεία μας είναι δρόμος σοφίας, αυτογνωσίας, εσωτερικής μάχης (με τον κακό εαυτό μας), εξωτερικής μάχης (με το κακό που είναι γύρω μας), δρόμος φωτός, αγάπης, συγχώρησης, ενότητας, ειρήνης, αγνότητας, αγιότητας. Όποιος προχωρήσει πολύ σε αυτό το δρόμο, καταλήγει λαμπερός σαν ήλιος, άγιος, σχεδόν θεός.
Βέβαια σ’ αυτό το δρόμο δεν προχωράμε μόνο με ωραίες συζητήσεις και ωραία βιβλία, χωρίς προσευχή, νηστεία, εξομολόγηση και θεία κοινωνία, δηλ. χωρίς να ακολουθήσουμε με απλότητα το μονοπάτι των προγόνων μας [δείτε εδώ].
Δυστυχώς, πολλοί συνάνθρωποί μας όλα τα παραπάνω τα αναζητούν σε ειδωλολατρικές τεχνικές του βουδισμού και του ινδουισμού, όπως η γιόγκα και ο διαλογισμός διαφόρων ειδών, και δεν ξέρουν ότι ο αληθινός δρόμος του φωτός βρίσκεται στη δική μας πνευματική παράδοση, την Ορθοδοξία των αγίων μας.

*****

Πώς θα μάθουμε το νόημα της κληρονομιάς αυτής; Από ορθόδοξα χριστιανικά βιβλία, από τη συμμετοχή μας στις εκκλησιαστικές γιορτές και τελετές (Παρακλήσεις του δεκαπενταύγουστου, Χαιρετισμούς της Παναγίας, εσπερινούς των αγίων – όλα τα κείμενα αυτών των τελετών σε μετάφραση υπάρχουν στο Διαδίκτυο), από τον ιερέα της ενορίας μας, από καλούς μοναχούς και μοναχές της περιοχής μας (ε, ας βάλω στις πηγές και το μάθημα των Θρησκευτικών)…
Στην πόλη σας ή στη διπλανή πόλη πιθανόν υπάρχει ορθόδοξο χριστιανικό βιβλιοπωλείο. Μια επίσκεψή μας σε αυτό θ’ ανοίξει μπροστά στα μάτια μας ένα νέο κόσμο, άγνωστο σε μας. Όποιος δεν το έχει επισκεφτεί, χάνει.

Το παιδί μας πηγαίνει στο γυμνάσιο ή το λύκειο; Εκεί, ας το ξέρουμε, διδάσκεται αρχαία ελληνικά. Συνεπώς, η γλώσσα της θείας λειτουργίας και των άλλων εκκλησιαστικών τελετών δεν πρέπει να του φαίνεται άγνωστη. Ας το παρακινήσουμε να προσέξει. Μην περιμένεις «να σου τα μεταφράσουν». Δεν είναι ξένη γλώσσα, ελληνικά είναι – και μάλιστα αριστουργήματα ποίησης και σοφίας. Ψάξε το λίγο.
Αυτό λοιπόν είναι το μυστικό των παρθενομαρτύρων: δεν ήταν κορίτσια του μπαρ, αλλά της εκκλησίας. Δηλαδή δεν ήταν κορίτσια του υπονόμου (συγχωρέστε με, δεν κατηγορώ τα παιδιά, θύματα είναι – άλλοι τα βάζουν εκεί πέρα κι εμείς αδιαφορούμε), αλλά του ουρανού. Υπόψιν ότι δεν υπήρχε ποτέ εποχή που ήταν εύκολο να είσαι χριστιανός. Πάντα ο χριστιανός ξεχώριζε και ο κόσμος δεν τον ανεχόταν και τον κορόιδευε. Αλλά εμείς, όσο αδύναμοι και αμαρτωλοί κι αν είμαστε, δεν είμαστε άνθρωποι του κόσμου, είμαστε άνθρωποι που προσπαθούν ν’ ανοίξουν φτερά για τον ουρανό. Έτσι θα κερδίσουμε τον κόσμο.
Τον κόσμο, όπως τον εννοούν οι πολλοί, κάποτε θα τον χάσουμε. Τον ουράνιο κόσμο, παιδιά, αν τον κερδίσουμε, δεν θα τον χάσουμε ποτέ.
Και μας προσκαλεί.

Παρακαλώ, και:

H παρεξηγημένη αγιότητα
"Η αγιότητα των γονέων είναι η καλύτερη εν Κυρίω αγωγή" (άγιος Πορφύριος)
Σήμερα γιατί δεν έχουμε πολλούς αγίους;
Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής
Το Μανιφέστο του Αταίριαστου
Για μητέρες, μανούλες, μαμάδες και τα παιδιά τους...

Ηθικισμός στην Ορθοδοξία; Όχι ευχαριστώ!
Η αμαρτία (χωρίς ηθικισμούς)
Νεκροκεφαλές - Κρανία - Σκέλεθρα...  

Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο...
ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!  

Άντε και πίστεψα – Τώρα τι κάνουμε;
Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός
Έφηβοι (ενότητα)

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

The Arabic Letter “Nun”


 The Modern Monastic Order Of Saint Simon of Cyrene

When the ISIS were about to complete their genocide of the Christians of Mosul in the past few days, they put this mark on the walls of the homes of the Christians — to mark them out for plunder and death. This is the letter “Nun” (ن), the 14th letter of the Arabic alphabet (the equivalent of letter N in our Roman alphabet), the first letter of the word Nasara (نصارى : Nazarenes).

Perhaps I shouldn’t be suggesting this as I have only recently converted to Orthodox Christianity.  Then again, I have not let my lack of years in the faith (or lack of being a part of the Church) be a barrier to sharing my opinion.  But, with the recent events in Iraq, Palestine, and the Ukraine added to other persecutions and evidence of ignorance of our faith; I think “nun” should be adopted as a symbol of the Orthodox Christianity.
“Nun” has been spray-painted on the walls of homes that are to be looted and destroyed by the ISIS terrorist in Mosul and other Iraqi cities and towns.  This blatant use of a symbol to target people for genocide is no different than when the Nazis painted the Star of David on Jewish homes and shops in Germany during the 1930’s and 40’s.  The Muslim world has always been oppressive to Christians.  However, there have always been some instances where the two faiths did co-exist in toleration of each other.  Under modern Arab dictators such as Saddam Hussien, Christians could enjoy some levels of freedom and even rise in government office.  But, the combination of American foreign policies and the rise of militant  Wahhabi Muslims has been detrimental to the survival of Christianity in the lands where our faith has existed for 2,000 years.
“Nun” indicates a home or shop owned by Nasara (نصارى : Nazarenes).  Well, was not our Lord from Nazareth?  Do we not wish to be known as His followers?  Jesus did warn the disciples that if the world hated Him, they would hate them as well.  Of the 12 (Mattias, of course, taking the place of Judas Iscariot), all but one was martyred and John the Evangelist died in exile.  Orthodox Christians are no strangers to horrible persecutions from the Jews and Romans in the early years, to successive waves of Islamic domination, to the more modern communist.  We have such a great cloud of witnesses, martyrs who’s names are well known to everyone from the Ethiopian highlands to the Siberian forest to those who will be killed by the time I finish this article.  Tertullian of Carthage taught that the blood of the martyrs is the seed of the church.  ISIS has put a new label on the seed of various Christians.  May we be worthy to wear it as well.

The blood of martyrs is being spilled in Palestine as well with the new war between Hamas and Zionist Israel.  The number of Christians in Palestine has steadily declined since 1948 and does so more rapidly as innocent civilians of the three great monotheistic religions are caught up in the crossfire of terrorism and war.  Of course no one supports Hamas launching rockets into Israel and killing civilians.  But, aren’t the lives of  Palestinian civilians, including Christians who have been in the land since 33 AD, just as valuable and worth protecting?  Shouldn’t the people of Gaza and the West Bank have control over their own natural resources and destiny?  Both Hamas and the Israelis are war criminals and our Christian brothers and sisters are paying a high price in blood and abandoning the places where our faith was born.  At least ISIS is kind enough to use spray paint to indicate who we are.
“Nun” should be a call for unity among eastern Christians.  Metropolitan Paul (Antiochian/Greek) and Mar Gregorios Yohanna (Syriac) are still missing in Syria.  Miriam Ibrahim (Ethiopian) was just released from Sudan after her horrible ordeal for standing up for her faith.   I am sure someone far more knowledgeable and scholarly can define the reasons why we are still separate from each other.  I wasn’t there at Chalcedon in 451 AD.  But here in 2014, I see more reasons for us to set aside some ancient barriers for a closer relationship, if not full unity.  ISIS could care less if someone is Antiochian or Syriac.  Zionist don’t care about what makes a Copt different from a Chaldean.  They kill us because we are Christians living in the Middle East.  We who live in the United States and other places should take the time to get to know one another.  On my way to my Antiochian Parish, there are two Greek Churches in Williamsburg and Newport News,  and two Coptic congregations and, I think, a recently formed OCA church in Hampton.  I confess that I don’t know the Copts and OCAs and I will make a point to correct that.
“Nun” should be a way to let our western Christian brothers and sisters know that we exist.  Too often, Orthodoxy and Eastern Catholicism is ignored as people buy the latest books from Joel Osteen or TD Jakes.  It is as if most Americans think Christianity completely disappeared from the Middle East after John wrote the Book of Revelation.  We have to help correct this mindset that ignores the faith that has a continued line of existence since the days of the apostles and gave the world the Christian canon (the Bible).  I don’t think a mere Arabic letter would cause 3,000 people in one city to become Orthodox believers.  But, we need to start some conversations and share our faith and point of view with others.


Note the T-shirt
In Mosul and other parts of Iraq, “Nun” is inspiring solidarity between Christians and their Muslim neighbors.  May we find ways to bring love and unity between us before we are forced to by bombs and gun barrels.

Please, see also:
 
From Herod to ISIS through Christ: No Record of Retribution! (& a lesson from the martyrdom of the African Saint Cyprian of Carthage)
The Orthodox Christian sentiment regarding the persecutions of Christians by Islamist
 
Selected miracles of St. George the Trophy-bearer to Muslims
From Islam to Christianity: To our brethren who converted from Islam to Protestantism or Roman Catholicism
Islam (tag in the other our blog)


An Orthodox Christian Response in Support of the Indigenous and non-Indigenous Water Protectors in Standing Rock, North Dakota, and their Principles


Orthodox Church, Theophany, Blessing of Water (photo from here)

kaleeg.com
 
The gathering at Standing Rock, North Dakota, is historic in nature. Hundreds of Indigenous Nations from across North America and the world have assembled with the Standing Rock Sioux tribe to block the Dakota Access Pipeline from being built through their ancestral land and under the Missouri River at Lake Oahe, half a mile upstream of the tribal land boundary.

The pipeline’s original route was near the state’s capitol of Bismarck, but concerns by the US Army Corps of Engineers that a leak would contaminate their drinking water, and an admission by the pipeline contractor, Energy Transfer Partners, that a leak was possible, and that there is no technology which exists to mitigate and properly clean up that leak (nor any oil spill in an aquatic environment), resulted in the pipeline being rerouted to its current and disputed location, which threatens the water source on which the Standing Rock Sioux tribe depends.
While the new route was approved by the US Army Corps of Engineers, the Standing Rock Sioux tribe, which would not only be affected by an oil leak but would also lose sacred sites and burial grounds that lie on the new pipeline route on unceded tribal territory, was not adequately consulted. The tribe had submitted evidence of sites of interest and had asked for an injunction on construction under US federal law, which acknowledges that tribes may have been separated from sacred sites during their relocation to reservations during colonization and requires that they be accommodated if there are concerns over desecration. A coalition of 1,200 archeologists had also signed a letter submitted to the White House, warning that the pipeline’s new route would desecrate these ancient burial grounds. However, the legal request and submission were ignored and the pipeline company bulldozed through the area the next day without waiting for the sites to be investigated. Dismayed tribal members that attempted to halt construction through actions such as chaining themselves to equipment and placing their bodies in the way were met with pipeline security guards with dogs, and some were bitten.

As the situation escalated, US President Barack Obama signed an order ordering that no construction take place within 20 miles either side of Lake Oahe until the Standing Rock Sioux tribe had been meaningfully consulted. However, construction has continued and is nearing the river.
The crisis has led to an extraordinary gathering of US tribes joined by Indigenous and non-Indigenous activists from as far away as Hawaii and Ecuador practicing non-violent direct action based on Indigenous principles. This unprecedented group has initiated a remarkable, ongoing, prayer-based response to the construction of the pipeline and the desecration of historic tribal burial lands. In fact, this passionate yet peaceful attempt to prevent the pipeline from endangering the water supply has a much greater message than just non-violent resistance to the threat to tribal water and pain over the loss of sacred sites. A pipeline rupture or leak at this location would contaminate vast stretches of the Missouri River, affecting over 17 million people downstream.
In response, Orthodox Christians like me would to like express solidarity with the Indigenous peoples, and specifically with these four foundational principals of their response.



Water is Life
 
The Orthodox Christian Church upholds everywhere and in everything the sacramental role of water. Water, we proclaim, is the source of life, the very stuff from which God formed the earth and its inhabitants. Our Scriptures, our baptismal rites, our festal rituals are replete with both the use of water and reference to its significance.
In the Genesis story, God brings forth creation from water. There are four rivers which flow out into the world from Eden. The world is consumed and renewed by water in the Noah narrative. The infant Moses is saved by water, and leads the people of Israel through the waters of the sea, and in the desert strikes a rock to reveal the life-giving water. Over and again, water is everywhere in our holy Scriptures. For instance:
Let the thirsty wilderness be glad, let the desert rejoice, let it blossom as a rose, let it blossom abundantly, let everything rejoice . . . (Is 35.1–10).
Go to that water, O you who thirst, and as many as have no money, let them eat and drink without price, both wine and fat . . . (Is 55.1–13).
With joy draw the water out of the wells of salvation. And in that day shall you say: Confess ye unto the Lord and call upon his Name; declare his glorious deeds . . . his Name is exalted . . . Hymn the Name of the Lord . . . Rejoice and exult . . . (Is 12.3.6).
Indeed, the final, triumphant verses of the Book of Revelation invite us to partake of the victory and presence of Christ in the drinking of water:
The Spirit and the Bride say, “Come.” And let him who hears say, “Come.” And let him who is thirsty come, let him who desires take the water of life without price. Rev 22:17
Had we a throat of bronze and a thousand tongues, we could not recite so many verses from our Scriptures, proclamations of our saints, or rites in our Church which pertain to water and it’s sanctity.

In the feast of Theophany, for instance, water stands for the beautiful world of God’s original creation and ultimate glorification by Christ in the Kingdom of God. We thus proclaim in our hymns:
The voice of the Lord cries over the waters, saying: Come all ye, receive the Spirit of wisdom, the Spirit of understanding, the Spirit of the fear of God, even Christ who is made manifest.
Today the nature of water is sanctified. Jordan is divided in two, and turns back the stream of its waters, beholding the Master being baptized.
As a man Thou didst come to that river, O Christ our King, and dost hasten O Good One, to receive the baptism of a servant at the hands of the Forerunner [John], because of our sins, O Lover of Man (Hymns of the Great Blessing of Waters).
Water is indeed life, and the Orthodox Church affirms this in its very own sacramental, Apostolic, Christo-centric bones. Orthodox Christians like me affirm what is being proclaimed by the assembled nations at Standing Rock that #WaterIsLife.

Protectors not Protestors

The predominant mindset of our day engages the world in protest. It is reflected in every sphere of public and private engagement. A protest is an action taken in opposition and as such can be violent. The Indigenous activists at Standing Rock have eschewed what they believe is a western, colonial mindset for an entirely different approach, one of protection, not protestation. The Orthodox Church affirms this approach as one which is inherently non-violent in nature and which embodies our relationship to the Mother of God. She is the protector of our people, the Mother of peace, and it is her veil of protection which has sheltered (and like the Earth, nourished) us through the centuries. Indeed, we call upon the Mother of God now to cast her veil of protection over the water protectors of Standing Rock.
Protection is an action taken in love; it is a response to violence on behalf of the powerless. The water which is life has no recourse in our society. The earth and its ecosystems have no voice which can be heard by our nations. As such, they need protection and preservation, not protest and violence. What sustains us must be sustained, and it is our holy duty before God to become a voice to the voiceless, a mother to the mother, and indeed, a mother like the Mother of God herself. We believe that we must bear this Earth, the way we seek to bear Christ. Therefore, Orthodox Christians  like me affirm and support the sprit of the assembled nations at Standing Rock as #ProtectorsNotProtestors.

Blessing of water in Africa (from here)

Demonstration of Prayer
 
The Indigenous peoples at Standing Rock have rooted their protection in prayer. They believe that prayer is the most powerful action they can take in the face of absolute power. They believe that the corporations, banks, political systems, and the military are no match for the power of prayer. They believe that prayer is the voice of love. Indeed, these assembled peoples, from all over North America, have already healed ancient disputes among themselves through prayer. They are praying for the land, each other, the police, the military and the whole world. They are calling out to the police in love, telling them that they are praying for them, that they love them, and that they are concerned for their families as much as their own. They have no weapons, save their prayers.
The Orthodox Church is an assembly of prayer. We believe prayer is the very work of the people. Like the assembled nations, we do not take up arms as a Church; we take up prayer. We have been taught thus by our Lord, by His apostles, and by His saints, the fathers and mothers of our Church. Orthodox Christians  like me affirm and support the Indigenous nations in their #DemonstrationOfPrayer.
 
A Catholic Appeal
 
The Water Protectors at Standing Rock have expressed their concern for the whole world. They believe that they are protecting the water, the land, and the air not just for themselves, but for the farmers, families, and municipalities down river of the pipeline they are trying to stop being built. They also believe that they are protecting the creation for the whole world, and that, as a people of the land, it is their time in history to do so. They have witnessed and been victim to the devastating result of a world which has disregarded and desecrated the creation in the pursuit of profit and power, and they believe they must act now for everyone everywhere. This is one of the reasons why so many nations have gathered, as they see this action as their destiny.
The Orthodox Church prays for the well-being of the whole world in every service. We believe the teaching and saving act of God through His Christ is universal in reach. Indeed, our own Scriptures proclaim, “For God so loved the world [Gr. Cosmos] that He sent His Only-begotten Son.” Our God is not an exclusive one. He causes the rain to fall on the wicked as well as the innocent. Our God’s love is passionate, present, embodied, and engaged in every part of the universe. His love is the source of Creation. Therefore, Orthodox Christians like me affirm and support the Indigenous assembly at Standing Rock in their efforts to protect the land and water, and especially their stated belief that these efforts have a #CatholicAppeal.
Finally, the Patriarch of Constantinople, Bartholomew, has said in numerous places for many years and quoting many of our saints, that the Orthodox Church affirms and supports every effort to protect our earth, water, and air, so long as it is undertaken with prayer and in love. We proclaim the sanctity of creation, and we understand that we are not separate from the earth which provides our food and the lakes and rivers which supply our water. Thus, Orthodox Christians like me ask that every government, at every level, now undertake affirmative action to protect these resources, not just so we can continue to eat and drink and breathe, but also for the glory of God Who created this world, Whose Son became incarnate within it, and Who elevated creation to the throne through the Resurrection and Ascension of His Christ.
Our hope is that this is a stepping stone beyond just one moment of protection for Standing Rock to a deeper need to pray and repent and to act for our right relationship with the Earth. Our hope is that our parishes and our Liturgical lives may deepen our bonds to creation so that our spiritual lives can unfold in the way God created them to exist. In many ways this is a calling out for our own healing. We live in a world filled with anxiety. May we be guided back to pray for and be near the Earth where we can find peace and the responses of the invisible presence of God.
In as much as the assembly of Indigenous Nations in Standing Rock, North Dakota, in union with those that have gathered to support them, are calling for the protection of our valuable and God-bearing water and earth, and in as much as they do so as Protectors in prayer for the whole world, Orthodox Christians like me will stand in solidarity with their efforts and lend our prayers to their own.

Kaleeg W. Hainsworth

Dad of three kids, author (An Altar in the Wilderness), priest in awesome church, Principal of Bright Wing Books, designer, author, speaker, podcaster (getting back to it after a long hiatus), backpacker, ecologist.

Please, see also:

A Letter from an Orthodox Christian to our Native Americans Brothers   
A Native American chief’s ‘secret path’ to Orthodoxy
Native Americans (tag)    
 
Sites:
  Outreach Alaska

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Le drame des chrétiens mozarabes


Blogs frères, Amour de l'Orthodoxie dans la Vérité...

La vie rêvée des Chrétiens
au paradis perdu andalou

Orthodoxologie.blogspot.gr

Notez notre: Cet article parle de chrétiens orthodoxes. A cette époque, il n'y avait même pas l'Église catholique romaine.
 
  On ne répétera jamais assez à quel point cette société idéale de l'Andalousie médiévale dont on nous rebat tant les oreilles, où auraient déjà régné les Lumières avant l'heure et une si enviable tolérance universelle, donc un prétendu modèle pour nos sociétés contemporaines, n'est qu'un mythe d'autant plus dangereux qu'il est constamment relayé sous forme de matraquage par toutes sortes d'instances politiques, religieuses et médiatiques au point que c'est devenu une sorte de dogme indubitable. Il faut faire savoir que la vie des dhimmi, chrétiens et juifs, était majoritairement pour le moins difficile si bien qu'il s'en est suivi une résistance réelle dont on ne parle jamais, comme si le peuple avait subi avec délices cet asservissement. Il est plus que temps aujourd'hui, quand des groupes djihadistes du Maghreb comme du Moyen-Orient prêchent la reconquête de ce qu'ils considèrent comme leur appartenant de droit, de connaître la réalité des faits et de ce que nous promettent ces fanatiques nostalgiques de leur pouvoir totalitaire oppressif passé, et qu'ils cherchent, déjà sur place, en Europe, à imposer...



Le drame des chrétiens mozarabes 


"Dès la conquête, Juifs et Chrétiens ont été soumis à la dhimma, un impôt spécial assorti de mesures vexatoires et de brutalités ce qui entretint les ferments de résistance.
En réalité, les libertés dont peuvent jouir les Chrétiens demeurent très limitées. Les dhimmi doivent respecter très scrupuleusement le pacte conclu avec les vainqueurs.
Si l'un d'entre eux ne s'acquitte pas du tribut, il peut être réduit en esclavage ou puni de mort. Le pouvoir musulman peut décréter en ce domaine la responsabilité collective de ses sujets chrétiens et supprimer les privilèges accordés à toute la communauté en cas de défaillance de l'un de ses membres.
Les Chrétiens doivent également se garder de toute action pouvant être interprétée comme une provocation par les Musulmans. Ils doivent dissimuler les croix, faire en sorte que, dans les campagnes, les Musulmans ne puissent voir les porcs qu'ils élèvent, car cela est considéré comme une injure faite au Prophète. Quand des troubles éclatent, les communautés chrétiennes en font souvent les frais, comme ce fut le cas lors de la révolte de la garnison arabe de Séville en 891.
La sécurité des musta'rib (ceux «qui vivent comme les Arabes») est ainsi, parfois, un vain mot. Les dhimmi se voient interdire le port d'une arme; ils ne peuvent monter à cheval et doivent se contenter de mulets ou d'ânes sous peine du fouet et de la prison. Diverses obligations vestimentaires doivent permettre de distinguer les Croyants des «protégés». Ceux-ci doivent s'effacer quand ils croisent dans la rue un fidèle de Mahomet. Leurs maisons doivent être moins hautes que celles de leurs voisins musulmans, ils doivent l'hospitalité à tout Croyant qui la demande et le paiement de la capitation les contraint à se prêter à des rituels humiliants, les dhimmi devant se prosterner devant le percepteur, qui leur assène parfois un soufflet avant de les repousser violemment.
Les Chrétiens ont conservé la plupart de leurs églises, mais il leur est interdit d'en construire de nouvelles. Le son des cloches est tout juste toléré, à condition d'être le plus discret possible. Les cortèges de funérailles doivent être silencieux, les croix sont confinées à l'intérieur des églises et des maisons privées. Les processions et les cierges sont interdits quant aux cimetières des fidèles des diverses religions, ils doivent être rigoureusement séparés.
Tout Musulman abjurant sa religion pour se convertir à celle du Christ est condamné à mort. La même peine est appliquée à tout Chrétien mettant en cause les croyances transmises par le Coran et la Sunna.



Les discriminations judiciaires font que, pour un crime identique, Musulmans et dhimmi encourent des peines différentes et les indemnités dues aux familles varient du simple au double, voire au triple, selon la confession de la victime et du coupable.
Les autorités musulmanes respectent généralement les conditions fixées lors de la conclusion du pacte de soumission des dhimmi car elles ont intérêt à ménager une population procurant une ressource fiscale précieuse mais, à l'inverse, le peuple des «vrais Croyants», soumis à l'influence des prédicateurs malékites locaux, se montre beaucoup plus hostile, et les muwalladun, les nouveaux convertis, sont parfois les plus intransigeants vis-à-vis de leurs anciens coreligionnaires.
Les discriminations et vexations subies quotidiennement vont contribuer au développement d'une volonté de résistance. Celle-ci est d'abord spirituelle et s'exprime à travers le recours au martyre. Le moine Perfectus, qui a dénoncé Mahomet comme un imposteur, est ainsi exécuté mais la mort rapide de celui contre qui il a lancé une malédiction, contribue à entretenir un climat d'exaltation religieuse qui explique, au milieu du IXe siècle, l'épisode des «martyrs de Cordoue ». Le mouvement qui pousse alors de nombreux Chrétiens au martyre dure ainsi pendant près d'une dizaine d'années, jusqu’à l'exécution de Saint Euloge, égorgé en 859.


La résistance n'est pas seulement spirituelle et l'histoire d'AI-Andalus est ponctuée de nombreuses révoltes. Outre celles des Berbères, de certains clans arabes associés à la conquête ou des muwalladun fraichement convertis, il faut compter aussi avec celles des Mozarabes. Tolède se soulève ainsi en 852 et peut bénéficier pendant trois quarts de siècle d'une large autonomie. Mérida entre également à plusieurs reprises en rébellion au cours du IXesiècle. La dissidence la mieux connue et la plus importante par son ampleur et sa durée est celle d'Omar ibn Hafsun, qui persiste de 879 à 927. Le chef rebelle installe une base inexpugnable à Bobastro, véritable nid d'aigle de la Serrania de Rondo et lance à partir de là de multiples raids jusqu'à Séville, Cordoue, Grenade et Jaén, en regroupant sous son autorité muwaladun mécontents etMozarabes. Lui-même converti, il se rallie au christianisme en 898 et, après sa mort, son fils poursuit pendant plusieurs années la résistance. La révolte armée demeure cependant le plus souvent vouée à l'échec et c'est le choix de l'exil que font certains. Ils partent vers la marche d'Espagne, la future Catalogne, établie par les Carolingiens au début du IXe siècle, ou vers le nord-ouest de la péninsule, vers le réduit asturien où se développe un petit royaume appelé à constituer l'un des premiers noyaux de la reconquête à venir. En 872, des réfugiés fondent ainsi le monastère de Sahagùn qui sera bientôt l'un des grands centres de rayonnement ibérique.
Au fil du temps, l'arrivée de ces Mozarabes dans les royaumes chrétiens du nord contribue au développement d'un idéal de lutte contre l'Islam, perçu comme la Bête qui orne les Commentaires que le moine Beatus de Liébana fait alors de l'Apocalypse de Saint-Jean. Le pouvoir musulman veille également à l'éloignement des populations insoumises et quelques indices laissent supposer l'existence de déportations massives vers l'Afrique du Nord, un procédé généralisé par les Almoravides au cours du XIIesiècle.

 

Les spécialistes ne sont pas pleinement d'accord à propos de l'évolution respective des communautés chrétienne et musulmane, mais il semble admis que l'équilibre qui s'était maintenu, quant au volume de la population, en faveur desMozarabes jusqu'au début du Xe siècle se trouve inversé à la fin de celui-ci. En 1126 cependant, les Mozarabes de Grenade se révolteront contre les nouveaux maîtres almoravides de l'Espagne musulmane et appelleront à leur secours le roi d'Aragon, mais celui-ci ne remporte qu'une victoire sans lendemain et ne peut s'emparer de la ville. Les rebelles sont alors contraints de se replier avec Alphonse le Batailleur jusqu'à la vallée de l'Èbre où ils vont contribuer au peuplement chrétien d'une région restée très longtemps musulmane et où les Mudejares devenus les Morisquesdemeureront nombreux jusqu’au début du XVIIe siècle" (extrait d'un article de Jean Kappel)

Voir aussi
 
The ancient Christian Church - About Orthodox Church in the West World 

Un prédicateur musulman se convertit à l'Orthodoxie
Selected miracles of St. George the Trophy-bearer to Muslims
From Islam to Christianity: To our brethren who converted from Islam to Protestantism or Roman Catholicism

Islam (tag)
Islam (tag in the other our blog)

Εγκαινιάστηκε ιερός ναός της Παναγίας Γοργοεπηκόου στην Ισπανία