ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

New Martyr fr Daniel Sysoev († 19.11.2009) - “The warriors of Christ are not killed, but crowned”!...

 
...Father Daniel Sysoev carried out his missionary activity among Moslems [our note: and Protestants, Pentecostals, Paganists etc]. His Evangelical preaching was very successful: He converted and baptized many people; he received death-threats in response. His answer to such threats was to preach Christ with still greater zeal. Therefore his death is a Christian sacrifice for the sake of the great cause to which he felt called by Jesus Christ. Such a death is an open and manifest victory, because “warriors for Christ are not killed, but crowned” (St Cyprian of Carthage, hieromartyr. Epistle 66) [from here].

New Martyr fr Daniel Sysoev († 19.11.2009)



St Cyprian of Carthage
On the Murder of Father Daniil Sysoev

Father Daniil Has Gone from us to God as a Confessor

Fr. Daniel Sysoev: “To Make the Whole World Love Christ”

As I find you, So Shall I Judge You

Fr. Daniel's Autobiography and the Interview with Him on the Occasion of the Opening of the Missionary Centre

Fr. Daniel Sysoev: holy icons & hymns


Памяти отца Даниила Сысоева. Катехон-ТВ (выпуск 30) 

İlahiyatçı ve İman İkrarcısı, Şehit Peder Daniel Sysoev (1974–2009)


Please, see also:

From Herod to ISIS through Christ: No Record of Retribution! (& a lesson from the martyrdom of the African Saint Cyprian of Carthage)

The Orthodox Christian sentiment regarding the persecutions of Christians by Islamists 

A Christian perspective on Islam 
 

From Islam to Christianity: To our brethren who converted from Islam to Protestantism or Roman Catholicism
 

From Islam to Christianity: Saints in the Way to the Lihgt
 

19 Νοε: μνήμη του νεομάρτυρα ιεραποστόλου π. Δανιήλ Συσόεφ († 2009)




 
Από τον π. Δανιήλ Συσόεφ († 19 Νοεμβρίου 2009) στα Εισόδια της Θεοτόκου & τη μνήμη δυο σύγχρονων γερόντων (π. Ιάκωβου Τσαλίκη & π. Γεωργίου Καλτσίου)...

Ο νεομάρτυρας ιεραπόστολος π. Δανιήλ Συσόεφ και η σημασία του μαρτυρίου του

 
İlahiyatçı ve İman İkrarcısı, Şehit Peder Daniel Sysoev (1974–2009) (στα τουρκικά) 
 

Η ιεραποστολική ιστοσελίδα των φίλων του π. Δανιήλ (στα ρωσικά)  

π. Δανιήλ Συσόεφ : απεικονίσεις και ύμνοι ― Fr. Daniel Sysoev: holy icons & hymns (in Greek) 

New Martyr fr Daniel Sysoev - “The warriors of Christ are not killed, but crowned”!...

The mission is feasible! – about publishing activity of the Orthodox Missionary Center “Fr. Daniel Sysoyev”

Άγιοι που γιορτάζουν 19 Νοεμβρίου
 

Άγιοι στις 20 Νοεμβρίου (ανάμεσά τους και πολλοί Πέρσες μάρτυρες)  

Το Ισλάμ έρχεται - Εμείς κοιμόμαστε;

Ενότητα στο blog μας για τον π. Δανιήλ Συσόεφ

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

The “Our Father”

Synaxis
a blog of St Vladimir’s Orthodox Theological Seminary

When Jesus’ taught His disciples how to pray, He gave them the “Our Father” (Matthew 6:9-13; Luke 11:1-4). They were not to mindlessly recite it, saying it with their lips only (Matthew 15:8; Mark 7:6) but rather that the words would be said with the heart and mind and become a vehicle for communion with the Father. This prayer to the Father becomes our own as the Holy Spirit bears witness in our hearts that we are God’s children, crying, “Abba” or “Daddy” (Galatians 4:6), a heartfelt expression of our love for God and devotion to Him. One of the most crucial ways of loving and obeying the
Lord (Deuteronomy 6:1-5; Matthew 22:36-38; Mark 12:28-30; Luke 10:25-28) with all of our heart, mind and strength is to pray with attentiveness, i.e. to pray with all of our heart, soul, mind and strength. And there are no better words to use than those taught to us by the Son of God Himself.
The prayer begins with “Our Father Who is in Heaven,” telling us immediately whom we are addressing and who we are in relation to Him. Through faith in Christ and the receipt of the Holy Spirit in Baptism and Chrismation, we become, by grace (adoption), the children of God and co-heirs with Jesus Christ our Lord (Romans 8:17; Galatians 4:4-7). God has truly become our Father (John 1:12-13), our Abba. The One Who Is, and Who made all things has given us the right to call Him not only Father, but Daddy. And if God is our Father then we are all (as many of us who have been baptized into Christ) brothers and sisters. We are all part of God’s household and are all equally co-heirs with Christ.

We say, “hallowed be Your Name,” in other words, “Your Name is holy, may it be praised, and may it be kept as holy.” It is a reminder that God is holy and that we ought to give Him the praise that He is due. Throughout the Scriptures we see that the Name of God, the Presence of God and the Person of God are inseparable. To call on the Name is to invoke the presence of the person who is named. This is why taking the Lord’s Name in vain is a gravely serious sin that we need to repent of and confess.
We pray for the Kingdom (literally the reign or rule) of God to come fully on the earth so that God’s will will be done perfectly in our lives and in all the earth. The Kingdom of God was announced and inaugurated by Christ in His first coming, but we wait and pray for the fullness of that reign that will come only when Jesus returns. Next we pray for the “epiousion” (usually translated “daily”) bread or super substantial bread, or bread “of tomorrow.” In other words we pray for the sustenance needed for true life, the bread, which is the foretaste of the heavenly banquet, Holy Communion.

 
 
We pray that the Father will forgive us as we forgive others. Jesus tells us clearly that if we fail to forgive others that our sins will not be forgiven (Matthew 6:14; 7:1-2; 18:21-35). We pray not to be led into temptation but that we be delivered from the Evil One. In Mark 14:38 Jesus warns Peter to “watch and pray” so that he will not fall into temptation. Likewise we are to be diligent and to pray that we might not be tempted; and that we be rescued from the Evil One.
This is the prayer that the Lord Himself gave us. Let us pray it daily, several times a day. And whenever and wherever we pray it, let it be with attentiveness and understanding. In other words, let us pray it with all our heart, mind, soul and strength.

Originally from Trinidad and Tobago, Fr. Maximus Cabey (SVOTS ’11) was raised Roman Catholic. Always sensing a call to be a pastor and teacher, he has been involved in pastoral ministry in one form or another for the past 23 years. Fr. Maximus and his wife, Photini, live in Green Bay, Wisconsin, where Fr. Maximus serves as the priest at St. Matthew Orthodox Church.

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Ο ευαγγελιστής Ματθαίος και η πολιτική κρίση στην Ελλάδα! (Και το Πολυτεχνείο, την επαύριο)...


Αν είστε "άσχετος" με την Εκκλησία, αυτό το άρθρο απευθύνεται περισσότερο σ' εσάς, παρά σ' εμάς τους "σχετικούς".
Σήμερα, 16 Νοεμβρίου (παραμονή της επετείου του Πολυτεχνείου), η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει ένα μεγάλο άγιο της αρχαιότητας: τον απόστολο και ευαγγελιστή Ματθαίο, έναν από τους 12 μαθητές του Χριστού και συγγραφέα του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου.
Ο άγιος Ματθαίος (όπως αναφέρει ο ίδιος στο κεφάλαιο 9 του κατά Ματθαίον) ήταν τελώνης, δηλαδή φοροεισπράκτορας των Ρωμαίων. Οι τελώνες νοίκιαζαν από τους Ρωμαίους την είσπραξη των φόρων και είχαν το δικαίωμα να πάρουν από το λαό όσα χρήματα ήθελαν, να αποδώσουν στους Ρωμαίους το φόρο και τα υπόλοιπα να τα κρατήσουν. Έτσι, οι τελώνες εκμεταλλεύονταν και καταλήστευαν το λαό και, όπως ήταν φυσικό, ήταν άπληστοι, πλούσιοι και μισητοί.

Ο Χριστός πέρασε από το "τελώνειον", δηλ. μπροστά από το τραπέζι των εισπράξεων του Ματθαίου, και του είπε: "Ακολούθησέ με". Τότε εκείνος τα παράτησε όλα, πήγε κοντά Του και έκανε μια καινούργια ζωή. Μάλιστα, παρέθεσε γεύμα στο Χριστό και τους μαθητές Του, στο οποίο μαζεύτηκαν κι άλλοι τελώνες και αμαρτωλοί, ώστε οι Φαρισαίοι (οι υπερβολικά θρησκευόμενοι Ιουδαίοι της εποχής εκείνης, πού όμως συχνά ήταν υποκριτές και υπερόπτες) να πουν στους αποστόλους: "Γιατί ο δάσκαλός σας τρώει μαζί με τους τελώνες και τους αμαρτωλούς;". Ο Χριστός το άκουσε και τους απάντησε: "Γιατρό χρειάζονται οι ασθενείς, όχι οι υγιείς. Πηγαίνετε να μάθετε τι σημαίνει η φράση: θέλω έλεος, όχι θυσίες. Διότι δεν ήρθα να καλέσω δίκαιους, αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια" (Ματθ. 9, 9-13). Το περιστατικό διασώζουν και οι ευαγγελιστές Μάρκος και Λουκάς (κατά Μάρκον, 2, 14-18, κατά Λουκάν, 5, 27-32), μόνο που εκείνος τον ονομάζουν Λευΐ, που προφανώς ήταν το άλλο όνομά του (συχνά οι Εβραίοι είχαν δύο ονόματα).
Μετά την ανάσταση του Χριστού, όπως ξέρουμε από την αρχαία παράδοση των χριστιανών, ο άγιος Ματθαίος ταξίδεψε στην Αφρική και, κηρύττοντας το χριστιανισμό, έφτασε μέχρι την Αιθιοπία. Εκεί ο βασιλιάς Φουλβιανός, ενοχλημένος από τη δράση του, τον συνέλαβε και τον έκαψε ζωντανό! Αργότερα όμως μετανόησε, έγινε χριστιανός παίρνοντας το όνομα Ματθαίος και έζησε μια ζωή μετάνοιας και καλοσύνης, τόσο που η Εκκλησία τιμά και τη δική του μνήμη σήμερα, την ίδια μέρα.

Τώρα επιθυμώ να συνδέσουμε τη γιορτή του αγίου Ματθαίου με το σήμερα, για το οποίο τη θεωρώ δραματικά επίκαιρη...
Κατ' αρχάς, ο άγιος Ματθαίος, με την αλλαγή της ζωής του, καλεί κάθε διεφθαρμένο άνθρωπο να μετανοήσει και ν' αλλάξει ζωή. "Έι, ξύπνα!" του φωνάζει. "Δες εμένα και πάρε παράδειγμα!".
Όλοι οι εκμεταλλευτές του λαού, οι εκμεταλλευτές του πλησίον, όποιοι κι αν είστε, όποια θέση κι αν κρατάτε, ο ευαγγελιστής Ματθαίος σας φωνάζει και ο Χριστός, μέσω του αγίου Ματθαίου, σας προσκαλεί στο δρόμο Του. Ξυπνήστε όσο είναι καιρός - σώστε το τομάρι σας, όχι από τη λαιμητόμο (που κι αυτήν δεν αποκλείεται να τη συναντήσετε, αν ξεσπάσει η οργή του λαού), αλλά από το χειρότερο, την αιώνια κόλαση.
Το ίδιο σας λέει και ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, στην επιστολή Ιακώβου (μέσα στην Καινή Διαθήκη) και ιδιαίτερα στο συγκλονιστικό κεφάλαιο 5.
Η Ορθοδοξία δεν έχει απλοϊκή ιδέα για τον παράδεισο και την κόλαση. Οι άγιοι διδάσκαλοί μας (που έζησαν και ζουν μέσα στο θείο Φως) βεβαιώνουν ότι παράδεισος και κόλαση είναι το ίδιο το Φως του Θεού, που το ζουν ως πυρ οι διεφθαρμένοι και αμετανόητοι αμαρτωλοί.
Τι είπατε; Δεν τα πιστεύετε αυτά; Δεν έχει καμιά σημασία. Είτε τα πιστεύετε είτε όχι, θα τα βρείτε μπροστά σας.
Όμως υπάρχει κι ένα δεύτερο στοιχείο της σημερινής γιορτής που αφορά άμεσα στην οικονομική κρίση: μας δείχνει τι αγίους τιμά ο λαός μας (και όλοι οι χριστιανικοί λαοί), τι παραδείγματα έχει, τι κληρονομιά μεταφέρει μέσα στους αιώνες από γενιά σε γενιά: αγίους που παράτησαν το χρυσάφι, ακολούθησαν το Χριστό, έζησαν περιπλανώμενοι σε όλη τη χώρα τους και κατόπιν ταξίδεψαν ιεραποστολικά σε άγριους τόπους, όπου πρόσφεραν τη ζωή τους θυσία στον αγαπημένο του Χριστό, για χάρη των συνανθρώπων τους - για τη σωτηρία των ανθρώπων. Και, πεθαίνοντας, η στάση τους ήταν τέτοια, που ο ίδιος ο βασιλιάς που διέταξε το μαρτυρικό θάνατό τους, μεταστράφηκε στο χριστιανισμό και αγίασε!
Αυτοί είναι οι άγιοί μας. Αυτή είναι η κληρονομιά που έχουμε για τα παιδιά μας. Και με αυτή την κληρονομιά είμαστε, όσο την κρατάμε, και θα είμαστε, αδούλωτοι και απροσκύνητοι.

Για τον ευαγγελιστή Ματθαίο τα εξής:

"Δε μπορείς ν' αλλάξεις; Δες εμένα!" Ο άγιος ευαγγελιστής Ματθαίος και ο άγιος Ματθαίος βασιλιάς της Αιθιοπίας (16 Νοεμβρίου)
A saint in a cannibal tribe: Saint Apostle & Evangelist Matthew and holy Fulvian, king of Ethiopians (November 16) 
 
Και:

Ο άγιος των Εξαρχείων, που δεν είχε ούτε για νοίκι...
Αντιεξουσιαστές και Μεγάλη Παρασκευή!...
Όταν δε γονατίζουμε, ούτε μπροστά στο Θεό!...
«Ου προσκυνούμεν!»: Το επαναστατικό μήνυμα του Μεγάλου Σαββάτου
Εκκλησία και Χούντα

Το σημερινό Ευαγγέλιο: η συγκλονιστική παραβολή του Πλούσιου και του Λάζαρου
Η Κυριακή της μέριμνας για το ψωμί του φτωχού (Κυριακή του χορτασμού των 5.000)
Ο Χριστός μπροστά στο κάθαρμα που ρήμαζε το λαό
Να είσαι χριστιανός = να πιστεύεις στη νίκη επάνω στον κόσμο (γέροντας Σωφρόνιος)

  
Όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ, ο πατέρας της σλαβικής Φιλοκαλίας (15 Νοεμβρίου) 
Ο άγιος νεομάρτυρας Κωνσταντίνος ο Υδραίος († 14 Νοεμβρίου 1800) 
Ο τόπος του μαρτυρίου και ο τάφος του Αγ. Φιλίππου (14 Νοεμβρίου)
μνήμη του πατριάρχη Σερβίας Παύλου (†15 Νοε 2009) 
Ο θαυματουργός Πόντιος της 17 Νοέμβρη
 
Η Νηστεία των Χριστουγέννων και το Σαρανταλείτουργο
Πόσες μέρες μένουν για τα Χριστούγεννα;

Το άγνωστο μήνυμα των Χριστουγέννων: να γίνεις θεός!
 

 

«Θα σε μαλώσει ο πάτερ»!


Ιάσονος ιερομονάχου
Βήμα Ορθοδοξίας
Ορθόδοξα Περάσματα

Μια φορά, ρώτησα κάτι μαθητές σε μια γ’ λυκείου τι περιμένουν από ένα παπά. “Βλέπετε έναν παπά στο δρόμο, τι σκέφτεστε, ποια είναι η πρώτη σας σκέψη”;

Οι περισσότεροι μαθητές απάντησαν ότι ταυτίζουν τον παπά μ’ ένα σύνολο απαγορεύσεων: τι πρέπει να κάνουν, τι πρέπει να μη κάνουν. Μια άλλη φορά, χειμώνα, σ’ ένα περίπτερο, περίμενα να ψωνίσω πίσω από μια μανούλα που το παιδί της έσκουζε και ζητούσε παγωτό.

Όταν είδε ότι πίσω της περίμενε ο παπάς, γύρισε στο παιδί σοβαρότατα και είπε: “Ησύχασε επιτέλους! Θα σε μαλώσει ο πάτερ!” κι έδειξε προς το μέρος μου. Εγώ την κοίταξα απλώς με μια σχετική απορία και τ’ άφησα ασχολίαστο.

Σήμερα πήγα να βγάλω κάτι φωτοτυπίες κι ήταν εκεί μια άλλη μάνα με το τουλάχιστον εξάχρονο κοριτσάκι της. Το παιδί με κοιτάει με το ράσο και γουρλώνει τα μάτια. Τραβάει το ρούχο της μαμάς και ρωτάει: Μαμά! Γιατί αυτός ο κύριος είναι έτσι ντυμένος;;”. Η μαμά μου χαμογέλασε συγκαταβατικά και μ’ ελαφρύ μειδίαμα μου ‘πε “παιδί είναι… Που να ξέρει…;”.

Σ’ εκείνη τη γ’ λυκείου κανείς δε μίλησε ούτε για ψυχή, ούτε για Θεό: όχι γιατί τα παιδιά αυτά είναι κακά ή άσχετα με τη θεολογία, αλλά γιατί φτάνοντας στην γ’ λυκείου μεγάλωσαν μέσα σε μια κοινωνία που στο πρόσωπο του ιερέα συχνότερα έβλεπε τον τηρητή της Τάξεως και της Ηθικής παρά τον κήρυκα του Ευαγγελίου. Ίσως γιατί άθελά μας παραφράσαμε το Ευαγγέλιο σ’ ένα κατάλογο κανόνων, για το τι πρέπει να κάνουμε και τι να μην κάνουμε ώστε να μην πάμε στη Κόλαση.

Μια φορά, έκανα κάπου κήρυγμα και μιλούσα για την κόλαση ως κενό και παντελή απουσία Θεού και ότι “τα καζάνια κι οι φωτιές δεν είναι πραγματικά αλλά συμβολικά”.
Τότε μια κυρία, πάνω από ογδόντα χρονών, ξεσηκώθηκε φωνάζοντας “είσαι σε πλάνη! Ο παπάς είναι σε πλάνη! Στη κόλαση θα έχει καζάνια και φωτιές και διαόλους να χορεύουνε” κι έφυγε απ’ την εκκλησία. Όταν μετά από καιρό την κήδεψα, πρόσεξα στη κάσα ότι όλο το χέρι της ήταν καμένο καθώς διακρίνονταν ένα φρικτό έγκαυμα.

Τότε, ρώτησα κάποιον γνωστό αν ήξερε τι ήταν αυτό στης νεκρής το χέρι. Ευθύς, εκείνος μου είπε ότι όταν ήταν νέα το έκαψε δουλεύοντας σ’ ένα εργοστάσιο. Η θεωρία της φωτιάς ταίριαζε στους φόβους της μακαρίτισσας γάντι. Αναζητούσε τέλος πάντων μια δικαίωση. Στη τελική, ήταν καλός άνθρωπος, απλά κολλημένη…

Όπως και να ‘χει, σήμερα στεναχωρέθηκα που το κοριτσάκι στις φωτοτυπίες δεν είχε πάει ποτέ -μάλλον- στην εκκλησία και δεν είχε δει ποτέ μπροστά του παπά και γι’ αυτό ρωτούσε για ‘μενα τη μαμά του.

Ας μη κρίνουμε όμως με τη μια την “κακή” μάνα που δε κοινωνάει το παιδάκι της κάθε Κυριακή. Η μάνα αυτή μεγάλωσε μέσα στην ίδια κοινωνία που έφτιαξε έναν Χριστό τιμωρό, που εξευμενίζεται με δωρεές σε ναούς και μόνο.

Θυμάμαι την εμμονή μιας κυρίας που εχάρισε ένα καντήλι στο ναό, να βάλει ταμπελάκι να κρέμεται να φαίνεται, καλά χαραγμένο, τ’ όνομά της αφού το δώρισε στην εκκλησιά. Να βλέπει κανείς λοιπόν τον Χριστό σαν εισαγγελέα που δέχεται πεσκέσια είναι βλασφημία τεράστια στ’ όνομά Του.

Αν μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με “το φόβο του πάτερ” -όπως η κυρία στο περίπτερο- τότε ας μην περιμένουμε, όταν φτάσουνε τα παιδιά στη γ’ λυκείου, ν’ αναζητούν ψυχή και Θεό. Ό, τι τους δώσουμε, έτσι θα πράξουνε. Κι είναι καλά τα παιδιά μας.


Και:

Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο... 
H παρεξηγημένη αγιότητα
Το Μανιφέστο του Αταίριαστου 
Ηθικισμός στην Ορθοδοξία; Όχι ευχαριστώ!
Η αμαρτία (χωρίς ηθικισμούς)

Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου...

Ο άθεος (;) διά Χριστόν σαλός των Εξαρχείων & οι ορθόδοξοι άγιοι που του μοιάζουν
5+1 μύθοι για τη Θρησκεία και την Εκκλησία
Οι άγιοι αναρχικοί
ΖΗΣΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!

Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;
Αθήνα, πόλη των αγίων!...
Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός
Η επιστημονική έρευνα για το Θεό

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Γιόγκα ή... εδαφιαία μετάνοια;


Από τον πάντα ωραίο Αμφοτεροδέξιο

"αμφ.":
Αν ρωτάς, ποια είναι καλύτερη άσκηση...
Έχεις ποτέ δοκιμάσει να κάνεις 10 μονάχα από τις δεύτερες;
Όχι απ΄αυτές που νομίζεις, αλλά από εκείνες που κάνουν οι Ορθόδοξοι Μοναχοί στο κελί τους...
Βρες κάποιον και ρώτα τον...
(ΥΓ: Και είναι και τζάμπα...)

 

Για να δωσω σε μαθητες να καταλαβουν τι εστι Γιογκα, τους λεω σοβαρα οτι ξερω μια πολυ καλη άσκηση γυμναστικής...

" Στεκεσαι ορθιος με ποδια στη διασταση,
κανεις το σταυρο σου,
με βαθυ καθισμα κανεις εδαφιαια στηριξη με τα ανω ακρα με τις παλαμες ή τα δαχτυλα και το κεφαλι ακουμπα το εδαφος.
Ανασηκωνεσαι χωρις βοηθεια και μετα το ιδιο, δλδ εδαφιαια μετανοια.
Μαζι λες και την ευχη του Ιησου,
Κυριε Ιησου Χριστε ελεησον με.
Γυμναζεις ετσι ολο το σωμα και το ενδυναμωνεις".


Τους ρωτω πως τους φαινεται η ασκηση και φυσικα μου λενε πως δεν ειναι ασκηση.
Παραδεχονται οτι αν εγω ισχυριζομουν οτι δεν θα τους μυησω στην ορθοδοξία με αυτον τον τροπο, θα ηταν παραπλανηση.
Και ετσι τους εξηγω οτι αυτο ακριβως συμβαινει με τη Γιογκα.
Αυτα.

Άννα Σιδηροπούλου - Καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής.
(Από 1 σχόλιό της σε μια ανάρτηση της Ελισάβετ Πλαμάδα στο fb...)


"Ν": παρακαλώ, και:

Γιόγκα, θεραπευτές, γκουρού και μια ψυχή που έψαχνε να βρει το δρόμο της...
Είναι η γιόγκα λατρεία δαιμονικών θεών; (με την άποψη ανθρώπων που άσκησαν ή ασκούν τη γιόγκα)
«Είμαι πολύ καλά. Κάνω ρέικι, γιόγκα, μιλάω με αγγέλους…»
Η λάτρις του Σίβα 
 
Η μεγάλη ανατροπή
Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός
Klaus Kenneth, the spiritual traveler
What about Yoga? (blog)
 

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Νηστεία των Χριστουγέννων: Όχι ως ο ιερεύς και ο Λευίτης…



Άρθρο του π. Παντελεήμονος Κρούσκου στην Ευχή για τη νηστεία των Χριστουγέννων, που αρχίζει στις 15 Νοεμβρίου, 40 μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Την αμέσως προηγούμενη Κυριακή διαβάσαμε στη θεία λειτουργία την παραβολή του καλού Σαμαρείτη (όλες οι Κυριακές δεν είναι ίδιες, όπως είπαμε, και όλα όσα γίνονται στην Εκκλησία δεν είναι τυχαία, αλλά είναι τοποθετημένα έτσι, ώστε να προσφέρουν ένα μήνυμα).

Στην παραβολή του καλού σαμαρείτη έχουμε δύο θρησκευτικούς ανθρώπους.
Ο ιερέας είδε και προσπέρασε τον πληγωμένο γιατί πήγαινε να προσφέρει θυσία στον Ναό και όφειλε να είναι καθαρός από επαφή με αίματα και πληγές, σύμφωνα με τον Νόμο. Ο λευίτης προσπέρασε και αυτός γιατί ίσως σκέφτηκε πώς δεν ήταν δική του δουλειά η περίθαλψη ενός πληγωμένου, αλλά και επειδή ίσως φοβήθηκε μην είναι ακόμα εκεί κοντά οι ληστές και τον κακοποιήσουν κι αυτόν.
Σε τρείς ημέρες από τώρα αρχίζει η νηστεία των Χριστουγέννων ["Ν": όχι σε τρεις μέρες πλέον, αλλά στις 15 Νοε]. Πολλοί κλεινόμαστε στο καβούκι μας για να μην μιανθούμε από τις αμαρτίες των άλλων και να διασφαλίσουμε την "νηπτική" μας ησυχία και να μείνουμε καθαροί από τον κόσμο και τους πειρασμούς του. Φοβόμαστε να ασχοληθούμε με τον 'αλλο ο οποίος είναι "σεσημασμένος" στην αμαρτία, να μην χαλάσει το καλό θρησκευτικό μας προφίλ προς τα έξω, ιδιαίτερα σε μέρες σαρακοστής, κατά τις οποίες μας έχουν βάλει στο μικροσκόπιο ως ανθρώπους της εκκλησίας "δικοί και ξένοι". Όταν έχουμε δηλ. ο ένας από τον άλλο απαιτήσεις καθαρότητας και ομολογίας πως ανήκουμε σε έναν ξεχωριστό κύκλο και μέσα σε αυτόν περιοριζόμαστε και όχι παραέξω και υπολογίζουμε την γνώμη των ομοίων μας.
Φοβόμαστε μην χαλάσει η κατάνυξη μας και το ωραίο κλίμα των εορτών, όταν έρθουμε αντιμέτωποι με τις πληγές που ανοίγει το Κακό στον κόσμο. Ίσως συμπονέσουμε για την "κατάρα" του τον πονεμένο και τον φτωχό και ρίξουμε από μακρυά ψιχίο καλού λόγου και ελεημοσύνης, για να καθησυχάσουμε την συνείδηση μας και να πούμε πώς κάναμε έλεος. Όλα με τον νόμο και την τάξη των πραγμάτων, με τέτοιον ύπουλο τρόπο ορθά πού καταφέρνουμε να ζούμε απομονωμένοι στην δικαίωση μας και πάντα σωστοί και ξένοιαστοι.


Η νηστεία όμως απαιτεί κοινωνικότητα, μεταδοτικότητα, ευσπλαχνία, ενδιαφέρον, αγάπη για να λάβει ουσία. Απαιτεί να ασχοληθούμε με τον αδελφό μας. Η ελεημοσύνη καταπραΰνει τα πάθη μας. Το νοιάξιμο που έχουμε ο ένας για τον άλλο θεραπεύει τους φόβους και τις δικές μας πληγές. Η αγάπη μας για τον άλλο έλκει την αγάπη του Θεού.Στην νηστεία ουσιαστικά εμείς είμαστε στην θέση του πληγωμένου πού έπεσε στους ληστές και έχουμε ανάγκη.Δεν είμαστε σε πλεονέκτημα αλλά σε επαιτεία ελέους. Να μην υπερηφανεύομαστε λοιπόν ανόητα λες και θεραπευθήκαμε ήδη.
Ζούμε στην κοινωνία της εκκλησίας. Δεν μπορούμε να αγιάσουμε μόνοι μας. Πως θα προσέλθουμε στην θεια Κοινωνία όταν μένουμε οι ίδιοι α-κοινώνητοι; Η νηστεία αυτή έχει έναν στόχο. Να φτάσουμε αγνοί και έτοιμοι μπροστά στην φάτνη στην οποία ταπεινώθηκε ο ίδιος ο Θεός και να λάβουμε από κει την τρυφή της Εδέμ την οποία χάσαμε και χάνουμε κάθε μέρα. Αν είμαστε ήδη χορτάτοι με τύπους και σκιές δεν έχουμε να ωφεληθούμε τίποτα. Αν χάσουμε την πείνα για τον Θεό, θα πεθάνουμε άδειοι και κενοί γιατί δεν θα μας δοθεί και η Τροφή. Θα μας προλάβουν οι σαμαρείτες και θα προπορευτούν από εμάς "οι τελώναι και αι πόρναι".

Για τη νηστεία των Χριστουγέννων και γενικά την προχριστουγεννιάτικη περίοδο, παρακαλώ, δείτε εδώ

Επίσης:
Ο ασυμβίβαστος: άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος (13 Νοε)
Άγιος απόστολος Φίλιππος & άλλοι άγιοι στις 14 Νοε, παραμονή της χαρούμενης νηστείας των Χριστουγέννων

Σημ.: Πολλές εκκλησίες και μοναστήρια ξεκινάνε σαρανταλείτουργο με την ευκαιρία των 40 ημερών της σαρακοστής μέχρι τα Χριστούγεννα.  

Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη & μερικές σταγόνες από το φοβερό της νόημα!...


 Εικ. από εδώ, όπου και ανάλυση της παραβολής

Πεμπτουσία
 
Μια μέρα πλησίασε τον Ιησού ένας νομικός, που ήθελε να τον πειράξει και του είπε: «Δάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;».
Ο Ιησούς του απάντησε: «Τι γράφει στο Νόμο; Εσύ μελετάς το Νόμο. Ξέρεις λοιπόν τι γράφει». Και είπε ο νομικός: «Να αγαπήσεις τον Κύριο και Θεό σου με όλη σου την καρδιά κι όλη σου την ψυχή κι όλη σου τη δύναμη κι όλο σου το νου και να αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου». Τότε του αποκρίθηκε ο Ιησούς: «Πολύ σωστά απάντησες. Αυτά να κάνεις και θ’ αποκτήσεις την αιώνια ζωή».
Ο νομικός, θέλοντας να δικαιολογηθεί γιατί έκαμε αυτή την ερώτηση στον Χριστό, ξαναρώτησε: «Και ποιος είναι για μένα ο πλησίον;».
Πήρε λοιπόν αφορμή από αυτή την ερώτηση ο Χριστός και είπε την εξής παραβολή:
Ένας άνθρωπος κατέβαινε από τα Ιεροσόλυμα προς την Ιεριχώ. Στο δρόμο έπεσε στα χέρια ληστών. Αυτοί αφού του πήραν όσα πράγματα είχε, του έκλεψαν και τα ρούχα, τον πλήγωσαν κι έτσι μισοπεθαμένο τον άφησαν στην ερημιά. Κατά σύμπτωση από εκείνον το δρόμο περνούσε ένας ιερέας. Αυτός είδε τον πληγωμένο, αλλά τον προσπέρασε χωρίς να τον βοηθήσει. Σε λίγο έφτασε στον τόπο εκείνο κι ένας λευίτης, δηλαδή νεωκόρος στο Ναό. Είδε κι αυτός τον πληγωμένο, αλλά κι αυτός έφυγε χωρίς να βοηθήσει. ΄Ένας περαστικός Σαμαρείτης όμως, πλησίασε και μόλις είδε τον χτυπημένο τον λυπήθηκε. Αμέσως κατέβηκε από το ζώο του, περιποιήθηκε τις πληγές με κρασί και λάδι και τις περιέδεσε. Έπειτα τον φόρτωσε στο ζώο του και τον μετέφερε σ’ ένα πανδοχείο. Έδωσε μάλιστα στον ξενοδόχο αρκετά χρήματα και του είπε: «Περιποιήσου τον πληγωμένο μέχρι να γίνει καλά. Αν σου χρειαστούν περισσότερα χρήματα, στο γυρισμό θα σου τα δώσω».
Μετά ο Ιησούς ρώτησε τον νομικό: «Λοιπόν, ποιος από τους τρεις φέρθηκε ως πλησίον σ’ αυτόν τον άτυχο που έπεσε στα χέρια των ληστών;». Κι εκείνος απάντησε: «Αυτός που έδειξε ευσπλαχνία». «Πήγαινε λοιπόν και κάμε κι εσύ το ίδιο», είπε ο Ιησούς (Πορεύου καί σύ καί ποίει ὁμοίως).

Μπορείς να δεις και μια σχετική ταινία:




Για την ταινία δες και εδώ.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΛΗΣΙΟΝ ΜΟΥ 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, Βήματα

Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη αποτελεί για τους χριστιανούς μία υπενθύμιση καίριων αληθειών που πηγάζουν από το Ευαγγέλιο και τη σχέση του Θεού με τον άνθρωπο. Ο Χριστός απαντά στο ερώτημα «πώς κληρονομεί ο άνθρωπος την αιώνια ζωή» και «ποιος είναι ο πλησίον μας». Οι απαντήσεις του Χριστού έχουν να κάνουν με την αγάπη για το Θεό και την αγάπη για τον πλησίον, την οποία εξισώνει με την αγάπη για τον εαυτό μας. Παράλληλα, δίνει έναν μοναδικό ορισμό για το ποιος είναι αληθινά ο πλησίον μας. Είναι εκείνος στον οποίο «ποιούμε έλεος», δηλαδή δείχνουμε ευσπλαχνία και ελεημοσύνη. Και χρησιμοποιεί την ιδιαίτερα διδακτική παραβολή του Καλού Σαμαρείτη, για να καταστήσει σαφή την διδασκαλία Του.

Εμείς οι άνθρωποι εντοπίζουμε το νόημα του πλησίον στις καλές πράξεις ή τις πράξεις αγάπης, τις οποίες κάνουμε στη ζωή μας. Καλός Σαμαρείτης είναι αυτός που δίνει κάτι στο συνάνθρωπό του και μάλιστα χωρίς να εξετάζει αν είναι συμπατριώτης του ή οικείος του, χωρίς να τον ενδιαφέρει εάν ακολουθεί την ίδια θρησκευτική πίστη. Καλές πράξεις, έργα χρησιμότητας, αγκάλιασμα του κάθε ανθρώπου και μάλιστα υπέρβαση οποιασδήποτε ξενοφοβίας, ρατσισμού, μισαλλοδοξίας, είναι το μήνυμα ανάγνωσης της παραβολής, ιδίως σήμερα, όπου διαπιστώνουμε να χτίζεται σταδιακά και στην πατρίδα μας μία κοινωνία με εκ των πραγμάτων έντονα τα στοιχεία της πολυπολιτισμικότητας.

Μάλιστα, αρκετοί θεωρούν ότι η Εκκλησία μπορεί να είναι χρήσιμη σ’ αυτή την κοινωνία, ακριβώς λόγω τέτοιων διδασκαλιών και τέτοιας θεώρησης της έννοιας «πλησίον», όπως αυτή πηγάζει από την παραβολή. Και μέσα σε μία εποχή θρησκευτικού και πνευματικού αποχρωματισμού, τέτοιες ευαγγελικές διηγήσεις αποτελούν αντίβαρο στην γραμμή ότι η Εκκλησία είναι ξεπερασμένη ή ότι η ταύτισή της με πρόσωπα που έχουν παρωχημένες, εθνοκεντρικές αντιλήψεις δεν επιτρέπει να αναδειχθούν τέτοιες ιδέες και γι’ αυτό το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να εφαρμόσει τα διδάγματα της παραβολής και αυτός να είναι ο λόγος και η νοοτροπία της. Αν, μάλιστα, αυτή η εργασία της Εκκλησίας είναι σιωπηλή, τόσο το καλύτερο γι’ αυτήν.

Εξαντλείται όμως η απάντηση του Χριστού στο ερώτημα του νομικού «τις εστί μου πλησίον;», στις καλές πράξεις; 



Εικ. από εδώ

Η πατερική μας παράδοση επισημαίνει ότι ο άνθρωπος που πορεύεται από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ δεν είναι απλώς ένας ταξιδιώτης. Είναι οντολογικά ο κάθε άνθρωπος, ο οποίος πορεύεται στον κόσμο αυτό φεύγοντας από την Ιερουσαλήμ της Βασιλείας του Θεού και ταξιδεύοντας μόνος του, με μόνο όπλο τις δυνάμεις του, το «εγώ» του, προς την Ιεριχώ του κόσμου τούτου. Στο ταξίδι αυτό ο άνθρωπος ληστεύεται και πληγώνεται από τους δαίμονες των λογισμών του, από τα κάθε λογής πάθη του, από την ανυπαρξία νοήματος αιωνιότητας και κείται χωρίς ελπίδα στον τόπο που έφτασε με τις δικές του δυνάμεις. Το ανέλπιδο έχει να κάνει με την έλλειψη σχέσης με το Θεό.

Νόημα στη ζωή του ανθρώπου και βοήθεια στην πορεία του μακριά από το Θεό επιχειρούν να δώσουν οι ιερείς και οι λευίτες. Είναι οι εκφραστές δύο δρόμων της Παλαιάς Διαθήκης, του παλαιού κόσμου πριν έρθει ο Χριστός. Ο ιερέας προσφέρει την θρησκευτικότητα στον άνθρωπο, την εξιλέωση από τις αμαρτίες, την ερμηνεία του λόγου του Θεού, την βεβαιότητα ότι υπάρχουν απαντήσεις σε κάθε προβληματισμό. Όμως, αυτές οι βεβαιότητες είναι αδύνατον να θεραπεύσουν τον πληγωμένο άνθρωπο, διότι στηρίζονται στο φόβο και στην άγνοια. Η θρησκεία ενδιαφέρεται να διασώσει τον εαυτό της και την θέση της στην κοινωνία. Δεν μπορεί όμως να παρηγορήσει και να «ποιήσει έλεος» μετ’ αυτού και γι’ αυτό ο ιερέας προσπερνά τον τραυματισμένο άνθρωπο.

Ο λευίτης ήταν εκείνος που συγκέντρωνε τις προσφορές των ανθρώπων στο Ναό του Σολομώντα κατά την περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης. Είναι ο εκφραστής μιας σχέσης «δούναι και λαβείν» με το Θεό και την κοινωνία. Ότι η θρησκευτική πίστη και η θρησκευτική σχέση οδηγούν στην ανταμοιβή του ανθρώπου από το Θεό, για όσα προσφέρει ο άνθρωπος, κυρίως υλικά αγαθά ή τηρώντας τις επιταγές του νόμου. Όμως στον πληγωμένο υπαρξιακά άνθρωπο η αίσθηση της ανταμοιβής δεν προσφέρει ίαση, αλλά τον αφήνει στην μοναχικότητά του, με το ερώτημα «γιατί;» έντονο στα χείλη και την καρδιά του. Γιατί οι δοκιμασίες, γιατί η μοναξιά, γιατί ο πόνος, γιατί ο θάνατος, γιατί η απουσία του άλλου από τη ζωή μας, γιατί οι αδικίες, γιατί ο κόσμος να υποφέρει, ενώ κάποιοι να περνούν καλά, είναι μία σειρά αναπάντητων ερωτημάτων, που καμιά αμοιβή αιωνιότητας δεν μπορεί να άρει από τη ζωή του ανθρώπου το τραύμα.

Απέναντι σ’ αυτούς τους δύο δρόμους έρχεται ο Σαμαρείτης (που ουδόλως χαρακτηρίζεται ως «καλός» στο Ευαγγέλιο) για να δείξει τι σημαίνει «πλησίον». Νικά τον φόβο και την αμοιβή, δηλαδή ξεφεύγει από τα παραδοσιακά θρησκευτικά σχήματα, και σταματά δίπλα στον πληγωμένο άνθρωπο, δίδοντάς του ό,τι χρειάζεται, «έλαιον και οίνον». Τον φορτώνει στο υποζύγιό του, δηλαδή δεν τον εγκαταλείπει μόνο του και τον μεταφέρει στο πανδοχείο, όπου όχι μόνο δεν ζητά από τον πανδοχέα και τους ανθρώπους που διαμένουν εκεί προσφορές και βεβαιότητες, αλλά δίδει και δύο δηνάρια και υπόσχεται ότι θα πληρώσει και οτιδήποτε άλλο χρειαστεί για την θεραπεία του τραυματισμένου. Αυτό είναι η αγάπη και το έλεος.

Αν θέλουμε λοιπόν να δούμε το βαθύτερο νόημα της παραβολής, χρειάζεται να προβληματισθούμε στη στάση του Χριστού, γιατί αυτός είναι ο Σαμαρείτης για την Εκκλησία. Στον οντολογικά τραυματισμένο άνθρωπο ο Χριστός δεν αντιτάσσει βεβαιότητες και θρησκευτικά τυπικά, αλλά την αγάπη της παρουσίας Του. Χωρίς να το καταλαβαίνει ο πληγωμένος άνθρωπος, ο Χριστός γίνεται ο ίδιος άνθρωπος και βλέπει τις βαθύτερες ανάγκες του, που δεν είναι υλικές, αλλά πνευματικές. Είναι το να υπερβεί την μοναξιά και το θάνατο. Να αντιμετωπίσει την ανελευθερία των παθών. Τον πολιτισμό που του δίνει την ψευδαίσθηση ότι αν έχει χρήματα είναι ασφαλής. Τους λογισμούς που του τρώνε την χαρά και τον καθιστούν αγχωτικό. Τους δαίμονες που καιροφυλακτούν. Και ο Χριστός δίδει στον άνθρωπο «έλαιον και οίνον», τα φάρμακα της τότε εποχής, που φανερώνουν το πλύσιμο των πληγών και την απολύμανσή τους (οίνος), αλλά και την ανακούφιση του πόνου (έλαιον). Είναι το φως του προσώπου Του, είναι η νίκη κατά του θανάτου, είναι η δύναμη της πίστης, που λειτουργούν αγαπητικά. Και τον μεταφέρει στο πανδοχείο της Εκκλησίας, όχι για να τον βάλει σε μία στείρα τυπολατρία ή για να πληρώσει τους λογαριασμούς του, αλλά για να μην είναι μόνος του και να συνεχίσει να γεύεται την αγάπη μέσα από τα δηνάρια του Βαπτίσματος και της Θείας Κοινωνίας. Και θα επανέλθει στη Δευτέρα Παρουσία για να συνάρει λογαριασμό με τους πανδοχείς της Εκκλησίας και για να δώσει και σ’ εκείνους την χαρά και την αναγνώριση ότι η προσφορά τους αποτελεί συνέχεια της δικής Του.

Αυτή η πνευματική θεώρηση της παραβολής δίνει διαφορετικό νόημα στην παραβολή και στο ερώτημα «τις εστί μου πλησίον;». Χωρίς να αρνείται η Εκκλησία τα έργα της αγάπης, δεν τα βάζει σε αποκλειστική απόδειξη της σχέσης του ανθρώπου με το Θεό. Η Εκκλησία δεν υπάρχει για να είναι ένα φιλανθρωπικό σωματείο, που θα κάνει καλές πράξεις, όσο κι αν αυτό αποτελεί μεγάλο πειρασμό απόδειξης της χρησιμότητάς. Δεν υπάρχει ακόμη για να είναι ένας ιδεολογικός μηχανισμός άμβλυνσης των φυλετικών και άλλων διαφορών στη ζωή των ανθρώπων. Δεν υπάρχει για να κάνει κηρύγματα αγάπης. Η Εκκλησία εντοπίζει την ουσία της αποστολής της στο να συντροφέψει τον άνθρωπο στο ταξίδι του στην Ιεριχώ του κόσμου, να του καλλιεργήσει έναν βαθύτερο οντολογικό προβληματισμό, να του χορτάσει με το Χριστό την πείνα και την δίψα για αιωνιότητα και ελευθερία από τα πάθη, αλλά και να προσφέρει το Χριστό ως απάντηση στην αγωνία του ανθρώπου για απαντήσεις στα «γιατί του κόσμου». Και η σχέση με το Χριστό, ο δρόμος και η πορεία μαζί Του, η πίστη με την έννοια της εμπιστοσύνης σ’ Αυτόν και κυρίως η αγάπη, όχι μόνο με την έννοια των καλών πράξεων ή της υλικής ελεημοσύνης, αλλά και με την υπέρβαση του φόβου για τον άλλο, το σταμάτημα μπροστά στον πόνο του και την υπόμνηση της παρουσίας του Θεού σε κάθε θλίψη.

Πλησίον για την Εκκλησία είναι κάθε άνθρωπος που μπορούμε να προσευχηθούμε γι’ αυτόν. Κάθε άνθρωπος που μπορούμε να συγχωρήσουμε. Κάθε άνθρωπος που μπορούμε να του μιλήσουμε για το Θεό. Πλησίον είναι ο καθένας που συναντούμε στη Θεία Λειτουργία, στην εργασία μας, στο σπίτι μας, στον κόσμο. Η έννοια της σχέσης με τον πλησίον δεν εξαντλείται στο άνοιγμα της τσέπης μας ή στις καλές μας πράξεις, αλλά στο να είμαστε πρόθυμοι να τον ακούσουμε, να κάνουμε λιγότερη την μοναξιά του και να του δείξουμε ένα κομμάτι ουρανό.

Και κάτι τελευταίο. Για τους πολλούς η Εκκλησία ταυτίζεται με τον ιερέα και τον λευίτη. Θέλει δουλειά πολλή για να φανεί ότι η αληθινή αποστολή της Εκκλησίας είναι ο δρόμος και ο τρόπος του Σαμαρείτη, που δεν είναι κατ’ ανάγκην χρήσιμος, γιατί προϋποθέτει το ρίσκο και του να πληγωθούμε κι εμείς από τους ληστές (ιδίως της εποχής μας που ταυτίζονται με τους διανοουμένους, τους αδιάφορους, τους κάθε λογής υλιστές και άπιστους), να χάσουμε και τις βεβαιότητες και τα αγαθά μας, να πτωχεύσουμε για να κερδίσουν οι άλλοι και πνευματικά και υλικά. Αυτή είναι όμως η μεγάλη ανά τους αιώνες υπέρβαση που ανανοηματοδοτεί τη ζωή όλων.


Δες επίσης:

Αγαπάς τα παιδιά σου;
Όλες οι Κυριακές δεν είναι ίδιες…

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Δύο άγιοι & η ενδιαφέρουσα κοίμηση δύο μητροπολιτών...

 
Κλικ:
 
Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων (12 Νοε) 

Ο άγιος Νείλος ο Μυροβλύτης (12 Νοε) & η προφητεία του για τον Αντίχριστο

8 Νοε 2017, εορτή των αγίων Αρχαγγέλων: εκοιμήθη (απέθανε) κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας ο μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος 

9 Νοε 2017, εορτή του αγίου Νεκταρίου: εκοιμήθη ο ιεραπόστολος μητροπολίτης Πενταπόλεως Ιγνάτιος, ο πρώτος που έφερε τον ίδιο τίτλο με τον άγιο Νεκτάριο (Πενταπόλεως) 


Η κοίμηση των 2 μητροπολιτών παρουσιάζει πνευματικό ενδιαφέρον: ο ένας εκοιμήθη μέσα στη θεία λειτουργία και ο άλλος την ημέρα μνήμης του αγίου που έφερε τον ίδιο εκκλησιαστικό τίτλο. Όχι ότι αυτό οπωσδήποτε σημαίνει κάτι καλό, αλλά ίσως και να σημαίνει - και σίγουρα είναι αξιοπρόσεκτο.
Ο Κύριος ας τους κατατάξει μετά των αγίων, και εκείνους και εμάς και όλο τον κόσμο. 
Εύχεθσε υπέρ πάντων, αδελφοί.
Αμήν.

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

The mission is feasible! – about publishing activity of the Orthodox Missionary Center “Fr. Daniel Sysoyev”


10. јула 2012. 


We would like to share joyful news with our Orthodox public and all good-willed people who feel love for the Holy Orthodox Faith. The Orthodox Missionary Center “Fr. Daniel Sysoyev” became involved in publishing the Orthodox literature as means of help and support and a token of love for our brethren dispersed around the world – Orthodox communities in Mongolia, Indonesia and Pakistan…
We would like to share joyful news with our Orthodox public and all good-willed people who feel love for the Holy Orthodox Faith. The Orthodox Missionary Center “Fr. Daniel Sysoyev” became involved in publishing the Orthodox literature as means of help and support and a token of love for our brethren dispersed around the world – Orthodox communities in Mongolia, Indonesia and Pakistan.
A group of Orthodox Christians, who are zealous in their faith, gave offerings according to their capabilities so that the precious words of St. Nikolai of Ochrid and Zicha could be translated into languages spoken in these countries.
His capital work “The Faith of Educated People” (The Interpretation of the Symbol of Faith) has been translated for our brethren in Indonesia and Pakistan. According to the words of self-sacrificing Fr. John Tanveer, the only missionary and apostle in Pakistan, this book will contribute a lot to the preaching of the Orthodox faith.


“The Faith of Educated People” (The Interpretation of the Symbol of Faith) – the Book for Indonesia


“The Faith of Educated People” (The Interpretation of the Symbol of Faith) – the Book for Pakistan



“The Faith of the Saints (The Catechism of the Eastern Orthodox Church)” – A Book for Mongolia

“The Faith of the Saints” (The Catechism of the Eastern Orthodox Church) and
“The Interpretation of Lord’s Prayer” have been translated and published for the
missionary community of untiring Fr. Alexey Trubach from the city of Ulan Bator, the only preacher of the Holy faith in vast Mongolia.
This missionary venture is the deed of our Lord and all of us who somehow helped publishing the books. Although Christians, who gave offerings, are dispersed all over the continents, they were united in one goal and one cause – in love for Christ, in wish to get closer to God with this deed. May these words relate to them: “Blessed are the merciful, for they shall receive mercy” (Matthew 5:7). This may be the true form and example of the Orthodox unity and universality, where physical distance, age and social differences completely disappear…
Our missionary editions are published with the blessing of Bishop David of Stobi and Administrator of Strumitsa from the Orthodox Archdiocese of Ochrid (SOC). You can read the inspired words written by our Bishop in the supplement. These words were written especially for the editions translated into the languages of our brethren in Mongolia, Pakistan …
We hereby invite all our brethren and sistren who wish to join this project of publishing missionary literature, this spiritual food for our brethren who are in worse hardship than we are.
Christ promised: “And whoever gives one of these little ones even a cup of cold water because he is a disciple, truly, I say to you, he will by no means lose his reward.” (Matthew 10:42).
This kind of help and support to our brethren in Christ is just that cup of cold water, “bubbling spring within them, giving them eternal life“ (John 4:14) that Christ spoke about. Let us remember them so that Christ would remember us, let us help them so that Lord would help us.
“Give, and it will be given to you. Good measure, pressed down, shaken together, running over, will be put into your lap. For with the measure you use it will be measured back to you.” (Luke 6:38) And the King will answer them, ‘Truly, I say to you, as you did it to one of the least of these my brothers, you did it to me.’(Matthew 25:40)
There are more projects in preparation. If you wish to join and take part according to your capabilities, contact us at urednik@svedokverni.org.
“So the disciples determined, everyone according to his ability, to send relief to the brothers living in Judea. (Acts 11:29)
Thus, those who want to express love and gratitude to Christ the Savior for His love and mercy towards us, let them serve His great deed of invocating the heathen to salvation through missionary outreach… An Orthodox deed is a deed of every believer. Every son of the Church should not only keep the purity of the Orthodox teachings, but he should also care to spread the Orthodox faith among the heathen and heterodox. Therefore all believers have an obligation to help with means they have.“ ( St. Macarius Nevsky, The Sermons, p. 217, 209)

See also

 
 
Погледајте још: