ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα οι εκτός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα οι εκτός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 28 Απριλίου 2025

Καρδινάλιοι θέλουν να Mετατρέψουν τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία σε μια Παγκόσμια Μ@σονική Στοά;

Eξάψαλμος

Η συνέντευξη του Αρχιεπίσκοπου Βιγκανό, δόθηκε αρχικά στην τηλεοπτική εκπομπή Fuori da Coro” (= “Έξω από τα Συνηθισμένα») πλην όμως δεν προβλήθηκε. 
Την αναδημοσιεύουμε ευχαρίστως γιατί πολλά από αυτά που αναφέρει είναι πανομοιότυπα με αυτά που συμβαίνουν και στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Και αν αυτό επαληθευτεί σημαίνει ότι όλο αυτό που ζούμε είναι ένα σχέδιο που έχουν εκπονήσει συγκεκριμένοι εγκέφαλοι για να μας επιβάλλουν τις αρρωστημένες θέσεις τους. 

Η Συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Βιγκανό έχει ως εξής:

  • 1η ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποια είναι η εκτίμησή σας για την θητεία του Μπεργκόλιο (Φραγκίσκου)ως Πάπα;

Τις τελευταίες δεκαετίες, ένα ανατρεπτικό λόμπι έχει καταλάβει τους μοχλούς της πολιτικής & εκκλησιαστικής εξουσίας, σε κυβερνήσεις και θεσμούς, προκειμένου να πραγματοποιηθεί ένα ανατρεπτικό Αντιχριστιανικό & Μ@σονικό Πραξικόπημα παγκοσμίως.

Οι κυβερνητικές υπηρεσίες – όπως γνωρίζουμε από αυτά που αναδύονται και στις ΗΠΑ – έχουν επέμβει σχεδόν σε όλα τα έθνη, προωθώντας, οργανώνοντας και χρηματοδοτώντας τη λεγόμενη «Ατζέντα-2030» του Ιδρύματος Ροκφέλερ και του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) του Νταβός, η οποία αποσκοπεί στην καταστροφή της παραδοσιακής οικογένειας, στην εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης ζωής, στην ηθική διαφθορά των παιδιών & των νέων, στην σκληρή εκμετάλλευση των εργαζομένων, στην ιδιωτικοποίηση όλων εκείνων των δημόσιων υπηρεσιών που μέχρι τη δεκαετία του 1990 ήταν κρατικές – και φυσικά μη κερδοσκοπικές – όταν ακόμη υπήρχε κοινωνικό κράτος πρόνοιας: Υγεία, Υποδομές, Άμυνα, Επικοινωνίες, Εκπαίδευση. Για να πραγματοποιηθεί αυτό το παγκόσμιο πραξικόπημα, ήταν/είναι απαραίτητη η συνεργασία (επί πληρωμή, φυσικά) διεφθαρμένων αξιωματούχων, πολιτικών, γιατρών, δικαστών, δασκάλων, όλων αυτών των διεφθαρμένων που μπορούν να εξαγοραστούν.

Η Καθολική Εκκλησία, η οποία με τη Β΄ Σύνοδο του Βατικανού (1962-1965), είχε ήδη ευθυγραμμιστεί με την κοσμική νοοτροπία, και άρχισε να γίνεται ανεκτική στην κοσμικότητα, όμως παρ’ όλα αυτά, είχε ωστόσο παραμείνει σχετικά σταθερά προσκολλημένη σε ορισμένες αδιαπραγμάτευτες Χριστιανικές αρχές, για παράδειγμα στα θέματα της σεξουαλικής ηθικής ή του σεβασμού της ανθρώπινης ζωής από τη σύλληψη του ανθρώπου έως τον φυσικό του θάνατο.

Ο Πάπας Βενέδικτος (16ος) ΙΣΤ΄, ήταν ξεκάθαρα αντίθετος στο σχέδιο των παγκοσμιοποιητών και δεν θα είχε ποτέ παρεκκλίνει από αυτές τις Χριστιανικές αρχές, νομιμοποιώντας την ιδεολογία των ΛΟΑΤΚΙ+ (LGBTQ+), του ρευστού φύλου, τις ψευτο-υγειονομικές ανοησίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), την γενετική μετάλλαξη (τροποποίηση) του ανθρώπινου DNA, την δραστική παγκόσμια μείωση του πληθυσμού, την Ισλαμοποίηση της Ευρώπης μέσω της λαθρομετανάστευσης και της εθνοτικής αντικατάστασης των ντόπιων πληθυσμών.

Επομένως, για να επιτύχουν όλους αυτούς τους σκοπούς τους, οι παγκοσμιοποιητές, μια και επείγονται να εφαρμόσουν το ολέθριο πρόγραμμα τους, έπρεπε να απαλλαγούν από τον Πάπας Βενέδικτο, τον Γερμανό Γιόζεφ Ράτσινγκερ, ο οποίος στέκονταν εμπόδιο στα σχέδια τους, και να τον αντικαταστήσουν με έναν δικό τους «πάπα» που ─ όπως ήλπιζε ο βοηθός της Χίλαρι Κλίντον, ο John Podesta –θα προωθούσε την περιβόητη Ατζέντα-2030 του Νταβός, θα επικύρωνε την κλιματική απάτη και θα έπειθε τους πιστούς Χριστιανούς όλου του κόσμου να υποβληθούν στον υποχρεωτικό εμβολιασμό με μία ένεση που σήμερα γνωρίζουμε ─ εκ των υστέρων ─ ότι είχε σχεδιαστεί για να εξαλείψει ή να παθολογικοποιήσει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας και να υποδουλώσει αυτούς που θα επιβίωναν.

Αυτό το πραξικόπημα στο Βατικανό κατέστη δυνατό ─ και αυτό το γνωρίζουμε από τις ίδιες τις ομολογίες των πρωταγωνιστών του, συμπεριλαμβανομένου και του αμφιλεγόμενου Καρδινάλιου Ντάνελς (Danneels) ─ από τους ελιγμούς της μαφίας του Σεν Γκάλεν, (St. Gallen), που δρούσε εντός του Βατικανού, η οποία σε συνεργασία με το βαθύ κράτος των ΗΠΑ, πίεσαν ασφυκτικά τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ να παραιτηθεί και έτσι οι συνωμότες κατάφεραν να διορίσουν τον Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο, τον Αργεντινό Ιησουίτη, επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας. Και από τότε άρχισε η «κατεδάφιση» της εκκλησίας, από μέσα & από την κορυφή.

Ο Πάπας Μπεργκόλιο ήταν στην πραγματικότητα ένας σφετεριστής του Θρόνου του Αγίου Πέτρου, ακριβώς παρόμοιος με εκείνους τους σφετεριστές που επέτρεψαν στο λόμπι της παγκοσμιοποίησης να επιβάλει στις κυβερνήσεις τις εντολές του Φόρουμ του WEF του Νταβός & του Σβαμπ (…)

Και όλοι αυτοί οι συνωμότες ανεξαιρέτως, είναι άνθρωποι που έχουν συμβιβαστεί με την ανηθικότητα & την διαφθορά και ως εκ τούτου, είναι ευάλωτοι σε εκβιασμούς, δηλαδή εκβιάσιμοι, μια και για όλους αυτούς έχουν καταγεγραμμένα στοιχεία ─ οι ανώτεροι τους στην ιεραρχία ─ εις βάρους τους, ώστε να μπορούν να τους εκβιάσουν και τους εξαναγκάσουν να υπακούσουν τυφλά, αν δεν θέλουν να δουν τα εγκλήματα και τις διαστροφές τους, που έχουν φορτωμένα στην καμπούρα τους, να βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας. Ο Μπέργκογλιο και οι συνεργάτες του δεν αποτελούν εξαίρεση ούτε σε αυτό. […]

Η Καθολική Εκκλησία της Ρώμης, μετά από αυτά τα (12) δώδεκα χρόνια τυραννίας, που έζησε, επί της θητείας του Πάπα Μπεργκόλιο, έχει ήδη πληγεί ανεπανόρθωτα από σκάνδαλα, διαφθορά, παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ. Σκέφτομαι αυτή την στιγμή τη μυστική συμφωνία του Βατικανού με το κομμουνιστικό καθεστώς του Πεκίνου και την αποτυχημένη κακοδιαχείριση σε όλα τα μέτωπα. Η δειλή, διστακτική κριτική που ασκούν ορισμένοι καλοπροαίρετοι Καρδινάλιοι & Επίσκοποι για τις κραυγαλέες αιρέσεις και τα σκάνδαλα του Μπεργκόλιο, δεν επαρκούν για να κλονίσουν, ούτε στο ελάχιστο, αυτό το ήδη παγιωμένο παγκόσμιο εκκλησιαστικό καθεστώς που έχει ισχυρούς κρατικούς συμμάχους, δηλαδή την στήριξη των επίσης αλωμένων κυβερνήσεων, σχεδόν παγκοσμίως. Και έτσι το βαθύ κράτος” & η βαθιά Εκκλησία, σήμερα συμβαδίζουν χέρι-χέρι ─ και στρέφονται αποκλειστικά για να καταπολεμήσουν στους ίδιους τους πολίτες και τους πιστούς Χριστιανούς, αντίστοιχα. Και όταν τα πράγματα προχωρήσουν αρκετά, μαζί χέρι-χέρι, θα σχηματίσουν την Παγκόσμια Κυβέρνηση & την Παγκόσμια Πανθρησκεία τους.

  • 2η ΕΡΩΤΗΣΗ: Την ημέρα του θανάτου του Πάπα Φραγκίσκου γράψατε μια ανάρτηση στο Χ στην οποία αποκαλείτε «αιρετικές φλυαρίες» αυτά που εκμυστηρεύτηκε ο Μπεργκόλιο στον δημοσιογράφο Ευγένιο Σκαλφάρι (Eugenio Scalfari). Μπορείτε να εξηγήσετε το γιατί;

Σύμφωνα με την αναφορά του Σκαλφάρι, ο Μπεργκόλιο του εκμυστηρεύτηκε ότι δεν πιστεύει στην ύπαρξη της κόλασης και ότι ήταν πεπεισμένος ότι οι καλές ψυχές σώζονται με το να «συγχωνευθούν» από τον Θεό, ενώ οι αμετανόητες αμαρτωλές ψυχές καταστρέφονται και διαλύονται στην ανυπαρξία. Αυτή η θέση είναι αιρετική, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την Αγία Γραφή και τις Χριστιανικές Διδασκαλίες, οι οποίες διδάσκουν ότι η κάθε ψυχή, τη στιγμή του φυσικού θανάτου της, αντιμετωπίζει μια συγκεκριμένη Κρίση και είτε ανταμείβεται με αιώνια ευδαιμονία είτε τιμωρείται με αιώνια καταδίκη, ανάλογα με το πώς συμπεριφέρθηκε στη ζωή και το αν μετανόησε έμπρακτα, αν συμφιλιώθηκε ή όχι με τον Θεό, ζητώντας το έλεος του, τη στιγμή του θανάτου.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μίλησα για «αιρετικά φληναφήματα» του Πάπα Μπεργκόλιο. Φυσικά, αυτή είναι μια ακόμη αιρετική θέση, που θα πρέπει να προστεθεί και αυτή σε έναν μακρύ κατάλογο των ανοησιών και των αιρέσεων που εκτόξευσε αυτοσχεδιάζοντας ο Αργεντινός Πάπας Μπεργκόλιο.

  • 3η ΕΡΩΤΗΣΗ: Σε τι ακριβώς αναφέρεστε όταν μιλάτε για «τους κληρονόμους του Πάπα … τους ανατρεπτικούς; 

Ο Μπεργκόλιο, δεν αναδείχθηκε, ούτε εκλέχθηκε μόνος του, ούτε κυβέρνησε την Εκκλησία μόνος, περιβάλλεται από διεφθαρμένους και εκβιάσιμους αυλικούς Καρδινάλιους, τους οποίους χρησιμοποιούσε βολικά, όλα αυτά τα χρόνια, για να αποκτήσει αυτό που ήθελε, για τις κακόβουλες επιδιώξεις του. Χλεύαζε, κατασυκοφαντούσε, δυσφήμιζε και πρόσβαλε έντιμους Καρδιναλίους, Επισκόπους και Ιερείς, όλα αυτά τα χρόνια της παντοδυναμίας του. Ενώ αντίθετα, προωθούσε, προστάτευσε και συγκάλυπτε τα σκάνδαλα που ξέσπασαν και παρεμπόδισε με κάθε τρόπο την διεξαγωγή ερευνών για εκείνους από τους συνεργάτες του που κατηγορήθηκαν για σοβαρά παραπτώματα και εγκλήματα.

Όλα αυτά τα (12) χρόνια που βρίσκονταν στο τιμόνι της Καθολικής εκκλησίας ο Μπεργκόλιο, δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια, αλλά ανέδειξε και προώθησε στα νευραλγικά πόστα του μηχανισμού της Καθολικής εκκλησίας μια ολόκληρη αλυσίδα διεφθαρμένων και υπερπροοδευτικών Αμερικανών ιεραρχών, που όλοι τους συνδέονται με τον πρώην Kαρδινάλιο ΜακΚάρικ (McCarrick), και οι οποίοι τώρα κατέχουν τις μεγάλες Αμερικανικές Καθολικές Eπισκοπές και τις θέσεις-κλειδιά μέσα στο ίδιο τον μηχανισμό του  Βατικανού. (…) Ενώ, αντίθετα καταδίωξε όλους τους αντιπάλους του, συμπεριλαμβανομένου και εμού του ιδίου, επιβάλλοντας μου την ποινή του αφορισμού, κατά παράβαση των εκκλησιαστικών κανονισμών, των νόμων και της δικαιοσύνης.

Όλοι αυτοί που εξέλεξαν & στήριξαν τον Μπεργκόλιο, εξακολουθούν να βρίσκονται στις θέσεις τους, στα πόστα-κλειδιά του Βατικανού, και συνεχίζουν το καταστροφικό έργο του, συνεχίζουν να κατεδαφίζουν την Εκκλησία και προετοιμάζονται με το επόμενο Κονκλάβιο τους, να ολοκληρώσουν το καταστρεπτικό έργο που τους έχει ανατεθεί με αυστηρή εντολή άνωθεν: Να μετατρέψουν την Εκκλησία του Χριστού σε μια οικουμενιστική και συγκρητιστική οργάνωση Μ@σονικού χαρακτήρα, η οποία θα παρέχει την ηθική υποστήριξή της στη Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων, και αύριο στην επερχόμενη Παγκόσμια Κυβέρνηση.

  • 4η ΕΡΩΤΗΣΗ: Ο Πάπας Φραγκίσκος για εσάς ήταν ένας αντι-πάπας, ένας μη-πάπας. Μπορείτε να εξηγήσετε το γιατί;

Ο Καρδινάλιος που εκλέγεται από το Κονκλάβιο, ως Διάδοχος του Αγίου Πέτρου, θα πρέπει να αποδέχεται και να συμφωνεί, με όλα αυτά που αρμόζουν στον θεσμό του Πάπα.

Πιστεύω ότι η άνοδος του Μπεργκόλιο (Φραγκίσκου) στον θεσμό του Πάπα, ήταν εσφαλμένη και ελαττωματική, επειδή θεωρούσε τον παπισμό κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν στην πραγματικότητα είναι.

Όπως ακριβώς, όταν ένας σύζυγος που παντρεύεται στην εκκλησία, ο οποίος απορρίπτει τους σκοπούς ενός συγκεκριμένου γάμου και συνεπώς έτσι ακυρώνει τον ίδιο τον γάμο του λόγω της μη συναίνεσης του στον θεσμό.

Ο Μπεργκόλιο (Φραγκίσκος) εξελέγει από την αρχή μέσω απάτης, με κακόβουλη πρόθεση, καταχράστηκε την εξουσία του Ρωμαίου Ποντίφικα, για να κάνει τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που ο Ιησούς Χριστός ανέθεσε στον Άγιο Πέτρο και στους Διαδόχους του να κάνουν: Να καθοδηγήσουν & να βοηθήσουν τους πιστούς στην Χριστιανική Πίστη, να διοικήσουν σωστά & δίκαια το ποίμνιο του Κυρίου, και να κηρύξουν το Ευαγγέλιο σε όλους τους λαούς του κόσμου.

Όλη η διακυβέρνηση και οι διδασκαλίες του Μπεργκόλιο ─ από την πρώτη του εμφάνιση στη Στοά του Βατικανού, όπου συστήθηκε με το δυσοίωνο “Καλησπέρα” ─ εκτυλίχθηκαν προς μια διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση προς τις εντολές του Αγίου Πέτρου.

Αλλοίωσε και νόθευσε τις Χριστιανικές διδασκαλίες (την “Ιερή Κατάθεση” = Depositum Fidei), δημιούργησε σύγχυση, διέδωσε αιρέσεις & πλάνες στους πιστούς, και διασκόρπισε το ποίμνιο, δηλώνοντας ότι ο ευαγγελισμός των λαών είναι μία «πανηγυρική ανοησία», δυσφημίζοντας τον ως «προσηλυτισμό».

Στην πραγματικότητα καταχράστηκε συστηματικά την εξουσία των Αγίων Κλειδιών του Απόστολου Πέτρου, με τα οποία έλυνε ότι δεν μπορεί να λυθεί και δέσμευε ό,τι δεν μπορεί να δεσμευτεί.

Ο Πάπας δεν είναι ο κύριος της Εκκλησίας, αλλά ο Βικάριος (Αντιπρόσωπος) του Χριστού. Πρέπει να ασκεί την εξουσία του εντός εκείνων των ορίων που έχει θέσει ο Ιησούς Χριστός και σύμφωνα με την θέληση του Θεού. Το πρώτο μέλημα του, πρώτα από όλα, είναι η σωτηρία των ψυχών, μέσω του κηρύγματος του Ευαγγελίου σε όλα τα πλάσματα του Θεού και μέσω των Αγίων Μυστηρίων της Εκκλησίας.

Επομένως, ένας Πάπας δεν είναι εξουσιοδοτημένος να «επαναεφεύρει» τον Χριστιανισμό και τις διδασκαλίες του, να αλλοιώσει ή να προσθέσει ή να αφαιρέσει ή να διαστρεβλώσει ή να παραποιήσει με το συνοδικό «κλειδί» του, να τον «εκσυγχρονίσει», να τον διαμελίσει κατά βούληση, να αλλάξει την Χριστιανική Πίστη, το αιώνιο Δόγμα του ή τους ηθικούς κανόνες και αξίες του. […]

Γι’ αυτό είμαι πεπεισμένος ότι ο ανατρεπτικός, ο καταστροφικός ρόλος που έπαιξε ο Μπεργκόλιο ─ εξεταζόμενος μέσα και στο ευρύτερο διεθνές πλαίσιο του παγκοσμιοποιητικού πραξικοπήματος ─ τον καθιστά στην πραγματικότητα ένα αδίστακτο σφετεριστή, έναν αντι-πάπα, έναν μη-πάπα ακριβώς επειδή είχε απόλυτη επίγνωση, είχε πλήρη συνείδηση ότι επιχειρούσε να αλλοιώσει τον παπισμό, μετατρέποντάς τον σε κάτι άλλο και δίνοντάς του σκοπούς αλλότριους από αυτούς που αντιπροσωπεύει ο ίδιος. Και αυτό φάνηκε  από τη λατρεία του ειδωλολατρικού ειδώλου της Pachamama, μέχρι το ότι επέτρεψε την λήψη της θείας μετάληψης από τους  διαζευγμένους και την ευλογία των ομοφυλόφιλων ζευγαριών, από τη προώθηση της λαθρομετανάστευσης μέχρι την προώθηση των υποχρεωτικών εμβολίων, από την κλιματική προπαγάνδα μέχρι τη φυλομετάβαση, δηλαδή, την αλλαγή του βιολογικού φύλου, μέσω χημικών και χειρουργικών επεμβάσεων. […]

  • 5η ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιο θα είναι το Μέλλον της Εκκλησίας μετά τον Θάνατο του Πάπα Φραγκίσκου;

Ο θάνατος του Μπεργκόλιο αποκρυσταλλώνει, θα μπορούσαμε να πούμε, μια ήδη παγιωμένη κατάσταση εκτεταμένης παρανομίας που υφίσταται μέσα στο Βατικανό. Από τους 136 εκλέκτορες Καρδιναλίους του Κονκλαβίου, που θα εκλέξει τον νέο Πάπα, οι 108 «δημιουργήθηκαν» από τον ίδιο τον Μπεργκόλιο, πράγμα που σημαίνει ότι όποιος Πάπας κι αν εκλεγεί από το επόμενο κονκλάβιο ─ ακόμη κι αν είναι ένας νέος Άγιος – η εξουσία του θα υπονομευθεί συστηματικά επειδή θα εκλεγεί από ψευδοκαρδινάλιους, που αναδείχτηκαν από έναν ψευδοπάπα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, πριν από λίγο καιρό, ζήτησα από τους αδελφούς μου Επισκόπους να ξεκαθαρίσουν αυτά τα θέματα, πριν προχωρήσουν στην εκλογή ενός νέου Πάπα.

Επομένως, όπως, αντιλαμβάνεστε φυσικά, η κατάσταση είναι ήδη καταστροφική και ανθρωπίνως άλυτη και αδιέξοδη. Ωστόσο, ως Επίσκοπος και Διάδοχος των Αποστόλων, δεν μπορώ να μην υπενθυμίσω σε όλους ότι η Εκκλησία, που είναι το Μυστικό Σώμα του Χριστού, είναι προορισμένη να αντιμετωπίσει το Πάθος της Εκκλησίας (= Pasio Ecclesiae), δηλαδή την Σταύρωση της, ακολουθώντας το παράδειγμα του Κυρίου μας. 

Ακριβώς από αυτό το πάθος, από την Σταύρωση της Εκκλησίας – στην οποία όλα φαίνονται να είναι από τα πριν χαμένα, μάταια  και προδομένα, όπως εκείνη τη Μεγάλη Παρασκευή πριν από 1992 χρόνια – η Εκκλησία είναι σίγουρο ότι θα αναγεννηθεί, και θα εξέλθει από αυτή την τελείως δυσάρεστη κατάσταση αναγεννημένη, εξαγνισμένη & θα στο τέλος θα θριαμβεύσει. Αυτό είναι τελικά το μόνο βέβαιο.

Αυτές τις ημέρες που γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού, το Πάσχα, κάθε Καθολικός Χριστιανός βρίσκει στο θρίαμβο του Χριστού επί του θανάτου και της αμαρτίας τους λόγους για να ενδυναμώσει την πίστη του στο Ευαγγέλιο.

Ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, μας είπε, λίγο πριν αντιμετωπίσει το Πάθος Του:

«Μη φοβάστε, εγώ νίκησα τον κόσμο» (Ιωάννης 16:33).

+ Αρχιεπίσκοπος, Κάρλο Μαρία Βιγκανό

23 Απριλίου 2025

ΠΗΓΗ: https://www.renovatio21.com/un-conclave-per-trasformare-la-chiesa-di-cristo-in-una-organizzazione-di-matrice-massonica-parla-mons-vigano/

Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2024

ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ Halloween. / ΕΓΓΡΑΦΟ

 

Ν: Το παρακάτω έγγραφο (βλ. μετά το άρθρο) γράφει ότι απευθύνεται σε σχολείο. Ωστόσο πλέον οι εκδηλώσεις αυτές έχουν εξαπλωθεί και στα φροντιστήρια Αγγλικών (ή μάλλον από εκεί ξεκίνησαν). Άρα, είναι κατάλληλο και για εκεί. Με σεβασμό στα παιδιά μας και όχι φωνές και καταπίεση.

Ας κρατήσουμε την εντύπωση που είχαμε παλιότερα, ότι το Χάλοουιν είναι μια παραξενιά των ιδιόρρυθμων Αγγλοσαξόνων, όχι να τη βάλουμε στη ζωή των παιδιών μας και στο σπίτι μας! Ευχαριστώ.

 


Παναγιώτα Σκόφιλτ / Το Ρωμαίικο

Φωτο: Οι κολοκύθες του φθινοπώρου: Τα είδη τους και μια συνταγή

Τι πάθαμε εμείς οι Έλληνες; Τι πάθαμε εμείς οι Χριστιανοί; Μήπως χάσαμε εντελώς τον προσανατολισμό μας; Μήπως αγνοούμε την ταυτότητά μας; Γιατί αυτή η μανία σώνει και καλά να μυήσουμε τα παιδιά μας στον σατανισμό και τον δαιμονισμό; ο λόγος φυσικά για το Ηalloween, το οποίο η ‘Σατανική Βίβλος’ του Anton Lavey, το κατατάσσει ως μια από τις δύο πιο σημαντικές γιορτές στο σατανικό ημερολόγιο. Αυτή λοιπόν την μεγάλη σατανιστική γιορτή την φέραμε και στον τόπο μας. Ανοίξαμε τα σπίτια μας και μπάσαμε μέσα και αυτή την αμερικανιά, για να μην θεωρηθούμε συντηρητικοί και αναχρονιστικοί. Πήραμε και τα παιδιά μας άσκεφτα και άκριτα, για να μην πω εγκληματικά, και τα ρίξαμε κατευθείαν στον κόσμο της μαγείας και του σατανισμού, σ’ έναν κόσμο με μάγισσες, δράκουλες, βρυκόλακες, φαντάσματα, τέρατα, μάσκες και ό,τι άλλο θα προσελκύσει το ενδιαφέρον τους για να μπορέσουν εύκολα οι σατανιστές αργότερα να σφραγίσουν την ψυχή τους με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Όμως αυτά δεν είναι ούτε αστεία, ούτε αθώα, ούτε ακίνδυνα.

“Το άτομο που φορά τη μάσκα αισθάνεται εσωτερικά ότι έχει μετατραπεί και έχει πάρει προσωρινά τις ιδιότητες του θεού ή του δαίμονα που αντιπροσωπεύεται από τη μάσκα» (Biedermann, Hans. Dictionary of Symbolism, σ. 218)

Η σατανιστική λοιπόν αυτή γιορτή προέρχεται από τον παγανισμό των Κελτών τῆς Βρεττανίας, της Ιρλανδίας και της Β. Γαλλίας, οι οποίοι ειδωλολατρικοί αυτοί λαοί θεωρούσαν ότι η ζωή ξεκίνησε από τον θάνατο και γιόρταζαν την αρχή του χειμώνα στις 31 Οκτωβρίου και την επόμενη μέρα, ως εποχή που κυριαρχεί το σκοτάδι. Ταυτόχρονα όμως πίστευαν ότι τη μέρα αυτή μπορούσαν οι νεκροί και τα πνεύματα του σκότους να περιφέρονται στον κόσμο των ζωντανών. Έτσι προσπαθούσαν να τους καλοπιάσουν, εξ ου και ο μύθος του Τζακ, ο οποίος συνδέεται με τα κεριά και τις κολοκύθες. (Στον Τζακ αρνήθηκαν την είσοδο και στον Παράδεισο και στην Κόλαση. Αυτός κατάφερε να αιχμαλωτίσει τον διάβολο, ο οποίος, για να απελευθερωθεί, του υποσχέθηκε ότι δεν θα τον ενοχλήσει ποτέ. Έπειτα από μια άσωτη ζωή, ο Τζακ πέθανε και, βρίσκοντας τις πόρτες του Παραδείσου κλειστές, οδηγήθηκε αναγκαστικά στην Κόλαση.

Ο διάβολος, όμως,  δεν τον δέχθηκε και του πέταξε ένα κάρβουνο από τις φωτιές της Κολάσεως, το οποίο ο Τζακ πήρε και το έβαλε μέσα σε ένα γογγύλι που είχε μαζί του για να τον βοηθά να βλέπει και από τότε τριγυρνά, ψάχνοντας να βρει ένας μέρος να ξεκουραστεί.)

Τα κοστούμια που φορούν, π.χ. οι κάπες είναι κατάλοιπα των βάρβαρων δρυιδικών τελετών που απαγορευτήκαν πρίν πολλά χρόνια, όμως οι μασκοφόροι και τυλιγμένοι σε κάπες Δρυίδες ιερείς του παλαιού κόσμου αντικαταστάθηκαν με αγρότες με μάσκες και κοστούμια, που αντί να ζητούν ένα μέλος της οικογένειας σε αντάλλαγμα για τη μαγική προστασία από τα πνεύματα (σκέτη ανθρωποθυσία), ο ‘εκχριστιανισμένος’ επισκέπτης ζητά τρόφιμα ως αντάλλαγμα μιας προσευχής που θα πει για τα μέλη του νοικοκυριού που έχουν πεθάνει.

Πραγματικά υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να ισχυριστεί ότι εμεις ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί έχουμε οποιαδήποτε σχέση με όλα τούτα; Όχι φυσικά, αλλά είναι πολλά τα χρήματα και στο βωμό του κέρδους θυσιάζονται όλα: και πολιτισμοί, και θρησκείες, και έθνη και λαοί και προπάντων οι νεανικές ψυχές. Χιλιάδες παιδιά εξοικειώνονται και μυούνται στην μαγεία και στον σατανισμό ξεκινώντας από αυτή την γιορτή που λειτουργεί ως προθάλαμος αφού χιλιάδες παιδιά στην Αμερική εγγράφονται κάθε χρόνο σε οργανώσεις μαγισσών.

Χριστιανοί γονείς, μην αγνοήσετε τους κινδύνους που ελλοχεύουν για εσάς και τα παιδιά σας, καθότι το Halloween αποτελεί έναν εύκολο τρόπο εξοικείωσης των νέων με τη μαγεία.

Έχει παρατηρηθεί ότι εξοικειώνει ανεπαίσθητα αλλά σταθερά και με τον σατανισμό, και μάλιστα από την τρυφερή τους ηλικία. Μην παραδώσετε εσείς οι ίδιοι τα παιδιά σας στον παγανιστικό κόσμο του Halloween.

Το φιλο-παγανιστικό βιβλίο του «Pagan Book of Halloween» της Wiccan Gerina. Dunwich, παραδέχεται, «Μερικοί λένε ότι το Halloween αναδεικνύει την κακή πλευρά της ανθρώπινης φύσης σε ορισμένα άτομα. Ο αριθμός των πράξεων βανδαλισμών που διαπράττονται κάθε χρόνο στο Halloween φαίνεται σίγουρα να το υποστηρίζει αυτό.” ... (The Pagan Book of Halloween, σ. 23)

Υπάρχει επίσης μια στατιστική αύξηση των βιασμών που σχετίζονται με πάρτι μασκαρεμένων, ειδικά αν εμπλέκονται και ναρκωτικά.

Η λεγόμενη «Νύχτα του Διαβόλου» (‘Devil’s Night’) ή «Νύχτα της Κόλασης» (‘Hell Night’) είναι ένα κύμα εγκληματικότητας, βίας και βανδαλισμών του Halloween.

Το Halloween σχεδιάστηκε για να είναι ένα πλαίσιο για την μύηση στον εωσφορικό τρόπο σκέψης. Παρατηρήστε ότι καθώς το Halloween άνθισε από το 1966, το ίδιο άνθισε η εμμονή και η «επανάσταση» του διεστραμμένου σεξ, του αποκρυφισμού και του θαυμασμού των serial killers και των ψυχωτικών.

Αγαπητοί γονείς, όλα τούτα είναι ξένα προς εμάς και την Πίστη μας, ξένα προς την Παράδοσή μας,

το παιδί σας είναι η ζωή σας, η ψυχή σας και ο κόσμος σας όλος. Μην αφήσετε να μπει στην ψυχούλα του ίχνος κακοδοξίας και σατανισμού.

Με συγχωρείτε που σας έγραψα πολλά αλλά λυπούμαι που πολλοί από εμάς δεν γνωρίζουμε την αλήθεια για το θέμα αυτό.

Με εκτίμηση, Παναγιώτα Σκόφιλτ

Δείτε επίσης

Μία νέα παγίδα – Hallo­we­en / Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος – Θεολόγος

Happy Halloween?

Αποκολοκύνθωση / Χάλοουιν

Μαγεία & πολυγαμία: δύο συμπτώματα της νόσου του δυτικού ανθρώπου, & η βοήθειά του από την Ορθοδοξία



Παρασκευή 31 Μαΐου 2024

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΚΑΠΟΙΩΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ "ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΩΝ" ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΩΝ (π. Κων/νος Στρατηγόπουλος)

  

Περισσότερα

Για τον π. Κωνσταντίνο Στρατηγόπουλο

Παρακαλώ, και:

Γιόγκα για εγκύους; Γιόγκα για παιδιά;

Είναι η γιόγκα λατρεία δαιμονικών θεών; (με την άποψη ανθρώπων που άσκησαν ή ασκούν τη γιόγκα)

«Είμαι πολύ καλά. Κάνω ρέικι, γιόγκα, μιλάω με αγγέλους…»
Απλές προτάσεις για υγεία, ευεξία, αρμονία & αιώνια ζωή!...  

Γιόγκα, θεραπευτές, γκουρού και μια ψυχή που έψαχνε να βρει το δρόμο της...

Μια μελέτη για τη γιόγκα που θεωρώ σημαντική είναι και εδώ.
"Διαλογισμός Βιπάσσανα" και Ορθόδοξο Μονοπάτι

Νεανικές διαδρομές - Ώριμοι προορισμοί... 

Τι να ζητήσω από τους αγγέλους;

Γονείς σύρονται στα δικαστήρια επειδή προσπάθησαν να προστατεύσουν τα παιδιά τους από νεοεποχίτικη προπαγάνδα...

Πέμπτη 29 Ιουνίου 2023

Το έσοπτρο…

Γράφει ο Παπα-Ηλίας Υφαντής / Περίβλεπτος

 Ο Παύλος ανήκε στην εχθρική προς το Χριστό θρησκευτική κάστα των φαρισαίων. Αλλά και ο ίδιος μισούσε και καταδίωκε θανάσιμα τους Χριστιανούς. Κι όμως αγαπήθηκε απ’ το Χριστό, ο οποίος στο δρόμο προς τη Δαμασκό τον κεραυνοβόλησε με τη θεϊκή του αγάπη. Με αποτέλεσμα να γίνει, από άσπονδος εχθρός του χριστιανισμού, ο μεγαλύτερος απόστολός του. Κι αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα στην ιστορία του παγκοσμίου πνεύματος. 

 Και, όπως φαίνεται, το μυστικό για το θαύμα αυτό, αλλά και για όλο το αδιάλειπτο θαύμα, που είναι η ζωή του Παύλου, βρίσκεται σ’ ένα μικρό βοτσαλάκι. Ένα βοτσαλάκι ριγμένο στην Α΄ Προς Κορινθίους επιστολή, μέσα στον περίφημο «Ύμνο της Αγάπης». Ένα βοτσαλάκι που μπορεί να γίνει η λυδία λίθος και για τη ζωή του καθενός μας. Αρκεί να το ανακαλύψουμε και να το αποκαταστήσουμε στην αρχική του καθαρότητα και διαύγεια. Και βέβαια μιλούμε για το «έσοπτρο» (Α.΄ Κορινθίους, ΙΓ, 12). 

 Αλλά τι είναι το έσοπτρο; 

 Είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, ο μαγικός καθρέφτης μέσα στον οποίο οι καλλιτέχνες είδαν τ’ αριστουργήματά τους και οι ποιητές συνάντησαν τη μούσα τους. Εκεί που ο Όμηρος είδε τα κατορθώματα των ηρώων και των θεών, ο Δάντης την «Κόλαση» και τον «Παράδεισο» και ο Πλάτωνας τον Κόσμο των Ιδεών. Εκεί που ο τυφλός Τειρεσίας έβλεπε, πέρα απ’ το χρόνο και το χώρο, παρόντα τα παρελθόντα και τα μέλλοντα… 

 Στο χώρο της θρησκείας είναι ο καθρέφτης της αιωνιότητας. Εκεί όπου οι προφήτες συνάντησαν το Θεό και συνομίλησαν μαζί του. Εκεί που βρίσκεται γραμμένη η ιστορία του κόσμου, από καταβολής μέχρι τη συντέλεια. Εκεί που ο Μωυσής είδε τη Γένεση του κόσμου και ο Ιωάννης διάβασε την Αποκάλυψη του μέλλοντος. Εκεί που ο Γέροντας Πορφύριος ακτινογραφούσε-τυφλός μες στα γεράματά του-όχι μόνο τα σώματα αλλά και τις ψυχές των επισκεπτών του. 

 Mέσα απ’ αυτό το έσοπτρο και ο Παύλος άκουσε τη φωνή του Χριστού, όπως προαναφέραμε, στο δρόμο προς η Δαμασκό, που του παράγγελνε ν’ αλλάξει ολοκληρωτικά, όχι μόνο τη δική του ζωή, αλλά και την πορεία ολάκερης της ανθρωπότητας. Κι ακόμη, πιο πέρα, μπόρεσε να μελετήσει τα μυστήρια του Θεού, βαθύτερα και καλύτερα απ’ τον οποιονδήποτε άλλον. Αφού είδε «αυτά που ποτέ μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και ανθρώπινη καρδιά δεν στοχάστηκε….» (Α΄ Κορινθίους: Β,9). 

 Αλλά κι εμείς, οι ταπεινοί και άσημοι, δίπλα στους μεγάλους του πνεύματος, έχουμε κάποια αμυδρή εμπειρία του εσόπτρου. Όπως, για παράδειγμα, μέσα, απ’ τα αινιγματικά και «προφητικά» μας όνειρα. Αφού κάποτε μας δείχνουν, αν τ’ αποκρυπτογραφήσουμε, όχι μόνο τα μελλούμενα, αλλά και άλλα πρωτόφαντα και πρωτόγνωρα… 

 Και ασφαλώς το έσοπτρο δεν είναι άγνωστο και στο χώρο της επιστήμης. Είναι το περίφημο ασυνείδητο, της ψυχολογίας του Βάθους, για το οποίο άνοιξε το δόμο ο Φρόυντ. Για να τον ακολουθήσουν και άλλοι εξερευνητές των αβυθομέτρητων βυθών του ωκεανού της ψυχής. Κι ας μου επιτραπεί να πω ότι ένας απ’ τους τολμηρότερους εξερευνητές των βυθών του ασυνειδήτου είναι, πολύ πριν απ’ τους νεότερους, ο Όμηρος. Ο οποίος με το σκάφανδρο της ποιητικής του μεγαλοφυΐας, κατεβάζει εκεί στο «Λ» της Οδύσσειας, τον Οδυσσέα στον Άδη, που φαίνεται ν’ αποτελεί το ποιητικό αντίστοιχο του ασυνειδήτου. 

 Εκείνο που δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο έσοπτρο του ασυνειδήτου είναι ότι αποτελεί τον αποφασιστικότερο παράγοντα της συμπεριφοράς του ανθρώπου. Και το ακόμη σημαντικότερο είναι ότι μπορεί να συντελέσει ουσιαστικά στην αλλαγή και ανακαίνιση της ανθρώπινης προσωπικότητας και κατά συνέπεια και της ανθρώπινης κοινωνίας. Αρκεί να βρούμε τον μυστηριώδη κώδικα, που θα επιτρέψει να μπούμε και να λειτουργήσουμε στα άδυτά του. 

 Και θα το πούμε χωρίς περιστροφές: Ο μυστικός αυτός κώδικας βρίσκεται, κυρίως, στην Εκκλησία και στα μυστήριά της. Γιατί μόνο με τα μυστήρια κατορθώνεται η επικοινωνία του ανθρώπου με το Θεό (θεία κοινωνία) και τον συνάνθρωπο (συν+γνώμη). Και εκεί μαθαίνει ο άνθρωπος τη γλώσσα του θαύματος. Προκειμένου να γίνει συμμέτοχος της θεϊκής σοφίας και καλοσύνης και ομορφιάς… 

 Αν ζούμε σ’ έναν κόσμο παράλογα εγκληματικό και ανόητα άδικο, όπου μια συντριπτική μειονότητα ασωτεύει σε βάρος της συντριπτικής πλειονότητας, που υποφέρει… Αν τον κόσμο μας τον κυβερνούν συχνά ανίατα διεστραμμένοι και ανόητοι και, δυστυχώς, με τη δική μας συγκατάθεση… Αν κάποιοι ιεροεξεταστές με τα προκρούστεια μέτρα τους καίνε και κομματιάζουν την ψυχή μας και μας κάνουν να νιώθουμε παντού φυλακισμένοι και εξόριστοι…Αυτό συμβαίνει, γιατί «απωθήσαμε» το Θεό και τα σωσίβια των μυστηρίων του. Γιατί απομακρυνθήκαμε από το πνεύμα και το ήθος και το βάθος των μυστηρίων της Εκκλησίας! 

 Και για να εξηγούμαστε και να μην παρεξηγηθούμε: Όχι της Εκκλησίας αυτών «που είπαν την αμαρτία αρετή και την ευλόγησαν», όπως λέει ο Ελύτης. Αλλά της Εκκλησίας του Χριστού και του Παύλου. 

 Που κάνει τους εγκληματίες αγίους. Και στέλνει τους ληστές πρώτους στον παράδεισο. Και αγωνίζεται να φέρει τη βασιλεία του Θεού «ως εν ουρανώ και επί της γης». Όπως, χαρακτηριστικά στο «Πάτερ ημών» ευχόμαστε και προσευχόμαστε…

 
Δείτε επίσης
 

Παρασκευή 17 Ιουνίου 2022

Η μη χριστιανική θρησκευτικότητα από την οπτική του χριστιανισμού

 

 CPM10 25241.1328207708.1280.1280

 

«Ο Θεός δεν είναι φθονερός. Ο Θεός δεν είναι φίλαυτος ούτε φιλόδοξος. Αυτός ο Ίδιος ταπεινά και υπομονετικά αναζητεί κάθε άνθρωπο σε όλους τους δρόμους του. Γι’ αυτό μπορεί καθένας να γνωρίσει το Θεό σε αυτό ή σε εκείνο το μέτρο όχι μόνο μέσα στην Εκκλησία αλλά και έξω από αυτήν, αν και η τέλεια επίγνωση του Θεού χωρίς το Χριστό ή και έξω από τον Χριστό δεν είναι δυνατή (Ματθ. 11, 27).
Έξω από τον Χριστό καμία πνευματική (μυστική) πείρα δεν δίνει στον άνθρωπο τη γνώση του Θείου Είναι ως της Μιας ακατάληπτης απόλυτης Αντικειμενικότητας σε Τρία ακατάληπτα απόλυτα Υποκείμενα, δηλαδή ως Τριάδα ομοούσια και αχώριστη. Εν Χριστώ όμως, αυτή η αποκάλυψη, αυτή η γνώση, γίνεται φως αιώνιας Ζωής, που ξεχύνεται σε όλες τις εκδηλώσεις της ανθρώπινης ύπαρξης»
[άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ (1896-1993), Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 2003, σελ. 242-243].

Μια πρόσκληση:

Η ιστορία της σχέσης ανθρώπου & Θεού 

Χριστός, το αιώνιο ΤΑΟ

 

 
 
  
 
Καθένας μας μπορεῖ νὰ κρίνει γιὰ τὸ Θεὸ κατὰ τὸ μέτρο τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ γνώρισε. Γιατί πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ σκεφτόμαστε καὶ νὰ κρίνουμε γιὰ πράγματα ποὺ δὲν εἴδαμε ἢ δὲν ἀκούσαμε καὶ δὲν ξέρουμε;
Οἱ ἅγιοι λένε πὼς εἶδαν τὸ Θεό. Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ ἄνθρωποι ποὺ λένε ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός. Εἶναι φανερὸ πὼς μιλοῦν ἔτσι, γιατί δὲν Τὸν γνώρισαν, αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει καθόλου πὼς ὁ Θεὸς δὲν ὑπάρχει.
Οἱ ἅγιοι μιλοῦν γιὰ πράγματα ποὺ πραγματικὰ εἶδαν καὶ γνωρίζουν. Δὲν λένε, γιὰ παράδειγμα, πὼς εἶδαν ἕνα ἄλογο μήκους ἑνὸς χιλιομέτρου ἢ ἕνα πλοῖο δέκα χιλιομέτρων, ποὺ δὲν ὑπάρχουν.
Κι ἐγὼ νομίζω, πώς, ἂν δὲν ὑπῆρχε Θεός, δὲν θὰ μιλοῦσαν κὰν γι' Αὐτὸν στὴ γῆ. Οἱ ἄνθρωποι ὅμως θέλουν νὰ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὸ δικό τους θέλημα καὶ γι' αὐτὸ λένε πὼς δὲν ὑπάρχει Θεός, βεβαιώνοντας ἔτσι μᾶλλον πὼς ὑπάρχει.
Ὅλων τῶν λαῶν ἡ ψυχὴ αἰσθανόταν πὼς ὑπάρχει ὁ Θεός, ἂν καὶ δὲν ἤξεραν νὰ λατρεύουν τὸν ἀληθινὸ Θεό. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ὅμως δίδαξε πρῶτα τοὺς προφῆτες, ἔπειτα τοὺς ἀποστόλους, ὕστερα τοὺς ἁγίους πατέρες καὶ ἐπισκόπους μας, κι ἔτσι ἔφτασε ὡς ἐμᾶς ἡ ἀληθινὴ πίστη.
Ἐμεῖς γνωρίσαμε τὸν Κύριο μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, Καὶ ὅταν Τὸν γνωρίσαμε, τότε στερεώθηκε σ' Αὐτὸν ἡ ψυχή μας.

Ὅσιου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου
 

Πέμπτη 28 Απριλίου 2022

Τι θα έκανε ο Ιησούς αν βρισκόταν στην πρώτη γραμμή μάχης Ισραήλ- Παλαιστίνης;

 

Τι θα έκανε τότε ο Ιησούς; Θα μπορούσε να το διορθώσει; Ένας ιερέας και ακτιβιστής ["Ν": Αγγλικανός] γράφει το πιο προκλητικό κείμενο της ημέρας.

parallaximag.gr

Revd Frank Gelli είναι ιερέας και ακτιβιστής. Έχει σπουδάσει φιλοσοφία και θεολογία στα Πανεπιστήμια του Λονδίνου και της Οξφόρδης

"Ν": Η ανάρτηση είναι από τις 15 Μαΐου 2021, αλλά πάντα δυστυχώς επίκαιρη [φωτο]. Για τον τωρινό πόλεμο στην Ουκρανία, προσυπογράφουμε το κείμενο του π. Ζαχαρία του Έσσεξ με τίτλο Εμείς με ποια πλευρά είμαστε;

 

Καθώς οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις ισοπεδώνουν τη Γάζα με ρουκέτες και επιδεινώνουν την κατάσταση των Παλαιστινίων τι θα συνέβαινε αν ο Ιησούς εμφανιζόταν στους πολιορκημένους δρόμους;

Τι θα έκανε ο Μεσσίας; Με ποια πλευρά θα ήταν; Στην Ιερουσαλήμ, τα παλαιστινιακά δεινά είναι αναμφισβήτητα. Κατασχέθηκαν σπίτια, πυροβολήθηκαν άνθρωποι. Οι Ισραηλινοί στρατιώτες επιτίθενται στους Παλαιστίνιους, αυτό είναι αρκετά σαφές. Μήπως ο Ιησούς θα εξαπέλυε την δίκαιη οργή του εναντίον τους; Δύσκολο γιατί, μην ξεχνάτε, δεν ήταν Άραβας αλλά Εβραίος. Αυτή η πλευρά της ιστορικής του ταυτότητας είναι θεμελιώδης. Και οι Ισραηλινοί είναι Εβραίοι. Τι θα έκανε τότε ο Ιησούς; Θα μπορούσε να το διορθώσει;

Λαμβάνοντας το σύνθημά μου από το παραμύθι του Ντοστογιέφσκι «Brothers Karamazov», βλέπω τον Ιησού να περπατά ξανά στη Γη. Όχι στη Σεβίλλη της Ιεράς Εξέλιξης που υπονόησε ο Ρώσος συγγραφέας, αλλά στην Ιερουσαλήμ σήμερα.

Σας υπενθυμίζω ότι δεν μιλάμε για την Δεύτερη Παρουσία που προφητεύεται από τις Γραφές. Δεν εμφανίζεται με δόξα με συνοδεία αγγέλων, με φλεγόμενα σπαθιά. Ο Ιησούς επισκέπτεται την Παλαιστίνη μόνο για μια μέρα. Και όλοι τον αναγνωρίζουν καθώς κινείται. «Γιε του Θεού Βοήθησέ μας!» Οι Χριστιανοί φωνάζουν. «Προφήτη Ιησού, γιε της Μαρίας! Επιθέσου στους καταπιεστές μας!» Τεράστια πλήθη συγκεντρώνονται γύρω του. Αρκετά για να ανησυχήσει το IDF. «Συλλάβετε αυτόν τον τρελό!» ένας Ισραηλινός αξιωματικός διατάζει. Και έτσι ο Μεσσίας συλλαμβάνεται και κλείνεται σε στρατιωτική φυλακή.

Οι Ισραηλινοί μπορούν πλέον να πουν στους Εβραίους. «Είστε ένας από εμάς. Ένας Εβραίος σαν εμάς». Ο ανακριτής της IDF θα πει στον κρατούμενο, «Γιατί προκαλείς προβλήματα; Γιατί ενδιαφέρεσαι για αυτούς τους ενοχλητικούς Άραβες;»  Όπως στην ιστορία του μεγάλου ανακριτή, ο Ιησούς είναι σιωπηλός. Τι θα κερδίσει από μια κουβέντα ανάμεσα σε αυτόν και τον στενόμυαλο αξιωματικό;

Ωστόσο, η ιερή του καρδιά καίγεται με αγάπη τόσο για τους Παλαιστινίους όσο και για τον λαό του. Έτσι πρέπει να είναι. Κρίμα που η Εκκλησία, για αιώνες, αγνόησε τον εβραϊσμό του Ιησού. Ή προσπάθησε να το ελαχιστοποιήσει. Ένα μεγάλο λάθος. Επειδή είναι ουσιαστικά ο Μεσσίας, ο Χριστός του Ιουδαϊσμού. Πολλοί Εβραίοι τον αναγνώρισαν πράγματι ως τέτοιο. Κάποιοι τον απέρριψαν, αλλά αυτό ήταν μέρος του θεϊκού του σχεδίου.

Λοιπόν, τι θα κάνει ο Ιησούς; Θα καλέσει λεγεώνες αγγέλων από τον Ουρανό για να δώσει στην IDF ένα μάθημα; Θα μπορούσε να είχε ενεργήσει έτσι στον Κήπο της Γεθσημανής εδώ και πολύ καιρό, αλλά επέλεξε να μην το κάνει.  Μπορεί με υπερφυσικό τρόπο να κάνει τους Ισραηλινούς να αλλάξουν γνώμη; Να γίνουν Χριστιανοί; Αυτό θα ήταν μια καταναγκαστική ενέργεια. Είτε μας αρέσει είτε όχι, οι Εβραίοι δεν θέλουν να «αγκαλιάσουν» τον Σταυρό. Η Εξέταση προσπάθησε να αναγκάσει τους Ισπανούς Εβραίους (και τους Μουρ) στην Εκκλησία, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς αντιστάθηκαν. Ή άσκησαν ένα είδους ψεύτικο Χριστιανισμό σε δημόσιους χώρους ενώ επέμεναν στην προγονική τους θρησκεία ιδιωτικά. Κάτι στην εβραϊκή συνείδηση τους απομακρύνει από το βάπτισμα. Τα μυστήρια είναι ξένα γι αυτούς. Οι λόγοι είναι περίπλοκοι, αλλά είναι γεγονός.

Βρίσκεται ο Μεσσίας σε δίλημμα; (Ή μάλλον εγώ είμαι. Θέλω να πω, στο δικό μου παραμύθι.) Θέλει να σταματήσει τη βία εναντίον των Παλαιστινίων, να τους δώσει τα απαραίτητα, ενώ ταυτόχρονα ως Εβραίος δεν μπορεί να βλάψει τον λαό του. Ξέρει πόσο υπέφεραν και αυτοί. Διώξεις, βασανιστήρια, Ολοκαύτωμα, ο Ιησούς τους γνωρίζει όλα αυτά. Λυπάται που οι Εβραίοι έχουν στραφεί αδίκως προς μια άλλη φυλή, αλλά … τι μπορεί να κάνει για να λύσει τη διαμάχη;

Σκέφτομαι και νιώθω ότι δεν βγάζω άκρη. Μία αναλαμπή μου έρχεται. Τις προάλλες συμμετείχα σε μια διαδικτυακή συζήτηση για την Ημέρα του Al-Qud στην Τανζανία. Ένας άλλος συμμετέχων ήταν ένας ραβίνος της Neturei Karta. Αυτό είναι! Ο Ιουδαϊσμός του Neturei Karta θα βοηθήσει.

Για να εξηγήσω. Το «Neturei Karta» είναι μια εβραϊκή έκφραση. Σημαίνει «οι φύλακες της πόλης». Ένα κίνημα μέσα στον αυστηρά Ορθόδοξο Ιουδαϊσμό. Εξωτερικά μοιάζουν με Εβραίους Haredi, με μαύρα κοστούμια, λευκά πουκάμισα, καπέλα fedora, μπούκλες και μακριά γένια. Έντονα αντι-σιωνιστές, οι Εβραίοι της Neturei Karta διαδηλώνουν μαζί με τους Παλαιστινίους και ζητούν να τερματιστεί το κράτος του Ισραήλ ειρηνικά.

Για το Τορά και τους ραβινικούς «νόμους» θεωρούν το σιωνιστικό κράτος ως εξέγερση εναντίον του Θεού, επειδή ιδρύθηκε με βία. Οι Εβραίοι θα πάνε στους Αγίους Τόπους όταν τα έθνη και οι ιθαγενείς θα τους ρωτήσουν ελεύθερα. Φυσικά, περιμένουν ακόμη την άφιξη του Μεσσία τους. Μεσσιανικοί Εβραίοι, υποθέτω.

Στο τέλος της ιστορίας του, ο Ντοστογιέφσκι έχει τον Μεγάλο Κριτή να αποφεύγει να κάψει τον Ιησού ως απειλή για την Εκκλησία. Αντ ‘αυτού τον απελευθερώνει στα σοκάκια της πόλης. Ο Μεσσίας εξαφανίζεται, σιωπηλός και αναποτελεσματικός. Ο ιερέας είναι πιο αισιόδοξος. Έχω τον Ιησού, τον Εβραίο να κατευθύνει δυναμικά τους Ισραηλινούς στρατιώτες να παραμείνουν Εβραίοι, αλλά να αγκαλιάσουν μια καλύτερη, πνευματική και απελευθερωτική μορφή του Ιουδαϊσμού. Αυτό του Neturei Karta. Τα όπλα πέφτουν από τα χέρια τους, αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των Παλαιστινίων και δέχονται ότι θα παραμείνουν στους Αγίους Τόπους, όχι ως κυβερνήτες αλλά ως φιλοξενούμενοι.

Αυτή η εξαιρετικά ηλίθια συμμορία, οι λεγόμενοι Χριστιανοί Σιωνιστές, θα μισούν αυτό το αποτέλεσμα. Πολλοί μουσουλμάνοι θα το αντιμετωπίσουν με περιφρόνηση. Ο δρόμος μπροστά είναι μέσω της ένοπλης τζιχάντ που οδηγεί στη νίκη, τι άλλο; Πολύ φανταστικό, δεδομένης της υπάρχουσας σχέσης εξουσίας στον κόσμο. Στην πραγματικότητα, πιστεύω ότι το όραμά μου είναι πιο εμπνευσμένο, πιο αληθινό. Η σοφία του Ιησού, του Εβραϊκού Μεσσία, χτυπά τη σοφία / βία των σοφών. Ο Ιησούς θα το διορθώσει!

Πηγή: RT

Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου 2021

Από την κάμπια στην πεταλούδα: η μεταμόρφωση της προνύμφης

 


"Ν": Δημοσιεύουμε κάποιες πληροφορίες για ένα θαυμαστό φαινόμενο που συναντούμε στη φύση - ένα από τα αναρίθμητα - και που για μας αποτελεί μια σταγόνα από την αγάπη και την πρόνοια του Θεού για τον κόσμο Του.

Πεταλούδα (Βικιπαίδεια)

Η πεταλούδα είναι έντομο της Τάξης των Λεπιδόπτερων και ανήκει σε μία από τις υπεροικογένειες των Hesperioidea (Εσπερίες) ή των Papilionoidea (όλες οι άλλες πεταλούδες). Οι πεταλούδες ανήκουν στο φύλο των αρθρόποδων και την τάξη των εντόμων. Τα είδη τους υπερβαίνουν τον αριθμό των 100.000 σε όλο τον κόσμο. Έχουν μακριές κεραίες, δύο ζεύγη φτερών καλυμμένα με πολύχρωμα λέπια, διαθέτουν στοματικά μόρια μυζητικού τύπου και οι κεραίες τους ποικίλλουν ανάλογα με το είδος.

Η μεταμόρφωσή τους από την στιγμή της γέννησης, σε μορφή κάμπιας (προνύμφες), είναι τεράστια. Έχουν σκωληκόμορφο σώμα και μασητικό στοματικό τύπο, ενώ συχνά διαθέτουν μεταξοειδείς αδένες και με τα λεπτά στρώματα μεταξιού που παράγουν, δημιουργούν ένα κουκούλι, στο οποίο εισέρχονται και μετατρέπονται σε χρυσαλλίδες. Όταν βγαίνουν από το κουκούλι, έχουν πλέον τη μορφή ενήλικης πεταλούδας. Οι πεταλούδες είναι φυτοφάγες και συχνά το μεγαλύτερο τμήμα τους παρουσιάζει περιπτώσεις σεξουαλικού διμορφισμού. Τα Λεπιδόπτερα χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: τα ομοιόνευρα, στα οποία οι τέσσερις φτερούγες παρουσιάζουν όμοιες πτυχώσεις και τα ετερόνευρα στα οποία οι πίσω φτερούγες έχουν μειωμένες πτυχώσεις. 

Φωτο από εδώ
 

Πώς μεταμορφώνεται μια προνύμφη σε πεταλούδα;

Τι είναι αυτό που συμβαίνει μέσα στο σώμα μιας χρυσαλλίδας, για να καταλήξει μια κάμπια να γίνει πεταλούδα;

Η εντυπωσιακή μεταμόρφωση μιας προνύμφης σε πεταλούδα αρχίζει προτού η προνύμφη αλλάξει δέρμα για τελευταία φορά. Η προετοιμασία για τη νέα ζωή αρχίζει ήδη όταν η κάμπια αγκιστρώνεται σε ένα φυτό για να μετατραπεί σε χρυσαλλίδα. Μετά από μερικές μέρες αδράνειας, η προνύμφη απαλλάσσεται από το παλιό της δέρμα και γίνεται χρυσαλλίδα.

Στην αρχή, η χρυσαλλίδα έχει ανοιχτό χρώμα και εξακολουθεί να έχει αρκετά από τα χαρακτηριστικά της προνύμφης, αλλά λίγες ώρες αργότερα παίρνει την τελική μορφή της χρυσαλλίδας. Λίγες μέρες αργότερα, αρχίζουν και φαίνονται οι πρώτες δομές που θυμίζουν ολοκληρωμένη πεταλούδα. Η χρυσαλλίδα έχει προπλάσματα κεραιών, ποδιών και φτερών, τα οποία όμως είναι κολλημένα στο σώμα της. Η εξωτερική μεταμόρφωση θα χρειαστεί να περάσει από δραματικές αλλαγές. 

Χρυσαλλίδα πεταλούδας μονάρχη, από εδώ, όπου και σχετικές φωτο. Δείτε επίσης πολλές φοτογραφίες με χρυσαλλίδες εδώ.

Μέσα στο σώμα της χρυσαλλίδας, η μεταμόρφωση είναι σχεδόν ολική. Κατά τη διάρκεια του σταδίου αυτού, το οποίο –ανάλογα με το είδος της πεταλούδας– μπορεί να κρατήσει από δέκα μέρες ως τρία χρόνια, πραγματοποιείται μια πλήρης αναδόμηση του εσωτερικού της χρυσαλλίδας. Το νευρικό σύστημα και οι αναπνευστικές οδοί αναπτύσσονται πολύ, μεγαλώνει η καρδιά, ενώ το πεπτικό σύστημα προσαρμόζεται στην τροφή της πεταλούδας, που είναι υγρή. 

Μεγάλα τμήματα των εσωτερικών οργάνων διασπώνται και μετατρέπονται σε μια ρευστή ουσία, από την οποία δομούνται τα όργανα της ενήλικης πεταλούδας. Η χρυσαλλίδα αξιοποιεί αυτούς τους ιστούς, οι οποίοι αναδομούνται τόσο αποτελεσματικά, που στο τέλος από τη ρευστή ουσία απομένει μόνο μια μικρή σταγόνα. Όταν ολοκληρωθεί η αναδόμηση των εσωτερικών οργάνων, η πεταλούδα εγκαταλείπει το δέρμα της νύμφης και μπορεί να πετάξει.

Πηγή: 1

"Ν": Συνεχίζουμε με το υπόλοιπο λήμμα της Βικιπαίδειας, με πληροφορίες & για τη θέση της πεταλούδας στη μυθολογία διαφόρων λαών. Ας το διαβάσουμε, δε βλάπτει.

  1. Ταξινομία

     

    Οικογένεια Νυμφαλίδαι
     
    Meadow Argus, κοινό είδος της Αυστραλίας
     
    Πεταλούδες

    Επί του παρόντος οι πεταλούδες ταξινομούνται σε δύο υπεροικογένειες, Εσπεριοΐδαι, γενικώς οι 'εσπερίες' και Παπιλιονίδαι Papilionoidea ή 'αληθινές πεταλούδες'. Πρόκειται για συγγενείς ταξινομητικές μονάδες και έτσι οι πεταλούδες συλλογικά θεωρούνται ότι συνθέτουν έναν αληθή κλάδο. Ορισμένοι σύγχρονοι ταξινομιστές τις τοποθετούν όλες στην υπεροικογένεια Papilionoidea, διακρίνοντας τις Εσπερίες από τις άλλες Πεταλούδες μόνον ως προς το επίπεδο στη συνολική σειρά ταξινόμησης.

    Οικογένειες της πεταλούδας

    Οι πέντε οικογένειες των αληθινών πεταλούδων που συνήθως αναγνωρίζονται στα Papilionoidea είναι:-

    • Οικογένεια Παπιγιονίδαι Papilionidae, Μαχάονες
    • Οικογένεια Πιερίδαι Pieridae, οι λευκές και οι κίτρινες
    • Οικογένεια Λυκαινίδαι Lycaenidae, οι γαλάζιες και οι χαλκόχρωμες πεταλούδες.
    • Οικογένεια Ριοδινίδαι Riodinidae
    • Οικογένεια Νυμφαλίδαι Nymphalidae

    Εντομολόγοι και πολιτισμός

    Ανάμεσα, βέβαια, στους ερευνητές των λεπιδόπτερων υπάρχουν και εκείνοι που αναζητούν πέρα από τα καθαρά βιολογικά και περιβαλλοντικά δεδομένα τον μυθολογικό συμβολισμό τους, τον αντίκυπο που είχαν στην ανθρώπινη ζωή τα έντομα από τα πανάρχαια χρόνια. Αναζητούν τις αρχετυπικές τους αποτυπώσεις στον μύθο, την τέχνη και τη λαϊκή παράδοση, τον ανθρωπογενή πολιτισμό γενικότερα. Με έναν τρόπο περίεργο και συνάμα καταλυτικό η ακριβής επιστήμη περνά στις επικράτειες της αναλυτικής ψυχολογίας, της μυθολογίας, του αρχετυπικού συμβολισμού και διερευνά τον ιστό αλληλεξάρτησης ανάμεσα στην ανθρώπινη ύπαρξη και το περιβάλλον της. Έως τώρα γνωρίζαμε το φαινόμενο της πεταλούδας στη θεωρία του χάους1. Εγκαταλείποντας τις επικράτειες της φυσικής επιστήμης και της βιολογίας, ας δούμε με ποιο τρόπο εξελίχθηκε στο πέρασμά του χρόνου η ανθρώπινη αντίληψη για τις πεταλούδες.

    Η πεταλούδα στις ευρωπαϊκές μυθολογίες

    Στην αρχαία Ελλάδα οι πεταλούδες ονομάζονταν «ψυχές», καθώς πιστευόταν ότι είναι οι ψυχές των νεκρών. Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν την πεταλούδα «σκώληκα ή καμπή», ενώ τη χρυσαλλίδα, το επόμενο δηλαδή στάδιο στάδιο μεταμόρφωσης από την κάμπια, «νεκύδαλλο», που σημαίνει «περίβλημα νεκρού».

    Στην ελληνική αλλά και τη ρωμαϊκή μυθολογία η Ψυχή, μια θνητή, απελευθερώθηκε από το θάνατο από τον Δία και η μυθολογική εικονοπλασία την αναπαριστά πολλές φορές με φτερά πεταλούδας. Απελευθερωμένο από τον θάνατο το σώμα της Ψυχής θα μπορούσε να πετάξει ελεύθερα στα ύψη, αναχωρώντας από τα δεσμά της χρυσαλίδας της.

    Με την ομορφιά της η Ψυχή ξύπνησε τη ζηλοτυπία της Αφροδίτης, γιατί τον ίδιο τον Έρωτα σαγήνεψε. Ο Ζέφυρος την μετέφερε σε μια ανθισμένη κοιλάδα, για να ζήσει σε ανάκτορο ονειρικό. Κάθε νύχτα συναντούσε εκεί έναν εραστή, που υποτίθεται ότι δεν έπρεπε να δει. Με τις κακόβουλες συμβουλές των αδελφών της ξύπνησε η περιέργειά της και προσπάθησε μ’ ένα λυχνάρι να δει ποιος μοιραζόταν το κρεβάτι της. Μια σταγόνα λάδι έπεσε πάνω στον θεό που πέταξε αμέσως μακριά. Έτσι άρχισε η φοβερή θλίψη, από την οποία θα μπορούσε να ξεφύγει η Ψυχή μόνο με την βοήθεια του Έρωτα.

    Στο μύθο η Ψυχή συνδέεται με την πεταλούδα και ο μύθος ερμηνεύεται βάσει αυτής της διπλής ιδιότητας. Είναι η ιστορία της ψυχής που αγγίζεται από τη θεία αγάπη, αλλά εξαιτίας των λαθών της πρέπει να υποβληθεί σε ορισμένες δοκιμασίες πριν επιτύχει την μακαριότητα της αθανασίας. Η νυχτοπεταλούδα που προσελκύεται από τη φλόγα, σαν την ψυχή που προσελκύεται από τις θεϊκές αλήθειες, καίει τα φτερά της.

    Μεσοαμερικανική μυθολογία

    Με την πεταλούδα και τον συμβολισμό της φαίνεται πως ασχολήθηκαν ιδιαίτερα οι αρχαίοι λαοί του Μεξικού. Στο Las Mariposas entre los Antiguos Mexicanos, (Οι πεταλούδες στους αρχαίους Μεξικανούς) του Carlos Beutelspacher2 καταγράφεται η στενή παρατήρηση της πεταλούδας από τους αρχαίους μεξικανικούς πολιτισμούς των Μιξτέκων των Τσολουλτέκων και των Αζτέκων. Εκεί φαίνεται πώς οι πεταλούδες συμβόλιζαν τη φωτιά, την ψυχή, το θάνατο, τους πολεμιστές τους ταξιδιώτες και τα κολίβρια.

    Οι αρχαίοι Μεξικανοί γνώριζαν τους κύκλους ζωής των λεπιδόπτερων και έδιναν ονόματα σε κάθε φάση τους. Στη γλώσσα Νάουατλ η φάση του αυγού ονομάζεται αουαουπαπάλοτλ - ahuauhpapálotl[1] (αμάρανθος) εξαιτίας της ομοιότητάς του με τους σπόρους του φυτού. Οι προνύμφες ονομάζονται οκουίλιν[2] (ocuilin) και έδωσαν το όνομά τους σε αρκετές γεωγραφικές περιοχές. Στην ενήλικη πεταλούδα έδωσαν και συνεχίζουν ακόμα και σήμερα σε ορισμένες περιοχές να δίνουν το όνομα παπάλοτλ[3].

    Ο Beutelspacher καταγράφει επίσης δύο σημαντικές θεότητες, την Σοτσικέτζαλ (Xochiquétzal) και την Ιτζπαπάλοτλ (Itzpapálotl). Η Σοτσικέτζαλ ήταν η θεά της αγάπης, των λουλουδιών, της βλάστησης και της φωτιάς. Το όνομα της θεάς σημαίνει όμορφο λουλούδι, πιθανή απεικόνιση του είδους papilio multicaudatus, μιας πολύ κοινής πεταλούδας του κεντρικού Μεξικού. Αυτή η θεά προστάτευε τους καλλιτέχνες, τους βιοτέχνες, τους ζωγράφους και τις κοινές γυναίκες. Ενίοτε συνδέεται με το κολίβρι, αν και ο Beutelspacher παρέχει αρκετά επιχειρήματα για την εικονοπλασία της ως θεά-πεταλούδα. Επιχειρώντας εδώ ένα είδος μυθολογικού συγκρητισμού παρατηρούμε πως στον αρχέτυπο συμβολισμό του παγκόσμιου μύθου οι έννοιες φωτιά, τέχνη, άνθος, κοινή γυναίκα παραμένουν τόσο στον ελληνορωμαϊκό όσο και στον αρχαίο μεξικανικό μύθο συνδεδεμένες με την ιδέα της πεταλούδας, διατηρώντας αναμφίβολα και τις σύγχρονες αποτυπώσεις τους σε σύγχρονες κοινωνικές δοξασίες.

    Η θεά Ιτζπαπάλοτλ με τη σειρά της (οψιανός ίτζλι και πεταλούδα παπάλοτλ) συνδέεται με το είδος rothschildia orizaba, μια πεταλούδα του μεταξιού. Αυτή η θεότητα ήταν η μητέρα θεά των Τσιτσιμέκων και υποκατέστησε την Σοτσικέτζαλ, όταν οι Αζτέκοι κυριάρχησαν σε τούτη την εθνική ομάδα. Η Ιτζπαπάλοτλ ήταν δυνατή και άγρια θεά με φτερά πεταλούδας και μεγάλα νύχια σε ετοιμότητα στα χέρια και τα πόδια της. Η θεά απεικονιζόταν επίσης με το βασιλικό όρνεο, (sarcoramphus papa), ένα είδος πολύ κοινό στο βόρειο Μεξικό κατά τη διάρκεια του πολιτισμού των Τσιτσιμέκων.

    Πολλοί άνθρωποι στο Μεξικό θεωρούν ότι κάποιος θα πεθάνει όταν σταματήσει μαύρη πεταλούδα στην πόρτα του. Η μαύρη πεταλούδα (ascalapha odorata) ονομάζεται Μικπαπάλοτλ, από το μικίζτλι (miquiztli), που σημαίνει θάνατος.

    Οι ρεαλιστικές ή στυλιζαρισμένες απεικονίσεις της πεταλούδας ποικίλουν και διακοσμούν πολυάριθμα θέματα της αρχαίας μεξικανικής τέχνης. Για παράδειγμα πεταλούδες διακοσμούσαν τον εξωτερικό δακτύλιο του ημερολογίου των Αζτέκων και συμβόλιζαν το πυρ των φιδιών. Άλλες αναπαραστάσεις βρέθηκαν στον χρυσό διάκοσμο ανώτερων αξιωματούχων, σε κώδικες και τοιχογραφίες, ακόμα και στην τέχνη της σύνθεσης φτερών (plumeria).

    Η μυθολογία των Βορειοαμερικανών Ινδιάνων

    Εξαιτίας της ομορφιάς τους, της δύναμης της πτήσης και της πλήρους μεταμόρφωσής τους οι πεταλούδες απαντώνται συχνά και στους μύθους των Βορειοαμερικανών Ινδιάνων. Σε ένα από τα πρώιμα ανθρωπολογικά άρθρα του, ο Grinnell3 αναφέρεται σε μια βασική πεποίθηση των Μπλάκφουτ, ότι τα όνειρα έρχονται στον ύπνο με μια πεταλούδα. Το σύμβολό τους για την πεταλούδα ήταν ένα σχέδιο που έμοιαζε με μαλτέζικο σταυρό με έναν βραχίονα οριζόντιο και το άλλο κάθετο. Το σύμβολο ζωγραφιζόταν σε ένα οίκημα για να δείξει ότι το ύφος και η μέθοδος διαμόρφωσης του οικήματος διδάχθηκαν στον ιδιοκτήτη σε ένα όνειρο. Ήταν επίσης η συνήθεια των γυναικών της φυλής να κεντούν το σύμβολο της πεταλούδας σε ένα μικρό κομμάτι δέρματος ελαφιού και να το δένουν στα μαλλιά του μωρού τους, όταν ήθελαν να το κοιμήσουν. Ταυτόχρονα ψιθύριζαν ένα νανούρισμα, ζητώντας από την πεταλούδα να έλθει και να κοιμήσει το παιδί τους.

    Η πεταλούδα ήταν επίσης σημαντική για στους μύθους και τα τελετουργικά των Ινδιάνων Χόπι, ιδιαίτερα στον χορό της πεταλούδας, ενώ ακόμη και μια φυλή των Χόπι, οι Πουέμπλο, ονομαζόταν φυλή της πεταλούδας4. Το πνεύμα της πεταλούδας προσωποποιείται επίσης στη μορφή των Κατσίνα. Τα Κατσίνα αντιπροσωπεύουν την πνευματική ουσία όλων των πραγμάτων στον αισθητό κόσμο Αντιπροσωπεύουν το παιχνίδι, τα τρόφιμα, τα πουλιά, τα έντομα ακόμη και τον ίδιο τον θάνατο προσωποποιημένο. Κατά τη διάρκεια ιερών χορών, οι άνδρες που υποδύονται τα Κατσίνα παρουσιάζουν ομοιώματα των κατσίνα τους στις γυναίκες και τα παιδιά. Τα ειδώλια είναι γνωτά ως Πόλι Σιο Χέμις Κατσίνα (Κατσίνα πεταλούδα), Πόλι Τάκα (Άνδρας Πεταλούδα) και Πόλι Μάνα (Κορίτσι πεταλούδα)5.

    Ο τελετουργικός χορός της πεταλούδας

    Η καθαρή ομορφιά της πεταλούδας ερμηνεύεται σε ένα μύθο των Πάπαγκο[4]. Σύμφωνα με τον μύθο, ο δημιουργός ένιωσε θλίψη για τα παιδιά, όταν συνειδητοποίησε ότι το πεπρωμένο τους ήταν να γεράσουν και να γίνουν αδύναμα πλάσματα. Μάζεψε, λοιπόν, τα όμορφα χρώματα από διάφορες πηγές όπως το φως του ήλιου, τα φύλλα, τα λουλούδια, και ο ουρανός. Έβαλε τα χρώματα σε ένα μαγικό σακκούλι και το παρουσίασε στα παιδιά. Όταν εκείνα το άνοιξαν, οι χρωματισμένες πεταλούδες πέταξαν έξω ελεύθερες, γοητεύοντας τα παιδιά που δεν είχαν δει ποτέ τίποτα τόσο όμορφο. Οι πεταλούδες τραγούδησαν κι έκαναν τα παιδιά ακόμα πιο ευτυχισμένα. Όμως, τα πουλιά παραπονέθηκαν στο δημιουργό γιατί οι πεταλούδες ήταν τόσο όμορφες και μπορούσαν να τραγουδούν όπως τα πουλιά. Για αυτό ο δημιουργός απέσυρε από τις πεταλούδες τη δυνατότητα να τραγουδούν. Από τότε, αν και όμορφες, παραμένουν σιωπηλές6.

    Ένας ενδιαφέρων συνδυασμός της συμπεριφοράς εντόμων και της ανθρώπινης σεξουαλικότητας βρίσκεται στον θρύλο του τρόπου της πεταλούδας των Ναβάχο. Ένας αμφίφυλος θεός, ο Μπεγκοτσίντι, ήταν αρχηγός του λαού της πεταλούδας και εξυπηρετούσε τις σεξουαλικές ανάγκες και των αρσενικών και των θηλυκών πεταλούδων. Όταν ο Μπεγκοτσίντι αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα, οι άνθρωποι πεταλούδες αποφάσισαν να γίνουν αιμομίκτες παρά να παντρευτούν ξένους. Αυτό τους «τρέλανε», κάτι που φαίνεται σήμερα στην τάση τους να ορμούν στις φλόγες. Η εθιμική βάση του μύθου φαίνεται πως ήταν η αυξανόμενη ανησυχία μικρών και απομονωμένων ομάδων με ενδογαμικές τάσεις. Έτσι,ο θρύλος του τρόπου της πεταλούδας είναι για τους Ναβάχο μια ερμηνεία της απαγόρευσης (Ταμπού) ενάντια στην αιμομιξία7.

    Γεννημένες από την κάμπια στη χρυσαλίδα, οι πεταλούδες ήταν ένα σύμβολο αναγέννησης, ευτυχίας και χαράς για τους γηγενείς του Μεξικού. Σε έναν μύθο, ο ισχυρός θεός-ερπετό, ο Κετζαλκόατλ[5] (Quetzalcóatl), εισέρχεται στον κόσμο με τη μορφή της χρυσαλίδας, από την οποία προβάλλει με τρόπο οδυνηρό στο πλήρες φως της τελειότητας που συμβολίζεται από την πεταλούδα. Η πεταλούδα-οψιανός, Ιτζπαπάλοτλ, είναι προστάτιδα θεότητα στο ημερολόγιο των Αζτέκων8. Εκτός από τα παραπάνω οι Αζτέκοι επίσης πίστευαν ότι οι μακάριοι νεκροί με τη μορφή όμορφων πεταλούδων επισκέπτονταν τους συγγενείς τους, για να τους βεβαιώσουν ότι όλος ήταν καλά. Αυτές οι πεταλούδες πετούσαν γύρω από το σπίτι και γύρω από τις ανθοδέσμες που διακοσμούσαν τις οικίες των ευγενών Αζτέκων. Θεωρείτο αγένεια αν μύριζε κανείς τα λουλούδια από πάνω. Ο επισκέπτης ήταν υποχρεωμένος να τα μυρίσει από πλάγια θέση, γιατί η κορυφή ήταν αφιερωμένη στις ψυχές που έρχονταν και απολάμβαναν τη μυρωδιά, ιδιαίτερα αφιερωμένη στην ύπαρξή τους9.

    Ο γηγενείς Νοτιοαμερικανοί ενσωμάτωσαν επίσης τα διάφορα λεπιδόπτερα στις μυθολογίες τους10. Για τους Γκοατζίρο της Κολομβίας, εάν κάποια ιδιαίτερα μεγάλη, λευκή πεταλούδα βρεθεί σε κάποια κρεβατοκάμαρα δεν πρέπει κανείς να την κακομεταχειριστεί ή να τη διώξει, γιατί είναι το πνεύμα ενός προγόνου που έρχεται να επισκεφτεί την κατοικία. Τον ίδιο μύθο συναντάμε στην Ιαπωνία, με τις ίδιες ακριβώς ιδιότητες. Εάν η πεταλούδα γίνει ενοχλητική, πρέπει να τη διώξει κανείς με μεγάλη προσοχή και φροντίδα, διαφορετικά το πνεύμα θα πάρει εκδίκηση. Ανάμεσα στους Αϊμάρα της Βολιβίας ένας ορισμένος σπάνιος τύπος νυχτοπεταλούδας θεωρείται οιωνός θανάτου.

    Είναι πολυάριθμα τα παραδείγματα των λεπιδόπτερων γενικότερα στις μυθολογίες γηγενών λαών σε όλο τον κόσμο. Ο Μίρτσεα Ελιάντε για παράδειγμα αναφέρει ότι στη Μαδαγασκάρη και το Νάγκα Μανιπούρ ορισμένες φυλές διεκδικούν την καταγωγή τους από την πεταλούδα. Σύμφωνα με τους Πίμα της Βόρειας Αμερικής κατά τη στιγμή της έναρξης της δημιουργίας ο δημιουργός Τσιοβοτμάκι πήρε τη μορφή πεταλούδας και πέταξε τριγύρω στον κόσμο, έως ότου βρήκε τόπο κατάλληλο για το ανθρώπινο γένος. Οι Μαορί της Νέας Ζηλανδίας πιστεύουν ότι η ψυχή επιστρέφει στη γη μετά το θάνατο με τη μορφή της πεταλούδας. Στα νησιά του Σολομώντα εκείνος που φεύγει απ’ τη ζωή, μπορεί να διαλέξει τι θα γίνει μετά το θάνατο και επιλέγει συχνά μια πεταλούδα. Στον Ισλαμικό Σουφισμό η νυχτοπεταλούδα που αναλώνεται στο φως της φλόγας του κεριού είναι η ψυχή που αναλώνεται στη θεία φλόγα11. Η Μαρίγια Γκιμπούτας αναγνωρίζει με τη σειρά της στο σύμβολο της πεταλούδας ένα από τα ιδεογράμματα της πρώιμης νεολιθικής γλώσσας12 των προωτευρωπαϊκών φύλων και συνδέει το σύμβολο με τις ιδιότητες της μητέρας θεάς.

    Οι πρωτοευρωπαϊκοί λαοί γενικά πίστευαν ότι η ανθρώπινη ψυχή έπαιρνε τη μορφή της πεταλούδας και έτσι την αντιμετώπιζαν με μεγάλο σεβασμό, συχνά με φόβο. Οι Βορειοευρωπαϊκοί λαοί είναι γεμάτοι παραδόσεις για το γεγονός ότι τα όνειρα δεν είναι τίποτε άλλο από περιπλανήσεις της ψυχής-πεταλούδας σε άλλους κόσμους. Στη νότια Γερμανία οι παραδόσεις αναφέρουν ότι οι νεκροί ξαναγεννιούνται σαν παιδιά που πετούν τριγύρω με τη μορφή της πεταλούδας. Τούτο συνδέει τις πεταλούδες με την ιδέα της γονιμότητας. Οι Ιρλανδοί με τη σειρά τους θεωρούν ότι οι πεταλούδες είναι οι ψυχές των νεκρών που περιμένουν να περάσουν από το Καθαρτήριο13.

    Επιστρέφοντας στην αρχαία ελληνική ψυχή ως πεταλούδα, θα επιχειρήσουμε άλλον έναν συγκρητισμό, καθώς ανακαλύπτουμε μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση στη μυθολογία των Αζτέκων και των Μάγια. Η Ιτζπαπάλοτλ είναι η θεά οψιανός-πεταλούδα, δηλαδή η ψυχή εγκλωβισμένη μέσα στην πέτρα. Η φαινομενικά αντινομιακή ιδέα είναι ότι η πεταλούδα/ψυχή απελευθερώνεται από το σώμα από τη θυσιαστική λεπίδα του οψιανού και ταυτόχρονα εγκλωβίζεται μέσα του. Η Ιτζπαπάλοτλ είναι το θηλυκό αντίστοιχο του θεού Τεζκατλιπόκα («τέτζκατ» σημαίνει «εγχειρίδιο οψιανού»). Η πεταλούδα είναι, επίσης, σύμβολο του Σοτσιπίλλι του αρσενικού θεού της βλάστησης και των λουλουδιών, ο οποίος όμως συνδέεται και με το αστραποβόλημα της φλόγας.

    Φωτοθήκη

    Οικογένεια Παπιγιονίδαι Papilionidae- Μαχάονες

    Οικογένεια Πιερίδαι Pieridae - Λευκές και Κίτρινες

    Οικογένεια Ριοδινίδαι Riodinidae

    Οικογένεια Νυμφαλίδαι Nymphalidae

    Οικογένεια Λυκαινίδαι Lycaenidae - Οι γαλάζιες

    Βιβλιογραφία

    • Burland, C., and W. Forman, (1975), The Aztecs - gods and fate in ancient Mexico, Orbis Publishing, London.
    • Capinera, J., (1993), «Insects in art and religion: the American Southwest», στο American Entolomologist, 39.
    • Eliade, Mircea, (ed.), (1987), Encyclopedia of Religion, Macmillan: New York
    • Erdoes, R., and A. Ortiz, (1984), American Indian myths and legends. Pantheon, New York.
    • Fewkes, J. W., (1910), «The butterfly in Hopi myth and ritual», Am. Anthropol., New Series. 12.
    • Gagliardi R A. «Lepidopteral Symbolism: Lepidoptera Symbols Relating to Flight» στο Butterfly and Bugs Symbolism. Fourth Issue, November 1997.
    • Gimbutas, Μ., (1989), The Language of the Goddess. London: Thames and Hudson.
    • Grinnell, G.B., (1899), «The butterfly and spider among the Blackfeet» στο Am. Anthropol., New Series.
    • Hadland Davis, F. (1913), Myths and Legends of Japan, G. G. Harrap and Company, London.
    • Hilborn, R. C., (1994), Chaos and Nonlinear Dynamics, Oxford University Press, Oxford.
    • Hitchcock, S. W., (1962), «Insects and Indians of the Americas», Bull. Entomol. Soc. Am. 8.
    • Nicholson, I., (1985), Mexican and Central American mythology, Peter Bedrick Books, New York.
    • Wright, B., (1877), Hopi Kachinas. Northland Press, Flagstaff, Arizona.

    Σημειώσεις – Παραπομπές

    • 1: Βλ Hilborn, R.C., (1994), Chaos and Nonlinear Dynamics, Oxford University Press, Oxford.
    • 2: Dr. Hogue στο Journal of the Lepidopterists' Society, 44 (2), 1990: 102-103
    • 3: Grinnell, G.B., (1899), «The butterfly and spider among the Blackfeet» στο Am. Anthropol., New Series. 1:194-196.
    • 4: Fewkes, J.W., (1910), «The butterfly in Hopi myth and ritual», Am. Anthropol., New Series. 12:576-594.
    • 5: Βλ., Wright, B., (1877), Hopi Kachinas. Northland Press, Flagstaff, Arizona.
    • 6: Βλ. Erdoes, R., and A. Ortiz, (1984), American Indian myths and legends. Pantheon, New York
    • 7: Capinera, J., (1993), «Insects in art and religion: the American Southwest», στο American Entolomologist, 39: 221-229.
    • 8: Βλ. Nicholson, I., (1985), Mexican and Central American mythology, Peter Bedrick Books, New York.
    • 9: Βλ. Burland, C., and W. Forman, (1975), The Aztecs - gods and fate in ancient Mexico, Orbis Publishing, London.
    • 10: Hitchcock, S.W., (1962), «Insects and Indians of the Americas», Bull. Entomol. Soc. Am. 8:181-187
    • 11: Βλ. Mircea Eliade, (ed.), (1987), Encyclopedia of Religion, Macmillan: New York
    • 12: Βλ. Gimbutas, Μ., (1989), The Language of the Goddess. London: Thames and Hudson.
    • 13: Βλ. Gagliardi RA. «Lepidopteral Symbolism: Lepidoptera Symbols Relating to Flight» στο Butterfly and Bugs Symbolism. Fourth Issue, November 1997.
    • 14: «White Butterfly» στο Hadland Davis, F. (1913), Myths and Legends of Japan, G. G. Harrap and Company, London: 218-219.

    Πηγές

  2. όπως στα ισπανικά στην Νάουατλ το γράμμα h δεν προφέρεται
  3. στην Νάουατλ ο τονισμός δεν είναι ποτέ στην τελευταία συλλαβή
  4. στην Νάουατλ ο τονισμός είναι πάντα στην προτελευταία συλλαβή
  5. στα ισπανικά προφέρεται Pápago, η αυθεντική προφορά της φυλής 
  6. Οι ιθαγενείς γλώσσες στη Λατινική Αμερική γράφονται με ισπανικά ορθογραφία: Κετζαλκόατλ = Quetzalcóatl