ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ




Πνεύματος Κοινωνία

(π. Δαμιανός Σαράντης)
Πηγή: toeilhtarion.blogspot.gr

 
Αφού δεν έρχεται κανείς, μήπως να πάμε εμείς;

Κάποιος πρέπει να σπάσει τούτη τη φρικτή σιωπή, να θρυμματίσει τη βαριά ακινησία και την αφόρητη αμιλησιά. Αβίωτος ο βίος στη χώρα του τίποτα και του κανενός.

Μήπως είναι καιρός να γίνουμε κι εμείς απεσταλμένοι; Τετριμμένοι και πανελάχιστοι «απόστολοι» στην έρημο των αλάλων προσδοκώντων;

Να πάμε, αλλά και να μην πάμε...

Να πάμε, αφού πρώτα έρθει ο Ερχόμενος στην καρδιά. Αν δεν έρθει Αυτός, κανείς μας δεν πρέπει να πάει πουθενά, κανείς μας δεν πρέπει να πει ή να κάνει τίποτα.

Το μεγαλύτερο κενό είναι αυτό που φτιάχνουν οι κενοί με τους κενούς. Οι πρώτοι κενοί είναι οι πρωταίτιοι και οι φταίχτες, γιατί είναι οι αλαζόνες: δεν κατάλαβαν ποτέ τα όριά τους, δεν ένιωσαν καμιά καρδιά στη φιλόθρησκη ζωή τους, δεν έλαβαν προσωπικά το μεγάλο θεόσταλτο «ΟΚ» για να εμφανιστούν, να καταλάβουν και μετά να μιλήσουν...

Οι δεύτεροι κενοί είναι οι γραφικοί συμφταίχτες: αυτοί που αυτοπαραχωρήθηκαν στο σβησμό της αγνωσίας και της απόγνωσης που έφερε η έλλειψη της αγάπης ή η παρουσία της ψευδαγάπης τους.

Κάθε άνθρωπος είναι κι ένα μυστήριο, ένας πόνος, μια δίψα, μια χαρμονή, ένα κράμα, ένα μεγαλείο, μια μικρότητα, ένα έτσι, ένα αλλιώς, απροσδιόριστος σε προσδιορισμούς, χαμένος στις γενικεύσεις, ορατός μέσα από συγκεκριμενοποιήσεις.

Η κατηχησιολογία, η εδαφιολογία και η πατρολογία, δίχως τον αυτοσεβασμό και το σεβασμό που σου παρέχουν εκλεκτά βιώματα πνευματικότητας, είναι από προπέτεια, φενάκη, εμμονή μέχρι και έγκλημα. Ποιος έχει μιλήσει ποτέ για το θρησκευτικό bulling;

Να είμαστε ερωτευμένοι με την πραγματική παράδοση της αληθινής πνευματικότητας· από τα πράγματα και όχι από τις θεωρίες ερωτευμένοι με τον Θεό και τον πλησίον.

Να γίνουμε ωραίοι «αποστολικοί» άνθρωποι: αυτοί που, από διάκριση και συναίσθηση, δεν είναι και δεν θέλουν να είναι αυτόκλητοι και εγώκλητοι, αλλά αισθαντικά χριστόκλητοι.



 
Αυτοί που έμαθαν με συλλαβιστή δίψα την αλήθεια της ζωής και την μετέτρεψαν φιλότιμα σε παράκληση προς τους άλλους· αυτοί που η αγάπη τους δεν μοιάζει με συρματοπλέγματα κατοχής που κατασκευάζουν οι θεωρίες και οι απολυτοσύνες...

Καμία σχέση με ιεραποστολικούς αυτοσχεδιασμούς, με προτεσταντικές εξάρσεις και οίστρους, με σχέδια και εκστρατείες σεκτών.

Τέλος πάντων, οι καρδιές γυρεύουν έναν άνθρωπο να βρουν σ’ αυτή τη ζωή.

Αν αυτός ο άνθρωπος δεν έχει χριστοαποστολική χάρη, θα είναι από μόνος του ένα κηρυγματικό φιάσκο, μια λεπίδα του «Μπλα–Μπλα» που θα κόβει και θα σφάζει, μια αραχνιασμένη κασέτα που θα πλήττει με το βαρετό της περιεχόμενο, ένας άσχημος, μηχανικός, ρομποτικός λόγος που δεν πληροφορεί, δεν ευεργετεί και δεν ωφελεί κανέναν. Καμιά χάρη και καμιά σαγήνη δεν επιτελείται, μόνο απώθηση και απαρέσκεια...

Η αγάπη στα στέρνα και ο τρόπος της παράκλησης βρίσκονται στη χάρη της αλήθειας, που πρέπει να λάβεις για να ζήσεις και για να μεταδόσεις χωρίς να το γνωρίζεις και να το επιχειρήσεις καν, απλά γίνεται απίεστα, ελεύθερα, ακαλούπωτα, βιωματικά, τάχα από σένα, αλλά στην ουσία από τον Θεό.

Περίμενε και μέριασε, αν δεν έχεις δίψα, καημό, πόνο και πόθο... Παρ’ το χαμπάρι: κανείς δεν σε θέλει και κανένας δεν γυρεύει εσένα. Όλοι όμως θέλουν έναν και γυρεύουν εκείνον που έχει τη χάρη της αντίληψης, έναν που να στείλει επιτέλους ο Θεός.

Όποιος όμως αποστέλλεται πραγματικά, έχει τη χάρη, έχει την ικάνωση, έχει και το πλήρωμα. Εγώ, εσύ, εσείς, εμείς, πού πάμε κάθε λίγο και λιγάκι και σε ποιους πάμε και γιατί πάμε, αν δεν μας έστειλε κανείς, αν έστω δεν μας έστειλε κανείς καλώντας μας; Το είπαμε κι άλλη φορά: το επίθετο της κόλασης είναι η μοναξιά. Και η μοναξιά είναι η πρωτεύουσα της απιστίας...

Και την απιστία τη λειώνει το φως του μέγα Ήλιου – του Χριστού – που πρέπει να δούμε παρά τη φυσική μας τυφλότητα. Αν δούμε, ας ακούσουμε τι Αυτός θα μας λαλήσει. Κι αν ακούσουμε, ας ζήσουμε...

Κι αν ζήσουμε, ας γίνουμε. Απεσταλμένοι ή καλεσμένοι.

Κι ας μη πάμε πουθενά με το κάρο του σώματος. Η καρδιά μπορεί να κάνει τα πάντα, αν νιώσει ότι αποστέλλεται ή προσκαλείται, αν νιώσει ότι αποστέλλεται κάποιος προς αυτήν, ανταποκρινόμενος στα μύχια υπαρξιακά και πνευματικά της αιτήματα.

Και οι καρδιές που παραδίδονται στη χάρη, είναι πάντα αυτές που αισθάνονται πλήρως ενώπιόν τους το καθαρό μυστήριο της Εκκλησίας και των προσώπων που στέλνονται μοναδικά προς αυτούς, από Θεού.

Μυστήριο Χριστού με αποστολική ευπρέπεια και ενάργεια. Που έρχεται για ν’ αφανίσει τη νύχτα του πόνου, την καταχνιά των λογισμών, των ιδεών και των πλανών μας.

Αλλά το θέμα είναι να σταλείς, να αποσταλούμε ή έστω να προσκληθούμε, για να πάμε. Ως άλλοι μικροαπόστολοι στην ανεμόδαρτη και αγριωπή στέπα του κόσμου...


Και:

Πέτρος και Παύλος + οι άγιοι 12 απόστολοι (29 & 30 Ιουνίου)

Άγιοι απόστολοι, γιατροί, Μογγόλοι και κηπουροί στις 28, 29 & 30 του Ιούνη (+ ένα βιβλίο)...   
ΓΟΝΕΙΣ & ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ (από την προς Εφεσίους επιστολή του αποστόλου Παύλου) 
H παρεξηγημένη αγιότητα
Ο κόσμος γίνεται διαφορετικός όταν... 

Σήμερα γιατί δεν έχουμε πολλούς αγίους;
 

THE SYNAXIS OF THE HOLY TWELVE APOSTLES (June 30)


Saint Andrew Greek Orthodox Church
by Rev. Father George Mastrantonis
 
Beloved brothers and sisters in Christ Our Only True God and Our Only True Savior,
CHRIST IS IN OUR MIDST! HE WAS, IS, AND EVER SHALL BE. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝ ΤΩ ΜΕΣΩ ΗΜΩΝ! ΚΑΙ ΗΝ ΚΑΙ ΕΣΤΙ ΚΑΙ ΕΣΤΑΙ.
Glory to the Father and to the Son and to the Holy Spirit. O holy Apostles, and all Saints, Intercede for us To be delivered from dangers and sorrows; For we have You as fervent Intercessors In the present of the Savior.
Now and forever and to the ages of ages. Amen
In your compassion we take refuge, O Theotokos, Do not overlook our requests and circumstances, But deliver us from dangers, For You are the only pure, the only Blessed.

 
The Chosen Originators

Jesus Christ endowed His Church with Himself and His divine Message. He handed it down to His disciples, who constituted His Church. Jesus Christ selected from among them Twelve Apostles to carry on with authority His Gospel, and He sent them to preach it and to baptize converts all over the world:
"Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit; teaching them to observe all things whatsoever I have commanded you; and lo, I am with you always, even unto the end of the world" (St. Matthew 28:19-20).
The Holy Apostles organized the converts into groups called Churches. To these Churches the Holy Apostles handed down the treasure of the new Gospel, their eyewitness account of the Logos (Word) as they actually saw it take place, preserving it forever through the Church. This is the Gospel-The Tradition in the broad sense of the word-which we cherish today. Taking the Truth from the Apostles, the Orthodox Church is an "Apostolic" Church; it has its roots in the Apostolic ministry and succession, the apostolic Faith and Creed, and the Apostolic word and Scriptures by which the Holy Apostles and their immediate successors defended the Orthodox Faith and kept it undefiled against heresies and persecutions.
But who are these blessed Apostles who were chosen to hand down the new Gospel and establish the Church to which we belong today? Who empowered them to preach the Gospel and disregard all the threats which endangered and, in the end, took their lives? Who are these mighty personalities who were the instrumental figures behind the worldwide movement which has changed the pace of life of men thereafter?

Sometimes the voice of the past is the clearest and most vivid guide for the minds and hearts of men of today, taking them out of the confused values of this life. Sometimes the lives and deeds of men of the past are unforgettable and stand as light posts to illuminate the road for a future achievement. They stand as unshakable rocks on which the waves of disappointment of life lose their force and disappear. 
The Holy Apostles of Christ are both the rocks and the light posts for our life. To them, our ancestors in the Christian heritage and faith, this pamphlet is humbly dedicated, that both the writer and the reader might imitate their devotion and work and appreciate their convictions in Christ, "in Whom they lived and moved and had their being" (Acts 17:28).
The Greek word "apostle" conveys to us the meaning of messenger, delegate, envoy or collector of tribute paid to the temple service. In the Gospels the Twelve were simply to be Christ's envoys. As Jesus was sent by His Father, so the Apostles were sent by Jesus. Jesus Christ used contemporary terms for "apostle" and gave it His own content and interpretation stressing the idea of being "sent," which means that an Apostle is a man with a mission throughout his entire life.
Jesus Christ Himself gave the title "Apostle" to the Twelve in St. Luke 6:13 and St. Mark 3:14, "Whom he also named apostles." The term "apostle" ("απόστολος" or apostolos" in Greek; a derivative from "apostellein", meaning "to send") signifies a special mission. An apostle is the commissioner of the person who sent him. Therefore, the term apostle is more definite than the term messenger (in Greek "angelos"). The apostle does not merely transmit a message, but he works to put it into practice among the recipients, both to let them understand it aright and to apply its contents in their faith and life.

Jesus "Called" His Apostles
 

The First Approach

Some of the Twelve Apostles were disciples of the Forerunner of Christ, Saint John the Baptist. They were acquainted with the Scripture and the expectations of their master. When Saint John the Baptist was "looking upon Jesus as He walked, he said, "Behold the Lamb of God" (St. John 1:36). Saint Andrew, one of Saint John's disciples, with another, "heard Him speak, and they followed Jesus" (v. 37). They followed Him without asking.
Thus the Apostolic Church began. It was through their own efforts to find out and discover the truth for themselves. They persisted, and "came and saw where He (Jesus) dwelt, and abode with Him that day" (v. 39).
They had a long audience with Jesus. What did they discuss? We do not know. What we do know is that they came out of this sanctuary with, a definite faith in Him. He was the One they were expecting. Saint Andrew felt the impulse to express his belief to others. He first found his brother Simon and said to him, "We have found the Messiah", which means Christ, and "he brought him to Jesus" (v. 42). 
Saint Andrew's act stands as an example for every disciple and apostle thereafter. First, the pure desire to seek the Truth; second, acquaintance with revelation and obedience to it; third, acceptance and conviction of the Truth, and then a full confession and proclamation of the faith. These acts make the Church a growing and moving entity.
After Saints Andrew and Peter and John, "one of the two", Jesus found St. Philip in Galilee, and called him to His crew; St. Phillip not only followed Him, but stated his conviction to Nathaniel, we have found Him of Whom Moses in the Law and also the prophets wrote...come and see" (St. John 1:45, 46), and Nathaniel saw Him and believed in Him: "You are the Son of God! You are the King of Israel," he exclaimed in words to be echoed by millions in the generations to come.

One day passed and five promising people were His devoted companions. Christ was no longer alone-except at His agony, and on the Cross.
Walking along the shore of the "sea of Galilee", which actually is a lake, Jesus met again the two brothers, Simon and Andrew, who were casting their nets. He commanded them now to follow Him and become fishers of men. At the same time and place Jesus found James and his brother John, fishers at the shore of the Sea of Galilee. He called them to follow Him. All obeyed instantly (St. Mark 1:16-20). Jesus called Matthew, Levi, in the same way (St. Mark 2:16; St. Matthew 9:9) in Capernaum. He was a collector of taxes, probably of the customhouse of this city. Matthew left this position, bade farewell to his fellow officials and followed the Lord. What a challenge for us today-for the merchants and the while collar workers! They left work and home, pleasures and habits; they discarded the dreams of their youth and on the ruins built firmly a new fortress of defense and appeal. They demonstrated that an immutable conviction in the living God can move mountains.
What was the intention for calling these disciples? They were to capture men instead of fish, once they had passed through a period of training. He did not send them immediately on a special mission. The disciples were to take intensive training in divine attitudes, in the new interpretation of the Scriptures and in obedience to the Lord. They were invited to meet the new standards of moral life and to grow in courage to spread the Gospel and nourish its growth in mankind. The loyal Eleven have proven themselves worthy of the Mission. They have changed the orbit of the world in the Name of Jesus.
What was our Lord's aim in selecting His special group? Saint Mark states that the purpose was that they might be with Him so He might send them forth to proclaim the approach of the Kingdom of God, and so He could endow them with the power to heal and to exercise. Saint Mark (3:14, 15) records:
"He ordained twelve that they should be with Him, and that He might send them forth to preach and to have power to heal sickness and to cast out devils."
But the Lord's aim was more than that. It is described by Him on the eve of His death. He expected them to be His envoys on earth. Their supreme duty was to bear witness to Him; to teach the world how He lived, what He said, what He wrought. Jesus prayed for them: "As Thou have sent Me into the world, even so have I also sent them into the world" (St. John 17:18).

Icon (Luke 5:1-11) from here

Christ "Sent" His Apostles

The Apostles spent less than three years with their Master. He called them "that they might be with Him" (St. Mark 3:14) to be trained and educated, and them "that He might send them forth to preach" the Gospel and minister unto the people. Their work between these two stages is in agreement. It has been changed only in the stages of advancement. But what a change! From pupils they became teachers; from followers of Christ, they became leaders, bringing people to Christ. They started as disciples and in three years advanced as Apostles. They visible Guide, their Lord, became the invisible One, "The Spirit of Jesus" (Acts 1:6, 7), always present as He was before.
Jesus Christ selected them after devoting one night in prayer for their ministry. After their training, Jesus prayed for them and their future, even up to a few moments before the arrest. The prayer was recorded by one of His Apostles. He empowered them with the Holy Spirit on the day of the Pentecost. The mighty Spirit as "tongues of fire" descended on the Apostles and transfigured their doubts and fears and attitudes in such a marvelous way that they became heralds of the new mission.
Their chief duty was to bear witness to the Savior Jesus Christ. His life, teaching, and atoning work, and especially to bear witness to Christ's Resurrection, "a witness to His Resurrection", "proclaiming in Jesus the resurrection of the dead." "And with great power the Apostles gave their testimony to the Resurrection of the Lord Jesus" (Acts 1:22; 4:2, 23).
The ministry of the Holy Apostles was guided and blessed, and they were aware of this. They felt the presence of Christ and the companionship of the Holy Spirit in every step and turn of their work. Also, they were aware of their appointment. They were not presenting themselves, but were representing the Lord as Prophet, Priest, and King, with authority and effectiveness. They appointed their successors and thus established the special priesthood of the Church. In the Orthodox Church there is no ordination of deacon, priest and bishop without referring to the Holy Apostles through the lists of names of predecessors. Thus, the Apostolic Succession is very important not only for the teaching of the Church, but also for its sanctification. It is accepted in the Orthodox Church that the Bishops of the Church are the successors to the Apostles.
The Orthodox Church, upholds the Creed in which, for centuries, the beliefs of the Orthodox Christian Faith have been stated. In the ninth article of the Creed the Church is defined as "one, Holy, Catholic and Apostolic". One for its unique Lord; Holy for its sanctification; catholic as preserving for all ("katholou") the whole truth, and Apostolic through its establishment by the Holy Apostles, whereby Scripture and Tradition refers to the Apostles and, through them, to Christ. The Church is the bulwark of the Truth because the Holy Apostles who established the Church trained and appointed its "Proestos" (religious leaders) and bequeathed to it the oral and written teachings. The Holy Apostles exercised in worship and prayer, in preaching and pastoral work, the New Testament of the Lord. By them and through them the believers of the Church, in the past and the present, rejoice in learning the atoning truth and will of the Living God.

The personal life of the Holy Apostles is not very well known. For some of them we know nothing except names. But their work remains for generations to come. It was their intention to carry on the Lord's work and will, rather than their own. From the fruits of their work we visualize their character and intentions.

Following is a biographical note in brief on each of the Holy Apostles. The names are taken from the list according to Saint Luke 6:12:

Simon, Peter. Born in Galilee, he was a fisherman and was named by Jesus Christ "Cephas" (in Greek, Peter), and called to be a fisher of men, an Apostle. He was present at the Transfiguration and at the Agony of Christ. When he professed his belief that Jesus is the Christ, the Lord promised that "Thou art Peter and on this rock will I build My Church", meaning on the rock of faith in the Savior. After the Ascension, St. Peter took the leadership of the Apostles. He spoke on the day of Pentecost and was the first to perform a miracle in the name of Jesus. Saint Peter is the founder of the Church of Antioch. He probably went to Rome and was crucified head downward during the reign of Nero (54-68 A.D.)

Andrew the First-Called. A disciple of Saint John the Baptist, Andrew heard him refer to Jesus as the Lamb of God. Andrew asked for an audience and saw Jesus for a day, then proclaimed, "We have found the Messiah." Eusebius the historian in his Church History states that Saint Andrew later went to Scythia. According to tradition he was martyred at Patras, Greece, crucified on an X-shaped cross, which since has become known as Saint Andrew's cross. He is regarded as being connected with the writing of Saint John's Gospel. According to tradition, he is the founder of the Ecumenical Patriarchate of Constantinople.

James (the Greater). He was the son of Zebedee. He, with his elder brother John and with Peter, constituted the privileged group-the inner circle of the disciples. Saint James was present at the Transfiguration and the Agony in Gethsemane. His zeal was ardent and he and his brother were named by the Lord "Boanerges", which means "sons of thunder". Saint James was beheaded by Herod Agrippa I in A.D. 44, the first of the Twelve to suffer martyrdom.

John. He was one of the inner circle with Saints Peter and James. The son of Zebedee and is the author of the Fourth Gospel, the Book of Revelation and three Catholic Epistles. He was imprisoned with Saint Peter and later appeared in the Sanhedrin. Saint John was sent with Saint Peter to Samaria, where they prayed that the converts might receive the Holy Spirit. In Jerusalem, he was present at the Council of the Apostles. Saint John was "one of the two" with Saint Andrew who first had an audience with the Lord. He was the one "whom Jesus loved" and was reclined on his bosom at the Mystic Supper.
Jesus from His Cross entrusted His Holy Mother to Saint John at the foot of the Cross. He was the one who ran with St. Peter to the tomb on the morning of the Resurrection, and who recognized the Risen Lord at the Sea of Tiberius, where our Lord spoke to him the words that he would not die (St. John 21:7). According to tradition, he went to Asia Minor and settled in Ephesus. Later he was exiled to the island of Patmos, Greece or the island of the Apocalypse.

Phillip. He is the Apostle from Bethsaida who obeyed the call of Jesus and led Nathanael to Christ. At the feeding of the 5,000 people, Jesus said to Phillip to buy bread, and Phillip answered Him, "Two hundred denarri would not buy enough bread for each of them to get a little." Phillip on another occasion asked Jesus, "Lord, show us the Father" and Jesus retorted, "Yet you do not know Me Phillip?" Saint Phillip the Apostle should not be confused with Phillip, one of the Seven Deacons. The Apostle Phillip preached the Gospel in Asia and suffered crucifixion, according to tradition.


Part II (here)

Bartholomew. His name is patronymic, meaning "son of Tolmai". Sometimes he is identified with Nathaneal whom Phillip led to Christ. According to the historian Eusebius, when Pantainus of Alexandria visited India between 150 and 200 A.D., he found there the Gospel according to Saint Matthew left behind by Saint Bartholomew one of the Holy Apostles. According to Tradition, Saint Bartholomew was flayed to death at Albanapolis in Armenia.

Matthew. He was the evangelist who was a Jew and a tax-collector referred to as Levi before he was called by Christ, Whom he followed. He is the author of the First Gospel (Evanggelion). In his genealogy of Jesus Christ, he emphasizes the Lord's human nature and origin. Therefore, in Christian symbolism, St. Matthew has been represented by the figure of man (cf. Rev. 4:7). The holy icon of St. Matthew in the Orthodox Church is to be found in one of the four triangles which are formed by the arches connected to the dome of the Church.

Thomas. He was called the Twin. On the way to Bethany he offered to die with Jesus. He interrupted the last discourse of Jesus with the questions "We know not whither Thou goest; how know we the way?" Saint Thomas doubted the Resurrection of Christ unless he were to touch the wounds of the Risen Lord, but later confessed his faith in Him: 'My Lord and my God'-the first to confess so explicitly the Lord's Divinity.
According to Tradition, Saint Thomas evangelized the Parthians. The Syrian Christians of Malabar [in India] called themselves "Christians of Saint Thomas" and claimed they were evangelized by the holy Apostle Thomas, who was martyred and buried at Mylapore near Madras.
"N": Please, see also: In the steps of the apostle Thomas - The Orthodox Church in West Bengal, India


James (the Lesser). He was the son of Alphaeus. Was he the Lord's relative? This is doubted. Was he James the younger (or the "lesser", St. Mark 15:40)? There are insufficient reasons to establish this either. Nothing is known of him.

Simon. He was called Cananaean and Zealot, two terms of the same Hebrew word. According to the Apocryphal "Passion of Simon and Jude", both of them preached and underwent martyrdom in Persia. In the New Testament, Simon of the brethren of the Lord, was identified with St. Simon the holy Apostle. There were many others bearing the same name in the New Testament.

Jude. He is the holy Apostle referred to in the Gospel as "Judas of James", "Judas not the Iscariot". He also is known as St. Thaddaeus or Lebbacus. St. Jude was the brother of James (or the son of James RV), the "brethren of the Lord"-the Lord's relative. Saint Jude is the author of the Epistle of St. Jude. The Apocryphal "Passion of Simon and Jude" depicted them in Persia where they preached and underwent martyrdom.

Judas Iscariot. A selected Apostle, one of the Twelve, he betrayed Christ to the Jewish Sanhedrin-the supreme council and highest court of justice in Jerusalem-and kissed the Lord at the time of the arrest. He later committed suicide. The title "Iscariot", meaning in the Hebrew "man of Kerioth", a place in South Palestine, implies that Judas was from Judea. He was the only one from there, whereas the other holy Apostles were from Galilee. After his suicide the holy Apostles elected Mathias to replace him as one of the Twelve Apostles.

APOSTOLIC SUCCESSION

Apostolic succession is the tracing of a direct line of Apostolic ordination, Orthodox doctrine, and full communion the Apostles to the current episcopacy of the Orthodox Church. All three elements are constitutive of Apostolic succession. 
It is through Apostolic succession that the Orthodox Christian Church is the spiritual successor to the original (authentic) body of believers in Christ that was composed of the Holy Apostles. This succession manifests itself through the unbroken succession of its bishops back to the Holy Apostles.
The unbrokenness of Apostolic succession is significant because of Jesus Christ's promise that the "gates of Hell" (St. Matthew 16:18) would not prevail against the Church, and His promise that He Himself would be with the Apostles to "the end of the age" (St. Matthew 28:20). According to this interpretation, a complete disruption or end of such Apostolic succession would mean that these promises were not kept as would an Apostolic succession which, while formally intact, completely abandoned the teachings of the Holy Apostles and their immediate successors; as, for example, if all the bishops of the world agreed to abrogate the Nicene Creed or repudiate the Holy Scripture.

St Paul and st Tite, the 1st bishop of Crete (icon from here)

Orthodox teachings today are the same as that of the first Apostles, though their mode of expression has adapted over the centuries to deal with heresies, changes in culture and so forth. This form of the doctrine was first formulated by Saint Irenaeus of Lyons in the second century, in response to certain Gnostics. These Gnostics claimed that Christ or the Apostles passed on some teachings secretly, or that there were some secret apostles, and that they (the Gnostics) were passing on these otherwise secret teachings. Saint Irenaeus responded that the identity of the original Apostles was well known, as was the main content of their teaching and the identity of the Apostles' successors. Therefore, anyone teaching something contrary to what was known to be apostolic teaching was not, in any sense, a successor to the holy Apostles or to Christ.
In addition to a line of historic transmission, Orthodox Christian Churches additionally require that a Hierarch maintain Orthodox Christian doctrine as well as full communion with other bishops. As such, the Orthodox do not recognize the existence of Apostolic succession outside the Orthodox Church, precisely because the episcopacy is a ministry within the "one, Holy, and Apostolic Church" of Christ.

SCRIPTURAL REFERENCES TO APOSTOLIC AUTHORITY

No one else dared join them, even though they were highly regarded by the people (Acts 5:13). [Note: this shows that the early Christians had a reverence for them.]
We have heard that some went out from us without our authorization and disturbed you, troubling your minds by what they said (Acts 15:24).
As they traveled from town to town, they delivered the decisions reached by the Apostles and Elders in Jerusalem for the people to obey (Acts 16:4).
For we are not like many, peddling the word of God, but as from sincerity, but as from God, we speak in Christ in the sight of God (2 Corinthians 2:17). [Note: this shows that the Office they hold is more than self-appointed authority].
Having been built on the foundation of the Apostles and Prophets, Christ Jesus Himself being the corner stone (Ephesians 2:20). [Note: the word foundation is used to describe "the Apostles and Prophets", not just St. Peter].
Keep watch over yourselves and all the flock of which the Holy Spirit has made you overseers (Episcopoi). Be shepherds of the Church of God, which He bought with His own Blood (Acts 20:28). [Note: this is a clear testimony that the Holy Spirit appointed the Twelve to be "overseers" and "shepherds of the Church."].
As you sent Me into the world, I have sent them into the world (St. John 17:18). [Note: the Holy Bible compares the Ministry of Jesus to that of the Twelve).

TRANSFER OF APOSTOLIC AUTHORITY VIA THE HOLY MYSTERY OF ORDINATION

 The divine communion of the apostles by Jesus Christ in the mystical dinner (symbolical orthodox holy icon)


Saints Paul and Barnabas appointed Elders for them in each church and, with prayer and fasting, committed them to the Lord, in Whom they had put their trust (Acts 14:23).

Then Ananias went to the house and entered it. Placing his hands on Saul (Paul), he said, "Brother Saul, the Lord--Jesus, Who appeared to you on the road as you were coming here--has sent me so that you may see again and be filled with the Holy Spirit." Immediately, something like scales fell from Saul's eyes, and he could see again. He got up and was baptized, and after taking some food, he regained his strength. (Acts 9:17-19). [Note: it is also possible that this is a reference to Chrismation.]
"Therefore, brethren, select from among you seven men of good reputation, full of the Holy Spirit of wisdom, whom we may put in charge of this task. But we will devote ourselves to prayer and to the ministry of the Word. The statement found approval with the whole congregation; and they chose Stefanos (Stephen), a man full of faith and of the Holy Spirit, and Philip, Prochoros, Nicanor, Timon, Parmenas and Nicolas, a proselyte from Antioch. And these they brought before the Apostles; and after prayer, they laid their hands on them" (Acts 6:3-6).
"I charge you in the presence of God and of Christ Jesus, Who is the Judge the living and the dead, and by His appearing and His Kingdom: preach the word; be ready in season and out of season; reprove, rebuke, and exhort, with complete patience and teaching. For the time is coming when people will not endure sound teaching, but having itching ears they will accumulate for themselves teachers to suit their own passions, and they will turn away from listening to the truth and wander off into myths. As for you, always be sober-minded, endure suffering, do the work of an evangelist, fulfill your ministry. For I am already being poured out as a drink offering, and the time of my departure has come" (2 Timothy 4:1-6). [Saint Paul the holy Apostle hands down his ministry to Saint Timothy.]
"For this reason I remind you to kindle afresh the gift of God which is in you through the laying on of my hands" (2 Timothy 1:6). [Note: Saint Paul reminds Saint Timothy of the gift he received through laying of hands (ordination).]
"Do not neglect the spiritual gift within you, which was bestowed on you through prophetic utterance with the laying on of hands by the Presbytery (1 Timothy 4:14). [Note: This shows that divine authority is bestowed unto someone using laying of hands.]. See also Acts 1:15-26.

THE TESTIMONY OF THE EARLY CHURCH

"Through countryside and city [the Apostles] preached, and they appointed their earliest converts, testing them by the Spirit, to be the bishops and deacons of future believers. Nor was this a novelty, for bishops and deacons had been written about a long time earlier...Our Apostles knew through our Lord Jesus Christ that there would be strife for the Office of bishop. For this reason, therefore, having received perfect foreknowledge, they appointed those who have already been mentioned and afterwards added the further provision that, if they should die, other approved men (not women) should succeed their ministry" [First Epistle of Clement Letter to the Corinthians 42:4-5, 44:1-3, 80 A.D.]
"When I had come to Rome, I [visited] Anicetus, whose deacon was Eleutherus. And after Anicetus [died], Soter succeeded, and after him Eleutherus. In each succession and in each city there is a continuance of that which is proclaimed by the law, the prophets and the Lord" [Hegesippus, cited in Eusebius, Ecclesiastical History 4:22] (180 A.D.)
"It is possible, then, for everyone in every Church, who may wish to know the Truth, to contemplate the Tradition of the holy Apostles which has been made known to us throughout the whole world. And we are in a position to enumerate those who were instituted bishops by the Apostles and their successors down to our own times, men (not women) who neither knew nor taught anything like what these heretics rave about" (St. Irenaeus, Against Heresies 3:3,1) [189 A.D.]
"[The Apostles] founded churches in every city, from which all the other churches, one after another, derived the Tradition of the Faith, and the seeds of doctrine, and are every day deriving them, that they may become churches. Indeed, it is on this account only that they will be able to deem themselves Apostolic, as being the offspring of Apostolic churches. Every sort of thing must necessarily revert to its original for its classification. Therefore the Churches, although they are so many and so great, comprise but the one primitive Church, [founded] by the Apostles, from which they all [spring] in this way, all are primitive, and all are Apostolic, while they are all proved to me in one unity" (Tertullian Demurrer, Against the Heretics) [200 A.D.]

Personal note: It is imperative that all Orthodox Christians know some basic theology and especially the history of the authentic Church of Christ.

With sincere agape in His Holy Diakonia,
The sinner and unworthy servant of God

+Father George

AN EXTEMPORANEOUS PRAYER TO THE HOLY APOSTLES (from here)
 
Holy and glorious Apostles, disciples called by God, teachers of the ecumene, all-wise and Spirit heralds of the Logos, accept our prayer and intercede to the Lord on behalf of our souls.
Holy Apostles, Peter and Paul, who were the mystics and revealers of true wisdom, intercede with the Light-Giving Lord to rekindle the Light of the Paraclete also in our own souls, so that we may shake off spiritual indolence and restore the soundness of our mind.
Holy John, eagle of Theology, beloved and visionary of the ineffable revelations and the divine mysteries, intercede to Christ, the Logos of God, that He may always manifest and reveal to us the Gospel of His Truth and His Holy Will.
Saints Andrew and James, You who wiped out the darkness of idolatry with Your inspired teaching, intercede to the Lord to dissolve also the darkness of contemporary idolatry, so that redeemed from error we may worship and glorify the All-Holy Trinity.
Divine disciples, Philip and Bartholomew, You who were clear-sounding trumpets of Christ, intercede to the Lord that we too may proclaim and preach the Commandments of the Savior Jesus Christ, without becoming disheartened by the difficulties of the world.
Saints Thomas and Matthew, You who became excellent servants of the Logos of God, Who appeared on earth, and of the faithful souls, intercede that we too may serve the Lord and our brothers and sisters in the spirit of true discipleship.
Rivers of the source of living water, Saints James and Thaddeus, You who irrigated with divine waters the desert land of God, irrigate again our souls that thirst for the Truth and for salvation.
Spiritual shepherds and lambs of the Arch-Shepherd Christ, holy Apostles Simon and Mathias, intercede to the Lord that He may send out workers into His vineyard and produce zealous priests and shepherds for His Church. Amen.

Synaxis of the Holy, Glorious and All-Praised Twelve Apostles

Orthodox Church in America
 
The Synaxis of the Glorious and All-Praiseworthy Twelve Apostles of Christ appears to be an ancient Feast. The Church honors each of the Twelve Apostles on separate dates during the year, and has established a general commemoration for all of them on the day after the commemoration of the Glorious and First-Ranked among the Apostles Peter and Paul.
The holy God-crowned Emperor Constantine the Great (May 21) built a church in Constantinople in honor of the Twelve Apostles. There are instructions for celebrating this Feast which date from the fourth century.
For lists of the Apostles’ names, see: Mt.10:2, Mark 3:14, Luke 6:12, Acts 1:13, 26.

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

ΓΟΝΕΙΣ & ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ (από την προς Εφεσίους επιστολή του αποστόλου Παύλου)




ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ
από την ιστοσελίδα του π. Μελέτιος
Αντέχουμε...

Για να δούμε τι διδάσκει η αγία Γραφή για τις σχέσεις γονέων και παιδιών θα μελετήσουμε τι μας λέγει ο απόστολος Παύλος στην προς Εφεσίους επιστολή του (6,1-4) έχοντας συγχρόνως υπ’ όψη μας την αντίστοιχη ερμηνεία του αγίου Χρυσοστόμου στην προς Εφεσίους (Ε.Π.Ε. 21,246-269).
"Ν": Μπορείτε να διαβάστε την προς Εφεσίους (& όλη την Καινή Διαθήκη) εδώ & σε νεοελληνική μετάφραση εδώ. Για τον απόστολο Παύλο διαβάστε στις Πράξεις των Αποστόλων, εδώ.

«Τα τέκνα υπακούετε τοις γονεύσιν υμών». Όπως ακριβώς αυτός, που κάνει ένα άγαλμα, σχηματίζει πρώτα το κεφάλι, μετά τον αυχένα, τον θώρακα, την κοιλιά, τα πόδια, έτσι και ο Παύλος προχωρεί από τις σχέσεις ανδρός-γυναικός, για τις οποίες μίλησε προηγουμένως (Εφεσ. 5, 21-33), στις σχέσεις γονέων-παιδιών για να ολοκληρώσει τη διδασκαλία του πάνω στο θέμα της οικογενείας. Η υπακοή των παιδιών στους γονείς τους είναι κάτι που το συνιστά και η φύση και η κοινωνία και ο Θεός. 
Τα παιδιά είναι μικρά, άπειρα, ανεκπαίδευτα και χρήζουν προστασίας, εκπαιδεύσεως, κοινωνικοποιήσεως, αναπτύξεως των φυσικών και πνευματικών αρετών τους. Μόνο αν υπακούουν και δέχονται την επίβλεψη και την κηδεμονία των γονέων τους θα απολαύσουν τα όσα αναφέραμε. Αλλά εκτός από αυτά που αναφέραμε είναι θέμα θελήματος του Θεού να σέβονται και ν’ αγαπούν τους γονείς τους. Ο δεκάλογος του Μωυσέως, με την πέμπτη του εντολή, λάμβανε ειδική και ξεχωριστή μέριμνα για το θέμα αυτό. «Τίμα το πατέρα σου και την μητέρα σου, ίνα ευ σοι γένηται, και ίνα μακροχρόνιος γένη επι της γης της αγαθής, ης Κύριος ο Θεός σου δίδωσί σοι» (Έξοδ. 20,12).

«Εν Κυρίω». Να υπακούτε όπως θέλει ο Κύριος αλλά κι όταν οι απαιτήσεις των γονέων σας είναι μέσα στα πλαίσια των εντολών και του θελήματος του Θεού. Δεν έχετε υποχρέωση να τους υπακούτε, εάν σας ζητούν κάτι αμαρτωλό ή κάτι που αντίκειται στις υποχρεώσεις σας προς το Θεό. Δεν μπορούν οι γονείς να ζητήσουν από το παιδί να μη γίνει ιερεύς ή μοναχός π.χ.. Δεν μπορούν να ζητούν από το παιδί τους να ν’ αγαπά το Θεό μετά απ’ αυτούς και στο βαθμό που αυτοί επιτρέπουν.

«Τούτο γαρ έστι δίκαιον». Και από τη φύση και από το νόμο του Θεού θεωρείται πρέπον και αρμόζον τα παιδιά να υπακούν τους γονείς. Αλλά και κατά λογική ακολουθία και ανάγκη πρέπει ν’ αγαπάμε τους γεννήτορές μας, που μας αγαπούν, μας φροντίζουν και μας προστατεύουν. Η υπακοή είναι η ελάχιστη αντιπροσφορά στη μαρτυρική αγάπη των γονέων.


«Τίμα το πατέρα σου και την μητέρα σου, ήτις εστίν εντολή πρώτη εν επαγγελία». Είναι πρώτη στη σειρά των εντολών που σχετίζονται με τα καθήκοντα προς τους άλλους (5η-10η), αλλά και πρώτη που συνοδεύεται με υπόσχεση ανταμοιβής. Στις άλλες εντολές δεν υπάρχει ανταμοιβή, καθόσον απαγορεύουν το κακό και προστάσσουν ν’ απομακρυνόμεθα απ’ αυτό. Στις εντολές όμως που προστάσσουν να κάνουμε το καλό υπάρχει και η ανταμοιβή. Π.χ. «αγαπάτε τους εχθρούς υμών και αγαθοποιείτε και δανείζετε μηδέν απελπίζοντες, και έσται ο μισθός υμών πολύς, και έσεσθε υιοί υψίστου» (Λουκ. 6,35). Αλλά είναι «πρώτη εντολή» και με μία άλλη έννοια· οι γονείς, οι πρώτοι μετά Θεό αίτιοι της υπάρξεώς μας, πρέπει πρώτοι ν’ απολαύσουν τις ευεργεσίες μας. Προηγούνται των άλλων αναγκαστικά και υποχρεωτικά. Στην Α΄ προς Τιμόθεον 5,8 λέγει· «ει δε τις των ιδίων και μάλιστα των οικείων ου προνοεί, την πίστιν ήρνηται και έστιν απίστου χείρων». Χειρότερος και από τον άπιστο είναι αυτός που δεν ενδιαφέρεται και δεν φροντίζει για τους δικούς του!

Ο Ύμνος της Αγάπης (δες εδώ)
«Ίνα ευ σοι γένηται και έση μακροχρόνιος επί της γης». Δεν μιλά εδώ ο νόμος του Θεού για την βασιλεία των ουρανών και για τις μεταθανάτιες ανταποδόσεις. Απευθύνεται σε μικρές και ανώριμες ψυχές, που δεν μπορούν ακόμα να εξαρθούν σε υψηλά πνευματικά και θεολογικά μέτρα. Εξ άλλου είναι και στο πνεύμα της Παλαιάς Διαθήκης να τονίζει την εγκόσμιο και επίγειο ευημερία και ευτυχία. 
Η πρόοδος και η επιτυχία στους υλικούς στόχους, που έχει ένα παιδί, και η επιθυμία να ζήσει πολλά χρόνια είναι κάτι που και το κατανοεί και το ικανοποιεί. Ίσως ρωτήσει κάποιος· «αν έτσι έχει η εξήγηση, γιατί, αφού δεν αναφέρει τη βασιλεία του Θεού, αναφέρει το νόμο του Θεού;». Διότι την ύπαρξη του Θεού δεν την αγνοεί το παιδί. Είναι η αλφαβήτα της θεολογικής γνώσεως και πίστεως. Απλώς την ύπαρξη του Θεού την συνδέει με υλικές απολαβές καθότι ανώριμο.

«Και οι πατέρες μη παροργίζετε τα τέκνα υμών, αλλ’ εκτρέφετε αυτά εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Δεν λέγει να τα αγαπάτε, διότι αυτό το προκαλεί η φύση και χωρίς να το θέλουν. Μόνο εντελώς αχρείοι γονείς και ανθρωπόμορφα τέρατα καταπνίγουν ενίοτε το ένστικτο της στοργής και της κηδεμονίας. Στους συνήθεις και φυσιολογικούς γονείς δεν χρειάζεται καμμία σύσταση για ν’ αγαπούν τα παιδιά τους.
Όπως και στον άνδρα ο Παύλος δεν ζητά ν’ αγαπά τη γυναίκα του ερωτικά, διότι αυτό είναι θέμα ενστίκτου. Ζητά να την αγαπά σταυρικά και μαρτυρικά, που αυτό είναι ίδιον καλλιεργημένης και αγίας ψυχής. Οι θεολόγοι της Εκκλησίας στο σημείο αυτό παρατηρούν ότι ενώ αναφέρεται και στους δύο γονείς ο Παύλος, εν τούτοις, εδώ αναφέρει μόνο τους πατέρες. Και εξηγούν ότι το κάνει αυτό, διότι οι πατέρες ταχύτερα παραφέρονται από το πάθος και φέρονται στα παιδιά σαν ανδράποδα, ξεχνώντας ότι είναι ελεύθερες υπάρξεις. Να προσθέσουμε ότι τα ανωτέρω λεγόμενα αφορούν και τους πνευματικούς πατέρες, οι οποίοι ενίοτε κάνουν κατάχρηση της πνευματικής εξουσίας τους.

Στην προς Κολασσαείς επιστολή του ο Παύλος συνιστά για το ίδιο θέμα· «Οι πατέρες μη ερεθίζετε τα τέκνα υμών ίνα μη αθυμώσιν» (3,21). Δηλαδή μη ασκείτε σατραπικά και δικτατορικά την γονική μέριμνα και κηδεμονία, διότι έχοντας εσείς την δύναμη και τη δυνατότητα να τα πιέζετε, στο τέλος μπορεί να υποκύψουν, αν δεν φύγουν ή επαναστατήσουν με βίαιο τρόπο, αλλά θα αθυμήσουν. Θα χάσουν την όρεξη για ζωή και δημιουργία. Θα απελπισθούν και μπορεί κάποια απ’ αυτά να οδηγηθούν και στην αυτοκτονία
Στο σημείο αυτό όπως και σε αντίστοιχα χωρία για τους κυρίους και τους δούλους φαίνεται ξεκάθαρα ότι η αγία Γραφή δεν χαρίζεται σε κανένα και δεν στηρίζει μονομερώς κανένα. Το κήρυγμα των κληρικών πρέπει να τονίζει αυτές τις δύο διαστάσεις των θεϊκών εντολών ομοιόμορφα και με την ίδια συχνότητα. Σε κανένα δεν δίνει το ευαγγέλιο τη δυνατότητα να ασκεί την εξουσία του ανεξέλεγκτα και εική και ως έτυχε. Υπάρχουν φραγμοί και περιορισμοί που πρέπει να τους σεβαστούμε, αν θέλουμε να είμαστε εν τάξει με το Θεό. Και οι κληρικοί πρέπει συνεχώς να το τονίζουν αυτό.


«Αλλ’ εκτρέφετε αυτά εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Μη εξοργίζετε τα παιδιά σας με τον εγωισμό σας ή τον υπερβολικό και ανεξέλεγκτο ζήλο σας, αλλά με διάκριση, ταπείνωση και σύνεση παιδαγωγήστε τα εν Κυρίω. Μη θεωρείς περιττό ν’ ακούει την αγία Γραφή, το κήρυγμα, το κατηχητικό. Μη το εμποδίσεις από τον εκκλησιασμό, την εξομολόγηση, τη θεία κοινωνία. Αντίθετα να προτρέψεις και να το οδηγήσεις εσύ ο ίδιος δίνοντας το κατάλληλο παράδειγμα.

Την εποχή του Χρυσοστόμου υπήρχαν οι ειδωλολατρικοί μύθοι και ήρωες, τα ειδωλολατρικά ήθη και έθιμα, η περιρρέουσα αντιχριστιανική ατμόσφαιρα. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Ας ακούσουμε λοιπόν το πάντα επίκαιρο κήρυγμά του· «Πώς δεν είναι άτοπο αφ’ ενός μεν να ενδιαφέρεσαι να το στέλνεις στο σχολείο και σ’ οτιδήποτε του είναι κοσμικά χρήσιμο, αφ’ ετέρου δε να μη ενδιαφέρεσαι να πάρει την παιδεία του Κυρίου; Μέχρι πότε θα ενδιαφερόμαστε μόνο για τη σάρκα και τη σωματική υγεία του; Περισσότερο από το μοναχό, που βρίσκεται εκτός της επιρροής της αμαρτωλής κοινωνίας, αυτό χρειάζεται την κατά Θεό παιδεία. Τα αμελούμε αυτά και δρέπουμε και εμείς και η κοινωνία τις συνέπειες της αδιαφορίας μας».

Ας ακούσουν οι γονείς, το σχολείο, η κοινωνία τις χρυσές συμβουλές του αγίου Χρυσοστόμου. Ας ακούσουν και ας φροντίσουν…

Και, παρακαλώ:
 
Θ' αρνιόμουν το Χριστό αν ήταν να σκοτώσουν τα παιδιά μου; 

Ο γονιός που έσπασε τα δάχτυλα του παιδιού του
Για μητέρες, μανούλες, μαμάδες και τα παιδιά τους  
"Η αγιότητα των γονέων είναι η καλύτερη εν Κυρίω αγωγή" (άγιος Πορφύριος)
"Επάγγελμα γονιός" ή "δυο εχθροί σ' ένα μαξιλάρι" 
Σήμερα γιατί δεν έχουμε πολλούς αγίους;
Νεογέννητο παιδί και προσευχή

«Παιδιά χωρίς Θεό»: ιστοσελίδα για την προώθηση του αθεϊσμού στα παιδιά
 
Άγιοι απόστολοι, γιατροί, Μογγόλοι και κηπουροί στις 28, 29 & 30 του Ιούνη (+ ένα βιβλίο)... 
Ο άγιος που έζησε πάνω σε μια αμυγδαλιά & ο άγιος που ίδρυσε το θεσμό των νοσοκομείων (26+27 Ιουνίου), και εδώ  
Κινούμενα σχέδια: Παναγία του Τιχβίν (26 Ιουνίου) και άλλα κινούμενα σχέδια  
Άγιος Κύριλλος Λούκαρις, ο στύλος της Ορθοδοξίας, ο μέγας πατριάρχης και μάρτυρας (27 Ιουνίου)  
27 Ιουνίου, μνήμη π. Ευέλθοντος του Κύπριου, του ευεργέτη του πλησίον
Οι άγιοι Κύρος και Ιωάννης οι Ανάργυροι Ιατροί (28 Ιουνίου)

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

Η «τράπεζα των φίλων»



ΔΗΜΟΦΑΝΤΗΣ
 
Αυτός που στα μέσα του μήνα ξεμένει από λεφτά είναι ένας τίμιος άνθρωπος. Που τον έχουν για κορόιδο. Ο απασχολήσιμος που δεν ξέρει αν αύριο θα έχει δουλειά, ο κακοπληρωμένος και ο απλήρωτος είναι τίμιοι άνθρωποι. Που τους έχουν γραμμένους.

Ο συνταξιούχος που τη βγάζει δεν τη βγάζει, που περιμένει με αγωνία την επόμενη περικοπή, είναι ένας απόμαχος της εργασίας που τα πολιτικά εκτρώματα εμπαίζουν με τη μεγαλύτερη ασέβεια.

Λες και η σύνταξη είναι μαργαρίτα να τη μαδάει κατά το δοκούν ο κάθε μπαγαπόντης. Μελαγχολικός ο Φάνης στο μπαλκόνι. Χαζεύει τη βροχή. Φουμάρει ένα από τα δυο - τρία πολύτιμα
τσιγάρα του.

Είναι στιγμές που βασίζεται στην «τράπεζα των φίλων», βάζει ο ένας ένα πενηντάρι, παίρνει ο άλλος ένα εικοσάρι κι έτσι πορεύονται οι μέρες, ώσπου να μπει ο μισθός, αν δεν καθυστερήσει, ώσπου να μπει το «έναντι» ή η επόμενη σύνταξη ήδη πνιγμένη από τους προηγούμενους λογαριασμούς. «Τρίτη - Πέμπτη μακαρόνια και ο μάγκας βγάζει χρόνια».

Τα γεγονότα στα μπαλκόνια μας είναι κάπως περιορισμένα. Το μπουμπούκι της τριανταφυλλιάς θέλει δυο - τρεις μέρες ακόμα να σκάσει, ο γάτος δεν είναι πολύ ομιλητικός, η εφημερίδα έχει κλείσει μια βδομάδα διαβασμένη και η ρίγανη μπορεί μόνο να μοσχοβολάει. Μέσα μου είμαι στη φυλακή…

… «μια φυλακή η ζωή μου φυλακή»…

Αυτός που μέσα στο φυλλοκάρδι του έχει σεβντά μια προσφυγιά, δεν δικαιούται για να ομιλεί. Μούγγα κι ενοχή. Όμως ξέρει κι απορεί. Ευλογεί το ηλιοβασίλεμα στη Χαλκιδική και στο τραπέζι του απλώνει αγαθά απ’ το μποστάνι του, αντίκρυ απ’ την καλή του, ένας ευγενικά ολιγαρκής που τώρα εξαναγκάσθηκε στη φτώχεια.

Πλούσιος στα γράμματα στα ίσα του από γρόσια, χριστιανός γαρ έδινε τον έναν απ’ τους δυο χιτώνες του στις εποχές της ψεύτικης ευμάρειας, τώρα μπαλώνει το πουκάμισό του για να σιδερωθεί ευπρεπώς. Και παραμένει γλυκύς, κατηφής μεν, οργισμένος επίσης, αλλά η σφιγμένη γροθιά του έχει μια γλύκα άφατη.

Η «τράπεζα των φίλων» και ταυτοχρόνως κάτι σαν «στρογγυλή τράπεζα των συντρόφων». Έτσι ζουν πια πολλοί – εμείς οι ατελείς – με τη βοή των πιθήκων που κραυγάζουν στην αγορά ψευτιές κι αρλούμπες – αυτοί οι ευτελείς – να μας φοράει χαλκά στη μύτη, «είσαι αρκούδι, χόρεψε γύφτικο χορό» και πεσ’ τον ρομά ντανς.

Το πρόγραμμα πέτυχε ο ασθενής είναι που απέτυχε…

Αρχική πηγή: topontiki.gr


Και, παρακαλώ:

Ο άγιος που έζησε πάνω σε μια αμυγδαλιά & ο άγιος που ίδρυσε το θεσμό των νοσοκομείων (26+27 Ιουνίου), και εδώ  
Κινούμενα σχέδια: Παναγία του Τιχβίν (26 Ιουνίου) και άλλα κινούμενα σχέδια  
Άγιος Κύριλλος Λούκαρις, ο στύλος της Ορθοδοξίας, ο μέγας πατριάρχης και μάρτυρας (27 Ιουνίου)  
27 Ιουνίου, μνήμη π. Ευέλθοντος του Κύπριου, του ευεργέτη του πλησίον
Οι άγιοι Κύρος και Ιωάννης οι Ανάργυροι Ιατροί (28 Ιουνίου)

Άγιοι απόστολοι, γιατροί, Μογγόλοι και κηπουροί στις 28, 29 & 30 του Ιούνη (+ ένα βιβλίο)...

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

Η ζωή ενός γονέα παιδιού με αναπηρία


Κατάθεση ψυχής μιας μητέρας



ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "Η ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ"
Πολιτιστικό Ρέθυμνο

Η συγκλονιστική εισήγηση της κυρίας Ειρήνης Κλάδου, που εκπροσωπούσε τον σύλλογο γονέων παιδιών με αυτισμό και η οποία είπε μεταξύ άλλων:

Σε αυτή την ευλογημένη στιγμή να σας χαιρετίσω και να πω ότι αισθάνομαι ιδιαίτερη τιμή που είμαστε εδώ, σε ένα τόσο υψηλό πάνελ ομιλητών για να προσφέρουμε στην παρουσίαση του βιβλίου της Βλασίας Μιχαηλίδου Τριπολιτάκη. Λέω "είμαστε", μια και θεωρώ ότι αυτή είναι η κύρια ιδιότητά μου εδώ – του γονέα – που με φέρνει κοντά σας σήμερα... Εκπροσωπώ το Σύλλογο Γονέων και Φίλων Ατόμων με Αυτισμό Ρεθύμνου, που η κα Μιχαηλίδου επέλεξε να προσφέρει κέρδη από τις πωλήσεις του βιβλίου της.

Η αρχή της ζωής ενός παιδιού ανοίγει πάντα ένα νέο κεφάλαιο. Η χαρά της νέας ζωής σε γεμίζει ευτυχία, αλλά και ευθύνες για να ανταποκριθείς στο νέο σου ρόλο ως γονιός.

Σήμερα είμαστε εδώ συνοδοιπόροι του αυτοβιογραφικού αφηγήματος της συγγραφέως, για να υποστηρίξουμε τις δυσκολίες του γονέα, όταν δεν συμβαίνει ιδανικά η αλληλουχία των στιγμών μιας γέννησης και έπειτα.

Ξεκινάω με τα πρώτα λόγια της Βλασίας Μιχαληλίδου:
Η δική μου μοναδική εμπειρία στην εντατική μονάδα ξεκίνησε 2 εικοστετράωρα μετά τον τοκετό… Για πρώτη φορά φόρεσα την πράσινη ποδιά και τη μάσκα και καθάρισα τα χέρια μου με το υγρό απολύμανσης... Μήνες αργότερα θα με διαπερνούσε αυτή η μυρωδιά…
Το παιδί είναι για το γονέα ολόκληρος ο κόσμος του. Τι συμβαίνει όμως όταν ένα παιδί γεννιέται με ένα πρόβλημα υγείας, ή διαγιγνώσκεται προγεννητικά; Μια γέννηση είναι πάντα η έναρξη μιας νέας ζωής. Μια νέας ζωής, που σε αυτή την περίπτωση μπορεί να είναι Γολγοθάς.

Όταν από τα πολύχρωμα μπαλόνια και τις κάρτες με τις ευχές ένα νεογέννητο μωρό βρεθεί στην εντατική, αρχίζει η ανάβαση του μαρτυρικού Γογοθά, που τον βίωσε η μικρή Μαρία.

Παίρνοντας ως έναυσμα και έμπνευση το βιβλίο της Βλασίας Μιχαηλίδου Τριπολιτάκη, θα πω μόνο λίγα λόγια για τη ζωή ενός γονέα με παιδί με αναπηρία.

Τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού με διάγνωση είναι δύσκολα για αυτό και την οικογένεια. Εξετάσεις, νοσηλείες, δύσκολες επεμβάσεις, έρευνα για μεταβολικά νοσήματα και χρωμοσωμικές ανωμαλίες, ατέλειωτες επισκέψεις σε ειδικούς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, δυσβάστακτα έξοδα.

Ξέρετε, στην Ελλάδα δεν φημιζόμαστε για την επικοινωνιακή στήριξη των πολιτών, σε περίπτωση που θέλουν συμβουλευτική για το πώς και πού θα κατευθυνθούν σε ένα ζήτημα. Για τον κάθε γονέα αυτή η περιπέτεια, που ξεκινά διερευνητικά, έχει το ψυχικό κόστος της, αγωνία, θλίψη, αμφιβολίες και απίστευτη γραφειοκρατική ταλαιπωρία. Τονίζει τα παρακάτω η κα Μιχαηλίδου στην πορεία τους να ψάχνουν λύσεις από ειδικούς:
Οι ιατρικές ορολογίες ειδικών δε με κούρασαν. Ένα λιγότερο προικισμένο σωματικά παιδί δε θα υστερούσε από το μερίδιο της μητρικής μου αγάπης. Αντιθέτως η σωματική μειονεξία της Μαρίας ενεργοποίησε την καρδιά μου τροφοδοτώντας την με περισσότερα αποθέματα πίστης, αφοσίωσης, τρυφερότητας.
Οι προσπάθειες είναι επίπονες και συνεχείς. Επίσης δεν ξέρει πώς να παλέψει σε αυτό το νέο αγώνα, που ΔΕΝ τον ζήτησε στη ζωή του. Ξεκινά από το μηδέν, από την αρχή, και πολλές φορές πρέπει να ξαναγυρίσει πίσω και να ξαναπαλέψει. Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες δεν είναι αυτονόητο ότι θα μάθουν μόνα τους ή με μια μικρή υπόδειξη την αυτοεξυπηρέτησή τους ή το να είναι αυτόνομα. Ίσως πολλά να μην το κατακτήσουν πλήρως, παρά την επίπονη εκπαίδευση. Ο γονέας συνεπώς πρέπει να παραμένει ακλόνητος βράχος, να θέτει μικρούς στόχους και να εργάζεται με υπομονή στα συχνά πισωγυρίσματα.

Είμαστε βέβαια απ' την άλλη πλευρά ευάλωτοι στις κακές ειδήσεις ως γονείς. Περιγράφει η κα Μιχαηλίδου σε ένα σημείο που αφορά την περίοδο, που έρχονταν αποθαρρυντικές οι διαγνώσεις και μαγνητικές τομογραφίες για το παιδί της και το πώς ένοιωσαν :
Τελικά η γιατρός με γλώσσα ψυχρά περιγραφική μας εξήγησε το σοβαρό πρόβλημα της μικρής λόγω συγγενούς δυσπλασίας του εγκεφάλου. Το μέλλον της περιγράφονταν ζοφερό. Θα έπρεπε να είμαστε προετοιμασμένοι ή καλυτέρα να ευχόμαστε να καταλήξει σύντομα το ΚΑΚΟ παιδί (*), προκειμένου να γλυτώσουν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας από μια ψυχοφθόρα διαδικασία.
(*) "Ν": Κακό παιδί λέει η συγγραφέας με την έννοια ότι οι γύρω το θεωρούν ανεπιθύμητο, "βλαβερό" για την οικογένειά του και προτρέπουν τους γονείς, προγεννητικά, να το "ξεφορτωθούν". Βλ. και εδώ.
 
Φανταστείτε λοιπόν έναν γονέα που στέκεται ακλόνητος βράχος, να παλέψει, να ξεπεράσει ιατρικά δεδομένα και διαγνώσεις και να πείσει ότι το παιδί του μπορεί να αντεπεξέλθει.

Πόσες φορές άραγε δεν φύγαμε όλοι οι γονείς παιδιών με αναπηρία από μια πόρτα ιατρείου ή νοσοκομείου έχοντας μια δυσμενή διάγνωση ή πρόγνωση για την αναπτυξιακή πορεία του παιδιού μας;;;

Πόσες φορές δεν κρύψαμε το δάκρυ και κάναμε το λυγμό μας δεξαμενή υπομονής και πυγμής για το παιδί μας – εκείνο το ΚΑΚΟ, το άρρωστο, το παράξενο, το επιθετικό, το αγρίμι... Πόσο σκληρές λέξεις ηχούν τώρα, αγαπητοί μου, στ' αυτιά σας; Όμως εμείς τις έχουμε ακούσει πολλές φορές και απλά γνέψαμε συγκαταβατικά, κατεβάζοντας το βλέμμα. Ντραπήκαμε ίσως γιατί είμαστε αδύναμοι θνητοί, θυμώσαμε και αγανακτήσαμε, αλλά κρατήσαμε την αυτοκυριαρχία μας, για να προστατέψουμε το παιδί μας και την ψυχή μας. Κάναμε τον πόνο μας προσευχή και χαμόγελο, τη λαχτάρα και τα όνειρά μας πείσμα, για να αγωνιστούμε ακόμα πιο σθεναρά.

Η κα Μιχαηλίδου μας περιγράφει τις αγωνιώδεις προσπάθειες να προσεγγίζει τη Μαρία, να πιάσει ένα βλέμμα της ή να τη μάθει να σιτίζεται με μπιμπερό μέσα στην εντατική. Η αποθάρρυνση που δέχτηκε μάλιστα από το προσωπικό ήταν έντονή. Λέει:

Παναγία Γαλακτοτροφούσα (εδώ)
Η αγωνία μας τις πρώτες 2 μέρες ήταν πολύ έντονη καθώς οι νοσοκόμες καραδοκούσαν για την αποτυχία του εγχειρήματος. … το έκανα με όλη τη δύναμη της μητρικής μου καρδιάς και την πίστη μου στη μεγάλη μας Μάνα, που μας συντρόφευε με το εικόνισμα της Γαλακτοτροφούσας
Και συνεχίζει πιο κάτω:
Στενοχωριόμουν που εξαντλούσα την ώρα του επισκεπτηρίου στην επίπονη αυτή διαδικασία στερώντας της τα φιλιά και το χάδι που θα της έδινα … Στο τέλος πριν την αφήσω συγκέντρωνα όλη τη δύναμη της μητρικής μου αγάπης στο τελευταίο χάδι….
Ας θέσουμε τώρα ένα θέμα που θίγει το βιβλίο και αφορά την πρώιμη παρέμβαση και εκπαίδευση των παιδιών με ιδιαιτερότητες.

Γράφει η συγγραφέας:

… Η ικανότητα του παιδιού ακολουθεί προκαθορισμένα αναπτυξιακά στάδια… Η Μαρία μου ήταν τότε 5 μηνών αλλά δεν γινόταν σύγκριση με το τυπικό αναπτυξιακό μοντέλο. Ήθελα να τη βάλω σε κινητοποίηση των αναπτυξιακών της λειτουργιών γιατί πίστευα στις δυνατότητές της, ήθελα να πείσω τους γιατρούς πως παρά την επιδείνωση της υγείας της η ίδια είχε τη θέληση.
Η πρώιμη παρέμβαση όσο το δυνατόν νωρίτερα, από το πρώτο έτος κιόλας της ζωής ενός παιδιού, είναι ο πιο ασφαλής τρόπος να δοκιμάσεις και να φτάσεις στο έπακρο των δυνατοτήτων του άτομου μέσα από την εκπαίδευση. Όσο και αν ηχεί παράξενο, είναι ουσιώδης η πρώιμη εκπαίδευση για την βρεφική, νηπιακή ή σχολική ζωή. Επίσης θέτει καλές πρακτικές για την ενήλικη ζωή ενός ατόμου με αναπηρία.

Εμείς οι γονείς έχουμε ΠΙΣΤΗ, κάνουμε ΟΝΕΙΡΑ, να ξέρετε. Οι γονείς που βρίσκονται στο ακροατήριο καταλαβαίνουν απόλυτα τι λέω. Πετάμε εύκολα στα ουράνια, λες και μας δώρισαν τον κόσμο όλο, όταν βιώνουμε δυσκολίες. Αρκεί ένας καλός λόγος από τους γύρω μας, μια καλή είδηση, ένα αμυδρό φως ελπίδας.

Η φίλη μας η Βλασία, που ονειροπόλησε στην προσμονή του χτισίματος ενός νέου σπιτιού που θα στεγάσει την οικογένειά της, γράφει λοιπόν:

Όταν στάθηκα στο πιο ψηλό σημείο της οικοδομής πήρα μια βαθιά ανάσα. Το ανοιξιάτικο αεράκι τρύπωσε μέσα μου... Άνοιξα τα μάτια και ατένισα την θέα. Πόση ομορφιά μας έδωσες απλόχερα, Θεέ μου… Εικόνες άρχισαν να ξετυλίγονται μπροστά μου, τα μεγαλύτερα παιδιά να τρέχουν στον κήπο ανέμελα και η κόρη μου η Μαρία σε μια πολυθρόνα να κοιτάει χαμογελώντας…. 
Και συνεχίζει:
Είδε ο άντρας μου αυτές τις εικόνες και με αγκάλιασε σφιχτά. Αυτή θα ήταν η νέα μας ζωή με τη χάρη του Θεού.
Βέβαια, δεν είναι όλα ρόδινα. Είναι σκληρό να αποζητάς συνέχεια ένα βλέμμα, ένα νεύμα, μια αντίδραση, να ονειρεύεσαι ένα χάδι και μια έκφραση αγάπης, ένα μήνυμα επικοινωνίας ολοκληρωτικής, το οποίο ίσως ποτέ δε θα λάβεις… Όμως ως γονέας μαθαίνεις πια να χαίρεσαι με το μικρό και το καθημερινό. Δεν ελπίζεις πιο πέρα από αυτό, φοβάσαι μήπως ξαφνικά γκρεμιστεί το όνειρο, μια και έρχεται η φάση της συνειδητοποίησης και της αποδοχής... Γράφει η Συγγραφέας:
Της έλεγα (στη Μαρία) τα νέα από το ταξίδι. Τα σχέδιά μας και τα όνειρα... κι εκείνη προσηλωμένη στο πρόσωπό μου, απολαμβάνοντας την ηρεμία της μητρικής αγκαλιάς, ανταποκρίνονταν τόσο καλά, σαν να ήθελε να συντονιστεί στους ψυχικούς παλμούς του εσωτερικού μου κόσμου και να ενισχύσει αυτή την οικογενειακή ευφορία.
Εικ. από εδώ
Αυτό μας φέρνει εδώ σήμερα, αγαπητοί μου αναγνώστες. Η αγάπη για το παιδί και η πίστη. Ο άνθρωπος γεννήθηκε κατ’ εικόνα Θεού και καθαγιάστηκε με τη θεία ενανθρώπηση, τη Σταύρωση και την Ανάσταση. Τα παιδιά έχουν τη θεία ευλογία και είναι μέλος της Εκκλησίας και της θείας σκέπης. Δεν υπάρχουν ΚΑΚΑ παιδιά. Η μήτρα που κυοφόρησε το ανθρώπινο είδος, η μήτρα που αγιάστηκε με την θεία ενανθρώπηση, είναι το μέσο της άριστης δημιουργίας. Να προσθέσω τα λόγια του Κυρίου: "ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν". Αυτά τονίζει ο Κύριος χωρίς διάκριση για τα παιδιά όλου του πλήθους.
Έτσι συνέβη κα με τη μικρή μας Μαρία. Η ζωή επίγεια ήταν σύντομη όμως η μνήμη της αιώνια.
Η μητέρα της εξομολογείται με θάρρος …

Ο Κύριος έκρινε πως ο επίγειος ρόλος της Μαρίας είχε ολοκληρωθεί… Αφού η Μαρία μας μετέβη στη βασιλεία των Ουρανών ακολούθησα το δρόμο της προσφοράς στα παιδιά του Κατηχητικού και στα άτομα με ειδικές ανάγκες.
Η Μαρία έγινε ο Οδοδείκτης του ουρανού και θα ενθαρρύνω όσο περισσότερους να τον ακολουθήσουν. Έχω ένα μικρό άγγελο…
Αυτό ακριβώς μας φέρνει όλους εδώ, αγαπητοί μου φίλοι. Η επιθυμία μας να είμαστε παρόντες στην προσωπική εξομολόγηση μια μητέρας για αυτή την τραγική περιπέτειά της. Να γίνουμε συγκοινωνοί, να βιώσουμε κοινές σκέψεις και να μοιραστούμε εκείνα που αγγίζουν και εμάς μέσα από το συγκλονιστικό αφηγηματικό κείμενο. Και είναι πολλά.

Είμαστε όλοι υπό τη σκέπη των Ιερών Τεσσάρων Μαρτύρων, μάρτυρες κι εμείς της Θείας Πρόνοιας.

Η Μαρία, με τα μεγάλα αγγελικά φτερά που κρατάνε το αδύναμο της σώμα, πέτυχε το στόχο αυτό. Μας ένωσε σε μια κοινωνία που χωρίζει. Μας πρόσφερε σε μια κοινωνία που μόνο παίρνει. Μας καθαγίασε βιώνοντας μέσα από το ανθρώπινο δράμα το θείο δράμα. Μας έδωσε χαρά μέσα από την Ανάσταση και την πρόγευση αιώνιας ζωής, με όχημα την σύντομη επίγεια ιστορία της.

Αυτός ο άγγελος δεν έχει τη δική μας ανάγκη. Εκείνη επιτελεί και θα επιτελεί το θείο σκοπό της. Εμείς οι ζώντες πρέπει να σμιλέψουμε τις ψυχές μας με τα χαρίσματα που μας πρόσφερε η Μαρία και το κάθε αγγελικό πλάσμα που φεύγει πρόωρα.

Λέει η Συγγραφέας σε μια συγκλονιστική εξομολόγηση, στο Κεφάλαιό της ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, κοιτώντας μια φωτογραφία της κόρης της…

Ανθρώπινη ματαιοδοξία, απεικονίσεις όμορφων στιγμών που αναπολούμε καθώς γερνάμε θέλοντας να ξεγελάσουμε το φθαρτό της ύπαρξής μας και να αφήσουμε ένα μόνιμο αποτύπωμά μας κληρονομιά στους μεταγενέστερους. Το ποιο σημαντικό όμως είναι το αποτύπωμα που αφήσουμε στην ψυχή των άλλων με τα λόγια και τα έργα μας.
Και πιο κάτω τονίζει:
Αν ο Κύριος επέλεξε αυτός να είναι ο δρόμος για τη δική μου τελείωση [=τελειοποίηση], πως θα μπορούσα να μην τον ακολουθήσω;;;;
ΠΙΣΤΗ, αγαπητοί μου φίλοι. Αυτός ήταν ο δρόμος της επιλογής της Βλασίας, ο δρόμος κάθε χριστιανού. Να αφεθεί στην Πατρική αγκαλιά του Κυρίου και να ελπίζει. Να υπομένει τη επίγεια και να δεχτεί το Θάνατο. Το να αποδεχτείς την απώλεια, είναι μεγάλο γεγονός. Θέλει να περάσεις από μια εσωτερική ψυχική ενδοσκόπηση. Θέλει να φτάσεις στην άκρα ταπείνωση κα να αποδεχτείς το μαρτύριο ώστε να φτάσεις στο Γενηθήτω το Θέλημά σου, όπως ο Κύριος στην προσευχή του στο Όρος των Ελαιών. Θέλει να ακολουθήσεις δρόμους γαλήνης και προσφοράς, δρόμους ευθύνης και χαράς και να οικειοποιηθείς τον αβάσταχτο πόνο μετατρέποντάς τον σε ευλογία και θεία χάρη.

Το παράδειγμα το δίνει με της ίδιες της τις πράξεις η συγγραφέας:

Το ότι η κα Μιχαηλίδου Τριπολιτάκη έρχεται σήμερα με ένα αυτοβιογραφικό πόνημα και μας προσφέρει τις μνήμες της και επίσης προσφέρει τα έσοδα του βιβλίου της σε ένα φορέα που ασχολείται με τα άτομα με αναπηρία είναι πολύ σημαντικό.


Φωτο από τη σελίδα του Συλλόγου στο Fb. 
1η από δεξιά η συντάκτρια του παρόντος Ειρήνη Κλάδου.

Για το Σύλλογο Γονέων και Φίλων Ατόμων με Αυτισμό είναι μεγάλη η τιμή. Μια παρέα γονέων με κοινές αναζητήσεις και προβλήματα, που μοιράστηκαν ένα όνειρο: να βοηθήσουν τα παιδιά τους. Πριν 11 χρόνια που σμίξαμε δεν φανταζόμαστε ότι θα είχαμε κάνει τόσο δρόμο δημιουργίας και πορείας. Τα παιδιά μας μεγάλωσαν και προόδευσαν, νέοι γονείς έσμιξαν και έγινε η ομάδα πιο μεγάλη. Η εσωτερική μας ανάγκη να προσφέρουμε εισακούστηκε από τους Ρεθυμνιώτες. Με την υποστήριξή τους, με την αγάπη τους, είμαστε εδώ πιο δυνατοί, μετά από πολλά χρόνια δράσεων, κοινωνικών συνεργασιών, εργαστηρίων δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά μας, ενημερώσεων, υποστήριξης οικογενειών, γενικά έκθεσης και επιθετικής στάσης ώστε να καλύψουμε κενά στην εκπαίδευση, στην παροχή υπηρεσιών, στην ελλειπή κρατική μέριμνα για τα ΑμεΑ. Ώσπου ήρθε επιτέλους η ώρα να οργανώσουμε μια Δομή δημιουργώντας το Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης ΑμέΑ.

Το όνομά του, ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ.

Αυτό το λέω, για να βάλω και στην παρέα μας την Βλασία Μιχαληλίδου Τριπολιτάκη, που είναι κι αυτή χρόνια τώρα μαζί μας. Ξεπερνώντας κάποιες προσωπικές της δυσκολίες που την ευαισθητοποίησαν κοντά μας, μας απλώνει ξανά το χέρι να μας ενισχύσει με το υπέρτατο δώρο. Ένα δώρο που μας τιμά πολύ και ενισχύει το μέλλον του συλλόγου μας. Στη φάση που οργανώνουμε πλέον νέες δράσεις για ενήλικα ΑμεΑ, έρχεται η Βλασία φορώντας τα φτερά του δικού της αγγέλου να μας δώσει την ψυχή της και την προσωπική της χαρισματική παρουσία με το συγγραφικό έργο της. Να μας χαρίσει ένα κομμάτι από την δική της ευλογία, παρακαταθήκη της Μαρίας.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Η Βλασία είναι κοντά μας χρόνια τώρα. Να μιλήσει σε γονείς για προσωπικά μας βιώματα και εκπαιδευτικές προσεγγίσεις και να μας υποστηρίξει ως συμπαραστάτης και βοηθός. Τελικά η αγάπη είναι ειλικρινής όταν μοιράζεται. Η Συγγραφέας το έχει ήδη βιώσει. Στον επίλογο του δράματός της άλλωστε γράφει:

Η Μαρία ξεκινούσε το δικό της ουράνιο ταξίδι και για μένα ξεκινούσε ένα άλλο οδοιπορικό ψυχικής μεταμορφώσεως, πνευματικής ανάτασης, ηθικής επαγρύπνησης, διακονίας, αληθινής ζωής, πλημμυρισμένης με αγάπη Χριστού.
Η Μαρία όπως όλοι νοιώθετε αγαπητοί μου είναι παρούσα σήμερα, πιο παρούσα από όλους μας. Η επίγνωση της θνητότητας και φθαρτότητας του ανθρώπινου σώματός μας είναι βέβαιη. Όπως λέει η κα Μιχαηλίδου:
Η δοκιμασία αυτή ήταν επίσκεψη Κυρίου, βάδισα την οδό τη στενή και τεθλιμμένη αποβλέποντας όχι στα βλεπόμενα, αλλά εις τα μη βλεπόμενα, που είναι αιώνια.
Συχνά λέμε ότι το μετερίζι μας, η σφραγίδα μας σε αυτή τη ζωή είναι τα παιδιά μας.

Έτσι θεωρώ κι εγώ, που ταπεινά και με περίσκεψη βρίσκομαι μαζί σας να μιλήσω με τα δικά μου λογια για το βιβλίο μας μητέρας. Να σας πω κι εγώ μες από εκείνα ότι είμαστε συμπάσχοντες από το ίδιο μετερίζι. Εμένα, ως πιο τυχερή, ο άγγελος μου ζει, αλλά δεν παύει να με φέρνει τις ίδιες σκέψεις 17 χρόνια τώρα. Όμως, για να ολοκληρώσω με ένα μήνυμα ελπίδας, ας μην περιαυτολογήσω, αλλά ας αξιοποιήσω λόγια γραμμένα από το βιβλίο και πάλι…

Έτυχε - λέει η συγγραφέας - να γνωρίσω μια άλλη ευλογημένη οικογένεια που μεγάλωναν ένα πανέμορφο αγοράκι εξίσου καταδικασμένο από επιστημονικής άποψης. Ο υποτυπώδης εγκέφαλός του δεν άφηνε περιθώρια για ευοίωνη πρόγνωση, είχαν αποφανθεί οι μεγαλογιατροί στην Γερμανία. Πόσο ολιγονοήμονες είμαστε μπροστά στη σοφία του Δημιουργού μας; Όταν γνώρισα το Γιάννη στα έξη του μιλούσε ήδη 4 γλώσσες…
Κάθε ζωή λοιπόν έχει την δική της αξία, ακόμα και εκείνου του ΚΑΚΟΥ παιδιου σαν την Μαρία!!!

"Η βία γεννιέται όταν δεν γεννιέται ένα παιδί!!!!" γράφεται στον επίλογο του βιβλίου.

Εκείνη η μάνα που τόλμησε να το γεννήσει είναι ηρωίδα, που τόλμησε να το κρατήσει, να το μεγαλώσει και να του δώσει φως και χαρά, εκείνη είναι η ηρωίδα. Οι ιατρικές προγνώσεις ξεπερνιούνται και παρέρχονται. Πού είναι η ελεύθερη βούληση που διδάσκει η θρησκεία μας; Το θέμα είναι να έχουμε, όπως πάντα λέμε στις ομάδες γονέων παιδιών με αναπηρίες που οργανώνουμε, ευτυχισμένα παιδιά και δυνατούς και χαρούμενους γονείς. Καλείσαι να προσφέρεις τα μέσα στο αυτιστικό παιδί, να ξεπεράσεις τα ελλείμματα επικοινωνίας του και να γνωρίσει τον κόσμο μέσα από την δική σου παιδικότητα, την οποία ανακαλείς στην μνήμη σου από την δική σου παιδική ηλικία.

Τα παιδιά μας είναι ο κόσμος μας, το στολίδι μας κατά τους Αρχαίους Έλληνες. Είναι η δική μας προσωπική κατάθεση στο βωμό της ευθύνης για ένα καλύτερο κόσμο, για όλους τους «διαφορετικούς» και τους «κανονικούς ή συμβατικούς» με όραμα για μια δίκαιη συμβίωση, με οδηγό την αλληλοκατανόηση και την αποδοχή.


Συμπλήρωμα

Δυο φωτεινές ψυχές σε πονεμένα σώματα
Εκεί όπου δε φαίνεται ο Θεός...
Το κελί μας διανυκτερεύει - Ποιοι προσεύχονται για μας απόψε;  
Βιβλίο "Γίνονται θαύματα σήμερα;" (παρουσίαση εδώ)
"Χριστέ, κάνε με καλά" (π. Ανδρέας Κονάνος)
Μια λυτρωτική εμπειρία από την ασθένεια του καρκίνου
Όταν ο Άγγελος έκλαψε… (ένας Άγγελος που βλαστημούσε, γιατί πονούσε)
Μια ορθόδοξη μάνα για την κοίμηση της 8χρονης κόρης της

Πορίσματα Ημερίδας με θέμα: «Αφήστε με να ζήσω!»
Είσαι έγκυος ανήλικη και σε πιέζουν να το βγάλεις; Ζήτα βοήθεια!
Η 17χρονη Δήμητρα δεν έκανε έκτρωση
Για μητέρες, μανούλες, μαμάδες και τα παιδιά τους
Εκκλησία, Μητρότητα και Έκτρωση
Παναγία η Εγκυμονούσα: Όταν η Εκκλησία γιορτάζει την εγκυμοσύνη...
ΖΗΣΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!
Είσαι ο άνθρωπός μου;
Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο...


Ενότητες στο blog μας

Έκτρωση
Πόνος και Φως