ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Ο 15χρονος άγιος νεομάρτυς Νικήτας ο Νισύριος (21 Ιουνίου 1732)


Ο άγιος καταγόταν από τη Νίσυρο, νησί των Δωδεκανήσων. Ο πατέρας του ήταν προεστώς του νησιού. Κάποτε, εξαιτίας κάποιων προστριβών με τους Τούρκους, οδηγήθηκε στο δικαστήριο και επειδή φοβήθηκε τις συνέπειες εξισλαμίστηκε. Φυσικά μαζί του εξισλαμίστηκε και ολόκληρη η οικογένειά του κατά τη συνήθεια των τούρκων. Ο άγιος νεομάρτυς Νικήτας ήταν τότε μωρό και δεν είχε συνείδηση του γεγονότος. Ανατρεφόταν με τουρκικά φρονήματα και μάλιστα έδειχνε ζήλο στην πλάνη.

Κάποια μέρα, εκεί που έπαιζε, μάλωσε μ’ ένα τουρκόπουλο. Η μητέρα του άλλου παιδιού τον έβρισε και τον ονόμασε μουρτάτη, άπιστο και άλλες βρισιές που συνήθιζαν να λένε οι Τούρκοι σ’ όσους εξισλαμίζονταν. Ο μικρός Νικήτας, μη υποφέροντας τους σκληρούς λόγους, έτρεξε στη μάνα του και ζητούσε εξηγήσεις γιατί τον ονείδισαν ως άπιστο. Παρόλο που η μητέρα του προσπαθούσε να τον καθησυχάσει, εκείνος επέμενε και τελικά αναγκάστηκε να του αποκαλύψει την αλήθεια και ποιό ήταν το χριστιανικό του όνομα.
Τότε μέσα στο παιδί γεννήθηκε αμέσως ο σωτήριος λογισμός να επιστρέψει στην προγονική χριστιανική πίστη. Μπήκε σε ένα καΐκι και βγήκε σ’ ένα από τα μαστιχοχώρια της Χίου. Ο Θεός τον οδήγησε στη Νέα Μονή της Χίου. Ο ηγούμενος τον έστειλε να εξομολογηθεί στον πρώην Κορίνθου άγιο Μακάριο Νοταρά, ο οποίος ησύχαζε στη Χίο. Κατόπιν επέστρεψε στη Νέα Μονή όπου κατηχήθηκε, μυρώθηκε και ζούσε άγνωστος στους πολλούς στο Μοναστήρι. Προσπαθούσε να μιμηθεί τη ζωή των πατέρων με νηστεία και εγκράτεια. Έδειχνε την ευλάβειά του συχνά με παιδαριώδεις πράξεις και πολλοί τον θεωρούσαν σαλό
 (τρελό).


Κάποτε άκουσε ότι οι αρνητές πρέπει να ομολογήσουν τον Χριστό και αν χρειασθεί να χύσουν το αίμα τους για την πίστη τους. Αυτόν τον λόγο τον δέχθηκε με αγαλλίαση και ρίζωσε μέσα του η επιθυμία να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Ανέβηκε στο σπήλαιο των κτιτόρων της Μονής όπου ασκήτευαν κάποιοι πατέρες και έμεινε μαζί τους κάποιο χρονικό διάστημα Κατόπιν κατέβηκε πάλι στη Μονή και ζητούσε από τους πατέρες την άδεια να ομολογήσει τον Χριστό και να μαρτυρήσει. Οι πατέρες δίσταζαν να του δώσουν ευλογία λόγω της ηλικίας του, ήταν τότε δεκαπέντε ετών. Φοβούνταν μήπως δεν αντέξει τα βασανιστήρια και επιστρέψει πάλι στην πλάνη. Εξάλλου θα μπορούσε ζώντας χριστιανικά να σωθεί. Μαζεύτηκαν λοιπόν οι πατέρες της Μονής να συζητήσουν και να αποφασίσουν τι να κάνουν. Άλλοι είχαν την γνώμη να τον αφήσουν αφού το ήθελε τόσο πολύ, άλλοι είχαν την αντίθετη γνώμη. Τελικά αποφάσισαν να κάνουν μια παράκληση στην Παναγία και να τον αφήσουν.
Έτσι κι έγινε. Μαζί με κάποιον άλλον, για να του δείξει τον δρόμο κατέβηκε στη χώρα, στην Χώρα της Χίου. Εκεί στο Μόλο τον έπιασαν γιατί δεν είχε πληρώσει τον φόρο του χαρατσιού και τον είχαν έξω από ένα καφενέ για να πιάσουν και κανένα άλλο, να τους πάνε όλους μαζί στη φυλακή. Την ώρα εκείνη πέρασε ένας γνωστός του ιερέας ο παπα Δανιήλ και τον χαιρέτησε ονομάζοντάς τον Μεχμέτ και τον ρώτησε γιατί είχε συλληφθεί. Όταν άκουσε για το χαράτσι απόρησε λέγοντας: Καινούργιο είν’ αυτό, να πληρώνουν και οι Τούρκοι χαράτσι; Ο Άγιος του απάντησε : Τι λες, άνθρωπέ μου, κάνεις λάθος, εγώ είμαι χριστιανός και ονομάζομαι Νικήτας.
Εικ. από εδώ
Άκουσε τον διάλογο ο φοροεισπράκτορας και άρχισε να ερευνά την υπόθεση και τον πήγε τελικά στον αγά. Εκεί διαπίστωσαν ότι ο νέος ήταν μουσουλμάνος από την περιτομή και αμέσως άρχισαν να φωνάζουν, να τον απειλούν, να τον βρίζουν, γιατί αρνήθηκε την πίστη τους και έγινε πάλι χριστιανός. Ο άγιος δεν πτοήθηκε καθόλου από τις απειλές αλλά ομολόγησε τον Χριστό με πολλή γενναιότητα και θάρρος. Τον έκλεισαν τότε στη φυλακή και τον βασάνιζαν. Ο άγιος υπέμενε με πολλή καρτερία προσευχόμενος και νηστεύοντας. Στην προτροπή κάποιων φυλακισμένων χριστιανών να φάει απάντησε : Εγώ τρέφομαι με τροφή που εσείς δεν έχετε και ευφραίνομαι με ευφροσύνη την οποία εσείς δεν μπορείτε να αισθανθείτε.


Τον έριξαν δεμένο χειροπόδαρα στον στάβλο για να τον ποδοπατήσουν τα άλογα και να τον σκοτώσουν έτσι κρυφά, για να μην ακούγεται έξω στους Χριστιανούς η ανδρεία του. Όμως, με την θεία χάρη, τα άλογα τον σεβάστηκαν και έμεινε αβλαβής. Τον έβγαλαν από εκείνη την φυλακή και τον έκλεισαν σε άλλη, μέσα στο κάστρο, πολύ σκοτεινή. Εκεί για δέκα ημέρες τον βασάνιζαν. Τι του έκαναν κανείς δεν ξέρει γιατί δεν ήταν κλεισμένος εκεί κανένας χριστιανός. Μόνο κάποιοι τούρκοι έλεγαν με πολύ θαυμασμό πως τη νύχτα η φυλακή γινόταν πολύ φωτεινή από ένα παράξενο φως.
Όταν κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να κάμψουν το φρόνημά του, τον έβγαλαν. Τον παρέδωσαν στο έξαλλο πλήθος που τον άρπαξε ως πρόβατο επί σφαγή και σπρώχνοντάς τον, χτυπώντας τον με τα μαχαίρια τους, δέρνοντάς τον, τον έσυραν στην άκρη της πόλης στον Κάτω γιαλό, κάτω από το Ιβηρίτικο μετόχι. Του έλεγαν συνέχεια να τουρκέψει και εκείνος έλεγε : Χριστιανός είμαι, Νικήτας ονομάζομαι και Νικήτας θέλω να πεθάνω. Τον γονάτισαν μάλιστα πολλές φορές για εκτέλεση, μήπως δειλιάσει και αρνηθεί.
Οι χριστιανοί που βρίσκονταν εκεί και οι πατέρες από το Ιβηρίτικο και Αγιοταφίτικο μετόχι που παρακολουθούσαν τον αγώνα του αγίου προσεύχονταν μήπως δειλιάσει. Κι εκείνος ο γενναίος αθλητής του Χριστού έλεγε : γιατί αργοπορείτε και δεν με θανατώνετε να πάω στην αιώνια ζωή ν’ απολαύσω τη μακαριότητα του Παραδείσου ; Ακούγοντάς τα αυτά ο φοροεισπράκτορας, επειδή οι άλλοι τούρκοι δίσταζαν να τον αποκεφαλίσουν, άρπαξε μια μαχαίρα και τον αποκεφάλισε με πολλές μαχαιριές για να κάνει οδυνηρότερο τον θάνατο. Ήταν ο άγιος δεκαπέντε ετών.
Aπό εδώ
Οι Τούρκοι, για να μη πάρουν οι Χριστιανοί το λείψανο του αγίου και το τιμούν, έριξαν ακαθαρσίες πάνω στο μαρτυρικό σκήνωμα αλλά αυτό παρέμεινε άσπιλο σαν κρίνος. Τελικά το πέταξαν στη θάλασσα.
Από την πρώτη στιγμή της τελειώσεως του Αγίου άρχισαν να γίνονται θαύματα με το αίμα και τα ενδύματά του.


Η τύχη του δημίου του (από το αφιέρωμα «Χριστιανικά θαύματα σε μουσουλμάνους», Α΄, κεφ. 12)

(...) Ο Κρημλής όμως [ο δήμιός του] στη συνέχεια άρχισε να τρέμει ολόκληρος και τη νύχτα να βλέπει εφιαλτικά όνειρα με τον άγιο Νικήτα. Η ζωή του έγινε αφόρητη, μέχρι που (ίσως από συμβουλή της γυναίκας του, που ήταν χριστιανή) έβαλε και ζωγράφισαν την εικόνα του αγίου και την τοποθέτησε σε μια κρυψώνα στον οντά του. Τότε απαλλάχτηκε από τους εφιάλτες, αλλά του έμεινε το τρέμουλο σε όλη του τη ζωή. Πέθανε μάλιστα παράλυτος.
Στον οντά του, όταν είχε επισκέψεις, ακουγόταν χτύπος από τη θυρίδα, στην οποία είχε κρύψει την εικόνα το αγίου. Και, για να μην την ανακαλύψουν οι ομόθρησκοί του, την έστειλε στο σπίτι όπου είχε τη γυναίκα του και εκεί την τιμούσε με ακοίμητο καντήλι.

Και:
 
 
 

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Πότε θα πάθω καρκίνο;

 
 
 
Τα τελευταία χρόνια διεξάγεται ένας πόλεμος κατά της ζωής μας. Στον πόλεμο αυτό τα θύματα είναι αμέτρητα και μαζικά, προερχόμενα από όλες τις ηλικίες και τις κοινωνικές ομάδες.
Οι άνθρωποι, σε αυτό το πεδίο εξόντωσης, είμαστε σαν φωτεινά σημάδια σε ηλεκτρονικό παιχνίδι, άψυχα, απρόσωπα και σχεδόν πανομοιότυπα, που βάλλονται σαν από έναν παίχτη, ο οποίος «σκοτώνει» ασύστολα και ανενδοίαστα όποιο φωτεινό σημάδι περνάει από μπρος του χωρίς να ρωτήσει ποιος και γιατί.
Έτσι, τα χρόνια τούτα είναι παρόμοια με τα χρόνια των πολέμων και των διωγμών κατά των χριστιανών. Και, όπως σ’ εκείνα τα χρόνια είχαμε ήρωες και μάρτυρες, έτσι καλούμαστε κι εμείς τώρα να γίνουμε ήρωες και μάρτυρες.
Ο πόλεμος αυτός είναι η έξαρση του καρκίνου.
Βέβαια, και η κατάθλιψη σκοτώνει. Και τα τροχαία, και οι καρδιοπάθειες… Και ίσως τα παρακάτω ταιριάζουν για όλες αυτές τις απειλές κατά τις ζωής μας. Όμως ο καρκίνος, νομίζω δίκαια, θεωρείται από τους ανθρώπους της εποχής μας ως ο πιο φονικός εχθρός. Και τρυπώνει παντού, σαν τη «μάσκα του κόκκινου θανάτου» στην ομώνυμη νουβέλα του Έντγκαρ Άλαν Πόε.
Ασφαλώς οι καρκινογόνες αιτίες στη ζωή μας συναγωνίζονται η μία την άλλη σε τραγική αποτελεσματικότητα: τα φυτοφάρμακα, το άγχος και η πίεση της καθημερινότητας, οι ακτινοβολίες των ηλεκτρονικών συσκευών, τα κάθε είδους χημικά χρώματα και απορρυπαντικά κ.λ.π. – και άλλες αιτίες, που πιθανώς δε βάζει ο νους μου, ο νους του κοινού ανθρώπου…

Παρά την όποια στροφή σε κατανάλωση βιολογικών προϊόντων, στη χρήση απορρυπαντικών φιλικών προς το περιβάλλον και στην αποφυγή των ακτινοβολιών, δε βλέπουμε σοβαρές πιθανότητες να αποφύγουμε τη νόσο. Προσωπικά, και μάλιστα μετά τα πολλά κρούσματα καρκίνου, όχι μόνο στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον μου, αλλά και στην οικογένειά μου (μερικά από αυτά, θανατηφόρα), έχω συνειδητοποιήσει και αποδεχτεί πως είναι εξαιρετικά πιθανό να μου «συμβεί» ή να «συμβεί» σε κάποιο από τα στενά και πολυαγαπημένα μου πρόσωπα. Και τότε θα πρέπει να το αντιμετωπίσω.
Θα μοιραστώ λοιπόν μαζί σας ορισμένες σκέψεις, σαν οδηγίες για μια ανώτερη ποιότητα ζωής, όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ φυσικά, σαν οδηγίες για μια νίκη κατά του καρκίνου, νίκη κατά του θανάτου.
Χρειάζεται να εξεταζόμαστε, ναι. Να προτιμούμε προϊόντα σχετικά «ασφαλή», να φυλαγόμαστε στη δουλειά μας, αν ερχόμαστε σε επαφή με επικίνδυνες ουσίες, αναθυμιάσεις ή ακτινοβολίες, να μην καπνίζουμε, να μετριάσουμε το άγχος… Και πάλι όμως – το αποδεικνύει η πείρα – δεν είμαστε απολύτως ασφαλείς.

Δε μιλάω για ηττοπάθεια, αλλά για προετοιμασία. Προετοιμασία για μάχη. Η μάχη είναι η συνάντηση με τον καρκίνο και η νίκη είναι ο παράδεισος.
Πιθανόν να μη μας συμβεί ποτέ. Πιθανόν να μας συμβεί μεν, αλλά να το «προλάβουμε» και να μην αποβεί θανάσιμο. Αλλά κατά πάσα πιθανότητα θα συμβεί, είτε σ’ εμάς είτε σε κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, με επιθετικότητα θανατηφόρα. Και πρέπει να είμαστε έτοιμοι για τη μάχη. Όχι μια απελπισμένη μάχη για να κρατηθούμε στη ζωή με όποιο κόστος, αλλά μια χαρούμενη μάχη για να κερδίσουμε την αιωνιότητα. Έτσι κι αλλιώς, ακόμη κι αν δεν συμβεί αυτό, κάποια στιγμή θα συμβεί κάτι άλλο και θα φανεί πως η προετοιμασία ήταν απαραίτητη.


 Ετοιμασία 

Έχω λοιπόν να πω στον εαυτό μου και σε όλους τους ήδη ή μελλοντικούς καρκινοπαθείς αδελφούς και αδελφές μου, με αγάπη, σεβασμό και αισιοδοξία, τα εξής:
1. Ας το πάρουμε απόφαση ότι είμαστε θνητοί – και εμείς και όλα τα μέλη της οικογένειάς μας, οι γονείς μας, τα παιδιά μας, οι σύζυγοι και οι φίλοι μας – και μάλιστα πολιορκημένοι από καρκινογόνες αιτίες, που έχουν διεισδύσει πολύ βαθιά στη ζωή μας και τη ζωή όλης της κοινωνίας (της καπιταλιστικής και καταναλωτικής κοινωνίας) στην οποία ζούμε. Δεν είναι σωστό λοιπόν να καλλιεργούμε στο υποσυνείδητό μας την ψευδαίσθηση ότι σίγουρα θα πεθάνουμε μετά από πολλά χρόνια (ή, κατά βάθος, ότι δεν θα πεθάνουμε ποτέ) και, όταν αναπόφευκτα μας αγγίξει η ανάσα του θανάτου, να πανικοβληθούμε και να υποφέρουμε αγωνιώντας και απελπιζόμενοι. «Μνήμη θανάτου» το λένε αυτό οι άγιοι Πατέρες και είναι το πρώτο βήμα στη στάση ζωής που διέπλασε τους ήρωες και τους μάρτυρες.

2. Ας καταλάβουμε όμως ότι δεν υπάρχει θάνατος. Ο θάνατος νικήθηκε με την ανάσταση του Χριστού. Τώρα, δεν περιμένουμε να πεθάνουμε, αλλά να πάμε κοντά στο Χριστό, στο Φως του Θεού, να ενωθούμε με αυτό το Φως και να ζήσουμε για πάντα στη βασιλεία των ουρανών – μάλιστα, επίκειται και ανάσταση των νεκρών και αιώνια ζωή στον παρόντα κόσμο, ανακαινισμένο όμως, αφθαρτοποιημένο και καθαγιασμένο.
Συνεπώς, η βεβαιότητα του θανάτου δεν πρέπει να μας προκαλεί απελπισία και άγχος (και αγωνία για να ζήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο σε αυτή τη ζωή, αγκιστρωμένοι απ’ αυτήν ό,τι κι αν γίνει) αλλά προσδοκία. Ο θάνατος είναι το τέλος ενός αγώνα και αυτό που περιμένουμε δεν είναι κάτι κακό (ούτε κάτι άγνωστο, γιατί ο Χριστός είπε πολλά και οι άγιοί μας τα συμπλήρωσαν με την εμπειρία του Αγίου Πνεύματος), αλλά το βραβείο μας, εφόσον βέβαια «νομίμως αθλήσαμε» (που λέει και ο απόστολος Παύλος, Β΄ προς Τιμόθεον 2, 5).

3. Εφόσον αυτά έχουν έτσι και εφόσον δεν ξέρουμε πότε θα χτυπήσει η σύγχρονη μάστιγα (ή οποιαδήποτε μάστιγα), το κυριότερο που χρειαζόμαστε είναι να είμαστε διαρκώς έτοιμοι για αναχώρηση. Και είμαστε έτοιμοι, όχι όταν «έχουμε πραγματοποιήσει κάθε επιθυμία μας», για «να μη φύγουμε με κενά στην καρδιά μας» (καμία σχέση δεν έχει αυτή η ανοησία με την πραγματικότητα), αλλά όταν έχουμε εξομολογηθεί, όταν συμμετέχουμε με ειλικρίνεια και ταπεινότητα στην εκκλησιαστική ζωή (εκκλησιαζόμαστε, μεταλαβαίνουμε, νηστεύουμε κατά τις δυνατότητές μας, προσευχόμαστε κ.τ.λ.) και αγωνιζόμαστε για την τήρηση των εντολών του Χριστού, που μιλούν για αγάπη προς το Θεό και τους ανθρώπους και συγχώρηση ακόμη και των εχθρών μας, ακόμη και εκείνων που δεν μετανοούν για τις πράξεις τους και που, με κοινά ανθρώπινα κριτήρια, «δεν αξίζουν» συγχώρηση και αγάπη. Για το Χριστό (άρα και για μας, αν είμαστε χριστιανοί) όλοι αξίζουν, ακόμη κι εκείνοι που δεν το θέλουν.

4. Ας εγκαταλείψουμε τις αμαρτωλές πράξεις και τις κακές συνήθειες, που μας απομακρύνουν απ’ το Θεό. Κλέβεις; Πουλάς προϊόντα βλαβερά για την υγεία ή την ψυχή των πελατών σου; Παίρνεις ανέντιμα (έστω και «νόμιμα»), με οποιονδήποτε τρόπο, ό,τι ανήκει στον άλλο; Λες ψέματα; Απατάς τη γυναίκα σου; Πορνεύεις; Κατηγορείς με κακία το συνάνθρωπό σου; Μισείς, έστω και «δίκαια», το συνάνθρωπό σου; Βλαστημάς; Συμπεριφέρεσαι άσχημα στην οικογένειά σου, στους υπαλλήλους σου, στους ανθρώπους που πρέπει να εξυπηρετήσεις; Σπέρνεις διχόνοια στην οικογένεια του παιδιού σου, έστω κι αν νομίζεις ότι είσαι «δικαιολογημένος»; Τόσα πράγματα υπάρχουν στη ζωή μας, που μας απομακρύνουν απ’ το Θεό και πρέπει να τα επισημάνουμε με ειλικρίνεια και αυτογνωσία, να τα εμπιστευτούμε στον εξομολόγο μας (ναι, καλά διάβασες) και να τα αλλάξουμε. 
Και φυσικά, για να τα αλλάξουμε, χρειάζεται αγώνας. Και αυτόν τον αγώνα ο χριστιανός, που είναι αγωνιστής και πνευματικός πολεμιστής, τον δίνει με τη βοήθεια του Θεού, της Παναγίας, των αγίων και της Εκκλησίας! Και η βοήθεια της Εκκλησίας έρχεται με πολλούς τρόπους, αλλά κατ’ εξοχήν με το μυστήριο της εξομολόγησης, στο οποίο ένας σοφός άνθρωπος, τοποθετημένος θεσμικά από την Εκκλησία στη θέση αυτή, θα μας καθοδηγήσει στο δρόμο της αληθινής ζωής, της αληθινής αθάνατης ζωής. Α, ξεπεράστε επιτέλους τις προκαταλήψεις σας για τους «παπάδες» και πλησιάστε κάποιον για να τον γνωρίσετε καλύτερα (με αγάπη, όχι αγκυλωμένοι σε ρατσιστικά ιδεολογήματα) και να ωφεληθείτε από τη γνωριμία αυτή.

5. Ας ανοίξουμε το Ευαγγέλιο, όπου θα διαβάσουμε τι είπε αληθινά το Χριστός, ώστε να μη νομίζουμε πως οι διδαχές του χριστιανισμού είναι «λόγια των παπάδων». Ας ανοίξουμε τους βίους των αγίων, και μάλιστα των σημερινών αγίων, για να δούμε κάποιους ανθρώπους που πραγματικά εφάρμοσαν τις διδασκαλίες του Χριστού – κάποιοι από τους οποίους ήταν και καρκινοπαθείς (όπως οι άγιοι Πορφύριος και Παΐσιος), κι όμως η χάρη του Χριστού μέσα τους ήταν πηγή τέτοιας χαράς, που δόξαζαν το Θεό ακόμη και για την αρρώστια τους. Νομίζω ταπεινά ότι με όλα αυτά θα αλλάξει η ζωή μας προς το καλύτερο. Έτσι θα εκπληρωθεί ο λόγος του αγίου Παϊσίου, ότι σήμερα, που δεν έχουμε διωγμούς κατά των χριστιανών, ο καρκίνος δημιουργεί μάρτυρες και γεμίζει τον παράδεισο.
Ναι, ο παράδεισος μας περιμένει. Όχι το μνήμα.
Ας αρχίσουμε λοιπόν σήμερα. Ας κάνουμε το σταυρό μας, όπως οι πρόγονοί μας πριν τη μάχη, και ας αρχίσουμε σήμερα. Το αύριο δεν μας ανήκει.
Ας αρχίσουμε όμως σήμερα, ώστε να μας ανήκει η αιωνιότητα. 

Επιδόρπιο

Δέσποινα, μια καρκινοπαθής χριστιανή σύζυγος & μητέρα
 
Το Βραβείο της Θείας μου
"Χριστέ, κάνε με καλά" (π. Ανδρέας Κονάνος)
Μια λυτρωτική εμπειρία από την ασθένεια του καρκίνου

Η Έλενα - μοναχή Φιλαρέτη, η αχθοφόρος του πόνου 


Δυο φωτεινές ψυχές σε πονεμένα σώματα
Βιβλίο "Γίνονται θαύματα σήμερα;" (παρουσίαση εδώ)

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Apostle Jude Thaddeus, the Brother of the Lord, & st Paisius the Great of Egypt (June 19)

Γυναίκες Εκπαιδευτικοί της Κύπρου στηρίζουν γυναίκες της Γουινέας



Πρακτορείο Ειδήσεων "Ρομφαία"

 Με πρωτοβουλία των εκπαιδευτικών κας Σωτηρούλλας Μενοίκου, καθηγήτριας γαλλικών και κας Λίας Βίκερς καθηγήτριας αγγλικών, από την Λεμεσό, και με στήριξη συναδέλφων τους, στην μνήμη της αείμνηστης συναδέλφου τους εκπαιδευτικού Σωτηρούλας Μούζουρου, δίπλα από το δημοτικό σχολείο που η Ιερά Μητρόπολις Γουινέας λειτουργεί στην πόλη Κίντια, ανεγέρθη ειδική αίθουσα για τις μητέρες των μαθητών του σχολείου και των γυναικών της περιοχής.
Με την στήριξη του συζύγου της αείμνηστης εκπαιδευτικού η αίθουσα εξοπλίστηκε με μηχανές ραπτικής και έτσι οι γυναίκες μαθαίνουν ραπτική και ετοιμάζουν ρουχισμό για τις ίδιες και τις οικογένειές τους.
Σήμερα έφτασαν στο σημείο να διοχετεύουν τα δημιουργήματά τους στο εμπόριο έτσι ώστε να καλύπτουν όλα τα έξοδα λειτουργίας της Σχολής Ραπτικής και να έχουν και ένα μικρό εισόδημα.
Οι γυναίκες της Γουινέας χρειάζονται στήριξη όπως και τα μικρά παιδιά, γιατί αυτές στηρίζουν τα βάρη της οικογένειας.
Το 21% του γυναικείου πληθυσμού της χώρας εξαναγκάζεται σε γάμο πριν τα 15 και το 52% πριν τα 18.
Το 92% του γυναικείου πληθυσμού έχει υποστεί κακοποίηση από τον σύζυγο ή τον σύντροφο του και το 49% έχει καταγγήλει δημοσίως την κακοποίησή του τουλάχιστον μία φορά στην ζωή του.
Κάθε 1,000 παιδιά που γεννιούνται από ανήλικες μητέρες τα 123 πεθαίνουν πριν τα 5α τους γενέθλια, ενά κάθε 100,000 γέννες πεθαίνουν 724 γυναίκες λόγω της ανύπαρκτης πρόσβασης σε νοσηλευτικά ιδρύματα.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία μέσα από τις ιεραποστολικές και ανθρωπιστικές δραστηριότητές της προσπαθεί να σταθεί όσο περισσότερο μπορεί στις γυναίκες και στα παιδιά και ιδιαίτερα μέσα από την εκπαίδευση.
Το πρώτο Δημοτικό Σχολείο με τις ευλογίες του Μακαριωτάτου Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄, ξεκίνησε την λειτουργία του πιλοτικά την φετεινή σχολική χρονιά και η πρώτη πτέρυγα που συμπεριλαμβάνει οκτώ τάξεις διδασκαλίας αποπερατώθηκε και με την αρωγή της Φιλοπτώχου Αδελφότητας Ανδρών Θεσσαλονίκης και την προσωπική ευαισθησία του Προέδρου της Αιγυπτιώτου Καθηγητού κ. Λεωνίδα Παπαδόπουλου.
Ο Καθηγητής Λεωνίδας Παπαδόπουλος υπήρξε καθηγητής του Σεβ. Μητροπολίτου Γουινέας Γεωργίου στην Νομική Σχολή του Α.Π.Θ. στο μάθημα του Δημόσιου Διεθνούς Δικαίου, στο μάθημα του Δικαίου Διεθνών Θεσμών και στο μάθημα της Εξωτερικής Πολιτικής και Συγχρόνων Διεθνών Θεμάτων.


Και:

Πρωτοπόροι Έλληνες Ιεραπόστολοι στην Αφρική  
Ο Χριστός στην Αφρική (ενότητα) 
Orthodox Guinea 
African Women  

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Ο ποδοσφαιρικός αγώνας που άρχισε με το ''Πάτερ Ημών"...


ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

 


9.000 άνθρωποι είπαν το ''Πάτερ Ημών'',μαζί με τον π.Νικολάε Τανάσε (Εδώ) πριν από την έναρξη του ποδοσφαιρικού αγώνα που έλαβαν μέρος τα ''ιερά τέρατα'' του ρουμανικού ποδοσφαίρου για να υποστηρίξουν τον Mihai Nesu και το φιλανθρωπικό του ίδρυμα.


 

Ο Μιχάι Νέσου (wikipedia) τραυματίστηκε σοβαρά στις 10 Μαίου 2011 σε μία προπόνηση της ολλανδικής Ουτρέχτης. Συγκρούστηκε με τον συμπαίχτη του Alje Schut και υπέστη κάταγμα σπονδύλου στην αυχενική μοίρα. Ο Νέσου έμεινε παράλυτος από τον λαιμό και κάτω.

Περισσότερα στο άρθρο μας με τίτλο Η συγκλονιστική ιστορία του ποδοσφαιριστή που έμεινε παράλυτος και βαπτίστηκε Ορθόδοξος
 
*************** 

Στην εκδήλωση που είχε τίτλο ''Ενωμένοι για τον Μιχάι''συμμετείχαν ο Γκεόργκε Χάτζι, ο Γκεόργκε Ποπέσκου, ο Μπογκντάν Στέλεα, ο Αντριάν Ιλίε και άλλοι παίχτες της ''χρυσής γενιάς'' του ρουμανικού ποδοσφαίρου.


 

Προσκεκλημένα ήταν τα παιδιά που λαμβάνουν βοήθεια από το Ίδρυμα ''Μιχάι Νέσου''.

 


''Το ποδόσφαιρο δείχνει και σήμερα το ανθρώπινο πρόσωπό του'' δήλωσε ο Γκόργκε Ποπέσκου.

Από την μεριά του ο Μιχάι Νέσου ευχαρίστησε τους πρώην συναδέλφους του για την στήριξή τους:
«Είναι πολύ συγκινητικό! Δεν πίστευα ότι θα έβλεπα τους πρώην συναδέλφους μου όλους μαζί. Ευχαριστώ που ξέκλεψαν λίγο χρόνο από τις διακοπές τους για να είναι εδώ σήμερα. Δεν βρίκσω λόγια, είμαι πολύ συγκινημένος»

Έγιναν τρία τριαντάλεπτα παιχνίδια μεταξύ παιχτών της ''Χρυσής γενιάς'', πρώην παιχτών της Στεάουα και της ομάδας των ''φίλων του Μιχάι Νέσου''.
Μετά τον αγώνα έλαβε χώρα ένα γκαλά, όπου παρετέθει δείπνο και έγινε δημοπρασία, στην οποία συγκενρώθηκε ένα μεγάλο ποσό για το ''ίδρυμα Μιχάι Νέσου'' και την θεραπευτική αγωγή του.

 


Γκαλά ''Ενωμένοι για τον Μιχάι'' 

Οι οργανωτές του δεύτερου γκαλά ''Ενωμένοι για τον Μιχάι'',έγινε με την πρωτοβουλια του πρώην διεθνή ποδοσφαιριστή George Ogoraru και της συζύγου του Andreea.Το Ίδρυμα στηρίζει παιδιά με αναπηρίες και χρόνιες παθήσεις αλλά στηρίζει και τις πολυέξοδες θεραπείες του Μιχάι Νέσου.
Σύμφωνα με τους οργανωτές η πίστη του Μιχάι και η στάση ζωής του,είναι οι αξίες που προσφέρει ως αντάλλαγμα σε αυτούς που τον στηρίζουν με διάφορες δωρεές.
«Το βασικό φάρμακο για τον Μιχάι είναι η προσευχή, δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων Basilica η Andreea Ogoraru. Έχει εναποθέσει όλες του τις ελπίδες στον Θεό για ένα θαύμα».
Μάθαμε ακόμη από τους δύο οργανωτές του Γκαλά ότι ο Άγιος που βοήθησε πιο πολύ τον Μιχάι ήταν ο Άγιος Σεραφείμ της Βύριτσα, στον οποίο ο Μιχάι έχει αφιερώσει μία ιστοσελίδα (εδώ).


Το Ίδρυμα ''Μιχάι Νέσου'' ΕΔΩ 


Το Ίδρυμα ''Μιχάι Νέσου'' ιδρύθηκε το 2011 και απευθύνεται σε παιδιά με αναπηρίες και χρόνιες παθήσεις.
Κοντά σε άλλες δραστηριότητες, το 2015 λειτούργησε το Κέντρο αποκατάστασης για παιδιά με αναπηρίες ''Ο Άγιος Νεκτάριος'' στην Οράντεα. Ο Μιχάι έχει σκοπό να φτιαχτεί ένα ακόμη μεγαλύτερο κέντρο αποκατάστασης.

ΠΗΓΗ/Απόδοση στα ελληνικά-επιμέλεια π.Γεώργιος Κονισπολιάτης/proskynitis.blogspot


Και:
Σέρβος ποδοσφαιριστής, ομολογητής σε τουρκικό γήπεδο!
Η ορθόδοξη ποδοσφαιρική ομάδα του Κονγκό
Τανζανία: Με την ορθόδοξη ποδοσφαιρική ομάδα Άρσεναλ Σοκόινε από την φυλή των Μασάι!!!

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Μια άγνωστη νεομάρτυρας του Πόντου!...


«Εγώ δεν αλλάζω τον Χριστό για το κεφάλι μου!»


ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Η γιαγιά η Ευγενία είχε δύο αδελφές, την Παρασκευή και την Σουμέλα.
Η Παρασκευή ήτο ωραία και την ξεχώρισε ένας Τούρκος αξιωματικός μαζί με τα παιδιά της, επτά τον αριθμό.
Την παρακάλεσε να αλλάξει θρησκεία, να ασπασθεί το Ισλάμ, και θα την έκανε γυναίκα του χαρίζοντας την ζωή των παιδιών της και την δική της.
Και η Παρασκευή του απαντούσε σταθερά και αταλάντευτα: «Εγώ δεν αλλάζω τον Χριστό για το κεφάλι μου».

Τέσσερις ώρες την περίμενε μήπως και αλλάξει γνώμη και, αφού δεν την έπεισε, έσφαξε τα παιδιά της στην ποδιά της και τελευταία έσφαξε και αυτή!...
Η γιαγιά μας, απ᾽ ό,τι θυμάμαι, κάθε μέρα τις πρωινές ώρες μοιρολογούσε αυτούς πού άφησε πίσω στην πατρίδα τους, αλλά κυρίως την Παρασκευή εθρηνούσε.

Μοναχή Θηρεσία Παπαδοπούλου, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΑΣ - Ό,τι άκουσα από τη γιαγιά μας την Πόντια Ευγενία (μητέρα του πατέρα μου). Από το περιοδικό "Η Δράση μας". Ολόκληρο το συγκλονιστικό άρθρο εδώ!

"Ν": Ίσως καταλάβουμε καλύτερα τα παραπάνω, αν τα συνδυάσουμε με τα εξής (από εδώ):


Μιλώντας κάποτε στο αρχονταρίκι [αίθουσα φιλοξενίας] αγιορείτικης Μονής, ο Μητροπολίτης Μαυροβουνίου Αμφιλόχιος Ράντοβιτς αναφέρθηκε στην αγιασμένη μορφή του πατέρα του. Θυμήθηκε ότι στα χρόνια της αθεϊστικής Γιουγκοσλαβίας, τότε που κανείς δεν τολμούσε να πάει στην Εκκλησία, ο πατέρας του τούς έπαιρνε και τους πήγαινε τακτικά για να κοινωνουν. Στο χωριό, του είχαν προτείνει να γίνει δάσκαλος, επειδή είχε τελειώσει Λύκειο. Κι εκείνος απάντησε: «Δεν θέλω να αναλάβω, γιατί θα αναγκαστω να διδάσκω αθεΐα».
«Ένα βραδάκι», διηγείται ο επίσκοπος Αμφιλόχιος, «μετά τις αγροτικές δουλειές, είχαμε μαζευτεί όλα τα αδέλφια μου, επτά παλληκάρια, και συζητούσαμε περί ομολογίας της πίστεως. Ο μακαρίτης ο μεγαλύτερος αδελφός μου ελεγε ότι δεν πρέπει να εξωτερικεύουμε την πίστη μας. Εγώ, τεταρτοετής της Θεολογικής Σχολής τότε, έλεγα το αντίθετο.

Ο πατέρας άκουγε τη συζήτηση και σε μία στιγμή λέει:

Ακούστε, παιδιά μου. Έχω εσάς, επτά γιους, και είμαι έτοιμος να χύσω και την τελευταία σταγόνα του αίματός μου για σας. Όμως να θυμάστε αυτό που σας λέω: Αν ερχόταν κάποιος να μου πει: «Διάλεξε. Ή θα αρνηθείς το Χριστό, ή θα σου σκοτώσουμε τους επτά γιους», εγώ θα έλεγα (και τον πιάσανε τα κλάματα τον καημένο): «Ο Θεός τα έδωσε. Ο Θεός τα πήρε (*). Δεν είναι δικά μου. Του Θεού είναι. Το Χριστό δεν Τον αρνούμαι».
(*) Η απάντηση του δικαίου Ιώβ όταν τον πληροφόρησαν ότι σκοτώθηκαν τα παιδιά του.

«Έκλαιγε σαν μικρό παιδί. Μου έχει μείνει άκόμα», έλεγε ο επίσκοπος Αμφιλόχιος.

Ο αγιασμένος Σέρβος πατέρας δεν είπε κάτι καινούργιο. Με την ομολογία του (έστω κι αν δεν βρέθηκε στη δύσκολη θέση να την εφαρμόσει) προστέθηκε στη μεγάλη χορεία των αγίων γονέων, που ενθάρρυναν και ήταν παρόντες στο μαρτυρικό θάνατο των παιδιών τους και οι περισσότεροι τους ακολούθησαν στο μαρτύριο: Αγία Σολομονή (μάνα των αγίων Επτά Μακκαβαίων), η μητέρα του αγίου Μελίτωνα (ενός από τους Σαράντα Μάρτυρες), Αγία Ανθία (μάνα του αγίου Ελευθερίου), Αγία Σοφία με τις τρεις θυγατέρες της και πολλοί άλλοι.
Τα συγκλονιστικά λόγια του πατέρα που αναφέραμε, ουσιαστικά θέλουν να δηλώσουν το εξής απλό: 

«Αν αρνηθώ το Χριστό, τότε παύω να είμαι Πατέρας σας (το Π με κεφαλαίο). Και αντί για την ανάμνηση της ζωογόνου πατρικής αγκαλιάς, σας αφήνω μία θανατηφόρα κληρονομιά. Σας τραβάω, με το παράδειγμά μου, σε ένα δρόμο αιώνιου θανάτου και καταστροφής. Κι εγώ δεν σας γέννησα για να καταστραφείτε και να χαθείτε για πάντα. Σας γέννησα για να σωθείτε και για να ζείτε για πάντα Ζωή Αληθινή. Γι’ αυτό καλύτερα να σας καμαρώνω - Αιώνια Ζωντανούς - Μάρτυρες της Αλήθειας, παρά εσείς να επιβιώσετε με το στίγμα: “Τα παιδιά του αρνησίχριστου” και εγώ να είμαι αναπολόγητος στο φοβερό βήμα του Χριστού»!
Με τις ευχές και τις πρεσβείες όλων των αγίων γονέων της Εκκλησίας μας, ας ανοίγουμε σωστά τις αγκαλιές μας για τα παιδιά μας, δίνοντάς τους αγάπη, που τα τρέφει και τα σώζει. Και αυτό θα γίνεται πραγματικότητα, μόνο όταν εμείς αγωνιζόμαστε σταθερά να ζούμε μέσα στην Αγκαλιά του Θεού, στην Εκκλησία Του.

Περιοδικό Λυχνία Νικοπόλεως - Τεύχος Απριλίου - π. Β. Λ.


"Ν": Το ταπεινό μας ιστολόγιο προτείνει την αγιοκατάταξη της νεομάρτυρος Παρασκευής, με ημέρα μνήμης τις 19 Μαΐου, επέτειο της γενοκτονίας των Ποντίων αδελφών μας. Αν και τα παιδιά της είναι άγιοι, δεν το γνωρίζω. Ασφαλώς βέβαια θα μνημονεύονται μαζί με τη σπουδαία μητέρα τους.
Μαζί προτείνουμε ταπεινά και την αγιοκατάταξη αυτού εδώ του άγνωστου Κύπριου νεομάρτυρα του 1974, με ημέρα μνήμης τις 21 Ιουλίου - μία μέρα μετά τις 20 Ιουλίου, επέτειο της Τουρκικής Εισβολής στη Μεγαλόνησο - για να μη συμπέσει με την εορτή του προφήτη Ηλία.
Ας έχουμε τις πρεσβείες όλων των μαρτύρων και πάντων των αγίων, κι εμείς και όλος ο κόσμος, πιστοί & "άπιστοι". Αμήν.

Παρακαλώ και:

Προσευχή απογόνου Ποντίων προσφύγων για τα θύματα της γενοκτονίας και για τον θύτη. 
Οι μεγάλες αγίες μάρτυρες της Τουρκοκρατίας Ακυλίνα, Χρυσή, Αργυρή και Κυράννα.
Άγιος Νικήτας ο Νέος Ιερομάρτυρας & οι 1.241 Νεομάρτυρες του Χαλασμού της Νάουσας
Η Αγιότητα των Παιδομαρτύρων της Νάουσας (εικ.)
Μερικοί νεομάρτυρες (επίκαιροι όσο ποτέ;), μεταξύ των οποίων και έφηβοι!...
Ο νεομάρτυρας δημοσιογράφος Θωμάς Πασχίδης (1836-1890) & οι συν αυτώ

Πρόταση αγιοκατάταξης ορθοδόξων μορφών
Για την Τουρκία & τους Τούρκους
Μνήμη των αγίων Μαρτύρων του Αυγούστου 2013 στη Συρία
Μουσουλμάνοι που αγίασαν ως Χριστιανοί
Νεομάρτυρες
Σύγχρονοι μάρτυρες

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

"Πενήντα αποχρώσεις του γκρι" στη ζωή του Αιγύπτιου ασκητή αγίου Δουλά (15 Ιουνίου)


Άραγε τι σχέση έχει αυτό το βιβλίο, που κινείται - όπως φαίνεται - στα όρια της πορνογραφίας, με τη ζωή ενός αγίου που έζησε πριν από περισσότερα από χίλια χρόνια (ίσως περίπου χίλια διακόσια ή χίλια πεντακόσια χρόνια πριν από εμάς) και κατά τα ανθρώπινα μέτρα έφτασε στην τελειότητα;
Κι όμως, έχει σχέση. Στο βιβλίο (όπως ακούω, γιατί δεν το έχω διαβάσει, ούτε και θέλω) μια νέα γυναίκα υπομένει με τη θέλησή της βασανιστήρια και ταπεινώσεις, για να νιώσουν η ίδια και ο εραστής της την έξαψη της σαδομαζοχιστικής ηδονής... Ο άγιος υπέμεινε βασανιστήρια και ταπεινώσεις δεκαετιών επειδή ήταν ανεξίκακος και γεμάτος αγάπη και πίστη, και τελικά συγχώρησε τους βασανιστές του και τους βοήθησε να σωθούν (στην αιωνιότητα)!...
"Πενήντα αποχρώσεις του γκρι" μπορούμε να πούμε, μεταφορικά, στη ζωή του αγίου Δουλά (που μόνο δούλος δεν ήταν) ότι είναι οι αποχρώσεις της κακίας και της εμπάθειας των ανθρώπων... Αποχρώσεις, που φώτισε η δική του ανυποχώρητη καλοσύνη, ταπεινότητα και αγάπη.
Ας λάβουμε υπόψιν λοιπόν κι αυτό το δρόμο, σ' έναν κόσμο και μια εποχή εξίσου σκοτεινή και διεφθαρμένη με το Μεσαίωνα... Αν θέλουμε να το λάβουμε υπόψιν φυσικά.
Η ζωή του (απόδοση στα ελληνικά από εδώ):

 Ο άγιος Δουλάς ο Παθοφόρος (δηλ. άγιος που υπέμεινε μαρτύρια για τις χριστιανικές αρχές του, αλλά όχι επειδή του ζήτησαν να αρνηθεί την πίστη του) ήταν μοναχός σε ένα από τα αιγυπτιακά μοναστήρια (που ήταν η αρχική πηγή του χριστιανικού - ορθόδοξου, εννοείται - μοναχισμού).
Διακρίθηκε για την πίστη του, την ταπεινοφροσύνη και την υπακοή του. Για είκοσι χρόνια υπέμεινε τα ψεύδη, την κακοποίηση και την περιφρόνηση εκ μέρους πολλών αδελφών μοναχών. Αρχικά ήταν δύσκολο γι' αυτόν να αντέξει και να υποταχθεί ταπεινά με θλίψη, αλλά τελικά έφτασε σε ένα τέτοια απάθεια, που συγχώρησε εκείνους που τον κατάτρεχαν και προσευχόταν γι' αυτούς με όλη του την καρδιά.
Στο τέλος της ζωής του ο άγιος υπέστη ένα μεγάλο πειρασμό. Ένας μοναχός έκλεψε μερικά εκκλησιαστικά σκεύη και τα έκρυψε. Όταν ο Ηγούμενος και οι πρεσβύτεροι του μοναστηριού άρχισαν να ερευνούν την κλοπή, κατηγόρησαν τον άγιο Δουλά για αυτή την αμαρτία, γιατί εκείνη την ημέρα δεν είχε εμφανιστεί στην εκκλησία. Ο άγιος έφτασε πάντα στην εκκλησία νωρίς, αλλά ήταν άρρωστος εκείνη την ημέρα και δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στη θεία λειτουργία.

Οδήγησαν τον άγιο στους πρεσβύτερους, στους οποίους διαμαρτυρήθηκε για την αθωότητά του, αλλά οι εχθροί του τον συκοφαντούσαν λέγοντας ότι ήταν μάρτυρες της αμαρτίας του. Όταν είδε ότι δεν πίστευαν τα λόγια του, ο άγιος δεν επέμεινε, αλλά είπε: «Συγχωρέστε με, άγιοι Πατέρες, είμαι αμαρτωλός». 
Ο Ηγούμενος διέταξε να αφαιρεθεί από τον άγιο το μοναστικό του ένδυμα και να ντυθεί με ενδύματα κοσμικού (μη μοναχού). Επείνος προσευχήθηκε λέγοντας: "Ω Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, εξαιτίας του Αγίου Σου Ονόματος ντύθηκα σε μοναχικό ένδυμα, αλλά τώρα, μέσα από τις αμαρτίες μου, είμαι απογυμνωμένος από αυτό".

Τελικά, τον παρέδωσαν στις πολιτικές αρχές, όπου δικάστηκε και καταδικάστηκε σε εξορία. Πριν από την εκτέλεση της ποινής, ο κυβερνήτης είπε: "Πες μας πού είναι τα κλοπιμαία και θα είσαι ελεύθερος".

Ο άγιος απάντησε: "Κυβερνήτα, θέλεις να ομολογήσω κάτι που δεν έκανα; Δεν θέλω να πω ψέματα για τον εαυτό μου, αφού κάθε ψέμα προέρχεται από το διάβολο".
Τέλος, ο δράστης της κλοπής ένιωσε ταραχή και, μη μπορώντας να ησυχάσει, πήγε στον Ηγούμενο για να ομολογήσει ότι είχε διαπράξει το έγκλημα.

Μετά από είκοσι χρόνια εξορίας και ταπείνωσης, επετράπη στον άγιο Δουλά να επιστρέψει στο μοναστήρι. Οι μοναχοί άρχισαν να ζητούν συγχώρεση του αγίου. Όχι μόνο δεν τους κράτησε κακία, αλλά ήταν ακόμη ευγνώμων που του έδωσαν την ευκαιρία να εξαλείψει τις αμαρτίες του με το να υπομείνει τις κατηγορίες χωρίς διαμαρτυρία. Ο άγιος ζήτησε από τον Κύριο να συγχωρήσει τους κατηγόρους του.

Μετά από τρεις ημέρες βρήκαν ότι ο άγιος είχε αναχωρήσει για τον Κύριο ενώ προσευχόταν γονατιστός. Το σώμα του ήταν κλειδωμένο στον καθεδρικό ναό και η ταφή καθυστέρησε μέχρι την άφιξη του Ηγουμένου και των αδελφών ενός κοντινού μοναστηριού. Όταν όλοι είχαν συγκεντρωθεί και πήγαιναν στην εκκλησία, το σώμα του αθώου παθοφόρου δεν ήταν στον καθεδρικό ναό. Μόνο τα ρούχα και τα σανδάλια του παρέμειναν.
Έτσι, εκείνοι που κατηγόρησαν τον άγιο Δουλά για την αμαρτία, δεν αξιώθηκαν από το Θεό να θάψουν το ιερό σώμα του.

Ας θυμηθούμε και τα εξής:

Άγιος Μωυσής ο Ούγγρος, ο ελεύθερος σκλάβος, που αρνήθηκε να γίνει σεξουαλικός σκλάβος...  
Τρελός για τον κόσμο, άγιος για το Θεό: άγιος Σάββας ο Βατοπαιδινός (15 Ιουνίου)
Είσαι επικηρυγμένος ή "εξασφαλισμένος"; 
Προσευχές από τους «τελειωμένους»...
Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;
H παρεξηγημένη αγιότητα
Η αμαρτία (χωρίς ηθικισμούς)
ΖΗΣΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!  
Υπέρ των αμαρτωλών

Κάνε φίλες - γνωριμίες με (διαφορετικές) έφηβες!...
Ορθοδοξία. Thinking outside the box.
Όταν ο άγιος Δημήτριος διαφώνησε με το Χριστό!
Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός
Ο κόσμος γίνεται διαφορετικός όταν...
Σαμουράι ορθόδοξοι ιεραπόστολοι & ομολογητές στην Ιαπωνία!!...
Ο έρωτας είναι η λύση

Άγιοι στις 15 Ιουνίου (& εδώ)

Άγιος Αυγουστίνος, Σέρβοι άγιοι & άλλοι άγιοι στις 15 Ιουνίου

World Bank working paper: Orthodox Christianity opened path to communism


Eastern Orthodox Christianity has done more to shape the destiny of certain Eastern European Countries than communism, says a World Bank working paper co-authored by Simeon Djankov and Elena Nikolova of University College London. Specifically, it paved the path to communism and has supported authoritarianism and risk aversion.

Georgeta Gheorghe 30/04/2018 

“Theological differences among different Christian denominations may have set countries on different development paths long before the arrival of communism,” Djankov, who is the former Bulgarian finance minister and Nikolova write. The working paper was published by World Bank’s Group Development Economics Office of the Chief Economist.
According to the paper, Eastern Orthodox believers are less happy compared with Catholics and Protestants. For the study, its authors surveyed data covering more than 100 countries around the world. Moreover, compared to to Catholics, Protestants, and non-believers, those of Eastern Orthodox religion have less social capital and prefer old ideas and safe jobs. Plus, In Eastern Orthodoxy is associated with left-leaning political preferences and a stronger support for government involvement in the economy, the study finds.

According to the study’s authors, these differences can still be seen in the former communist Eastern Orthodox Countries, despite the fact that there the communist rule sought to eradicate church-going. That is because, the paper argues, the communists have maintained many aspects of Orthodox theology which were useful for the advancement of the communist doctrine.
In Romania, the study argues, “while the Romanian Communist party regarded the Orthodox Church as a capitalist remnant, it also believed that a church respected by the bulk of the population could be useful in furthering the party’s socio- economic and political goals (Stan and Turcescu 2000). As a result, the Romanian church was enlisted as a promoter of communist policies in exchange for the government’s toleration of a certain level of ecclesiastical activities (Flora and Szilagyi 2005, p. 115).”

See also

The Kingdom of Heaven, where racial discrimination has no place   
"THE WAY" - An Introduction to the Orthodox Faith

St. Justin Popovic: Whither does humanistic culture lead?

 

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

St. Justin Popovic: Whither does humanistic culture lead?


 "All the stars and planets are not worth a single soul"

Diakonima
 
Note of "Diakonima": Today, June 14, we commemorate the memory of Saint Justin Popovic, that has been recently declared  a Saint from the Orthodox Church of Serbia. On our site, there are a lot of articles concerning his life, personality and teachings. The life of our Father Justin, here.

Ελληνικά για τον άγιο εδώ.

What is the objective of Orthodox culture? It is to introduce and to realize, to the greatest extent possible, the Divine in man and in the world around him; to incarnate God in man and in the world, wherefore Orthodox culture is an incessant service to Christ our God, an incessant divine service. Man serves God by means of all creation; all around himself he systematically and regularly introduces that which is of God into his every effort, into his creativity. He awakens everything divine in nature around him, in order that all of nature, under man’s guidance, might serve God, and thus does all creation participate in a general and mutual divine service, for nature serves that man who serves God. Theanthropic culture transfigures man from within, and thereby likewise influences his external condition, – it transfigures the soul, and by way of the soul, it transfigures the body. For this culture, the body is the temple of the soul, which lives, moves and has its being through the soul. Take away the soul from the body-and what will remain, if not a stinking corpse? The God-man first of all transfigures the soul-and, subsequently, the body as well. The transfigured soul transfigures the body; it transfigures matter.

The goal of Theanthropic culture is to transfigure not only man and humanity, but also all of nature through them. But how is this goal to be attained? Only by Theanthropic means: through the evangelic virtues of faith and love, hope and prayer, fasting and humility, meekness and compassion, love of God and neighbour. It is by means of these virtues that Theanthropic Orthodox culture is fashioned. Pursuing these virtues, man transfigures his deformed soul, making it beautiful; it is transformed from something dark into something light, something sinful into something holy, something with a dark countenance into something Godlike. And he transfigures his body into a temple that can accommodate his Godlike soul.
It is through the podvig [= (spiritual) ordeal] of procuring the evangelic virtues that man acquires power and authority over himself and over nature around him. Banishing sin both from himself and from the world that surrounds him, man likewise banishes its savage, destructive, ruinous force; he fully transfigures himself and the world, and subdues nature, both within and without and about himself. The finest examples of this are the saints: having sanctified, having transfigured, themselves through the podvig of attaining to the evangelic virtues, they likewise sanctify and transform nature around about them. There are many saints who were served by wild beasts and who, simply by the mere fact of their appearance, could subdue and tame lions, bears and wolves. They treated nature prayerfully, mildly, meekly, compassionately, and gently; being neither harsh, nor stern, nor hostile, nor ferocious.

It is not an external, violent, mechanical imposition thereof, but an inner, good-willed, personal assimilation of the Lord Jesus Christ through the podvig of the Christian virtues that establishes the Tsardom of God on earth, that establishes Orthodox culture-for the Tsardom of God does not come externally or visibly, but internally, spiritually, imperceptibly. The Saviour says: _»The Tsardom of God shall not come perceptibly; And they shall not say: ‘lo, it is here,’ or: ‘lo, it is there.’ For behold, the Tsardom of God is within you.»_ (Luke 17, 20-21) – it is within the God-created and Godlike soul, sanctified by the Holy Spirit, – for _»The Tsardom of God is not food nor drink, but righteousness and peace and joy in the Holy Spirit.»_ (Rom. 14, 17) 

Yes, in the Holy Spirit, and not in the spirit of man. It can be in the spirit of man to the extent that man infills himself with the Holy Spirit by means of the evangelic virtues. Wherefore the very first and very greatest commandment of Orthodox culture is: _»Seek ye first the Tsardom of God and of His righteousness, and all this shall be added unto you.»_ (Matt. 6, 33), that is, everything will be added unto you which is needful for supporting the life of the body: food, clothing, shelter. (Matt. 6, 25-32) 
All these things are but the appurtenances of the Tsardom of God, yet Western culture seeks these appurtenances first of all. Therein is its paganism to be found; for, in the words of the Saviour, it is the pagans who seek these appurtenances first of all. Therein is its tragedy, for it has starved the soul in its concern for material things, whereas the sinless Lord has stated once and for all: _»Do not be concerned for your life, for what ye shall eat or drink, nor for your body, what ye shall wear… Because it is the pagans who seek all these things, and because your Heavenly Father knoweth that ye have need of all this. Seek ye first the Tsardom of God and His righteousness, and all this shall be added unto you.» (Matt. 6, 25, 32-33; Luke 12, 22-31)
Great is the extent of those necessities which modern man passionately creates in his imagination. In order to satisfy these senseless needs men have turned our wondrous Divine planet into a slaughterhouse. But our philanthropic Lord has long since revealed what is «the one thing needful» for each man and for all of humanity. And what is this? – the God-man Jesus Christ and everything that He brings with Him: divine truth, divine justice, divine love, divine goodness, divine holiness, divine immortality and eternity, and all the other divine perfections. That is «the one thing needful» for man and for humanity, and all the rest of man’s necessities, in comparison with this, are so insignificant, that they are almost unneeded. (Luke 10, 42)
When man seriously, and in accordance with the Gospel, contemplates the mystery of his own life and of the life around him, then he must, of necessity, conclude that the most pressing need is to reject all necessities and to follow decisively after the Lord Jesus Christ, to unite with Him by way of perfecting the evangelic podvigs. Without having done this, man remains spiritually unfruitful, senseless, lifeless; his soul dries up, crumbles away, disintegrates, and he gradually grows insensate, until such time as he finally dies completely, for the Divine lips of Christ did say: «Abide ye in Me, and I in you. As a branch cannot bring forth fruit of itself, unless it be on the vine: so also you, unless ye be in Me. I am the vine and ye are the branches, he who abideth in Me, and I in him, the same bringeth forth much fruit; for without Me ye can do nothing. He who abideth not in Me shall be cast out, like a branch, and shall wither up, but such branches are gathered and cast into the fire, and they are consumed.» (John 15, 4-6)

It is only by means of a spiritually organic unity with the God-man Christ that man can continue on his life into life eternal and his being-into one of eternal existence. A man of Theanthropic culture is never alone: when he thinks-he thinks through Christ, when he acts-he acts through Christ, when he feels-he feels through Christ. In a word: he incessantly lives through Christ-God, for what is man without God? – at first, half a man, and in the end-no man at all. It is only in the God-man that man finds the completeness and perfection of his own being, his Prototype, his perpetuity, his immortality and eternity, his absolute worth. The Lord Jesus Christ, alone among men and all beings, proclaimed the human soul to be the greatest treasure of all worlds, of those both above and below. «Therefore, fear them not: for there is nothing concealed that shall not be revealed, nor secret which shall not be made known.» (Matt. 10, 26)
All the stars and planets are not worth a single soul. If a man wastes away his soul in sins and vices, he will not be able to redeem it, even were he to become master of all the stellar systems. Here man has but one way out-the God-man Christ-Who is the only One Who grants immortality to the human soul. The soul is not freed from death by material things, but enslaved; and it is only the God-man Who frees man from their tyranny. Material things have no power over the man who belongs to Christ; rather, he has power over them. He sets the true value of all things, for he values them in the same way as did Christ. And whereas the human soul, according to the Gospel of Christ, has an incomparably greater worth than all the beings and all the things in the world, Orthodox culture is therefore primarily a culture of the soul.
Man’s greatness is only in God-that is the motto of Theanthropic culture. 
Man without God is 70 kg of bloody clay, a sepulchre prior to the grave. European man has condemned to death both God and the soul, but has he not thereby also condemned himself to that death following which there is no resurrection? Try dispassionately to grasp the essence of European philosophy, of European science, politics, culture, civilization, and you will see that in European man they have killed God and the immortality of the soul. And if one seriously ponders the tragedy of human history, then it is possible to see that Deicide always ends with suicide. Remember Judas: first he killed God, and then he destroyed himself, such is the inevitable law of the history of our planet.

The structure of European culture, erected without Christ, must crumble away, crumble away very quickly-prophesied the insightful and astute Dostoyevskii 100 years ago, and the mournful Gogol’ over 100 years ago. And before our very eyes are the prognostications of the Slavonic prophets coming to pass. For 10 centuries has the European Tower of Babel been a-building, and now a tragic picture meets our gaze: what has been constructed is a huge-nothing! General perplexity and confusion have begun: man cannot understand man, nor soul-soul, nor nation-nation. Man has risen up against man, kingdom against kingdom, nation against nation, and even continent against continent.
European man has reached his destiny-determining and head-spinning heights. He has set the superman at the summit of his Tower of Babel, seeking therewith to crown his structure, but the superman went mad just short of the apex and fell from the tower, which is crumbling away and collapsing, in his wake, and being broken down by wars and revolutions. _Homo europaeicus_ had to become a suicide. His «Wille zur Macht» (lust for Power) became «Wille zur Nacht» (longing for Night). And Night, a burdensome Night, descended upon Europe. The idols of Europe are crashing down, and not far distant is that day when not a stone will remain upon a stone of European culture, that culture which builds cities and destroys souls; which deifies creatures and casts away the Creator…
The Russian thinker Herzen, enamoured of Europe, long lived there; but, in the sunset of his life, 100 years ago, he wrote: «For quite some time did we study the worm-eaten organism of Europe; in all its strata, everywhere, we saw the signs of death… Europe is advancing toward a frightful catastrophe… Political revolutions are collapsing beneath the weight of their inadequacy. They have wrought great deeds, but have not accomplished their task. They have destroyed faith, but have not secured liberty. They have kindled in men’s hearts such desires as were not fated to come to pass… Before all others, I turn deathly pale and am affrighted of the impending night… Farewell, dying world! Farewell, Europe!»

The heavens are empty, there is no God in them; the earth is empty, there is no immortal soul upon it. European culture has turned all its slaves into corpses and has itself become a graveyard. «I want to journey to Europe,» says Dostoyevskii, «and I know that I am going to a graveyard.» (F. M. Dostoyevskii. «Zimniya zametki o lyetnikh vpechatlyeniyakh» [«Winter Notes On Summer Impressions»].)
Prior to the First World War, Europe’s impending perdition was sensed and foretold only by melancholic Slavonic seers. Following it, some Europeans also take notice of and sense this. The boldest and most sincere of them, doubtless, was [Oswald] Spengler, who shook the world with his book «Untergang des Abendlandes» (O. Spengler, vol. 1, [_»Obraz i deystvityel’nost'»] «Image and Actuality,» M.- Pg., 1923) In it, through all the means that European science, philosophy, politics, technology, art, religion, etc., could provide him, he shows that the West is perishing. Ever since the First World War, Europe is emitting her pre-mortem death-rattle. Western or Faustian culture, which according to Spengler had its origins in the X-th century, now is passing away and crumbling down, and is destined to perish completely in the XXII-nd century. (At present it would seem that this process has become accelerated.) In the wake of European culture, Spengler foresees the coming of the culture of Dostoyevskii, the culture of Orthodoxy.
With each new cultural discovery, European man grows ever more mortified and dies. European man’s love affair with himself-that is the grave from which he neither desires to-nor, consequently, can-be resurrected. Its infatuation with its reason-that is the fatal passion which desolates European humanity. The only salvation from this is Christ, says Gogol;. But the world throughout which «are dispersed millions of glittering objects that scatter one’s thoughts in all directions, has not the strength to meet with Christ directly.»

The type of European man has capitulated before the fundamental problem of life; the Orthodox God-man has solved all of them, each and every one. European man has solved the problem of life through nihilism; the God-man, through eternal life. For the Darwinian-Faustian man of Europe, the main object of life is self-preservation; for the man of Christ it is self-sacrifice. The first says: sacrifice others for yourself! while the second says: sacrifice yourself for others! European man has not resolved the pernicious problem of death; the God-man has resolved it through Resurrection.
Doubtless, the principles of European culture and civilization are theomachic. Long was the type of European man in his becoming what he is, until such a time as he replaced the God-man Christ with his philosophy and science, with his politics and technology, with his religion and ethics. Europe made use of Christ «merely as a bridge from uncultured barbarism to cultured barbarism; that is, from a guileless barbarism into a sly barbarism.» (Bp. Nikolai [Velimirovich], «Slovo o vsecheloveke» [«A Sermon On Everyman»], p. 334.)
In my conclusions about European culture there is much that is catastrophic, but let this not astonish you, for we are speaking about the most catastrophic period of human history-the apocalypse of Europe, the body and spirit of which are being rent asunder by horrors. Without a doubt, volcanic contradictions are implanted in Europe, the which, if they are not removed, can be resolved only by the final destruction of European culture.

See also

Prophet Elisha (June 14)
Other Orthodox Saints on June 14

The Kingdom of Heaven, where racial discrimination has no place   
"THE WAY" - An Introduction to the Orthodox Faith