Στα Μαθηματικά και τη Φυσική, ένα φράκταλ είναι μια μορφή που επαναλαμβάνεται σε διαφορετικές κλίμακες.
Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται ξανά και ξανά, είτε το παρατηρούμε από κοντά είτε από μακριά.
Τέτοιες δομές υπάρχουν παντού μέσα στη δημιουργία: στα κλαδιά των δέντρων, στους κρυστάλλους, στα αγγεία του ανθρώπινου σώματος, ακόμη και στους ρυθμούς της μουσικής.
Η ίδια μορφή επανέρχεται αδιάκοπα, άλλοτε όμοια και άλλοτε με παραλλαγές, χωρίς ποτέ να χάνει την αρχική της ταυτότητα.
Ανάμεσα στα γεωμετρικά φράκταλ συναντώνται και σταυρικές μορφές: ένας σταυρός που γεννά μικρότερους σταυρούς στα άκρα του, και εκείνοι ακόμη μικρότερους, σε μια αδιάκοπη επέκταση της ίδιας δομής.
Αν μεταφέρουμε αυτή την αρχή από τον χώρο στον χρόνο, γεννιέται η ιδέα του «Σταυρικού χρονικού φράκταλ».
Η Σταύρωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού είναι ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο ιστορικό γεγονός.
Κι όμως, το εσωτερικό της νόημα μοιάζει να διαχέεται μέσα στην ανθρώπινη ιστορία και εμπειρία, επανεμφανιζόμενο αδιάκοπα μέσα στον χρόνο.
Κάθε φορά που η αγάπη συναντά το μίσος, η αλήθεια τη συκοφαντία, η καθαρότητα τη διαφθορά και η θυσία την αχαριστία, επαναλαμβάνεται το ίδιο πνευματικό μοτίβο της Σταύρωσης.
Ο άνθρωπος συνεχίζει να απορρίπτει τον Χριστό με την αμαρτία, με την υπερηφάνεια, με την αδιαφορία, με την απουσία αγάπης προς τον συνάνθρωπο.
Και μαζί με τον Χριστό σταυρώνεται και η Εκκλησία Του, που είναι το Σώμα Του, καθώς και κάθε πιστός που ενώνεται με τον Εσταυρωμένο Κύριο.
Η Σταύρωση δεν επαναλαμβάνεται ιστορικά.
Ο Χριστός «άπαξ» θυσιάστηκε για τον κόσμο.
Όμως το μυστήριο του Σταυρού παραμένει ζωντανό και ενεργό μέσα στον χρόνο ως μυστική παρουσία του Σταυρωμένου και Αναστημένου Χριστού.
Γι’ αυτό και σε κάθε Θεία Λειτουργία δεν έχουμε μια νέα Σταύρωση, αλλά τη μυσταγωγική παρουσία της μίας και αιώνιας Θυσίας Του.
Όπως ακριβώς σε ένα φράκταλ το αρχικό σχήμα παραμένει η ρίζα όλων των επαναλήψεων χωρίς να αντιγράφεται μηχανικά, έτσι και το γεγονός του Γολγοθά παραμένει το κέντρο από το οποίο ακτινοβολεί ολόκληρη η πνευματική ιστορία της ανθρωπότητας.
Ο Σταυρός του Χριστού δεν είναι απλώς ένα θρησκευτικό σύμβολο.
Είναι τρόπος υπάρξεως.
Είναι το σχήμα της θείας αγάπης μέσα στον κόσμο.
Κάθε φορά που προσκυνούμε τον Σταυρό, προσκυνούμε τον ίδιο τον Εσταυρωμένο Χριστό, ο Οποίος φέρει αιώνια τα στίγματα της θυσίας Του ως δόξα και καύχημα της αγάπης Του προς τον άνθρωπο.
Και όμως, το τέλος του μοτίβου δεν είναι ο θάνατος.
Η μεταμόρφωση του Σταυρού είναι η Ανάσταση.
Διότι χωρίς την Ανάσταση, ο Σταυρός θα ήταν μόνο ένα συγκλονιστικό δράμα.
Με την Ανάσταση όμως γίνεται πηγή Ζωής, νίκης και αιώνιας ελπίδας.
Έτσι, μέσα στο «χρονικό φράκταλ» της ανθρώπινης ιστορίας, ο Σταυρός δεν οδηγεί τελικά στη διάλυση, αλλά στη μεταμόρφωση του ανθρώπου μέσα στο φως της Αναστάσεως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου