ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Τρίτη 31 Μαρτίου 2026

Άλλη μια παρέμβαση της ΝΙΚΗΣ υπέρ των Ρωμηών της Συρίας – Ανακοίνωση του Πατριαρχείου Αντιοχείας


Πογκρόμ σε βάρος των Ρωμηών της Συρίας από φανατικούς Ισλαμιστές

 


ΝΙΚΗ 

Με βαθιά ανησυχία αλλά και έντονη αγανάκτηση παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα τις συνεχιζόμενες διώξεις των Ρωμηών της Συρίας από οργανωμένες ομάδες φανατικών Ισλαμιστών, οι οποίες μεθοδικά και απροκάλυπτα εξαπολύουν βίαιες επιθέσεις εναντίον τους, όπως συνέβη την Παρασκευή στην πόλη Σουκαϊλαμπίγια, την αρχαία Σελεύκεια.

Ενώπιον αυτών των γεγονότων, η στάση της ελληνικής κυβέρνησης παραμένει αδιάφορη και αδρανής. Η χλιαρή ανακοίνωση ανησυχίας που εξέδωσε, η οποία δεν ανταποκρίνεται στη σοβαρότητα των γεγονότων, αποκαλύπτει έλλειψη ουσιαστικής βούλησης και αδυναμία να σταθεί στο ύψος των ευθυνών της απέναντι στους διωκόμενους Ρωμηούς.

Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να παρακολουθεί από απόσταση. Αντιθέτως, έχει ευθύνη και οφείλει, τώρα περισσότερο από ποτέ, να παρεμβαίνει ενεργά, όπου η ιστορία και η ταυτότητά της το επιβάλλουν.

  • Οφείλει να καταδικάσει ξεκάθαρα και χωρίς αστερίσκους τις επιθέσεις, οι οποίες στρέφονται κατά των ελληνορθόδοξων κοινοτήτων.
  • Οφείλει να αναδείξει με συνέπεια και επιμονή σε διεθνές επίπεδο το ζήτημα των διωγμών των Ορθοδόξων.
  • Και είναι υποχρέωσή της να απαιτήσει ουσιαστικές εγγυήσεις ασφάλειας από τη Συριακή Κυβέρνηση, συνδέοντας, όπου χρειάζεται, την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση με σαφείς προϋποθέσεις, ενώ ταυτόχρονα να στηρίξει έμπρακτα το Πατριαρχείο Αντιοχείας.

Η ΝΙΚΗ στέκεται σταθερά στο πλευρό των Ρωμηών της Μέσης Ανατολής, αναδεικνύοντας τα προβλήματά τους σε ελληνικά και διεθνή φόρα, με τεκμηριωμένο λόγο και συγκεκριμένες παρεμβάσεις.

Καλούμε για ακόμη μία φορά την Κυβέρνηση να προχωρήσει σε ουσιαστικές ενέργειες στήριξης και προστασίας των αδελφών μας Ρωμηών της Συρίας. Παράλληλα, απευθυνόμαστε σε κάθε Έλληνα που αισθάνεται ευθύνη για την ιστορία, τον πολιτισμό και την κοινή μας κληρονομιά, να συμβάλει στην ανάδειξη του διαρκούς μαρτυρίου τους προς κάθε κατεύθυνση.

Η προστασία των Ρωμηών της Ανατολής δεν είναι μία απλή πολιτική επιλογή. Είναι εθνική ανάγκη. Για τον λόγο αυτό ζητούμε τη διεξαγωγή συζήτησης προ ημερησίας διατάξεως στη Βουλή, ώστε να ληφθούν ουσιαστικές αποφάσεις και να διαμορφωθεί μία ενιαία εθνική στρατηγική, με τη συμμετοχή όλων των πολιτικών δυνάμεων.

Αποτελεί ιστορική υποχρέωση της μητέρας Ελλάδας απέναντι στους απανταχού Έλληνες Ορθόδοξους της Ανατολής, οι οποίοι, ακόμη και σήμερα, δοκιμάζονται αλλά παραμένουν όρθιοι.

 

Ανακοίνωση του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας
 

ΟΟΔΕ 

Το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής, μαζί με τον Πατριάρχη Ιωάννη Ι΄ προσωπικά, παρακολουθεί τα γεγονότα που έλαβαν χώρα χθες στην πόλη Αλ-Σουκαϊλαμπίγια στην ύπαιθρο της Χάμα.

Η πόλη δέχθηκε επίθεση και εκφοβισμό από γειτονικές περιοχές, συμπεριλαμβανομένων πράξεων βίας και βανδαλισμού που στόχευαν ιδιοκτησίες και το ιερό της Παναγίας δέχτηκε πυρά.

Η επίθεση αυτή προκάλεσε επιπτώσεις και κύματα δημόσιας οργής που επεκτάθηκαν μέχρι τη Δαμασκό και συνεχίστηκαν μέχρι αργά χθες το βράδυ μπροστά από την έδρα του Πατριαρχείου.

Το Πατριαρχείο καταδικάζει έντονα, με τον πιο σκληρό τρόπο, όσα έχουν συμβεί και συνεχίζουν να συμβαίνουν. Καταγγέλλει και αποδοκιμάζει τα περιστατικά που επηρεάζουν τη χριστιανική κοινότητα.

Αυτά τα περιστατικά συχνά δικαιολογούνται με την ονομασία "μεμονωμένες πράξεις", αν και αυτό δεν ισχύει απαραίτητα.

Καλεί τις αρμόδιες αρχές να αντιμετωπίσουν αυστηρά όποιον υπονομεύει την κοινωνική ειρήνη και να μην παραβλέπουν τα επαναλαμβανόμενα γεγονότα που επανειλημμένα περιγράφονται ως «μεμονωμένες πράξεις», αν και αυτό δεν ισχύει απαραίτητα.

Το Πατριαρχείο ζητά την έναρξη επίσημης έρευνας που θα οδηγήσει στη σύλληψη και δίωξη των εμπλεκομένων, και την επίσημη ενημέρωση του Πατριαρχείου για τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας.

Αυτό έρχεται ως απάντηση σε περιστατικά που αποσκοπούν στην πρόκληση θρησκευτικών εντάσεων, εντάσεις από τις οποίες η Συρία ιστορικά έχει γλιτώσει.

Ζητά επίσης αποζημίωση για όσους έχουν υποστεί υλικές ζημιές.

Ζητά επίσης την εφαρμογή μέτρων για την αποτροπή της επανάληψης τέτοιων περιστατικών, με το Κράτος, αποκλειστικά μέσω των επίσημων θεσμών του, να αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη για τη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης, συμπεριλαμβανομένου του ελέγχου των παράνομων όπλων.

Το Πατριαρχείο εκφράζει την εκτίμησή του για την υποστήριξη και την αλληλεγγύη που επιδεικνύουν οι πιστοί του, καθώς και για τη συμπάθεια και τη δέσμευσή τους σε όλα όσα επηρεάζουν τη χριστιανική παρουσία στη Συρία.

Εκτιμά επίσης το ενδιαφέρον τους για την κοινή ζωή του συριακού λαού σε όλη του την ποικιλομορφία, είτε μουσουλμανικού είτε χριστιανικού.

Επιβεβαιώνει ότι η συριακή αξιοπρέπεια και η συριακή κοινωνία βασίζονται στις αρχές της ιθαγένειας και της ολοκλήρωσης μεταξύ όλων των συνιστωσών, και όχι σε μια λογική πλειοψηφίας-μειοψηφίας.

Το Πατριαρχείο επιβεβαιώνει, ενώπιον των χριστιανών πιστών του που εξαπλώνονται σε όλο τον κόσμο και ενώπιον όλων, την ανάγκη να περάσουμε από τα λόγια στις πράξεις.

Επαναλαμβάνει, με τα λόγια του Πατριάρχη Ιωάννη Ι΄: "Αρκετά με την αιματοχυσία στη Συρία".

Εν μέσω όλων όσων έχουν συμβεί και συνεχίζουν να εκτυλίσσονται, και στο κατώφλι των Αγίων Παθών του Χριστού, προσεύχεται στον Κύριο της Ειρήνης και τον Θεό κάθε παρηγοριάς να προστατεύσει αυτή τη χώρα.

Και:

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΗ των Ρωμιών της Συρίας προς τον Έλληνα πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη (και το βίντεο των επιθέσεων)

Επίθεση αυτοκτονίας σε ελληνορθόδοξη εκκλησία στη Δαμασκό // ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ: Προσπαθούμε να συγκεντρώσουμε τα λείψανα των Μαρτύρων μας

Η συγκλονιστική ομιλία του Ελληνορθόδοξου Πατριάρχη στη Δαμασκό για τους σύγχρονους μάρτυρες της βομβιστικής επίθεσης (22 Ιουνίου 2025) [παρακαλώ, δείτε τα βίντεο]

Νατσιός: να κηρυχθεί εθνικό πένθος για τη δολοφονία των ορθοδόξων αδελφών μας Ρωμηών στη Δαμασκό της Συρίας!

Ἡ ΝΙΚΗ καταγγέλλει τὴ δολοφονία δύο Ρωμηῶν στὴν Κοιλάδα τῶν Χριστιανῶν (Συρία) καὶ ζητεῖ διαλεύκανση και προστασία τῶν Ρωμηῶν. 

Ἡ Ρωμανία κι ἄν πέρασε ἀνθεῖ καί φέρει κι ἄλλο

 
 

Αναζητώντας τη Ρωμιοσύνη (ως νέα πολιτική και πολιτισμική πρόταση)

Συρία: επίθεση με χειροβομβίδα κατά του ναού του αγίου Ρωμανού του Μελωδού στη Χομς!

Τὸ Μοναστήρι τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης τοῦ Σινᾶ εἶναι δικό μας Μοναστήρι, γιατί εἶναι ρωμαίικο Μοναστήρι

Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν θέλει πλέον να αγγίζεται η πληγή του, γιατί πονάει

 

ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ο σημερινός άνθρωπος έρχεται στην Εκκλησία όχι ως άρρωστος, αλλά ως πελάτης. «Μου αρέσει», «Δεν μου αρέσει», «ήταν πολύωρο», «μίλησε πολύ δυνατά», «Δεν ένιωσα τίποτα». Έτσι κρίνει ο άνθρωπος τη λειτουργία, σαν να ήταν προϊόν. 

Δεν έρχεται πλέον για να θεραπευτεί, έρχεται για να ικανοποιηθεί. Αν το κήρυγμα τον πληγώσει, φεύγει. Αν του πουν να αλλάξει, αναστατώνεται. Αν του ζητήσουν να κάνει υπομονή, ψάχνει για άλλο μέρος. Έχει ξεχάσει ότι η Εκκλησία δεν είναι θέατρο, ούτε πνευματικό εστιατόριο. Είναι νοσοκομείο, και δεν πας στο νοσοκομείο για να σε χειροκροτήσουν, αλλά για να σε κόψουν, να σε καθαρίσουν, να σε γιατρέψουν. 

Όποιος μπαίνει στην Εκκλησία χωρίς ταπεινότητα φεύγει χωρίς θεραπεία. Η χάρη δεν λειτουργεί σύμφωνα με το γούστο του ανθρώπου, αλλά σύμφωνα με την πληγή του. Αλλά ο σύγχρονος άνθρωπος δεν θέλει πλέον να αγγίζεται η πληγή του, γιατί πονάει. Θέλει παρηγοριά χωρίς αλήθεια, συγχώρεση χωρίς μετάνοια, κοινωνία χωρίς εξομολόγηση. Και όταν δεν παίρνει αυτό που θέλει, λέει ότι «δεν αισθάνεται πια τίποτα». 

Δεν είναι η Εκκλησία που έχει κρυώσει  η καρδιά έχει κλείσει... Το νοσοκομείο είναι το ίδιο. Ο γιατρός είναι ο ίδιος. Η θεραπεία είναι η ίδια. Αλλά ο ασθενής αρνείται την επέμβαση και εκπλήσσεται που η ασθένεια παραμένει.

Πατήρ Παναγιώτης

Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026

Παρέμβαση της ΝΙΚΗΣ για την Κούβα

Ανθρωπιστική παρέμβαση της ΝΙΚΗΣ στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τον άμαχο πληθυσμό της Κούβας

Ο Νίκος Αναδιώτης ζητά από την Ευρωπαϊκή Ένωση να διασφαλίσει πρόσβαση του κουβανικού πληθυσμού σε βασικά αγαθά και να υποστηρίξει την ανθρωπιστική βοήθεια.
 

Ερώτηση για την ανθρωπιστική κρίση στην Κούβα και τις προθέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέθεσε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο ευρωβουλευτής της ΝΙΚΗΣ, Νίκος Αναδιώτης, στις 10.3.2026.

Στο κείμενο της ερώτησής του, αφού αναφέρεται στις «σοβαρές ελλείψεις σε βασικά αγαθά, φάρμακα και ηλεκτρική ενέργεια», που πλήττει τον άμαχο πληθυσμό της χώρας, ως συνέπεια «του οικονομικού αποκλεισμού και των δευτερογενών κυρώσεων που επηρεάζουν τις διεθνείς συναλλαγές και την πρόσβαση σε ανθρωπιστικό υλικό», επισημαίνει ότι η κατάσταση αυτή «εγείρει ερωτήματα ως προς τον βαθμό, στον οποίο ευρωπαϊκές επιχειρήσεις και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα αποφεύγουν — παρά την ύπαρξη του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2271/96 (“νομοθεσία θωράκισης”) — νόμιμες συναλλαγές με την Κούβα, καθώς και ως προς το ρόλο της Ένωσης στη διασφάλιση της απρόσκοπτης πρόσβασης του πληθυσμού σε βασικά αγαθά».

Βάσει των ανωτέρω, έθεσε τα ερωτήματα στην Επιτροπή:

«1. Πώς αξιολογεί τις επιπτώσεις των εξωεδαφικών κυρώσεων τρίτων χωρών στην πρόσβαση της Κούβας σε φάρμακα, ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό και ενεργειακές υποδομές, ιδίως όταν εμπλέκονται ευρωπαϊκοί οικονομικοί φορείς;

  1. Ποια μέτρα έχει λάβει για την πλήρη εφαρμογή της νομοθεσίας θωράκισης, ώστε να διασφαλιστεί η δυνατότητα των ευρωπαϊκών επιχειρήσεωννα πραγματοποιούν νόμιμες συναλλαγές, χωρίς τον κίνδυνο δευτερογενών κυρώσεων;
  2. Προτίθεται να αναλάβει συγκεκριμένες ανθρωπιστικές ή χρηματοδοτικές πρωτοβουλίες για τη στήριξη του άμαχου πληθυσμού της Κούβας σε τομείς όπως η υγεία και η ενέργεια;».

Η παρέμβαση αυτή της ΝΙΚΗΣ είναι συνεπής με το πνεύμα της Ρωμηοσύνης και της Ορθοδοξίας, το οποίο χαρακτηρίζει το Κίνημα και επιτάσσει τη στήριξη των αδύναμων ανθρώπων και λαών απέναντι στην αδικία και την εκμετάλλευση, θύμα της οποίας έχει πέσει κατ’ επανάληψιν – και είναι ακόμη – η δική μας χώρα και ο λαός μας.

Γι’ αυτό η ΝΙΚΗ έχει εκφραστεί στο παρελθόν και για την ανθρωπιστική κρίση στη Συρία, για τις σφαγές στο Κονγκό και για την αδικία εις βάρος των Παλαιστινίων, των Αρμενίων και των Κούρδων, και για τα θύματα του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος.

Έχει προτρέψει στην ανάληψη ειρηνευτικών πρωτοβουλιών για την Ουκρανία και έχει ανακοινώσει στο Ευρωκοινοβούλιο ότι το πρόβλημα των λαών του Τρίτου Κόσμου δεν θα λυθεί μέσω των πολιτικής «ανοιχτών συνόρων», με την αθρόα μεταφορά και τη μόνιμη εγκατάστασή στην Ευρώπη, αλλά με την καθοριστική συμβολή στην επίλυση των προβλημάτων τους, ώστε να παραμείνουν στις χώρες τους.

Η προάσπιση της πατρίδας μας δεν αναιρεί τη βούλησή μας για επικράτηση της ειρήνης, της δικαιοσύνης και της ευημερίας για κάθε πάσχοντα λαό της Γης.

Κυριακή 29 Μαρτίου 2026

Διωγμοί κατά των Ορθοδόξων Ρωμιών αδελφών μας στη Συρία, τώρα. "Εμείς, και οι γενιές πριν από εμάς, δεν εγκαταλείψαμε ποτέ την αντιοχειανή ελληνική κληρονομιά μας..."

Αυτόματη μετάφραση:
 
Κύριος Κυριάκος Μητσοτάκης,
Σας γράφω από την πόλη της αρχαίας Σελεύκειας, γνωστή σήμερα ως Σουκαϊλαμπίγια.
Μην μας αφήνετε μόνους απέναντι σε αυτές τις υποστηριζόμενες από την Τουρκία ένοπλες ομάδες. Εμείς, και οι γενιές πριν από εμάς, δεν εγκαταλείψαμε ποτέ την αντιοχειανή ελληνική κληρονομιά μας. Για αυτήν την ταυτότητα, έχουμε πληρώσει ακριβά - χιλιάδες ζωές όλα αυτά τα χρόνια.
Σήμερα, το 2026, οι δρόμοι μας είναι για άλλη μια φορά γεμάτοι με τη μυρωδιά του αίματος - ηχώ των δεινών που υπέστησαν οι παππούδες μας. Η ιστορία επαναλαμβάνεται μπροστά στα μάτια μας.
Υπήρχε μια εποχή που ο κόσμος δεν έβλεπε τι μας συνέβαινε. Αλλά σήμερα, δεν υπάρχει δικαιολογία. Μπορείτε να το δείτε με τα ίδια σας τα μάτια.
Σας παρακαλούμε: μην μας εγκαταλείπετε.
 
Γιώργος Μ.
 

Βίντεο: Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τό Λιβανέζικο χωριό Shekka. Aπό τη σελίδα του γιατρού Ιωάννη Νεονάκη, υπεύθυνου της Θεματικής Ομάδας Ρωμηοσύνης της ΝΙΚΗΣ.

Το βάζουμε (αν και δεν είναι από τη Συρία, αλλά από το Λίβανο) για να δούμε πόσο "εμείς" είναι οι Ρωμιοί της Ανατολής, τα ξεχασμένα αδέρφια μας. 

Και:

Επίθεση αυτοκτονίας σε ελληνορθόδοξη εκκλησία στη Δαμασκό // ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ: Προσπαθούμε να συγκεντρώσουμε τα λείψανα των Μαρτύρων μας

Η συγκλονιστική ομιλία του Ελληνορθόδοξου Πατριάρχη στη Δαμασκό για τους σύγχρονους μάρτυρες της βομβιστικής επίθεσης (22 Ιουνίου 2025)

Νατσιός: να κηρυχθεί εθνικό πένθος για τη δολοφονία των ορθοδόξων αδελφών μας Ρωμηών στη Δαμασκό της Συρίας!

Ἡ ΝΙΚΗ καταγγέλλει τὴ δολοφονία δύο Ρωμηῶν στὴν Κοιλάδα τῶν Χριστιανῶν (Συρία) καὶ ζητεῖ διαλεύκανση και προστασία τῶν Ρωμηῶν.

Αναζητώντας τη Ρωμιοσύνη (ως νέα πολιτική και πολιτισμική πρόταση)

Συρία: επίθεση με χειροβομβίδα κατά του ναού του αγίου Ρωμανού του Μελωδού στη Χομς!

ΝΙΚΗ: Ένα Κίνημα βγαλμένο από τήν ρωμαίικη παράδοσή μας.

Τὸ Μοναστήρι τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης τοῦ Σινᾶ εἶναι δικό μας Μοναστήρι, γιατί εἶναι ρωμαίικο Μοναστήρι

Ἡ Ρωμανία κι ἄν πέρασε ἀνθεῖ καί φέρει κι ἄλλο

 
 

«Δυνάμεθα»


“Ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. Δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; Οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Δυνάμεθα” (Μάρκ. 10, 38-39)
Ο ᾿Ιησοῦς τότε τοὺς εἶπε· «Δὲν ξέρετε τί ζητᾶτε. Μπορεῖτε νὰ πιεῖτε τὸ ποτήρι τοῦ πάθους ποὺ θὰ πιῶ ἐγὼ ἢ νὰ βαφτιστεῖτε μὲ τὸ βάπτισμα μὲ τὸ ὁποῖο θὰ βαφτιστῶ ἐγώ;» «Μποροῦμε», τοῦ λένε.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός - BHMATA (εικ)
29 Μαρτίου 2026
Κυριακή Ε’ Νηστειών

Καθώς πλησιάζουμε προς την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα η Εκκλησία ορίζει την τελευταία Κυριακή των Νηστειών να διαβάζεται ένα απόσπασμα από το ευαγγέλιο του Μάρκου, το οποίο αναφέρεται σε ένα παράξενο αίτημα δύο από των πρώτων μαθητών του Κυρίου, του Ιακώβου και του Ιωάννη του ευαγγελιστή. Έρχονται, όταν ο Ιησούς τους ενημερώνει για το τι πρόκειται να Του συμβεί, δηλαδή για τον Σταυρό, την ταφή και την Ανάσταση, το μαρτύριο το οποίο επέρχεται, να Του ζητήσουν στη δόξα Του να τους βάλει ως κριτές του νέου κόσμου, της βασιλείας του Θεού. Μάλιστα, όταν ο Ιησούς τους ρωτά αν μπορούν να πιουν το ποτήρι του πάθους Του και να βαπτιστούν στο βάπτισμα του αίματος, και εκείνοι απαντούν με έναν λόγο κοφτό, σαφή και, ταυτόχρονα, απαιτητικά υπερήφανο: “δυνάμεθα”. 

Είναι βέβαιο ότι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν σε όλη του τη διάσταση το πάθος του Κυρίου. Είναι ο ενθουσιασμός να μείνουν μαζί Του μέχρι το τέλος; Είναι η αγάπη τους προς τον Διδάσκαλό τους; Είναι εκείνη η άγνοια κινδύνου που κάνει τους ανθρώπους να θέλουν να αναλάβουν έργο ανώτερο από τις δυνάμεις τους; Είναι η δίψα για ανταμοιβή, το κίνητρο αυτό το οποίο πολλές φορές μας κάνει να διεκδικούμε χωρίς να κατανοούμε; Πάντως, ο λόγος “δυνάμεθα” κάνει εντύπωση. Θα μπορούσαμε να τον εκλάβουμε και ως ένδειξη θράσους, ψηλώματος του νου, ο οποίος δεν κάνει τον άνθρωπο να γνωρίσει τον εαυτό του, αλλά να τον θεώσει, οδηγώντας τον σε μια αυταπάτη.

Οι δύο αυτοί μαθητές, όπως και ο απόστολος Πέτρος, αντιλαμβάνονται καλύτερα από τους άλλους ποιος είναι ο Ιησούς. Γι’ αυτό και ο Κύριος τους παίρνει μαζί Του σε θαύματα, όπως η Μεταμόρφωση και η ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, αλλά και θα τους έχει μαζί Του και τους τρεις στην αγωνία Του στον κήπο της Γεθσημανή, εκεί όπου η ανθρώπινη φύση του Χριστού θα επαναστατήσει μπροστά στο ξένο του θανάτου. 

Στο αίτημα των δύο ο Κύριος θα τους πει ότι όντως θα πιούνε το ποτήρι του Πάθους, διότι ο μεν ένας θα Τον εγκαταλείψει και θα συνειδητοποιήσει τι σημαίνει φόβος, τι υπερτίμηση των δυνατοτήτων του, τι ματαίωση, ο δε άλλος, ο Ιωάννης, θα Τον ακολουθήσει μέχρι τον Σταυρό και την ταφή, βιώνοντας ως αληθινός μαθητής και φίλος το μέγεθος του πόνου του Χριστού και διαπιστώνοντας ότι όσα ο Διδάσκαλός τους τούς είχε πει, βγήκαν αληθινά. Και οι δύο θα βαπτιστούν στο μαρτύριο του αίματος, ο μεν Ιάκωβος καθώς θα είναι ο πρώτος από τον κύκλο των μαθητών που θα μαρτυρήσει, ο δε Ιωάννης διότι θα ζήσει τη δοκιμασία της εξορίας, της απόρριψης, των γηρατειών, της αίσθησης ότι ο Θεός του έχει αναθέσει ένα καθήκον που, εκτός από τη χαρά, περιλαμβάνει την προφητεία, δηλαδή την πρόγευση του μαρτυρίου της ανθρωπότητας μέχρις ότου ο Χριστός ξαναέρθει.

Ο Χριστός όμως θα τους επισημάνει ότι η αποστολή τους, όπως και των υπολοίπων μαθητών, αλλά και του κάθε χριστιανού, δεν έχει να κάνει με τη δόξα ή την κρίση των ανθρώπων, αλλά με την αγάπη και τη διακονία. Ο Χριστός δεν ήρθε για να εξουσιάσει, ούτε για να Τον υπηρετήσουμε οι άνθρωποι, αλλά για να μας δώσει την αγάπη που φτάνει μέχρι τον θάνατο και να μας οδηγήσει στην οδό της βασιλείας Του, που είναι η αγάπη. Δεν είναι εύκολο να πούμε το “δυνάμεθα” σε μια τέτοια προοπτική. Γι’ αυτό και περισσότερο έχουμε στον νου την δικαίωσή μας, όταν σκεφτόμαστε την πίστη. Την ανταμοιβή. Ένα μέλλον στο οποίο ο Θεός θα μας δοξάσει. Γι’ αυτό και πολλοί εξ ημών υπομένουμε τα βάσανα αυτής της ζωής, μη κατανοώντας ότι τελικά η αγάπη θέλει κόπο. 

Ζούμε σε έναν κόσμο που μας υπόσχεται άνεση. Που μας θέλει να έχουμε ισχύ, για να μας υπηρετούν οι άλλοι. Η ισχύς δεν είναι απαραίτητα των όπλων. Είναι και του χρήματος, με το οποίο εξαγοράζουμε πολλά, ίσως και τα πάντα που μας χρειάζονται. Ας μην έχουμε όμως την αυταπάτη του “δυνάμεθα”. Με ταπείνωση ας μάθουμε να αγαπάμε και να προσφέρουμε, ώστε το Μεγαλοβδόμαδο να είναι συντονισμένο με τον τρόπο της Εκκλησίας: την αγάπη που γίνεται, ακόμη και χωρίς ανταμοιβή, ζωή. Με τον Χριστό.

Μετανόησε και προσκόμισε στον Κύριο τα δάκρυά σου σαν μύρο μετανοίας

 

Αγίου Δημητρίου του Ροστώφ / Προσκυνητής - OOΔE

"Πνευματικό Αλφάβητο" Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής, 1996.

Να κρατάς αδιάκοπα την ψυχή σου σε κατάσταση μετανοίας και πένθους. Διαπίστωσε και τις πιο ασήμαντες αδυναμίες σου και πολέμησέ τες. Αν αδιαφορήσεις για τις μικρές πτώσεις και τα μικρά αμαρτήματα, να είσαι βέβαιος ότι θα δεις κάποτε τον εαυτό σου ν' αδιαφορεί και για τα μεγάλα. Από την πιο φευγαλέα και λεπτή αμαρτωλή σκέψη γεννιέται κάποτε το πιο σοβαρό αμάρτημα.

Αρχή της σωτηρίας είναι η αρχή της μετανοίας. Αρχή της μετανοίας είναι η αποχή από την αμαρτία. Αρχή της αποχής από την αμαρτία είναι η καλή πρόθεσις, η αγαθή προαίρεσις.
Η αγαθή προαίρεσης γεννά τους κόπους. Οι κόποι γεννούν τις αρετές. Οι αρετές γεννούν την πνευματική εργασία. Η πνευματική εργασία, τέλος, όταν είναι συνεχής και επίμονη, μονιμοποιεί στην ψυχή την αρετή και την κάνει φυσική κατάστασή της. Όταν φθάσεις σ' αυτή την τελευταία βαθμίδα, λίγο θ' απέχεις από την ψηλάφηση του Θεού!

Άκουσε με πολλή προσοχή πώς ορίζει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος την αληθινή μετάνοια:
Μετάνοια σημαίνει ανανέωσης του βαπτίσματος. Μετάνοια σημαίνει συμφωνία με τον Θεό για νέα ζωή. Μετάνοια σημαίνει οριστική αποχή από την αμαρτία. Μετάνοια σημαίνει βαθιά συντριβή και ταπείνωσις. Μετάνοια σημαίνει μόνιμη απομάκρυνσις από κάθε σωματική απόλαυση. Μετάνοια σημαίνει διαρκής αυτoκατάκρισις. Μετάνοια σημαίνει αδιαφορία για τα πάντα και ενδιαφέρον μόνο για τη σωτηρία της ψυχής σου. Μετάνοια σημαίνει έργα αρετής αντίθετα προς τις προηγούμενες αμαρτίες. Μετάνοια σημαίνει κάθαρσις της σκoτισμένης συνειδήσεως. Μετάνοια σημαίνει θεληματική υπομονή όλων των θλίψεων, από ανθρώπους και από δαίμονες. Μετάνοια σημαίνει αυτοτιμωρίες και συνεχείς ταλαιπωρίες της σάρκας. Μετάνοια σημαίνει κάψιμο των αμαρτιών με τη φωτιά της αδιάλειπτης δακρύρροης προσευχής.
Όλα αυτά αποτελούν την αληθινή μετάνοια. Είναι όμως γνωρίσματα της δικής σου μετανοίας;

Αυτός ο κόσμος, που ξέχασε τον Θεό, δεν είναι παρά κοιλάδα της αμαρτίας και λαβύρινθος του θρήνου. Δεν έχει τίποτε καλό, τίποτε αξιέπαινο. Παντού βασιλεύει η αμαρτία, η παρανομία, η αποστασία· αλλά και οι άφευκτες συνέπειές τους: ο πόνος, η θλίψης, ο στεναγμός.
"Πάσα κεφαλή εις πόνον και πάσα καρδία εις λύπην. Από ποδών έως κεφαλής ουκ εστίν εν αυτώ ολοκληρία… Ουκ εστί μάλαγμα επιθήναι ούτε έλατον ούτε καταδέσμους" (Ησαΐας 1. 5). Γι' αυτό εσύ, αδελφέ μου, "κατάγαγε ως χείμαρρους δάκρυα ημέρας και νυκτός· μη δως έκνηψιν σεαυτώ μη σιωπήσαιτο ο οφθαλμός σου" (παράβαλλε Θρην. Ιερεμ. 2. 18).
Όλοι οι Άγιοι έκλαψαν και πένθησαν πολύ, μετανοώντας για τις αμαρτίες τους, κι ας ήταν λιγότερες από τις δικές σου.
"Εγεννήθησαν τα δάκρυα αυτών αυτοίς άρτος ημέρας και νυκτός" και "το πόμα αυτών μετά κλαυθμού εκίρνων" (παράβαλλε Ψαλμοί 41. 4 και 10 1. 10). Και ο Κύριος έκλαψε, όχι γιατί είχε ανάγκη από τα δάκρυα της μετανοίας, αλλά για να θρηνήσει την αμετανοησία και τη σκληροκαρδία των ανθρώπων: "Ιδών την πόλιν (την Ιερουσαλήμ) έκλαψε επ' αυτή, λέγων ότι ει έγνως και συ, και γε εν τη ημέρα σου ταύτη, τα προς ειρήνην σου! νυν δε εκρύβη από οφθαλμών σου" (Λουκάς 19. 41-42).

Πώς να μην κλάψεις όταν η ζωή σου είναι γεμάτη από δοκιμασίες, θλίψεις, πόνο, συμφορές;
"Ποία του βίου τρυφή διαμένει λύπης αμέτοχος; Ποία δόξα έστηκεν επί γης αμετάθετος; Πάντα σκιάς ασθενέστερα, πάντα ονείρων απατηλότερα· μία ροπή, και ταύτα πάντα θάνατος διαδέχεται". Πώς να μη θρηνήσεις όταν και την άλλη ζωή, την αιώνια, κινδυνεύεις να τη χάσης; Αυτή θα είναι η πιο μεγάλη συμφορά. Κανείς δεν ξέρει τι θα τού συμβεί εκεί.
Καμιά είδησις, καμιά πληροφορία… Θα έρθει σαν κλέφτης ο θάνατος, θα χωρισθεί η ψυχή από το σώμα και θ' ακολουθήσει ο φοβερός τελωνισμός της από τα πονηρά πνεύματα. "Ω, ποία ώρα τότε! θα πάει η ψυχή εκεί που ποτέ δεν ήταν. Θα δει εκείνα που ποτέ δεν γνώρισε. Θ' ακούσει όσα ποτέ δεν άκουσε.

 Κλάψε, λοιπόν. Μετανόησε και προσκόμισε στον Κύριο τα δάκρυά σου σαν μύρο μετανοίας. Το δάκρυ καθαρίζει την ψυχή και την ξεπλένει από κάθε κηλίδα, λαμπικάρει τη συνείδηση, φωτίζει τον νου, σπάζει τα δεσμά των παθών, σχίζει τα χειρόγραφα της αμαρτίας.

Κλάψε και θρήνησε με μετάνοια, για να ξεπλυθείς κι εσύ από τις αμαρτίες σου, για να καθαρίσεις τον ρύπο της ψυχής σου, για να θεραπευθείς από την πνευματική τύφλωση, για να πνίξεις στη θάλασσα των δακρύων τον νοητό διώκτη Φαραώ, για να σβήσεις με τους κρουνούς των ματιών σου τη φλόγα της γεένης και ν' αξιωθείς της αιωνίας ζωής εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.


Σάββατο 28 Μαρτίου 2026

Οσία Μαρία η Αιγυπτία: Μεταμορφώνοντας τα πάθη 🕯️ Ζούμε στο σκοτάδι του φωτός μας

Αέναη επΑνάσταση

Οσία Μαρία η Αιγυπτία, Γιώργος Κόρδης, 2024
 
Το παράδειγμα της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας μας φανερώνει ότι στην πορεία προς την συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό, τα πάθη δεν εξαφανίζονται αλλά μεταμορφώνονται.
Δηλαδή σκοπός δεν είναι να αλλάξω αυτό που είμαι, την φύση μου, αλλά την βούληση και ελευθερία μου.
Κάθε πάθος μας κρύβει μια ωραία πτυχή και δυνατότητα του εαυτού μας. Είναι η σκιά από ένα φως που ζει μέσα μας. Ζούμε στο σκοτάδι του φωτός μας. Ας το σκεφτούμε λιγάκι. [...]
 
Ολόκληρο το άρθρο εδώ
 
Μεγάλο αφιέρωμα στην αγία (η οποία τιμάται στην 5η Κυριακή της Μ. Σαρακοστής) εδώ, παρακαλώ. Με ταπεινή διάθεση. Μια πρόσκληση.
Ας έχουμε την ευχή της κι ας είναι πρότυπό μας στο μεγάλο Αγώνα (της ζωής και της ψυχής).

Ένα κλικ αγάπης και αυτοσυνειδησίας, λοιπόν, στα:

Δωρεάν πορνεία, αγάπη & αγιότητα

Η πιο sexy απ' όλες...
Μαρία Αιγυπτία: «εκ του θηρίου…θεός»
Μετανόησε και προσκόμισε στον Κύριο τα δάκρυά σου σαν μύρο μετανοίας

Η παρεξηγημένη αγιότητα

6η εβδομάδα της Μ. Σαρακοστής 2015: Εβδομάδα προσευχής υπέρ των διωκόμενων χριστιανών ανά τον κόσμο...

Η πορνοποίηση μιας γενιάς
Παπάδες και πόρνες (ή: ιερείς & εργαζόμενοι στο σεξ)

Έρωτας, σεξ, γάμος και μοναχισμός
ΗΠΑ: Πρώην πόρνη πολυτελείας στο δρόμο του Χριστού

Ο άγιος της Ομόνοιας, οι χίππις και οι πόρνες

ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ ΑΙΓΥΠΤΙΑ

Ένα σκάνδαλο, πολλές αμαρτίες και ένας ...
Το σεξ, ο (άγιος) πνευματικός & η συνεχής θεία Μετάληψη

Σώμα και σαρκικό φρόνημα

Ήταν δυο πόρνες (μια φορά) - Επειδή κανένας δεν είναι για πέταμα

Το άδειο τραπέζι: Γιατί η Δύση ξέχασε πώς να ζει;


Γίναμε δούλοι της άνεσης και ξεχάσαμε ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για να μοιράζεται, όχι για να συσσωρεύει.
 
 

Περπάτα σε μια όμορφη γειτονιά στο Παρίσι, το Βερολίνο ή τη Στοκχόλμη αργά το απόγευμα. Θα δεις άψογα καθαρούς δρόμους, περιποιημένους κήπους και ακριβά αυτοκίνητα παρκαρισμένα με απόλυτη τάξη. Αλλά αν σταματήσεις για μια στιγμή και κλείσεις τα μάτια σου, τότε θα ακούσεις κάτι τρομακτικό: τη σιωπή.

Πού πήγαν οι φωνές; Πού είναι τα παιδιά που τρέχουν μέχρι να γδάρουν τα γόνατά τους; Πού είναι οι μητέρες που φωνάζουν από τα μπαλκόνια ότι το φαγητό είναι έτοιμο; Τα παιδικά μας πάρκα μοιάζουν με μουσεία – όμορφα και μοντέρνα, αλλά άδεια. Η Δύση μοιάζει με ένα πολυτελές σπίτι που δεν έχει ζωή μέσα του, παρόλο που είναι η πλουσιότερη περιοχή που έχει γνωρίσει ποτέ η παγκόσμια ιστορία.

Μας λένε συνέχεια ότι «δεν βγαίνουμε». Ότι η ζωή είναι πολύ ακριβή, τα ενοίκια υπερβολικά και ένα παιδί απαιτεί βουνό χρήματα. Ας σταματήσουμε για λίγο να κοιτάζουμε τους αριθμούς και ας κοιτάξουμε τις φωτογραφίες των παππούδων μας. Εκείνοι μεγάλωσαν ολόκληρες γενιές μέσα από πολέμους, ξεριζωμούς και φτώχεια που εμείς δεν μπορούμε καν να φανταστούμε. Πέντε παιδιά κοιμόνταν στο ίδιο κρεβάτι, έτρωγαν ψωμί με λάδι και ζάχαρη για λιχουδιά, και τα ρούχα περνούσαν από τον μεγάλο στον μικρό μέχρι να διαλυθούν. Κι όμως, εκείνα τα σπίτια ξεχείλιζαν από χαρά. Εκείνα τα σπίτια είχαν ελπίδα.

Σήμερα έχουμε γεμάτα ψυγεία αλλά άδεια χέρια. Έχουμε τεράστιες τηλεοράσεις για να βλέπουμε τις ζωές των άλλων, γιατί οι δικές μας αισθήσεις είναι κενές. Το πρόβλημα δεν είναι το πορτοφόλι μας. Το πρόβλημα είναι ότι φοβόμαστε. Φοβόμαστε ότι θα χάσουμε την ησυχία μας, ότι θα χάσουμε τις διακοπές μας, ότι θα χαλάσουμε την εικόνα μας. Γίναμε δούλοι της άνεσης και ξεχάσαμε ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για να μοιράζεται, όχι για να συσσωρεύει.

Υπάρχει μια λέξη στην ελληνική παράδοση – στη Ρωμιοσύνη – που η Δύση έχει ξεχάσει: το πρόσωπο. Η Ρωμιοσύνη είναι ο όρος που περιγράφει την αυθεντική ταυτότητα του σύγχρονου Έλληνα – ένα μείγμα της αρχαίας μας κληρονομιάς και της Ορθόδοξης παράδοσής μας. Αντιπροσωπεύει έναν τρόπο ζωής ριζωμένο στην κοινότητα, στην πνευματική ελευθερία και στην ανθεκτικότητα της ψυχής απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης.

Σήμερα ο κόσμος μας βλέπει ως μονάδες. Είμαστε ένας καταναλωτής, ένας αριθμός φορολογικού μητρώου, ένας χρήστης ίντερνετ. Ζούμε για τον εαυτό μας. Θέλουμε τον χώρο μας, τον χρόνο μας, τα δικαιώματά μας. Αλλά στην παράδοσή μας, το να είσαι άνθρωπος σημαίνει να είσαι σε σχέση. Σημαίνει να κάθεσαι στο τραπέζι και να νιώθεις ότι το φαγητό έχει νοστιμιά μόνο όταν μοιράζεται με άλλους. Ένα παιδί δεν είναι έξοδο στον μηνιαίο προϋπολογισμό. Ένα παιδί είναι ένα πρόσωπο που ήρθε στον κόσμο για να μας διδάξει τι σημαίνει πραγματικά η αγάπη. Και η αγάπη, η αληθινή αγάπη, πάντα κοστίζει κάτι. Πάντα απαιτεί θυσία.

Όταν κλείνουμε τον εαυτό μας για να αποφύγουμε την κούραση, τελικά πεθαίνουμε από μοναξιά. Η Δύση πεθαίνει δημογραφικά γιατί πέθανε πρώτα πνευματικά. Γιατί πίστεψε ότι η ευτυχία σημαίνει να μην έχεις ευθύνες. Αλλά ρώτα κάθε πατέρα και κάθε μητέρα: η εξάντληση πάνω από το κρεβάτι ενός άρρωστου παιδιού έχει περισσότερο νόημα από χίλιες νύχτες σε ακριβά ξενοδοχεία.

Μην φοβηθείς τη λέξη «άσκηση». Δεν μιλάμε για μοναχούς στα βουνά. Μιλάμε για την καθημερινή άσκηση που έκαναν οι μητέρες μας: έτρωγαν τελευταίες για να φτάσει για όλους. Ξενυχτούσαν για να βοηθήσουν το παιδί να διαβάσει. Έδιναν ένα κομμάτι από τον εαυτό τους για να δώσουν σε άλλον. Αυτό το μικρό κομμάτι που κόβουμε από τον εγωισμό μας είναι αυτό που κάνει τη ζωή γλυκιά. Η Δύση σήμερα έχει αλλεργία στη δυσκολία. Θέλουμε τα πάντα εύκολα, γρήγορα και ανώδυνα. Αλλά τα όμορφα πράγματα της ζωής – ο έρωτας, η φιλία, η οικογένεια – απαιτούν ιδρώτα. Αν δεν λερώσουμε τα χέρια μας με χώμα, δεν θα δούμε το λουλούδι να ανθίζει.

Η δημογραφική κρίση θα λυθεί μόνο όταν σταματήσουμε να λατρεύουμε την άνεσή μας. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι ένα σπίτι με αποτυπώματα χεριών στους τοίχους είναι πολύ πιο όμορφο από ένα σπίτι που μοιάζει με σελίδα περιοδικού αλλά είναι παγωμένο.

Στην παράδοσή μας είχαμε πάντα μια φράση για τις δύσκολες εποχές: «Ο Θεός θα δώσει». Δεν ήταν τεμπελιά. Ήταν βαθιά εμπιστοσύνη στη ζωή η ίδια. Σήμερα θέλουμε τα πάντα εγγυημένα πριν κάνουμε το πρώτο βήμα. Θέλουμε ασφάλειες, αποταμιεύσεις, συμβόλαια. Αλλά η ζωή δεν υπογράφει συμβόλαια. Η ζωή είναι άλμα πίστης. Όταν σταματάμε να πιστεύουμε σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς, τα πάντα μοιάζουν με αδιαπέραστο βουνό. Αλλά αν πιστέψουμε ότι η ζωή είναι δώρο, τότε βρίσκουμε τη δύναμη να προχωρήσουμε. Ένα παιδί φέρνει μια ευλογία που δεν μετριέται σε ευρώ. Φέρνει φως, μέλλον και την ελπίδα ότι ο θάνατος δεν θα έχει την τελευταία λέξη.

Μιλάμε στους απλούς ανθρώπους της Δύσης, στους εργάτες, στους υπαλλήλους, στους νέους ονειροπόλους. Μην αφήσετε να σας πείσουν ότι το να είσαι μόνος είναι ελευθερία. Είναι φυλακή. Ανοίξτε τα σπίτια σας. Ανοίξτε τις καρδιές σας. Μην φοβάστε την ευθύνη, είναι το μόνο πράγμα που κάνει πραγματικούς άντρες και πραγματικές γυναίκες. Το κενό στην Ευρώπη δεν θα γεμίσει με χρήματα, παρά μόνο με ανθρώπους που τολμούν να αγαπήσουν περισσότερο από ό,τι υπολογίζουν.

Ας φέρουμε πάλι τον θόρυβο στις γειτονιές μας. Ας βάλουμε ένα επιπλέον πιάτο στο τραπέζι. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι όσα αγοράσαμε, αλλά αυτοί που κρατήσαμε κοντά μας.

Αυτό που χρειαζόμαστε επίσης είναι φιλότιμο. Είναι η βαθιά αίσθηση του καθήκοντος, η ανιδιοτελής θυσία και το να κάνεις το σωστό για τους άλλους και για την πατρίδα σου, χωρίς να περιμένεις τίποτα σε αντάλλαγμα. Είναι η ευγένεια της καρδιάς. Η Δύση χρειάζεται αυτή τη Ρωμιοσύνη, χρειάζεται αυτό το φιλότιμο – αυτή την μοναδική αίσθηση τιμής και θυσίας – και αυτή τη χαρά που δεν αγοράζεται. Μόνο τότε ο κόσμος μας θα ξαναζωντανέψει.

Χριστόδουλος Μολύβας
Επικεφαλής Θεματικής Ομάδας
Ανάπτυξης και Επενδύσεων της ΝΙΚΗΣ

Συμπλήρωμα
 
 
 
 
 

The Empty Table: Why Did the West Forget How to Live?

 


Democratic Patriotic Popular Movement NIKI 

ΕΛΛΗΝΙΚΑ: Το άδειο τραπέζι: Γιατί η Δύση ξέχασε πώς να ζει;

Walk through a beautiful neighborhood in Paris, Berlin, or Stockholm on a late afternoon. You will see spotless streets, manicured gardens, and expensive cars perfectly parked. But if you stop for a moment and close your eyes, then you will hear something terrifying: the silence.

Where did the voices go? Where are the children running until they scrape their knees? Where are the mothers shouting from balconies that dinner is ready? Our playgrounds look like museums—beautiful and modern, but empty. The West feels like a luxury house that has no life inside despite being the wealthiest region that world history has ever known.

We are constantly told that we can’t make ends meet: life is too expensive, rents are too high, and a child requires a mountain of money. Let’s stop looking at the numbers for a second and look at the photos of our grandparents. They raised entire generations through wars, displacement, and poverty that we can’t even imagine. Five children slept in one bed, they ate bread with oil and sugar for a treat, and clothes were passed from the big brother to the little one until they fell apart. And yet, those homes were overflowing with joy. Those homes had hope.

Today, we have full refrigerators but empty arms. We have huge TVs to watch other people’s lives because our own feelings are hollow. The problem isn’t our wallets. The problem is that we are afraid. We are afraid of losing our peace, afraid of missing our vacations, afraid of ruining our image. We have become slaves to comfort and forgotten that humans were made to share, not to accumulate.

There is a word in the Greek tradition — in Romeosyne — that the West has forgotten: the person.

Romeosyne is a term that describes the authentic identity of the modern Greek — a blend of our ancient heritage and our Orthodox tradition. It represents a way of life that is rooted in community, spiritual freedom, and the resilience of the soul against any form of oppression.

Today, our world sees us as units. We are a consumer, a tax ID number, an internet user. We live for ourselves. We want our space, our time, our rights. But in our tradition, being human means being in a relationship. It means sitting at the table and feeling that the food only tastes good if eaten with others. A child is not an expense in the monthly budget. A child is a person who came into the world to teach us what love really means. And love, real love, always costs something. It always requires sacrifice.

When we shut ourselves off to avoid fatigue, we eventually die of loneliness. The West is dying demographically because it died spiritually first. Because it believed that happiness means having no responsibilities. But ask any father and any mother: the exhaustion over a sick child’s bed has more meaning than a thousand nights in expensive hotels.

Don’t be scared by the word ascetic. We aren’t talking about monks on mountains. We are talking about the training our mothers did every day: eating last so there was enough for everyone. Staying up late to help a child study. Giving up a piece of themselves to give to another. This little bit that we cut from our ego is what makes life sweet. The West today has an allergy to difficulty. We want everything easy, fast, and painless. But the beautiful things in life — romance, friendship, family — require sweat. If we don’t get our hands dirty with soil, we won’t see the flower bloom.

The demographic crisis will only be solved when we stop worshipping our comfort. When we realize that a house with handprints on the walls is much more beautiful than a house that looks like a magazine page but is frozen cold.

In our tradition, we always had a saying for hard times: God will provide. This was not laziness. It was a deep trust in life itself. Today, we want everything guaranteed before we take the first step. We want insurance, savings, contracts. But life does not sign contracts. Life is a leap of faith. When we stop believing in something bigger than ourselves, everything looks like an insurmountable mountain. But if we believe that life is a gift, then we find the strength to move forward. A child brings a blessing that cannot be measured in euros. It brings light, a future, and the hope that death will not have the last word.

We are speaking to the ordinary people of the West, to the workers, the employees, the young dreamers. Don’t let them convince you that being alone is freedom. It is a prison. Open your homes. Open your hearts. Don’t fear responsibility; it is the only thing that makes real men and women. The void in Europe will not be filled with money; it will be filled with people who dare to love more than they calculate.

Let’s bring the noise back to our neighborhoods. Let’s put an extra plate on the table. Because at the end of the day, what remains is not what we bought, but who we held close.

What we also need is philotimo or love of honor. It is a deep sense of duty, selfless sacrifice, and doing what is right for others and for one’s country, without expecting anything in return. It is the nobility of the heart. The West needs that Romeosyne, it needs that philotimo—that unique sense of honor and sacrifice—and that joy that cannot be bought. Only then will our world become alive again.

Christodoulos Molyvas
Head of the Development and Investment Policy Department of NIKI

See also

Post-Liberalism: The West in Search of Romeosyne

THE ORTHODOX ROOTS OF THE WEST: A FACTOR FOR PAN-EUROPEAN UNITY

“The targeting of Christian liberty stems from a desire to erase distinct identities”—Christodoulos Molyvas, Greek NIKI Party

Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026

ΝΙΚΗ: Ακούγοντας το «Τῇ Ὑπερμάχῳ», ο Έλληνας σηκώνεται όρθιος, επειδή αισθάνεται αξιοπρεπής!

 


ΝΙΚΗ 

Φέτος, το 2026, συμπληρώνονται 1400 χρόνια από την ιστορική ημέρα του Αυγούστου του 626 μ.Χ., κατά την οποία οι πρόγονοί μας, μετά τον ανέλπιστο τερματισμό της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης από τους Αβάρους, έψαλλαν όρθιοι στον ιερό ναό Παναγίας των Βλαχερνών τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου, οι οποίοι, μετά από την ημέρα εκείνη, έλαβαν την ονομασία «Ακάθιστος Ύμνος».

Τους αιώνες που ακολούθησαν, το κορυφαίο αυτό ποιητικό δημιούργημα της Ρωμηοσύνης δεν έπαψε να ψάλλεται κάθε χρόνο κατά την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής, και οι ορθόδοξοι χριστιανοί όλων των εθνών – προπαντός οι Έλληνες και όλοι όσοι υπάγονται στα αρχαία, Ελληνορθόδοξα Πατριαρχεία μας, Κωνταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων – δεν έπαψαν να αισθάνονται συγκίνηση, ελπίδα και πνευματική δύναμη ακούγοντας στο υπέροχο εισαγωγικό τροπάριο «Τῇ Ὑπερμάχῳ», που κράτησε άσβεστη τη φλόγα της ελευθερίας στις καρδιές τους τα σκοτεινά χρόνια της δουλείας.

Ακούγοντας το «Τῇ Ὑπερμάχ», σε όλη του τη ζωή και επί πολλές γενιές («τὰ νικητήρια», την Πόλη, «τὸ κράτος ἀπροσμάχητον», «κινδύνων ἐλευθέρωσον»…), ο Έλληνας σηκώνεται όρθιος, επειδή αισθάνεται αξιοπρεπής. Θυμάται ότι δεν είμαστε λαός ταλαίπωρων και κακομοίρηδων (όπως τείνουν να μας πείσουν τα «αφεντικά» μας), αλλά μια αυτοκρατορία που κοιμάται και αναμένει την αφύπνιση και ανόρθωσή της. Αυτοκρατορία όχι τυραννικής καταπίεσης ή αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης, αλλά πνευματικής αναβάθμισης, που έσπειρε σπόρους πολιτισμού και αγιότητας σε πλήθος λαών.

Η πολύτιμη αυτή μνήμη δεν πρέπει να σβήσει. Οφείλουμε να τη διατηρήσουμε και να τη μετατρέψουμε σε φλόγα ιερή, που θα κάψει τα ξερόκλαδα και θα φέρει την ελευθερία. Φλόγα, που θα φωτίσει τον κόσμο, που τόσο ανάγκη την έχει και την αναζητά, πολλές φορές δίχως να το ξέρει. Όπως την αναζητούν και τα παιδιά μας, δίχως να το ξέρουν. Τα παιδιά μας, για τα οποία αξίζει ν’ αγωνιζόμαστε με αυτοθυσία ως Ορθόδοξοι Ρωμηοί και ελεύθεροι Έλληνες!

Θεματική Ομάδα Πολιτισμού της ΝΙΚΗΣ

Συμπλήρωμα

Άρθρα για τη Ρωμιοσύνη στην ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ 

Η Παναγία είναι μάνα και προστάτιδά μας

«Η Παναγιά μάνα και προστάτιδα τους έθνους μας»! – Δημήτρης Νατσιός

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο για τα 1400 χρόνια του Ακαθίστου Ύμνου

Παναγία, η ελευθερία των εξαρτημένων!...

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο για τα 1400 χρόνια του Ακαθίστου Ύμνου

Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ Ἐγκύκλιος ἀπολυθεῖσα ἐπὶ τῷ ἑορτασμῷ τῆς 1400ῆς ἐπετείου τῆς ὀρθοστάδην ψαλμῳδήσεως τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου διὰ τὴν διάσωσιν τῆς Βασιλευούσης ἐκ τῆς πολιορκίας τῶν Ἀβάρων καὶ τῶν Περσῶν.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ
+ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΘΕΟΥ

 


ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

«Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν, εὐχαριστήρια ἀναγράφω Σοι ἡ Πόλις Σου, Θεοτόκε!»

Ἐφέτος συμπληροῦνται χίλια τετρακόσια ἔτη ἀφ’ ὅτου, εἰς τιμὴν τῆς Θεοτόκου, ἐψάλη ἐπισήμως ἐπ’ ἐκκλησίας, καὶ μάλιστα ὀρθίων ἱσταμένων πάντων τῶν πιστῶν, τὸ σήμερον παγκοίνως γνωστὸν ὡς ὁ «Ἀκάθιστος Ὕμνος» Κοντάκιον, ποίημα ὑψήγορον καὶ διθυραμβικόν, ἀναφερόμενον, ἱστορικῶς καὶ θεολογικῶς, μὲ μοναδικὸν πλοῦτον καλλιεπείας, εἰς τὴν Ἔνσαρκον Θείαν Οἰκονομίαν καὶ τὴν εἰς αὐτὴν μοναδικὴν συμβολὴν τῆς Παναχράντου Θεομήτορος.

Οἱ προσευχόμενοι πιστοὶ διὰ τοῦ Κοντακίου τούτου χαιρετίζουν εὐσεβῶς τὴν Πανα-γίαν μὲ ἀλλεπαλλήλους ἐπαναλήψεις τῆς πρώτης πρὸς τὴν Κεχαριτωμένην προσφωνήσεως τοῦ εὐαγγελιζομένου τὴν χάριν καὶ τὴν χαρὰν Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, τῆς λέξεως «Χαῖρε», δι᾽ ἧς φανεροῦται τὸ «ἀπ᾽ αἰῶνος μυστήριον» καὶ συγκροτεῖται τῆς «σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον». 

Ἡ εἰς τὸν Ὕμνον τοῦτον ἐπανάληψις τοῦ «Χαῖρε» ἐπὶ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρας φορὰς πρὸς τὴν Παμμακάριστον Παρθένον, ἔχει προδήλως μυστικὴν ἔννοιαν. Παραπέμπει εἰς τὰς ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρας χιλιάδας τῶν ἁγνῶν ἐκείνων Ἁγίων τῆς Ἀποκαλύψεως, τῶν ᾀδόντων ἐν κιθάρᾳ τὴν «καινὴν ᾠδὴν» ἐνώπιον τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ «ἀκολουθούντων τῷ Ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ»[1]

Ἁγνεύων ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ κατά τε τὸ ἦθος καὶ τὸ δόγμα, ἀφωσιωμένος ἕως ἐσχάτου εἰς τὸν σαρκωθέντα Θεὸν Λόγον, καὶ ἡνωμένος ἀρρήκτως μετ’ Αὐτοῦ, ὑμνεῖ τὴν σωτηριώδη Θείαν Οἰκονομίαν καὶ ταυτοχρόνως χαιρετίζει ἐν ᾠδαῖς ᾀσμάτων μουσουργικῶν τὴν Ὑπερένδοξον Μητέρα τοῦ Κυρίου καὶ Μητέρα τῆς Ἐκκλησίας, τὴν κραταιὰν προστασίαν αὐτῆς καὶ τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματός της!

Ἠ Εἰσαγωγὴ τοῦ Κοντακίου, τὸ Προοίμιόν του, ἦτο ἐξ ἀρχῆς τὸ γνωστὸν «Τὸ προσταχθὲν μυστικῶς λαβὼν ἐν γνώσει…», τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται ἀποκλειστικῶς εἰς τὸν Εὐαγγελισμὸν τῆς Θεοτόκου, ὅπερ φανεροῖ ὅτι ὁ ὅλος ὕμνος προσιδιάζει εἰς τὴν μεγάλην αὐτὴν ἑορτήν, τῆς ὁποίας καὶ σήμερον ἀκόμη ἡ ὅλη Ἀκολουθία τῶν «Χαιρετισμῶν» ἀποτελεῖ ὡραῖον καὶ καλλιανθῆ προεόρτιον καὶ μεθέορτον στέφανον. Ἐν τῇ πορείᾳ, καθιερώθη νέος εἰσαγωγικὸς ὕμνος, τὸ «Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια», προκειμένου νὰ ἐκφρασθῇ ἡ εὐγνώμων τοῦ λαοῦ εὐχαριστία πρὸς Ἐκείνην, «δι’ ἧς ἐγείρονται τρόπαια», «δι’ ἧς ἐχθροὶ καταπίπτουσι!»

Ἡ σωτηρία τῆς Πόλεως καὶ τῆς ὅλης Αὐτοκρατορίας ἐκ τῆς δεινῆς ἐχθρικῆς ἐπιδρομῆς Ἀβάρων καὶ Περσῶν, ἀπουσιάζοντος τοῦ Αὐτοκράτορος Ἡρακλείου μετὰ τοῦ στρατοῦ, ἀγωνιζομένου μακρὰν διὰ τὴν ἐπανάκτησιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, ἀπεδόθη δικαίως εἰς τὴν κραταιὰν προστασίαν καὶ βοήθειαν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, εἰς τὴν Ὁποίαν ὁ κτίτωρ Ἰσαπόστολος Βασιλεὺς Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας εἶχεν εὐσεβάστως ἀφιερώσει τὴν Νέαν Ρώμην.

Δεχομένη ἡ Θεομήτωρ τὴν ἀπὸ καρδίας ἀδιάλειπτον καὶ ἀγωνιώδη δέησιν κλήρου καὶ λαοῦ, ὄχι μόνον ἀνεπτέρωσε τὸ φρόνημα τῶν ὀλίγων ὑπερασπιστῶν, ἀλλὰ καὶ μέγα θαῦμα εἰργάσατο, τὴν διὰ συστροφῆς θυελλωδῶν ἀνέμων ὁλοκληρωτικὴν καταστροφὴν τοῦ στόλου τῶν πολιορκητῶν, κατόπιν τῆς ὁποίας ἐκεῖνοι ἐτράπησαν εἰς ἄτακτον φυγὴν καὶ οὕτως ἐσώθη ἡ Πόλις. Ἀξιοχρέως, λοιπόν, «ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν», ἡ Θεοτοκούπολις ἀνέγραψε τὰ νικητήρια εἰς τὴν Παναγίαν, τὴν ὁποίαν ἔκτοτε ὠνόμασεν «Ὑπέρμαχον Στρατηγόν» της, καὶ ὡς τοιαύτην πάλιν καὶ πολλάκις ἐπεκαλέσθη κατὰ τὴν πολυκύμαντον τοῦ Γένους ἱστορίαν καὶ ἔλαβεν ἑκάστοτε γλυκεῖαν πεῖραν τῆς ἀγάπης καὶ τῆς κραταιᾶς Σκέπης Της!

Ὁ ἱστορικὸς Ναὸς τῶν Βλαχερνῶν, ὅπου κατὰ παράδοσιν παλαιὰν ἐτελεῖτο ἑβδομαδιαίως ἱερὰ Ἀγρυπνία πρὸς τιμὴν τῆς Θεομήτορος, συχνάκις καὶ μὲ Αὐτοκρα-τορικὴν παρουσίαν, κατὰ τὴν νύκτα της 7ης Αὐγούστου 626 ἐδέχθη τὰ συρρεύσαντα πλήθη τοῦ διασωθέντος θεόφρονος λαοῦ, ἐν συγκινήσει πολλῇ καὶ μετὰ δακρύων εὐγνωμοσύνης «ἀπονέμοντα Αὐτῇ τὴν προσκύνησιν» καὶ ψάλλοντα τὸ Κοντάκιον μὲ τὸ νέον πλέον προοίμιον, ὡς ἐποφειλομένην εὐχαριστίαν καὶ χρεωστικὴν δοξολογίαν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὴν «τὰ δευτερεῖα τῆς Τριάδος τὴν ἔχουσαν»[2], κατὰ τὴν μοῦσαν τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου Κρήτης, τὴν Ἐλευθερώτριαν καὶ Σώτειρα τῆς Πόλεως καὶ τοῦ ὅλου κράτους!

Ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης, ὁ «Ἀκάθιστος Ὕμνος», τὸ περίλαμπρον ἀριστοτέχνημα τοῦτο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ποιήσεως, ἀσύγκριτον μνημεῖον τοῦ ἕλληνος λόγου καὶ χρυσο-πλοκώτατον τέχνημα θεοπνεύστου Θεολογίας,  κατέστη ὁ πλέον δημοφιλὴς ὕμνος τῆς λειτουργικῆς ἡμῶν ζωῆς, ἐντρύφημα γλυκύτατον τῶν Χριστιανῶν. Ἔχει μεταφρασθῆ πρὸ πολλοῦ εἰς πολλὰς γλώσσας. Ἀρχιερεῖς καὶ Ἱερεῖς τὸν ραψῳδοῦν ἐν κατανύξει. 

Οἱ Μοναχοὶ τὸν ἀπαγγέλουν καθημερινῶς, οἱ δὲ πιστοὶ πολλάκις καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους. Θεολόγοι ἀναλύουν τὰς ὑψηλὰς δογματικάς του ἀναβάσεις. Φιλολογοῦντες καὶ λογοτεχνοῦντες καταδύονται εἰς τοὺς ὡραίους βυθοὺς τῆς ἐκφραστικῆς του κομψότητος καὶ τοῦ ποιητικοῦ του μεγαλείου. Ποιηταὶ καὶ ζωγράφοι ἐμπνέονται ἀπὸ τὰς φωτεινὰς λυρικάς του ἐκφράσεις. Ἁγιογράφοι ἱστοροῦν ὡραίας εἰκόνας ἐκ τῶν πολυπληθῶν τοῦ περιεχομένου του. Οἱ μύσται τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς τὸν ἐπενδύουν μὲ περίτεχνα ἱερὰ μελίσματα. 

Ἀλλὰ ὁ «Ἀκάθιστος Ὕμνος» πάντοτε εἶναι θεοπρεπὴς προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας! Φωνὴ τῆς εὐσεβούσης τῶν Χριστιανῶν καρδίας! Δοξολογία ἐν ταὐτῷ καὶ εὐχαριστία καὶ δέησις καὶ ἱκεσία πρὸς τὸν «δι’ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν, καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα», καὶ παραλλήλως πρὸς τὴν ἔχουσαν Μητρικὴν πρὸς τὸν Θεὸν παρρησίαν καὶ πολλαχῶς καὶ πολυτρόπως πάντοτε τὴν κραταιὰν Αὐτῆς βοήθειαν καὶ σκέπην δαψιλεύουσαν εἰς τὸ εὐσεβὲς Γένος τῶν Ὀρθοδόξων.

Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος καλεῖ κάθε πιστὸν νὰ γρηγορῇ καὶ νὰ παραμένῃ ὀρθὸς καὶ εὐσταλής, ἐν ταπεινώσει καὶ προσευχῇ, ἐνώπιον τῶν μεγάλων προκλήσεων τῆς ἐποχῆς μας, εἰς τὰς δυστήνους ἡμέρας τῶν πολλῶν ἀναταράξεων καὶ πολεμικῶν συρράξεων, τὰς ὁποίας διέρχεται κατ’ αὐτὰς ἡ ἀνθρωπότης. Ἂς δεηθῶμεν ἐκτενῶς, ὅπως ἡ Μήτηρ τῆς «Εἰρήνης τοῦ Θεοῦ», φιλοτιμουμένη ἐκ τῆς ἀπὸ μέρους ὅλων τῶν πιστῶν καὶ ἐν κατανύξει καὶ εὐλαβείᾳ προσευχητικῆς ἀποδόσεως τοῦ «Ἀκαθίστου Ὕμνου» Της, ἐνεργήσῃ καὶ αὖθις ὡς «Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς» παντὸς ἀδικουμένου καὶ κινδυνεύοντος, καὶ ὡς Σκέπη κραταιὰ τῶν ἀνὰ τὴν Οἰκουμένην τέκνων τῆς Ἐκκλησίας, βραβεύουσα εἰς τὸ ἀνθρώπινον γένος τὴν ἀληθῆ καὶ «πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν»[3] Εἰρήνην τοῦ Υἱοῦ Της!

Ἐν ἔτει σωτηρίῳ ,βκς´, κατὰ μῆνα Μάρτιον (κζ´)

Ἐπινεμήσεως Γ´

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος ἐν Χριστῷ εὐχέτης.

+ ὁ Χαλκηδόνος Ἐμμανουὴλ ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Καρπάθου καὶ Κάσου Ἀμβρόσιος ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Μιλήτου Ἀπόστολος ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Προικοννήσου Ἰωσὴφ ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Φιλαδελφείας Μελίτων ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Κολωνείας Ἀθανάσιος ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Ἰκονίου Θεόληπτος ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Μπουένος Ἄϊρες Ἰωσὴφ ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Σουηδίας καὶ πάσης Σκανδιναυΐας Κλεόπας ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Ἴμβρου καὶ Τενέδου Κύριλλος ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Ντένβερ Κωνσταντῖνος ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Ἀγκύρας Γρηγόριος ἐν Χριστῷ εὐχέτης

Ὅτι ἀκριβές ἀντίγραφον.

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 23ῃ Μαρτίου 2026

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου

_____

1. Ἀποκ. ιδ´, 1-5.
2. Θεοτοκάριον, Ἦχος πλ. α΄, τῇ Κυριακῇ ἑσπέρας.
3. Φιλιπ. δ΄, 7.
Συμπλήρωμα
Παναγία, η ελευθερία των εξαρτημένων!...