ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ψυχοθεραπευτικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ψυχοθεραπευτικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026

Από το «Πρώτα ο Θεός» στο «Δόξα τω Θεώ»...

 


π . Νικόλαος Κοτίνης / Ευχή

Οι ρυθμοί της ζωής είναι καταιγιστικοί και οι άνθρωποι τρέχουν καθημερινά εγκλωβισμένοι στο άγχος, την αβεβαιότητα και τις βιοτικές μέριμνες, η ψυχή αναζητά απεγνωσμένα ένα λιμάνι ειρήνης.

Συχνά ψάχνουμε περίπλοκες λύσεις για να βρούμε την εσωτερική μας ισορροπία, ενώ η πνευματική παράδοση της Εκκλησίας μας μάς προσφέρει το πιο απλό, βαθύ και σωτήριο μυστικό: να κλείσουμε ολόκληρο το εικοσιτετράωρό μας μέσα σε δύο ιερές φράσεις. Να ξεκινάμε την ημέρα μας με το «Πρώτα ο Θεός» και να την τελειώνουμε το βράδυ με το «Δόξα τω Θεώ».

 

Αυτές οι δύο φράσεις δεν είναι απλές συνήθειες της γλώσσας, ούτε τυπικοί χαιρετισμοί. Είναι μια ολόκληρη στάση ζωής, μια πνευματική στάση που μεταμορφώνει την καθημερινότητά μας από μια αγωνιώδη πάλη για επιβίωση σε μια ευλογημένη πορεία συνάντησης με τον Δημιουργό.

 

Το Πρωινό Ξεκίνημα: «Πρώτα ο Θεός»

 

Όταν το πρωί ανοίγουμε τα μάτια μας και η πρώτη μας σκέψη, η πρώτη μας κουβέντα είναι το «Πρώτα ο Θεός», πραγματοποιούμε μια πράξη βαθιάς ταπείνωσης και απόλυτης εμπιστοσύνης. Παραδίδουμε το τιμόνι της ημέρας μας στα χέρια Εκείνου. Αναγνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος προγραμματίζει, αλλά ο Θεός κατευθύνει.

Δεν βασιζόμαστε εγωιστικά στις δικές μας δυνάμεις, ούτε εγκλωβιζόμαστε στο άγχος του μέλλοντος. Όπως μας διδάσκει με τον γλυκύτατο λόγο του ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης:

«Να αφήνεστε με εμπιστοσύνη στον Θεό. Όλα να τα αναθέτετε σε Εκείνον. Αυτός κυβερνάει, Αυτός φροντίζει για όλα. Εμείς να μην έχουμε άγχος. Όταν αφήνεσαι στον Θεό, Εκείνος κάνει τα πράγματα με τον καλύτερο τρόπο, ακόμα κι αν εσύ στην αρχή δεν το καταλαβαίνεις».

Λέγοντας «Πρώτα ο Θεός», αγιάζουμε τον χρόνο που ξεκινά. Ζητάμε την ευλογία Του για τη δουλειά μας, για τις συναντήσεις μας, για τις αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε. Δηλώνουμε ότι, ό,τι κι αν φέρει η ημέρα, θέλουμε να το αντιμετωπίσουμε με το θέλημα του Θεού ως οδηγό. Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης έλεγε χαρακτηριστικά ότι «εκείνος που έχει παραδοθεί στο θέλημα του Θεού, δεν έχει αγωνία για το αύριο, γιατί ξέρει ότι ο Κύριος κρατά τη ζωή του στα χέρια Του».

 

Το Βραδινό Κλείσιμο: «Δόξα τω Θεώ»

 

Και όταν οι ώρες κυλήσουν, οι υποχρεώσεις τελειώσουν και το σκοτάδι της νύχτας μάς καλέσει σε ανάπαυση, έρχεται η ώρα για το μεγάλο αντίδοτο της ανθρώπινης κούρασης : το «Δόξα τω Θεώ».

Η ημέρα που πέρασε μπορεί να είχε επιτυχίες, χαρές και ευκολίες· τότε το «Δόξα τω Θεώ» είναι η οφειλόμενη ευγνωμοσύνη, για να μην πέσουμε στην παγίδα της υπερηφάνειας. Μπορεί όμως η ημέρα να είχε δυσκολίες, στενοχώριες, αδικίες ή ανατροπές· τότε το «Δόξα τω Θεώ» γίνεται η μεγαλύτερη πνευματική θυσία, η ομολογία ότι εμπιστευόμαστε την παιδαγωγία του Θεού.

Ο  Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τόνιζε χαρακτηριστικά : «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν» (Δόξα στον Θεό για όλα). Ο ίδιος μας συμβουλεύει:

«Τίποτα δεν υπάρχει ανώτερο από αυτή τη φράση. Αν σου συμβεί κάτι καλό, δόξαζε τον Θεό και το καλό θα παραμείνει. Αν σου συμβεί κάτι κακό, δόξαζε τον Θεό και το κακό θα σταματήσει, γιατί η δοξολογία μετατρέπει τη δοκιμασία σε ευλογία».

Παράλληλα, ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης τόνιζε τη σημασία της δοξολογίας στην καθημερινή μας ζωή, λέγοντας:

«Το "Δόξα τω Θεώ" να μην λείπει ποτέ από τα χείλη σας. Όταν ο άνθρωπος γογγύζει και παραπονιέται, έρχεται η δυστυχία. Όταν όμως δοξολογεί τον Θεό στις δυσκολίες, ο Θεός βλέπει την υπομονή του και του στέλνει διπλή ευλογία και παρηγοριά. Η δοξολογία είναι το κλειδί που ανοίγει τις πόρτες του Παραδείσου».

 

Η Καθημερινή Πνευματική Ασπίδα

 

Ας αναλογιστούμε πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας αν εφαρμόζαμε αυτόν τον απλό κανόνα.

• Αντί να ξυπνάμε με γκρίνια, με το μυαλό γεμάτο σκοτούρες και υποχρεώσεις, να σταματάμε για ένα δευτερόλεπτο και να  κάνουμε την πρωινή προσευχή.

• Αντί να κοιμόμαστε με την τηλεόραση, το κινητό στο χέρι ή με την καρδιά γεμάτη παράπονα για όσα δεν την έχουμε προλάβαμε ή για όσα μας πλήγωσαν, να  ευχαριστούμε το θεό για την ημέρα που πέρασε προσευχόμενοι.

Το «Πρώτα ο Θεός» μάς κρατά ταπεινούς το πρωί· το «Δόξα τω Θεώ» μάς κρατά ειρηνικούς το βράδυ. Έτσι, η ημέρα μας δεν πάει ποτέ χαμένη, αλλά μετατρέπεται σε μια ζωντανή προσευχή.

Ας πάρουμε λοιπόν την απόφαση από σήμερα κιόλας. Ας στολίσουμε τα χείλη μας και τις καρδιές μας με αυτές τις δύο αγιοπατερικές αλήθειες. Ας βαδίζουμε το πρωί με ταπεινή εμπιστοσύνη και ας αναπαυόμαστε το βράδυ με απόλυτη ευγνωμοσύνη, βέβαιοι ότι ο Θεός της αγάπης θα είναι πάντα μαζί μας.

 

 

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2026

"Κάποιος Άλλος, αδερφέ, κυβερνάει το σύμπαν..."

 

Κάποιος Άλλος, αδερφέ, κυβερνάει το σύμπαν
και όχι οι μεγάλοι του κόσμου τούτου…

Μην θλίβεσαι, μη λυπάσαι πιο πολύ από όσο πρέπει,
γιατί έτσι δίνεις δικαιώματα στο πονηρό να σε χτυπάει με δύναμη…
 
Κάνε τη καρδιά σου μοναστήρι.
Χτύπα εκεί το σήμαντρο, κάλεσε εκεί για αγρυπνία,
θυμίασε και ψιθύρισε ακατάπαυτα προσευχές.
Ο Θεός είναι δίπλα σου…
 
~ Άγιος Λουκάς ο Ιατρός, 
Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας.
 

Τίποτα ἀπ' ὅσα ἔπραξε σέ τοῦτον τόν κόσμο δέν ξεχνᾶ ἡ ψυχή

 

 
Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων λέει, ὅτι θά παρασταθοῦμε μπροστά στό βῆμα τοῦ Θεοῦ καί τί θά φορᾶμε ὁ καθένας μας. Τό ροῦχο μας θά εἶναι οἱ πράξεις μας. Θά ξεχωρίζουμε ἀπ' τό ροῦχο μας.

Ἄν οἱ πράξεις εἶναι καλές, θά εἶσαι πρόβατο. Ἄν εἶναι κακές, θά εἶσαι κατσίκι. Ἄλλο εἶναι τό τρίχωμα τοῦ προβάτου καί ἄλλο τοῦ κατσικιοῦ. Αὐτόματα δηλαδή θά γίνει ὁ διαχωρισμός ἀνάλογα μέ τό τί θά φορᾶς. [Ν: μεταφορική αναφορά στην παραβολή της Μέλλουσας Κρίσης (Δευτέρας Παρουσίας), που διηγήθηκε ο Χριστός]

Δέν χάνεται, λοιπόν, τίποτα ἀπό αὐτά πού κάνουμε εἴτε καλό εἴτε κακό. Τίποτα ἀπ' ὅσα ἔπραξε σέ τοῦτον τόν κόσμο δέν ξεχνᾶ ἡ ψυχή.

Γιά σκεφτεῖτε ἕνας ἄνθρωπος πού δέν ἔχει τακτοποιήσει τή συνείδησή του καί ἔχει τύψεις, σ' αὐτή τή ζωή, ἀφῆστε τήν ἄλλη ζωή πρός τό παρόν, πόσο βασανίζεται. Καί λέει:

- Ἔχω βάρος... ἀδίκησα, δέν ἔπρεπε νά τό κάνω αὐτό... Τόν τάδε ἄνθρωπο τόν πίκρανα... δέν ἔπρεπε, γιατί;

Καί τόν βασανίζει αὐτό τό πράγμα. Σ' αὐτή τή ζωή, πού ἔχει καί τό σῶμα, ἔχει καί τίς φροντίδες καί ὅλα αὐτά καί ὅμως... ἔχει καί τίς τύψεις, τή μνήμη δηλαδή.

Φανταστεῖτε στήν ἄλλη ζωή, πού δέν θά ἔχει καμιά φροντίδα καί θά ἔχει μόνο τίς τύψεις, πόσο θά βασανίζεται! Φοβερό!

Δηλαδή, ἡ κόλαση οὐσιαστικά θά εἶναι μέσω τῆς μνήμης, γι' αὐτούς πού δέν θά ἔχουν τακτοποιήσει τή συνείδησή τους μέ τήν μετάνοια, τήν ἐξομολόγηση, μέ τή συγχώρηση, μέ τό νά ζητήσεις συγγνώμη, νά ταπεινωθεῖς καί νά πεῖς:

- Ἔσφαλλα, ναί, ἔχεις δίκαιο, τί μπορῶ νά κάνω;

Τόσο ἁπλό! Καί ὅμως δέν τό κάνεις. Γιατί δέν τό κάνεις; Τί περιμένεις;...

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου
(Ὁμιλία 2 - 11 - 2017)

Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2026

Όταν η οικογένεια ξεχνά να μιλήσει για Θεό



π . Νικόλαος Κοτίνης / Ευχή

Στην Καινή Διαθήκη, ο Απόστολος Παύλος, γράφοντας προς την κοινότητα των Κολασσαέων, τονίζει την πνευματική εντολή για το πώς πρέπει να λειτουργεί η χριστιανική οικογένεια: «ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ ἐνοικείτω ἐν ὑμῖν πλουσίως, ἐν πάσῃ σοφίᾳ διδάσκοντες καὶ νουθετοῦντες ἑαυτούς» (Κολ. 3, 16). Ο λόγος του Θεού δεν πρέπει απλώς να υπάρχει σε μια σκονισμένη Καινή Διαθήκη στη βιβλιοθήκη μας. Πρέπει να «ενοικεί», να κατοικεί δηλαδή μέσα μας, και μάλιστα «πλουσίως». Πρέπει να γίνει ενεργή πνευματική τροφή, μέρος των συζητήσεών μας, το κριτήριο των αποφάσεών μας.

Όταν όμως η καθημερινότητα της οικογένειας κατακλύζεται από γογγυσμούς, άγχος, κατακρίσεις και υλικές επιδιώξεις, ο λόγος του Χριστού εξορίζεται. Ο ίδιος ο Κύριος, απαντώντας στον πειρασμό της υλικής αυτάρκειας, διακήρυξε στο Ευαγγέλιο: «οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἐπὶ παντὶ ῥήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ» (Ματθ. 4, 4).

Πόσο συχνά, αλήθεια, φροντίζουμε να ταΐσουμε τα παιδιά μας με το καλύτερο φαγητό, να τους προσφέρουμε τις καλύτερες σπουδές, αλλά τα αφήνουμε πνευματικά υποσιτισμένα; Η σιωπή γύρω από το όνομα του Θεού μέσα στο σπίτι δεν είναι μια αθώα «ουδετερότητα». Είναι πνευματική λιμοκτονία.

Η Οικογένεια ως «Μικρά Εκκλησία» κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, χρησιμοποιεί έναν συγκλονιστικό όρο: ονομάζει την οικογένεια «μικράν εκκλησίαν».

Ας αναλογιστούμε αυτή την παρομοίωση. Σκεφτείτε έναν ναό στον οποίο δεν ψάλλεται ποτέ κανένας ύμνος. Έναν ναό όπου το Ιερό Ευαγγέλιο παραμένει κλειστό πάνω στην Αγία Τράπεζα, όπου δεν ακούγεται κήρυγμα, όπου δεν γίνεται κατήχηση, όπου οι πιστοί μπαίνουν και βγαίνουν κοιτάζοντας μόνο τους τοίχους. Ένας τέτοιος ναός, όσο ωραίος και αν είναι αρχιτεκτονικά, όσες πολύτιμες εικόνες και αν έχει, είναι ένας ναός πνευματικά νεκρός.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το σπίτι μας όταν παύουμε να μιλάμε για τον Θεό. Οι γονείς γίνονται απλώς «διαχειριστές» ενός νοικοκυριού και όχι πνευματικοί οδηγοί. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει πως ο πατέρας και η μητέρα έχουν καθήκον μέσα στο σπίτι. Έχουν χρέος να μεταφέρουν στα παιδιά τους τη διδασκαλία του Χριστού. Όταν η πνευματική συζήτηση απουσιάζει, τα εικονίσματα μετατρέπονται σε απλά εκθέματα ενός ιδιωτικού μουσείου. Χάνουν τη ζωντανή τους σχέση με τη ζωή των μελών του σπιτιού.

Η Σύγχρονη Πραγματικότητα και η Σοφία των Αγίων μας

Στις μέρες μας, πολλοί γονείς επαναπαύονται. Λένε: «Εγώ πηγαίνω το παιδί μου στην Εκκλησία, το γράφω στο Κατηχητικό, έχω εικόνες στο δωμάτιό του. Εκπλήρωσα το καθήκον μου». Όμως, η πνευματική ζωή δεν είναι μια σειρά από τυπικές υποχρεώσεις που «ξεμπερδεύουμε» μαζί τους.

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, με τη βαθιά πρακτική του διάκριση, έλεγε: «Τα παιδιά δεν ακούνε τι τους λες, αλλά βλέπουν τι κάνεις. Κι ακόμα περισσότερο, νιώθουν τι είσαι».

Αν το παιδί βλέπει την εικόνα του Εσταυρωμένου ή της Παναγίας στον τοίχο, αλλά μέσα στο σπίτι δεν ακούει ποτέ τη λέξη «συγγνώμη» από το στόμα των γονιών του, αν δεν βλέπει τον πατέρα να δείχνει ελεημοσύνη, αν δεν ακούει τη μητέρα να μιλά με γλυκύτητα και υπομονή, τότε δημιουργείται ένα σχίσμα στην ψυχή του. Το παιδί αντιλαμβάνεται τη θρησκεία ως κάτι ξένο προς την πραγματική ζωή. Η εικόνα γίνεται «βουβή» επειδή οι πράξεις και τα λόγια των γονέων δεν της επιτρέπουν να μιλήσει.

Παράλληλα, ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης μάς άφησε μια άλλη μεγάλη κληρονομιά, λέγοντας: «Η χριστιανική ανατροφή δεν γίνεται με καταναγκασμούς και στείρες συμβουλές, αλλά με την μυστική προσευχή και την αγία ζωή των γονέων. Μίλα λιγότερο στα παιδιά για τον Θεό και μίλα περισσότερο στον Θεό για τα παιδιά σου».

Αυτή η ρήση του Αγίου Πορφυρίου παρερμηνεύεται συχνά. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να επιβάλλουμε απόλυτη σιωπή για τον Θεό. Σημαίνει ότι τα λόγια μας για τον Χριστό πρέπει να είναι λίγα, μεστά, γεμάτα αγάπη και να πηγάζουν μέσα από την προσευχή. Για να «μιλήσεις λιγότερο» για τον Θεό, σημαίνει ότι ήδη μιλάς, αλλά με τρόπο ποιοτικό, όχι με γκρίνια, πιέσεις και ηθικολογίες που απωθούν τη νεολαία.

Ας αναρωτηθούμε σήμερα με ειλικρίνεια, κάνοντας μια αυτοκριτική:

· Πότε ήταν η τελευταία φορά που καθίσαμε στο οικογενειακό τραπέζι και, αντί για τις ειδήσεις της τηλεόρασης ή τα κοινωνικά δίκτυα, σχολιάσαμε το Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής;

· Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένας πατέρας πήρε το παιδί του και του διάβασε τον βίο του Αγίου που γιορτάζει;

· Πότε ήταν η τελευταία φορά που, σε μια οικογενειακή δυσκολία, ο σύζυγος κοίταξε την γυναίκα του και είπε: «Ας σβήσουμε τα φώτα, ας ανάψουμε το καντήλι κι ας γονατίσουμε μαζί να παρακαλέσουμε τον Χριστό»;

Ας μην επιτρέψουμε στα σπίτια μας να παραμένουν πνευματικά σιωπηλά. Ας δώσουμε φωνή στα εικονίσματά μας. Και η φωνή αυτή δεν είναι άλλη από τη δική μας ζωντανή ομολογία, τη δική μας καθημερινή μετάνοια, τη δική μας αγάπη.

Όταν ο λόγος του Θεού επιστρέψει στα χείλη μας και στην καρδιά μας, τότε οι Άγιοι θα αρχίσουν να «μιλούν» μυστικά στις ψυχές των παιδιών μας, δείχνοντάς τους τον δρόμο, την αλήθεια και τη ζωή, που είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.

Συμπλήρωμα

Ο κόσμος γίνεται διαφορετικός όταν... 

Είσαι επικηρυγμένος ή "εξασφαλισμένος";
 

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2026

Καθαρός βίος και αγάπη για τον πλησίον



Αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ, από το βιβλίο "Περί Πνεύματος και ζωής –  Πνευματικά κεφάλαια" (ολόκληρο εδώ)

ΟΟΔΕ (εικ. από εδώ, όπου ο βίος του)

33. Πώς να περάσουμε μια μέρα χωρίς αμαρτία, δηλαδή άγια; Νά το καθημερινό πρόβλημά μας. Πώς να μεταμορφώσουμε το είναι μας, το φρόνημα, τα αισθήματα, τις ίδιες τις φυσικές αντιδράσεις μας, ώστε να μην αμαρτήσουμε ενάντια στον Ουράνιο Πατέρα μας, στον Χριστό, στο Άγιο Πνεύμα, στην ανθρώπινη υπόσταση, στον αδελφό μας και σε κάθε πράγμα σ’ αυτή τη ζωή;

34. «Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς». Πολλές φορές επανέλαβα αυτή την προσευχή της Εκκλησίας. Η επί γης αναμάρτητη ζωή μας ανοίγει τις πύλες του Ουρανού. Δεν είναι ο πλούτος των γνώσεων που σώζει τον άνθρωπο. Είναι η αναμάρτητη ζωή που μας προετοιμάζει για τη ζωή με τον Θεό στο μέλλοντα αιώνα. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος μας διδάσκει τις αιώνιες αλήθειες κατά το μέτρο που ζούμε σύμφωνα με τις εντολές: «Αγαπήσεις τον Θεό σου, τον Δημιουργό σου, με όλο το είναι σου, και αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Ναι, κρατείτε πάντοτε αυτές τις εντολές.

35. Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό.

36. Για να φυλάξουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, οφείλουμε ν’ απέχουμε από κάθε λογισμό που δεν αρέσει στον Θεό, μας λέει ο Γέροντας Σιλουανός. Ιδού το έργο μας. Ιδού η πνευματική μας καλλιέργεια. Εφόσον πρόκειται για την αιώνια σωτηρία, αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Αρχίζουμε και ξαναρχίζουμε χωρίς τέλος.

37. Δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε μέσα μας την εικόνα του Χριστού, εκτός αν είμαστε πραγματικά ενωμένοι, όπως ο Χριστός το ζητούσε από τους μαθητές Του: «Αγαπάτε αλλήλους», για να γνωρίζει ο κόσμος ότι είστε του Χριστού.

38. «Η ζωή των άλλων έχει για μένα μεγαλύτερη αξία από τον ίδιο τον εαυτό μου, από την ίδια τη ζωή μου». Όταν καταλάβετε αυτό, δεν θα υπάρχουν πια προστριβές μεταξύ σας. Η λύση ενός προβλήματος ή μιας διαμάχης δεν εξαρτάται από τις τυπικές διαδικασίες, ούτε από τον τρόπο συμπεριφοράς, αλλά από την απόφαση να υπομείνουμε το παν. Ο καθένας μας οφείλει να έχει για τους άλλους την αγάπη της μητέρας.

39. Οφείλουμε να είμαστε άκρως ευαίσθητοι στις ανάγκες των άλλων. Τότε θα είμαστε ένα και η ευλογία του Θεού θα μένει πάντοτε μαζί μας. Άφθονη!

40. Πρέπει να έχουμε τη συνείδηση του Χριστού, που φέρει μέσα Του ολόκληρο τον κόσμο· σ’ αυτό έγκειται η καθολικότητα της ανθρωπίνης υποστάσεως. Ο λόγος του Χριστού «ου δέδεται», δεν έχει όρια.

41. Αν όπως ομολογούμε στο Σύμβολο της πίστεως ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός, ο Σωτήρας του κόσμου, ο Δημιουργός του σύμπαντος –«δι’ Ού τα πάντα εγένετο»–, πώς μπορούμε να συμβιβάσουμε αυτή τη θεωρία μας με την ιδέα της εθνικότητας, του τόπου, της εποχής …;

42. Δε γνωρίζω Χριστό Έλληνα, Ρώσο, Άγγλο, Άραβα … Ο Χριστός είναι για μένα το παν, το υπερκόσμιο Είναι.

43. Στην Γραφή αναφέρεται συχνά ότι ο Χριστός πέθανε για όλο τον κόσμο, για τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων. Μόλις περιορίσουμε το πρόσωπο του Χριστού, μόλις το κατεβάσουμε στο επίπεδο των εθνοτήτων, χάνουμε το παν και βυθιζόμαστε στο σκοτάδι. Τότε ανοίγει ο δρόμος προς το μίσος ανάμεσα στα έθνη, προς την έχθρα μεταξύ των κοινωνικών ομάδων.

44. Διαβάστε τον Άγιο Σιλουανό. Γι’ αυτόν ο καθένας στον κόσμο έχει το έργο του: Ο ένας είναι βασιλιάς, ο άλλος πατριάρχης, καθηγητής ή ακόμη εργάτης. Αυτό δεν έχει σημασία. Για τον Σιλουανό δεν είχε καμιά διαφορά αν κάποιος είναι βασιλιάς ή εργάτης. Όποιος αγαπά τον Χριστό, αφομοιώνει και φέρει μέσα του τα αισθήματα που είχε ο Ιησούς Χριστός, ζει την ανθρωπότητα ως ένα Αδάμ, προσεύχεται για τον «Αδάμ παγγενή». Ιδού ο αληθινός Χριστιανισμός.

45. Ο Χριστός είναι ο άπειρος Θεός. Δε σταυρώθηκε μόνο για τους πιστούς, αλλά για όλους τους ανθρώπους, από τον Αδάμ ως τον τελευταίο που θα γεννηθεί από γυναίκα. Να ακολουθεί κάποιος τον Χριστό, σημαίνει να πάσχει, για να θεραπευθεί και να σωθεί ολόκληρη η ανθρωπότητα. Δεν μπορεί να είναι διαφορετικά.

46. Εκείνο που θα μας οδηγήσει στον κήπο της Γεθσημανή, όπου ο Χριστός προσευχόταν για ολόκληρο τον κόσμο, είναι το να αγαπάμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας, να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές του Χριστού.

47. «Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Μου δόθηκε να κατανοήσω την εντολή αυτή με τη μορφή ενός δένδρου κοσμικών διαστάσεων, γιγάντιου, του οποίου η ρίζα είναι ο Αδάμ. Εγώ δεν είμαι παρά ένα μικρό φύλλο σε κάποιο κλαδί αυτού του δένδρου. Αλλά το δένδρο αυτό δε μου είναι ξένο. Είναι η ρίζα μου. Του ανήκω. Να προσεύχεσαι για τον κόσμο ολόκληρο είναι να προσεύχεσαι για το δένδρο αυτό στο σύνολό του, με τις μυριάδες των φύλλων του.

48. Ν’ ακολουθήσουμε τον Χριστό σημαίνει ν’ ανοιχτούμε στη συνείδηση του Ίδιου του Χριστού, που φέρει μέσα Του ολόκληρη την ανθρωπότητα· ολόκληρο το δένδρο χωρίς εξαίρεση κανενός φύλλου. Αν αποκτήσουμε τη συνείδηση αυτή, θα προσευχόμαστε για όλους, όπως και για τον εαυτό μας.

49. Αν γίνουμε κατ’ εικόνα του Χριστού, φορείς της ανθρωπότητας και του Θεού, το «εγώ» μας θα είναι η εικόνα του Απολύτου: σε μικροσκοπικές ίσως διαστάσεις, αλλά όντως η εικόνα του Απολύτου.

50. Μετανοούμε προσωπικά, αλλά τα πάθη μας είναι εκείνα που καταδυναστεύουν τον κόσμο. Κατά συνέπεια, αυτό που ζούμε δεν είναι ξέχωρο από τη ζωή του κόσμου. Σιγά-σιγά, φυσικά, αρχίζουμε να ζούμε την κατάστασή μας ως αντανάκλαση της καταστάσεως όλης της ανθρωπότητας. Αρχίζουμε να ζούμε τη ζωή μας όπως τη βλέπει ο Θεός, με τρόπο σφαιρικό. Με τη μετάνοιά μας, δε ζούμε μόνο το ατομικό μας δράμα· ζούμε μέσα στον ίδιο τον εαυτό μας την τραγωδία όλου του κόσμου, το δράμα της ιστορίας του από την αρχή του χρόνου.

51. Εν Χριστώ η συνείδησή μας πλαταίνει, η ζωή μας δε γνωρίζει όρια. Στην εντολή «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν», πρέπει να εννοήσουμε το «ως σεαυτόν» με τον εξής τρόπο: Κάθε άνθρωπος, ο «Αδάμ όλος», είναι το είναι μου.

52. Η Βασιλεία του Χριστού, γράφει ο Άγιος Σιλουανός, είναι να φέρουμε στην καρδιά μας όλο το Σύμπαν, και τον Θεό, τον Ίδιο τον Δημιουργό.

53. Όταν προσεύχεστε, να προσεύχεσθε για όλους και για τον καθένα. Και να προσθέτετε: «Δι’ ευχών αυτών, δι’ ευχών αυτού ελέησόν με». Κατ’ αυτόν τον τρόπο, σταδιακά η συνείδησή σας θα πλατύνει.

Κυριακή 30 Αυγούστου 2026

«Μπορούν τα παιδιά μας ν' αλλάξουν τον κόσμο;» (Σιατίστης Παύλος – Κωνσταντίνος Γανωτής)

 


Ανασκόπηση μιας πολύ ενδιαφέρουσας και ωφέλιμης συζήτησης, που πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς την Κυριακή 15 Οκτωβρίου 2017.

Η συζήτηση είχε ως θέμα: «Μπορούν τα παιδιά μας να αλλάξουν τον κόσμο;» και συμμετείχαν ο Σεβ. Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος και ο πολύ γνωστός και αγαπητός Συγγραφέας και Εκπαιδευτικός Κωνσταντίνος Γανωτής. [Μακαριστοί πλέον (δηλ. κοιμήθηκαν) και οι δύο: Σιατίστης Παύλος † 13 Ιαν 2019, Κωνστ. Γανωτής † 19 Μαρτίου 2023].

Τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε η Συγγραφέας και Ραδιοφωνική Παραγωγός κα Σοφία Χατζή.

Η συζήτηση πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.

Οrthodoxia info (φωτο)

Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

Τοποθετούμενος πάνω στο θέμα της συζήτησης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος, τόνισε πως αν δεν αλλάξει ο κόσμος τα παιδιά, τότε εκείνα μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

Τα παιδιά ζούνε σήμερα σ’ έναν κόσμο που είναι μπερδεμένος. Σε πάρα πολλά σπίτια τα παιδιά έχουν χάσει το χαμόγελο τους.

Μπορούν λοιπόν να αλλάξουν τον κόσμο, αρκεί να βοηθηθούν από τους γονείς να μην χαλάσουν ακόμα και μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.

Αναφορικά με το γεγονός ότι οι γονείς έχουν χάσει το χαμόγελο τους, συμπαρασύροντας και τα παιδιά τους, ο Σεβ. σημείωσε πως η χαρά είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος.

Σήμερα χάσαμε την αγάπη προς τον Θεό, χάνοντας μαζί και την ελπίδα. Δεν καλλιεργήσαμε την ψυχή μας. Απομακρυνθήκαμε απλά από τον Θεό επειδή πλανηθήκαμε και πιστέψαμε στη δύναμη μας.

Όπως είπε χαρακτηριστικά:

«Γίναμε εγωιστές και εγωιστές φτιάξαμε και τα παιδιά μας. Ο εγωιστής άνθρωπος είναι ανίκανος και ανάπηρος και να ερωτευτεί και να αγαπήσει.

Η σιωπή της κοινωνίας μας για όλα αυτά που βλέπουμε να υπάρχουν γύρω μας, είναι ενταγμένη σ’ αυτόν τον εγωισμό μας.

Ουσιαστικά, όλα αυτά που προωθούνται σήμερα στην Παιδεία και την Πολιτεία μας, τέτοιους ανάπηρους ανθρώπους φτιάχνουν, γιατί τέτοιους ανάπηρους ανθρώπους χρειάζεται το σύστημα για να λειτουργήσει.»

Και είναι δυστυχισμένα τα παιδιά, συνέχισε. Και επαναστατούν τα παιδιά γιατί δεν βρίσκουν τα δύο βασικά πράγματα που έχουν ανάγκη, την αλήθεια και την αγάπη.

Επομένως, πρόσθεσε ο Σεβασμιώτατος, το ερώτημα είναι αν εμείς θα τα αφήσουμε να αλλάξουν τον κόσμο, ή θα είμαστε εμείς οι πρώτοι που θα τους σταθούμε εμπόδιο.

Είναι απαραίτητο οι γονείς να προστατεύσουν και να στηρίξουν τα παιδιά τους με την αγαπητική παρουσία και ζωή τους στο σπίτι.
Αν τα παιδιά ακουμπήσουν κάπου καλά, τότε θα προχωρήσουν. Θα ανακαλύψουν νόημα ζωής και θα νιώσουν την ομορφιά της δημιουργίας, της θυσίας, της προσφοράς.

Σε άλλο σημείο δε της τοποθέτησης του, σημείωσε:

«Σήμερα, μας λείψανε οι ήρωες γιατί σβήσαμε από την ζωή των παιδιών μας τους Αγίους. Κι έτσι το ηρωικό φρόνημα το παγιδεύουμε και το χειρότερο, το στρέφουμε σε λάθος κατεύθυνση.

Θέλουμε παιδιά σήμερα που να ενοχλούν όλους μας. Αλλά με μια ξεκάθαρη θέαση. Και πιο ξεκάθαρη θέαση, από το να βλέπει ο άνθρωπος με τα μάτια του Χριστού δεν υπάρχει. Γιατί αυτός ο άνθρωπος θα αντιμετωπίσει όμορφα, ακόμα κι αυτούς που σήμερα τον διώκουν.»

Η μόνη ελπίδα είναι η μετάνοια μας, τόνισε. Χωρίς την μετάνοια μας δεν θ’ αλλάξει τίποτα. Η μετάνοια είναι κάτι που ξεκινάει από μένα. Εμείς οι χριστιανοί έχουμε μία μεγάλη ευθύνη. Αντί να είμαστε άνθρωποι μετάνοιας, είμαστε άνθρωποι που φωνάζουμε, που καταγγέλλουμε, που κατηγορούμε, αλλά δεν μετανοούμε εμείς. Δεν νιώθουμε το φταίξιμο μας, την ευθύνη μας.

Κωνσταντίνος Γανωτής

Στη συνέχεια έλαβε τον λόγο ο συγγραφέας και εκπαιδευτικός κ. Κωνσταντίνος Γανωτής.

Οι μεγάλοι διαμορφώνουν την ιστορία και τα παιδιά ακούνε, σημείωσε εξ’ αρχής. Γιατί αυτό το φορτώνουμε στα παιδιά και θέλουμε εκείνα να μας αλλάξουν; Δεν αισθανόμαστε ευθύνη; Δεν είμαστε οι γονείς, δεν είμαστε αυτοί που φτιάξαμε τους νόμους, που κάναμε την συγκρότηση της Πολιτείας;

Οι γονείς, συνέχισε, σήμερα αισθάνονται ότι δεν μπορούν να κοιτάξουν τα παιδιά τους στα μάτια. Γιατί όλο αυτό το κακό που γίνεται γύρω μας, έχουν αποφασιστεί από τους γονείς τους.

«Γιατί ζητάμε να μας σώσουν τα παιδιά; Γιατί έχουμε καταλάβει, ότι όλο μας το πρόβλημα γεννήθηκε από την ώρα που χάσαμε την αθωότητα μας. Και κάθε γενιά μεγάλων, την αθωότητα την βλέπει, την αισθάνεται, από το βλέμμα των μικρών βρεφών.

Τα παιδιά μπορούν να μας σώσουν. Η παγκόσμια κατάθλιψη είναι μια μαρτυρία της αποτυχίας του πολιτισμού μας. Ο πολιτισμός μας κατέληξε σε ένα αδιέξοδο. Και διαπιστώνουν οι μεγάλοι ότι το αδιέξοδο είναι η απώλεια της αθωότητας.»

Τα παιδιά σήμερα αλλάζουν τον κόσμο με το να παθαίνουν και όχι να επεμβαίνουν. Μας θυμίζει αυτό τον Χριστό μας, που άλλαξε τον κόσμο με τα χέρια σταυρωμένα στον Σταυρό. Τα παιδιά είναι τύπος Χριστού αυτήν την ώρα. Κι εμείς είμαστε οι σταυρωτές τους.

Η επιστροφή στην παιδικότητα είναι μια πρόκληση. Ζητάμε από τα παιδιά να μας χαρίσουν την χαμένη μας αθωότητα.

Μπορούμε να ελπίζουμε ότι τα παιδιά θα αλλάξουν την ζωή μας, όταν σκύψουμε στο μυστήριο της καταστροφής τους, την οποία την κάναμε εμείς. Μπορούμε να ελπίζουμε, αν προσέξουμε το μήνυμα που φέρνουν στη ζωή μας.

Και ολοκλήρωσε, λέγοντας:

«Μπορούν τα παιδιά να αλλάξουν την ζωή μας, εάν εμείς παραδεχθούμε την ανικανότητα μας να το κάνουμε αυτό και να διδαχθούμε από τα παιδιά και να κρατήσουμε και την δική τους και την δική μας την αθωότητα. Να γίνουμε όλοι σαν παιδιά.

Η επιστροφή στην αθωότητα είναι αυτό που ζητάμε. Λίγο να ραγίσει η αλαζονεία μας, και θα μπει ο Χριστός μέσα στο ράγισμα, θα περάσει και θα σώσει τον κόσμο.»

Να σημειώσουμε ότι κατά τη διάρκεια της εκδηλώσεως λειτούργησε τμήμα δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, ώστε να εξυπηρετηθούν οι γονείς που ήθελαν να παρακολουθήσουν την συζήτηση.

Συμπληρώνουμε:

Μητροπολίτης Σισανίου Παύλος, "Γεννημένοι για τη Χαρά"

Σιατίστης Παύλος: Η θρησκεία γεννά βία;

Μνήμη Κώστα Γανωτή, του Δασκάλου του Γένους († 19 Μαρτίου 2023)

Κώστας Γανωτής: «Καλέστε με στὸ πάρτι σας, παιδιά, νὰ σᾶς μιλήσω !»

Παιδιά φρόνιμα ή παιδιά με ανώτερο φρόνημα;

Ας γίνουμε φως, όπως δίδαξε ο Χριστός...

Ας αλλάξουμε την κατάσταση για τα παιδιά μας!

Νεανική κουλτούρα (ενότητα)

Σάββατο 22 Αυγούστου 2026

Και αν όλες οι λέξεις χάνονταν, η Παναγία θα σήμαινε και πάλι αγάπη (23 Αυγούστου: "Απόδοση" της Κοιμήσεως της Θεοτόκου)



ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Ακόμα και αν όλες οι λέξεις του κόσμου έχαναν τη σημασία τους, ένα βλέμμα της Κυρίας Θεοτόκου από κάποιο μοσχολιβανισμένο εικόνισμα θα έφτανε για να ξαναβρείς την έννοια της αγάπης. Και από αυτήν την έννοια θα ξεπηδούσαν ξανά όλες οι άλλες σημασίες.

Όλοι όσοι ευλαβούνται την Παναγία έχουν να σου πουν άρρητα βιώματα εκείνων των αθέατων θαυμάτων που συμβαίνουν στις κρυφές κατεργασίες της ψυχής. Που δεν εκδηλώνονται πομπωδώς, ούτε προορίζονται να εντυπωσιάσουν τους πολλούς, αλλά κυλούν σαν ήρεμα υπόγεια ρυάκια και δροσίζουν τα τρίσβαθα της σπηλαιώδους φύσης μας.

Σε στιγμές που τα λόγια στερεύουν, που οι σκέψεις μπερδεύονται, που οι διέξοδοι χάνονται, και μόνο η επίκληση του ονόματος της Θεοτόκου δρα σαν άμεσο γιατρικό. Γλυκαίνει ο νους, ανασαίνει η καρδιά, διαλύονται τα πρώτα μαύρα σύννεφα. Ο λογισμός γίνεται πλατύτερος, πιο σπλαχνικός, πιο καρτερικός και πράος. Θαρρείς και η Παναγία σου κληρονομεί αμέσως δώρα από το ιερό βιός της.

Ποιος χριστιανός δεν έχει να μαρτυρήσει τέτοια μυστικά φιλοδωρήματα; Μήπως δεν είναι αυτά που ωθούν εκατομμύρια Έλληνες να γεμίζουν της εκκλησιές τον Δεκαπενταύγουστο; Μήπως δεν είναι αυτά που κάνουν ακόμα και άπιστους να φωνάζουν «Παναγία μου βόηθα» στη δύσκολη στιγμή; «Όλοι είναι άθεοι μέχρι να αρχίσει το αεροπλάνο να πέφτει», λέει ένα πολύ εύστοχο ρητό. Αλλά να το αντιστρέψω κιόλας. Όλοι όσοι λένε ότι είναι «καλοί χριστιανοί», είναι μέχρι να σταθούν έντιμα δίπλα στο μπόι της Παναγίας. Τότε κατανοούν ότι δεν είναι απολύτως τίποτα.

Θυμάμαι σαν χθες την πρώτη φορά που αντίκρυσα την Παναγία Πορταΐτισσα στη μονή Ιβήρων. Ήταν σαν να χάθηκαν τα πάντα γύρω μου και να καταλάμβανε τον χώρο μόνο η αρχοντική μορφή της. Το δέος σου λυγίζει τα γόνατα. Η επιβλητική της όψη σε κάνει να νιώθεις διάφανος και αναπολόγητα αδειανός. Ταυτόχρονα όμως σε πλημμυρίζει μια αλλόκοσμη ηδύτητα που σε χορταίνει ελπίδα. Η παρουσία της είναι ζωντανή. Στο πληροφορεί ολόκληρο το «είναι» σου. Δεν ξέρεις πώς να το εξηγήσεις – ξέρεις μόνο ότι το ζεις.

Όχι, η ελπίδα δεν γεννά συναισθηματικά την Παναγία – η Παναγία είναι εκείνη που γεννά φυσικά την ελπίδα. Την γέννησε μια φορά στη Βηθλεέμ και από τότε τη γεννά ξανά και ξανά στις ζωές μας. Πήγαινε στην πτέρυγα ενός νοσοκομείου και μέτρα σε πόσα προσκέφαλα και πόσα κομοδίνα ασθενών θα δεις χάρτινες εικόνες της. Σκέψου όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα και δες πόσο μισούσαν τη μορφή της. Κανένα πρόσωπο της ιστορίας δεν συγκεντρώνει τόση αγάπη και συνάμα τόσο μίσος, όσο η Παναγία και ο Υιός της.

Αγαπούμε ισοβίως ό,τι είναι ζωντανό και υπάρχει. Και αν όχι, μισούμε ό,τι μας θυμίζει πώς δεν υπάρχουμε εμείς. Αλλά τα τεκμήρια είναι μπροστά στα μάτια μας. Ζούμε κολυμπώντας μέσα στη φοβερή προφητεία της Παναγίας: «Ιδού, από τώρα και στο εξής θα με μακαρίζουν όλες οι γενεές». Ποτέ ξανά δεν είπε άνθρωπος τέτοιο λόγο για τον εαυτό του, παρά μόνο αν ήταν άρρωστος από μεγαλομανία. Τον είπε η ταπεινή Παναγία γιατί ήξερε ποιον φέρνει στον κόσμο.

Γενιές και γενιές νιώθουν το σκίρτημα αυτής της αλήθειας. Κάθε υπόκλιση στην Θεοτόκο και ένα χάδι, κάθε επίκληση και μια βοήθεια, κάθε παράκληση και ένα φτερούγισμα μακριά από το χάος. Αυτή είναι η Παναγία μας.

Ελευθέριος Ανδρώνης

Και: 

Τα «εννιάμερα της Παναγίας» και το εορταστικό δεκαήμερο στην έξοδο του Αυγούστου... 

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (Απόδοση Κοιμήσεως Θεοτόκου)

"Ἐν τῇ κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε…" (εικ.)

Για την Κοίμηση της Θεοτόκου και το έσχατο όριο της ανθρώπινης ελπίδας 

Πόσοι ύμνοι έχουν γραφτεί παγκοσμίως για την Θεοτόκο! 

H Παναγία και η Σκηνή του Μαρτυρίου (με την Κιβωτό της Διαθήκης)

Μεγαλόχαρη στην Αθήνα: ιστορικά γεγονότα και η σύνδεση της Παναγίας με την πόλη του Φωτός και του Πνεύματος

Κυριακή 9 Αυγούστου 2026

Δευτέρα 8 Ιουνίου 2026

Να χαμογελάς με αγάπη, γιατί ίσως γίνεις η άνοιξη κάποιου...

 Μπορεί να είναι εικόνα μωρό και κείμενο που λέει "Να χαμογελάς με αγάπη, γιατί ίσως γίνεις η άνοιξη κάποιου ανθρώπου..."

Μικρός Χριστιανός

Μάτια που λάμπουν και χαμόγελο σαν άνοιξη…

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεται να πουν πολλά λόγια.

Μόνο ένα βλέμμα καθαρό, γεμάτο ειρήνη, κι ένα χαμόγελο που θυμίζει πρωινό Πάσχα, ανθισμένη αυλή και καμπάνες που χτυπούν ελπίδα, είναι αρκετά για να σε δροσίσουν σαν ανοιξιάτικη αύρα μετά από μεγάλη σιωπή.

Σαν το πρώτο φως που μπαίνει από το παράθυρο και βρίσκει την ψυχή κουρασμένη, μα ακόμη ζωντανή…

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν θόρυβο· κουβαλούν όμως μέσα τους μια γαλήνη που απλώνεται αθόρυβα γύρω τους, σαν θυμίαμα σε παλιό εκκλησάκι, σαν το άρωμα του βασιλικού μετά τη βροχή.

Και τότε θυμάσαι πως η καλοσύνη δεν χρειάζεται αποδείξεις, ούτε μεγάλα λόγια.

Μόνο παρουσία.
Μόνο μια καρδιά καθαρή που να ξέρει να αγαπά χωρίς να ζητά.

Όταν η καρδιά κατοικείται από αγάπη, πίστη και ταπείνωση, τότε ακόμη και το βλέμμα γίνεται φως.

Τα μάτια λάμπουν όταν η ψυχή έχει φως.
Όχι από την ομορφιά του κόσμου, αλλά από τη χάρη του Θεού που αναπαύεται μέσα στην καρδιά και της χαρίζει ειρήνη.

Και το χαμόγελο γίνεται άνοιξη όταν ο άνθρωπος έμαθε να συγχωρεί, να αγαπά και να εμπιστεύεται τον Χριστό ακόμη και μέσα στις δυσκολίες.

Ο αληθινός άνθρωπος δεν είναι κάποιος που απλώς εντυπωσιάζει.
Είναι κάποιος που αναπαύει την καρδιά.

Σου θυμίζει πως η καλοσύνη δεν χάθηκε και πως ο ουρανός μπορεί να χωρέσει μέσα σε μια απλή ανθρώπινη μορφή.

Η παρουσία του παρηγορεί.
Τα μάτια του γαληνεύουν.
Και η καλοσύνη του γίνεται μια σιωπηλή προσευχή για όσους κουράστηκαν από τον κόσμο.

Να κρατάς μάτια καθαρά και χαμόγελο ειρηνικό.

Γιατί καμιά φορά, αυτό είναι το πιο όμορφο κήρυγμα της πίστης.

Να κρατάς την ψυχή σου καθαρή, για να λάμπουν τα μάτια σου αληθινά.

Και να χαμογελάς με αγάπη…
γιατί ίσως γίνεις η άνοιξη κάποιου ανθρώπου.

… έτσι θέλω να σε βλέπω…

Κυριακή 31 Μαΐου 2026

Άγγελοι με ένα φτερό...

 

ekklisiaonline.gr (εικ)

Ένα κοριτσάκι γύρισε σπίτι του από μιαν επίσκεψη στο γειτονικό σπίτι, που μόλις είχε πεθάνει με τραγικό τρόπο η οχτάχρονη κορούλα τους.

-Τι πήγες να κάνεις; ρώτησε ο πατέρας της.

-Πήγα για να παρηγορήσω τη μητέρα της, απάντησε η μικρή.

-Και πώς μπόρεσες να το κάνεις, τόσο μικρή που είσαι; τη ρώτησε ο πατέρας της.

-Έπεσα στην αγκαλιά της και έκλαψα μαζί της, απάντησε η μικρή.

Η αγάπη βλέπει και παρατηρεί. Αφουγκράζεται και ακούει. Αγαπώ σημαίνει συμμετέχω με όλο μου το είναι. Όποιος αγαπά ανακαλύπτει μέσα του αστείρευτες (ακένωτες) πηγές παρηγοριάς. Είμαστε άγγελοι μονάχα με ένα φτερό. Μπορούμε να πετάξουμε μόνο αγκαλιασμένοι!

Παρακαλώ, και:

 
 
 

Δευτέρα 25 Μαΐου 2026

Η Εκκλησία είναι δωρεάν, αλλά είναι άδεια — Τα κλαμπ έχουν είσοδο, και είναι γεμάτα.


ιερέας Γκέλιας Αρσένιος (εικ.) 

Στην εποχή μας, ο άνθρωπος πληρώνει, για όλα.
Για διασκέδαση. Για εικόνα. Για αποδοχή.
Για να νιώσει κάτι έστω και για λίγο.
Και όμως, υπάρχει ένας χώρος που δεν ζητά τίποτα.
Δεν έχει εισιτήριο.
Δεν έχει κράτηση.
Δεν έχει προϋποθέσεις.
Η Εκκλησία.
Και όμως, μένει άδεια.
Και όλα αυτά, γιατί ο άνθρωπος δεν έχει μάθει να παίρνει χωρίς να πληρώνει.
Γιατί ό,τι είναι δωρεάν, το θεωρούμε χωρίς αξία.
Και ό,τι κοστίζει, το νομίζουμε πολύτιμο.
 
Έτσι φτάσαμε στο παράδοξο της εποχής μας:
να πληρώνουμε για να ξεχάσουμε τον εαυτό μας,
και να αρνούμαστε να μπούμε εκεί που μπορούμε να τον βρούμε.
Τα κλαμπ είναι γεμάτα γιατί υπόσχονται ένταση.
Η Εκκλησία φαίνεται άδεια γιατί προσφέρει σιωπή.
Και ο σύγχρονος άνθρωπος φοβάται τη σιωπή.
Γιατί μέσα στη σιωπή θα συναντήσει τον εαυτό του.
Και πολλές φορές, δεν θέλει να τον δει.
 
Η Εκκλησία δεν είναι χώρος ηθικών ανθρώπων. 
Δεν είναι για τους τέλειους.
Είναι για τους κουρασμένους.
Για τους πληγωμένους.
Για αυτούς που δεν αντέχουν άλλο να παριστάνουν κάτι που δεν είναι.
Είναι το μοναδικό καταφύγιο
όπου δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.
Μόνο να σταθείς.
Και όμως, προτιμάμε να πληρώνουμε για να χαθούμε, 
παρά να μπούμε δωρεάν για να σωθούμε.
Πληρώνουμε για να φτάσουμε στην κόλαση,
ενώ ο Παράδεισος είναι δωρεάν.
 
Δεν είναι υπερβολή.
Είναι πνευματική πραγματικότητα.
Γιατί η κόλαση δεν αρχίζει μετά τον θάνατο.
Αρχίζει όταν ο άνθρωπος ζει χωρίς Θεό.
Όταν γεμίζει τη ζωή του με θόρυβο για να μην ακούσει την ψυχή του.
Και ο Παράδεισος;
Δεν είναι απλώς ένας τόπος μετά θάνατον.
Είναι σχέση.
Είναι παρουσία.
Είναι ο Θεός μέσα στην καρδιά.
 
Η Εκκλησία λοιπόν δεν είναι άδεια.
Είναι γεμάτη… από Χάρη.
Απλώς περιμένει.
Δεν περιμένει τους τέλειους.
Περιμένει εσένα.
Όχι όταν θα είσαι έτοιμος.
Αλλά όπως είσαι τώρα.
Γιατί ο Θεός δεν ζητά να πληρώσεις.
Ζητά να Του ανοίξεις.
Και αυτό,
είναι που φοβάται περισσότερο ο σύγχρονος άνθρωπος.
Και στο τέλος, δεν θα σε ρωτήσει ο Θεός τι πλήρωσες στη ζωή σου, 
αλλά γιατί δεν μπήκες εκεί που ήταν όλα δωρεάν.
Δεν είναι ότι δεν βρήκαμε τον Θεό, 
είναι ότι φοβηθήκαμε 
να Τον αφήσουμε να μας βρει. 
 
Πηγη: Αρχ. Χριστόδουλος.

Συμπλήρωμα

Ας αλλάξουμε την κατάσταση για τα παιδιά μας!

Ο κύριος με τα σκουλαρίκια που πέρασε δίπλα μου στην εκκλησία...