Του Tιμίου Προδρόμου (7 Ιανουαρίου) & Χριστούγεννα στον μισό Ορθόδοξο κόσμο (με το Παλαιό Εορτολόγιο)

 
Η διδασκαλία του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, η δραματικά επίκαιρη!...

Η Αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου

Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος πολέμιος της διαφθοράς (του μητροπολίτη Ζιμπάμπουε Σεραφείμ)

7 Ιανουαρίου: Χριστούγεννα με το Παλαιό Εορτολόγιο - του άη Γιάννη με το Νέο 

Χριστούγεννα στο Άγιον Όρος (7 Ιανουαρίου)

Τίμιος Πρόδρομος: ο καλύτερος φίλος του Ηρώδη - Η ιστορική πορεία της τιμίας κεφαλής του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου

Oxford Historians Find The Bones of St John the Baptist - Επιστημονικές επιβεβαιώσεις σε λείψανα του τιμίου Προδρόμου - Ποια τα σωζόμενα σήμερα λείψανά του

Προδρομικά, του Αγιασμού & της Φυλακής, και όταν οι μάρτυρες τελούσαν τη θεία λειτουργία πάνω στο στήθος τους...

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ: Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ ...

Χαιρετισμοί & Παράκληση του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου

ΤΟ ΙΩΑΝΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑ

Η πρωτοχρονιά και οι άθεοι

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Εικ.: Tούτη τη νεα χρονιά...

ΣΧΟΛΙΟ Ε.ΡΩ (Ενωμένης Ρωμηοσύνης): Ειδικά τα τελευταία χρόνια, υπάρχει έντονη προσπάθεια “εξαφάνισης” της Γέννησης του Χριστού, μέσω τηλεοπτικών εκπομπών, διαφημίσεων, ταινιών κλπ, προσπαθώντας να περάσουν το μήνυμα ότι τα Χριστούγεννα φέρνει τα δώρα ο Άι-Βασίλης. Δεν μπορούν να την καταργήσουν και προσπαθούν δόλια να την αλλάξουν. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι ο Θεάνθρωπος μένει δια μέσου των αιώνων, διδάσκει και σώζει όπως κλείνει και το πολύ ωραίο άρθρο ο εξαίρετος Παπαθανασόπουλος.

Σε τηλεοπτική εκπομπή προ της μεγάλης εορτής των Χριστουγέννων παρουσιάστρια χαιρετούσε τους περίπου δέκα συμπαρουσιαστές της επαναλαμβάνοντας μονότονα πριν και μετά τον διάλογό τους το «Καλή χρονιά». Αυτοί έδειξαν αμηχανία. Κάποιοι απάντησαν «Καλά Χριστούγεννα», οι υπόλοιποι «Καλές γιορτές», ουδείς πάντως από αυτούς απάντησε «καλή χρονιά»…

Η παρουσιάστρια, ακουσίως ή εκουσίως, θέλησε να προκαλέσει τους τηλεθεατές, που παρακολουθούσαν την εκπομπή, προσπερνώντας, ως μην υπάρχουσα, την εορτή των Χριστουγέννων. Είναι φαινόμενο των καιρών να χρησιμοποιούνται τηλεοπτικές εκπομπές για προώθηση ιδεολογικών απόψεων, χωρίς οι εμπνευστές και οι παρουσιαστές/τριες να υπολογίζουν την αντίδραση που προκαλούν… Φαινόμενο επίσης λυπηρό είναι ότι και φέτος υπήρξαν κρούσματα σε χώρες της Ευρώπης υποβαθμίσεως, έως και να εξαλείψεως από τους δημόσιους χώρους της εορτής των Χριστουγέννων.

Όσοι με το να ευχηθούν «Καλή χρονιά» προ των Χριστουγέννων θέλησαν να επιδείξουν τον αθεϊσμό τους, προφανώς δεν γνωρίζουν το ουσιώδες, ότι και η ευχή αυτή είναι χριστιανική! Γιατί απλούστατα τα χρόνια είναι χριστιανικά, αφού ορόσημό τους είναι η Γέννηση του Θεναθρώπου Ιησού Χριστού! Από τον συμβατικό χρόνο της Γεννήσεώς Του η ιστορία χωρίζεται στα δύο, στην προ και στην μετά από Αυτόν εποχή. [Ν: Γι' αυτό όλο και περισσότεροι αντικαθιστούν τις ενδείξεις π.Χ. και μ.Χ. με τις "ουδετερόθρησκες" - λίγο αστείες κατ' εμέ - π.κ.χ. και μ.κ.χ. (προ κοινής χρονολογίας & μετά κοινή χρονολογία)]

Κοντά στα χρόνια που μετρούνται αναφορικά με τον Χριστό, είναι και ο αριθμός και τα ονόματα των ημερών της εβδομάδας! Η πρώτη είναι η Κυριακή, η ημέρα η αφιερωμένη στον Κύριο. Ακολουθεί η Δευτέρα, η Τρίτη κ.λ.π ημέρες μετά την Κυριακή. Σε όλες τις γλώσσες των χριστιανικών λαών κυριαρχεί η λέξη «Κυριακή» (Domenica κ.λ.π.), ή παραλλαγή της, όπως στα αγγλικά «Ημέρα του Ήλιου (της Δικαιοσύνης)» και στα ρωσικά «Βοσκρισένιε» (Ανάσταση – Ημέρα της Ανάστασης). Το ότι όσα αφορούν στον χρόνο έχουν χριστιανική βάση αποδεικνύεται και από το ότι άθεα αυταρχικά καθεστώτα θέλησαν να τα καταργήσουν! 

Πρώτοι οι Γάλλοι επαναστάτες, με πρωτεργάτη τον Ροβεσπιέρο, το επιχείρησαν. Επαναστατικώ δικαίω επέβαλαν το ότι η Ιστορία (ξανα)αρχίζει με την επιβολή του καθεστώτος τους και όρισαν ως 1η ημέρα του πρώτου έτους τους την 22α Σεπτεμβρίου 1792! Η εφαρμογή του νέου ημερολογίου άρχισε στις 5 Οκτωβρίου 1793, εν μέσω της εκτεταμένης τρομοκρατίας που ασκούσαν οι Ιακωβίνοι.

Πέραν της αλλαγής της χρονολογίας, οι Γάλλοι επαναστάτες άλλαξαν τον χρόνο και τα ονόματα των μηνών… Το έτος χωρίστηκε σε δώδεκα μήνες των 30 ημερών και οι πέντε ή έξι περισσευούμενες ημέρες ονομάστηκαν των «αβράκωτων» ( sans culottes), των ριζοσπαστών δηλαδή επαναστατών. Μετέτρεψαν επίσης τις επταήμερες εβδομάδες των μηνών σε τρία δεκαήμερα. Έτσι έπαυε να υπάρχει η Κυριακή και η ανάμνηση των επτά ημερών της Δημιουργίας… Φυσικά άλλαξαν και τα ονόματα των μηνών και των ημερών, αρχίζοντας από την κατάργηση του ονόματος της Κυριακής…

Το επαναστατικό ημερολόγιο κράτησε περίπου 13 χρόνια. Το κατάργησε ο Ναπολέων την 1η Ιανουαρίου 1806. Έγινε νέα απόπειρα επαναφοράς του ημερολογίου του 1792, το 1871, όμως και αυτή απέτυχε και έκτοτε έχει επικρατήσει το Γρηγοριανό ημερολόγιο…Να σημειωθεί πάντως ότι το γαλλικό κράτος για να δείξει το «ουδετερόθρησκο», που έχει επιβάλλει, σε ειδικές αστρονομικές εκδόσεις και παράλληλα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο παραθέτει το επαναστατικό ημερολόγιο του 1792, μαζί με το παλαιό Ιουλιανό χριστιανικό ημερολόγιο και τα θρησκευτικά ημερολόγια των μουσουλμάνων, των εβραίων και των κοπτών… Σημειώνεται ότι όλα τα κράτη της Γης, ανεξαρτήτως της θρησκείας των κατοίκων τους, ακολουθούν το Γρηγοριανό χριστιανικό ημερολόγιο.

Η δεύτερη απόπειρα κατάργησης του χριστιανικού ημερολογίου έγινε από τους μπολσεβίκους στη Σοβιετική Ένωση. Αυτοί όταν επέβαλαν τον ολοκληρωτισμό προσπάθησαν να αλλάξουν όχι την χρονολογία, ούτε τους μήνες, αλλά τον αριθμό των ημερών της εβδομάδας και των μηνών. Κατάργησαν την επταήμερη εβδομάδα με αυτή των πέντε ημερών και έτσι κατάργησαν την ημέρα της Κυριακής… Τα ονόματα που έδωσαν σε αυτές τις ημέρες ήταν «πρώτη», «δεύτερη», τρίτη», «τέταρτη» και «πέμπτη».

Ο κάθε μήνας στο σοβιετικό ημερολόγιο είχε έξι πενθήμερες εβδομάδες, δηλαδή όλοι οι μήνες είχαν 30 ημέρες, και το έτος 360 συν πέντε ή έξι ημέρες, που εχρησιμοποιούντο για την σοβιετική προπαγάνδα (Σημ. Μία ημέρα του Λένιν, δύο ημέρες της εργατικής πρωτομαγιάς και δύο αφιερωμένες στην Επανάσταση των μπολσεβίκων). Το σύστημα κατέρρευσε από την αντίδραση του ρωσικού λαού για την κατάργηση της Κυριακής ημέρας και ειδικότερα των εργατών, των οποίων οι «προστάτες» με το σύστημα των δύο πενθήμερων εβδομάδων – εννέα ημερών εργασίας και μιας ημέρας αργίας -, είχαν μειώσει τις ημέρες ανάπαυσης τους…

Η «χριστιανική» Ευρώπη και αυτή προ ετών επιχείρησε να καταργήσει κατ’ αρχήν την Κυριακή αργία, με δέλεαρ την αύξηση του τζίρου, της απασχόλησης και των ημερομισθίων. Στην ουσία, με το να καθίστατο εργάσιμη η Κυριακή θα έπαυε να υπάρχει η μνήμη της επταήμερης δημιουργίας του κόσμου και της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού και θα γινόταν μια ημέρα κοινή, όπως η Δευτέρα, η Τρίτη κ.λ.π… Και αυτή η απόπειρα αποχριστιανισμού της Γηραιάς ηπείρου απέτυχε λόγω της οξείας αντίθεσης των χριστιανών Ευρωπαίων πολιτών και των ευρωπαϊκών συνδικάτων.

Οι μεταβολές στο ημερολόγιο, η αλλαγή ονομασιών, η κατάργηση της Κυριακής, έγιναν από τα καθεστώτα των Ιακωβίνων και των Μπολσεβίκων παράλληλα με τους διωγμούς των χριστιανών, κληρικών και λαϊκών, τα βασανιστήρια, τις εξορίες, τις εκτελέσεις τους. Μαζί με την φυσική εξόντωση τους επιδίωξαν και το σβήσιμο από την μνήμη των πολιτών των χωρών τους του γλυκύτατου Ιησού Χριστού, του Θεανθρώπου της αγάπης, της ειρήνης, της καταλλαγής. Τα χρόνια όμως της κυριαρχίας τους πέρασαν, αυτοί λησμονήθηκαν, ενώ Εκείνος μένει στον αιώνα και διδάσκει, διδάσκει και σώζει. Η πάγκοινη αυτή διαπίστωση θα έπρεπε να προβληματίζει τους σημερινούς οπαδούς του Ροβεσπιέρου και των Λένιν – Στάλιν γενικά στην Ευρώπη και ειδικά στην Ελλάδα… Καλή χρονιά.-

Συμπλήρωμα

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΜΕΛΚ

Χριστούγεννα ως Στάση Ζωής και Πράξη Αντίστασης στον Σύγχρονο Κόσμο

Υμνώντας τη θεία Γέννηση, παιδιά και νέοι

 

Ο νέος που καταράστηκε το Θεό (& έγινε ο π. Σεραφείμ Ρόουζ)

Πέντε άνθρωποι που ήθελαν πραγματικά "να δουν"

Πώς ξέρουμε σίγουρα ότι υπάρχει Θεός;
Η άμεση γνώση του Θεού από τους ανθρώπους

Επιστήμη & Θρησκεία, Ορθολογισμός & Δόγμα

Ένας άθεος στο ίδιο τραπέζι με το Χριστό
Άθεά μου αδέρφια, ζητήστε και θα λάβετε, όπως έλαβα εγώ...
Ο Καλός Άθεος 

Εισαγωγή στην "ψυχολογία του Αθεϊσμού"
«Παιδιά χωρίς Θεό»: ιστοσελίδα για την προώθηση του αθεϊσμού στα παιδιά

Πώς άνθρωποι πιστοί φθάνουν στην αθεΐα (άγιος Παΐσιος)

Ο Ρίτσαρντ Ντώκινς (το παγκόσμιο σύμβολο του αθεϊσμού) θλίβεται με την υποχώρηση του Χριστιανισμού στη Δύση

Για ποιους υπάρχει "ο θεός των κενών";

Αθεΐα (ενότητα στο ιστολόγιό μας) 

***** 

Θα απαντήσουμε τελικά στην πρόσκληση του Θείου Βρέφους;

ΟΙ ΣΥΓΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ

Μια θρησκεία που δεν χωρίζει, αλλά ενώνει τους ανθρώπους  

Ο άνθρωπος έχει από το Θεό δύο θησαυρούς: την πίστη & την αγνότητα. 

"Εγώ φταίω. Αν έμοιαζα λίγο στους αγίους, δεν θα έπειθα κάποιους;" 

Μεγαλώνοντας παιδιά για τη Βασιλεία του Θεού (βιβλίο)

Στη Νύχτα Γεννιέται το Φως — Ένα επικό rock κομμάτι για τη Γέννηση του Χριστού.

Crusade of Sound

Όχι ως παραμύθι, αλλά ως κοσμοϊστορική στιγμή:
το Φως που γεννιέται μέσα στο σκοτάδι,
ο Βασιλιάς που δεν έρχεται με φόβο, χρυσάφι ή δύναμη,
αλλά με ταπείνωση, αλήθεια και ελπίδα.

Σε μια νύχτα σιωπηλή, σε έναν φτωχό στάβλο,
γράφεται η αρχή μιας πορείας που θα αλλάξει τον κόσμο.
Η Γέννηση δεν είναι το τέλος — είναι η αρχή.

✝️ Χριστούγεννα με ιστορικό και πνευματικό βάθος.

 

Αν το τραγούδι σε άγγιξε, στήριξε το κανάλι με ένα like και subscribe.

Crusade of Sound

Η ιστορία δεν ξεχνιέται, τραγουδιέται.

Συμπλήρωμα

Ροκάροντας για την Ορθοδοξία & τη Ρωμιοσύνη: Crusade of Sound 

Η ΝΙΚΗ προς τους Έλληνες ροκάδες & τους Έλληνες ράπερς – Μουσικούς και φίλους της μουσικής

Αναζητώντας τη Ρωμιοσύνη (ως νέα πολιτική και πολιτισμική πρόταση)

Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο...

Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής

 

Το Μανιφέστο του Αταίριαστου

Η Νεολαία δεν είναι αδιάφορη – είναι πληγωμένη. Και ζητά Αλήθεια.

Αξιόλογα κόμικς & graphic novels με «δικά μας» ιστορικά θέματα

Byzantine tales

Ορθόδοξος Ταξιδευτής

Spiritual travels in Greece

ΚΟΙΤΑ ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ("ΑΝΕΙΛΕΝ ΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΑΣ": Η Σφαγή των Νηπίων)

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός / ΒΗΜΑΤΑ

«Τότε Ἡρῴδης ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν μάγων ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλεν πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλέεμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω, κατὰ τὸν χρόνον ὃν ἠκρίβωσεν παρὰ τῶν μάγων» (Ματθ. 2, 16-17)

«Τότε ὁ Ἡρώδης, ἐπειδὴ εἶδε ὅτι ἐξαπατήθηκε ἀπὸ τοὺς μάγους, ἐθύμωσε πάρα πολὺ καὶ ἔστειλε καὶ ἐσκότωσε ὅλα τὰ παιδιὰ στὴν Βηθλεὲμ καὶ σέ ὅλα τὰ περίχωρά της ἀπὸ δύο ἐτῶν καὶ κάτω, σύμφωνα πρὸς τὸν χρόνο, τὸν ὁποῖο ἐξακρίβωσε ἀπὸ τοὺς μάγους». 

 Γεμάτη η ανθρώπινη Ιστορία από τυράννους. Αυτός που έχει τη δυνατότητα να ηγεμονεύει, να έχει το μονοπώλιο της νόμιμης κρατικής βίας, να ελέγχει τους μηχανισμούς του κράτους, εύκολα μπαίνει στη λογική του ατομικού συμφέροντος και της χρήσης του λαού του ως θεράποντος, χωρίς να τον ενδιαφέρει το κοινό καλό, αν αυτό δεν ταυτίζεται με το δικό του. Χαρακτηριστικό των τυράννων τα μεγάλα έργα, ώστε ο κόσμος να ξεχνιέται βλέποντας μεγαλεία, τα οποία ευκολύνουν τη ζωή του ή γίνονται αφορμή δόξας για τον ισχυρό. Χαρακτηριστικό των τυράννων, εκτός της καταστολής, η χρήση του άρτου και των θεαμάτων, ώστε να μπορούν να έχουν τον λαό ήσυχο, με καλυμμένες τις βιοτικές του ανάγκες ή να τον οδηγούν στη λογική του να ξεχνιέται για όσα θα μπορούσε να έχει και δεν έχει.

Στα χρόνια του ερχομού του Χριστού στον κόσμο υπήρχαν δύο τυραννίες. Η μία ήταν των Ρωμαίων. Αυτοί κυβερνούσαν τον γνωστό κόσμο με τη δύναμη των όπλων και της εξουσίας. Ήταν πάντοτε ένας στρατός κατοχής, στον οποίο η αντίσταση έμοιαζε μάταιη. Η δεύτερη τυραννία όμως ήταν αυτή του βασιλιά Ηρώδη, ο οποίος είχε ουσιαστικά την εξουσία στην Παλαιστίνη. Η τυραννία στηριζόταν στην ισχύ των όπλων και στην ανοχή των Ρωμαίων. Εφόσον ο Ηρώδης είχε τον λαό ήσυχο, οι Ρωμαίοι γιατί να μην τον ανέχονται; Ο Ηρώδης δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει τον ρωμαϊκό στρατό, κάνοντας τον εαυτό του ακόμη πιο μισητό στους συμπατριώτες του, από τη στιγμή που έβλεπαν ότι ο βασιλιάς τους δεν ήταν μόνο άδικος απέναντί τους, αλλά συνεργαζόταν και με τους εχθρούς τόσο του Θεού όσο και του λαού. Και ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα που έκανε ο Ηρώδης ήταν όταν θανάτωσε τα νήπια της Βηθλεέμ, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο δεν θα κινδύνευε ο θρόνος του στο μέλλον από τον Χριστό.

«Μανείς», μας αναφέρει ο υμνογράφος της Εκκλησίας, για τον Ηρώδη. Έζησε ο Ηρώδης την μανία, την παραφροσύνη, την απόλυτη τρέλα να τα βάλει με ένα παιδί. Θανάτωσε και πλήθος άλλων παιδιών, ανυπεράσπιστων και αθώων, για να μην αισθανθεί ότι υπάρχει ο φόβος του σφετερισμού του θρόνου του. Σαν να επρόκειτο να ζήσει για πάντα. Σαν να μη ήταν ο εκλεκτός των Ρωμαίων. Σαν να μην είχε στα χέρια του τους μηχανισμούς του κράτους. Ένα παιδί, λιγότερο από δύο χρονών, ήταν η απειλή του. Δαιμονόπληκτος ο Ηρώδης εκτός από τύραννος. Παράφρων και ανόητος. Όμως στον νου του το παν ήταν η εξουσία του. Και η θανάτωση των νηπίων της Βηθλεέμ ήταν μία επίδειξη δύναμης, για να φοβηθούν όλοι, πραγματικοί ή κατασκευασμένοι από τον νου του σφετεριστές.

«Κοίτα τι μπορώ να κάνω!». Αυτό είναι το μήνυμα που ο Ηρώδης δίνει και στην εποχή μας. Όταν έχω τη δύναμη και την εξουσία στα χέρια μου, μπορώ να συντρίψω τους πάντας. Το ότι ο Χριστός έφυγε στην Αίγυπτο δεν θα μπορούσε να περάσει από τον νου του τυράννου. Το ότι τελικά, όσο και να αισθανόμαστε ικανοί για τα πάντα, να δοκιμάζουμε τα πάντα, να νομίζουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να μας σταματήσει, είναι η αυταπάτη μας, ιδίως στους καιρούς της έπαρσης. Η βασιλεία του Χριστού δεν ήταν και δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Και γι’ αυτό δεν θα εξαλειφθεί. Αυτό το μήνυμα ας είναι η παρηγοριά μας για την ανησυχία που νιώθουμε από κάθε μορφής τυραννία στους καιρούς μας. Δεν θα κρατήσει για πάντα. Πάντα ο Χριστός θα επανέρχεται. Η αγάπη. Η ελευθερία. Η αλήθεια. Και θα μας καλεί να τον συνοδεύσουμε με τον τρόπο της Εκκλησίας. Που είναι ακατάλυτος, όπως η γιορτή.

28 Δεκεμβρίου 2025, μνήμη των υπό του Ηρώδου αναιρεθέντων Νηπίων
Κυριακή μετά τη Χριστού Γέννηση

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΜΕΛΚ

 

Από εδώ

Χθες, παραμονή Χριστουγέννων 2025, ένας εκλεκτός φίλος και συνάδελφος μου διηγήθηκε ότι ο μακαριστός γυμνασιάρχης Κώστας Ξεξάκης (ένας από τους πιο καταξιωμένους ανθρώπους των γραμμάτων στο Ρέθυμνο), στη συνέντευξη που έδωσε στον καθηγητή, ιστορικό ερευνητή και συγγραφέα Αντώνη Σανουδάκη, κατέθεσε την εξής μαρτυρία:

Στην Κατοχή, ο Ξεξάκης είχε συλληφθεί από τους Ναζί και μεταφερθεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης αιχμαλώτων Μαουτχάουζεν και κατόπιν στο παράρτημα Μελκ (βλ. το βιβλίο του Α. Σανουδάκη «Ράους! Στην κόλαση του Μελκ – Ο Κώστας Ξεξάκης»). Εκεί, υπό φρικτές συνθήκες διαρκούς οδύνης και θανάτου, οι αιχμάλωτοι είχαν χάσει την αίσθηση του χρόνου! Ένας όμως από αυτούς με κάποιο τρόπο είχε κατορθώσει να σημειώνει την ημερομηνία.

 

Ξημέρωσαν Χριστούγεννα του 1944. Οι αιχμάλωτοι, όπως κάθε μέρα, οδηγήθηκαν στα καταναγκαστικά έργα, στο υπόγειο εργοστάσιο, στο οποίο κατασκεύαζαν εξαρτήματα αεροσκαφών, αυτοκινήτων και αρμάτων μάχης. Ο συναιχμάλωτός τους πλησίασε και, ψιθυριστά, με κίνδυνο της ζωής του, άρχισε να σιγοψέλνει τον υπέροχο χριστουγεννιάτικο ύμνο του αγίου Ρωμανού του Μελωδού «Ἡ Παρθένος σήμερον τὸν ὑπερούσιον τίκτει»… Το συναίσθημα ελπίδας και αισιοδοξίας για ελευθερία που τους κατέκλυσε ήταν εκπληκτικό, απίστευτο!

Και καταλήγει ο Ξεξάκης πως εκείνα ήταν τα συγκλονιστικότερα Χριστούγεννα της ζωής του.

 

Αυτή είναι η παράδοσή μας, η σύνδεσή της με τη ζωή και την ιστορία μας και το απελευθερωτικό μήνυμα που μεταφέρει ανά τους αιώνες.

Εύχομαι την ίδια ελπίδα και αισιοδοξία των Χριστουγέννων σε όλο τον κόσμο, είτε είμαστε αιχμάλωτοι των παθών μας είτε υποφέρουμε από τις δυσκολίες και τα βάσανα της ζωής…

«Χριστὸς ἐτέχθη!»

 

Για τον Κώστα Ξεξάκη:

Κώστας Ξεξάκης: Ο ήρωας που έζησε την κόλαση του Μελκ

Ποίηση στο Μαουτχάουζεν, στο Μελκ, στο Έμπενζεε

«Ἡ Παρθένος σήμερον» από τον Νίκο Ξυλούρη:

https://www.youtube.com/watch?v=Sy-jl30g36w

 

Η Γέννηση του Χριστού ως ιστορικό και παγκόσμιο γεγονός με διαχρονικό νόημα

ΝΙΚΗ 

Στο ιερό και ιστορικό γεγονός της Γέννησης του Ιησού Χριστού αναφέρθηκε ο διδάκτορας Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου και πρόεδρος του Κ.Ε.Μ.Ε. «Ευγένιος Τζιμογιάννης», Δημήτριος Μεταλληνός, σε συνέντευξή του στη δημοσιογράφο Κορίνα Τριανταφύλλου, με αφορμή τον εορτασμό των Χριστουγέννων.

Ο Δημήτριος Μεταλληνός υπογράμμισε ότι ο Ιησούς Χριστός δεν αποτελεί μυθολογικό ή συμβολικό πρόσωπο, αλλά ιστορική προσωπικότητα, γεγονός που νομιμοποιεί πλήρως την επιστημονική ενασχόληση της ιστορίας με το Πρόσωπό Του. Όπως σημείωσε, σε αντίθεση με τις μυθολογικές κατασκευές, ο Χριστός εισήλθε πραγματικά στην ιστορία και καθόρισε την πορεία της ανθρωπότητας.

Παράλληλα, ανέδειξε τη θεολογική διάσταση της Ενανθρώπησης, επικαλούμενος τον Άγιο Αθανάσιο τον Μέγα: ο Χριστός έγινε άνθρωπος, «ίνα ημείς θεοποιηθώμεν κατά χάριν». «Μέσα από τη Γέννησή Του», τόνισε, «αναδεικνύεται η μοναδική αξία του ανθρώπινου προσώπου, θεμέλιο του χριστιανικού πολιτισμού και της αντίληψης περί ανθρώπινης αξιοπρέπειας».

Αναφερόμενος στη συζήτηση περί της χρονολόγησης της Γέννησης του Χριστού, ο Δημήτριος Μεταλληνός ξεκαθάρισε ότι οι σύγχρονες χρονολογήσεις αποτελούν συμβατικές επιστημονικές προσεγγίσεις και όχι θέσεις της Εκκλησίας. «Η Αγία Γραφή», όπως εξήγησε, «τοποθετεί το γεγονός μέσα στο συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο της εποχής, με αναφορά σε αυτοκράτορες και τοπικούς άρχοντες, σύμφωνα με τον τρόπο μέτρησης του χρόνου στην αρχαιότητα».

Ιδιαίτερη μνεία έκανε στον εορτασμό της 25ης Δεκεμβρίου, τονίζοντας ότι πρόκειται για λειτουργικό και θεολογικό χρόνο. Η Εκκλησία αντικατέστησε τη γιορτή του ειδωλολατρικού «Αήττητου Ήλιου» με τη Γέννηση του Χριστού, του αληθινού Ήλιου της Δικαιοσύνης, προσδίδοντας στον χρόνο πνευματικό περιεχόμενο και σωτηριολογικό νόημα.

Ο Δημήτριος Μεταλληνός επεσήμανε ακόμη τη διάκριση μεταξύ ιστορικού και εκκλησιαστικού χρόνου, εξηγώντας ότι ο λειτουργικός κύκλος της Εκκλησίας δεν ακολουθεί γραμμική λογική, αλλά αποτυπώνει θεολογικά την οικονομία της σωτηρίας.

Χαρακτήρισε τη Γέννηση του Χριστού παγκόσμιο γεγονός, σημειώνοντας ότι η Ορθοδοξία εξαπλώνεται δυναμικά σε πολλές περιοχές του κόσμου, την ώρα που σε παραδοσιακά χριστιανικές χώρες παρατηρείται πνευματική απομάκρυνση. Εξέφρασε, μάλιστα, έντονο προβληματισμό για τη στάση του σύγχρονου ελληνισμού, ο οποίος, όπως είπε, κινδυνεύει να αποξενωθεί από τις ρίζες του.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον ρόλο της ελληνικής γλώσσας και του ελληνισμού στη διαμόρφωση της Ορθοδοξίας, υπογραμμίζοντας ότι «τα Ευαγγέλια και η πατερική θεολογία διατυπώθηκαν στα ελληνικά και αποτελούν ανεκτίμητη πνευματική παρακαταθήκη». Όπως σημείωσε, η ιστορία προίκισε τον ελληνισμό με μοναδική ευθύνη, την οποία δεν δικαιούται να απεμπολήσει.

Κλείνοντας, ο Δημήτριος Μεταλληνός τόνισε ότι το μήνυμα των Χριστουγέννων παραμένει απολύτως επίκαιρο. Ο Χριστός, όπως είπε, αποτελεί το κέντρο της ιστορίας και το ζητούμενο της ανθρώπινης ζωής. «Αν ο Χριστός εισέλθει ουσιαστικά και διαρκώς στη ζωή του ανθρώπου και της κοινωνίας, τότε μπορεί να μεταμορφωθεί και ο κόσμος σε έναν χώρο πίστης, αλήθειας, δικαιοσύνης και ελπίδας».

Δείτε επίσης

Η Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου (26 Δεκεμβρίου)

Η απογραφή κατά τη γέννηση του Χριστού και η επιστροφή στη Βηθλεέμ - Ιστορική μελέτη 

Πώς τοποθετήθηκαν μέσα στο έτος οι εορτές των γεγονότων της Καινής Διαθήκης

The "Well of the Holy Mother of God" in Egypt // Το "Πηγάδι της Παναγίας" στην Αίγυπτο

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡς βρέφος βαστάζουσα, ἐν ταὶς ἀγκάλαις Ἁγνή, τὸν πάντων δεσπόζοντα, σάρκα λαβόντα ἔκ σοῦ, χαρᾶς ὤφθης πρόξενος, ὅθεν πᾶσα ἡ κτίσις, ἀνυμνεῖ χαρμοσύνως, σήμερον Θεοτόκε, τὴν φρικτήν σου λοχείαν πηγὴν γὰρ ἀθανασίας, κόσμω ἐκύησας.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. β΄. Αὐτόμελον.
Ὁ πρὸ ἑωσφόρου ἐκ Πατρὸς ἀμήτωρ γεννηθείς, ἐπὶ τῆς γῆς ἀπάτωρ ἐσαρκώθη σήμερον ἔκ σοῦ· ὅθεν Ἀστὴρ εὐαγγελίζεται Μάγοις, Ἄγγελοι δὲ μετὰ Ποιμένων ὑμνοῦσι, τὸν ἄχραντον τόκον σου, ἡ Κεχαριτωμένη.

Ὁ Οἶκος
Τὸν ἀγεώργητον βότρυν βλαστήσασα, ἡ μυστικὴ ἄμπελος ὡς ἐπὶ κλάδων, ἀγκάλαις ἐβάσταζε, καὶ ἔλεγε. Σὺ εἶ καρπός μου, σὺ εἶ ἡ ζωή μου. Ἀφ' οὗ ἔγνων, ὅτι καὶ ὃ ἤμην εἰμί, σύ μου Θεός· τὴν γὰρ σφραγῖδα τῆς Παρθενίας μου ὁρῶσα ἀκατάλυτον, κηρύττω σε ἄτρεπτον Λόγον, σάρκα γενόμενον. Οὐκ οἶδα σποράν, οἶδά σε λύτην τῆς φθορᾶς· Ἁγνὴ γὰρ εἰμι, σοῦ προελθόντος ἐξ ἐμοῦ· ὡς γὰρ εὗρες, ἔλιπες μήτραν ἐμήν. Διὰ τοῦτο συγχορεύει πᾶσα κτίσις βοῶσά μοι· Χαῖρε ἡ Κεχαριτωμένη.

(από εδώ)

Υμνώντας τη θεία Γέννηση, παιδιά και νέοι

 

 

Το 1ο βίντεο: Vasilis Karanos

Τα άλλα δύο:  Μουσικό Σχολείο Πάφου / Pafos Music school 

Τα επόμενα: Ribale Wehbe (PCMvideoWebTVgr )

Χριστούγεννα ως Στάση Ζωής και Πράξη Αντίστασης στον Σύγχρονο Κόσμο | Αέναη επΑνάσταση

 

 

Χριστούγεννα ως Στάση Ζωής και Πράξη Αντίστασης στον Σύγχρονο Κόσμο | Αέναη επΑνάσταση

Σε τι μάς χρειάζεται η Ενσάρκωση του Χριστού; - π. Νικόλαος Λουδοβίκος: Τι είναι Χριστιανισμός; | 

Το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο της Ζωής μέσα στον Χρόνο ως Σιωπηλή Θεολογία

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΤΩΡΑ Ν’ ΑΚΟΥΣΤΕΙ;

 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός / ΒΗΜΑΤΑ

Άδειος κι ορφανός ο κόσμος μας, όπως λέει το τραγούδι του Μάνου Χατζηδάκι. Κι εμείς γιορτάζουμε Χριστούγεννα. Όχι άδειος από ανθρώπους, διότι κυριαρχεί ένας υπερπληθυσμός, αλλά από νόημα. Μοιάζει η Ευρώπη στην οποία ανήκουμε μια έρημη χώρα, όπως είχε προφητέψει ο σπουδαίος Νομπελίστας ποιητής T.S. Elliot. Έρημη από αγάπη, από πίστη στην ανάσταση, από έγνοια για τον συνάνθρωπο.

Μπορεί να φορτώνεται η ψυχή μας από συναισθήματα, όταν βλέπουμε πόνο, δυστυχία, πόλεμο, θάνατο, αλλά όλα μετριούνται με βάση τις ιδέες, τις απόψεις και τα συμφέροντά μας. Δικαιολογημένος είναι ο πόλεμος όταν τον διεξάγουν αυτοί που υποστηρίζουμε. Η δυστυχία μάς προβληματίζει όταν έχει να κάνει με οικείους, όχι με ξένους. Και ένα αίσθημα μηδενισμού κυβερνά τον προοδευμένο άνθρωπο, αυτόν που έχει ορθολογικοποιήσει τον ουρανό, χωρίς όμως να μπορεί να ελπίσει σε μια ζωή στην οποία δεν είναι μόνο το εγώ που κυβερνά.

Γιορτάζουμε Χριστούγεννα. Τα έχουμε μετατρέψει σε γιορτή γέννας, παιδιών, δώρων, ξεκούρασης, φαγητού, ταξιδιών. Είναι η γιορτή στην οποία απλώς κρατάμε έθιμα και κάλαντα, για να γυρίζουμε στην παιδικότητά μας, όχι όμως ως προς τη συγχώρεση, την αγάπη, την προσδοκία της αγκαλιάς, αλλά για να μην μας τρελαίνει το ότι μεγαλώνουμε, το ότι νιώθουμε στο βάθος μοναξιά, το ότι όσο κι αν προσπαθούμε να ξεγελάσουμε την αδυναμία να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, καθώς δεν είναι προτεραιότητα για τους πολλούς η κένωση, το άδειασμα από τον παντοδύναμο, αλλά και αμαυρωμένο εαυτό μας, νιώθουμε ότι μόνο με το να γίνουμε ή να χαζεύουμε τα παιδιά υπάρχει παρηγοριά.

Προσπερνούμε όμως την πρόκληση για πρόσληψη της αγάπης που ο Θεός μας έφερε ως δωρεά ανεκτίμητη και ανεπίστροφη, ως δωρεά που περνά από τον θάνατο για να γίνει ανάσταση, περνά από τον κόπο και την παραίτηση από κάθε εξουσία, για να γίνει ζωή διακονίας του άλλου. Έτσι, τα Χριστούγεννα θα έλθουν και θα παρέλθουν, σαν μια ευχάριστη, όχι όμως λυτρωτική αλλαγή. Γιατί αν δεν αλλάξουμε εντός μας, η αλήθεια θα μας καταβάλει.

Τι να μας πει η Εκκλησία σε τέτοιους καιρούς; Πώς να λειτουργήσει σαν προφήτης που θα ακουστεί, σαν φωνή σε στέρνα κλειστή; Κάποτε μοιάζει και η Εκκλησία να είναι κλεισμένη σ’ αυτή τη στέρνα. Του βολέματος. Της διατήρησης της ταυτότητας ως αυτάρκειας και όχι ως διαλόγου. Η Εκκλησία που έχει χάσει την επαναστατική της ορμή, αυτή που δεν περιορίζεται στη φιλανθρωπία του Ντίκενς, αλλά που με την πίστη ως όπλο μάς δείχνει ότι για να ζήσεις, πρέπει να πεθάνεις. 

Δεν είναι ανάγκη να μαρτυρήσεις. Ανάγκη είναι όμως να πεθάνεις ως προς το εγώ σου, ώστε να ξυπνήσεις, να ακούσεις την καμπάνα της συνείδησής σου, να μιλήσεις με χαμόγελο και όχι κουνώντας το δάχτυλο, να καλέσεις όχι σε άρνηση του κόσμου στον οποίο ζούμε, αλλά σε απόφαση να πάρουμε από το χέρι όσους μπορούμε για να τους δείξουμε ότι «παιδός η βασιλίη». Και παιδί είναι όποιος αγαπά, ακόμη και τον εχθρό, τον αδιάφορο, τον ψεύτικο, τον ακοινώνητο, αυτόν που η ζωή του όλη είναι μία εικόνα, μία τοξίνη, μία άρνηση.

Προφητική είναι η φωνή που προσεύχεται και εναποθέτει στον Χριστό το ελλείπον. Αρκεί να το νιώθουμε εντός μας. Να βγούμε από την αποθέωση της αυτοθέωσης και να παραδοθούμε στην Αγάπη Του. Παιδίον νέον Εκείνος, άνθρωποι νέοι εμείς. Κοντά Του.

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Τετάρτης 24 Δεκεμβρίου 2025

«Χριστός, η χαρά, η ελπίδα του κόσμου, ο ήλιος της δικαιοσύνης!»

 

«Είναι γνωστό ότι μιας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης προηγείται μια πνευματική ήττα. Βιώνουμε δεινά γιατί ξεχάσαμε την ελληνικότητά μας, το ρωμαίικο ήθος.

Το ήθος αυτό είναι η έντιμος πενία των προγόνων μας, το καθαρό μέτωπο των γονέων μας, το δόξα τω Θεώ των παππούδων μας, το χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο του λαού μας. Καιρός να τα ξαναβρούμε.

Μαζί με τα παιδιά μας, τον πολύτιμο θησαυρό μας, ας ψάλλουμε και εμείς Χριστού τη Θεία Γέννηση εν Βηθλεέμ την πόλη. Χριστός, η χαρά, η ελπίδα του κόσμου, ο ήλιος της δικαιοσύνης.

Χρόνια πολλά με υγεία και ευλογία στα σπιτικά όλων των Ελλήνων.»

 

Σημείωση: Η φράση "κι αν είναι πλήθος τ' άσχημα" προέρχεται από ποίημα του Κωστή Παλαμά:

Κι αν πλήθος τ' άσχημα,

 κι αν είναι τ' άδεια αφέντες,

 φτάνει μια σκέψη, μια ψυχή,

φτάνεις εσύ, εγώ φτάνω, 

να δώσει νόημα στων πολλών

την ύπαρξη. Ένας φτάνει.

Το Αστέρι της Ανατολής: ένα παραμύθι που ενώνει το φως των πλανητών με το φως του Χριστού! (& διήγηση σε βίντεο)

Εκδόσεις Σταμούλη 

O μικρός μας φίλος έρχεται στο βιβλιοπωλείο μας και μας ρωτάει: Κάτι διαστημικό έχετε; Σε αυτό τον μικρό φίλο και όσους αγαπούν τα πλανητικά ταξίδια αφιερώνουμε το πρώτο βιβλίο του νέου μας συγγραφέα Δημήτρη Χύττα που αγαπάει και ο ίδιος την φυσική. Ένα βιβλίο που ενώνει τον κόσμο, το φως των πλανητών με το φως του Χριστού. 

"10,9,8,7,6,5,4,3,2,1... Επιτέλους, τι ωραία! Αυτό που ήθελα πάντα. Μόνος μου στο διάστημα. Χωρίς τον αδελφό μου να με εκνευρίζει. Με τον πύραυλό μου θα ταξιδέψω σ' όλο το σύμπαν. Θα δω αστέρια, πλανήτες, γαλαξίες... Όλος ο ουρανός τώρα είναι δικός μου! - Ε, Ήλιε, φωνάζω, από μακριά. Ποιο είναι αυτό το Αστέρι στην Ανατολή, που ξεπερνά ακόμη κι εσένα στη Λάμψη;"

Αυτά τα Χριστούγεννα ελάτε να ταξιδέψουμε μαζί με τον Ηλία στο απέραντο διάστημα, να εξερευνήσουμε τα μυστήρια και τις ομορφιές του. 10,9,8,7,6,5,4,3,2,1...

Publisher: ΘΥΡΑ ΕΚΔΟΣΕΙΣ  

Ας γιορτάσουμε ρωμαίικα Χριστούγεννα

 

Χριστούγεννα σε λίγες μέρες. «Η πασών των εορτών επεδήμησεν εορτή και την οικουμένην ευφροσύνης επλήρωσεν. Εορτή η των απάντων ακρόπολις, η πηγή και η ρίζα των παρ’ ημίν αγαθών…».

Είναι λόγια του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Από εχθροί, λέει ο άγιος, χάρις στην ενανθρώπιση του Λόγου του Θεού, γίναμε υιοί. Όμως τα τελευταία χρόνια εγκαταλείψαμε τον πατρικό οίκο και περιπλανιόμαστε στις Λόντρες και τα Βερολίνα. Άλλους η στείρα προγονολατρία, άλλους η ξενομανία και ο άκρατος πιθηκισμός, άλλους ο παρασιτικός καταναλωτισμός και το διογκωμένο σύμπλεγμα κατωτερότητας μας οδήγησαν στην περιφρόνηση του μοναδικού αυτού θησαυρού, της παράδοσης της Ρωμηοσύνης. Γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα χωρίς Χριστό. Μιας οικονομικής κατάρρευσης και κρίσης προηγείται μια πνευματική ήττα.

 

Ηττηθήκαμε, γιατί ξεχάσαμε το ρωμαίικο ήθος. Το ήθος αυτό είναι η «έντιμος πενία» του Παπαδιαμάντη, το καθαρό μέτωπο των γονέων μας, το δόξα τω Θεώ των παππούδων μας, το χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο του λαού μας. Ηττηθήκαμε, μα ο πόλεμος δεν χάθηκε. «Ημείς νικώμεν, νικώντων των άλλων» (Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας). «Τιμήσατε τον Θεόν πλέον της συνηθείας» λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Καιρός να επιστρέψουμε στο σπίτι του πατέρα μας, στην ηλιόλουστη Ορθοδοξία μας, να βρούμε τον εαυτό μας, να ξαναγίνουμε Ρωμιοί, ως αναζήτηση της πηγής εξ ης ρέει το ύδωρ το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον, ο Χριστός. Και, ας μου επιτραπεί η φράση, πολλά ρουσφέτια ζητήσαμε από διάφορους τα προηγούμενα χρόνια. Για μας τους Ορθόδοξους μόνο ένα “άγιο ρουσφέτι” μας επιτρέπεται. «Ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου, Σώτερ σώσον ημάς». Η Παναγία μας είναι ελληνοσώτειρα. 

 

Διαβάζω την αφήγηση του Γάλλου ιησουίτη, περιηγητή Richard στα μέσα του 17αι., για την ζωή των υπόδουλων Ρωμηών.

«Πολλές φορές απορώ πως κατόρθωσε να επιβιώση η χριστιανική πίστη στην Τουρκία και πως υπάρχουν στην Ελλάδα εκατομμύρια Ορθόδοξοι. Και να σκεφθεί κανείς ότι ουδέποτε από την εποχή του Νέρωνος, του Δομητιανού και του Διοκλητιανού έχει υποστεί ο Χριστιανισμός διωγμούς σκληρότερους από αυτούς, που αντιμετωπίζει σήμερα η ανατολική Εκκλησία… Και όμως οι Έλληνες είναι ευτυχισμένοι που παραμένουν χριστιανοί.

Νομίζω πως αυτό οφείλεται στη λατρεία που τρέφουν στην Παναγία… Σε όλα τα σπίτια βλέπεις εικόνες της Παναγίας. Είναι ο φρουρός ή καλύτερα η νοικοκυρά του σπιτιού. Σ’ αυτήν την εικόνα στρέφουν το βλέμμα, όταν τους συμβεί κάτι κακό, ικετεύοντας τη βοήθειά της. Σ’ αυτήν απευθύνονται για να ευχαριστήσουν το Θεό, αν με τη δική της μεσολάβηση έλθει κάτι καλό στο σπιτικό τους… Ο ίδιος διαπίστωσα με πόση φυσικότητα, με πόση ευγλωττία και συγκίνηση μιλούν στις οικογενειακές τους κουβέντες γι’ αυτή τη βασίλισσα των Ουρανών». (ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, τόμ. 10, Αθήνα 1974, σ. 150).

 

Στα σχολεία, ας αφήσουν οι δάσκαλοι τις «Φρικαντέλες τις μάγισσες, που μισούν τα κάλαντα και διώχνουν τα σκουπιδόπαιδα που τα ψέλνουν» (βιβλίο γλώσσας Ε’ Δημοτικού, α’ τεύχος, σελίδα 26-27), τις «συνταγές μαγειρικής» κι ας συλλαβίσουν στους μαθητές τους τα μυρίπνοα άνθη της παράδοσής μας. Να τους μάθουν και κάποιο «τραγούδι του Θεού», όπως μας κανοναρχεί και ο μπαρμπα-Αλέξανδρος ο Παπαδιαμάντης, το απολυτίκιο των Χριστουγέννων, το εξαίσιο κοντάκιον «Η Παρθένος σήμερον». Να μπει ο Χριστός στις τάξεις, να «ξεμουχλιάσουν» οι αίθουσες, να διασκορπιστούν οι αναθυμιάσεις της φραγκοεκπαίδευσης, στην οποία καταδικάσαμε τα παιδιά μας.

Αυτές τις ημέρες ως συνήθως οι μασκαράδες της τηλεοπτικής κερδεμπορίας, βάλθηκαν να μαγαρίσουν τα παιδιά με τις διαφημίσεις τρισάθλιων παιχνιδιών. Αντί για το ταπεινό σπήλαιο της Βηθλεέμ, άνοιξαν τα σπήλαια του θεού μαμωνά της κατανάλωσης. 

 

Ας γιορτάσουμε ρωμαίικα Χριστούγεννα, όπως μας συμβουλεύει ο Φώτης Κόντογλου. «Αδέλφια μου. Φυλάξτε τα ελληνικά συνήθεια μας, γιορτάστε όπως γιορτάζανε οι πατεράδες σας, και μη ξεγελιόσαστε με α ξένα κι άνοστα πυροτεχνήματα. Οι δικές μας οι γιορτές αδελφώνουν τους ανθρώπους, τους ενώνει η αγάπη του Χριστού. Μην κάνετε επιδείξεις. ‘‘Ευφράνθητε εορτάζοντες’’. Ακούστε τι λένε τα παιδάκια που λένε τα κάλαντα: ‘‘Και βάλετε τα ρούχα σας, εύμορφα ενδυθείτε, στην εκκλησίαν τρέξετε, με προθυμίαν μπήτε, ν’ ακούσετε με προσοχήν όλην την υμνωδίαν, και με πολλήν ευλάβειαν την θείαν λειτουργίαν. Και πάλιν σαν γυρίσετε εις το αρχοντικόν σας, ευθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε το φαγητόν σας. Και τον σταυρόν σας κάνετε, γευθείτε, ευφρανθείτε. Δώστε και κανενός φτωχού όστις να υστερήται’’.

Αθάνατη ελληνική φυλή! Φτωχή μα αρχοντομαθημένη, βασανισμένη, μα χαρούμενη και καλόκαρδη περισσότερο από τους ευτυχισμένους της γης, που τους μαράζωσε η καλοπέραση. Ναι, αδερφοί μου Έλληνες, χαίρετε μαζί με κείνους που χαίρονται και κλαίτε μαζί με κείνους που κλαίνε. Αυτή είναι η παραγγελία του Χριστού, και σ’ αυτή μονάχα θα βρείτε ανακούφιση. Δίνετε στους άλλους απ’ ό,τι έχετε. Το παραπάνω απ’ ό,τι έχει κανένας ανάγκη, το κλέβει από τον άλλον. ‘‘Μακάριον το διδόναι μάλλον, ή λαμβάνειν’’». 

 

Καλά κι ευλογημένα Χριστούγεννα.

 

του Δημήτρη Νατσιού

Ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ 

Glory to God For All Things – Looking Like Christmas

 

• Looking Like Christmas

  One of the most striking features of the Gospels is the frequent response of the Disciples after the resurrection of Christ: doubt. I have always been sympathetic to the doubts and hesitations that accompanied the Disciples’ experience during the ministry of Christ. They are almost endearing in their inability to grasp what Christ is all […]

  Read more: Looking Like Christmas
  Beauty, Knowledge of God
  
  

• The Christmas Play

  I was sick last week (stomach bug – my least favorite illness). It cost me a trip to Memphis where we were to spend a few days with family and the joy of watching two of my daughters singing in an Advent Festival. My many years of ministry have put me in some diverse places […]

  Read more: The Christmas Play
  Incarnation, Liturgy, Reflections
  
  

• When Your Ancestors Came to Church

  Human beings carry within them a burden of time. We are not “fresh starts” as we come into existence. There is an inheritance that seems to carry even more than our genes. Some few years ago, I visited with my father’s oldest surviving cousin. She had known both of my parents across the years, and […]

  Read more: When Your Ancestors Came to Church
  Communion, Incarnation, Reflections
  
  
• The Life of the Cosmos

  This is a reprint from 2016. I ran across it this morning and found it speaking very much of where my mind and heart have been of late. May it be of use to you. What does it mean to be alive? This is a question whose answer would seem so obvious that it is […]

  Read more: The Life of the Cosmos
  Existence, Reflections
  
  
• The Gratuitous Wonder of Unbounded Joy

  Any number of Orthodox conversations turn around the topic of “theosis” (to become “like God”). I’m never quite sure what people have in mind when they invoke the term. Do they imagine divine power or a transfiguration in divine light? In a culture marked by success stories, it’s easy to imagine theosis as just that. […]

  Read more: The Gratuitous Wonder of Unbounded Joy
  Knowledge of God, Thankfulness
  
  
• The Communion of Giving Thanks

  Whom should I thank? The question is normally a matter of polite acknowledgement. A gift was given and received. Who gave it? Whom should I thank? It is inherently the nature of giving thanks that thanks must be given to someone. I cannot give thanks to nothing or no one. As such, the giving of […]

  Read more: The Communion of Giving Thanks
  Reflections
  
  
• The Secular Mind Versus the Whole Heart

  Thinking is among the most misleading things in the modern world, or, to be more precise, thinking about thinking is misleading. For a culture that puts such a great emphasis on materiality, our thinking about thought is decidedly spooky. The philosophy underlying our strangely-constructed modernity is called nominalism (of which there are many formal varieties). Its imaginary […]

  Read more: The Secular Mind Versus the Whole Heart
  Reflections

  ---

• A Faith You Can Sink Your Teeth Into

  In a now-famous experiment, volunteers were fitted with inverting lenses, such that everything they saw appeared upside-down. In a few days their brains adjusted and what they saw appeared correctly. When the lenses were removed, their naked eyes now saw things inverted, though again, after a few days their vision returned to normal. We are […]

  Read more: A Faith You Can Sink Your Teeth Into
  Incarnation, Knowledge of God, Modernity, The Sacraments
  
  
• To Sing Like a River

  Article from October, 2016 We stood looking out at a river rushing past the rocks – a brisk morning in the North Carolina mountains, a rare setting for the Divine Liturgy. The tradition of the Church generally holds that services such as the Divine Liturgy are to be held indoors, in the Church. There are […]

  Read more: To Sing Like a River
  Beauty, Incarnation, Knowledge of God, Modernity

  ---

• The Abbreviated God

  When an Orthodox Christian is asked questions about the faith, there is often a hesitation. The questions that come to mind (for me) are: “Where do I begin?” and “How much do I try and tell them?” For, in many ways, the amount of information includes about 2,000 years of history and an encyclopedia’s worth […]

  Read more: The Abbreviated God
  The Church

Older Posts→