ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2019

Η αθεΐα δεν είναι επανάσταση...

Μιλώντας πάντα για Ελλάδα (και όχι για κάποιον που μεγαλώνει τα παιδιά του μακριά από τις επιρροές της ελληνικής πραγματικότητας): Θα ακούσει το παιδάκι όλους τους φίλους του να μιλάνε για το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σπίτι τους. Για τη λαμπάδα που έφερε η νονά. Για τον αετό που πέταξαν την Καθαρά Δευτέρα. Για τα δώρα που πήραν. Και θα γυρίσω εγώ ο γονιός να του πω «εμείς δεν συμμετέχουμε σ’αυτά τα πανηγυράκια γιατί είμαστε πιστοί στις αρχές μας»; Δεν είναι κακομαθησιά αυτό βρε παιδιά, δεν είναι πειθαρχία και όρια, είναι ένα συνεχές μαρτύριο. Αν είναι ποτέ δυνατόν. Θα κάνω το παιδί να νιώθει μειονεκτικά, να νιώθει στερημένο, να νιώθει εκτός ομάδας χωρίς να είναι επιλογή του, χωρίς να μπορεί να είναι επιλογή του, για τις δικές μου τις αρχές; Ξέρει το 5χρονο και το 10χρονο αν πιστεύει, συλλαμβάνει καν την έννοια του Θεού για να την απορρίψει κιόλας; Να μιλούσαμε και για τίποτα βλαβερό να το καταλάβω, αλλά θα πάθει κάτι το παιδί να πιάσει ένα στολισμένο κερί; Ναι, ναι, το δώρο θέλει, δεν το ζητάει για πνευματική ανάταση, το δωράκι θέλει. Παιδί είναι. Ναι πρέπει να μάθουν να ελέγχουν τις επιθυμίες τους τα παιδιά, αλλά ας ακούσουν το «όχι» τις υπόλοιπες 100 φορές που πιθανότατα θα πουν «Μαμά θέλω», «Μπαμπά θα μου πάρεις». Πρέπει να τους πούμε το «όχι» τη δεδομένη στιγμή που όλα ή σχεδόν όλα τα άλλα παιδάκια γύρω τους ακούνε το «ναι»; Πηγή: www.lifo.gr

Ένα άρθρο, φιλικό προς την αθεΐα, που όμως ξεκαθαρίζει ότι και σ' έναν άθεο πρέπει να αναγνωρίζεται (από τους συγγενείς του ως προς τα πιστεύω) το δικαίωμα να συμμετέχει, αν θέλει, στις τελετές και τα έθιμα της θρησκευτικής παράδοσης του τόπου του ή τέλος πάντων όποιας παράδοσης επιθυμεί:

Η αθεΐα δεν είναι επανασταση

Η ιστοσελίδα δεν επιτρέπει την αντιγραφή του άρθρου, οπότε δίνουμε μόνο σύνδεσμο (link).
Φυσικά προσυπογράφουμε την παραπάνω άποψη. Διαπιστώνουμε ότι η στάση πολλών άθεων συνανθρώπων μας φανερώνει φανατισμό & μικροψυχία, όχι μικρότερα από αυτά, για τα οποία καταγγέλλουν τους θρησκευόμενους. Και ασφαλώς κάθε σώφρων θα αναγνωρίσει ότι και οι πιστοί δεν χαρακτηρίζονται πάντα από μικροψυχία και φανατισμό.
Θεωρώ λοιπόν ότι αξίζει να το διαβάσουμε.
Για την ιστορία, πιστεύω ότι αξίζει επίσης να το βάλουμε δίπλα σ' ένα άλλο άρθρο, χριστιανικό αυτή τη φορά, που μιλάει για κάτι που θεωρούμε εμείς επανάσταση:

«Η Ανάσταση είναι Επανάσταση» - Μεσογαίας Νικόλαος

Η άποψή μας για την ύπαρξη του Θεού και την αθεΐα εκφράζεται στα links που δίδονται κάτω από αυτή την ανάρτηση: "Παιδιά χωρίς Θεό": ιστοσελίδα για την προώθηση του αθεϊσμού στα παιδιά
Επίσης εδώ: Το φαινόμενο της αθεΐας στη σύγχρονη Ελλάδα – Μια προσέγγιση
Καλή ανάγνωση. Με αγάπη Χριστού.
Ευχαριστώ.

Άγγελοι & άγιοι μέσα Νοεμβρίου - από τον άγιο Νεκτάριο ώς τη Γαλλία, την Αλάσκα & τη Νέα Υόρκη!...



Eικ. από αυτό το άρθρο για τη σημερινή εορτή

Από τους αγίους αγγέλους στον άγιο Νεκτάριο

Ο άγιος Νεκτάριος και ο σύγχρονος άνθρωπος (& βίντεο από την αγιοκατάταξή του)

Το Ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου (8 Νοεμβρίου 1866)



 

15χρονος Ρεθυμνιώτης μετέφερε το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου σε κόμικ!

Η κοίμηση του αγίου Νεκταρίου

Τα πνευματικά παιδιά του Αγίου Νεκταρίου (εικ.)

Η μεγάλη ασκήτρια (Θεοκτίστη της Λέσβου) & ο άγιος Συμεών ο Μεταφραστής (9 Νοε)

Αγία Όλγα, ιθαγενής της Αλάσκας, η μαία (και εδώ αναλυτικά)

Άγιος Φιλάρετος της Νέας Υόρκης (και εδώ)

Η ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΛΥΓΕΡΗ Η ΧΙΟΠΟΛΙΤΙΣ

Ο άγιος χριστιανών και Τούρκων! (άγ. Αρσένιος ο Καππαδόκης, 10 Νοε)

Άγιος Μηνάς, ο νοικοκύρης της Καστοριάς



Άγιοι και ναζισμός (εικ.)
 
Όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης ο Ομολογητής (11 Νοε)

Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων (12 Νοε)

Ο άγιος Νείλος ο Μυροβλύτης (12 Νοε) & η προφητεία του για τον Αντίχριστο

From Africa about Angels: Synaxis of the Archangel Michael and the Other Bodiless Powers

Άγιοι στις 8, 9, 10, 11 & 12 Νοεμβρίου  


Γαλλία: ο άγιος Μαρτίνος της Τουρ, ο Ελεήμων και Θαυματουργός (12 Νοεμβρίου)

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (13 Νοε)

Γεωργία: οι εκατό χιλιάδες άγιοι Μάρτυρες της Τυφλίδας! (13 Νοε)

Ο άγιος νεομάρτυρας Κωνσταντίνος ο Υδραίος († 14 Νοεμβρίου 1800) [εικ.]

Ο τόπος του μαρτυρίου και ο τάφος του Αγ. Φιλίππου (14 Νοεμβρίου)

Όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ, ο πατέρας της σλαβικής Φιλοκαλίας (15 Νοεμβρίου)

Μνήμη του πατριάρχη Σερβίας Παύλου (†15 Νοε 2009)

Των Αγίων Ημερών, Άγιοι και Μνήμες (15-21 Νοεμβρίου)

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2019

Η Αγάπη Βρίσκει Τρόπο. Βρες το Δικό σου!!



Η  προσπάθεια της ιεραποστολικής και φιλανθρωπικής ομάδος “από καρδιάς” της Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσοπηγής Πολυδενδρίου Αττικής συνεχίζεται στην Ουγκάντα. Οι ανάγκες μεγαλώνουν, τα μέτωπα γίνονται περισσότερα και πρέπει να συνεχίσουμε να δίνουμε το παρόν. Στο πλαίσιο λοιπόν ευαισθητοποίησης ακόμη περισσότερων ανθρώπων προκειμένου να ενισχυθεί η προσπάθειά μας στην Αφρική, οργανώνουμε και παρουσιάζουμε μερικές εκδηλώσεις αλλά και ιδέες για το σκοπό αυτό: 

Παρουσίαση της ιεραποστολικής μας δραστηριότητος και ομιλίες σε Ιερούς Ναούς και  πνευματικά κέντρα. Η εκδήλωση μας αυτή μπορεί να περιλαμβάνει παρουσίαση της Ιεραποστολικής δραστηριότητας μας στην Ουγκάντα με ομιλία, προβολή κινηματογραφικού και φωτογραφικού υλικού. Στο τέλος της εκδηλώσεως μπορούν να διατεθούν βιβλία και ιεραποστολικά τετράδια με σκοπό την ενίσχυση της Ιεραποστολής μας. 

Παρουσίαση της Ιεραποστολικής δραστηριότητας σε σχολεία. Η εκδήλωση αυτή έχει παρουσιασθεί με αφορμή την εορτή των Τριών Ιεραρχών, αλλά και των εορτών των Χριστουγέννων και  του Πάσχα. Κατά τη διάρκειά της γίνεται παρουσίαση των δραστηριοτήτων μας στην Αφρική και  παρουσιάζεται ένα ημερήσιο πρόγραμμα ενός παιδιού στην Ουγκάντα και ενός παιδιού στην Ελλάδα. Στο τέλος της εκδηλώσεως μπορεί να παρουσιασθεί φωτογραφικό και κινηματογραφικό υλικό από τις αποστολές της ομάδος μας στην Ουγκάντα. Τα παιδιά μπορούν να φέρουν φάρμακα κυρίως παυσίπονα, γραφική ύλη (τετράδια, μολύβια, στυλό, μπλοκ ζωγραφικής), παιχνίδια μικρά (αυτοκινητάκια, αρκουδάκια λούτρινα κ.λ.π.) αλλά και φάρμακα (παυσίπονα, αντιπυρετικά). 

Μπορείτε να προμηθευτείτε από την Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής Πολυδενδρίου Αττικής έναν κουμπαρά της Ιεραποστολής. Οι κουμπαράδες μαζεύονται το μήνα Ιούνιο, κατά την περίοδο δηλαδή της οργάνωσης και προετοιμασίας της αποστολής μας στην Ουγκάντα. Τον κουμπαρά μπορείτε να τον φέρετε στην Ιερά Μονή. 

Διάθεση βιβλίων. Από την ιεραποστολική μας προσπάθεια έχει κυκλοφορήσει ένα βιβλίο με τίτλο “Μουέλαμπά” ένα ταξίδι ένα όνειρο στην Ουγκάντα, που αφορά το ξεκίνημα της Ιεραποστολής μας στην Αφρική. Μπορείτε αν θέλετε να το διαθέσετε (το βιβλίο διατίθεται στην τιμή των 5 ευρώ) για τους σκοπούς της Ιεραποστολής μας. Το βιβλίο μπορείτε να το προμηθευτείτε από την Ιερά Μονή.
Διάθεση Ιεραποστολικών τετραδίων. Τα τετράδια αυτά διατίθενται 2 ευρώ έκαστο, από την Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής. Είναι σπυράλ και στο εξώφυλλό τους έχουν σχέδια από την Αφρικανική τέχνη. 

Δώρα χαράς και μνήμης. Μπορείτε να δημιουργήσετε ένα μικρό κουμπαρά που θα βρίσκεται σε μέρος εμφανές με σκοπό την ενίσχυση της ιεραποστολής μας κατά τη διάρκεια ενός μυστηρίου ή άλλης ακολουθίας με την ένδειξη για την ενίσχυση της Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσοπηγής στην Ουγκάντα.
Ακόμα μπορείτε να κοινοποιήσετε τον λογαριασμό της ιεραποστολικής μας δράσης με σκοπό την ενίσχυση της προσπάθειάς μας.

Εθνική τράπεζα : 656/201115-86
στο όνομα του ιερέως George Nyombi
IBAN GR3301106560000065620111586
SWIFT BIG : ETHNGRAA


Μπορείτε ωστόσο να βρείτε το δικό σας τρόπο που μπορούμε να συζητήσουμε και να υλοποιήσουμε μαζί. Στο : www.facebook.com/profile.php?id=100009183427637 και στο ekdoseisxrysopigi@yahoo.gr περιμένουμε τον δικό σας τρόπο.

Για τη βοήθειά σας ευχαριστούμε “από καρδιάς”

Δύο εκδηλώσεις, 10 & 12 Νοεμβρίου

 
Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο Καμερούν (Θεσσαλονίκη 10 Νοεμβρίου)
 
Αυτή την Κυριακή 10 Νοεμβρίου, στις 11.00 π.μ., στη Σύναξη της Αδελφότητάς Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής Θεσσαλονίκης θα έχουμε την χαρά και την τιμή να φιλοξενήσουμε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καμερούν κ. Γρηγόριο, ο οποίος θα μας μιλήσει για την πραγματικότητα και τις εξελίξεις της Ιεραποστολής στην Ιερά του Μητρόπολη, που περιλαμβάνει τα κράτη Καμερούν, Τσαντ, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Ισημερινή Γουινέα, Άγιος Θωμάς και Πρίγκιπας.



Θα προηγηθεί Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου της οδού Μακένζυ Κινγκ.
Θα χαρούμε να σας έχουμε μαζί μας στα γραφεία της Αδελφότητας, οδός Μακένζυ Κίνγκ 6 ( πλατεία Αγίας Σοφίας ), 3ος όροφος.
 
*****
Ο ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΛΕΣΒΙΟΣ, οραματιστής και θεμελιωτής της ελευθερίας των Ελλήνων

ΜΙΚΡΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ
ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ (Μ.Β.Δ.Γ.)
Επιστημονικός και Παιδευτικός
Εκδοτικός Σύνδεσμος (Ε.Π.Ε.Σ.)

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Σας προσκαλούμε στην παρουσίαση του βιβλίου «Ο ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΛΕΣΒΙΟΣ, οραματιστής και θεμελιωτής της ελευθερίας των Ελλήνων» (Αθήνα, 2019) της Ρωξάνης Δ. Αργυροπούλου, ομότιμης διευθύντριας ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, της σειράς «Μικρή Βιβλιοθήκη Διδασκάλων του Γένους». Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί την 12η Νοεμβρίου 2019, ημέρα Τρίτη και ώρα 6 μ.μ. στη ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ, (Αίθουσες Λόγου και Τέχνης της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας), Πεσμαζόγλου 5 και Σταδίου,
κατά το πρόγραμμα.
Η παρουσία σας θα αποτελέσει για όλους μας χαρά και ενθάρρυνση για την συνέχιση του προγράμματος εκδόσεων της Μ.Β.Δ.Γ., τιμώντας τους φωτιστές του Έθνους και υποφήτες της ελευθερίας των Ελλήνων.

Με τιμή
Η ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

Τηλ. Επικοινωνίας: 210-2835878, 22950-53265
Ταχ. Διεύθυνση: Αγ. Παρασκευής 61, Καπανδρίτι Αττικής, 10914, κ. Αθανάσιο Κουρταλίδη
Ηλ. Διεύθυνση: efim.xristianiki@gmail.com

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2019

Ιησούς Χριστός & κοινωνικό περιθώριο

 
Δύο Αγίες «από εταιρίδων», Πελαγία και Ταϊσία: Μόνο ένας γενναίος και ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να λογιστεί ως χριστιανός


της Σοφίας Ντρέκου
Αέναη επΑνάσταση

«Να αξιωθούμε μια μέρα να ζήσουμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι, 
δηλαδή σαν άνθρωποι που αρνιούνται να ασκήσουν 
καθώς και να υποστούν τη φρίκη.» Αλμπέρ Καμύ

Έρχεται πάλι σήμερα να ...σκανδαλίσει η εκκλησία. Να ανατρέψει, να προβληματίσει, να αναστατώσει. Υπάρχει μια αγία επιμονή... εντελώς σαλή και ασυμβατική, όσο σαλή είναι η φωτεινή αλήθεια, να μην κρύβει τους δικούς της ανθρώπους, να προβάλει το παρελθόν τους, όχι για να κλονίσει, αλλά για να τονίσει το μέγεθος του παρόντος τους.

Σου δίνει λοιπόν ελεύθερα κάποιους ανθρώπους του περιθωρίου, χωρίς ψευτοντροπές και ηθικισμούς, σε πρώτο πλάνο και τους επιδεικνύει, όπως η μεγαλοκυρά τα κοσμήματα της σαν τρόπαια και καμάρι.
Στο μέσον εν τω μεταξύ υπάρχει μια συγκλονιστική επαναστατική πράξη πού λέγεται μεταστροφή, μετάνοια. Δύο πόρνες πού αγίασαν! Το αντέχει ο κόσμος μας; Πελαγία και Ταϊσία (8 Oκτωβρίου, μέρα που γιορτάζουν δύο πόρνες: Πελαγία και Ταϊσία). Δυο πρώην πόρνες. Δύο οσίες μητέρες των χριστιανών. Τις πρεσβείες τους να έχουμε.

Τα μωρά του κόσμου διάλεξε ο Θεός για να ταπεινώσει τα σοφά και τα μη όντα για να καταργήσει τα όντα. Οι τελώνες και οι πόρνες προάγουσιν ημάς εις την βασιλείαν του Θεού. Άλλωστε και ο ίδιος επέλεξε το περιθώριο πλην της αμαρτίας.
Ο Ιερός Χρυσόστομος δεν εντρέπεται να πεί πώς ο Χριστός επεθύμησε πόρνη. Μεγαλώνει στην Γαλιλαία. Οι φαρισαίοι αρέσκονταν να τον ονομάζουν γέννημα πορνείας και σαμαρείτη. Ο Ίδιος πεθαίνει στον σταυρό και κατεβαίνει στον άδη με τους δεσμίους.

Στην παραβολή της κρίσης ταυτίζεται με απόβλητα στοιχεία χωρίς να κωλύεται από ανθρώπινη ντροπή και συστολή. Η αμαρτωλή, Του αγγίζει τα πόδια και τα σπογγίζει με τα μαλλιά της. Ακουμπά σε ένα φέρετρο, αφήνει τους λεπρούς να προσπέσουν στα πόδια Του και τρώει με χέρια πού δεν έχουν πλυθεί σε τελετουργικούς καθαρμούς.

Διαλέγεται με την Σαμαρείτιδα με τους πολλούς άντρες. Μπαίνει στο σπίτι του Ζακχαίου και του Ματθαίου. Λογίζεται με τους δούλους και τους ανόμους. Επισύρει τον οίκτο και τον σκανδαλισμό των δικαίων, διότι ουκ έχει πού την κεφαλήν κλίναι. Και αυτό για τους Ιουδαίους είναι κατάρα από τον Θεό. Μακαρίζει τον Λάζαρο και ονειδίζει τον πλούσιο. Και αυτό πρόκληση για την βαριά «κατάρα» πού δέρνει τους λαζάρους και την «ευλογία» των γνησίων παιδιών του Μωϋσή.
  • Και δεν θα αναφερθώ στο αγιολόγιο μας, πού γεννάει τόσα σκάνδαλα στους εντός και στους εκτός και προκαλεί πολυσέλιδους τόμους κατηγοριών και απολογιών. Δεν πρέπει να αγαπάμε και να εξιδανικεύουμε το περιθώριο. Η έννοια του περιθωρίου προϋποθέτει καταναγκαστικά όρια, εννοεί την επιλογή ακοινωνησίας και από τις δύο πλευρές. Ο Χριστός πλησίασε και έζησε το περιθώριο όχι για να το προβάλει ως εναλλακτική λύση, αλλά για να καταργήσει αυτά τα όρια. Και για τους από μέσα και για τους απ' έξω του περιθωρίου.
Οι χριστιανοί δεν έζησαν στις κατακόμβες επειδή το ήθελαν. Αυτό ήταν διωγμός και δοκιμασία. Δεν αξίζει σε κανέναν το περιθώριο, με την ίδια ακριβώς δύναμη και σημασία πού δεν αξίζει σε κανέναν να υπερασπίζεται το δικαίωμα ασφαλείας του εντός των ανθρωπίνων ορίων, όσο μια ανθρώπινη ψυχή ζεί στο περιθώριο. Μας βομβαρδίζει το ευαγγέλιο, μας πολιορκεί η Εκκλησία. Ταλανίζει και προκαλεί το αίσθημα στεγανών, θρησκευτικότητας και ασφαλείας μας.
 
Έχοντας κατά νου τις δύο Αγίες, Πελαγία και Ταϊσία, 
που εορτάζουμε σήμερα, τίθεται το εναγώνιο ερώτημα:

Γιατί αγάπησε τόσο πολύ ο Χριστός το περιθώριο; Μήπως θέλησε να εντάξει όλους όσους ήταν μέσα στα ορθά αποδεκτά κοινωνικά πλαίσια σε έναν άλλο εναλλακτικό επαναστατικό τρόπο ζωής; Να μας βγάλει από το νόμιμο και να μας μυήσει στο παράνομο; Ή μήπως ήθελε να πάρει τους περιθωριακούς από το παράμερο και το σκοτεινό και να τους φέρει στα αποδεκτά κοινωνικά όρια των νοικοκυρεμένων ανθρώπων; Να τους δώσει την σωτηρία μέσα στα όρια του καθωσπρέπει και του υγιούς;

Όσοι δέχονται μία από τις δύο περιπτώσεις σαν απόλυτες, έχουν παρεξηγήσει την σωτηρία και πορεύονται με συστήματα θρησκευτικά και αλλότρια. Δεν έχουμε καταλάβει, πώς, πριν από τον Ερχομό του Χριστού, αλλά και μετά, όσο υπάρχει αμετανοησία στον κόσμο, όλοι μας είμαστε στο περιθώριο, απομακρυσμένοι και αυτονομημένοι από τον Θεό και επαναστατημένοι και αναπαυόμενοι στον τρόπο ζωής πού έχουμε διαλέξει.

Όταν ο Χριστός διάλεξε να γεννηθεί μέσα στην πόλη της αμαρτίας και να μεγαλώσει άσημος, να προσεταιριστεί όλους τους περιθωριακούς, προσέγγιζε την ίδια την Ανθρωπότητα, αυτή πού βρίσκεται εκτός της Εδέμ. Μας έδωσε εικόνα ανθρώπου. Δεν διάλεξε τους κατά κόσμον δίκαιους, για να μην φανεί πώς ήρθε στον κόσμο γι αυτούς, καίτοι ανάμεσα τους βρίσκονται οι μεγαλύτερες αμαρτίες, αλλά τους προφανέστερα αμαρτωλούς, αυτούς για τους οποίους θα μπορούσε να καταλάβει ο καλοπροαίρετος άνθρωπος, πώς διάλεξε για να εικονίσει τις πληγές και την πτώση μας.

Συνεπώς ο Χριστός ούτε εξιδανίκευσε το περιθώριο, αλλά ούτε το περιφρόνησε. Αλλά έδειξε σε όλους εμάς την Κοινή Ανάγκη, η οποία είναι η επιστροφή σε Αυτόν. Πηγή
  • Μόνο ένας γενναίος και ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να λογιστεί ως χριστιανός. Το να είσαι χριστιανός σημαίνει απλόχωρη, τεράστια καρδιά. Δεν είναι του κόσμου τούτου κατόρθωμα.


Οσία Πελαγία η από εταιρίδων
 

Η Οσία Πελαγία η από εταιρίδων γνωστή σαν Μαργιτώ ήταν Βυζαντινή ηθοποιός, μίμος, και χορεύτρια διάσημη στην εποχή της με καταγωγή την Αντιόχεια.

Έζησε την εποχή του Ιωάννη του Χρυσόστομου. Αναφέρεται πανέμορφη και διάσημη μίμος της Αντιόχειας, διάσημη σε όλη την αυτοκρατορία, το όνομα της, Μαργιτώ, δεν ήταν το αληθινό της, αλλά, το καλλιτεχνικό της που το είχε αποκτήσει από τα πολλά μαργαριταρένια κοσμήματα που φορούσε και ήταν δώρα από θαυμαστές της.

Η Μαργιτώ, τυχαία, σε κάποια σύναξη χριστιανών άκουσε θερμό κήρυγμα περί αγνότητας, του επισκόπου Νόννου.

Ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι κατάφερε να την προσηλύτιση ο επίσκοπος, Άγιος Νόννος ο κατηχητής (10 Νοεμβρίου), στον χριστιανισμό, και να την βαπτίσει Πελαγία όπως ήταν το αληθινό της όνομα.

Έπειτα η Μαργιτώ λόγω των πολλών πειρασμών που αντιμετώπιζε εγκατέλειψε το θέατρο, πούλησε τα κοσμήματα της και τα χρήματα διαμοίρασε στους φτωχούς.

Αφού κατηχήθηκε και βαπτίσθηκε, μετά οκτώ μέρες πήγε στην Ιερουσαλήμ, στο όρος των Ελαιών, σε αντρική μονή, υποδυόμενη τον άνδρα με το όνομα Πελάγιος. Μετά από τρία χρόνια πέθανε (περ. το 284 μ.Χ.), αναφέρεται ότι μετά τον θάνατο της ανακάλυψαν ότι ήταν γυναίκα. Η Αγία Πελαγία εορτάζει στις 8 Οκτωβρίου.

Ο πολυεύσπλαχνος Κύριος μάς διαβεβαίωσε ότι: «τελῶναι καί αἱ πόρναι προάγουσιν ἡμᾶς εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθαίου, κα' 31). Δηλαδή, οι τελώνες και οι πόρνες, πού στην αρχή έδειξαν απείθεια στο Νόμο του Θεού, αλλά κατόπιν ειλικρινά μετάνιωσαν, προλαμβάνουν στη βασιλεία του Θεού. Εσάς, πού μόνο με τα λόγια δείξατε υπακοή στο Θεό, στην πράξη όμως υπήρξατε απειθείς και άπιστοι, ενώ η Οσία Πελαγία αν και ζούσε στο περιθώριο, επαναστάτησε. Η άποψη αυτή ξενίζει τούς Φαρισαίους κάθε εποχής, οι οποίοι σκανδαλίζονται επί πλέον, γιατί ο Ιησούς δεν περιφρονεί, αλλά αγκαλιάζει τους περιθωριοποιημένους.

Απολυτίκιο: Εξ ακανθών καθάπερ ρόδον ευώδες, τη Εκκλησία Πελαγία εδείχθης, ταις εναρέτοις πράξεσιν ευφραίνουσα ημάς, όθεν και προσήγαγες, ως οσμὴν ευωδίας, τω σε θαυμαστώσαντι, τον σον βίον Οσία. Ον εκδυσώπει σώζεσθαι ημάς, παθών παντοίων, ψυχής τε και σώματος.

Βιβλιογραφία:
● Κοβακιώτης Κωνσταντίνος Πολύδωρου, Η στάση της εκκλησίας και της κοινωνίας απέναντι στα θεατρικά δρώμενα κατά την περίοδο των πρώτων αιώνων του Βυζαντίου., σελ. 42, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεολογική Σχολή, Τμήμα Θεολογίας, 2011.
● Σάθας, Κωνσταντίνος, Ιστορικόν δοκίμιον περί του θεάτρου και της μουσικής των Βυζαντινών: ήτοι εισαγωγή εις το κρητικόν θέατρον, Εν Βενετία: 1878, σελ. 335 έως 337.
● Συμπληρωματικά στοιχεία στον βίο της Οσίας Πελαγίας Sophia Ntrekou.gr

ΟΣΙΑ ΤΑΪΣΙΑ η έγκλειστη


Η ομορφιά της ήταν από τις σπάνιες. Πλεονέκτημα, πού αποβαίνει ολέθριο, όταν δεν είμαστε σε θέση να το διατηρούμε αγνό με το φόβο του Θεού, τη φωτεινή διάκριση, την αδιάλειπτη προσευχή και την ταπεινοφροσύνη.

Δυστυχώς για την Ταϊσία, αυτή πού επιβουλεύτηκε την τιμή της ήταν ή ίδια ή μητέρα της. Γυναίκα πού ήθελε πολύ πλούτο, και δεν δίστασε να εκμεταλλευτεί την κόρη της για να τον αποκτήσει. Έτσι ή Ταϊσία, παρασύρθηκε στο δρόμο της ατιμίας μόλις 17 ετών. Έγινε και ή ίδια πλούσια αλλά και πόρνη. Οι τίμιοι άνθρωποι την απεχθάνονταν. Καμιά οικογενειακή πόρτα δεν ήταν ανοικτή γι' αυτήν.

Οι ίδιοι οι εκμεταλλευτές της σάρκας της, ποτέ δεν θα την έφερναν να γνωριστεί με τις μητέρες τους και τις αδελφές τους. Διότι είχε καταντήσει ένα αντικείμενο σαρκικής Ικανοποίησης και τίποτα περισσότερο. Τότε η Ταϊσία έπεσε σε θλίψη μεγάλη, αλλά και ή Εκκλησία μπορεί να έχασε ένα πρόβατο, όμως δεν έπαψε να το αναζητεί. Όταν λοιπόν ο Παφνούτιος από τη Σιδώνα έμαθε την ψυχική της κατάσταση, προσευχήθηκε και αποφάσισε να εργαστεί για την ψυχή της. Και δεν αστόχησε. Την επισκέφθηκε και με τη χάρη του Θεού πέτυχε το θαύμα! Καυτά δάκρυα μετανοίας κύλησαν στα μάγουλα της Ταϊσίας.

Πέταξε όλα της τα πλούτη στη θάλασσα, διότι το τίμημα της ατιμίας δεν άξιζε να χρησιμοποιηθεί στο Ιερό έργο της ελεημοσύνης. Από τότε έζησε φτωχά, αλλά πλούσια σε πίστη, σε μετάνοια, σε σωφροσύνη, σε προσευχή, σε υπακοή, σε ταπείνωση και καλοσύνη. Έγινε δεκτή σε ευσεβή όμιλο γυναικών και πέθανε φροντίζοντας αρρώστους και ανήμπορους ανθρώπους,περί το 340 μΧ.

Ο αββάς Παύλος ο απλούς είδε σε όραμα την ψυχή της μετανοημένης πόρνης να απολαμβάνει τα αγαθά της Βασιλείας του Θεού, δίνοντας μεγάλη χαρά στον γέροντα Παφνούτιο. http://www.sophia-ntrekou.gr/2013/10/blog-post.html
 
In English: Στο ιστολόγιό μας:
Δυο πόρνες που έμειναν στην Ιστορία (αγίες Πελαγία και Ταϊσία, 8 Οκτ.)
  
Βιωμένη Θεολογία εκ της Τρούμπας

Η Τρούμπα δεκαετίας '50

Όλα ενυπάρχουν στο πριν και στο μετά. 
Η μετάνοια της ψυχής και του νοός εμπράκτως 
και ζωντανά και σήμερα. Χριστιανά τα τέλη ημών.

Misha Sarov: Σε ένα κήρυγμά του, καθώς ακούγονταν τα μεγάφωνα απ' έξω από το ναό (Αγίου Σπυρίδωνος Πειραιώς) και υπήρχε πολύς κόσμος, μπροστά από το ναό πέρασε μία πόρνη γυναίκα, η οποία πήγαινε στη δουλειά της (στην παρακείμενη Τρούμπα). Μόλις πέρασε μπροστά από το ναό και άκουσε από τα μεγάφωνα το κήρυγμα του αείμνηστου π. Χρυσοστόμου, κάτι τσίμπησε μέσα στην καρδιά της. Κοντοστάθηκε, άκουσε καλά τα λόγια του π. Χρυσοστόμου και τότε σταματάει, μπαίνει μέσα στο ναό, κάθεται κι ακούει το κήρυγμα του Ιεροκήρυκα.
Όταν τελείωσε το κήρυγμα, ζήτησε να δει τον Ιεροκήρυκα και να εξομολογηθεί. Εξομολογήθηκε στον π. Χρυσόστομο με δάκρυα στα μάτια, γεμάτη μετάνοια. Και, τελειώνοντας -ήταν αργά βράδυ- του ζήτησε τη χάρη να μείνει το βράδυ μέσα στο ναό, διότι δεν είχε πού να πάει, και την άλλη μέρα θα ετακτοποιείτο.

Πράγματι, έμεινε μέσα στο ναό όλο το βράδυ και, όταν το πρωί πήγαν οι ιερείς ν’ ανοίξουν το ναό, βλέπουν την πρώην πόρνη, τη μετανιωμένη αυτή γυναίκα, μπροστά στην εικόνα του Χριστού μας μπρούμυτα πεσμένη, μέσα σε μια λίμνη από δάκρυα, νεκρή. Την ώρα της μεγάλης μετάνοιάς της, έφυγε στον ουρανό αυτή η ψυχή, και σ’ αυτό, συνετέλεσε με τον δείκτη του λόγου του, με τον δείκτη της μετανοίας, ο αείμνηστος π. Χρυσόστομος Γιαλούρης.

Ο π. Χρυσόστομος, ο εκ Λέσβου μητροπολίτης Χίου, ετάφη στη Νέα Μονή Χίου. Η ανακομιδή των λειψάνων του έγινε το 2004 και μοσχοβόλησε ο ασκητικομαρτυρικός αυτός τόπος, απ' την ευωδιά, της Θείας Χάρης που εξέπεμπαν.

Για την μετανοημένη κοπέλα τι να πούμε... είναι ακριβώς σαν την οσία Ταϊσία του αγιολογίου μας!

Πηγή: www.sophia-ntrekou.gr
Ζωή είναι το άθροισμα των επιλογών μας.

“It Can’t Be!” About a Miracle of St. Gabriel (Urgebadze)




Many miracles occurred by the prayers of the Elder Gabriel (Urgebadze) during his lifetime—people were healed, they were encouraged and strengthened in their faith, and they learned love. The Elder himself would often say: “May no one think that love is an innate talent. Love can be learned and you should strive for this. The Lord does not love pompous words; He loves action. A good deed is love. When you do good you climb up one step, but when you sin, you fall down. Our whole life consists of these rises and falls.”
People are inspired by Elder Gabriel’s prayers today too, receiving healing by his prayers, and they gladly share such stories with us. We present one such story about a miraculous healing for your attention.
I became closely connected with Fr. Gabriel when my son David became the producer of a film about the saint: “The Elder’s Diadem.” I had heard various stories about Batiushka, about what kind of person he was, how he helped people, denigrating himself at the same time so that they wouldn’t think well of him. From everything I had heard, I was glad that my son and his friends were making a film about such a saint.
Sts. Seraphim of Sarov and Gabriel (Urgebadze) as symbols of Russian-Georgian friendship
One beautiful day, an interview was taking place in my house with a religious girl from Russia, Elena. I didn’t know about it, I came home from work tired, I went inside, I saw the equipment, the lighting; I was surprised by what was going on, and I heard the story the girl was telling:
“I had a melanoma on my shoulder. I anointed it with oil from the lampada at Elder Gabriel’s grave then went for an analysis and to an oncologist: ‘Show me what’s going on.’ I took off my jacket and showed my shoulder. The doctor asked: ‘Where?’ ‘What do you mean, where? Here, on my shoulder!’ He asked the same question again and I said again: ‘On my shoulder!’ He turned me to the mirror and I saw that there was nothing on my shoulder! It was all clear! The doctor looked at me over his glasses and said: ‘Well, young lady, take your analyses and go in peace! Whatever you were dreaming about, I don’t know!’ Alarmed, I left silently. On Friday, I had stage 1 melanoma, and on Monday it was all clear!”
Having heard this story, I was stupefied. I crossed myself and immediately went over to the icons. “Thou art great, O Lord,” I said.
A little more than a year passed when a disaster occurred in my life: Some kind of spot appeared on my head that was growing and turned dark. Liquid started flowing from this spot and we went to the doctor. They told us it’s a tumor and I needed an operation and immediate procedures. Doctors from Italy said the same thing.
Relics from Elder Gabriel were soon brought to my family: His hat, part of his mantia, and an icon of the saint. I venerated the sacred objects with great reverence, I began to anoint the tumor with oil from Elder Gabriel’s lampada, I prayed, and I visited Samtavro Monastery, and I soon noticed that the flow of liquid from the tumor had stopped. A few weeks later, the tumor was completely gone. There was no happier person than me. My whole family thanked our beloved Elder Gabriel, by whose prayers the Lord manifested such a miraculous healing.


When I was examined after everything that happened, the doctors couldn’t believe that the tumor had dissolved without surgery. My tests came back 100 percent. When we sent photographs to Italy, they also couldn’t believe it. “It can’t be!” they said. “Without surgery? How?!” “Well,” I answered joyfully, bowing my head, “I have a good surgeon here—it worked itself out without an operation.”
“And what if an operation were needed then?” people sometimes ask me, and I answer that everything is from the Most High, and the main thing is to never lose hope and to entreat God’s help. Whoever asks receives, and then you fear nothing and an operation isn’t so terrible: The Lord works by the hands of the doctors. The main thing is to raise your voice to God and not lose hope. And when such a great saint is near, like our beloved Elder Gabriel, then you have to pray to him and be assured that Batiushka will bear your sinful call to God by his fervent prayers. The Lord is merciful, and when He is near, everything will go as needed—that is, it will go well.
The Lord works such miracles by the prayers of Elder Gabriel. Glory and thanksgiving to Him for everything. Amen!

 
 Avtandil Dardzhania

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2019

Δυο γιορτές με σημασία στις 4 Νοεμβρίου...

Ταινίες από την Ιερά Μητρόπολη Κυδωνίας & Αποκορώνου


Διαδικτυακές ταινίες με θέματα που αφορούν στη θρησκευτική μας παράδοση, αλλά και την ιστορία μας.

Εδώ παρακαλώ.

Η ιστοσελίδα της Ιεράς Μητρόπολης Κυδωνίας & Αποκορώνου (έδρα τα Χανιά της Κρήτης)

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2019

What should we learn from the story of the rich man and Lazarus in Luke 16?

Η εκ τού μηδενός δημιουργία




 
Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα
ΟΟΔΕ (εικ. από εδώ)

Κανένα δόγμα δεν έγινε χωρίς να προκληθεί από κάποιες αφορμές. Η αφορμή για το δόγμα περί της δημιουργίας εκ του μηδενός είναι κυρίως η επίδραση των Πλατωνικών ως προς την έννοια της δημιουργίας, την οποία η Εκκλησία δεν αποδέχθηκε. Επομένως, το περί δημιουργίας δόγμα της Εκκλησίας διαφέρει ουσιαστικά από τις περί δημιουργίας αντιλήψεις του Πλατωνισμού. Ο Πλατωνισμός και ο Χριστιανισμός χωρίσανε πολύ καίρια ως προς το θέμα της δημιουργίας και είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε ότι αυτό έγινε ήδη στους δύο πρώτους αιώνες αν και με τους Πατέρες του γ΄ και δ΄ αιώνα ξεκαθαρίζει ακόμα περισσότερο. Να δούμε λοιπόν τι σημαίνει το "εκ του μηδενός".

Το πρώτο πράγμα που σημαίνει είναι ότι δεν είναι ο κόσμος αιώνιος, διότι όταν δεν είναι εκ του μηδενός, εξυπακούεται το αντίθετο: Είναι "εκ" κάπου που υπάρχει ήδη. Εφόσον υπάρχει κάτι ήδη απ' το οποίο βγαίνει ο κόσμος, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, προϋπάρχει και υπάρχει προ της δημιουργίας του κόσμου. Συνεπώς δεν είναι εντός του χρόνου, δεν έχει σχέση με τον χρόνο η δημιουργία αν δεν είναι εκ του μηδενός, αλλά είναι αιώνια δημιουργία όπως λέει ο Ωριγένης, και αιώνιος ο κόσμος όπως τον αποδέχονταν οι αρχαίοι Έλληνες. Αυτά απορρίπτονται. Δεν είναι αιώνιος ο κόσμος. "Ην ποτέ ότε ουκ ην", ήταν κάποτε που δεν υπήρχε κόσμος. Δεν υπήρχε ο κόσμος και υπήρχε τι; Υπήρχε ο Θεός, δεν υπήρχε τίποτε εκτός του Θεού, διότι οτιδήποτε εκτός του Θεού είναι δημιουργία. Άρα πρέπει να εννοούμε ότι ο Θεός υπήρχε "κάποτε" μόνος Του, χωρίς να συνυπάρχει κάτι άλλο. Αυτή είναι η πρώτη συνέπεια του εκ του μηδενός.

Η δεύτερη συνέπεια είναι ότι αφού δημιουργήθηκε ο κόσμος εκ του μηδενός υπόκειται στην επιστροφή στο μηδέν. Γιατί είναι απαραίτητο αυτό; Είναι απαραίτητο γιατί απλούστατα αφού δεν είναι αιώνιο κάτι δεν μπορεί και αν παραμείνει αιώνιο. Το χαρακτηριστικό του κόσμου δεν είναι η αιωνιότητα αλλά η διαρκής εξάρτηση από το μηδέν. Συνεπώς μπορεί ο κόσμος να επιστρέψει στο μηδέν και είναι η φύση της δημιουργίας να απειλείται διαρκώς από την επιστροφή στο μηδέν. Ο Μ. Αθανάσιος γράφει στο "Περί Ενανθρωπίσεως", ότι η κτίση έχει σαν φύση της το μηδέν και το θάνατο. Επομένως ο θάνατος με την έννοια της αφανίσεως της δημιουργίας είναι κάτι εγγενές μέσα στη δημιουργία. Όταν λέμε δημιουργία εννοούμε οπωσδήποτε κάτι το θνητό, δεν μπορεί να δημιουργηθεί κάτι αθάνατο. Αυτή είναι η δεύτερη συνέπεια του "εκ του μηδενός".

Η τρίτη συνέπεια: Ανακύπτει το ερώτημα: Εφ' όσον είναι εκ του μηδενός και απειλείται από το μηδέν, να επανέλθει ο κόσμος στο μηδέν, τότε πώς έχει αληθινή ύπαρξη και πώς μπορεί ν' αποφύγει την επάνοδο στο μηδέν; Γιατί αν ο Θεός έφτιαξε έναν κόσμο εκ του μηδενός για να επανέλθει στο μηδέν, τότε αυτός ο κόσμος είναι καταδικασμένος όχι απλώς από τη φύση του αλλά από την ίδια την πρόθεση του Θεού να πεθάνει. Ο Θεός όμως δεν έφτιαξε τον κόσμο για να πεθάνει, τον έφτιαξε για να ζήσει. 


Αποκλείσαμε ως τρόπο επιβιώσεως του κόσμου την ίδια του τη φύση. Δηλαδή, όταν ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο για να ζήσει, για να ξεπεράσει το μηδέν, δεν του έβαλε μέσα στη φύση του μια δύναμη με την οποία να εξασφαλίσει την αθανασία, διότι τότε θα τον μετέτρεπε αυτομάτως σε αιώνιο και θα έπαυε να είναι κτιστός, θα γινόταν θεός. Εάν δηλαδή έβαζε τέτοιους νόμους μέσα στη φύση της δημιουργίας που θα εξασφάλιζαν δια παντός την επιβίωση του κόσμου, τότε ο κόσμος αυτός αν και ξεκίνησε εκ του μηδενός, ως μη αιώνιος, θα κατέληγε να είναι από την φύση του αιώνιος. Δηλαδή ο Θεός θα έφτιαχνε έναν άλλο θεό, αιώνιο. Δεν είναι συνεπώς ο τρόπος αυτός με τον οποίο θα ξεπεράσει ο κόσμος το μηδέν. Ο μόνος τρόπος για να το ξεπεράσει και να μπορέσει να ζήσει, είναι να βρίσκεται σε διαρκή σχέση με τον Θεό.

Έχουμε τον Θεό από ένα μέρος ο οποίος είναι αιώνιος και μέσα στη φύση Του ζει αιώνια και από την άλλη μεριά έχουμε έναν κόσμο ο οποίος ξεκίνησε απ' το μηδέν και μέσα στη φύση του δεν μπορεί να ζήσει αιώνια. Δεν μπορεί να ζήσει αιώνια ο κόσμος αυτός και να μην πεθάνει αφού δεν έχει μέσα του, μέσα στη φύση του ν' αντλήσει δυνάμεις επιβιώσεως για πάντα. Όλοι οι νόμοι της ζωής, της φύσεως, είναι συγχρόνως νόμοι του θανάτου γι' αυτό και πεθαίνουμε. Πεθαίνουμε από την ώρα που θα γεννηθούμε. Ο θάνατος αρχίζει από την πρώτη στιγμή της ζωής. Δεν είναι η τελευταία στιγμή της ζωής. Συνεπώς, οι νόμοι που μας φέρνουν στη ζωή είναι οι ίδιοι νόμοι που μας φέρνουν και στον θάνατο. Ο μόνος τρόπος για να μπορέσει το κτιστό να ξεπεράσει το θάνατο και τη φθορά, είναι να βρίσκεται σε διαρκή κοινωνία με τον Θεό. Ο Θεός και ο κόσμος να βρίσκονται σε κοινωνία. Αυτή η κοινωνία δόθηκε στη δημιουργία σαν αποστολή που θα την εκπλήρωνε ο άνθρωπος. Εδώ λοιπόν έχουμε μια αλλιώτικη κοσμολογία απ' αυτή που είδαμε στον Ωριγένη. Προσέξτε τις σημαντικές αυτές διαφορές.

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε στο τέλος όλης της δημιουργίας, ακριβώς για να ενώσει την κτιστή δημιουργία με τον άκτιστο Θεό. Να τους φέρει σε σχέση μόνιμη ούτως ώστε αυτή η κτιστή δημιουργία επειδή θα έχει σχέση μόνο με τον άκτιστο Θεό, να μην πεθάνει και αν ζήσει. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να ξεπεράσει η κτίση το μηδέν. Αυτή λοιπόν η κοινωνία με τον Θεό ήταν ο σκοπός της δημιουργίας του ανθρώπου. Γιατί χρησιμοποίησε τον άνθρωπο και όχι άλλα όντα όπως οι άγγελοι; Γιατί ο άνθρωπος έχει από τη φύση του φυσικό δεσμό με την υπόλοιπη φύση και έτσι ολόκληρη η φύση, η υλική κτίση λόγω του δεσμού της αυτού με τον άνθρωπο, με το σώμα του ανθρώπου, μπορεί να έρθει σ' επικοινωνία με τον Θεό και να ζήσει. Ενώ αν έπαιρνε τους αγγέλους, τις ασώματες δυνάμεις, οποιεσδήποτε και οσοδήποτε ασώματες και αν είναι, τότε ο υλικός κόσμος δεν θα μπορούσε να ζήσει ποτέ. Ένας άγγελος δηλαδή δεν θα μπορούσε να προσφέρει στον υλικό κόσμο αυτό που χρειάζεται για να ζήσει, τη σχέση με τον Θεό, την ένωση κτιστού και ακτίστου.

Η δημιουργία του ανθρώπου είναι απαραίτητο στοιχείο για την ολοκλήρωση της έννοιας της δημιουργίας, διότι η δημιουργία είναι καταδικασμένη σε θάνατο χωρίς τον άνθρωπο. Αυτή ακριβώς την συλλογιστική χρησιμοποίησε ο Μ. Αθανάσιος στο "Περί ενανθρωπίσεως του Λόγου", για να δείξει ακριβώς ότι δεν είναι τυχαίο το ότι ο Θεός επέλεξε αυτή την μορφή της ενσαρκώσεως του Λόγου για να σώσει τον κόσμο, γιατί αυτό που χρειαζόταν ο κόσμος για να σωθεί δεν ήταν τίποτε άλλο παρά να ξεπεράσει το μηδέν και να μπορέσει να ζήσει. Και αυτό για τον υλικό κόσμο θα ήταν αδύνατο να συμβεί, αν αυτή η ένωση με τον Θεό δεν γινόταν μ' αυτό τον τρόπο ώστε να περιλαμβάνεται μέσα σ' αυτή και ο υλικός κόσμος. 


Αλλά κανένα ον στη φύση του δεν έχει αυτή την δυνατότητα να ξεπεράσει τον υλικό κόσμο και να ενωθεί με τον Θεό εκτός του ανθρώπου. Οι άγγελοι είναι μεν ποιοτικά ανώτεροι και πνευματικότεροι, αλλά έχουν αυτό το μειονέκτημα, δεν έχουν σώμα, δεν έχουν δεσμό με την ύλη, ενώ εμείς μετέχουμε ακόμα και στον θάνατο της κτίσης. Πεθαίνουμε γιατί πεθαίνουν τα πουλιά και τα δένδρα, τα ζώα όλα. Συνεπώς, εμείς ξέρουμε, έχουμε πάνω στη σάρκα μας τον θάνατο της κτίσης. Ο άγγελος δεν έχει την μετοχή, την μοίρα του υλικού θανάτου. Συνεπώς, το υλικό μέρος της δημιουργίας δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τον Θεό δια μέσου των αγγέλων.

Όταν ο άνθρωπος κτίστηκε, κτίστηκε ακριβώς μ' αυτό τον προορισμό: Να ενώσει όλη τη φύση με τον Θεό και έτσι να ξεπεραστεί το μηδέν και ο θάνατος. Και αφού αυτός ήταν ο μεγάλος προορισμός του ανθρώπου, θα περίμενε κανείς να τα κάνει έτσι τα πράγματα ο Θεός ώστε ο προορισμός αυτός να πραγματοποιηθεί. Αλλά ο προορισμός αυτός, το σχέδιο του Θεού, σκόνταψε στο ότι ο άνθρωπος αρνήθηκε να το κάνει. Είπε ότι "εγώ δεν θέλω ν' ακολουθήσω αυτό το σχέδιο, εγώ έχω το δικό μου σχέδιο, θα γίνω ο ίδιος Θεός" και απατήθηκε. Πίστεψε ο Αδάμ ότι με το να γίνει αυτός Θεός, θα μπορέσει ο κόσμος να ξεπεράσει το μηδέν, να ζήσει, και να ζήσει και αυτός. Και ενεπλάκη σ' αυτή την περιπέτεια της πτώσης. Το ότι είπε ο Αδάμ "όχι", οφείλεται στο ότι ο Θεός του έδωσε την δυνατότητα να πει "όχι", δηλαδή του έδωσε αυτό που λέμε ελευθερία.

Έτσι ως προς το δόγμα της δημιουργίας, τίθεται το ερώτημα: Γιατί υπάρχει η ελευθερία στον άνθρωπο; Γιατί ο Θεός δεν τα έφτιαχνε έτσι, ώστε να μην σκοντάψει στην ελευθερία του ανθρώπου; Βεβαίως δεν μπορούμε να ρωτήσουμε τον Θεό γιατί τα έκανε έτσι και δεν τα έκανε αλλιώς. Πρέπει όμως να ξέρουμε τι θα συνέβαινε αν τα έκανε αλλιώς. Εκείνο που είναι σαφές, είναι ότι αν ο άνθρωπος δημιουργείτο χωρίς την ελευθερία να δεχθεί ή να μην δεχθεί την εφαρμογή αυτού του σχεδίου, τότε θα ήταν μια ένωση του Θεού με τον κόσμο και του κόσμου με τον Θεό αναγκαστική. Δεν θα μπορούσε κατά κάποιο τρόπο να ξεφύγει ο κόσμος ή ο Θεός απ' αυτή την ένωση, και αυτό είναι ακριβώς που ο Θεός δεν ήθελε όταν έφτιαξε τον κόσμο εκ του μηδενός. Τον έφτιαξε σαν κάτι άλλο εκτός του εαυτού Του, το οποίο όμως δεν θα δούλευε απλώς σαν μια μηχανή που θα ήταν ενωμένη μαζί Του, αλλά θα δούλευε με τον τρόπο με τον οποίο ο Ίδιος ο Θεός ζει, δηλαδή ελεύθερα. 


Δεν ήθελε ο Θεός έναν κόσμο που να μην θέλει να υπάρχει. Μπορείς να δημιουργήσεις από αγάπη κάποιον ο οποίος να μην θέλει να υπάρχει; Προτίμησε ο Θεός να φτιάξει έναν κόσμο που να θέλει να υπάρχει και ακριβώς γι' αυτό έδωσε την ελευθερία στον άνθρωπο να πει ναι ή όχι στο σχέδιο του Θεού. Το ότι ο άνθρωπος διάλεξε την αρνητική απάντηση, - και την διάλεξε και την διαλέγει ακόμη και όταν έχει πλήρη συνείδηση του ότι αυτή τον οδηγεί στο θάνατο και το μηδέν, - αυτό είναι ενδεικτικό του ότι ο Θεός δημιουργώντας τον κόσμο, δεν ήθελε έναν κόσμο που να υπάρχει χωρίς να το θέλει. Δηλαδή ο κόσμος είχε τη δυνατότητα δοσμένη από τον Θεό στην δημιουργία να επιλέξει την αυτοκαταστροφή και φαίνεται ότι η επιλογή του Αδάμ υπαρξιακά ήταν επιλογή αυτοκαταστροφής.

Εάν λοιπόν αφηνόταν ο κόσμος χωρίς άλλη παρέμβαση του Θεού - προσέξτε το αυτό γιατί εδώ ολοκληρώνεται το δόγμα περί δημιουργίας, - αν αφηνόταν ελεύθερη η δημιουργία όπως ο Αδάμ επέλεξε να την οδηγήσει, είναι βέβαιο ότι θα έφτανε στην αυτοκαταστροφή, στο μηδέν. Και αυτή την απόφαση την σεβάστηκε ο Θεός, αλλά δεν έπαψε να καταβάλλει προσπάθειες για να ζήσει ο κόσμος. έτσι αρχίζει από κει πλέον όλη η οικονομία, η ιστορία της σωτηρίας, με την οποία ο Θεός προσπαθεί αυτή την επιλογή του Αδάμ να την διορθώσει για να μη βλάψει τον κόσμο. Το νόημα της σωτηρίας ήταν να ζήσει ο κόσμος και να ξεπεράσει τον θάνατο.

Το άρθρο αυτό στα Αγγλικά


Η κτίση εκ του μηδενός - Η αρχή και το τέλος της

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2019

Η ορεινή γυναίκα


κυρ-Φώτη Κόντογλου

Μητερικό

Αν γυρίσεις τον κόσμο, θα δεις πως δεν θα βρεις παρά σπάνια ευτυχισμένους ανθρώπους και εκείνους με λιγόχρονη και άστατη ευτυχία, πικραμένους όμως θα βρεις πολλούς σε κάθε σου πάτημα. Αδέρφια σου στην χαρά δε θα βρεις πολλά, μα αδέρφια στην πίκρα θα βρεις πάρα πολλά. Αυτό φανερώνει πώς τούτος ο κόσμος είναι ένας τόπος που έρχεται ο άνθρωπος για να δοκιμαστεί, όπως το χρυσάφι στην φωτιά. Αφήνω πως ευτυχία δεν είναι η καλοπέραση του κορμιού, κι αυτό φαίνεται τρανότατα από το ότι οι καλοπερασμένοι και οι πλούσιοι δεν είναι ευτυχισμένοι, αλλά κάνουνε τον ευτυχισμένο και στο τέλος βαριούνται την ζωή τους. Η ευτυχία τους είναι μάλλον ρηχή και ψεύτικη, κι ολοένα ζητάνε να βρούνε την αληθινή ευτυχία, κ᾿ επιχειρούνε κάθε τόσο ν᾿ αλλάξουνε την ζωή τους. Μπορεί η ψυχή να είναι ευτυχισμένη και μέσα σε ένα κορμί δυστυχισμένο; Μπορεί να ισχύει αυτό το παράδοξο;


Μία από τούτες τις ημέρες βρέθηκα σ᾿ ένα βουνό πυκνοδασωμένο και μοσχοβολημένο και σαν να ξαναγεννήθηκα. Περπατούσα σ᾿ ένα έρημο μονοπάτι, κι ανάσαινα το δροσερό αεράκι που κατέβαινε από τις ραχούλες, μακριά από την πνικτική βρόμα της αλεποφωλιάς που την λένε πολιτεία, και που βγάζει μέσα της κάθε λογής κακία, πονηριά και ασχήμια, μ᾿ όλα τα ψεύτικα στολίδια που στολίσανε την πόρνη οι εραστές της.


Εκεί που περπατούσα, βλέπω να βγαίνει από το δάσος μία μικροκαμωμένη γυναίκα, μ᾿ ένα σακί στον ώμο. Ήτανε ξυπόλυτη, μ᾿ ένα τσεμπέρι και κρατούσε στο χέρι της ραβδί. Σαν ήρθε κοντά μου με χαιρέτησε μ᾿ έναν έμορφον χαιρετισμό. Το πρόσωπό της ήτανε πολύ εκφραστικό και συμπαθητικό, αλλιώτικο από τα πρόσωπα που βλέπουμε στην πολιτεία, που είναι γεμάτα αφηρημάδα, αδιαφορία, ανέκφραστες μάσκες. Με κοίταζε με προσοχή σαν μιλούσε και με περισσότερη προσοχή μ᾿ άκουγε όταν της απαντούσα. Η όψη της ήτανε βασανισμένη, μα γεμάτη αξιοπρέπεια, απλότητα και σεμνότητα. Το μικρό πρόσωπό της ήτανε ψημένο από τον αγέρα και τον ήλιο. Τα μάτια της ήτανε τόσο εκφραστικά και η ομιλία της τόσο σπουδαία, απονήρευτη και συμπαθητική, που τραβούσε τον άνθρωπο σαν μαγνήτης. Το σώμα της ήτανε κοκκαλιάρικο και πολύ σβέλτο, και μ᾿ όλο που ήτανε κακοντυμένη και ξυπόλυτη, είχε επάνω της κάποιο ανεξήγητο μεγαλείο, τόσο που ν᾿ απορεί κανείς και να συλλογίζεται γιατί δεν βρίσκονται πια τέτοιοι άνθρωποι ανάμεσά μας.


Μου μίλησε για τα πρόβατα που τα φύλαγε ο γιος της και εκείνη η ίδια, μου μίλησε για τα βάσανα που τραβάνε με τους βαριούς χειμώνες και για κάποιους «επίσημους ανθρώπους» που έρχονται από την Αθήνα με συνοδεία και που τους φοβερίζουνε πως θα πάρουνε τις βοσκές και που λένε πως δεν χρειάζονται τα πρόβατα και πως θα τα διώξουνε, επειδή στα βουνά κάνουνε περίπατο οι άνθρωποι που έρχονται από τα ξένα μέρη, και που δεν θέλουνε να βλέπουνε πρόβατα που κοπρίζουνε, μηδέ γιδερά, αλλά μοναχά δένδρα. «Έλα Χριστέ και Παναγία» μου λέγει. Η κοπριά που κάνουνε τα πρόβατα, μοσχοβολά. Η δική μας κοπριά βρωμά, η ανθρώπινη. Εμένα ο παππούς μου κι ο προπάππους μου, ο πατέρας μου κι ο άνδρας μου κι όλοι οι συγγενείς μου, αυτή την δουλειά κάνανε, με τα ζωντανά ζούσανε. Α! το γάλα και το μαλλί το θέλουνε οι άνθρωποι που έρχονται από την Αθήνα! Τα κακόμοιρα πρόβατα δεν θέλουνε!


Ακουμπισμένη στο ραβδί, με κοίταζε σαν να με ήξερε από χρόνια. Ήτανε σαν το αγριολούλουδο που κρύβεται ντροπαλά κάτω από την πέτρα. Και οι σοφοί και επίσημοι από την Αθήνα δεν θέλουνε να βλέπουνε μήτε πρόβατα μήτε τσοπάνηδες! Γιατί άραγε να βρίσκονται ΠΑΝΤΑ υπό διωγμό οι απλοϊκοί και καθαροί άνθρωποι; Αυτούς που δεν πειράζουνε κανένα, γιατί τους πειράζουν όλοι; Γιατί να κινδυνεύουνε να εξοντωθούνε οι απλοί και άβλαβοι άνθρωποι;


Το έργο που συνοδεύει το κείμενο αυτό, είναι το πλέον αγαπημένο της οικογένειάς μας και πρόκειται για τη γνωστή πια Γριά, που έκανε ο Κόντογλου σε ηλικία 15 χρονών, όπως σημειώνει και ο ίδιος επάνω.


Για τον Φώτη Κόντογλου

Saint David of Euboea Island (November 1st)


Our Venerable and God-bearing Father David of Euboea, also David the Elder ((Greek): Ὁ Ὅσιος Δαβὶδ ὁ ἐν Εὐβοίᾳ), ca.1480 - ca.1589, is a Saint and Wonderworker of Ottoman Greece. His feast day is celebrated by the Orthodox Church on November 1. The Monastery of Saint David in Euboea, which is dedicated to the Transfiguration of the Savior, and yet is associated with Saint David who founded it about 1535-1540 AD and lived his monastic life there in the 16th century, celebrates on August 6th as well as on November 1st. Within the church are the relics of Saint David, his censer, his priestly stole, and other treasures. (...)

Click here please...

See also

 
During the time that Luther and Calvin were formulating the Reformation...
Three contemporary Orthodox Saints & the African peoples



Holy icon of sts David & Jacob of Euboea, from the Orthodox Church of Theotokos Life-Giving Spring, st David of Euboea & st Jacob (Iakobos) of Euboea, in Nyamahana, Tanzania (more here). Icon from here.