Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2021

1822: The abolition of slavery in Greece // 1822: Η κατάργηση της δουλείας στην Ελλάδα


In Greek: 1822: Η κατάργηση της δουλείας στην Ελλάδα

Translation K.N.

The 1821 Revolution had proceeded with daring for the abolition of slavery

Mural in the Hall of Parliament House


Spiritual Travels in Greece


When embarking on the struggle for independence in 1821, the Hellenes were already deeply conscious of the meaning of slavery.  They had endured for more than 400 years the force and the brutality of the conqueror, which had rendered free people slaves, and selling them to the slave markets of the Mediterranean. We are witnessing analogous phenomena in our times, under the name of “trafficking”, where women and young children are essentially being sold as slaves in sleazy, “nocturnal” slave-markets.

In 1821, amid the flames of the Revolution, the fighters had also hastened to create institutions for freedom and fair administration. The first, important movement took place with the First National Convention, which had convened in Epidaurus and had voted the first Hellenic Constitution.

With that Constitution, the Hellenes had (entirely innovatively, for colonially-oriented Europe) also instituted the abolition of slavery.

Various European states, mainly after the French Revolution of 1789, had begun to abolish slavery, but only for their own lands. The slave-possessing status quo had entirely hypocritically persisted, throughout all the Europeans’ extended colonies.



Let’s also not forget that when Europeans had essentially wiped out the native population of the American continent, the demand for laborers was covered by slaves brought over from Africa, thus commencing the longest-lasting exploitation of human slavery. It is estimated that from the 15th to the 18th century, more than 20 million Africans had been transported to North, Central and South America. 

Movements for the abolition of slavery were noted during the 18th century; the 1788 Constitution of the U.S.A. had made provision for the liberation of slaves within a period of 20 years; and yet, slavery ad continued to exist, in the southern states of the U.S.A...  At the beginning of the 19th century, Britain, France, and most of the new, independent nations of South and Central America had abolished slavery.  However, in their new country (America), the Portuguese and the Spanish also covered their “needs” in manpower by bringing over Africans as slaves.


Sample of Theodore Negris’ signature


 Our guide, the 1921 Revolution


Safeguarded in the Archives of the Hellenic Renaissance that are stored inside the Library of Parliament House is a document that is characterized as one of vast historical and humanitarian value.  It is registered as Document 151 and its date of publication is the 25th of February, 1825.  It is signed by the chief Secretary of State, Minister of External Affairs and President of the Ministerial Council, Theodore Negris.

This document with its immense value is addressed to the War Minister, Notis Botsaris, containing the following statements:


“Per the prescript of the Administration, the War Minister is hereby advised that, because the Administration has as its fundamental principle the abolition of slavery:

A.  Unless a special law be issued, the sale and purchase, throughout the State, of people of either gender, of every nation, is forbidden.

B.  In the event that purchased individuals exist or hereafter are discovered, from that moment on, they are free and by their masters shall no longer be sought.

 The War Ministry shall act upon this command, since it belongs to this same Ministry.

In Korinth, on the 25th of February 1822.”

In our day and age, the phenomenon of slavery has been substituted by the phenomenon of trafficking; which, in spite of the struggles by the prosecuting authorities, has been spreading ferociously on account of the hypocrisy – but also the insatiable behavior of a significant portion of perpetrators – because the profits from this disgraceful operation are massive.  “Trafficking” is the term used for the illegal moving and trading of people for the purpose of sexual-financial exploitation; the enlisting, the transporting, the transferring, installation or acquisition of persons through threats or the use of violence or other means of coercion.

See also

Ecumenical Patriarch Opposes American Slavery in 1862 (καταδίκη της δουλείας στις ΗΠΑ από τον Οικ. Πατριάρχη Ιωακείμ Β΄ το 1862!)

OLD PROBLEMS IN THE NEW WORLD: A Forum on Modern Slavery in the Ecumenical Patriarchate

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2021

Η σκληρή ιστορία του Τζόκοβιτς – 12 χρόνων έζησε τους νατοϊκους βομβαρδισμούς στη Σερβία


Ο Στέφανος Τσιτσιπάς θα βγει κερδισμένος αν παραδειγματιστεί από την στάση ζωής του αντιπάλου του. Όχι αν προσπαθήσει να βαδίσει στα αγωνιστικά χνάρια του, αυτό είναι σχετικά εύκολο. Το σημαντικό είναι να ακολουθήσει το παράδειγμα του, να εμπνευστεί από την κοινωνική προσφορά του. Τότε θα μπορεί να υποστηρίξει πως τα κατάφερε. Θα έχει γίνει κάτι σημαντικότερο από σπουδαίος αθλητής, θα έχει εξελιχθεί σε σπουδαίο άνθρωπο.

Ο Τζόκοβιτς μεγάλωνε στη Σερβία την εποχή των βομβαρδισμών του Βελιγραδίου. Όπως έχει διηγηθεί ο ίδιος “Όταν οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ ισοπέδωσαν το Βελιγράδι, η οικογένειά του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την εστία της, και να κρυφτεί σ’ ένα καταφύγιο για να διαφυλάξει τη ζωή της. Έμειναν στο καταφύγιο, μαζί με άλλες 20 οικογένειες, επί 78 ημέρες, αντιμετωπίζοντας μεγάλες στερήσεις και δυσκολίες.Μέσα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες εκείνος βρήκε διέξοδο και χαρά στις προπονήσεις του με την Jelena Gencic, «παίζοντας κρυφτούλι» με τους βομβαρδισμούς, καθώς συναντιόταν συνήθως σε μέρη που μόλις είχαν επιτεθεί οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ, υποθέτοντας ότι δεν θα ξαναεπιτεθούν εκεί που είχαν ήδη χτυπήσει. Το εμπόδιο του πολέμου και της επικρατούσας κατάστασης μετατράπηκε, έτσι, σε ένα μάθημα ζωής.
Ο Djokovic έπαιζε τένις χωρίς να έχει φιλέ ή σε ερείπια ή όπως η φίλη του Σέρβα τενίστρια Anna Ivanovic προπονείτο σε μία άδεια εγκαταλελειμμένη πισίνα. Άλλοτε πήγαιναν για προπόνηση στον χώρο που βρισκόταν δίπλα σε μια στρατιωτική βάση, που όμως δεν ήταν ασφαλής, καθώς οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ συνήθιζαν να επιτίθενται εκεί που υπήρχαν στρατιωτικές βάσεις. Ο ίδιος δεν κάμφθηκε από την ανέχεια της οικογένειας, την έλλειψη ηλεκτρισμού, τις γκρεμισμένες γέφυρες και την αίσθηση του θανάτου που υπήρχε παντού στην πόλη. Θυμάται πάντα το τραγούδι των γενεθλίων του στα δώδεκα, που ήταν το σφύριγμα των αεροπλάνων που τους βομβάρδιζαν. Αλλά παρέμεινε πιστός στην ιδέα ότι εμμένοντας στον στόχο του θα ερχόταν η ηθική και πνευματική δικαίωση που επιζητούσε.”

Και η δικαίωση ήρθε, ο Τζόκοβιτς έφτασε στην κορυφή του κόσμου, το τένις από διέξοδος έγινε το όχημα για την επιτυχία. Την οποία στη συνέχεια αξιοποίησε για να δημιουργήσει το Ίδρυμα Νόβακ Τζοκοβιτς το οποίο διευθύνει η σύντροφος του και μητέρα των 2 παιδιών τους και το οποίο στο επίκεντρο του έχει τα παιδιά. Και πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς άλλωστε, το παιδί του πολέμου δεν θα μπορούσε να ξεχάσει στιγμή τις δυσκολίες τις αντιμετωπίζουν -έστω σε άλλες συνθήκες- τα παιδιά στην πατρίδα του.
Μεταξύ των υπολοίπων δράσεων του ιδρύματος ξεχωρίζει η δωρεά 102.000 για την κατασκευή σχολείου στην περιοχή του Trstenik ενώ συνολικά το Ίδρυμα Τζόκοβιτς έχει ανακατασκευάσει και κατασκευάσει 45 νηπιαγωγεία, βοηθώντας περισσότερα από 22.000 παιδιά στη Σερβία, ενώ έχει απασχολήσει και 1.600 εκπαιδευτικούς.
Ξεχωριστή αναφορά οφείλει να γίνει στην περσινή δωρεά 1.000.000 ευρώ προς την χώρα του ώστε να καταφέρει να εξοπλιστεί στη μάχη που έδινε με τον φονικό ιό. Άλλη μια κίνηση με τον λαό στο επίκεντρο. Δράσεις που εξηγούν γιατί ο Τζοκοβιτς αντιμετωπίζεται ως εθνικός ήρωας στη χώρα του. Οι επιδόσεις στο τένις είναι αξιέπαινες και καλώς μνημονεύονται. Αλλά το μετάλλιο της ανθρωπιάς και της κοινωνικής προσφοράς είναι αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους ταλαντούχους και τον τοποθετεί στο βάθρο των ηρώων.

Πηγές: ‘Εθνος, Onsports, Gazzetta, Facebook

Αναρτήσεις σερβικού ενδιαφέροντος:

Σερβία: αφιέρωμα (μέρος Α΄: γενική εισαγωγή, κλίμα και περιβάλλον)
Σερβία, β΄μέρος: ιστορία & πολιτική κατάσταση 
Σερβία, γ΄: Πληθυσμός, θρησκεία, επιστήμες, οικονομία, τουριστικοί προορισμοί κ.ά.
Σερβία, αφιέρωμα, μέρος δ΄ (τελευταίο): πολιτισμός
Παύλος, ο άγιος πατριάρχης των Σέρβων 
Σέρβοι άγιοι - Το σερβικό εθνόσημο & η πνευματική σημασία του   
Άγιος Σάββας, ο μεγάλος άγιος της Σερβίας και ιδρυτής της Μονής Χιλανδαρίου, του οποίου το άφθαρτο λείψανο έκαψαν οι Τούρκοι
Οι άγιοι Σέρβοι νεομάρτυρες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου 

Απίστευτη χαρά η προσευχή (γέροντας Θαδδαίος)

Μια άγνωστη "αγία" μέσα στον κόσμο
Η γριούλα που δίδαξε έναν άγιο καθηγητή Πανεπιστημίου...
Επικοινωνία/επαφή με τους νεκρούς (γέροντας Θαδδαίος) 
Holy New Martyrs of Jasenovac Concentration Camp
Saint Bishop Teodor being skinned alive by Muslims (1595)!
Patriarch Pavle of Serbia: "a saint who walks"

A Serbian Christmas Song 
La canonisation de l’archimandrite Sébastien (Dabović) a eu lieu à Alhambra (Californie). Η διακήρυξη της αγιότητας ενός Σέρβου ιερέα της Αμερικής. 

Да ли је Христос пророковао о Мухамедовом доласку? – Виталиј Питанов Σερβικό άρθρο από ιεραποστολικό ιστότοπο αφιερωμένο στο νεομάρτυρα π. Δανιήλ Συσόεφ.

Η Ορθοδοξία στις σλαβικές χώρες 

Δείτε επίσης

Το παμβαλκανικό 1821 

Βλάχοι - Αρμάνοι - Τσιντσάροι: Διαδίδοντας τον ελληνικό πολιτισμό στις Σερβικές χώρες

Οι μοναχές του ορθόδοξου σέρβικου μοναστηριού Socolica στο Κόσοβο επικοινωνούν και παρηγορούν ακόμη και τους μουσουλμάνους

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2021

Αθανάσιος Λεμεσού: Ο άνθρωπος του Θεού έχει ένα ιδιαίτερο γνώρισμα, ότι κοντά του αναπαύονται όλοι οι άνθρωποι...

el Romio

Ο άνθρωπος του Θεού έχει ένα ιδιαίτερο γνώρισμα, ότι κοντά του αναπαύονται όλοι οι άνθρωποι. Και όταν τους μιλά, ο καθένας βρίσκει τον εαυτό του.

Ο κάθε άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του. Βλέπετε, διαβάζουμε όλοι το Ευαγγέλιο.
Ο καθένας καταλαβαίνει αυτό που καταλαβαίνει. Όλοι μας καταλαβαίνουμε κάτι, ακόμα και αυτοί που μπορεί να θεωρούμε αγράμματοι, καταλαβαίνουν κάτι.

Όλοι δέχονται κάτι. Οι άνθρωποι του Θεού, επειδή μιλούν με το πνεύμα το Άγιο που τους κατευθύνει και τους φωτίζει, αυτά τα οποία λένε, στον κάθε έναν από μας γίνονται αυτό που μας χρειάζεται.
Και ο καθένας νομίζει ότι: «αυτό που είπε, για μένα που το είπε!».

Όπως το Μάννα. Ο Θεός όταν έβρεχε το Μάννα στην έρημο, ήταν μία τροφή που
έριχνε ο Θεός στην έρημο στους Εβραίους και ήταν το ίδιο πράγμα. Ο καθένας όμως που έτρωγε εκείνη την τροφή, στον κάθε έναν εκείνη η τροφή γινόταν αυτό που είχε ανάγκη ο καθένας.

Δηλαδή εγώ αν έχω ανάγκη από βιταμίνη Β, Γ, Δ, γινόταν έτσι. Αν εμένα μου άρεσε το γλυκό, γινόταν γλυκό. Αν στο διπλανό μου του άρεσε το ξινό, γινόταν ξινό. Αν του άρεσε το πικρό, γινόταν πικρό. Στον κάθε έναν γινόταν αυτό που είχε ανάγκη ο ίδιος.

Και αυτό είναι ένα πάρα πολύ δυνατό παράδειγμα που μας δείχνει το πόσο ο Θεός σέβεται την ιδιαιτερότητα του προσώπου μας.

Όπως σ’ ένα περιβόλι υπάρχουν πολλά δέντρα. Και μπαίνει το νερό και η λεμονιά παίρνει το νερό και το χώμα και το κάνει ξινό λεμόνι. Δίπλα έχει μια πορτοκαλιά. Το παίρνει το ίδιο νερό, το ίδιο χώμα, το κάνει γλυκό πορτοκάλι.
Πάρα κει έχει ένα γκρέιπφρουτ.
Το παίρνει το ίδιο νερό, το ίδιο χώμα και το κάνει ένα γλυκόπικρο γκρέιπφρουτ. Πάρα κει έχει κεράσια, γίνονται κεράσια. Πάρε κει έχει σύκα, γίνονται σύκα.

Ο κάθε ένας λοιπόν αρδεύεται, ποτίζεται από το λόγο του Θεού δια στόματος των Αγίων του Θεού ανθρώπων, και στον κάθε έναν ο λόγος γίνεται αυτό που έχει ανάγκη. Αυτό το οποίο χρειάζεται. Και έτσι ο άνθρωπος αναπαύεται. Αισθάνεται αυτή την ανάπαυση, αυτήν την ειρήνη μέσα στην ψυχή του.

π. Αθανάσιος Λεμεσού


Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός

Ζήσε πέρα από τα όρια!
Η εσωτερική ειρήνη
Η δικτατορία των "πρέπει" - ή αλλιώς: ζήσε με έρωτα!
Η οικολογική καρδιά του πολιτισμού μας 
Η αρμονία των πλασμάτων & η κληρονομιά του γέροντα Παΐσιου  

Δίψα και άμεση γνώση του Θεού, Ειρήνη και Αγάπη 
Ένα μυστήριο που μας κυνηγάει από παιδιά
Η θρησκεία της χαράς - Γελαστοί άγιοι
"Μαγεία! Ευλογία! Μέθη!": Η εξομολόγηση ενός μοναχού

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2021

Μέχρι την τελευταία στ-αγώνα: ο αγώνας των Σταγιατών και η ιδιωτικοποίηση του νερού


EditingTeam - 26 August 2020

Γράφει η Βίκυ Νιάρχου

“Το νερό είναι ζωή”

Δε θα μπορούσε να είναι τυχαίο, το γεγονός ότι κάθε προσπάθεια ανακάλυψης ζωής σε άλλους πλανήτες, συνδέεται με την ύπαρξη ή μη, νερού. Το 2010, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ψήφισε υπέρ της ανακήρυξης της πρόσβασης σε πόσιμο νερό και σε αποχέτευση ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα δεσμεύοντας τα κράτη να προβούν σε διαδικασίες εξασφάλισης στους πολίτες τους, της  πρόσβασης σε νερό. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέχρι και σήμερα αρνείται την σαφή στάση απέναντι στο ζήτημα της ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης του νερού και της αναγνώρισής του ως θεμελιώδους ανθρωπίνου δικαιώματος. Πώς θα μπορούσε άλλωστε, όταν οι μεγαλύτερες ιδιωτικές εταιρείες εκμετάλλευσης δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης παγκοσμίως είναι ευρωπαϊκές. Οι γαλλικές Veolia και Suez, κατέχουν μερίδια ή και εξ ολοκλήρου τα δικαιώματα εκμετάλλευσης δικτύων ύδρευσης σε πολλές πόλεις, ενώ αποτελούν πρωτοπόρες στον τομέα.

“Ο πόλεμος του νερού” – Βολιβία 2000

Στη Βολιβία, ολόκληρη η πόλη της Cochabamba αντιστάθηκε στην επιχείρηση πώλησης του νερού στην πολυεθνική κοινοπραξία Aguas de Tunari, το 2000. Ο αγώνας αυτός, γνωστός με την ονομασία “ο πόλεμος του νερού” ανέδειξε τη στρατηγική της εκτεταμένης εμπορευματοποίησης του κοινού αγαθού. Μετά την παραχώρηση δικαιωμάτων στην Aguas de Tunari χωρίς δημόσια διαβούλευση, υπήρξε αύξηση στα τιμολόγια έως και 300%, φτάνοντας την τιμή των 12 δολαρίων τη στιγμή που ο μέσος μηνιαίος μισθός ήταν 60. 

Η λαϊκή εξέγερση, αντιμετωπίστηκε με φοβερή καταστολή, με δεκάδες τραυματίες και συλλήψεις από την επίσημη κυβέρνηση, ενώ μετά την φαιδρή ανακοίνωση περί ακύρωσης του συμβολαίου, και τις συλλήψεις αγωνιστών, η κυβέρνηση δε δίστασε (στις διαδηλώσεις της “τελικής μάχης”) να επιτρέψει τη δολοφονία ενός αγωνιστή, από ελεύθερο σκοπευτή. Η Συντονιστική Επιτροπή, συμμετέχουσα πλέον στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Κυβέρνησης και εταιρείας, κατορθώνει την τροποποίηση ορισμένων όρων και εν τέλει, μετά από μυστική διαπραγμάτευση με την Κυβέρνηση της χώρας, την ακύρωση του Συμβολαίου και την απελευθέρωση των συλληφθέντων. Πρόκειται για μια νίκη των κατοίκων της Cochabamba. ["Ν": Περισσότερα στο διαδίκτυο].

“Στα καθ’ ημάς…”

Ο αγώνας των κατοίκων στις Σταγιάτες Πηλίου, μόνο πρόσφατος δεν μπορεί να θεωρηθεί, αφού μετράει πάνω από δέκα χρόνια, στα οποία αντιμάχεται την μεθοδευμένη προσπάθεια των τοπικών αρχών να προωθήσουν ένα σχέδιο ιδιωτικοποίησης της πηγής της Κρύας Βρύσης, από όπου υδροδοτείται το χωριό. Από την Μεγάλη Παρασκευή (17/4/2020) και μετά, ο ρους της υδροδότησης άλλαξε, με απροειδοποίητη αποκοπή των Σταγιατών από την πηγή της Κρύας Βρύσης και τη σύνδεσή τους με μία αχρησιμοποίητη εδώ και χρόνια πηγή, αυτή της Πορταριάς. Η αντίδραση της τοπικής κοινωνίας ήταν άμεση και ισχυρή. Το χωριό συνεκάλεσε λαϊκή συνέλευση διαμέσου της οποίας ανακοίνωσε ότι βρίσκεται πλέον σε πλήρη αντίθεση με το πνεύμα και τις πρακτικές των αρχών στην ευρύτερη περιοχή, απαιτώντας την επανασύνδεση της υδροδότησης με την πηγή της Κρύας Βρύσης. 

Επισημαίνεται στο σημείο αυτό, ότι τα τελευταία σχεδόν 11 χρόνια, οι κάτοικοι των Σταγιατών διενεργούν περιοδικούς χημικούς ελέγχους και συντηρούν το δίκτυο μόνοι τους. Αυτό, προήλθε ως ανάγκη έπειτα από αμέλεια της αρμόδιας εταιρείας να εξασφαλίσει την ασφαλή πρόσβαση των κατοίκων στο πόσιμο νερό της Κρύας Βρύσης, πρακτική που  έχει συναντηθεί και σε άλλες περιπτώσεις προ της ιδιωτικοποίησης, με υποβάθμιση του υπάρχοντος δικτύου, ώστε να αμβλυθούν οι αντιστάσεις.

Σύμφωνα με τους κατοίκους [1], η “όρεξη” για εμπορευματοποίηση της πηγής της Κρύας Βρύσης άνοιξε  το 2005, με τη δημιουργία εφεδρικού δικτύου ύδρευσης, ενώ κορυφώθηκε με την επιβολή της διαδικασίας χλωρίωσης (το 2014/15) του νερού της Κρύας Βρύσης, περίοδο κατά την οποία Πρόεδρος της ΔΕΥΑΜΒ ήταν ο κ. Μπέος.

Ταυτόχρονα, στη λαϊκή συνέλευση της 10ης Μαΐου 2020, οι κάτοικοι αποφάσισαν ακόμη, ότι ανακηρύσσουν τη λαϊκή συνέλευση του χωριού το μόνο νομιμοποιημένο όργανο λήψης αποφάσεων μία απόφαση-απάντηση στην άρνηση του τοπικού εκλεγμένου να λάβει θέση στη διαχείριση του ζητήματος. Πρόκειται για το πρώτο χωριό στην Ελλάδα που παίρνει την απόφαση της αυτο-διαχείρισης, εν μέσω βέβαια μιας περιόδου γενικών κινητοποιήσεων (αγώνας κατά του νέου περιβαλλοντικού νομοσχεδίου, ενάντια στις εξορύξεις, υπεράσπιση λειτουργίας ΒΙΟ.ΜΕ, Σκουριές Χαλκιδικής κλπ .). Από πλευράς τοπικών αρχών, στις 5.6. τ.ε. συνοδεία της αστυνομίας και της γνωστής φρασεολογίας του ο Δήμαρχος Βόλου, επενέβη στο σχολείο του χωριού (το οποίο  λειτουργεί ως πολιτιστικό κέντρο) πετώντας εξοπλισμό και αντικείμενα του κέντρου, ενώ η αστυνομία άλλαξε τις κλειδαριές [2].

“Γιατί να (μην) ιδιωτικοποιηθεί;”

Η γενικότερη συζήτηση στην Ελλάδα για την ιδιωτικοποίηση των τοπικών εταιρειών ύδρευσης, ξεκίνησε εντονότερα κατά τα χρόνια της βαθειάς οικονομικής κρίσης, ως μια εναλλακτική λύση οικονομικής βιωσιμότητας. Στη Θεσσαλονίκη, το σχέδιο εκχώρησης της ΕΥΑΘ στην γαλλική Suez, υπάρχει τουλάχιστον από το 2013, με τη συμφωνία να έχει φτάσει πολλάκις κοντά στην ολοκλήρωση, αλλά ποτέ στην πραγμάτωση -και σε αυτή την περίπτωση οι πολίτες εναντιώθηκαν με συλλογή υπογραφών κ.α. ενεργειών. Ταυτόχρονα, η Suez επεδίωκε τη διεκδίκηση και της ΕΥΔΑΠ, στην Αθήνα, όπου τα πράγματα ήταν εμφανώς πιο δύσκολα ως προς τις διαδικασίες. Ως προς την Κρύα Βρύση, η σκέψη συμπλέει τόσο με την εμπορική εκμετάλλευση (εμφιάλωση) του πολύ καλού ποιοτικά νερού που πηγάζει από αυτήν , όσο και με την παραχώρηση της ΕΥΑΔΒ σε ιδιώτη.

Έχοντας εξ αρχής παρουσιάσει την αναγωγή -και νομικά- του νερού σε θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι κάθε προσπάθεια ανάλυσης, δεν δύναται να ξεφύγει από το πλαίσιο της αντιμετώπισής του ως ενός εκ των υψίστων φυσικών αγαθών, απαραίτητου για τη ζωή, θεωρώντας ως εκ τούτου αυτονόητη την διατήρηση της ελεύθερης πρόσβασης κάθε ανθρώπου σε αυτό, καθώς και την προσπάθεια υπεράσπισής του απέναντι σε κάθε λογής εκμετάλλευση, μόλυνση ή λεηλασία.

Ως επιχειρήματα υπέρ της ιδιωτικοποίησης, εκφράζονται η βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών, αφού πλέον οι εταιρείες ως ιδιωτικές θα αναλάβουν δέσμευση συντήρησης των δικτύων και των σωληνώσεων, ενώ η προσφορά “ζεστού χρήματος” σε πολύπαθες οικονομίες όπως η ελληνική, φαντάζει ιδανικό σενάριο παροχής ρευστότητας και απόδειξης πίστης με την διενέργεια επενδύσεων, ενώ μειώνεται το δημόσιο χρέος. Βασικό δέλεαρ, η δημιουργία θέσεων εργασίας. Τι θα μπορούσε να σημαίνει όμως στην πράξη η ιδιωτικοποίηση της τοπικής εταιρείας ύδρευσης; 

Η εκχώρηση των δικαιωμάτων μιας τοπικής εταιρείας ύδρευσης, αφορά στη μονοπωλιακή εκμετάλλευση του δικτύου ύδρευσης και αποχέτευσης σε μία περιοχή. Αυτό, ενέχει πρωτίστως τον κίνδυνο κατακόρυφης αύξησης των τιμολογίων αφού πλέον η τιμή θα καθορίζεται από την ελεύθερη αγορά και δεν θα υπόκειται σε κρατικό έλεγχο, ενώ το παρεχόμενο προϊόν, παύει πλέον να θεωρείται δικαίωμα αφού κοστολογείται και αναλόγως, προσφέρεται. Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να παραλειφθεί η αναφορά στο γεγονός ότι, τα συμβόλαια των Δήμων με τους ιδιώτες αγοραστές εμπεριέχουν ρήτρες, αφορώσες σε τυχόν διαφυγόντα κέρδη στην περίπτωση που η κατανάλωση εκπέσει κάτω από συγκεκριμένη τιμή [3]. Η περίπτωση των πορτογαλικών δήμων, οι οποίοι εξαναγκάστηκαν σε πληρωμή υπέρογκων ποσών στην ιδιωτική εταιρεία, είναι ενδεικτική.

Ένα ακραίο πλην όμως υπαρκτό παράδειγμα ιδιωτικοποίησης του νερού, συναντάμε στη Χιλή, όπου από το 1981, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ, θεσπίστηκε στο Χιλιανό Σύνταγμα ο “κώδικας του νερού”. Στη Χιλή του σήμερα, μπορεί να αγοράσει κανείς με τίτλους ισόβιας ιδιοκτησίας ακόμη και ολόκληρα ποτάμια, ή μέρη τους, λίμνες ή συγκεκριμένα τετραγωνικά, απαγορεύοντας σε κάποιον άλλον να χρησιμοποιήσει τα κυβικά λίτρα νερού που πηγάζουν από εκεί. Φαντάζει εξωπραγματικό, αποτελεί όμως την χιλιανή “κανονικότητα”. Ως αποτέλεσμα, μεγάλες εξορυκτικές βιομηχανίες που δραστηριοποιούνται στη χώρα, εκμεταλλεύονται τεράστιες ποσότητες πόσιμου νερού, την ίδια στιγμή που πληθυσμοί εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους ακριβώς εξαιτίας αυτής της παραδοξότητας και της μόλυνσης που προκλήθηκε από τη βιομηχανία στα τοπικά ύδατα. Ταυτόχρονα, τόσο η ενοικίαση νερού προς χρήση, όσο και η αγορά του νερού, έχουν οδηγήσει σε τεράστια αύξηση τιμολογίων και συνεπακόλουθα στην αδυναμία σημαντικού μέρους του πληθυσμού να έχει πρόσβαση σε καθαρό και πόσιμο νερό.


Στην Ευρώπη, η τάση, που διαφαίνεται στις πιο εύρωστες οικονομίες είναι αντίστροφη της τάσης που προτείνεται ως λύση για τις πάσχουσες όπως η ελληνική. Δήμοι όπως αυτοί του Παρισιού και του Βερολίνου, δεν προχωρούν στην ανανέωση των συμβάσεων με τις ιδιωτικές εταιρίες ύδρευσης (εν προκειμένω Voelia και Suez), αλλά επιλέγουν την επανίδρυση δημοτικών επιχειρήσεων  διαχείρισης των δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης. Τα αποτελέσματα παρουσιάζουν βελτίωση των δικτύων και των αγωγών με άμεση συνέπεια την ποιοτική πρόοδο των υπηρεσιών, αλλά και τη μείωση των τιμολογίων έως και 20%. Την ίδια στιγμή, ευρωπαϊκές χώρες με χρέος, πιέζονται για ιδιωτικοποιήσεις των υπηρεσιών (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα). Στην περίπτωση της Ιρλανδίας, οι μαζικές διαδηλώσεις απέναντι στην ιδιωτικοποίηση των δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης, οδήγησαν στην αλλαγή κυβέρνησης το 2016, ενώ και στην Ελλάδα βλέπουμε μια διαρκή αντίσταση των τοπικών κοινωνιών.

“Αντί επιλόγου”

Ο αγώνας των κατοίκων στις Σταγιάτες Πηλίου για το νερό, δεν μπορεί να εκληφθεί αποκομμένος από τη συνολικότερη κατάσταση, παρά μόνο σε άμεση συνάρτηση με τις ευρύτερες πολιτικές για την εκμετάλλευση δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης ευρωπαϊκά. Δεν πρόκειται για μία αναίτια “αντι-εκσυγχρονιστική” προσκόλληση, ούτε σπασμωδική αντιδραστικότητα στην εξουσία του Δήμου Βόλου λόγω ιδίων διαμαχών, αλλά για την δίκαιη υπεράσπιση του φυσικού αγαθού από την εμπορευματοποίηση, με παράλληλη προσπάθεια διάσωσης της τοπικής ομορφιάς και παράδοσης.

*Ο τίτλος του κειμένου αποτελεί παράφραση του ντοκιμαντέρ “Μέχρι την τελευταία σταγόνα” (2017) του Γιώργου Αυγερόπουλου, που αφορά τις ευρωπαϊκές πολιτικές σε σχέση με τον εμπορικό και οικονομικό κύκλο του νερού καθώς και τα ιδιωτικά συμφέροντα.


Συντακτική ομάδα πρωτοβουλίας για τη μη ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα, Το ψήφισμα του ΟΗΕ: “Η πρόσβαση σε καθαρό νερό είναι ανθρώπινο δικαίωμα”, 31.7.2012,  δημοσιεύθηκε σε: http://www.savegreekwater.org/archives/283 

Αργύρης Αργυρίου, “ΟΗΕ: Θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα η πρόσβαση στο νερό”, 10.12.2010, δημοσιεύθηκε σε: https://nomosphysis.org.gr/12210/oie-themeliodes-anthropino-dikaioma-i-prosbasi-sto-katharo-posimo-nero/ 

Γιώργος Αυγερόπουλος, “Πωλείται Ζωή- Τα δικαιώματα του νερού”,  2009, Εξάντας https://www.youtube.com/watch?v=3H91Qqtzp5A 

Ανθή Αγγελοπούλου, “Το νερό  βασικός παράγοντας για την ανθρώπινη υγεία, αλλά και ανθρώπινο δικαίωμα”, 5.6.2020, δημοσιεύθηκε σε: https://www.naftemporiki.gr/story/1606272/to-nero-einai-basikos-paragontas-gia-ti-dimosia-ugeia-alla-kai-anthropino-dikaioma

Αιτιολογική Έκθεση Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με πρόταση ψηφίσματος Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, συμμετοχή Ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας πολιτών, αναρτημένο σε: https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/A-8-2015-0228_EL.html#title5

Ανεξάρτητη Πήλιωρείτικη Ομάδα Δράσης, επίσημη σελίδα, 2009, https://www.blogger.com/profile/07209183457459342250

Sol Trumbo Vila and Matthijs Peters, συνοπτική έκθεση “Η Βιομηχανία των ιδιωτικοποιήσεων στην Ευρώπη”, Φεβρουάριος 2016, διαθέσιμο σε:https://www.tni.org/files/publication-downloads/tni_privatisingeurope180216_greek_digital.pdf

Ryan Meade, IIEA, “Σε ποιον ανήκει το νερό στην Ευρώπη; έχει σημασία;” Μάιος 2014, δημοσιεύθηκε σε: http://www.savegreekwater.org/archives/2454

Τρίκκας Μιχάλης, “Οι Ιρλανδοί αντιστέκονται στην ιδιωτικοποίηση του νερού”,9.11.2014, αναρτήθηκε σε: http://www.avgi.gr/article/10927/4741920/oi-irlandoi-antistekontai-sten-idiotikopoiese-tou-nerou

Φώτης Κόλλιας, Suez: «Δεν μιλάμε για ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ», 20.5.2014, αναρτήθηκε σε:


EJAtlas – Global Atlas of Environmental Justice, Cochabamba Water War, Bolivia, 30.12.2015 https://ejatlas.org/conflict/cochabamba-water-war-bolivia 

[1] Όλο το χρονικό αποτυπώνεται στο ενημερωτικό κείμενο των κατοίκων από 26.4.2020 http://apodrasistagiates.blogspot.com/2020/04/blog-post_26.html

[2] https://www.flash.gr/greece/1629524/mpeos-stagiates-eisevale-se-sxoleio-mazi-me-astynomikous-ton-edioksan-kakin-kakos-oi-katoikoi-vids-pics 

[3] https://www.youtube.com/watch?v=fJExrQj9bdM

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2021

Ευχαριστία στην αγιασμένη μου Αθήνα!...


Αγαπημένη μου Αθήνα

Ευχαριστούμε που μας φιλοξενείς τόσα χρόνια και μας κάνεις μετόχους της Ζωής των Αγίων σου! 

Αθήνα του Αγίου Νεκταρίου!

Eκεί στο Αρεταίειο είναι ακόμα το κρεββάτι που άφησε η Αγιασμένη ψυχή του Αγίου Νεκταρίου το πονεμένο σώμα για να ανέβει στον Βασιλέα των Ουρανών! 

Εκεί κάπου στο Κουκάκι ήταν το φτωχικό σπίτι που έμενε κυνηγημένος από τους συκοφάντες, μη έχοντας να πληρώσει το νοίκι.
Εκεί τον είδε η αγανακτισμένη απλήρωτη σπιτονοικοκυρά όταν άνοιξε απότομα το δωμάτιό του, και έκπληκτη τον είδε αρπαγμένο στην προσευχή διάπυρο, με σηκωμένα τα χέρια στον Θεό!

Εκεί στη λεωφόρο Βουλιαγμένης ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς λειτουργούσε και μοίραζε «Ζωήν Αιώνιον»!

Εκεί στο «Λοιμωδών Νόσων» στο Αιγάλεω, δίπλα στην Ιερά Οδό ένας Λεπρός, ο Όσιος Νικηφόρος άφηνε με το Μαρτύριο της Λέπρας, «οσμήν ευωδίας Πνευματικής» και διάδοχο Μέγα τον π. Ευμένιο Σαριδάκη με τις ατέλειωτες ακολουθίες και την ατέρμονη Μετάνοια.

Εκεί στον τόπο της αποφυγής μια μυστική ομάδα ανωνύμων λεπρών σε αγίαζε καθημερινά Αθήνα μου!

Ενώ έφευγε ο γέρων Ευμένιος από το Λοιμωδών Νόσων για τον Ευαγγελισμό για την τελευταία νοσηλεία του, στο δρόμο ευλογούσε την Αθήνα κι έλεγε: «Ωραία που είναι η Αθήνα! Ευλογημένη Αθήνα!» Ευλογούσε τους δρόμους, την Ομόνοια, την Αγορά, την Μητρόπολη, την Βουλή, όλη τη πόλη!

Τι άλλο άραγε να έβλεπε ο Άγιος Γέροντας στην Αθήνα, παρά την σφραγίδα της Αγιότητας που άφησαν στην πορεία τους τόσοι Άγιοι της, φανεροί και κρυφοί, παλαιοί και σύγχρονοι;

Στον Ερυθρό Σταυρό, ακούραστος διάκονος πάντων ο θαυμαστός π. Ελπίδιος, αδελφός του Αγίου Φιλουμένου του Αγιοταφίτου, έδωσε την μαρτυρία του στους ασθενείς και στους ανήμπορους!

Θαμμένος, αγιάζει την Ροδόπολη της Σταμάτας μαζί με τον πρόσφατα εκταφέντα άγιο Πατέρα Αθανάσιο Χαμακιώτη!

Γέμισε ο αέρας της Αθήνας ευωδία τον 20ο Αιώνα!

Και να, προβάλλει η ρωμαλέα μορφή του αγιασμένου π. Σίμωνα του Αρβανίτη και του διαδόχου του, καταξιωμένου λεβίτη, του έμπρακτου τηρητή του Ευαγγελίου, του Κήρυκα των Εντολών του Θεού, του ταπεινού, πράου και μειλίχιου π. Μαρκου Μανώλη! Ποιος τον εγνώρισε και δεν ένοιωσε την Αγιότητα του; Άνθρωπος ολονύκτιας και διαρκούς Μετανοίας και προσευχής, διακονίας μυστικής αλλά και έμπρακτης;

Ποιός άραγε γνώριζε τον μυστικό Άγιο Πατέρα Αντώνιο Γκίκιζα που συκοφαντημένος καθαγίασε τη λεωφόρο Αλεξάνδρας, στην καρδιά της κίνησης στο ημιυπόγειο διαμέρισμα; Ποιός γνώριζε ότι αυτός ήταν η ανάπαυση του Αγίου Πορφυρίου;

Ποιος θα φανταζόταν ότι στην καρδιά της Αθήνας όπου το εμπόριο, η πορνεία, οι παράνομες συναλλαγές, το χρηματιστήριο, η κεντρική Αγορά, το πάρε δώσε και το σούρτα φέρτα, θα αγιαζότανε μια τεράστια μορφή Αγιότητας, ένας αγράμματος παντογνώστης, ένας ακάματος Λειτουργός, σ’ ένα μικρό εκκλησάκι του Αγίου Γερασίμου, ο Άγιος Πορφύριος;

Ω Αθήνα μου Αγιασμένη! Ω πολύβουη Αγία Έρημος Αθήνα!
Ω Αρχοντική Αθήνα, ταπεινή, που ενώ έβγαλες τόσους μεγάλους σύγχρονους Αγίους που συνέχισαν την Αγιότητα της Αγίας Φιλοθέης, έμεινες Άγνωστη σαν τόπος Αγιασμού του 20ου και του 21ου Αιώνα!

Όλοι τρέχουν να προσκυνήσουν!
Πού πάτε; Πήγατε στο Αρεταίειο;
Πήγατε στον Αγ. Γεράσιμο στην Πολυκλινική;
Πήγατε στον Άγιο Ιωάννη στη Λεωφ. Βουλιαγμένης;
Πήγατε στο Ναό των Αγίων Αναργύρων του Νοσ. Λοιμωδών Νόσων στο Αιγάλεω; Πήγατε στην Ροδόπολη; Πήγατε στον Διόνυσο στο Ναό του Αγ. Γεωργίου, στον τάφο του π. Μάρκου;

Αγία ταπεινή αρχόντισσα Αθήνα! Μυρίσατε τον Αέρα τον Ευωδιαστό αυτών και πολλών αγνώστων Αγίων που είναι θαμμένοι στα σπλάχνα της; Πολλούς Αγίους ανέθρεψες Αθήνα μου και έχεις στα σωθικά σου!

Η Παράδοση συνεχίζεται. Άνοιξε την πόρτα του 20ου Αιώνα ο Άγιος Νεκτάριος, την περπάτησαν όλοι οι πιο πάνω και ακόμη περισσότεροι μυστικοί. Την περπατούν και σήμερα μυστικοί διάδοχοι του Αγίου Πνεύματος. Βουή, χαμός, κίνηση, πορείες, αυτοκίνητα, πεζοί, φανάρια, τρόλεϋ και λεωφορεία όλα κινούνται ασταμάτητα. Κι όμως υπάρχουν διαμερίσματα -κελιά κι ησυχαστήρια- σε πολυκατοικίες που γνέθουν μυστικά τις νύχτες το νήμα της Ζωής, αθέατοι ησυχαστές, άνδρες και γυναίκες, που αναπαύουν τον Θεό όντας «πτωχοί τω Πνεύματι» και υπήκοοι της Βασιλείας των Ουρανών!

Όλοι αγωνιούν για την Κρίση για τον επερχόμενο μεγάλο πόλεμο που θα ταράξει το παγκόσμιο, ελάχιστοι όμως ξέρουν ότι την πορεία του κόσμου την καθορίζουν οι ελάχιστοι κρυμμένοι «ασήμαντοι» εργάτες της Μετάνοιας που αλλάζουν με τα δάκρυα της δικής τους μετανοίας την οργή του Θεού για την ξέφρενη ακολασία, σε Έλεος και Πρόνοια για όλο τον κόσμο.

Όσο βλέπει ο Θεός την Μετάνοια των ελαχίστων, παραβλέπει την αμαρτία των πολλών και η ζωή συνεχίζεται, ο πόλεμος αναβάλλεται, γιατί νέοι άνθρωποι μετανοούν και μπαίνουν στην Εκκλησία!

Παράτεινον το Έλεος σου τοις γινώσκουσι Σε!

Αθήνα μου περιφρονημένη, ήσουν η πιο όμορφη, ασκήμηνες και ταπεινώθηκες και είσαι γεμάτη Αγίους παλιούς και σύγχρονους!

Αθήνα μου, ευχαριστώ!

Ανδρέας Χριστοφόρου

Δείτε παρακαλώ επίσης, αν θέλετε:

Σύγχρονοι Γέροντες (ενότητα άρθρων)
Αθήνα, πόλη των αγίων!...
Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;
Άντε και πίστεψα - Τώρα τι κάνουμε;

Το φαινόμενο της αθεΐας στη σύγχρονη Ελλάδα
Η ομορφιά & η αλήθεια της Ορθοδοξίας μέσα από τα μάτια τριών αλλοθρήσκων
Ένα μυστήριο που μας κυνηγάει από παιδιά
Υπάρχει Θεός;

Ένας πανεπιστημιακός γιατρός για ένα σύγχρονο άγιο (όταν ο άγιος Πορφύριος έβλεπε τις μάχες που γίνονταν στη Ρουμανία)
Οι άγιοί μας δεν ήταν εξωγήινοι!
Μια ορθόδοξη μάνα για την κοίμηση της 8χρονης κόρης της
Η θρησκεία της χαράς - Γελαστοί άγιοι
Βιβλία με αγίους της διπλανής πόρτας

Άγιοι της γειτονιάς μας...  

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2021

Είμαστε με τον Μόρφου (κι εμείς) !


Σχόλιο του ιστολογίου μας: Αν και δε συμμεριζόμαστε 100% τη βεβαιότητα των αδελφών μας κατά του εμβολιασμού (παραμένουμε αμφιβάλλοντες, όχι "αρνητές"), ούτε τη βεβαιότητα του σεβασμιωτάτου μητροπολίτη Μόρφου για όσα ο ίδιος λέει, αναδημοσιεύουμε το παρακάτω σχόλιο και το προσυπογράφουμε εντός ορίων.

Αν ο σεβασμιώτατος έχει άδικο, η επιμονή του οφείλεται στα τρωτά του παγκόσμιου συστήματος εξουσίας, που δε νομίζω να αμφιβάλλει κανείς ότι υπάρχει. Αν αίφνης έχει δίκιο, θα το δείξει ο χρόνος. Αυτό όμως που μας προβληματίζει και μας στενοχωρεί είναι ότι δε βλέπουμε αρκετή αντίσταση σ' εκείνο το παγκόσμιο σύστημα (που τώρα το θεωρούμε ανθρωπιστικό, ότι νοιάζεται για την υγεία μας και την υγεία των υπερήλικων γονέων μας και των ανήλικων παιδιών μας), που όσο περνά ο καιρός γίνεται όλο και πιο ασφυκτικό.

Το σχόλιο, από το αγαπητό μας ιστολόγιο Τι και πώς:

Είμαστε με τον Μόρφου!

Πικραθήκαμε, στενοχωρηθήκαμε, σκανδαλιστήκαμε, πονέσαμε, απελπιστήκαμε, θυμώσαμε και στο τέλος είπαμε "ας τους συγχωρήσει ο Θεός που δεν έχουν τον Θεό τους".

Ναι, γι' αυτούς τους παππούληδες λέμε που συγκροτούν την Δ.Ι.Σ. (και πλείονες τούτων) που κατώτεροι των περιστάσεων, εν μέσω κοσμογονίας, αντί να μας μιλούν για Χριστό μας μιλούν για εμβολιασμό και υποβίβασαν τους εαυτούς τους σε πλασιέ εμβολίων...

Κι' εμείς αγαπήσαμε αλλά δεν κάναμε έτσι, κι' εμείς είχαμε αφεντικά αλλά δεν προσκυνήσαμε. Κι' εμείς είπαμε "είναι πολλά τα λεφτά Άρη" αλλά σπρώξαμε το πακέτο από μπροστά μας και το απορρίψαμε, γιατί το αντίβαρο ήταν η ελευθερία μας.

Θα επανέλθουμε και θα ξαναγράψουμε.

Τώρα θέλουμε μόνο να πούμε ότι εμείς είμαστε με τον επίσκοπο Μόρφου Νεόφυτο! Αυτόν που επιχειρούν να καταδιώξουν οι παππούληδες....

Έχει τον σεβασμό, την εκτίμηση, την αγάπη και τις ανάξιες προσευχές μας. Είναι ο επίσκοπος της καρδιάς μας, με τις "πλάτες" του Αγίου Ιακώβου και μιας πλειάδας ακόμη Φίλων του και Φίλων μας!

Σίγουρα δεν έχει ανάγκη την στήριξή μας αλλά έχουμε εμείς την ανάγκη να δηλώσουμε δικοί του και απέναντι στους διώκτες του.

"Ν": Το ζήτημα, όπως καταλαβαίνουμε, αφορά στο εξής:

"Μαζέψτε" τον Μητροπολίτη Μόρφου: Επιστολή της Ιεράς Συνόδου της Ελλάδας

alphanews.live (9 Ιουνίου 2021)

Έντονο προβληματισμό για τις επιπτώσεις των κηρυγμάτων του Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτου γύρω από το ζήτημα της πανδημίας του κορωνοϊού εκφράζει η Ιερά Σύνοδος της Ελλάδας προς την Ιερά Σύνοδο της Κύπρου. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας ο «Φιελελεύθερος» ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος φέρεται να διάβασε την εν λόγω επιστολή στα μέλη της Ιεράς Συνόδου η οποία εστίαζε στις απόψεις του Μητροπολίτη Μόρφου για την πανδημία και τα εμβόλια.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, η Ιερά Σύνοδος της Ελλάδας κάλεσε εν ολίγοις τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο να «μαζέψει» τον Νεόφυτο, τα κηρύγματα του οποίου του επηρεάζουν το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ελλάδας όχι μόνο με τις προφητείες του αλλά και στο θέμα του εμβολιασμού σε μια περίοδο που εξαιτίας του ιού εξακολουθούν να χάνονται ανθρώπινες ζωές.

Αφού κλήθηκε να σεβαστεί την επιθυμία της Ιεράς Συνόδου της Ελλάδας, ο Μόρφου Νεόφυτος φέρεται να απάντησε ότι μέχρι τα Χριστούγεννα δεν θα επανέλθει.

Ιδιαίτερη αίσθηση είχε προκαλέσει μια πρόσφατη δήλωση του Μητροπολίτη όταν διέψευσε ότι εμβολιάστηκε: «Ούτε έχω εμβολιαστεί μέχρι σήμερα ούτε και προτίθεμαι να εμβολιαστώ στο μέλλον, καθότι θεωρώ πολύ επικίνδυνα τα συγκεκριμένα εμβόλια. Άλλωστε, σε πολλές συνεντεύξεις και κηρύγματά μου, που ήδη κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, έχω επεξηγήσει με σαφήνεια και υπευθυνότητα τους λόγους που αρνούμαι να εμβολιαστώ».

"Ν": Ειδήσεις για τη δράση του μητροπολίτη Μόρφου (από πλευράς της κοσμικής - ας μου επιτραπεί να πω "συστημικής" - ειδησεογραφίας βέβαια) στις ετικέτες:


Για το επίμαχο ζήτημα (της "πανδημίας" & της επιτακτικής ανάγκης για εμβολιασμό) θα προσθέσουμε και τα εξής: 

Η Ηθική της Επιστήμης σε καιρούς Δυστοπίας και Πανδημίας (η συνέντευξη του Καθηγητή Παθολογίας- Επιδημιολογίας και Πληθυσμιακής Υγείας του Πανεπιστημίου Stanford & μέλους της Αμερικανικής Εθνικής Ιατρικής Ακαδημίας Γιάννη Ιωαννίδη, στην οποία αναφέρεται το τελευταίο βίντεο της προηγούμενης ανάρτησης - ιδίως από το λεπτό 2 ώρες και 28΄). 

Άντε μετά από αυτά να μην είμαστε κι εμείς "αμφιβάλλοντες"!...

Αγαπημένοι άγιοι αγαπημένων μας ημερών (11 - 15 Ιουνίου) & η σχέση ενός αγίου με τις Πανελλήνιες Εξετάσεις...


 11 & 12 Ιουνίου: οι μεγάλοι μας & αγαπημένοι άγιοι: Παναγία "Άξιον εστί", άγιος Λουκάς ο Ιατρός, άγιοι Βαρνάβας & Βαρθολομαίος, άγιοι Κινέζοι Νεομάρτυρες, άγιος Ονούφριος, άγιος Πέτρος Αθωνίτης...

“The Heart in Orthodox Spirituality”

Orthodox Outlet for Dogmatic Enquiries // St Anthony of the Desert

The heart is central in Orthodox Spirituality. This is biblical: if your heart is pure, your actions are pure. If your heart is impure, so will your actions be.

In our Orthodox tradition, the heart is bigger than the mind and the mind is located in the heart; the combination is referred to as the nous (νους). The heart is not identified with the physical heart, but it is understood to be the center of our spiritual existence.

God takes up residence in the heart (Galatians 4:6; Ephesians 3:17). Christ refers to this residency in the heart as “the Kingdom of God,” which is not a state like New Mexico or Montana, but rather may be understood as a  reign  or  rule (βασιλεία). It is a verbal noun; it is not, in other words, static but energetic. When Christ says, “The Kingdom of God is within you” (Luke 17:21), he means that we are energized by God’s power through the Holy Spirit. This is where we know the “peace of God that passes all understanding” (Philippians 4:7), to which Paul also testifies at Romans 5:5. In the heart we receive both the grace of God and the enlightenment of our lives (II Corinthians 4:6).


The heart is the location for our feelings, for our will, and for our thinking.

Our objective as Christians is to have these three unified, for the heart to be one. Sin interrupts this process of unification. The mind may be convinced of the good, but the will is not able to follow because of the heat of desire; hence, the unity of the heart is broken.


When trouble comes, it comes in the form of double-mindedness (this concept is found in the Epistle of James, chapters 1 and 4, in particular). We are split apart in consciousness. Jesus uses a different metaphor for the same idea in Matthew 6:22: “The lamp of the body is the eye. If therefore your eye is good (sound, singular), your whole body will be full of light.” We are to be of one mind and focused. But we do not see the world aright because we are blind. The Slavonic word for this problem is  prelest, or delusion or, better still, spiritual blindness. Ironically, the word has the positive meaning of “lovely” in the sense of “enchanting.”


Because of the dynamic nature of our lives and our hearts, and because we are always strung between good and evil, light and darkness, life and death (see Deuteronomy 30:19), the Evil One may also take up residence in the heart. We may be deluded; we may be spiritually blind; we may not think right! The Orthodox Tradition, however, insists that the Light cannot be overcome (see John 1) by the darkness that Evil brings to it. Because of baptism, our hearts are filled with the grace of God that cannot be extinguished; therefore, the Evil One cannot take up residence in the heart but must remain outside as a goad (St Diadochos of Photiki, On Spiritual Knowledge, Philokalia Vol. 1). Metaphor or not, this is a powerful image that can bring us comfort in dark moments.


The heart is the seat of passion (pathos - πάθος). As our Lord says, “Out of the heart proceed evil thoughts” (Matthew 15:19). Paul writes, “Those who belong to Christ Jesus have crucified the sinful nature with its passions and desires” (Galatians 5:24) and goes on to list the virtues of life in the Spirit. But this is again part of the dynamic of life. There is no guarantee that we will remain in this condition; in fact we have every reason to commit ourselves to spiritual warfare for life. At the heart of this is the struggle for self-control (Galatians 5:23, Ephesians 4:22, and elsewhere) and for what the Tradition calls  apatheia (απάθεια), which means dispassion; it does not mean that we become apathetic, but that we view all things without clinging to them. In a way it relates to our use of the icon. Our vision does not stop with the icon; if it does, then we do indeed make an idol of the icon. Our vision must pass through the icon to see the reality it embodies.


At this point we must consider the process of temptation. The Fathers of the Philokalia clearly labeled this process. We should learn to recognize it in our own lives. At the core of the process is a  logismos, (λογισμός) a thought that potentially leads to action. First there is the suggestion to sin. A temptation arises: let’s be gluttonous. Let’s gorge ourselves on food and wine. Wow! Great idea!  Second, we begin to think about this suggestion, savor it, interact with it, and dwell on it. Third, we accept the premise as possible (to change the temptation: I can find a way to commit adultery with that person). Fourth, we enter into agreement with the suggestion (I want to commit adultery with that person), and we become captive to it. The thought becomes habitual and we become passionate about it. The Fathers say that this is the point when it becomes sin, in accord with Christ’s word (Matthew 5:28). We don’t have to fulfill the act. We have already stepped over the line, and we must repent and repeal our agreement to the suggestion. We must refuse the logismos with its allure. Now, back to our concern with the heart.


“Blessed are the pure in heart, for they shall see God,” says our Lord. The first step toward purification of the heart is the recognition that we need God’s power; we cannot purify ourselves. We can only invite this act of Grace into our lives. We can turn to it but we cannot purify ourselves.


The logical second step, then, is prayer. The Fathers particularly invite us to the Jesus Prayer. This prayer is performed in quiet (Greek  ησυχία hesychia  – hence, the term hesychast prayer), an injunction that goes back to Christ’s word at Matthew 6:5-6. Since this prayer penetrates deep within us, it is also called noetic prayer, i.e. the prayer of the nous, in this case the word meaning that supplication which embraces both mind and heart (see Mark 12:30).


Repentance (metanoia - μετάνοια) is the next step. Repentance means, literally, re-thinking: we have to enter into the depths of our own hearts to discover all those habits and temptations to which we cling that separate us from God’s Light. This is the capsule sermon with which Jesus begins his ministry, according to Mark 1:15, “The time is fulfilled. The Kingdom of God is at hand. Repent, and believe this good news.” Reflection on the Love of God draws us to repentance (Romans 2:4).


There is the possibility of return. As we pray at the Divine Liturgy, “Shine in our hearts, Loving Master, with the pure Light of your divine knowledge and open our hearts to the message of your Gospel.”


In the Orthodox tradition, a great deal of emphasis is placed upon tears of mourning for our alienation from God. This is called  penthos (πένθος)  in Greek; the word is the opposite of acedia (ακηδία), which means sloth or despair. Hence these are not tears of despair, but rather of mourning at the loss of paradise, so to speak, in our own lives. St Isaac the Syrian wrote much about the gift of tears, but he is one among many of the fathers who recognized the importance of mourning at loss.


If we desire purity of heart, we must see that the worship life of the church is of central importance. Simply put, we make no solo progress along this pathway; we join together with others in community in the knowledge that we are all seeking purity of heart. We need the sacraments and the Word of God to nourish us and to enable us. The ascetic life includes fasting. This is important but we must always remember that the fast is of the soul as well as the body. Bodily fasting is only the outward manifestation of inward fasting. If it is only outward, the fast is worthless (see Christ’s word at Matthew 6:16-17).