ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Κυριακή, 11 Απριλίου 2021

The Ladder of the st John of Sinai (4th Sunday of Great Lent)!

 


Holy icon from here

Click please: 

The Ladder of the st John of Sinai (4th Sunday of Great Lent) 

4th Sunday of Great Lent: St John Climacus (of the Ladder), the Great Orthodox Teacher of 6th century from Sinai

 

Κυριακή του αγίου Ιωάννη της Κλίμακος (Δ΄ Νηστειών), του αγίου που εμβάθυνε θεραπευτικά στην ανθρώπινη ψυχή & συμπεριφορά

 
Εικ. από εδώ

4η Κυριακή της Μ. Σαρακοστής: Η Κυριακή του αγίου Ιωάννη της Κλίμακος (Δ΄ Νηστειών), ενός αγίου από το Σινά, που έγραψε, τον 6ο αιώνα μ.Χ., το βιβλίο Κλίμαξ (=Σκάλα), όπου μελετά τις αρετές και τα πάθη της ανθρώπινης ψυχής, δηλ. τα σκαλοπάτια που ανεβάζουν τον άνθρωπο στο Θεό και εκείνα που τον κατεβάζουν στο σκοτάδι και στην απώλεια. 
Για τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, ας προσθέσουμε την εξής εμπειρία ζωής (από εδώ):
"...Θυμάμαι την περίπτωση ενός προτεστάντη που, καθώς μελέταγε τα γραπτά του αγίου, αναθεώρησε πολλά για τα πιστεύω του, τις πεποιθήσεις του, όπως επίσης και για την ποιότητα που νόμιζε πως είχε η πνευματική του κατάσταση. Ο άγιος στάθηκε αφορμή (αν και δεν ήταν ο μόνος) ο προτεστάντης αυτός να μεταστραφεί αργότερα στην Εκκλησία του Χριστού (Ορθοδοξία) και ν' αφήσει πίσω του τον κίβδηλο πνευματικό κόσμο κάποιων ονειροπαρμένων δυτικοαναθρεμμένων Χριστιανών.
Ανακάλυψε πως η Εκκλησία δεν είναι ένας απέραντος ηθικισμός με ωραία λόγια, ευφάνταστη παρουσία, όμορφα κοστούμια με περιποιημένα μαλλιά και καλές πράξεις να επιβεβαιώνουν τους λογισμούς των δογμάτων. Έμαθε πως ήταν αμαρτωλός και γεμάτος πάθη και αυτό ήταν για εκείνον μια πρωτόγνωρη ανακάλυψη!
Είχε μάθει να ζει με αυτοπεποίθηση, στηριζόμενος στη συναισθηματική του πεποίθηση πως είναι αναγεννημένος, κι έχοντας φορέσει το μανδύα της ταπεινοφροσύνης, προχωρούσε στην οδό της δικής του ευδαιμονίας. Αργότερα πληροφορήθηκε εσωτερικά πως ο μανδύας αυτός είχει δυό ονόματα: Υπερηφάνεια και Ταπεινολογία. Φαντάζεστε το σοκ που υπέστη; Νόμιζε πως ξύπνησε από όνειρο, κι όμως είχαν περάσει χρόνια...".

Απόσπασμα από το άρθρο Οι Κυριακές της Μεγάλης Σαρακοστής

Κλικ εδώ (για ολόκληρη την Κλίμακα - το αξεπέραστο έργο του αγίου Ιωάννη του Σιναΐτη ή Ιωάννη της Κλίμακος - και τη βιογραφία του). 

Και:  

Η "Σκάλα" του αγίου Ιωάννη της Κλίμακος

Άγιος Αντίπας ο αρχαίος, ο αναφερόμενος στην "Αποκάλυψη" (11 Απριλίου)

Τι γράφει η Αποκάλυψη για τους διωγμούς & τον άγιο Αντίπα


Σάββατο, 10 Απριλίου 2021

10 Απριλίου: μνήμη του αγίου Γρηγορίου Ε΄ ― Αλήθειες και μύθοι για τον μαρτυρικό Πατριάρχη!...


ΤΙ & ΠΩΣ

Στις 22 Φεβρουαρίου ο Υψηλάντης περνά τον Προύθο, στις 24 Φεβρουαρίου κυκλοφορεί την Επαναστατική προκήρυξη «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος». Τονίζω το «πίστεως» ως στοιχείο του... «φιλελεύθερου αστικοδημοκρατικού» χαρακτήρα της Επανάστασης – και στις 26, σε μια μεγαλόπρεπη τελετή, ο μητροπολίτης Ιασίου Βενιαμίν ευλογεί μέσα στον ναό των Τριών Ιεραρχών την σημαία της Επανάστασης.

Ο απαγχονισμός του Γρηγορίου Ε - Εργο του Peter von Hess

Μέχρι εκεί λοιπόν, Πίστη, Εκκλησία και Επανάσταση πορεύονται χέρι-χέρι.

Την 1η Μαρτίου τα νέα φτάνουν στην Πύλη από τους Ρώσους. Την επομένη, ο Σουλτάνος καλεί τον Γρηγόριο Ε’ σε μια πεντάωρη «συζήτηση», όπου τον πιέζει να λάβει μέτρα.

Ο Γρηγόριος για 10 ολόκληρες ημέρες παραμένει αδρανής προκαλώντας την μήνι του Σουλτάνου. Έτσι, την Παρασκευή 11 Μαρτίου 1821, ο Σουλτάνος εκδίδει μπουγιουρντί που τον διατάσσει να αφορίσει την Επανάσταση,διαταγή που ενέκρινε και ο Ρώσος πρέσβυς Στρογανώφ.

Ο πρώτος «αφορισμός»

Πρώτον, ο αφορισμός αυτός κρατείται μυστικός, καθώς εκδίδεται Παρασκευή και δεν εκφωνείται κατά την Κυριακάτικη λειτουργία.

Έτσι, ενώ η γερμανική Allgemeine Zeitung της 15(27) Απριλίου αναφέρει σε ανταπόκρισή της το μπουγιουρντί του Σουλτάνου, το οποίο ανεγνώσθη από τον Πατριάρχη στους Έλληνες προύχοντες της Πόλης, δεν αναφέρει τον καθαυτό αφορισμό της ίδιας ημέρας, τον οποίο προφανώς ο ανταποκριτής της δεν πληροφορήθηκε ποτέ.

Ομοίως, επιστολή Φιλικών της Οδησσού προς τον Ξάνθο, της 19ης Μαρτίου, περιγράφει τα δραματικά γεγονότα των ημερών και τους διωγμούς που ξέσπασαν κατά των Χριστιανών της Πόλης, αλλά κανέναν λόγο δεν κάνει για αφορισμό.

Δεύτερον, ο αφορισμός εκδόθηκε χειρογράφως, και όχι τυπωμένος σε μονόφυλλο.

Αυτό σήμαινε ότι μετά την παραλαβή του στην τοπική Μητρόπολη, οι διάφοροι Επίσκοποι θα έπρεπε να τον αντιγράφουν με το χέρι, καθυστερώντας την διάδοσή του στο ποίμνιο, και προσδίδοντάς του τοπικό χαρακτήρα.

Τρίτον, και σημαντικότερο, είναι γεμάτος με αδιανόητα λάθη: ανύπαρκτες Μητροπόλεις και Μητροπολίτες, και αποσιωπητικά στην θέση του ονόματος του αποδέκτη στην συνοδευτική Επιστολή.

Στην παρακάτω Εικόνα παραθέτω σύγκριση του πρώτου και του δεύτερου (διορθωμένου) αφορισμού, όπως τους παραθέτει στην ιστορία του ο Σπ. Τρικούπης (τ. Α’, σελ. 326 και εξής).

Είναι αξιοσημείωτο, όπως αποκαλύπτεται στον Ελληνικό Τηλέγραφο της 17ης Απριλίου 1821, ότι αποδέκτης αυτού του «τοπικού» αφορισμού δεν είναι άλλος από τον Μητροπολίτη Μολδαβίας Βενιαμίν, ο οποίος πριν από δύο μήνες είχε ευλογήσει την Επανάσταση του Υψηλάντη! 

 Ο δεύτερος «αφορισμός»

Η απάτη δεν διαφεύγει των Τουρκοκρητικών της Πύλης που ενημερώνουν τον Σουλτάνο.

Αυτός διατάσσει την Κυριακή 20 Μαρτίου την έκδοση ενός γνήσιου αφορισμού, που θα τυπωνόταν σε μονόφυλλο υπό μορφήν Απανταχούσας και που θα μεταφερόταν σε όλη την Αυτοκρατορία από το Αυτοκρατορικό ταχυδρομείο με Τατάρους ιππείς.

Παράλληλα θα ανακοινωνόταν κατά την Κυριακάτικη λειτουργία. Το κείμενο της ίδιας ημέρας πράγματι τυπώνεται σε μονόφυλλο, ένα από τα οποία σώζεται στο Μουσείο Φαλτάιτς της Σκύρου.

Στον δεύτερο αυτό «αφορισμό» παρατηρούνται τα εξής:

Πρώτον, οι αφοριζόμενοι αναφέρονται με τα κανονικά τους ονόματα, και όχι ως «Κακοαλέκος» ή «Κακομιχάλης», όπως θα ήταν αναμενόμενο.

Δεύτερον, ήταν συντεταγμένος σε απλό τύπο, χωρίς το «κομβολόγιον των αρών» που έτρεμαν οι πιστοί.

Τρίτον, στο κύριο σημείο του κειμένου, το αφοριστικό ρήμα συντάσσεται στην ευκτική έγκλιση, «ἀφωρισμένοι ὑπάρχοιεν», και όχι στην οριστική. Και «ευκτική» σημαίνει ότι τους «εύχεται» να είναι αφορισμένοι.

Προς σύγκριση, δίνεται παράδειγμα πραγματικού αφορισμού, συγκεκριμένα εκείνου που εξέδωσε ο διάδοχος του Γρηγορίου, Ευγένιος Β’, κατά των αρχιερέων που συμμετείχαν πιο ενεργά στην Επανάσταση, όπως των Παλαιών Πατρών Γερμανό:

«[Ἀ]ποφαινόμεθα συνοδικῶς […] ἵνα οἱ ῥηθέντες πέντε ἐξωλέστατοι, οἱ οὐ μόνον καὶ ἀρχιερατικοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ χριστιανικοῦ ἐπαγγέλματος ἀνάξιοι ὄντες, ὡς τοιοῦτοι τὴν φαυλότητα καὶ μοχθηρίαν ἀναφανέντες […] καθῃρημένοι ὑπάρχωσι [ΣΣ: στην οριστική] […] ὁ μὲν Κακοπαλαιῶν Πατρῶν Γεώργης μόνον, ὁ δὲ Κακοκερνίτζης Παναγιώτης, ὁ δὲ Κακοευρίπου Γεώργης, ὁ Κακοταλαντίου Νικήτας, ὁ Κακοσάμου Κυριακός, ὁ Κακοναυπλίου Γεώργης καὶ ὁ Κακοαιγίνης Γρηγόρης λεγόμενοι».

 

.
.

 Ο Γρηγόριος Ε’ και η Επανάσταση

Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι ο «αφορισμός» της Επανάστασης δεν ήταν παρά ένας τακτικός ελιγμός που αποσκοπούσε στην προστασία των Ελλήνων της Πόλης από την οργή του Σουλτάνου.

Σε καμία περίπτωση δεν αντανακλούσε τις απόψεις και επιθυμίες του ίδιου του Γρηγορίου, ο οποίος άλλωστε ήταν γνώστης και υποστηρικτής της σχεδιαζόμενης Επανάστασης.

Όπως μαρτυρούν ο Ι. Φιλήμων, αλλά και ο Ξάνθος στα απομνημονεύματά του, ο Φιλικός Ιωάννης Φαρμάκης θέλησε να ορκίσει τον Γρηγόριο το 1818, όταν αυτός ήταν εξόριστος στο Άγιον Όρος.

Ο Γρηγόριος του απάντησε ότι «Ἐμένα μ’ ἔχετε ποὺ μ’ ἔχετε», και προτίμησε να μην μπει το όνομά του στα βιβλία της εταιρείας για να μην κινδυνεύσει το Έθνος αν ποτέ αυτό ανακαλυφθεί.

Με την άποψη αυτή συμφωνούν ξένοι ιστορικοί όπως ο T. Gordon, ο G.G. Gervinus, ο G. Finlay και ο K. Mendelssohn-Bartholdy. Άλλωστε το πατριαρχικό περιβάλλον έβριθε Φιλικών, όπως οι Νικόλαος Λογάδης, Γεώργιος Αφθονίδης. Μητρ. Εφέσου Διονύσιος Καλλιάρχης, Πατρ. Ιεροσολύμων Πολύκαρπος και Μητρ. Δέρκων Γρηγόριος.

Θα ήταν αδύνατον ο Γρηγόριος να μην έχει αντιληφθεί απολύτως τίποτα, και λογικά ήταν καθοδηγητής, όπως επιβεβαίωσε και ο, επίσης Φιλικός, Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος σε ανώνυμα δημοσιευθέν κείμενό του το 1865.

Κυρίως όμως, της ίδιας άποψης ήταν και οι ίδιοι οι Τούρκοι: στον γιαφτά, δηλαδή το χαρτί που κρέμασαν στο απαγχονισμένο σώμα του, ανέφεραν ότι τον εκτέλεσαν όχι διότι απέτυχε να αποτρέψει την Επανάσταση του ποιμνίου του, αλλά διότι συνωμότησε ενεργά.

Το ίδιο μετέφεραν και στους Ρώσους:

«Αλλ’ αυτός ο πατριάρχης […] ήταν επίσης ο κύριος υποκινητής της συνωμοσίας, και είχε μεγάλο μερίδιο στην εξέγερση που είχε ξεσπάσει. Έτσι, η Υψηλή Πύλη, αφού διερεύνησε και επιβεβαίωσε το έγκλημά του με πληροφορίες που ελήφθησαν από την πρωτεύουσα και το εξωτερικό, και με ειδοποιήσεις που έλαβε ακόμη και από έμπιστα πρόσωπα του δικού του έθνους, του επέβαλλε τιμωρία μόνον για αυτό το έγκλημα, και σε καμία περίπτωση για οποιοδήποτε θέμα σχετικό με την θρησκεία» (Υψηλή Πύλη προς Στρογανόφ, 26/7/1821, Diplomatisches Archiv für die Zeit- und Staatengeschichte vol. 2 1822, σελ. 825).

Από τα παραπάνω, αλλά και από αμέτρητες πηγές, προκύπτει ότι η Εκκλησία ήταν στο πλευρό του Αγώνα πριν ακόμη αυτός αρχίσει, με ιερείς που συμμετείχαν στην Φιλική Εταιρεία (περί το 10% των μελών).

Προφανώς υπήρξαν και οι εξωμότες, όπως υπάρχουν και σε κάθε πολυπληθή θεσμό, κι αν θέλουμε να βρούμε τέτοιους μπορούμε να ξεκινήσουμε από τον ίδιο τον Ευγένιο Β’.

Αυτό όμως δεν αναιρεί τον ρόλο αμέτρητων ιερέων που συμμετείχαν στην Επανάσταση.

Από τους 200 τότε ιεράρχες τουλάχιστον οι 160 (80%) πολέμησαν, σκοτώθηκαν, φυλακίσθηκαν, βασανίσθηκαν ή μαρτύρησαν (Πέτρος Γεωργάντζης, Οι αρχιερείς και το εικοσιένα (αντίδραση ή προσφορά;), Ξάνθη 1985, σελ. 280), για να μην μιλήσουμε για τους αμέτρητους ιερείς του κατώτερου κλήρου. Ένας από αυτούς ήταν και ο Γρηγόριος Ε’, και ως τέτοιον θα πρέπει να τον θυμόμαστε, όχι επειδή είναι βολικό, αλλά επειδή αυτή είναι η ιστορική αλήθεια.

https://www.huffingtonpost.gr/

Συμπλήρωμα 

Χρειάζεται η Ορθόδοξη Εκκλησία να προβεί σε άρση του «αφορισμού» της Επανάστασης του 1821;

Ο άγιος Γρηγόριος ο Ε΄ και η Επανάσταση του 1821

Η επιτυχία και η αποτυχία της Επανάστασης του 1821

Αρχιερείς - μέλη τής Φιλικής Εταιρίας

Οι ενέργειες για την επιβίωση της Εκκλησίας των Ρωμηών μετά την άλωση

Οι Έλληνες στην Τουρκοκρατία

Ο ρόλος της ενορίας κατά την τουρκοκρατία

Mormonism / "LDS" Church & Orthodox Church ― Μορμονισμός και Ορθοδοξία


Click please: 

Mormonism / "LDS" Church & Orthodox Church

Μορμονισμός και Ορθοδοξία
 

Παρασκευή, 9 Απριλίου 2021

Το κοινωνικό & ηθικό περιεχόμενο της Μ. Σαρακοστής


ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Η Ορθόδοξος Εκκλησία, κατά την Τετάρτη της Α’ Εβδομάδος των Νηστειών ψάλλει: «Νηστεύοντες ἀδελφοὶ σωματικῶς, νηστεύσωμεν καὶ πνευματικῶς, λύσωμεν πάντα σύνδεσμον ἀδικίας, διαρρήξωμεν στραγγαλιάς, βιαίων συναλλαγμάτων· πᾶσαν συγγραφήν ἄδικον διασπάσωμεν, δώσωμεν πεινῶσιν ἄρτον, καὶ πτωχοὺς ἀστέγους εἰσαγάγωμεν εἰς οἴκους, ἵνα λάβωμεν παρὰ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, τὸ μέγα ἔλεος«.

φωτο: Ν. Χαρίσης

φωτο: Ν. Χαρίσης

Με αυτό το ιδιόμελο, η Εκκλησία, επιδιώκει να μεταδώσει το μήνυμα και το περιεχόμενο της αληθινής νηστείας καθώς και του τρόπου εφαρμογής της. Ο ορισμός της αληθινής νηστείας δεν αποτελεί προϊόν σκέψης κάποιου εκκλησιαστικού νομοθέτη ή διδασκάλου, αλλά αποκάλυψη από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, ο Οποίος κατά την πρώτη του έλευση και την επίγειο δράση του εφάρμοσε τη νηστεία ακόμα και στον ίδιο του τον εαυτό. Έτσι Τον βλέπουμε μετά τη Βάπτισή του (Ματθ. 3,13-17) να πορεύεται στην έρημο όπου νήστευσε για σαράντα ημέρες και σαράντα νύκτες (Ματθ. 4,1-2).

Στη διήγηση του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου ο Ιησούς Χριστός αποκαλύπτει τον ορισμό της αληθινής νηστείας καθώς και τον τρόπο, με τον οποίο πρέπει να συμπεριφέρεται ο χριστιανός κατά την διάρκειά της. Ο Ιησούς Χριστός δεν κατήργησε τη νηστεία, αντίθετα την τήρησε και ο Ίδιος, παραλαμβάνοντάς την ως παρακαταθήκη από τους προπάτορες του Ισραήλ και το Μωσαϊκό νόμο και παράλληλα υπέδειξε τον τρόπο με τον οποίο αυτή πρέπει να εφαρμόζεται και φυσικά ο τρόπος αυτός δεν στέκεται μόνος του αλλά συνοδεύεται από την προσευχή.

Έτσι λοιπόν παραγγέλλει προς τους ανθρώπους: «Ὅταν νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί· ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ» (Ματθ. 6,16-18).

Ο Μέγας Βασίλειος στο παραπάνω αγιογραφικό χωρίο επισημάνει πως ο άνθρωπος πρέπει να είναι χαρούμενος όταν νηστεύει διότι η νηστεία αποτελεί φάρμακο που καταπολεμά την αμαρτία και προορίζεται για αναζωογονεί την ψυχική υγεία. Προτρέπει μάλιστα τους ανθρώπους να υποδεχτούν τη νηστεία ως εξής: οι πένητες ως ομοτράπεζο, οι πλούσιοι ως ιατρό για τη βλάβη που τους προκαλεί ο κορεσμός, οι άρρωστοι ως μητέρα της υγείας, διότι η αληθής νηστεία αποτελεί την αλλοίωση του κακού, της γλώσσας την εγκράτεια, το χωρισμό των επιθυμιών, της καταλαλιάς, του ψεύδους, της επιορκίας.

Ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης ερμηνεύοντας το θεσμό της νηστείας αναφέρει πως η νηστεία αποτελεί το θεμέλιο λίθο της αρετής και νομοθετήθηκε για την καθαρότητα της ψυχής του ανθρώπου. Η αποχή του ανθρώπου όχι μόνο από ορισμένα είδη τροφών αλλά και από ποσότητες τροφής συμβάλλει στη χαλιναγώγηση των επιθυμιών και στην ενδυνάμωση του αγώνα κατά των παθών και της αμαρτίας. Όμως η νηστεία δεν περιορίζεται μόνο σε αποχή από τροφή, αλλά διευρύνεται σε γενικότερη πνευματική άσκηση, που πλαισιώνεται με την προσευχή, την καταπολέμηση των παθών, την καλλιέργεια της αρετής και την προσφορά ελεημοσύνης.

Ο Ευσέβιος Καισαρείας προτρέπει τον νηστεύοντα να είναι ελεήμων και όχι άρπαγας διότι εάν νηστεύει και δεν παρέχει ελεημοσύνη στον πεινώντα τότε η νηστεία που τηρεί δεν έχει κανένα όφελος.

Ο Ιερός Χρυσόστομος συμπληρώνοντας το Μέγα Βασίλειο αναφέρει πως η νηστεία αποδιώκει τον κορεσμό της ακρασία, ανακαινίζει την καρδιά του ανθρώπου, καταστέλλει τις φλεγμονές του θυμού, καθαρίζει τις αισθήσεις της ψυχής και του σώματος, θεραπεύει τα τραύματα της ψυχής, ανακαινίζει την ψυχή από την αμαρτία, εκπορθεί τα πάθη, γαληνεύει τους λογισμούς και εισάγει στη ζωή του ανθρώπου το φόβο για το Θεό.

Η Ορθόδοξος Εκκλησία έμεινε πιστή στην παράδοση της νηστείας αποβλέποντας φυσικά και στις υπόλοιπες αρετές που συνοδεύουν τη νηστεία ώστε να οδηγήσει τους πιστούς σε ένα ολοκληρωτικό άνοιγμα στη χάρη του Κυρίου Ιησού Χριστού ενώ περιμένουν την επάνοδό Του.

Αληθινή νηστεία είναι το σπάσιμο των δεσμών της αδικίας!

ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ
[Προηγούμενη δημοσίευση: http://bitly.com/1PKDtBk]

Η αληθινή νηστεία

Ας δούμε σύντομα μερικά από τα χαρακτηριστικά της αληθινής νηστείας.

α. Η νηστεία δεν είναι σκοπός, αλλά μέσον για την κάθαρση από τα πάθη. Γι’ αυτό και οι Πατέρες την παρομοιάζουν με ξίφος, με μάχαιρα που κόβει τα πάθη.

β. Με τη νηστεία η εκκλησία δεν δείχνει την περιφρόνησή της στις τροφές και στο ανθρώπινο σώμα, εφόσον όλ’ αυτά είναι δώρα του Θεού, δημιουργήματα δικά Του. Αυτό που επιδιώκει είναι η απελευθέρωση από τα πάθη. Πολύ ωραία τονίζουν οι πατέρες της εκκλησίας: «Ημείς ουκ εδιδάχθημεν σωματοκτόνοι, αλλά παθοκτόνοι». Η γαστριμαργία εξάπτει το σαρκικό φρόνημα και διεγείρει τις ορμές. Η νηστεία μαραίνει τις σαρκικές επιθυμίες, καταστέλλει τις επαναστάσεις της σάρκας, θανατώνει τη φιληδονία.

γ. Ο Χριστός τονίζει το κρυφό της νηστείας. Η νηστεία δεν έχει νόημα αν γίνεται για επίδειξη. «Όταν νηστεύετε, να μην γίνεστε σκυθρωποί, όπως οι υποκριτές, που παραμορφώνουν την όψη τους για να δείξουν στους ανθρώπους πως νηστεύουν. Σας διαβεβαιώνω πως έτσι έχουν κιόλας λάβει την ανταμοιβή τους. Εσύ, αντίθετα, όταν νηστεύεις, περιποιήσου τα μαλλιά σου και νίψε το πρόσωπό σου, για να μη φανεί στους ανθρώπους η νηστεία σου, αλλά στον Πατέρα σου, που βλέπει τις κρυφές πράξεις, και ο Πατέρας σου, που βλέπει τις κρυφές πράξεις, θα σου το ανταποδώσει φανερά». (Ματθ. 6,16-18).

nspdad2

δ. Η νηστεία δεν νοείται μόνον ως αλλαγή φαγητού. Χρειάζεται να γίνει νηστεία και στην ποιότητα, αλλά και στην ποσότητα. Λένε οι άγιοι της εκκλησίας μας: «Ού το βραδυφαγήσαι τούτο μόνον νηστεία εστίν, αλλά και το βραχυφαγήσαι και το μή ποικιλοφαγήσαι». Η τροφή πρέπει νάναι μετρημένη. Και προπάντων όχι πολυδάπανες νηστίσιμες ποικιλίες που είναι παρωδία και εμπαιγμός της νηστείας.

ε. Η σωματική νηστεία χρειάζεται να συνοδοιπορεί με την πνευματική νηστεία. Π.χ. δεν έχει νόημα να απέχουμε από κάποιες τροφές και από την άλλη να επιβουλευόμαστε το συνάνθρωπό μας. Λέει ένας άγιος άσκητής. «Καλύτερα να φας κρέας και να πιεις κρασί, παρά να φας τις σάρκες των αδελφών σου με τους ψιθύρους και την κατάκριση». Η νηστεία, ακόμη χάνει το νόημά της όταν χωριστεί από την αγάπη. Πολλοί άνθρωποι νηστεύουν με επιμέλεια, τηρούν κατά γράμμα το τυπικό της νηστείας, αλλά στην καρδιά τους φωλιάζει το μίσος για τον αδελφό τους, δεν του λένε ούτε μία «καλημέρα» και αυτό συνήθως για ασήμαντες αφορμές. Αυτή η νηστεία είναι άχρηστη.

στ. Υπάρχει και η κοινωνική διάσταση της νηστείας, κάτι που σήμερα λησμονούμε. Όπως τονίζουν οι άγιοι της εκκλησίας μας, η νηστεία θα πρέπει να συνδυάζεται με την ελεημοσύνη. Ο πιστός χρειάζεται να κόβει κάτι από τον έαυτό του και να το προσφέρει σε κάποιον που το έχει ανάγκη. Είναι, δηλαδή, μία κίνηση αγάπης. Σήμερα αυτή τη διάσταση την ξεχνούμε και η νηστεία καταντάει πολλές φορές, αλλαγή φαγητού. Και μάλιστα πολυέξοδου.

ζ. Η αληθινή νηστεία είναι έκφραση ειλικρινούς μετάνοιας. Χωρίς τη μετάνοια η νηστεία είναι ανάπηρη. Όχι μόνο δεν μας ωφελεί, αλλά μπορεί να μας παραπλανήσει και να μας δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της πνευματικής αυτάρκειας. Μας το υπογραμμίζει τόσο καθαρά ο Θεός με το στόμα του προφήτη Ησαΐα. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο φλογερός προφήτης εξ ονόματος του Θεού είναι πολύ σκληρή αλλά και αφυπνιστική. (Ησαΐας 58,2-7): «Απαιτούν από μένα δίκαιη κρίση, θέλουν να με πλησιάσουν. Λένε όμως, “για ποιό λόγο να κάνουμε νηστεία, αφού εσύ δεν το βλέπεις; Και γιατί να ταλαιπωρούμαστε, αφού εσύ σ’ αυτό δε δίνεις προσοχή; ”». Κι ο Κύριος απαντάει: Εσείς τη μέρα που νηστεύετε παλεύετε για τα συμφέροντά σας, και βασανίζετε όλους αυτούς που σας δουλεύουν. Νηστεύετε και ταυτόχρονα μαλώνετε και φιλονικείτε, χτυπάτε ο ένας τον άλλο με γροθιές. Μ’ αυτό τον τρόπο που νηστεύετε, δεν πρόκειται να εισακουστεί η προσευχή σας. Η νηστεία όπως εγώ την θέλω, δεν είναι να κακουχείστε για μία μέρα, και το κεφάλι κάτω να το σκύβετε, καθώς το βούρλο, με ρούχα πένθιμα να κάθεστε στη στάχτη. Νηστεία το λέτε εσείς αυτό, μέρα αρεστή σ’ εμένα, τον Κύριο; Η νηστεία που θέλω εγώ είναι ετούτη: Να σπάτε των αδικημένων τα δεσμά, να λύνετε τα φορτία που τους βαραίνουν, τους καταπιεσμένους ν’ απελευθέρώνετε και να συντρίβετε κάθε ζυγό. Νηστεία είναι με τον πεινασμένο το ψωμί σας να μοιράζεστε, τον άστεγο να φέρενετε στο σπίτι, αν κάποιον βλέπετε γυμνόν, με ρούχα να τον ντύνετε και την βοήθεια στο συνάνθρωπό σας να μην την αρνιέστε».

Αυτό ακριβώς το πνεύμα εκφράζουν και τα τροπάρια που ακούμε τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

«Νηστεύσωμεν νηστείαν δεκτήν, ευάρεστον τω Κυρίω. Αληθής νηστεία, η των κακών αλλοτρίωσις, εγκράτεια γλώσσης, θυμού αποχή, επιθυμιών χωρισμός, καταλαλιάς, ψεύδους και επιορκίας, η τούτων ένδεια, νηστεία εστίν, αληθής και ευπρόσδεκτος».

«Νηστείαν, ούκ αποχήν βρωμάτων μόνον τελέσωμεν, αλλά παντός υλικού πάθους αλλοτρίωσιν, ίνα την καθ’ ημών τυρρανούσαν, σάρκα δουλώσαντες, άξιοι γενώμεθα της του Αμνού μεταλήψεως…».

«Νηστεύντες αδελφοί σωματικώς, νηστεύσωμεν και πνευματικώς, λύσωμεν πάντα σύνδεσμον αδικίας, διαρρήξωμεν στραγγαλιάς βίαιων συναλλαγμάτων, πάσαν συγγραφήν άδικον διασπάσωμεν, δώσωμεν πεινώσιν άρτον, και πτωχούς αστέγους εισαγάγωμεν εις οίκους, ίνα λάβωμεν παρά του Χριστού του Θεού, το μέγα έλεος». 

Η ελεημοσύνη ως περικεφαλαία και η νηστεία ως μάχαιρα παθών

Διακόνημα

Σαρακοστή 

Ένα πνευματικό κεφάλαιο Ορθοδόξου αυτοσυνειδησίας που προβάλλει η Εκκλησία μας την Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι η ελεημοσύνη.

Πρόκειται για υψίστη κίνηση αγάπης του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπο, κίνηση μίμησης της Θεϊκής προς τον άνθρωπο αγάπης που έφθασε μέχρι και αυτής της σταυρικής θυσίας του Θεανθρώπου.

Η με ποικίλους τρόπους αγαπητική κίνηση του ανθρώπου προς τον πάσχοντα συνάνθρωπό του συνιστά απόδειξη πίστεως, βεβαίωση γνήσιας και υγιούς προσευχής. Εγγύηση αυθεντικής Χριστιανικής αγάπης.

Η σπουδαιότητα της ελεημοσύνης και της φιλανθρωπίας αποκαλύφθηκε από τον ίδιο τον Κύριό μας στην περίφημη επί του όρους ομιλία Του, όταν εξηγούσε, με απλά λόγια, στη σκηνή της μελλούσης και τελικής κρίσεως, ότι η ελεημοσύνη μπορεί να λειτουργήσει, ως το κλειδί που θα ανοίξει τις πύλες του παραδείσου: «Τότε ερεί ο Βασιλεύς τοις εκ δεξιών αυτού, δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου.

Επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και εποτίσατέ με, ξένος ήμην και συνηγάγετέ με, γυμνός και περιεβάλετέ με, ησθένησα και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην και ήλθετε προς με.

Τότε αποκριθήσονται αυτώ οι δίκαιοι λέγοντες, Κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα και εθρέψαμεν ή διψώντα και εποτίσαμεν; Πότε δε σε είδομεν ξένον και συνηγάγομεν ή γυμνόν και περιεβάλομεν; Πότε δε σε είδομεν ασθενή ή εν φυλακή και ήλθομεν προς σε; Και αποκριθείς ο Βασιλεύς ερεί αυτοίς· αμήν λέγω υμίν, εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε».

Γι’ αυτήν, ο Μέγας Βασίλειος, θέλοντας να τονίσει και να υπογραμμίσει τη σημασία και το μεγαλείο της έγραφε: «Ουκ ηλέησας, ουκ ελεηθήση. Ουκ ήνοιξας την οικίαν, αποπεμφθήση της Βασιλείας. Ουκ έδωκας τον άρτον, ου λήψη την αιώνιον ζωήν».

Τί γίνεται, όμως, στην πράξη; Αν γυρίσουμε το βλέμμα της μνήμης μας στο πρόσφατο παρελθόν, θα δούμε ότι οι άνθρωποι, παρά τις πολλές και σημαντικές στερήσεις τους, παρά τις περιπέτειες της ζωής και

τις αναποδιές του βίου, ποτέ δεν έπαψαν να ζουν και να υπάρχουν για τον διπλανό τους. Έστεκαν αρωγοί και συμπαραστάτες στον πόνο και τις δοκιμασίες μοιράζοντας τη θλίψη, συμμετείχαν στις χαρές και τις επιτυχίες διπλασιάζοντας την ευτυχία. Δεν δίσταζαν να δώσουν το χέρι για να προσφέρουν ζωή, δύναμη, κουράγιο, προσφέροντας από το υστέρημά τους την υλική βοήθεια, αλλά από το περίσσευμα της καρδιάς τους την αγάπη. Είχαν αναπτύξει μεταξύ τους ένα περίτεχνο σύστημα μιας ανεπιτήδευτης αλληλεγγύης, που δεν έκανε διακρίσεις, που πρόσφερε τα πάντα σε όλους και δεν ζητούσε ανταπόδοση, αφού γέμιζε με τη χαρά της προσφοράς. Και ο κόσμος ήταν πράγματι όμορφος, πραγματικό στολίδι στο χρόνο, που απολάμβανε την απλότητά του. Ήταν η εποχή που, κάνοντας πράξη το όραμα του Ιησού Χριστού για αγάπη, ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη, οι άνθρωποι βίωναν το αίσθημα της πίστεως στην πράξη, βλέποντας Εκείνον στο πρόσωπο του φτωχού, του πεινασμένου, του ασθενούς, του φυλακισμένου, του ανήμπορου, του διωκομένου, του αδικημένου, του ορφανού, του γέροντος, του πολύτεκνου, του παιδιού με ειδικές ανάγκες, του μοναχικού, βαστάζοντας «αλλήλων τα βάρη».

Όμως, οι εποχές άλλαξαν και σήμερα πλέον «ο αδελφός στον αδελφό δε δίνει φως», αφού το ιερό αίσθημα της μεταξύ των ανθρώπων αλληλεγγύης έχει διαδεχθεί το απόλυτο συμφέρον, η περιποίηση του «εγώ» μας και ο απίστευτος και απάνθρωπος «ωχαδελφισμός». Ο «εαυτουλισμός» έγινε ιδεολογία των περισσοτέρων, σήμα κατατεθέν της «πολιτισμένης» εποχής μας. Η απομάκρυνση του ανθρώπου από το θέλημα του Θεού και η συνεχής, αγχώδης και εργώδης επιχείρηση αποθέωσης των κατακτήσεών του στέρησαν την εσωτερική ευδαιμονία της κοινωνικής συμπαράστασης και αλληλεγγύης και τη δυνατότητα να κοιτάξει πέριξ του εαυτού του και ν’ αντικρίσει το δράμα του κόσμου. Και έτσι, άφησε να στήνονται συνεχώς δίπλα του «βωμοί» αφιερωμένοι στη μοναξιά, στην εγκατάλειψη, στην αδιαφορία, στην απάθεια.

Μοναδική αχτίδα φωτός στο ζοφερό σκοτάδι του σύγχρονου κοινωνικού παραλογισμού είναι η Εκκλησία μας με το πλούσιο και συστηματικά καλλιεργημένο κοινωνικό δίκτυο παρέμβασης και φιλανθρωπικής διακονίας. Η Εκκλησία που βάλλεται συνεχώς, πανταχόθεν, άλλοτε γιατί έχει άποψη και άλλοτε γιατί δεν έχει. Αλλά όλοι οι καταγγέλλοντες κρατούν αυτήν την τόσο απαξιωτική στάση απέναντί Της, απλά γιατί δεν μπορούν αλλιώς ν’ αντιμετωπίσουν την αλήθεια, μια αλήθεια που αποκαλύπτει, με πάσα σαφήνεια, ότι η Εκκλησία μας αποτελεί τον γνήσιο και αυθεντικό εκφραστή της αγάπης και της κοινωνικής δικαιοσύνης και αλληλεγγύης, όπως αυτές προσωποποιούνται στο πρόσωπό του Θεανθρώπου Ιησού, αφού κάνει πράξη, συνεχώς στη δισχιλιετή παρουσία της στην ιστορία, τις Ευαγγελικές και Αποστολικές επιταγές, «βαστάζοντας τα ασθενήματα των αδυνάτων». 

Έτσι, κουβαλώντας με ευλάβεια αυτήν την ιερή παρακαταθήκη, καθίσταται σήμερα ο σπουδαιότερος κοινωνικός εταίρος του Κράτους, αφού συντηρεί, με όση περιουσία της έχουν αφήσει οι κατά καιρούς επιτήδειοι, εκατοντάδες ιδρύματα σε όλη την Ελληνική επικράτεια, αφορώντα στα παιδιά από τη βρεφική τους ακόμα ηλικία, στην οικογένεια, στους νέους, στους γέροντες, στις άγαμες μητέρες, στις κακοποιημένες γυναίκες και καταγράφει συνεχώς στο ενεργητικό της πρακτικές πρωτοποριακές που κάνουν τους καλόπιστους ανθρώπους να τρίβουν τα μάτια τους από θαυμασμό αναγνωρίζοντας, τελικά, την τεράστια σημασία της ευεργητικής παρουσίας της. Είναι εκείνη που στέκεται δίπλα στον πόνο των ανθρώπων και διαθέτει τα στελέχη της, που εργάζονται στους κόλπους της εθελοντικά και από αγάπη, προκειμένου ν’ απαλύνει πληγές και να επουλώσει τραύματα ψυχής και σώματος. 

Είναι εκείνη που δεν κάνει ουδεμία διάκριση, κατά την άσκηση του κοινωνικού της έργου και νοιάζεται για όλους, Έλληνες και μη, Ορθοδόξους ή αλλοδόξους ή και αλλοθρήσκους, γιατί γνωρίζει και διαλαλεί ότι όλοι είμαστε παιδιά του Θεού που έχουμε ανάγκη από την έμπρακτη αγάπη και όχι από την απραξία των λόγων και των υποσχέσεων και την «αδάπανον ευλάβειαν», κατά τον Μέγα Βασίλειο. Παράλληλα, η ίδια η Εκκλησία είναι αυτή που διδάσκει στο λαό μας την αλληλεγγύη όχι μόνον ως κοινωνική αρετή, αλλά και ως καταξίωση του ανθρώπινου προσώπου, για να γίνει ο κόσμος μας ομορφότερος και λιγότερο δηκτικός και απάνθρωπος,

Ποτέ δεν είναι αργά, όλοι μας και ο καθένας ξεχωριστά, να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με τον εαυτό μας, το συνάνθρωπο και το Θεό, να νιώσουμε, επιτέλους, ότι κοινωνία σημαίνει αλληλεξάρτηση και να μη διστάσουμε να δούμε κατάματα τις αδυναμίες και τις ελλείψεις μας, την απουσία της αγάπης που συχνά χαρακτηρίζει τη ζωή μας. Αυτή η επιχείρηση αυτοκριτικής, αν είναι ειλικρινής, σίγουρα θα μας οδηγήσει στην αυτογνωσία, διά της οποίας θα μπορέσουμε, κάποια στιγμή, να κατανοήσουμε ότι εκείνος που ζητά αγάπη και αλληλεγγύη, ουσιαστικά μάς προσφέρει περισσότερα, αφού μας μετατρέπει σε όργανα του Θεού για τη βελτίωση του κόσμου.

Έσχατο μεν αλλά όχι αμελητέο εφόδιο με το οποίο η Εκκλησία μας μάς εφοδιάζει κατά την ασκητική περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι η νηστεία η οποία εκριζώνει από την καρδιά κάθε κακία. Τελικός σκοπός της νηστείας, κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, «είναι η κάθαρση της ψυχής. Ποιά μπορεί να είναι η ωφέλεια από την αποχή από τις υλικές τροφές, που θα την ακολουθούσε ήττα και υποδούλωση στα σαρκικά φρονήματα και πάθη; Ποιό είναι το όφελος», ερωτά ο άγιος Γρηγόριος, «αν απέχει κανείς από την οινοποσία και τη μέθη ή ακόμα αν πιέζει τον εαυτό του στην άσκηση της δίψας, όταν ταράσσεται η ψυχή του από την οργή, τον θυμό ή και τη μαγεία; Ποιό είναι το κέρδος που θα προκύψει όταν δεν γεύεται κανείς από τα εδέσματα μιάς πλούσιας τράπεζας, αν εξακολουθεί να έχει αταπείνωτη την ψυχή και το φρόνημα;»

Ποιά είναι, όμως, ακριβώς η αληθινή νηστεία, εκείνη που πράγματι μπορεί και ενεργεί με αυτόν τον ριζοσπαστικό και σωστικό τρόπο στη ζωή του Χριστιανού; Περιορίζεται αυτή μόνο στην αποχή από κάποιες τροφές, λαμβάνει δηλ. μία τυπική και άκρως περιορισμένη διάσταση ή είναι κάτι πολύ σημαντικότερο και ουσιαστικότερο; Είναι αλήθεια πως, στη συνείδηση των Χριστιανών, πολλές φορές η νηστεία είναι μία έννοια που δεν ερμηνεύεται σωστά. Σχετίζεται απλά με την αποχή από διάφορα εδέσματα, δεν υστερεί, όμως, ούτε σε ποιότητα ούτε σε ποσότητα. Με τον τρόπο αυτό χάνει, δυστυχώς, το βαθύτερο νόημα και την ουσία της που υπερβαίνουν την τυπική τήρηση κάποιων διατάξεων, ουσιαστικών μεν αλλά όχι αποκλειστικών ως προς την σωτηρία μας και στερεί από τον άνθρωπο την μετοχή του στην ουσιαστική νηστεία και γι’ αυτό καρποφόρο για την ψυχική του και όχι μόνο υγεία.

Σκοπός συνολικά της Μεγάλης Τεσσαρακοστής «δεν είναι να μας επιβάλει πιεστικά μερικές τυπικές υποχρεώσεις, αλλά να “μαλακώσει” την καρδιά μας τόσο ώστε να μπορεί ν’ ανοιχτεί στις πραγματικότητες του πνεύματος, ν’ αποκτήσει την εμπειρία της κρυμμένης “δίψας και πείνας” για επικοινωνία με το Θεό». Κατ’ αναλογία, σ’ αυτή την πνευματική σκοποθεσία στοχεύουν και τα μέσα που μας χαρίζει η Εκκλησία μας αυτήν την περίοδο στα οποία πρέπει να αποδώσουμε βαθύτερο και πνευματικότερο περιεχόμενο, ούτως ώστε να τα καταστήσουμε λειτουργικά και ουσιαστικά για την ψυχική μας ισορροπία.

Από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης ο Θεός καθορίζει τις σωστές διαστάσεις της νηστείας: «ουχί τοιαύτην νηστείαν εγώ εξελεξάμην, λέγει Κύριος, αλλά λύε πάντα σύνδεσμον αδικίας, διάλυε στραγγαλιάς βιαίων συναλλαγμάτων, απόστελλε τεθραυσμένους εν αφέσει και πάσαν συγγραφήν άδικον διάσπα. Διάθρυπτε πεινώντι τον άρτον σου και πτωχούς αστέγους είσαγε εις τον οίκον σου. Εάν ίδης γυμνόν, περίβαλε». Δεν έχει καμία αξία να απέχει κανείς από τις υλικές τροφές και να είναι άδικος προς τους άλλους, να μη συγχωρεί και να κλείνει τα μάτια στη δυστυχία και τα προβλήματα του κόσμου. Έτσι μεταβάλλεται σε ένα στυγνό τυπολάτρη ουδεμία σχέση έχοντα με τον υγιή Ορθόδοξο, άρα αγαπητικό, τρόπο ζωής που επαγγέλλεται ο Θεός.

Στο ίδιο πνεύμα κινείται και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς όταν γράφει ότι σωστή και αληθινή νηστεία δεν είναι εκείνη που σκοπό έχει να εξαντλήσει το σώμα, αλλά εκείνη που γίνεται «προς μαρασμόν επιθυμίας, προς ταπείνωσιν της ψυχής, προς μίσους μεταποίησιν, προς θυμού σβέσιν, προς μνησικακίας απάλειψιν, προς διανοίας και προσευχής εργασίαν και καθαρότητα». Ενώ δέκα αιώνες πριν ο Ιερός Χρυσόστομος, αντιλαμβανόμενος τη διαστρέβλωση του σκοπού και του ήθους το οποίο συνοδεύει την αληθινή νηστεία στη ζωή της Εκκλησίας, εξέφραζε το παράπονό του προς τους Χριστιανούς: «Στεναχωριέμαι και υποφέρω όταν νομίζετε σεις ότι αρκεί μονάχα η σωματική νηστεία για τη σωτηρία σας, ακόμα κι αν αμελείτε όλα τα άλλα έργα, τη στιγμή που αυτή βρίσκεται στο τέλος του χορού της αρετής. Διότι το μέγιστον είναι η αγάπη και η συγχωρητικότης και η ελεημοσύνη, η οποία ξεπέρασε και την παρθενία».

Ο μεγάλος πειρασμός για τους Χριστιανούς, όσον αφορά στην χρηστικότητα και στη σημασία της νηστείας, έχει να κάνει με το αν αυτή αντιμετωπίζεται στα όριά της, ως μέσον δηλ. για να πλησιάσει κανείς τον Θεό ή αν υπερτονίζεται ως αυτοσκοπός της πνευματικής ζωής. Στην πρώτη περίπτωση λειτουργεί κατασταλτικά στον αγώνα κατά των παθών, ενώ στη δεύτερη ερεθίζει την επικίνδυνη ευσεβιστική έπαρση και αλαζονεία. Αυτόν τον πειρασμό έρχεται να αντιμετωπίσει ο άγιος Διάδοχος Φωτικής τονίζοντας τα εξής: «η νηστεία έχει μεν αξία από μόνη της, όχι όμως και εν αναφορά προς τον Θεό. Διότι αποτελεί απλώς ένα μέσον που βοηθάει τους αγωνιζόμενους για την σωφροσύνη τους. Επομένως, δεν πρέπει να φρονούν, οι αγωνιστές της ευσεβούς ζωής, ότι κάνουν κάτι σπουδαίο νηστεύοντες, αλλά να περιμένουν μόνο το τέλος του σκοπού τους έχοντας πίστη στη βοήθεια του Θεού. Διότι και αυτοί που γνωρίζουν διάφορες τέχνες, δεν επαίρονται ποτέ για το αποτέλεσμα των τεχνικών προσπαθειών τους από τα εργαλεία τους, αλλά καθένας από αυτούς περιμένει να αποδείξει την τελειότητα της τέχνης του από το έργο που κατασκεύασε». 

Υπομνηματίζοντας τον άγιο Διάδοχο ο σοφός Αγιορείτης π. Θεόκλητος Διονυσιάτης σημειώνει ότι «οι άνθρωποι, βεβαίως, υπόκεινται σε πλάνες και πολλοί πλανώνται σε ποικίλους τομείς. Μια μορφή πλάνης είναι και η ταύτιση μέσων και σκοπού… Ο πειρασμός ευρίσκεται πάντα κοντά στους αγωνιζομένους ανά πάσαν στιγμήν να καυχηθούν για τις ασκητικές επιδόσεις των μία των οποίων, αναγκαιοτάτη δε, είναι και η νηστεία. Ο άγιος Διάδοχος περιορίζει εδώ την ωφελιμότητα της νηστείας εις την σωφροσύνην, ενώ η ενέργειά της έχει καθολικότερον χαρακτήρα… Η σωφροσύνη σώματος και ψυχής, επειδή εξαρτάται και από άλλους παράγοντες και κυρίως από την Χάριν του Θεού, δεν επιτυγχάνεται παρά με χρόνον και πόνον πολύν, γι’ αυτό η καύχησις διά τας νηστείας μας αποτελεί αφροσύνην». 

(Αρχιμανδρίτου Επιφανίου Σ. Οικονόμου, «Ορθόδοξες θέσεις. Σύγχρονες προσεγγίσεις», εκδ. Ίνδικτος, 2006, σ. 358-366)

Φωτογραφία: agiosvasileiospeiraiws.blogspot.com

Πέμπτη, 8 Απριλίου 2021

Η ευλογία του παπα-Γιάννη

Σημεία των Καιρών

Γράφει ο Θεόφιλος Πουταχίδης

~ Ήτανε το 1997, γιατί θυμάμαι πως η γυναίκα μου ήταν έγκυος στην πρώτη μου κόρη, τη Ραφαηλία. Έκανα το διδακτορικό μου τότε. Αν θυμάμαι καλά είχα τελειώσει τα πειράματα μ’ επιτυχία κι είχα φύγει για το φανταρικό μου. Άρτα, Πεντέλη και τέλος στις Σέρρες, απ’ όπου απολύθηκα.

Η ιστορία της περιοχής των Σερρών είναι γερά δεμένη με την ευλογημένη πίστη μας. Έχει σπουδαία προσκυνήματα, μοναστήρια κι έχει γεννήσει μεγάλες πνευματικές μορφές.

Στο νομό Σερρών, για παράδειγμα, υπάρχει το ιστορικό μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Στο μοναστήρι αυτό εκάρη μοναχός το 1444 ένας αξιωματικός από την Ιθάκη ονόματι Γεώργιος που υπηρετούσε τότε στον βυζαντινό στρατό, παίρνοντας το όνομα Ραφαήλ. Μιλάω για τον γνωστό σε όλους μας Άγιο Ραφαήλ, μεγαλομάρτυρα της Λέσβου που τον αγαπάω και τον θαυμάζω πάρα πολύ – έχω αναφερθεί σχετικά σε παλαιότερα άρθρα μου.

Από το νομό Σερρών, βέβαια, είναι κι μακαριστός Γέροντας Αγάθωνας (1940-2020) που ήταν ηγούμενος της Ι.Μ. Κωνσταμονίτου στο Άγιο Όρος. Είχα την τύχη να τον έχω για πνευματικό μου πατέρα.

Ελάχιστα γνώριζα τότε (το 1997) για όλα αυτά τα πνευματικά πράγματα που είχαν σχέση με το νομό Σερρών όπου υπηρετούσα φαντάρος. Κάποια άδεια θα είχα από το στρατό κι ήμουν στη Θεσσαλονίκη, ημέρα Σάββατο. Ήμουν στο μπαλκόνι του σπιτιού μου και κάπνιζα. Νοικιάζαμε τότε στην Άνω Τούμπα, στην οδό Παυσανία κάτω από το Χαρίσειο Γηροκομείο. Κάθε Σάββατο στην Παυσανία είχε μεγάλη λαϊκή αγορά. Έτσι κι εκείνη τη μέρα.

Η λαϊκή ήταν στο φόρτε της. Κοσμοσυρροή· σειρές οι πάγκοι, φωνές και μυρωδιές. Έπιασε να βρέχει, αλλά ο κόσμος ακάθεκτος. Έψαχνε την καλή και φτηνή ντομάτα, τη μελιτζάνα και το γάβρο. Μέσα στην πολυκοσμία, από το μπαλκόνι ψηλά διέκρινα έναν Ιερέα. Στεκόταν ανάμεσα στον κόσμο. Κι αν με ρωτάτε, δεν ξέρω να σας πω πώς έγινε και τον ξεχώρισα. Μαγνήτισε το βλέμμα μου μ’ έναν ανεξήγητο τρόπο. Η σκέψη που πέρασε απ’ το μυαλό μου ήταν ακόμα πιο αλλόκοτη. Σκέφτηκα να πάρω μια ομπρέλα και να κατέβω να τη δώσω στον παππούλη, για να μην βρέχεται.

Η σκέψη ήταν όντως περίεργη γιατί –για να λέμε τη μαύρη αλήθεια– εμείς οι άνδρες δεν έχουμε συνήθως τέτοιες ευαισθησίες. Οι ευλογημένες γυναίκες είναι όντως πιο ευαίσθητες και καλές σε τέτοια πράγματα. Απ’ την άλλη, ως ορεσείβιος Φλωρινιώτης δεν έμαθα να λογαριάζω και τόσο τις βροχές και τα χιόνια που πέφτουν απάνω στον άνθρωπο. «Βρέχεσαι» του λες. «Ε… και; Από ζάχαρη δεν είμαι!» σου απαντάει ο Φλωρινιώτης. Με αυτήν ακριβώς τη σύνταξη, το ρήμα «είμαι» στο τέλος.

Η παρόρμηση φαντάζομαι θα ήταν έντονη γιατί μ’ έκανε να ξεπεράσω και τη μεγάλη συστολή που έχω να κάνω κάτι τέτοια πράγματα.

Κατέβηκα, λοιπόν, με μια ομπρέλα στα χέρια και βρήκα μέσα στο πλήθος τον παππούλη. Όταν τον πλησίασα και του πρόσφερα ευγενικά την ομπρέλα «για να μην βρέχεται», η απάντησή του με αιφνιδίασε. «Σ’ ευχαριστώ παιδί μου» είπε. «Δεν είν’ η βροχή το πρόβλημά μου. Χρειάζομαι τουαλέτα κι όλα τα μαγαζιά γύρω είναι κλειστά».

Ποιος δεν έχει βρεθεί σε τέτοια κατάσταση; Να σ’ έχει σφίξει, που λένε, η ανάγκη και να μην βρίσκεις κάπου να ουρήσεις. «Ελάτε πάνω στο σπίτι, για να πάτε στο μπάνιο πάτερ», προσφέρθηκα αβίαστα. Έτσι κι έγινε.

Όταν ο παππούλης βγήκε από το μπάνιο μάς είπε πως κάνει έρανο για να χτίσει έναν Ιερό Ναό στην περιοχή του και γυρνάει όπου μπορεί πουλώντας πράγματα – ημερολόγια ή κάτι τέτοιο. Πήραμε κάτι, για να βοηθήσουμε. Ο παππούλης μάς ευλόγησε, μας ευχαρίστησε και πήγε στην ευχή του Θεού.

Τόσα χρόνια θυμόμουν το περιστατικό κι έλεγα: «Είδες πώς έρχεται το Άγιο Πνεύμα και ρωτάει τον άνθρωπο αν θέλει να κάνει κάτι που είναι του Θεού;». Εμένα τότε ήρθε και με ρώτησε αν θέλω να κατεβάσω μια ομπρέλα στον παππούλη. Είχε το σκοπό του ο Θεός: Να βγάλει τον άνθρωπό του από τη δύσκολη θέση.

Τόσα χρόνια αναρωτιόμουν ποιος μπορεί να ήταν εκείνος ο παππούλης, ώσπου πριν λίγες μέρες πήρα την απάντηση. Μου έδειξε η σύζυγός μου πρωί-πρωί μια φωτογραφία από το διαδίκτυο λέγοντας μου: «Αυτός δεν είναι ο πατέρας που είχε έρθει τότε στο σπίτι;». Αυτός ήταν, ο πατέρας Ιωάννης Καλαΐδης (1925-2009) από τις Σέρρες· είμασταν κι οι δύο σίγουροι.

Την ίδια μέρα το απόγευμα βρέθηκα αναπάντεχα και τυχαία (τυχαία…;) στο ίδιο αμάξι με μια μοναχή από μοναστήρι του νομού Σερρών. Τη ρώτησα σχετικά. Μου είπε ότι ο πατέρας Ιωάννης έχτιζε Ναό του Αγίου Ραφαήλ τότε στο Νεοχώρι Σερρών κι έκανε συχνά εξορμήσεις για εράνους. Στο Ναό είναι σήμερα ο τάφος του.

Είναι ένας μεγάλος Άγιος της εποχής μας ο παπα-Γιάννης κι έχει κάνει πολλά θαύματα. Έχει κάνει και προφητείες∙ έχουν γραφτεί βιβλία και γίνονται εκδηλώσεις προς τιμήν του. «Είστε πολύ τυχεροί» μου είπε η μοναχή. «Σας ευλόγησε ένας Άγιος».

Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα Σου! Και τα μεγάλα, αλλά κι εκείνα τα μικρά, τα απλά, τα χαριτωμένα που μας ζεσταίνουν την καρδιά και μας κάνουν να χαμογελάμε.

pontosnews, 6/04/2021

aktines

Τετάρτη, 7 Απριλίου 2021

In search for the authentic Jesus Christ (an orthodox Christian website in Farsi)

Ορθόδοξη χριστιανική ιστοσελίδα στην περσική γλώσσα (φαρσί)

 

   

              

     

      

     

     

     
 

با کلیک بر روی پرچم هر كشور می توانيد صفحات را به زبان آن کشور ملاحظه نمایید

                           

27-05-2018   صفحه ايجاد شد :

27-05-2018   صفحه به روز شد :


            

با تبریک سال نو 1400 خورشیدی و خجسته بودن اولین روز سال نو با روز پیروزی ارتدوکسی، و آرزوی ایرانی ارتدوکس از یکشنبه ارتدوکس مصادف با اول فروردین تقویم کلیسایی ارتدوکس را روزانه مطابق سال خورشیدی خدمت شما گرامیان تقدیم می نماییم.

 شهید پارسی در سلوکیه

يكشنبه تكريم صليب مقدس

صلیب مقدس

زندگی مادر متبارک ما، قدیس مریم مصری

شهيدان عبدا، اسقف شوش و همراهان او و شماس بنيامين از ايران

زندگی قدیس جان کلیماکوس (نردبان) از سینا

برادران شهيد قديسين يونس و باراکیسیوس پارسى

يكشنبه قديس گريگورى پالاماس

کلیسا و بیماری

فرشته مقرب جبرئیل - پیام آور خدا

بشارت به مقدس ترین تئوتوکوس

كانن براى جشن تبشير مقدس ترين تئوتوكوس، مادر مقدس خدا

قديس سيريل اسقف كاتانيا

قديس يعقوب، اسقف كاتانيا

يكشنبه ارتدوكسى

مسیحیان ارتدوکس

آكاتيست به مادر خدا

مقدمه اى بر آكاتيست

دعای تضرعی بزرگ

درباره روزه بزرگ

ملكوت آسمان

يكشنبه بخشش (حذف لبنيات)

يكشنبه پسر ولخرج

يكشنبه باجگير و فريسى

يكشنبه داورى نهايى 

شنبه روح ها

قدیس آرسنی،  اسقف تِوور

شمایل مادر خدا به نام "سلطان"

قديس شهيد آنتونينا

قديس شهيد اودوكيا

بازگشت ثانوى خداوند

توبه

شمعون صالح

دعای شمعون صالح  (بخش دوم)

دعای شمعون صالح (بخش اول)

خیریه مسیحی (انفاق کردن)

ملکه آسمان و زمین

موعظه بدون کتاب مقدس

"خداوندا رحم فرما"

نور مسیح در مسیحیان 

شما نور جهان هستید

مسیح نور

عمانوئيل

پیام کریسمس 2020

عیسی مسیح نجات دهنده

صحبت یکى از فرزندان روحانی قدیس پورفیریوس در مورد قدیس

کلمۀ خدا (بخش دوم)

کلمۀ خدا (بخش اول)

رسول مقدس، قديس فيليپس

درباره روزه گرفتن

اسقف و وحدت کلیسا

لبریز از محبت

تئوتوکوس در پرستش ارتدوکس

سرود نویسی كليسايى ارتدوكس

فرشتگان مقدس و پرستش الهی

ترس از خدا

معبد مقدس - خانه مقدس خدا

"در پی صلح با همه مردم بکوشید"

صلح با خودمان

"خود مسیح صلح ماست"

ملکه آسمان و زمین

موعظه درباره صلح

موعظه دربارۀ شهید بزرگ مقدس و برابر با رسولان، تکلا

تسبيح مادر خدا

موعظه درباره برافراشتن صلیب مقدس و حیات بخش

موعظه درباره تولد تئوتوكوس، مادر خدا

موعظه درباره جشن آیکون پيسيديۀ مادر خدا

خدا محبت است

موعظه درباره قديس الکساندر ، اسقف اعظم کنستانتینوپل

قديس پورفيريوس از كاوسوكالويا – راه محبت

خطبه ای برای بدرود گویی جشن غنودن مادر خدا

موعظه درباره غنودن تئوتوکوس، مادر خدا

قدیس دومتيوس پارسى

موعظه درباره تبدیل هیات الهی نجات دهنده

موعظه درباره شهیدان مقدس مکابیان

"فرشته یهوه" و رؤيت خدا

"خدای شکاف ها" : "خداى" کیست؟

موعظه درباره قديس پانتليمون

موعظه درباره جشن   تمام قديسينى كه در پيسيديه، سيده و آنتاليا نور افشاندند

موعظه درباره قديس پولس رسول

موعظه برای تولد قدیس یحیی تعمید دهنده

موعظه درباره قديس جروم

موعظه درباره شهید بزرگ قدیس متدیوس

موعظه درباره همه قدیسین

دعا بر روی زانوان در غروب پنطیکاست

آیا "روان درمانی" دنیوی با اصول و انسان شناسی کلیسای ارتدوكس سازگار است؟

موعظه درباره روح القدس

آیا کتاب مقدس تنها منبع ایمان است؟

قدیس ایرنه

موعظه درباره صعود خداوند

معناى صعود مسیح چيست؟

عشاء ربانی بدون...روزه؟

موعظه درباره قدیسین کنستانتین و هلن ، برابر با رسولان

موعظه درباره قدیس فوتینی، زن سامری

موعظه درباره قدیسین سیریل و مِتُدیوس،

موعظه دربارۀ آورندگان مُر

موعظه درباره قدیس تومای رسول

چه باید انجام دهیم وقتی که نمی توانیم عشاء ربانی دریافت کنیم؟

موعظه دربارۀشهید بزرگ، قدیس جورج

پاتریارخی جهانی  -  برای پاسکای مقدس

پیام پاسکال  -  توسط عالی جاه وی، سوتیریوس از پیسیدیه

بخش چهارم كانن، براى روز پنج شنبه از هفته اول روزه بزرگ

موعظه برای یکشنبه نخل

آیا "یهوه" تنها نام پدر است؟

درس قضاوت

گناهکاران در کلیسا

"مقاله در مورد احساسات ، که در آن وسوسه ها نیز گنجانده شده است. "

موعظه درباره قدیس مریم مصری

بخش سوم كانن، براى روز چهارشنبه از هفته اول روزه بزرگ

دعا در هنگام بیماری همه گیر

موعظه درباره قدیس جان کلیماکوس

جشن تبشیر مادر خدا

موعظه در جشن عيد تبشير مادر خدا

موعظه در یکشنبه تکریم صلیب مقدس

موعظه درباره قدیس گریگوری پالاما ، اسقف تسالونیکی

قدیسه كریستینای پارسی

کانن بزرگ قدیس آندرو از کرت - بخش دوم كانن، براى روز سه شنبه از هفته اول روزه بزرگ

کانن بزرگ قدیس آندرو از کرت - بخش اول كانن، براى روز دوشنبه از هفته اول روزه بزرگ

موعظه در یکشنبه ارتدوکسی

کانن بزرگ قدیس آندرو از کرت

آكاتيست به مادر خدا 

موعظه درباره سقوط آدم و حوا

موعظه درباره قهرمان شهید قدیس پولیکارپ -23 فوریه

موعظه درباره قدیس تئودور تیرو -17 فوریه

موعظه درباره شهید قهرمان قدیس هارالامبوس  - 10 فوریه

موعظه دربارۀ روز جشنِ ارائه خداوندگار در معبد 

قدیس سلیمان منزوی 

شهید آناستازيوس زاهد پارسى 

قديس یعقوب إز نصیبین 

موعظه درباره انتقال آثار مقدس قدیس یوحنای زرین دهان - 27 ژانویه

موعظه درباره قدیس مکاریوس مصری

موعظه درباره شهید مقدس قدیس تاتیانا - 12 ژانویه

موعظه دربارۀ تئوفانی مقدس (اپیفانی) خداوند (ششم ژانویه)

موعظه دربارۀ  یوسف قدیس -- یکشنبه بعد از کریسمس

پیام کریسمس 2019

موعظه در روز یکشنبه قبل از کریسمس

موعظه در یکشنبۀ نياكان مقدسِ خداوند

موعظه درمورد جشن قدیس اسپیریدون  - 12 دسامبر

موعظه درباره شهید بزرگ، قدیس کاترین (روز جشن 25 نوامبر)

موعظه درباره ورود تئوتوكوس به معبد  (21 نوامبر)

موعظه بر روز جشن قدیس نكتاریوس

موعظه در روز جشن فرشتگان مقدس  ( روز جشن 8 نوامبر )

ایمان و زندگی اورتودکس -  خلاصۀ اصول اعتقادات -  فصل 42-32

موعظه در روز جشن شهدای قدیس دیمیتریوس و نستور

شهدای مقدس بین النهرین

موعظه در روز جشن قدیس لوقای انجیل نگار  (18 اکتبر)

موعظه در روز جشن محافظت مادر اقدس خداوند (تئوتوکوس)

ایمان و زندگی اورتودکس -  خلاصۀ اصول اعتقادات -  فصل 31-30

قدیس آکسنتیوس (پارسی)

موعظه در قرائت رسولی برای دومین یکشنبه از لوقا

ایمان و زندگی اورتودکس -  خلاصۀ اصول اعتقادات -  فصل 29-20

قرائت رسولی برای یکشنبۀ سال جدید کلیسایی (اول سپتامبر 2019)

موعظه در قرائت رسولی برای دهمین یکشنبه از متی 25/8/2019

ایمان و زندگی اورتودکس -  خلاصۀ اصول اعتقادات -  فصل 19-18

موعظه در قرائت رسولی برای نهمین یکشنبه از متی 18/8/2019

موعظه در قرائت رسولی برای هشتمين یکشنبه از متی 11/8/2019

قدیس گوودلا و قديس - کسدوا فرزندان پادشاه پارس که برای مسیح شهید شدند

موعظه بر قرائت رسولی برای هفتمین یکشنبه از متی 4/8/2019

ایمان و زندگی اورتودکس -  خلاصۀ اصول اعتقادات -  فصل 17-13

موعظه در قرائت رسولی برای ششمین یکشنبه از متی 28/7/2019

ایمان و زندگی اورتودکس -  خلاصۀ اصول اعتقادات -  فصل 12-7

موعظه در قرائت رسولی برای پنجمین یکشنبه از متی  21/7/2019

موعظه در قرائت رسولی ​​برای جشن دوازده رسول با همدیگر 30/6/2019

موعظه در قرائت رسولی برای یکشنبۀ تمام قدیسین (23/6/2019)

موعظه در قرائت رسولی برای یکشنبه پنطیکاست

این شادی و افتخار عظیمی برای ماست که به فرم دیجیتال در وب سایت مان میزبان کتاب ارزشمند متروپولیتن محترم پیسیدیه، پدر سوتیریوس، با عنوان "ايمان و زندگى اورتدوكس" که کاملا به فارسی ترجمه شده است، باشیم. دعا می کنیم که این موجب شود حتی جان های بیشتری خود را - به صورت الکترونیکی نیز - با مسیح و ایمان و زندگی اورتدوكس مقدس آشنا کنند.

ایمان و زندگی اورتودکس -  خلاصۀ اصول اعتقادات -  فصل 6-1

فصل های بعدی این کتاب، به تدریج، به محض آماده شدن، ارسال می شوند. خوانندگان ما با بررسی منظم صفحه فارسی «لیست مقالات» قادر به دیدن آنها خواهند بود، از اینجا:    

 

موعظه در قرائت رسولی ​​برای یکشنبۀ پدران مقدس اولین شورای کلیسای جامع

موعظه در قرائت رسولی ​​برای یکشنبۀ مرد نابینا

موعظه در قرائت رسولی برای یکشنبه زن سامری

موعظه در قرائت رسولی برای یکشنبه فرد مفلوج

موعظه در قرائت رسولی برای یکشنبه آورندگان عطریات

موعظه در قرائت رسولی ​​برای یکشنبۀ توما

پیام عید پاک 2019

نماد ایمان

موعظه در قرائت رسولی برای یکشنبۀ نخل

موعظه در قرائت رسولی ​​برای چهارمین یکشنبه از دوره بزرگ روزه (قدیس جان کلیماکوس)

موعظه در قرائت رسولی برای سومین یکشنبه از دوره بزرگ روزه (تکریم صلیب مقدس)

موعظه در قرائت رسولی برای دومین یکشنبه از دوره بزرگ روزه   2019/03/24

آیا آیکون های مقدس 'بُت' هستند؟

موعظه بر قرائت رسولی در اولین یکشنبه دوره بزرگ روزه (یکشنبۀ ارتدوکسی)

موعظه در قرائت رسولی برای یکشنبه بخشش (یکشنبه حذف لبنیات)

دوره روزه بزرگ: مسیر به سوی پاسکا

چراغ روغنی نماد چیست؟     و چرا باید همیشه روشن باقی بماند؟

بدن و خون حقیقی مسیح؟ یا فقط سنتی عجیب و جالب با نان و شراب؟

موعظه در قرائت رسولی برای یکشنبه قضاوت نهایی (یکشنبه حذف خوراک گوشت)

موعظه در قرائت رسولی برای یکشنبه پسر ولخرج ( پسر گمشده)

آکافیست به قدیس یحیای تعمید دهنده

زندگی قدیس نینا، برابر با رسولانو روشنگر گرجستان

موعظه در قرائت رسولی برای یکشنبه باجگیر و فریسی

موعظه در قرائت رسولی برای روز جشن قدیس هارالامبوس

سرود آکافیست به خداوند محبوب ما عیسی مسیح

بهشت و جهنم با توجه به سنت ارتدوکس

موعظه بر قرائت رسولی ​​برای شانزدهمین یکشنبه از لوقا

موعظه بر قرائت رسولی برای روز جشن قدیس یوحنای زرین دهان

صحبت کردن به زبانها" و پنطیکاست"

دعا به روح القدس
برادران مسیح
 

موعظه بر قرائت رسولی ​​برای دوازدهمین یکشنبه لوقا  20/01/2019
ایدئولوژی نقش مقدس آیکون تعمید خداوند ما عیسی مسیح

بیوگرافی کوتاه از پیر پایسیوس

موعظه بر قرائت رسولی برای یکشنبۀ بعد از تئوفانی

موعظه بر قرائت رسولی در تئوفانی مقدس 6/1/2019

موعظه در قرائت رسولی برای یکشنبه بعد از میلاد مسیح

اقتدار کلیسا

 پیام کریسمس 2018

موعظه برای قرائت رسولی ​​در یکشنبه قبل از کریسمس 2018/12/23

موعظۀ قرائت رسولی برای یازدهمین یکشنبه از لوقا  16/12/2018
موعظه بر قرائت رسولی ـ قدیس آنا

نماز صبح
موعظه بر قرائت رسولی - چهاردهمین یکشنبۀ لوقا 2/12/2018
باکره شهید بزرگ، قدیس کاترین از اسکندریه

موعظه بر قرائت رسولی در 25 نوامبر 2018 - قدیس کاترین از اسکندریه

عشاء ربانی مقدس و اعتراف

موعظه در قرائت رسولی برای نهمین یکشنبه از لوقا

 قدرت ایمان و ضعف بی ایمانی

چهار حیوان نمادینِ آخرالزمان چه هستند؟

تصاویر نمادین استفاده شده برای چهار انجیل نویس

موعظه بر قرائت رسولی در هشتمین یکشنبه از لوقا

مناجات نامه الهى

موعظه بر قرائت رسولی در پنجمین یکشنبه از لوقا

شهیدان مقدس ایرانی آکیندینوس، پگاسيوس، آفطونیوس، الپیدیفوروس، آنمبودیستوس

 به همراه 7000 نفر دیگر. 

پنطیکاست روز تولد کلیسا نیست

قدیس یعقوب پارسی

بدنهای احیا شده در طی بازگشت ثانوی چگونه تبدیل می شوند؟

موعظه بر قرائت رسولی در هفتمین یکشنبۀ لوقا

قدیس اسقف شاهرخ و 120 شهید پارسی

موعظه در قرائت رسولی برای ششمین یکشنبه از لوقا

 نشان صلیب

    موعظه قرائت رسولی در چهارمین یکشنبه از لوقا

آیا آدم کامل خلق شده بود؟

موعظه برای قرائت رسولی در سومین یکشنبه از لوقا

 بخش سوم: یوحنا 15-21

بخش دوم: یوحنا 8-14

بخش اول: یوحنا 1-7

چرا کسی بخواهد دشمنی را ببخشد؟

موعظه در دومین یکشنبه از لوقا

 انجیل به روایت لوقا: باب 17-2

انجیل به روایت لوقا: باب 9-16

انجیل به روایت لوقا: باب 1-8

 زندگی قدیس تِکلا 

موعظه در اولین یکشنبه از لوقا

موعظه یکشنبه بعد از تجلیل صلیب

 تجلیل صلیب مقدس  

موعظه یکشنبه قبل از تجلیل صلیب

چرا مریم همیشه تکریم شده است؟

 موعظه در چهاردهمین یکشنبه از متی

سخنان مادر گابریلا

 چرا برای غنودن مریم عذرا* روزه می گیریم؟

موعظه در سیزدهمین یکشنبه از متی 

موعظه در دوازدهمین یکشنبه از متی

 مرقس - بخش اول: باب 9-16

مرقس - بخش اول: باب 1-8

زندگی حامل مقدس خداوند: کسی که قبر نتوانست او را نگه دارد. 

دو رستاخیز

موعظه یازدهمین یکشنبه از متی

 متی - بخش سوم: باب 20-28

 متی - بخش دوم: باب 10-19

 متی - بخش اول: باب 1-9

 تولد دوباره "توسط آب و روح"

 چرا شَر در جهان وجود دارد؟

موعظه دهمین یکشنبه از متی

موعظه نهمین یکشنبه از متی

موعظه در هشتمین یکشنبه از متی

موعظه در ششمین یکشنبه از متی

موعظه در پنجمین یکشنبه از متی

روح چند لایه است: آگاه، نیمه آگاه، ناخودآگاه

معنای "کلیسا" چیست؟

موعظه در روز یکشنبۀ پنطیکاست

 خدا به عنوان "آتش" و "نور"

موعظه در یکشنبه تمام قدیسین

خواب آلودگی و دعا

  موعظه در یکشنبۀ پدران مقدسِ اولین شورای کلیسایی جهانی

گفتگو بين پدر مكاريوس و فرشته خداوند

"مسیر" و نجات

چگونه گناه را متوقف سازیم

شروع کردن

تبدیل هیئتِ نجات دهندۀ ما

اراده خدا چیست؟

موعظه در یکشنبۀ زن سامری

شیاطین در آن زمان و در حال حاضر

از پدران کلیسا دربارۀ روزه داری

گناهِ لوسیفر

موعظه در تولد قدیس یحیی تعمید دهنده

اما یک دعای لازم

روز جشن عید تبشیر حامل خداوند

روز تمام قدیسین

معجزۀ عشق

گاهی اوقات حتی شیطان حقیقت را می گوید

   قدیس فاتینا، زن سامری

اولین یکشنبۀ روزه، یکشنبۀ ارتدوکسی

استفاده خوب از درد

  موعظه در سومین یکشنبه از متی

موعظه متوقف نخواهد شد

موعظه در دومین یکشنبه از متی

قدیس جان (ایوان) روسی

قدیسین کنستانتین و هلنا

دعا به فرشته نگهبان مقدس

رسولان پطرس و پولس

جشن رسولان پولس و پطرس قدیس

سرود نیایش به حامل خداوند