Από εδώ
Σας παρακαλώ, δείτε:
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα έφηβοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα έφηβοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026
Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2026
Της αγίας Σοφίας: τρία κορίτσια που ρεζίλεψαν το βασιλιά! — Ή: όταν γιορτάζουν η Σοφία, η Πίστη, η Ελπίδα & η Αγάπη (17 Σεπτεμβρίου)...
"Σήμερα γιορτάζει η Σοφία, η Ελπίδα και η Αγάπη" λένε τα σημερινά κορίτσια. Αγνοούν βέβαια ότι γιορτάζει και "η Πίστη", δεδομένου ότι το όνομα Πίστη δεν συνηθίζεται στις μέρες μας (έξω βέβαια υπάρχουν τα ονόματα Φέιθ & Βέρα, που σημαίνουν Πίστη).
Αυτό που αξίζει να ξέρουν — και να ξέρουμε όλοι μας — είναι ότι δεν γιορτάζουν γενικά οι έννοιες της Σοφίας, της Αγάπης κτλ, αλλά μια Μάνα με τρία Κορίτσια, που ονομάζονται Σοφία, Πίστη, Ελπίδα & Αγάπη, τις οποίες συνέλαβαν και βασάνισαν οι Ρωμαίοι το 2ο αιώνα μ.Χ. (λιγότερα από 100 χρόνια μετά τη σταύρωση & ανάσταση του Χριστού), επειδή ήταν χριστιανές. Δεν αρνήθηκαν το Χριστό μέχρι τέλους, θυσίασαν τη ζωή τους (παρότι τα τρία κορίτσια ήταν πολύ μικρά) και αγίασαν. Κι από τότε — πιστεύουμε με βεβαιότητα οι χριστιανοί — περπατούν μέσα στο Φως του Θεού, το Φως της Αγάπης Του προς τους πάντες και τα πάντα. Διότι εξάλλου άγιος και αγία είναι εκείνο το πρόσωπο που αγαπά και το Χριστό και τους πάντες & τα πάντα.
Και τι πιο κατάλληλη ψυχή για μια τέτοια αγάπη από την ψυχή μικρών παιδιών ή εκείνων που η ψυχή τους είναι πάντα σαν παιδική... Έτσι δεν είναι;
Κλικ, παρακαλώ:
Τρία κορίτσια που ρεζίλεψαν το βασιλιά
Ο κόσμος γίνεται διαφορετικός, όταν...
Και: Όταν η Σόφια της Βουλγαρίας γιορτάζει
The Passion of the Holy Martyrs Faith, Hope, and Love, and Their Mother, Sophia
Τετάρτη 12 Αυγούστου 2026
Σάββατο 25 Ιουλίου 2026
Σεξ πριν το πρώτο φιλί: πώς τα 15χρονα κορίτσια αντιμετωπίζουν αγόρια εθισμένα στην πορνογραφία
Αυτό το άρθρο είναι ελαφρώς ακατάλληλο & δημοσιεύεται σε μια ιστοσελίδα ψυχολογίας, που δεν έχει σχέση - συνειδητή τουλάχιστον - με τις ανησυχίες της ορθόδοξης πνευματικότητας. Θίγει όμως ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, με διεθνείς διαστάσεις και πολύ αρνητικές συνέπειες.
Παρακαλώ, μπορείτε να το διαβάσετε, αν θέλετε, εδώ.
Σημειώνω ότι στις τεράστιες διαστάσεις που έχει λάβει στην εποχή μας η πορνογραφία, εν ονόματι της υποτιθέμενης "ελευθερίας", έχουμε αναφερθεί και στο παρελθόν:
Οι επιδράσεις της πορνογραφίας στα παιδιά
Σεξουαλική «αγωγή» μέσω πορνογραφίας – Οι επιπτώσεις στα παιδιά
"Γιατί σταμάτησα να βλέπω πορνό"
Οι εργάτριες του σεξ κατέκλυσαν το Instagram
"Λύσε με!" - Γιατί πέταξα τις χειροπέδες του σαδομαζοχισμού
Σχετικά είναι και:
Ἡ κοινωνική προεργασία τῆς παιδεραστίας
Σημειώσεις για τη σεξουαλική πείνα μας και τον ελεύθερο έρωτα
Έφηβοι, έρωτας, σχέσεις και γάμος... Αναζητώντας την αγάπη, την αιωνιότητα και τη ζωή!
Κύπρος: Άναψε φωτιές το βιβλίο Βιολογίας της Γ’ Γυμνασίου
«Παλιά τις άκουγες μόνο από νταβατζήδες. Τώρα, τις ακούς και στα διαλείμματα του σχολείου».
Επιδόρπιο:
Τρίτη 21 Ιουλίου 2026
Παιδιά και έφηβοι στον νέο ψηφιακό κόσμο – Τι να κάνω ως γονιός;
Ένα ευσύνοπτο 16σέλιδο φυλλάδιο με τίτλο «Παιδιά και έφηβοι στον νέο ψηφιακό κόσμο – Τι να κάνω ως γονιός;» εξέδωσε η Θεματική Ομάδα Παιδείας του Δημοκρατικού Πατριωτικού Λαϊκού Κινήματος ΝΙΚΗ.
Η έκδοση προσεγγίζει έναν προβληματισμό που απασχολεί ολόκληρη την κοινωνία, στην Ελλάδα και διεθνώς, καθώς η υπερβολική προσκόλληση της νέας γενιάς στα προϊόντα της σύγχρονης τεχνολογίας έχει λάβει τα τελευταία χρόνια διαστάσεις σοβαρού κοινωνικού προβλήματος.
Το φυλλάδιο απευθύνεται κυρίως στους γονείς και δίνει έμφαση στην ανάπτυξη υγιών σχέσεων μέσα στην οικογένεια, στον αλληλοσεβασμό και στη δημιουργία ποιοτικών συνθηκών ζωής με δημιουργικά ενδιαφέροντα. Παράλληλα, αναδεικνύει την ανάγκη ουσιαστικής ενημέρωσης γονέων και παιδιών για τους κινδύνους του διαδικτύου, προσεγγίζοντας την τεχνολογία με γνώση, μέτρο και υπευθυνότητα.
Η προσέγγιση του ζητήματος συμβαδίζει με την κοινωνική φιλοσοφία της ΝΙΚΗΣ για την οικοδόμηση μιας πραγματικά νέας κοινωνίας, μέσα στην οποία ο άνθρωπος θα αισθάνεται αγάπη, ασφάλεια και αξιοπρέπεια και θα αναπτύσσει σταθερούς δεσμούς με την οικογένεια και την κοινότητά του.
Στο έντυπο επισημαίνεται και η κοινοβουλευτική παρέμβαση του προέδρου της ΝΙΚΗΣ και δασκάλου Δημήτρη Νατσιού, ο οποίος από τον Οκτώβριο του 2023 είχε καταθέσει γραπτή Ερώτηση προς τον υπουργό Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού με θέμα «Διαδικτυακός εθισμός των νέων Γυμνασίου–Λυκείου». Με την παρέμβασή του είχε συνοψίσει τις βασικές διαστάσεις του προβλήματος και είχε θέσει την Πολιτεία ενώπιον των ευθυνών της.
Η Θεματική Ομάδα Παιδείας της ΝΙΚΗΣ προσκαλεί κάθε γονέα, παιδί και έφηβο να διαβάσει τις σκέψεις και τις προτάσεις του φυλλαδίου. Καλεί επίσης αθλητικούς, πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς συλλόγους, συλλόγους γονέων και κάθε φορέα που επικοινωνεί με οικογένειες και νέους να το αξιοποιήσει, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση ενός καλύτερου αύριο για όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων.
Μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο εδώ.
Ν: Παρακαλώ, βρες το θάρρος να το αναδημοσιεύσεις. Αξίζει, και (εν)διαφέρει.Πέμπτη 25 Ιουνίου 2026
Βγήκαν οι βαθμοί των Πανελληνίων Εξετάσεων...
Ένα μικρό - μεγάλο κέρασμα από καρδιάς, με θερμές ευχές:
Πάτερ, τι θέλει ο Θεός να γίνω στη ζωή μου;
Ο άγ. Νεκτάριος & το σύγχρονο μάνατζμεντ
Κυριακή 21 Ιουνίου 2026
Η ΝΙΚΗ για την αυξανόμενη βία παιδιών και εφήβων
H βία παιδιών και εφήβων δεν είναι τυχαίο φαινόμενο, αλλά αποτέλεσμα μιας κοινωνίας που άφησε την οικογένεια αβοήθητη, το σχολείο χωρίς ψυχή και τη νεολαία χωρίς πρότυπα, νόημα και αληθινή Παιδεία.
Αν και υποτίθεται ότι βρισκόμαστε σε εποχή «προόδου», η βία από παιδιά και εφήβους διαρκώς αυξάνεται. Το παράδοξο είναι πως όλοι το επισημαίνουν, αλλά η Πολιτεία δεν παίρνει κανένα ουσιαστικό μέτρο για να το επιλύσει.
Ουσιαστικό μέτρο θα ήταν εκείνο, στο οποίο (α) θα ζητούνταν η γνώμη ειδικών και άμεσα εμπλεκόμενων: ψυχολόγων, κοινωνιολόγων, φορέων εκπαιδευτικών, συλλόγων γονέων και επικουρικά των ίδιων των εφήβων, (β) βάσει των προτάσεων που θα διατύπωναν οι ανωτέρω, και ιδιαίτερα οι ειδικοί επιστήμονες, το κράτος θα θέσπιζε και θα επέβαλλε κανόνες που θα περιόριζαν ό,τι φυτεύει τον σπόρο της βίας στην παιδική και εφηβική ψυχή και θα προήγαγαν ό,τι καλλιεργεί την καλοσύνη και την ειρήνη.
Χωρίς τη συμβολή της Πολιτείας, πρόσωπα και φορείς που επισημαίνουν το πρόβλημα και προτείνουν λύσεις είναι καταδικασμένα να παλεύουν χωρίς ελπίδα σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα.
Επισημαίνω με κάθε ειλικρίνεια πως η μόνη πολιτική κίνηση, που υπάρχει πιθανότητα να συμβάλει στην επίλυση της κοινωνικής παθογένειας, είναι η ΝΙΚΗ. Και τούτο διότι:
(α) Είναι η μόνη πολιτική κίνηση με πραγματικό πολιτισμικό υπόβαθρο – το οποίο έγκειται στο αξιακό σύστημα της Ρωμηοσύνης (τις παραδοσιακές ελληνικές αξίες δηλαδή), που εξ ορισμού προβάλλει την καλοσύνη, το φιλότιμο, την ανθρωπιά, τον αλληλοσεβασμό, την αλληλεγγύη, τον διάλογο και την παιδεία.
(β) Διότι η ΝΙΚΗ, προπαντός μέσω του προέδρου της, του δασκάλου Δημήτρη Νατσιού, έχει τονίσει επανειλημμένα την αξία της «ανθρωποποιού Παιδείας» και το πρόβλημα της εξαγρίωσης της νεολαίας και έχει προβεί και σε κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις για το θέμα, οι οποίες – ως συνήθως – έχουν προσκρούσει στον τοίχο της κυβερνητικής αδιαφορίας και αναλγησίας. Μάλιστα ο Νατσιός έχει εκτενή αρθρογραφία για το ζήτημα, ήδη πολύ πριν την ίδρυση της ΝΙΚΗΣ. Υπενθυμίζω τα άρθρα του «Γιατί αγρίεψαν τα παιδιά μας;» και «Γονείς, ξυπνήστε! Σας μαγαρίζουν τα παιδιά σας» (για τη μουσική τραπ).
(γ) Διότι η ΝΙΚΗ δημιουργήθηκε από ανθρώπους που ποτέ δεν υπήρξαν επαγγελματίες πολιτικοί, ούτε γόνοι πολιτικών οικογενειών, είναι δε οικογενειάρχες και μάλιστα στην πλειοψηφία τους τρίτεκνοι και πολύτεκνοι, γι’ αυτό και βιώνουν τα ίδια προβλήματα με τον μέσο Έλληνα – για να επιλυθούν αυτά τα προβλήματα ίδρυσαν τη ΝΙΚΗ και έχουν τη σύνεση να ακούσουν τις προτάσεις των ειδικών και τους εμπλεκόμενους στα προβλήματα και την τόλμη να νομοθετήσουν ανάλογα.
Πολύ συνοπτικά, τι χρειάζεται η επίλυση του προβλήματος της παιδικής και εφηβικής βίας:
(Α) Να λείψουν από τη μέση οι παράγοντες που την καλλιεργούν. Τέτοιοι είναι: η ενδοοικογενειακή βία (για την οποία δεν λαμβάνεται επίσης κανένα απολύτως ουσιαστικό – δηλαδή πρωτίστως ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟ – μέτρο), η οικονομική απελπισία, στην οποία οι πολιτικές των τελευταίων πολλών ετών έχουν βυθίσει τις οικογένειες και τα πρόσωπα, η ανεξέλεγκτη εξάπλωση των τηλεοπτικών θεαμάτων απερίγραπτης βιαιότητας και των ανάλογων βίντεο και ηλεκτρονικών παιχνιδιών, που επιδρούν καθοριστικά στην παιδική και εφηβική φαντασία και ψυχή, η αποκοπή της νέας γενιάς από το πνεύμα της κοινότητας και η απομόνωσή τους με την προαγωγή της ιδέας ότι το επίκεντρο της ζωής μας πρέπει να είναι «ο εαυτός μας», κ.ά.
(Β) Ο πολιτισμός, η ελληνική γλώσσα και η λογοτεχνία (συγχωρέστε με: όχι της παρακμής, που δημιουργεί καταθλιπτικά συναισθήματα και προάγει τη βία) θα βοηθήσει το παιδί και τον νέο να εκφραστεί, να διαλεχθεί, να ατενίσει τον κόσμο εξερχόμενος από τον εαυτό του και να ελπίσει σοβαρά και βάσιμα σε έναν καλύτερο κόσμο. Φυσικά όχι με τον ξύλινο τρόπο που συχνά επιχειρείται η «διδασκαλία» τους στα σχολεία.
«“Πάρε τις λέξεις μου και δώσ’ μου το χέρι σου”, γράφει χαριτωμένα ο ποιητικός λόγος. “Οι νέοι κάνουν διάλογο, επικοινωνούν, αλλά με λόγια του αέρα. Τους δώσαμε τον λόγο, χωρίς να τους δώσουμε τις λέξεις”, έλεγε σοφός καθηγητής. Όταν δεν συνομιλείς, δεν συν-ζητάς, τότε αναλαμβάνουν τα χέρια ή οι ύβρεις να λύσουν τις διαφορές. Καταφεύγουν οι νέοι – και όχι μόνο – σε πράξεις βίας, οι οποίες θα μπορούσαν να αποφευχθούν μόνο με τον διάλογο» (Δ. Νατσιός).
Εξυπακούεται και ότι οι συνθήκες ζωής στο σχολικό περιβάλλον διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο. Ένα παράδειγμα: «Τα παιδιά είναι σαν τα πουλιά, που ανοίγουν τα φτερά τους στο πέλαγος και τις ανοιχτωσιές. Εγκλωβισμένα τα μικρά, του Δημοτικού, στο θαυμάσιο παιδικό τους δωμάτιο, καταπονημένα από τις ατελείωτες εξωσχολικές δραστηριότητες, έρχονται στο σχολείο, για να τρέξουν, να μιμηθούν τα αθλητικά τους ινδάλματα. (…). Εκεί όμως συναντούν μικρές, αρρωστιάρικες, ανήλιαγες αυλές, στρωμένες με τσιμέντο, και οι δάσκαλοι της εφημερίας να εποπτεύον αλαφιασμένοι “μην συμβεί το κακό”. (…) Ο συνωστισμός κουράζει, εκνευρίζει, το “τέρπειν και διδάσκειν” του Πλάτωνα ακυρώνεται. Η μάθηση, χωρίς χαρά και παιχνίδι, μπορεί να γεμίζει τον νου με σκόρπιες πληροφορίες και γνώσεις, αφήνει όμως την ψυχή έρημη, ψυχρή… και αργότερα πάνω στο άγονο, στο αγεώργητο αυτό μέρος φυτρώνουν εγωισμοί, αδικίες, φιλαυτίες. Έχει ειπωθεί πολύ εύστοχα πως “έχουμε ένα πολιτισμό που θεωρεί το παιδί ως ενόχληση”» (Νατσιός).
(Γ) Επειδή η βία είναι εγγενής στην ανθρώπινη συμπεριφορά, είναι απαραίτητη η σύνδεση των παιδιών, μέσω της Παιδείας, με τα ηρωικά πρότυπα πρωτίστως της ελληνικής ιστορίας (που είναι άφθονα), χωρίς να απορρίπτονται – στη συνέχεια – και τα ανάλογα πρότυπα εκτός Ελλάδος, ώστε να αντιληφθούν πως ο δυναμισμός καταξιώνεται μόνον όταν κατευθύνεται προς την υπεράσπιση των αδυνάτων και ποτέ όταν χρησιμοποιείται για την επιβολή εξουσίας, την τρομοκρατία και την εκμετάλλευση.
Σήμερα, ο έφηβος αναζητά πρότυπα ηθικής συμπεριφοράς στους φανταστικούς υπερήρωες των αμερικανικών κόμικς και ταινιών δράσης, συγκινείται από την ευγένεια του Κάπτεν Αμέρικα, την αυτοθυσία του Άιρονμαν και το σύνθημα του Σπάιντερμαν «Η μεγάλη δύναμη φέρνει και μεγάλη ευθύνη», αλλά αγνοεί απελπιστικά τον ηρωισμό, το ήθος, την αυτοθυσία και την ευγένεια των πραγματικών ηρώων που ανέδειξε η ίδια η πατρίδα του (η πατρίδα μας) σε κάθε εποχή της ιστορίας της!
Παράλληλα, στην ιστορία υπάρχουν και παραδείγματα προς αποφυγήν, άνθρωποι ανήθικοι, προδότες, φιλόδοξοι που στράφηκαν εναντίον των ευεργετών τους, διεφθαρμένοι κάθε λογής. Και αυτά τα αρνητικά παραδείγματα θα βοηθήσουν τα παιδιά μας να μη στρέφουν την ορμητικότητά τους προς λάθος κατεύθυνση.
(Δ) Η ελληνική παράδοση διαθέτει ένα μοναδικό «οπλοστάσιο» θετικών αξιών: την Ορθοδοξία. Ας αφήσουμε την προκατάληψη πως η Ορθοδοξία είναι θρησκεία, ιδεολογία, «δεισιδαιμονία» κ.τ.λ., που παρεμποδίζει την αξιοποίησή της προς όφελος των ανθρώπων και της κοινωνίας. Η Ορθοδοξία είναι η σπονδυλική στήλη του πολιτισμού και της παράδοσής μας, το κήρυγμα του Ιησού Χριστού και ο τρόπος που το εφάρμοσαν στη ζωή τους οι άγιοί μας, αλλά και πολλοί απλοί άνθρωποι που έζησαν – ή ζουν – δίπλα μας (άνθρωποι κάθε ηλικίας, φύλου, επαγγέλματος και μορφωτικού επιπέδου) είναι η σκάλα που οδηγεί στην κατάκτηση της αγάπης και της ειρήνης.
Η ορθόδοξη διδασκαλία ότι ο άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού και ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε από αγάπη για κάθε πρόσωπο ξεχωριστά, προσκαλώντας τον καθένα, ακόμη και τον μεγαλύτερο αμαρτωλό, να αλλάξει ζωή, προάγει με απαράμιλλο τρόπο τον αυτοσεβασμό, την αισιοδοξία, την ηθική βελτίωση, τη συγχωρητικότητα και κάθε αξία που εξευγενίζει τον άνθρωπο και μετατρέπει τον κόσμο σε κοινωνία αγάπης. Υπενθυμίζω ότι ο Ντοστογιέφσκι μετατράπηκε από άθεο σε πιστό χριστιανό όταν διάβασε, στην εξορία του, την παραβολή του ασώτου.
Θα παραθέσω μόνον δύο αποσπάσματα από διδασκαλίες ορθοδόξων αγίων, τα οποία θεωρώ αρκετά για να ωθήσουν έναν άνθρωπο να αλλάξει ζωή:
«Καρδία ελεήμων σημαίνει καύσις καρδίας υπέρ όλης της κτίσεως, δηλαδή υπέρ των ανθρώπων και των ορνέων και των ζώων και των δαιμόνων και υπέρ παντός κτίσματος, από τη θύμηση και τη θέα των οποίων τρέχουν από τα μάτια δάκρυα και, από την πολλή συμπάθεια και την ελεημοσύνη, μικραίνει η καρδιά του ελεήμονος και δεν μπορεί να υποφέρει να δει ή να ακούσει κάποια βλάβη ή κάτι λυπηρό να γίνεται στην κτίση. Γι’ αυτό και υπέρ των αλόγων ζώων και υπέρ των εχθρών της αλήθειας και υπέρ εκείνων που τον βλάπτουν προσεύχεται κάθε ώρα με δάκρυα, για να τους φυλάξει και να τους ελεήσει ο Θεός» (άγιος Ισαάκ ο Σύρος, 7ος αιώνας μ.Χ.).
«Εάν είσαι του Χριστού, ταπείνωσε τον εαυτό σου μέχρι του σκώληκος: σάρκωσε τον εαυτό σου στον πόνο του κάθε πονεμένου, στη θλίψη του κάθε θλιμμένου, στο πάθος του κάθε βασανισμένου, στο άλγος του κάθε ζώου και πουλιού» (άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, Σερβία † 1979).
(Βλέπετε, δεν έδωσα παραθέματα από «Έλληνες» αγίους, ενώ θα μπορούσα. Όλοι είμαστε ένα «εν Χριστώ» και αυτή η πνευματική ενότητα είναι η Ρωμηοσύνη, την οποία διαρκώς τονίζει και επικαλείται η ΝΙΚΗ και την οποία αναζητά με τόσο πάθος στην εποχή μας – συχνά χωρίς να το συνειδητοποιεί – ο σύγχρονος άνθρωπος).
Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης
Υπεύθυνος της Θεματικής Ομάδας Ρωμηοσύνης της ΝΙΚΗΣ
Συμπλήρωμα
Παρασκευή 29 Μαΐου 2026
Για τις Πανελλήνιες Εξετάσεις 2026
Εξαιρετικό μήνυμα του Δασκάλου του Γένους Δ. Νατσιού:
Από το ιστολόγιό μας:
Ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός (11 Ιουνίου) και οι Πανελλήνιες Εξετάσεις...
Προσευχή για τις Πανελλήνιες;
Οι δρόμοι και ο στόχος…
Πάτερ, τι θέλει ο Θεός να γίνω στη ζωή μου;
Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός... άλλου τύπου! (επισκεφτείτε το οπωσδήποτε, παρακαλώ)
Παρασκευή 22 Μαΐου 2026
Ας αλλάξουμε την κατάσταση για τα παιδιά μας!
Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης
Θεολόγος – συγγραφέας
Υπεύθυνος της Θεματικής Ομάδας Ρωμηοσύνης της ΝΙΚΗΣ
Αυτές τις μέρες η Ελλάδα συνταράχθηκε – και πολύ σωστά! – από το άλμα θανάτου των δύο 17χρονων κοριτσιών στην Ηλιούπολη. Την Παρασκευή 15.5.26 καταγράφεται άλλο ένα (μιμητικό;) άλμα θανάτου, μιας 24χρονης γυναίκας στον Πειραιά!
Αυτό το άρθρο δεν το γράφω για να επαναλάβω τις διαπιστώσεις για την ψυχική και συναισθηματική κατάσταση των νέων και των εφήβων της εποχής μας, που τη γνωρίζουμε – ακόμη και των παιδιών. Γράφω, για να παρακαλέσω κάθε αναγνώστη να προσέξει ότι γι’ αυτά τα παιδιά και τους εφήβους αγωνιζόμαστε εδώ και δεκαετίες. Γι’ αυτά τα παιδιά κατεβήκαμε στην πολιτική, ακριβώς επειδή κανείς από κείνους που μονοπωλούν την πολιτική επί γενιές ολόκληρες δεν τα φροντίζει. Όταν γράφουμε κατ’ επανάληψιν πως ο αγώνας μας γίνεται «για τα όνειρα και το μέλλον των παιδιών μας» κυριολεκτούμε.
Σε καμία περίπτωση δεν ζητούμε ψήφους για να κερδίσουμε εμείς χρήματα, εξουσία ή προνόμια. Κατεβήκαμε, υπογράψαμε ανοιχτά με το όνομά μας αυτή την προσπάθεια που λέγεται ΝΙΚΗ, συγκρουόμαστε καθημερινά με το κατεστημένο της πολιτικής και των συστημικών ΜΜΕ, 100% ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ.
Δεν είμαστε «πατριώτες» μιας «ακραίας» ιδεολογίας – ούτε «δεξιάς» ή «φανατικής» – που δεν λογαριάζει τον άνθρωπο και που εξυπηρετεί την εξουσία. Η πατρίδα δεν είναι απρόσωπη ιδέα, για την οποία απλώς «πρέπει να πεθαίνεις», δεν είναι «το συμφέρον του άρχοντα», της κυβέρνησης, του «αφεντικού». Άκου πώς ορίζει την πατρίδα ο δάσκαλος του Γένους και πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ Δημ. Νατσιός: «Τι είναι η πατρίδα; Πολλές οικογένειες μαζί». Και «Τι χρειάζεται περισσότερο η Ελλάδα; Παιδεία και παιδιά».
Τον άνθρωπο, τα παιδιά, την πατρίδα και την κοινωνία δεν τα θυμηθήκαμε τώρα, σαν συνθήματα για να γίνουμε πολιτικοί, αλλά – όπως είπα – προσπαθούμε γι’ αυτά εδώ και δεκαετίες και η κάθοδός μας στην πολιτική είναι το πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη, επειδή, χωρίς ένα έντιμο κράτος, ο λαός θα είναι πάντα υποτελής και εξουθενωμένος, όπως είναι μέχρι τώρα και όπως μας έχουν πείσει ότι «θα είμαστε πάντα».
Ε λοιπόν, όχι! Δεν θα είμαστε πάντα υποτελείς, ταπεινοί και καταφρονεμένοι! Δεν θα βλέπουμε πάντα τα παιδιά μας απελπισμένα, καταθλιπτικά, με κουρασμένες ψυχές, χωρίς προοπτικές, χωρίς μόρφωση, χωρίς ρίζες και πίστη, να δέχονται και να ασκούν βία, απροστάτευτα σε μια κοινωνία αγριότητας! Αρκεί να το θέλεις κι εσύ και ΝΑ ΤΟ ΣΤΗΡΙΞΕΙΣ, γιατί την κατάσταση στην πατρίδα μας δεν «θα την αλλάξουμε εμείς». ΕΣΥ ΘΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΞΕΙΣ, βάζοντας εμάς ως εκπροσώπους σου, να εργαστούμε για την επίλυση των προβλημάτων σου και την τακτοποίηση του διαλυμένου κράτους μας!
Πρέπει να «ρισκάρεις», να «εκτεθείς», να προσυπογράψεις ανοιχτά με το όνομά σου αυτή την προσπάθεια, για να εμποδίσουμε την Ελλάδα να ξεπουλιέται, την κοινωνία να πεθαίνει, τα σπίτια μας να αρπάζονται, τα παιδιά μας να απελπίζονται και να χάνονται…
Κείμενα παιδείας του Δ. Νατσιού
Ο δάσκαλος Δ. Νατσιός, ήδη πολύ πριν τη ΝΙΚΗ, έχει γράψει δεκάδες άρθρα για την παιδεία και τη νεολαία, εκτός από τα βιβλία του, τις ομιλίες ανά την Ελλάδα, τις ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές κλπ. Άρθρα του στο διαδίκτυο βρήκα από το 2006. Ασφαλώς υπάρχουν και παλαιότερα. Θα παραπέμψω κυρίως σε τρία, που είναι τα αγαπημένα μου:
«Οι Τρεις Ιεράρχες για την Παιδεία» (2011), κείμενο μιας ομιλίας του από το 2001, που διατρέχει την ελληνική παιδεία όλων των εποχών (με παραπομπές από αρχαίους συγγραφείς και Πατέρες της Εκκλησίας μέχρι σύγχρονους ποιητές και συγγραφείς) και παράγει απόσταγμα από πνευματικό χρυσάφι. Ένα μικρό δείγμα:
«Η παιδεία μας σήμερα, εγκατέλειψε την ψυχή του παιδιού και στράφηκε στον εγκέφαλό του. “ Παιδεία ἐστὶ οὐ τὴν ὑδρίαν πληρῶσαι, ἀλλὰ ἀνάψαι ψυχὴν” έλεγε ο Πλάτωνας. Γεμίζουμε το κεφάλι του παιδιού με γνώσεις και αφήνουμε σβησμένη την ψυχή του. Ουδέποτε υπήρχαν στον κόσμο και στον τόπο μας τόσοι εγγράμματοι και τέτοια φτώχεια πνευματική. Έχουμε μια παιδεία που επιζητά πρωτίστως να θεραπεύσει τις ανάγκες του κράτους, της βιομηχανίας, των επιχειρήσεων. Γεμίσαμε διπλωματούχους και εξαφανίστηκαν οι πνευματικοί άνθρωποι.
Η πραγματική παιδεία προσφέρει κατ’ ουσίαν πνευματική και όχι τεχνική μόρφωση, κάθε κοινωνία που θέλει να προκόψει έχει πρώτα ανάγκη χαρακτήρων και κατόπιν τεχνικών. “Είχαμε τζιβαϊρικόν πολυτίμητον και παίρνομεν ασκιά με αγέρα και κούφια καρύδια. Έτζι θα γίνωμεν παλιόψαθα των λαών” βροντοφωνάζει ο στρατηγός Μακρυγιάννης, που έβλεπε με θλίψη την περιφρόνηση της παράδοσής μας. (…) Αντί να ανατρέφουμε αητούς, θαλασσοπούλια που θα βγαίνουν ψηλά για να ελέγχουν το πέλαγος, εμείς ταΐζουμε παπαγάλους σε χρυσό κλουβί».
Το δεύτερο άρθρο, «Η εξαρχία των Εξαρχείων» (2017), αφού διεκτραγωδεί την εγκατάλειψη των πανεπιστημίων και της κοινωνίας στους δήθεν «αντιεξουσιαστές» τραμπούκους (σημ.: αργότερα, ως πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, ο Νατσιός δέχτηκε επίθεση δις από αυτούς, τη μία σε παρουσίαση βιβλίου καταξιωμένης γυναίκας πανεπιστημιακού), αναλύει εξαιρετικά την ευθύνη της ίδιας της κοινωνίας και της οικογένειας για την έξαρση της βίας:
«Τα παιδιά μας είναι παιδιά της εποχής μας. Η εποχή μας είναι δική μας κατάκτηση, δική μας ευθύνη, δική μας λογοδοσία, δική μας αλαζονεία και, κυρίως, δική μας “παιδεία”. Ποια “παιδεία” προσφέρουμε στα παιδιά μας, όχι μόνο σαν σχολεία, αλλά κυρίως σαν κοινωνικό μοντέλο. Μήπως θερίζουμε σήμερα, ό,τι σπείραμε χθες;
Ποιος τροφοδοτεί τα Εξάρχεια; Ποιος “διδάσκει” στα παιδιά, από την πρώτη μέρα που θυμούνται τον κόσμο, ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Ποιος τα εφοδιάζει, εξ απαλών ονύχων, με τα παντοειδή ηλεκτρονικά αποβλακωτικά; Ποιος τα εθίζει στην καταναλωτική μανία και τον πιθηκισμό; Ποιος έδιωξε τον φόβο του Θεού και το έλεον του ανθρώπου από το σχολείο, την οικογένεια και την κοινωνία; Ποιος ανέχεται τις καταλήψεις σχολικών κτιρίων από 12χρονους μαθητές; Ποιος επιτρέπει την αποαθωοποίησή τους μέσω των τηλεοπτικών αναθυμιάσεων, όλα αυτά τα λύματα που ονομάζονται παιχνίδια και καλλιεργούν τον κανιβαλισμό;
Ποιος άφησε μια δράκα εθνομηδενιστών να πειραματίζονται στα σχολεία μας, ποινικοποιώντας τα τιμαλφή μας, πίστη, γλώσσα και παράδοση, που στάθηκαν τα προσανάμματα που φώτισαν την οικουμένη; Ποιος τους δίδαξε ότι, όπως λέει ο Καλιόρης στο “εξ επαφής”, “ο υστερών σε κακοποιό ευρεσιτεχνία νιώθει ότι κοροϊδοπιάνεται και αυτοαδικείται, μ’ ένα λόγο το κλίμα σκυβαλοκρατίας και σαλταδορισμού, που η λαϊκή θυμοσοφία συνόψισε ευθύβολα στο απόφθεγμα: τα λίγα βγαίνουν με κόπο, τα πολλά με κόλπο”; Ποιος αφήνει να κυκλοφορούν σχολικά βιβλία-πανέρια με οχιές ή να συνεχίζoνται οι “παρδαλές” παρελάσεις στις σχολικές αίθουσες;
Επαναλαμβάνω: Ποιος τα προετοίμασε ή τα ανέχτηκε όλα αυτά; Μα εμείς. (…) Τι σκεφτόμαστε όλοι μας τώρα για να “πολεμήσουμε” την εξαρχία των Εξαρχείων; Να γίνει ένα… ντου και να τους σπάσουμε στο ξύλο. Λαμπρή ιδέα!! Ο Δεκέμβριος του 2008, με τον φόνο του άτυχου νεαρού Γρηγορόπουλου, θα φαντάζει σαν φασαρία σχολικού αυλόγυρου. Τίποτε δεν καταλάβαμε, ούτε καν μετανιώνουμε για την ηθική μας αυτουργία. (…)
Δεν χάνουμε την ελπίδα μας. Όχι. Ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Να ξαναγίνουμε πάλι δάσκαλοι των παιδιών μας, εμείς και όχι το γελοίο κράτος, και να διδάξουμε στα παιδιά μας τι θα πει Άνθρωπος με κεφαλαίο το άλφα…».
Το τρίτο άρθρο, νεότερο, λέγεται «Έχουμε ένα πολιτισμό που θεωρεί το παιδί ως ενόχληση» (Φεβρουάριος 2023). Ένα απόσπασμα:
«Τα παιδιά είναι σαν τα πουλιά, που ανοίγουν τα φτερά τους στο πέλαγος και τις ανοιχτωσιές. Εγκλωβισμένα τα μικρά, του Δημοτικού, στο θαυμάσιο παιδικό τους δωμάτιο, καταπονημένα από τις ατελείωτες εξωσχολικές δραστηριότητες, έρχονται στο σχολείο, για να τρέξουν, να μιμηθούν τα αθλητικά τους ινδάλματα. (Ας προσέξουμε τις λέξεις παιδί, παιδι-ά και παιχνίδι). Εκεί όμως συναντούν μικρές, αρρωστιάρικες, ανήλιαγες αυλές, στρωμένες με τσιμέντο και οι δάσκαλοι της εφημερίας να εποπτεύον αλαφιασμένοι “μην συμβεί το κακό”.
Η παρατηρούμενη σήμερα έλλειψη πειθαρχίας, η εριστικότητα, η υπερκινητικότητα των παιδιών, οφείλονται κυρίως στον περιορισμό, στην φυλάκιση του παιδιού στο ελκυστικό δωμάτιό του, με τους υπολογιστές και τα άλλα τεχνολογικά ζαρζαβατικά. Τίποτε όμως δεν το ευχαριστεί περισσότερο από την επαφή με την φύση, εκεί ανθίζει, νιώθει ελεύθερο. Και τα πράγματα επιδεινώνονται λόγω και της περιρρέουσας εγκληματικότητας. Πού να αφήσουν οι γονείς τα παιδιά τους, στις μεγαλουπόλεις, να αφήσουν λίγο το χέρι τους και να παίξουν; Τρέμει το φυλλοκάρδι τους…
Χτίζονταν παλαιότερα καινούργια σχολεία – σήμερα τα κλείνουν λόγω και της δημογραφικής μας πανωλεθρίας – και τα επαινετικά σχόλια αφορούσαν μόνο το κτίριο. Αίθουσες θεατρικής αγωγής, υπολογιστών, όμορφη αρχιτεκτονική, ζωηρά χρώματα… καλά και άγια όλα αυτά (αν και “σχολείο ίσον δάσκαλος”, υπενθυμίζει ο Παλαμάς). Και ο αύλειος χώρος; Ο μαθητής αυτόν πρώτα θα παρατηρήσει, εκεί θα ξεδιπλώσει τα αθλητικά του ταλέντα, εκεί θα παίξει. Ο συνωστισμός κουράζει, εκνευρίζει, το “τέρπειν και διδάσκειν” του Πλάτωνα, ακυρώνεται. Η μάθηση, χωρίς χαρά και παιχνίδι, μπορεί να γεμίζει τον νου με σκόρπιες πληροφορίες και γνώσεις, αφήνει όμως την ψυχή έρημη, ψυχρή… και αργότερα πάνω στο άγονο, στο αγεώργητο αυτό μέρος φυτρώνουν εγωισμοί, αδικίες, φιλαυτίες. Έχει ειπωθεί πολύ εύστοχα πως “έχουμε ένα πολιτισμό που θεωρεί το παιδί ως ενόχληση”…».
Οφείλω επίσης να παραπέμψω στο άρθρο «Γονείς ξυπνήστε, σας μαγαρίζουν τα παιδιά σας», από το 2022. Εκεί αναφέρεται στη μουσική τραπ και την απήχησή της στην πολυβασανισμένη νεολαία μας:
«Ελεγχόμενος για την άγνοιά μου, έψαξα να βρω. Η “τραπ” είναι μουσικό υποείδος, άνθισε στις Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής σε μέρη όπου γινόταν διακίνηση ναρκωτικών. Τα ναρκωτικά, τα όπλα, τα πανάκριβα και γρήγορα αυτοκίνητα, η προκλητική επίδειξη πλούτου, η πρόστυχη και χυδαία αντιμετώπιση των γυναικών, είναι η πρώτη ύλη για τα ρεκάσματα των τράπερ. (Είπαμε, αν θέλεις να δεις την Ελλάδα του μέλλοντος, επισκέψου την σημερινή Αμερική). Το υποείδος κάνει θραύση στην Ελλάδα. (…) Παιδιά 8 και 9 ετών ανυπεράσπιστα, στις πιο κρίσιμες, εξοπλιστικές ηλικίες, βομβαρδίζονται, αποσαθρώνονται, εξαχρειώνονται απ’ όλη την σαπίλα και τις αναθυμιάσεις των κοινωνικών υπόνομων. Άτομα ανισόρροπα, ψυχανώμαλα, αγράμματα και απελέκητα, διψασμένα για εύκολο για άκοπο πλουτισμό, εκφυλισμένοι ηδονοθήρες, ανέλαβαν πλέον την “ανατροφή” των παιδιών μας.
Ζητώ συγγνώμη για τους χαρακτηρισμούς, αλλά δεν βρήκα πιο επιεικείς. Αν κάποιος διαβάσει στίχους τους, φρίττει. Ό,τι ράβουν γονείς και δάσκαλοι, ξηλώνεται από τους έξαλλους “πορνοβοσκούς”, που ονομάζονται και μουσικοί…».
Θα κλείσω τα παραθέματα με το άρθρο του «…γλυκύτερη εἶναι ἡ μάνα» (2023), ανάμεσα σε πολλά βεβαίως. Εκεί γράφει:
«Ὅταν ρωτήθηκε κάποιος σοφὸς ἀπὸ ἕναν γονέα σὲ ποιό ἀπὸ τὰ δύο παιδιά του, ἕνα ἀγόρι κι ἕνα κορίτσι, πρέπει νὰ δώσει ἰδιαίτερη βαρύτητα στὴν ἀνατροφή του, ἐκεῖνος ἀβίαστα ἀπάντησε: στὴν κόρη σου. Γιατί μεγαλώνοντας σωστὰ τὸν γιό σου, ἀνατρέφεις ἕναν σωστὸ πολίτη, ἀνατρέφοντας ὅμως σωστὰ τὴν κόρη σου, ἀνατρέφεις σωστὰ μία ὁλόκληρη γενιά.
Ἡ σκέψη αὐτὴ εἶναι βαθυστόχαστη. Τὴν ψυχικὴ καὶ πνευματική ἁρματωσιὰ δὲν τὴν προσπορίζει ἡ ἀποθησαύριση τῶν ξερῶν, πολλὲς φορές, γνώσεων τῆς σχολικῆς παιδείας, ἀλλὰ ὁ ἐφοδιασμὸς τῆς παιδικῆς ψυχῆς μὲ ὅλα ἐκεῖνα τὰ βαθιὰ ἀνθρώπινα στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἔχει δημιουργήσει ἡ μακραίωνη παράδοση τῆς ζωῆς τοῦ λαοῦ καὶ ποὺ μεταβιβάζονται ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ μὲ τὸν προφορικὸ λόγο τῆς μάνας, τοῦ πρώτου καὶ ἀσύγκριτου δασκάλου τοῦ παιδιοῦ.
Γιατί παιδεία θὰ εἰπεῖ γλώσσα. Καὶ ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα εἶναι πρῶτα δουλειὰ τῆς Μάνας. Οἱ μαστοί της εἶναι τρεῖς: οἱ δύο γιὰ τὸ γάλα καὶ ὁ τρίτος τὸ στόμα της, ἡ λαλιά της, ἡ γνήσια καὶ ἄδολη πηγὴ τῆς γλώσσας. Ἀγράμματη, ἀμόρφωτη, πὲς ὅ,τι θέλεις. Εἶναι ὅμως κεφαλάρι ἀστείρευτο βαθύτατης καὶ φυσικῆς σοφίας. Στὶς λέξεις ποὺ πέφτουν ἀπὸ τὰ χείλη της, μὲ τὴν ἡσυχία καὶ τὴν ὀμορφιὰ τοῦ σταλαχτίτη, στὸ τρυφερὸ αὐτὶ τοῦ παιδιοῦ, γενεὲς γενεῶν ἔχουν κλείσει νόηση καὶ αἴσθημα, πείρα καὶ Ἱστορία – ὅλη τὴν οὐσία τῆς ζωῆς τους…».
Από τη θεωρία στην πράξη
Ως πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ και βουλευτής πλέον, από το καλοκαίρι του 2023, ο Νατσιός κατέθεσε αμέσως ερώτηση στον τότε υπουργό Παιδείας με θέμα τον εθισμό των νέων στο διαδίκτυο και την κατάχρηση των κινητών τηλεφώνων (με ένα εξαιρετικό κείμενο, πλήρως τεκμηριωμένο, το οποίο δημοσιεύεται στην Ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων). Προέβη επίσης σε παρέμβαση προς τον υπουργό Παιδείας για την επίδραση της μουσικής τραπ, καθώς και για πλείστα άλλα θέματα που σχετίζονται με την παιδεία και τη νεολαία, έχει προτείνει την καθιέρωση του μαθήματος της Οικογενειακής Αγωγής, αντί της λεγόμενης «σεξουαλικής αγωγής», και έχει αποκαλέσει κατ’ επανάληψιν το υπουργείο Παιδείας «υπουργείο Παιδομαζώματος».
(Βίντεο για τα παραπάνω με τις τοποθετήσεις του στη Βουλή, βλ. στην ανάρτηση «ΝΙΚΗ: Αγώνας για τα παιδιά μας μέσα στη Βουλή». Εκεί και το ιστορικό στιγμιότυπο όπου απευθύνεται στους έφηβους μαθητές που επισκέφθηκαν το Κοινοβούλιο και παραθέτει απόσπασμα από την ομιλία του Κολοκοτρώνη προς τους μαθητές του Γυμνασίου Αθηνών το 1838).
Εκτός των παραπάνω, η Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΙΚΗΣ έχει καταθέσει αμέτρητες ερωτήσεις προς την κυβέρνηση για τη νεολαία, την παιδεία, τους εκπαιδευτικούς και τη στήριξη της οικογένειας. Στη ΝΙΚΗ εξάλλου λειτουργούν άριστα οργανωμένες Θεματικές Ομάδες (για την Παιδεία, για την Υγεία, για την Οικογένεια, για τα Πρόσωπα με Αναπηρία και τις Οικογένειές τους κ.π.ά.) που παρεμβαίνουν και δραστηριοποιούνται διαρκώς για όλα τα παραπάνω θέματα.
Στις 7 Ιουλίου 2023 δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Anti-media άρθρο με τίτλο «Tι σχέση έχουν ο Νατσιός με τον εγγονό του Ρόμπερτ ντε Νίρο που πέθανε από λευκή σκόνη;». Η συντάκτρια του άρθρου, με αφορμή την αναφορά του Νατσιού ότι στα σχολεία πρέπει να καθιερωθούν «μαθήματα αθωότητας» (η οποία προκάλεσε χλευασμούς και καυστικά σχόλια), παραθέτει το βίντεο και γράφει μεταξύ άλλων:
«Τι λες, βρε Νατσιέ, κι εσύ; Να χαλάσεις την εκπαίδευση; Τόσων ετών διαφθορά; Έξαλλοι οι δημοσιογράφοι του πάνελ, έξαλλο και το τουίτερ που απομόνωσε τη φράση, έξαλλα κι όλα τα συστημικά πολιτικώς ορθά ΜΜΕ!
Βρε συ Νατσιέ, δεν σε ψήφισα, αλλά βλέπω τι ζημιά πας να κάνεις, αν όντως μείνεις στις ιδεολογίες σου. Να στηρίξεις την οικογένεια; Και πώς θα πηγαίνουν τα παιδιά μετά on the Wild Side; Πώς θα γκαστρώνονται από μικρά και μετά θα ζητούν δικαίωμα στις αμβλώσεις, αν έχουν αρχές; Πώς θα πρέπει να κάνουν “το εμβόλιο της μήτρας” στην εφηβεία, ακόμα και τα αγόρια, αν δεν έχουν σκοπό να ξεπεταχτούν από μικρά; Χαλάς την σούπα στις φαρμακευτικές. (…)
Όχι βρε. Θέλουμε νεολαία μονδέρνα. Με ένα κινητό ανά χείρας, τα βυζιά έξω και καυτά σορτς, να δοκιμάζουν τα πάντα – σκόνες κάθε χρώματος και σεξουαλικές προτιμήσεις – να κάνουν όσες αμβλώσεις θένε, και προ πάντων, όλα τα εμβόλια, ό,τι κυκλοφορεί στην φαρμακευτική πιάτσα!…».
Κείμενα ημών των υπολοίπων
Το 2013, πολύ ΠΡΙΝ κατεβούμε στην πολιτική, γράφαμε στο άρθρο «Το Σύνδρομο της Κόλασης»:
«Αυτό είναι λοιπόν το μέλλον, όπως τρυπώνει στη φαντασία των έφηβων αγοριών και κοριτσιών σας, από τα παράθυρα των μυθιστορημάτων, της τηλεόρασης, του κινηματογράφου, και φυσικά του διαδικτύου και των παιχνιδιών για υπολογιστές: ένα μέλλον συνύπαρξης με ζόμπι και βρικόλακες, που συχνά κυριαρχούν και είναι εμείς μεταμορφωμένοι, οι πρώην άνθρωποι. (…).
Είναι γνωστό ότι ο δυτικός άνθρωπος δεν πάει και τόσο καλά. Είναι φανερό πλέον πόσο εύκολο είναι να οδηγηθεί στην ψυχασθένεια, σύμπτωμα της οποίας είναι τα βίαια ξεσπάσματα, αλλά και η ταύτισή του με τους “κακούς” των φανταστικών διηγήσεων, σε μια προσπάθεια απόδρασης από τον αληθινό κόσμο, που τον απογοητεύει καθημερινά, στον κόσμο της φαντασίας που τον κατακλύζει. (…) Μήπως πρέπει ν’ ανησυχήσουμε; (…)
Ο κόσμος έχει γίνει κόλαση. Όμως εμείς έχουμε μια παράδοση – την ελληνική, τη ρωμαίικη παράδοση, την ορθόδοξη παράδοση – που μιλάει για τον παράδεισο. Που μιλάει για αγίους και ευωδιάζει λιβάνι και νάμα κι όχι τις αποπνικτικές οσμές που αποβάλλει σχεδόν κάθε πόρος της σύγχρονης ζωής. Που φωτίζει με το γαλήνιο φως του καντηλιού και του κεριού από μελίσσι κι όχι με πολύχρωμα ηλεκτρικά φώτα που τυφλώνουν στο ημίφως. Έναν πολιτισμό που γιατρεύει τις πληγές και τις ψυχές των ανθρώπων, δεν τους εξαγριώνει, που τους κάνει αγίους κι όχι θηρία.
Έτσι ο παράδεισος με την κόλαση ήρθε η ώρα να μονομαχήσουν. Όχι όμως στο πανί, στο χαρτί ή το γυαλί, αλλά στη ζωή και την καρδιά των παιδιών μας. Και ο σκοπός είναι η σωτηρία των παιδιών μας και όλου του κόσμου (και εμάς των ίδιων) από την παράνοια. Ναι στην ψυχαγωγία, φυσικά, ναι στη φαντασία, όχι στην παράνοια, όχι στη διείσδυση του πολύμορφου κακού από τις πόρτες και τα παράθυρα της φαντασίας και της εμμονής».
Το 2014 γράφαμε στο άρθρο «Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής»:
«Εμείς οι μεγάλοι νομίζω πως δε φανταζόμαστε καν πώς ζουν οι
έφηβοι και οι φοιτητές (η φοιτητική περίοδος είναι μια παράταση της
εφηβείας), τι σκέφτονται και πώς νιώθουν.
Η ζωή τους είναι μια αφύσικη ζωή, γεμάτη άγχος και εξαρτημένη 100% από
τη μοντέρνα τεχνολογία. Δεν έχουν πια ρίζες, υπακούνε σε αγνώστους στο Facebook, αλλά συγκρούονται με τους
γονείς και δε μαθαίνουν τίποτα από τους παππούδες τους. Μια μεγάλη
μερίδα τους ζει στο σκοτάδι, διασκεδάζει σε σκοτεινούς χώρους,
δραπετεύει από την πραγματικότητα στον εικονικό κόσμο του Διαδικτύου ή
μέσα σε εκκωφαντική μουσική, θρίλερ, βιντεοπαιχνίδια βίας και
δαιμονικών ηρώων, ιστοσελίδες πορνό, τσιγάρα και αλκοόλ. Κάνει σεξ από
12 χρονών, κάνει εκτρώσεις από 12 χρονών. Είναι, όπως γράφει ένας
Αμερικανός ροκάς, που έγινε κάποια στιγμή ορθόδοξος μοναχός (αλλά δεν
έμεινε), “η Νεολαία της Αποκάλυψης”…».
Και παρακάτω γράφαμε:
«Όλοι έχουμε ευθύνη. Και οι ίδιοι οι έφηβοι φυσικά, πολύ περισσότερο όταν γίνονται φοιτητές (εδώ στην Κρήτη έχουμε και μικρούς καπετάνιους, που δε γίνονται φοιτητές αλλά “καίγονται” ή “καίνε” άλλους, ζώντας ανάμεσα σε αλκοόλ, τζόγο και όπλα).
Και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές έχουμε τεράστια ευθύνη. Το ίδιο και οι παπάδες. Δεν υπερασπιζόμαστε τη νεολαία με λιονταρίσιες μάχες. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, αλλά, σε σχέση με το σύνολο, είναι μόνον εξαιρέσεις.
Οι δημοσιογράφοι, οι τηλεοπτικοί παρουσιαστές και οι υπεύθυνοι των καναλιών έχουν όχι μόνο τεράστια ευθύνη, αλλά συχνά είναι οι αυτουργοί της αλλοτρίωσης και καταστροφής της νεολαίας μας. Οι εταιρίες κατασκευής και πώλησης κινητών τηλεφώνων και βιντεοπαιχνιδιών, τα μπαρ και οι εταιρίες του θεάματος, ομοίως. Πολλοί από κείνους που δουλεύουν σ’ όλα αυτά θα ’πρεπε να πάνε φυλακή.
Άρα και οι δικαστές έχουν ευθύνη. Ας μη μιλήσουμε για τους πολιτικούς…
Τώρα όμως απευθύνομαι στους γονείς. Σ’ εκείνους, που τα παιδιά είναι δικά τους και έχουν τη μεγαλύτερη δύναμη να τα προστατεύσουν και φυσικά τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη δυστυχία τους.
Τι λείπει στα παιδιά σου και δεν τους το δίνεις ποτέ, αγαπητέ μου γονιέ, πατέρα και μάνα; Ένα πράγμα λείπει: το να τους μάθεις να αγαπάνε. Έτσι τα παιδιά σου θ’ αποχτούσαν ρίζες και πίστη, έτσι θα ένιωθαν ασφάλεια και δε θα έψαχναν την αγάπη (ή υποκατάστατα της αγάπης) σε γκρίζους δρόμους.
Ξέρω εγώ ν’ αγαπώ; Ξέρω να συγχωρώ; Ξέρω ν’ ακούω; Αν δεν ξέρω, πώς θα το μάθω στα παιδιά μου; Αλλά εκείνα αυτό ζητάνε και, αν δεν το μαθαίνουν από μένα, ψάχνουν να το μάθουν από άλλους.
Ίσως είσαι από τις φωτεινές εξαιρέσεις. Εσύ ξέρεις».
Από τα πολλά ακόμη άρθρα, επιλέγω δειγματοληπτικά: «Επιστολή σε γονιό, που η έφηβη κόρη του είναι έγκυος» (2010), «Ζήσε πέρα από τα όρια!» (2011), «Σεξ στην εφηβεία» (2013), «Είσαι ο άνθρωπός μου;» (2013) – και αρκετά ακόμη, όλα τα χρόνια. Δύο τελευταία, που γράφτηκαν αφού μπήκα στη ΝΙΚΗ: «Σεξουαλική αγωγή ή οικογενειακή αγωγή;» (2023) και «Η ΝΙΚΗ προς τους Έλληνες ροκάδες & τους Έλληνες ράπερς – Μουσικούς και φίλους της μουσικής» (2025).
Τελειώνω παραπέμποντας σε τρία από τα πολλά άρθρα ισάριθμων εξαιρετικά ικανών και δραστήριων στελεχών της ΝΙΚΗΣ, του Γιώργου Νικολάκου, του Χριστόδουλου Μολύβα και του Ιωάννη Νεονάκη (θα μπορούσα να αναφέρω κι άλλους). Αξίζει να τα διαβάσετε.
Νικολάκος: «Η Νεολαία δεν είναι αδιάφορη – είναι πληγωμένη. Και ζητά Αλήθεια.» (2025). Σημειώνω ότι ο Γ. Νικολάκος έχει (μεταξύ άλλων) και το επίσης ιδιαίτερα σημαντικό άρθρο «Η Ελλάδα δεν χρειάζεται Τραμπ. Χρειάζεται Καποδίστρια.» (2025).
Μολύβας: «Το αντίδοτο στην Trap και τον μηδενισμό: Επιστροφή στην Ορθόδοξη ηθική και τον παραδοσιακό πολιτισμό» (2025). Του Μολύβα, για να καταλάβεις το πνεύμα του (πνεύμα ΝΙΚΗΣ), διάβασε και το άρθρο του «Οι Σκοτεινές Ρίζες του Ναζισμού και η Ελληνορθόδοξη Παράδοση».
Νεονάκης: «Τὸ τραγούδι «Φέρτο» καὶ ἡ φωνὴ μιᾶς γενιᾶς ποὺ μεγάλωσε μέσα στὴν κρίση» (2026). Προτείνω και το εξής από τα πάρα πολλά άρθρα (και βιβλία) του: «Ορθοδοξία. Thinking outside the box.» (2018).
Και τώρα τι γίνεται;
Όλα αυτά τα έγραψα, όχι για να κοκορεύομαι ή να αυτοδιαφημίζομαι, ούτε για να κερδίσω κάτι. Τα έγραψα για να σου υπενθυμίσω πως εδώ και πολλά χρόνια είμαστε στην πρώτη γραμμή για τα παιδιά μας και πως τώρα κατεβήκαμε στην πολιτική για ν’ αλλάξουμε αυτά που δεν αλλάζει κανείς! Με σχολεία, κοινωνικές δομές, επαγγελματικές προοπτικές, πνευματική και ψυχική στήριξη, στήριξη της οικογένειας, θεραπεία των πληγών κάθε καλού ανθρώπου, με αγάπη, σχεδιασμό και φροντίδα, όχι με ρητορείες, φανατισμό και αυταρχισμό! Για να πάψουν τα παιδιά μας να μαραζώνουν και να χάνονται.
Χρειάζεται πολλή δουλειά. Γι’ αυτήν τη δουλειά είμαστε εμείς εδώ. Γι’ αυτήν συσπειρωθήκαμε. Είμαστε ένα νέο είδος πολιτικών – αυτό που ονειρεύεσαι, αλλά δεν τολμάς να ελπίσεις πως θα το συναντήσεις ποτέ στη ζωή σου. Πολιτικών που βασίζονται όχι στο «άρπαξε να φας και κλέψε να ’χεις», αλλά στα παρακάτω λόγια του Χριστού (τον οποίο πιστεύουμε και μόνον Αυτόν προσκυνούμε – όπως οι σοφοί πρόγονοί μας – και όχι τα άνομα και ανέντιμα συμφέροντα που λατρεύουν οι καταπιεστές και οι εκμεταλλευτές σου):
«Ξέρετε ότι αυτοί που θεωρούνται ηγέτες των εθνών τα κατεξουσιάζουν και οι άρχοντές τους τα καταδυναστεύουν. Σ’ εσάς όμως δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό, αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει υπηρέτης σας, και όποιος από σας θέλει να είναι πρώτος, πρέπει να γίνει δούλος όλων. Γιατί και ο Υιός του Ανθρώπου» (δηλ. ο ίδιος ο Χριστός) «δεν ήρθε για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για όλους» (κατά Μάρκον, 10, 42-45).
Χρειάζεται λοιπόν πράγματι πολλή δουλειά. Έλα να την κάνουμε μαζί. Έτσι μόνο θα ξημερώσει στην πατρίδα μας η φωτεινή μέρα που ονειρευόμαστε, η Χαραυγή της ΝΙΚΗΣ.
Τετάρτη 20 Μαΐου 2026
Μικρέ... Άγγελοι σε προστατεύουν
Υπάρχουν στιγμές που νομίζεις πως είσαι μόνος.
Πως κανείς δεν σε βλέπει,
κανείς δεν ακούει τον πόνο σου.
Κι όμως… δεν είσαι.
Υπάρχουν χέρια αόρατα που σε κρατούν όταν πας να πέσεις.
Υπάρχουν μάτια που σε φυλάνε, ακόμα κι όταν εσύ έχεις χαθεί.
Υπάρχει φως που δεν σβήνει,
όσο κι αν σκοτεινιάζει η καρδιά σου.
Μικρέ, να θυμάσαι:
Δεν χρειάζεται να νιώθεις πάντα την παρουσία τους
για να είναι εκεί.
Η προστασία του Θεού δεν φωνάζει…
ψιθυρίζει.
Στέκεται δίπλα σου σιωπηλά,
στις πιο δύσκολες μάχες σου,
εκεί που κανείς άλλος δεν βλέπει.
Κι όταν όλα μοιάζουν να χάνονται,
κάτι μέσα σου επιμένει να κρατιέται.
Αυτό δεν είναι τυχαίο.
Είναι χάρη.
Είναι έλεος.
Είναι αγάπη.
Και είναι πάντα μαζί σου.
†
Σάββατο 16 Μαΐου 2026
Τι έγινε και δυστύχησαν τα παιδιά μας;
Όταν το γέλιο σβήνει από τα πρόσωπα των παιδιών
Ευθυμία Πορφυριάδου
Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης
Επικεφαλής Θ.Ο. Παιδείας της ΝΙΚΗΣ
Με βαριά καρδιά παρακολουθούμε όσα συνέβησαν με τα δύο κορίτσια στην Ηλιούπολη. Μπροστά σε τέτοιες στιγμές, τα λόγια περισσεύουν. Προέχει ο σεβασμός, η σιωπή, η σκέψη. Κι ένα επίμονο ερώτημα που δεν μπορούμε να αποφύγουμε… Πώς γίνεται παιδιά να φτάνουν να νιώθουν ότι δεν υπάρχει τίποτα να τα κρατά εδώ;
Γιατί δύο νέοι άνθρωποι επέλεξαν το άλμα στο κενό από τη ζωή; Τι έγινε και δυστύχησαν τα παιδιά μας;
Όπως εύστοχα έχει θέσει και ο Πρόεδρος μας Δημήτριος Νατσιός, κάτι έχει αλλάξει βαθιά όταν το γέλιο σβήνει από τα πρόσωπα των παιδιών. Και πράγματι, το βλέπουμε γύρω μας: έφηβοι κουρασμένοι πριν καν ξεκινήσουν, αγχωμένοι χωρίς σαφή λόγο, απογοητευμένοι χωρίς να έχουν δοκιμάσει ακόμη τη ζωή.
Είναι πλέον φανερό πως κάτι βαθύτερο δεν πάει καλά.
Οι νέοι σήμερα μεγαλώνουν μέσα σε έναν κόσμο που τους ζητά διαρκώς να αποδείξουν την αξία τους, αλλά σπάνια τους εξηγεί γιατί αξίζει να ζουν. Η επιτυχία μετριέται με δείκτες, επιδόσεις, επιτεύγματα. Όμως η ζωή δεν χωρά μόνο σε αυτά. Όταν λείπει το νόημα, όταν δεν υπάρχει μια αίσθηση σκοπού, όλα τα υπόλοιπα αδειάζουν.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, και το σχολείο έχει χάσει κάτι από τον πυρήνα του. Θα έπρεπε να είναι χώρος όπου το παιδί νιώθει ότι ανήκει, ότι μπορεί να αναπνεύσει, να δοκιμάσει, να κάνει λάθη χωρίς να συντρίβεται. Αντί γι’ αυτό, συχνά μετατρέπεται σε μηχανισμό πίεσης. Οι Πανελλήνιες εξετάσεις, που θα έπρεπε να είναι μια πόρτα προς το μέλλον, βιώνονται από πολλά παιδιά σαν ένα στενό πέρασμα — ιδιαίτερα όταν η αποτυχία συνδέεται άμεσα με την οικονομική δυνατότητα της οικογένειας να προσφέρει δεύτερες ευκαιρίες.
Για αυτό το θέμα δεν μπορούμε να το δούμε μόνο ως εκπαιδευτικό πρόβλημα αλλά και ως βαθιά πολιτικό. Οι γενικές διακηρύξεις δεν προσφέρουν τίποτε ουσιαστικό. Απαιτούνται δράση και συγκεκριμένες προτάσεις.
Ως ΝΙΚΗ διεκδικούμε ένα σχολείο ανθρώπινο για μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς.
Πρώτα απ’ όλα, η παρουσία ψυχολόγων δεν μπορεί να είναι αποσπασματική ή συμβολική. Απαιτείται σταθερή παρουσία σε κάθε σχολική μονάδα, ώστε κάθε παιδί να ξέρει ότι υπάρχει ένας άνθρωπος διαθέσιμος να το ακούσει πριν το αδιέξοδο γίνει η μόνη επιλογή.
Δεύτερον, ο εκπαιδευτικός πρέπει να απελευθερωθεί από τον ασφυκτικό κλοιό της γραφειοκρατίας. Δεν είναι δυνατόν ο δάσκαλος να πνίγεται σε χαρτιά και ψηφιακές καταχωρήσεις και να μην έχει χρόνο να κοιτάξει το παιδί στα μάτια. Η πολιτεία οφείλει να του επιστρέψει τον παιδαγωγικό του ρόλο — να του δώσει χρόνο, στήριξη και εμπιστοσύνη.
Τρίτον, η οικογένεια χρειάζεται ουσιαστική ενίσχυση. Όχι γενικές συμβουλές, αλλά οργανωμένες δομές: σχολές γονέων, δωρεάν συμβουλευτική, πραγματική στήριξη. Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους γονείς να διαχειριστούν μόνοι τους μια πραγματικότητα που γίνεται όλο και πιο σύνθετη.
Και τέλος, οφείλουμε να ανοίξουμε ξανά τη συζήτηση για το νόημα της παιδείας. Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο γνώσεις ή δεξιότητες, που έγινε η μόνη λέξη στα χείλη των υπεύθυνων Υπουργείων. Χρειάζονται αξίες, προσανατολισμό, μια αίσθηση ότι η ζωή έχει βάθος και σκοπό. Σε αυτό το σημείο, ο ρόλος του μαθήματος των Θρησκευτικών είναι κρίσιμος και δεν μπορεί να υποβαθμίζεται. Είναι ο χώρος όπου το παιδί μπορεί να έρθει σε επαφή με θεμελιώδη ερωτήματα ύπαρξης, να αναζητήσει νόημα, να κατανοήσει την αξία της ζωής ως δώρο και ευθύνη, να σταθεί απέναντι στον εαυτό του και τον άλλον με σεβασμό. Είναι η δυνατότητα εσωτερικής καλλιέργειας που σήμερα λείπει όσο ποτέ. Γιατί τα παιδιά πρωτίστως πετυχαίνουν όταν καταλάβουν γιατί αξίζει να ζουν. Αν δεν το δούμε αυτό, θα συνεχίσουμε να διορθώνουμε επιφάνειες, ενώ το πρόβλημα θα βαθαίνει.
Η συζήτηση, λοιπόν, δεν είναι πώς θα κάνουμε το σχολείο πιο αποδοτικό. Είναι πώς θα το κάνουμε ξανά ζωντανό. Πώς θα γίνει ένας χώρος όπου κανένα παιδί δεν θα αισθάνεται μόνο του μέσα σε πλήθος. Όπου δεν θα μετριέται μόνο η επίδοση, αλλά θα στηρίζεται η ίδια η ύπαρξη.
Πέμπτη 14 Μαΐου 2026
Για το άλμα στο κενό των δύο 17χρονων κοριτσιών
«Τρία πράγματα μας θυμίζουν τον χαμένο παράδεισο:
Το άρωμα των λουλουδιών
Το κελάηδισμα των πουλιών
Και το γέλιο των παιδιών», έλεγε ο Ντοστογιέφσκι.
Τι συμβαίνει; Γιατί σβήνει το γέλιο από τα νόστιμα πρόσωπα των παιδιών και βλέπουν σκοτάδια γύρω τους;
Τι Ελλάδα είναι αυτή που γεμίζει απελπισία παιδιά, νέα κορίτσια που είναι φως και ζωή; Ποιος θα μας γλιτώσει από ένα κράτος που οι δημοσκοπικοί δείκτες είναι σημαντικότεροι από το άρωμα της νιότης;
Ήμουν μια ζωή με παιδιά και η καρδιά μου κλαίει για την τραγωδία.
Ο αναστάς Χριστός να παρηγορεί και να γιατρεύει πληγές.
Δημήτρης Νατσιός
*****
Βορύλλας: «Τα παιδιά μας βρίσκονται σε αδιέξοδο, τα παιδιά μας ζητούν βοήθεια»
Στην Ολομέλεια της Βουλής, ο βουλευτής Β2 Δυτικού Τομέα Αθηνών της ΝΙΚΗΣ Ανδρέας Βορύλλας μίλησε για την τραγωδία με τις δύο μαθήτριες που πήδηξαν μαζί από την ταράτσα πολυκατοικίας, με τη μία να χάνει ακαριαία τη ζωή της και την άλλη να δίνει μάχη στο ΚΑΤ σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση.
Με λόγια φορτισμένα από αγωνία και ευθύνη, στάθηκε στο μήνυμα που άφησε η μία από τις δύο νεαρές, λέγοντας πως μέσα του καθρεφτίζεται η ανασφάλεια, η μοναξιά, η έλλειψη οράματος και το αδιέξοδο που βιώνουν πολλά παιδιά σήμερα.
Ο κ. Βορύλλας υπογράμμισε ότι η υπόθεση αυτή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ακόμη μία τραγική είδηση. «Μιλάμε για τα δικά μας παιδιά. Μιλάμε για το μέλλον της πατρίδας μας», τόνισε, στέλνοντας μήνυμα αφύπνισης προς την Πολιτεία και την κοινωνία.
Παράλληλα, εξέφρασε την έντονη ενόχλησή του για τη διαρροή του μηνύματος που έγραψε η μια μαθήτρια, χαρακτηρίζοντάς την ως «μια αλγεινή πράξη», ζητώντας να αναζητηθούν ευθύνες για τον τρόπο με τον οποίο ένα τόσο ευαίσθητο και ανθρώπινο ζήτημα βγήκε στη δημοσιότητα.
Το βίντεο από εδώ
Σας παρακαλώ, και:
Η Νεολαία δεν είναι αδιάφορη – είναι πληγωμένη. Και ζητά Αλήθεια.
«Αυτοί οι τύποι είχαν υπερδυνάμεις που εμείς σήμερα τις ψάχνουμε με το κυάλι»...
Το αντίδοτο στην Trap και τον μηδενισμό: Επιστροφή στην Ορθόδοξη ηθική και τον παραδοσιακό πολιτισμό
Tι σχέση έχει ο Νατσιός με τον εγγονό του Ρόμπερτ ντε Νίρο που πέθανε από λευκή σκόνη;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)