ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2021

Ειδήσεις, ανάγκες & θεία χάρη στις Ορθόδοξες Ιεραποστολές!...


Baptisms and participation in the Divine Liturgy in Orthodox parishes in the Fiji Islands (Orthodox Diocese of New Zealand) ! Βαπτίσεις και συμμετοχή στη Θεία Λειτουργία σε ενορίες στα νησιά Φίτζι ( Μητρόπολη Νέας Ζηλανδίας )

Visite du métropolite orthodoxe de Kananga Theodosius à l’école «Costas Pallas» de la paroisse chrétienne orthodoxe de Ciluba / Tshiluba! Επίσκεψη Μητροπολίτου Κανάγκας Θεοδοσίου στο σχολείο Κώστας Πάλλας της ενορίας Τσιλούμπα…

Σεμινάριο Ιερέων στην Επισκοπή Μπουκόμπας ( Κατάσταση με τα προβλήματα, τις ανάγκες ΜΙΑΣ από των πολλών Ορθοδόξων Ιεραποστολών ) Πηγή : www.romfea.gr [φωτο] :

Αν εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αντί να ασχολούμαστε με διάφορες εσχατολογικές ερμηνείες, προβλέψεις και διάφορα άλλα θέματα άσχετα με το Ευαγγέλιο και την εντολή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού «Πορευθέντες, μαθητεύσατε πάντα τα έθνη«, δίναμε το απαραίτητο βάρος στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή ( σε έναν τομέα που είμαστε ουραγοί όλων των χριστιανικών δογμάτων και αιρέσεων ), τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά σε όλο τον πλανήτη…  

Η παρουσία των Ορθοδόξων ιεραποστολών σε όλο το κόσμο είναι ένα ΘΑΥΜΑ, λόγω της έλλειψης υλικών μέσων, εργατών του Ευαγγελίου/ιεραποστόλων/συνεργατών της Ορθόδοξης Ιεραποστολής και λόγω της αδιαφορίας των πλείστων Ορθοδόξων Χριστιανών…

«Εμπρός, πατέρες, ας ξεσηκωθούμε καί ας ἐργασθοῦμε. Ας ξεκινήσει ἡ Ἱεραποστολή» φώναξε ἕνας ηλικιωμένος Ιερεύς καί χειροκρότησαν όλοι οι Ιερείς πού συμμετείχαν στο Σεμινάριο της Ιερας Ἐπισκοπῆς Μπουκόμπας, πού πραγματοποιήθηκε, με τίς ευλογίες του Μακ. Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας κ. Θεοδώρου, ἀπό 31/1-12/2/2021, στην Ἱερατική Σχολή «ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ» στο Κασίκιζι της Μπουκόμπας ὑπό την προεδρία του Γενικού Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου Μπουκόμπας Αρχιμ. Χρυσοστόμου Μαϊδώνη.

The work of International Orthodox Christian Charities ( IOCC ) in Uganda and Worldwide. Στο πλευρό της Ορθόδοξης Ιεραποστολής της Επισκοπής Γκούλου και Ανατολικής Ουγκάντα !

Translation of orthodox liturgical texts in Achmariki by the Holy Greek Orthodox Archdiocese of Aksum (ETHIOPIA, DJIBOUTI, ERITREA, SOMALIA). Μετάφραση ορθόδοξων λειτουργικών κειμένων στην Αχμαρική από την Ιερά Μητρόπολη Αξώμης ( Αιθιοπία, Τζιμπουτί, Ερυθραία, Σομαλία )

Orthodox news from Orthodox Diocese of Kananga ( DR Congo ) «Αρχή Τριωδίου στην Ι. Μητρόπολη Κανάγκας…» (Κονγκό)

2ωρη συνέντευξη στη δημοσιογράφο Σοφία Χατζή του Μητροπολίτη Καμερούν Γρηγορίου, 21.02.2021 ( βίντεο )

Το πρόγραμμα της My Rafiki… Πάμε δυνατά ! Υποστηρίξτε εθελοντικές δράσεις σε χώρες της Αφρικής ( Τανζανία, Ουγκάντα, Ρουάντα )

Η πορεία μου προς την Ορθοδοξία ( Σιέρα Λεόνε- Ιεραποστολικός Σύνδεσμος Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός Θεσσαλονίκης )

Help Support 2 Mission Priests! (Orthodox Christian mission Center, USA).

Ο Σαμψών, ένας ορθόδοξος ιεροσπουδαστής από την Τανζανία (βίντεο)

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2021

ΕΝΑΣ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΑΓΙΟΣ, Η «ΙΘΑΚΗ» ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ

 
Κυριακή του Ασώτου 2021 (2η Κυριακή της Αποκριάς - του Τριωδίου)
 
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
 
«Ἄνωθεν φωτισθεῖσα ἡ σοφή σου, Πάτερ, διάνοια διδασκαλίας φέγγος ἀπήστραψε, δι’ οὗ φωταγωγεῖται Μοναζόντων τό σύστημα τῶν παθῶν τῆς ἀχλύος λυτρούμενον» (ἀπό τά στιχηρά τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Κασσιανοῦ τοῦ Ρωμαίου, 29 Φεβρουαρίου)

«Από τον ουρανό φωτίστηκε ο σοφός σου νους, πάτερ, και άστραψε προς τον κόσμο το φως της γνήσιας διδασκαλίας, από το οποίο φωταγωγείται το σύστημα των μοναχών καθώς λυτρώνεται από το σκοτάδι των παθών».

 

«Ο όσιος πατήρ ημών Κασσιανός γεννήθηκε και μεγάλωσε στις όχθες του ποταμού Δούναβη το 365. Μορφώθηκε εξαιρετικά με τα κλασικά γράμματα, όμως ο πόθος του ήταν η μοναχική ζωή. Έτσι με τον φίλο του Γερμανό μετέβησαν στους Αγίου Τόπους και εκάρησαν μοναχοί σε μοναστήρι της Βηθλεέμ. Αργότερα έφυγαν για την έρημο της Αιγύπτου, με ευλογία του ηγουμένου τους. Συνάντησαν εκεί πλήθος ασκητών αγίων, από τους οποίους έλαβαν πολύτιμη πνευματική τροφή για την ψυχή τους. Κατενόησαν ότι δεν αρκεί η αφιέρωση στον Χριστό ως αποταγή του κοσμικού φρονήματος, αλλά χρειάζεται και η αποταγή από τις παλαιές συνήθειες και τα πάθη, για να βρει ο άνθρωπος την οδό της καρδιάς. 
Μέσα από την προσευχή ο μοναχός πρέπει να βιώσει και την τρίτη αποταγή, δηλαδή να αφήσει τον εαυτό του και τον νου του να αρπαγούν από τον Θεό προς τας αιωνίους μονάς, σε μία αίσθηση ανεκλάλητης χαράς και μία πλημμύρα θείου φωτός. 
Επισκέφθηκαν την Κωνσταντινούπολη, όπου έμειναν κοντά στον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Εκείνος τους έστειλε στην Ρώμη, όπου παρέμειναν επί δεκαετία. Ο Κασσιανός στην συνέχεια ανέλαβε να οργανώσει τον μοναχισμό στην Προβηγκία, όπου με τη εμπειρία της διδασκαλίας των ασκητών της Αιγύπτου και της Καππαδοκίας έδωσε σπουδαία κείμενα για τον μοναχισμό της Δύσης. Υπερασπίστηκε την ορθόδοξη πεποίθηση ότι ο Θεός στέλνει την χάρη Του και ο άνθρωπος με την πίστη και τα έργα του δείχνει την προαίρεση της καρδιάς του, για να ζήσει την αρετή και την κοινωνία με τον ουρανό. Παρέδωσε τη ψυχή του στον Κύριο το 435» («Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας», εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ, τόμος έκτος).

Ένας άγιος που έκανε ένα σπουδαίο ταξίδι στη ζωή του, όχι για να ζήσει μακριά από τον Θεό, όχι για να βρει μια ελευθερία χωρίς νόημα άλλο πέρα από την φθορά της συνεχούς απόλαυσης, τον πνευματικό θάνατο της αυτοθέωσης, του λιμού της ύπαρξης, αλλά ένα ταξίδι εύρεσης της αλήθειας που τρέφει για πάντα, γιορτάζει κάθε τέσσερα χρόνια, στις 29 Φεβρουαρίου, μόνο στα δίσεκτα έτη. 
 
Ο άγιος Κασσιανός μας δείχνει, σαν ποιητής, ότι η ζωή είναι ταξίδι. Ο προορισμός της όμως έχει να κάνει με την προαίρεσή μας, με το τι διαλέγουμε ως στόχο, ως νόημά της ως τέλος, σκοπό της. 
Μπορεί ο δικός μας ποιητής Καβάφης να επισημαίνει ότι η Ιθάκη «μας έδωσε το ωραίο ταξίδι και άλλα δεν έχει να μας δώσει πια», όμως για όσους πιστεύουμε στον Χριστό η Ιθάκη είναι το νόημα του ταξιδιού και το τέλος του, όχι μόνο γιατί αυτή μας δίνει την δύναμη να αντέξουμε τα της ζωής, αλλά και γιατί αυτή είναι ο Χριστός που, ιδίως στο τέλος, έχει να μας δώσει τα πάντα, τον Ίδιο, την αγάπη, την σωτηρία, την ανάσταση. Και δεν είναι τόπος η Ιθάκη, αλλά τρόπος. Είναι συνάντηση με τον Θεό και κοινωνία που κρατά για πάντα.

Ο άγιος Κασσιανός λοιπόν μας δείχνει ότι το ταξίδι της ζωής χρειάζεται τρεις αποταγές. Η μία έχει να κάνει με το κοσμικό φρόνημα. Με την άρνησή μας να συσσχηματιστούμε με τις προτεραιότητες της ζωής αυτής, όπως ο πολιτισμός εν χρόνω θέτει. Είναι οι Λαιστρυγόνες, αυτοί δηλαδή που καταπίνουν όποιον δεν τους μοιάζει και έχουν αρνηθεί την καρδιά που φιλοξενεί, την δύναμη που γίνεται τρυφερότητα και ποντάρουν μόνο στα όπλα τους, τα χρήματά τους, τα αγαθά τους, τη εξουσιαστική παντοδυναμία τους. Είναι όλοι όσοι θεωρούν τον Θεό ως τίποτα και τον άνθρωπο και τον κόσμο ως το παν. Είναι οι Κύκλωπες, οι οποίοι έχουν μείνει στην νοσταλγία του παρελθόντος, όταν παραδόσεις, έθιμα, κανόνες έκαναν τον άνθρωπο να αισθάνεται αυτάρκης και να μη θέλει να προοδεύσει, να βρει την αλήθεια και να την ζήσει όχι πολεμώντας τον συνάνθρωπό του, αλλά κάνοντας χώρο γι αυτόν. 

Είναι οι πρεσβύτεροι αδελφοί της παραβολής του ασώτου υιού, οι οποίοι διεκδικούν την αποκλειστικότητα της αλήθειας, διότι βλέπουν μόνο την δική τους συμμόρφωση και δεν νιώθουν την αγάπη για τον άλλο που μπορεί και να περιπλανιέται, να σφάλλει, αλλά δεν έχει πάψει να αναζητεί την αλήθεια. Είναι οι Ποσειδώνες, οι οποίοι επιστρατεύουν ως νόημα της ζωής τους το εγώ τους, την απαίτηση, την ζήλια, τον φθόνο, την κακία και έχουμε πολλούς από δαύτους στην ζωή μας. Είναι τα Φοινικικά εμπορεία, τα οποία πουλούνε ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, ώστε να μας δείξουν ότι η ζωή αξίζει μόνο στην ευχαρίστηση των αισθήσεων στην εκπλήρωση του ιδίου θελήματος, στο ΝΑΙ σε όλες τις επιθυμίες μας. Είναι οι Αιγυπτιακές πόλεις, στις οποίες θριαμβεύουν τα μεγάλα έργα της επιστήμης, τα μεγάλα κατορθώματά της, τα οποία τα βλέπουμε από μακριά και από κοντά, τα θαυμάζουμε και πιστεύουμε ότι με την βοήθεια όλων αυτών των έργων μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι, να ζήσουμε όπως θέλουμε, να μη φοβόμαστε τίποτα, να γίνουμε σοφοί.

Η δεύτερη αποταγή έχει να κάνει με τη απόφαση να αφήσουμε στην άκρη τις συνήθειες και τις γνώσεις που νομίζουμε ότι μας δίνουν νόημα. Βεβαίως, μας προσφέρει γνώσεις πολλές το ταξίδι της ζωής, ιδίως όταν το πλοίο μας εισέρχεται σε όλους τους πρωτοϊδωμένους λιμένες. Τίποτα το ανθρώπινο δεν είναι προς περιφρόνηση. Ωστόσο, εάν δεν έλθουμε εις εαυτόν διαπιστώνοντας ότι χωρίς προσανατολισμό, χωρίς τέλος αιωνιότητας, χωρίς αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον, χωρίς τελικά σπίτι και Πατέρα, αλλά μόνο με την παρατήρηση και την οικειοποίηση του κόσμου ως κτήματός μας, τα ψέματα κάποια στιγμή θα τελειώσουν. Γιατί το φθάσιμο στην Ιθάκη, στο σπίτι που είναι η Εκκλησία, είναι ο τελικός προορισμός μας. Και ο πλούτος του σπιτιού που μας δίνει είναι η μετάνοια που ζούμε για τα πάθη μας, αλλά και η αγάπη του Πατέρα που ανοίγει την αγκαλιά Του για να μας δώσει ξανά να νιώσουμε ότι σοφία και πείρα έχει όποιος πλούτισε από την αλήθεια της ταπείνωσης, της αρετής, της χαράς να είναι παιδί της οικογένειας του Θεού, εκεί όπου όλα είναι δικά του τελικά, αλλά για να τα μοιραστεί στην ατελείωτη γιορτή της θείας λειτουργίας.

Κι αυτό είναι η τρίτη αποταγή. Το να ζούμε την χαρά του Χριστού. Το ταξίδι στον κόσμο δόθηκε στους περισσότερους από εμάς ως πορεία ζωής. Χρειαζόμαστε όμως πλοηγούς σε αυτό το ταξίδι. Ανθρώπους που θα μας εμπνεύσουν, όπως οι άγιοι και οι πνευματικοί μας πατέρες. Ο τρόπος που επέλεξε ο άγιος Κασσιανός. Μπορεί να μη μας δόθηκε η οδός της μοναχικής αποταγής. Όμως έχουμε την ευκαιρία, ενθυμούμενοι ότι η ζωή μας νοηματοδοτείται στον Χριστό, στην άσκηση, στην αρετή, στην αγάπη, στην υπέρβαση των παθών, να παλεύουμε με τον εαυτό μας, να μην αφήσουμε τον πειρασμό μιας ελευθερίας χωρίς τον Θεό να μας κυριεύσει, να μην τον «κουβανούμε μέσα μας», αλλά να εμπιστευθούμε την Εκκλησία στον τρόπο της. Και με την μετάνοια να είμαστε αεί επιστρέφοντες στην χαρά του Κυρίου μας!

 

Κέρκυρα, 28 Φεβρουαρίου 2021 - Του Ασώτου υιού

 

Κυριακή του Ασώτου: Χρόνια πολλά, Εαυτέ μου! Χρόνια μας πολλά, αδελφοί μου!... Καλή ανάσταση!
 

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2021

Θαύματα στη ζωή των σύγχρονων μαρτύρων

Ως σύγχρονους μάρτυρες προσδιορίζουμε σ’ αυτή τη μελέτη τους ορθόδοξους χριστιανούς μάρτυρες που μαρτύρησαν σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα, καθώς και τον 21ο αιώνα, κατά τον οποίο, αν και ακόμη βρίσκεται στην αρχή του, έχουμε ήδη πάμπολλους μάρτυρες, ιδίως στις περιοχές του κόσμου που στέναξαν ή στενάζουν κάτω από τη σπάθη του τζιχαντισμού.

Από την πιο πρώιμη εποχή της ύπαρξης σύγχρονων μαρτύρων μας έρχεται η πιο εντυπωσιακή και δύσκολη στην αποδοχή της διήγηση, η ανάσταση ενός νεομάρτυρα (και μάλιστα αποκεφαλισθέντος!) στη Ρωσία του 1918.

Πρόκειται για τον ιερέα Τιμόθεο Strelkov, ο οποίος «εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό το 1918, αναστήθηκε θαυματουργικά, έζησε κρυπτόμενος 12 χρόνια και εκτελέστηκε και πάλι το 1930» (από τη μελέτη του Αντωνίου Μάρκου «Οι Ρώσοι νεομάρτυρες», που δημοσιεύεται εδώ και αποσπάσματα αναδημοσιεύονται εδώ. Πρόκειται για ένα εκτενές μαρτυρολόγιο εκατοντάδων Ρώσων μαρτύρων από τα πρώτα χρόνια του αθεϊστικού καθεστώτος, που αναφέρει ονόματα, τοποθεσίες και χρονολογίες, με πλήρη σχεδόν απουσία υπερφυσικού στοιχείου, και μπορούμε να θεωρήσουμε ότι δεν λέει παραμύθια – και να αναχθούμε σε ανάλογα συμπεράσματα για τα αρχαία μαρτυρολόγια).
 
Λεπτομέρειες διαβάζουμε σε αυτή τη ρωσική καταχώρηση, που προέρχεται από καταγραφή του Ρώσου μοναχού Επιφανίου Chernov († 1994) και ελληνικά εδώ. Ο π. Τιμόθεος Strelkov κατοικούσε στο χωριό Mikhailovka στα Ουράλια (για το οποίο, υποθέτω, εδώ, καταχώριση 11 κ. εξ. στη σελίδα) και αποκεφαλίστηκε κοντά στο χωριό Mitrofanovka (εδώ). Οδηγήθηκε εκεί συνοδευόμενος από πλήθος συγχωριανών του, αλλά και ανθρώπους του νέου καθεστώτος, οι οποίοι κάποια στιγμή διατάχτηκαν να αποχωρήσουν (και οι μεν και οι δε) και παρέμειναν μόνο ο καταδικασθείς μάρτυρας, η πρεσβυτέρα (η σύζυγός του) και ο έφιππος εκτελεστής του. Τον αποκεφάλισε ενώ ήταν οι τρεις τους. Η πρεσβυτέρα έντρομη και σοκαρισμένη κατέφυγε στη Mitrofanovka, όπου συγκεντρώθηκαν οι κάτοικοι και ήρθαν να πάρουν το σώμα του. Τότε όμως τον βρήκαν λουσμένο στο αίμα, αλλά χωρίς πληγές. Είχε τις αισθήσεις του και, όταν τον καθάρισαν, είδαν μια λεπτή κόκκινη γραμμή γύρω στο λαιμό του, εκεί όπου τον είχε χτυπήσει το σπαθί. Ο π. Τιμόθεος ανέφερε ότι δεν είχε καμιά ανάμνηση από το διάστημα του θανάτου του· θυμόταν μόνο τη λεπίδα να κατεβαίνει και μετά να συνέρχεται μόνος στο έδαφος, αφού είχε εγκαταλειφθεί από το δήμιό του.

Μετά από διάφορες περιπέτειες συνελήφθη, βασανίστηκε και εκτελέστηκε ξανά το 1930.

Το επεισόδιο αυτό δεν είμαστε υποχρεωμένοι να το πιστέψουμε, δεδομένου ότι δεν το είδαμε εμείς. Αποτελεί απλώς μια καταγραφή – μοναδική όμως εξαίρεση, αν αυτό έχει κάποια σημασία, ανάμεσα σε εκατοντάδες, πολλές φορές φρικτές, καταγραφές μαρτυρίων χωρίς υπερφυσικά στοιχεία. Θα ισχυριστώ λοιπόν ότι δεν είναι προϊόν ενός ευφάνταστου μυθοπλάστη, γιατί τότε θα είχαμε κι άλλες ανάλογες περιπτώσεις στο μαρτυρολόγιο.

Θεωρώ πρέπον να επισημάνω ότι, κατά τη γνώμη μου, αν έγραφα ότι δεν υπάρχει Θεός και ότι πιθανόν ο μάρτυρας να βρέθηκε, με ανεξήγητο τρόπο, σε κάποιο παράλληλο σύμπαν και εξ αιτίας αυτής της μεταφοράς να ανέζησε, λόγω κάποιων φυσικών νόμων, άγνωστων σήμερα, που όμως θα ανακαλυφθούν και θα εξηγηθούν από τη φυσική με την πάροδο των ετών, τότε κάποιοι που τώρα σαρκάζουν ή εξοργίζονται θα ήταν πρόθυμοι να δεχτούν ότι ένα τέτοιο γεγονός ίσως συνέβη πραγματικά. 
 
Σε μια εποχή, όπου η επιστήμη αποδέχεται ότι ενδεχομένως υπάρχουν (άπειρα) παράλληλα σύμπαντα, ότι υπάρχουν καμπύλες διαστάσεις, ότι ο χρόνος είναι διάσταση ενός ενιαίου χωροχρόνου, το ταξίδι στον οποίο είναι θεωρητικά εφικτό, ότι το μεγαλύτερο μέρος των συμπαγών σωμάτων είναι κενό, ότι τα στοιχειώδη σωματίδια συμπεριφέρονται και ως κύματα και τόσα άλλα, τα όρια μεταξύ του εφικτού και του ανέφικτου, καθώς επίσης και μεταξύ του λογικού και του παράλογου, είναι εντελώς σχετικά. Το μόνο όριο που μένει αμετακίνητο είναι εκείνο, που χωρίζει τη δυνατότητα κάποιων από εμάς ν’ αποδεχτούν ως ενδεχόμενο την ύπαρξη του Θεού από την εμμονή κάποιων άλλων να προτιμήσουν οποιαδήποτε άλλη εξήγηση, όσο απίθανη κι αν είναι, για να μην υποχρεωθούν (για ψυχολογικούς λόγους) να παραδεχτούν ότι πιθανόν υπάρχει Θεός.

Επειδή η επικρατέστερη σύγχρονη θρησκεία είναι μια ιδεολογική αντιμετώπιση της επιστήμης, με θεότητα ένα φανταστικό παντοδύναμο είδωλο του ανθρώπινου νου και εκατομμύρια πιστούς (που νομίζουν υποσυνείδητα ότι η θεότητα αυτή υπονοεί τον δικό τους νου), ό,τι φαίνεται συμβατό με τις αρχές αυτής της θρησκείας είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτό, ενώ ότι στρέφεται προς τις αρχές της «παλιάς θρησκείας» απορρίπτεται με (κυριολεκτικά) θρησκευτικό φανατισμό. Για μια διερεύνηση αυτού του ζητήματος προτείνουμε τις αναρτήσεις Εισαγωγή στην "ψυχολογία του Αθεϊσμού", Σύγχρονη άποψη για την ψυχολογία τού αθέου και Τα στάδια του αθεϊσμού.

Εν πάση περιπτώσει, η περίπτωση του ιερομάρτυρα Τιμόθεου μας υπενθυμίζει την ανάλογη της αγίας Ειρήνης, η οποία, σύμφωνα με το συναξάρι της, αφού αποκεφαλίστηκε, αναστήθηκε και, μετά από παρέλευση αριθμού ετών, κοιμήθηκε εν ειρήνη. Το ίδιο αναφέρεται και στη βιογραφία της ορθόδοξης αγίας Γουΐνιφριντ (Winefride) της Ουαλίας, που έζησε τον 7ο αι. μ.Χ., αποκεφαλίστηκε από το γιο ενός τοπικού οπλαρχηγού (επίδοξο βιαστή της) και στη συνέχεια αναστήθηκε μετά από προσευχή του θείου της, του αγίου Beuno· όπως και ο π. Τιμόθεος, «μετά την ανάστασή της είχε μία κόκκινη ουλή γύρω από το λαιμό, σαν ένδειξη ότι της είχαν κόψει το κεφάλι» (περισσότερα εδώ). Αυτά τα φαινομενικά εξωφρενικά περιστατικά, τα οποία εκ πρώτης όψεως απορρίπτονται ασυζητητί, ίσως τελικά να μην είναι ψέμα, αφού παρόμοιο περιστατικό μαρτυρείται και στον 20ό αιώνα, πλήρως εντοπισμένο τοπικά και χρονικά. Μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι και τα τρία περιστατικά είναι ψέματα· είπαμε, δεν τα είδαμε με τα μάτια μας. Αν όμως πιστεύετε ότι δεν θα μπορούσε καν να είναι αληθινά, τότε είμαι υποχρεωμένος να σας παραπέμψω στο σενάριο με τα παράλληλα σύμπαντα.

Θαυματουργικά περιστατικά σχετικά με σύγχρονους μάρτυρες

Στις ιστορίες, τώρα, που αφορούν στους σύγχρονους μάρτυρες (του 20ού αιώνα), το θαυματουργικό στοιχείο δεν απουσιάζει, παρότι κι εδώ δεν κυριαρχεί. Υπενθυμίζω ότι και στις πάμπολλες καταγραφές που αφορούν τα μαρτύρια της ρωμαϊκής εποχής ή των χρόνων της Τουρκοκρατίας (ή των ποικίλων διωγμών που υπέστησαν οι χριστιανοί από τους Πέρσες ή τους αιρετικούς αυτοκράτορες κατά καιρούς), στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχουμε θαύματα. Τα θαύματα είναι πολλά, αλλά σε σχέση με το σύνολο των περιπτώσεων σαφώς αποτελούν εξαίρεση, όπως συμβαίνει και στην καθημερινή ζωή. Το ίδιο ισχύει και σε ό,τι αφορά στους σύγχρονους μάρτυρες, αν και είμαι βέβαιος ότι, καθώς θα πληθαίνουν οι καταγραφές, θα γίνουν γνωστές περισσότερες περιπτώσεις θαυμάτων (αληθινών εννοώ).

Ορισμένες περιπτώσεις που μπορούμε να σταχυολογήσουμε, εκτός της ανάστασης του ιερομάρτυρα Τιμόθεου, που προαναφέραμε, είναι η εμφάνιση του Ιησού Χριστού (σε όνειρο) στον φυλακισμένο Ιουδαίο Νικολάε Στάινχαρτ, ο οποίος μεταστράφηκε στην Ορθοδοξία (εδώ), η εμφάνιση της Θεοτόκου στο νεομάρτυρα Βαλέριο Γκαφένκου (& άλλες εμπειρίες του), η εμφάνιση του θείου φωτός στον π. Γκεόργκε (Γεώργιο) Κάλτσιου-Ντουμιτρεάσα και η μετάνοια των ποινικών κρατουμένων που είχαν λάβει διαταγή να τον δολοφονήσουν (βλ. και για τα δύο εδώ), η θεραπεία του Δημητρίου Μπορντεάνου μέσω της προσευχής του κρατούμενου Γεωργίου Ζιμπόιου (εδώ) και η επί διήμερο επιβίωση του προσευχόμενου π. Αρσενίου Στρελτσώφ και ενός συναιχμαλώτου του ονόματι Αλέξιος, υπό συνθήκες πολικού ψύχους, εντός του θείου φωτός, καθώς και άλλες πνευματικές εμπειρίες του (βλ. Πατήρ Αρσένιος 1, Ο κατάδικος «ZEK – 18376», έκδοση, πρωτοτύπως στα ρωσικά, του Ορθοδόξου Θεολογικού Ινστιτούτου Αγίου Τύχωνος, Μόσχα 1994, ελλ. έκδ. ιεράς μονής Παρακλήτου, Ωρωπός 2007, σελ. 87-95 και 104-110).
 
Γεώργιος Ζιμπόιου
 
Υπάρχουν όμως και σημεία που παρατηρήθηκαν μετά την τελείωση (το θάνατο) των μαρτύρων, όπως η επί τρία τουλάχιστον συνεχή έτη μυροβλυσία των λειψάνων Ρουμάνων νεομαρτύρων ενώπιον των ανθρώπων σε ετήσια εκδήλωση για τη μνήμη τους στο Ιάσιο (εδώ), τα θαύματα που αποδίδονται στο νεομάρτυρα του 1996 Ευγένιο Ροντιόνωφ, εδώ (χάρτινη εικόνα του οποίου πληροφορηθήκαμε ότι μυροβλύζει σε αγιορείτικο κελί και ο οποίος εμφανίστηκε και σε όνειρο ενός πολύ δικού μου ανθρώπου, που τον αναγνώρισε στη συνέχεια από τη φωτογραφία του, ενώ η εικόνα που του έδειξα διέφερε από τη μορφή του – δύο «σημεία» του που δεν είναι δημοσιευμένα σε βιβλία), η εύρεση άφθορων λειψάνων σύγχρονων ομολογητών, όπως των πατέρων Ιλίε Λακατούσου († 1982 – εδώ), Γκεόργκε Κάλτσιου-Ντουμιτρεάσα († 2006, βλ. εδώ) και αγίου Γαβριήλ της Γεωργίας, τα σημεία που ακολούθησαν την κοίμηση και την εξόδιο ακολουθία του ομολογητή π. Ιουστίνου Πίρβου († 2013, βλ. εδώ) κ.ά.


Δύο από τις ανωτέρω περιπτώσεις

Θα παραθέσουμε δύο μόνον από τις ανωτέρω περιπτώσεις, παραπέμποντας κάθε ενδιαφερόμενο στις παραπομπές που δώσαμε για περισσότερα.


Η εμφάνιση της Θεοτόκου στον άγιο Βαλέριο Γκαφένκου



Ο Βαλέριος ήταν πολύ συγκεντρωμένος, κάτι παράξενο γι' αυτόν διότι με την προχωρημένη πνευματική του κατάσταση μπορούσε να παραμείνει χαλαρός μέχρι και στις πιο οδυνηρές φάσεις, που έπρεπε όλοι εμείς να περάσουμε. Ένιωσα ότι θέλει να μου πει κάτι.
«Ιωάννη, εσύ είσαι ο καλύτερός μου φίλος, μου είπε. Αλλά τώρα δεν έρχομαι σαν φίλος σε σένα. Έρχομαι να σου ζητήσω μια συμβουλή, να σου κάνω υπακοή. Θέλεις να με ακούσεις;».
«Σε ακούω, απάντησα, αλλά δεν ξέρω αν είμαι άξιος για την εμπιστοσύνη σου σε μένα».
Ο Βαλέριος έκλεισε τα μάτια και μου είπε ήρεμος:
«Αυτή την νύχτα αγρυπνούσα. Περίμενα να ακούσω τη μελωδία από τα κάλαντα που συνέθετα. Ήθελα να είναι πολύ ωραία. Την έψαλλα στο νου μου. Την αισθάνθηκα να κατεβαίνει από τους ουρανούς. Ήμουν άγρυπνος, νηφάλιος και ήρεμος όταν ξαφνικά σήκωσα τα μάτια μου και στην άκρη του κρεβατιού είδα την Παναγία, ντυμένη στα λευκά, όρθια, ζωντανή, πραγματική. Ήταν χωρίς το Βρέφος. Η παρουσία της μου φαινόταν ζωντανή. Η Παναγία ήταν πραγματικά δίπλα μου. Ήμουν πολύ ευτυχής. Είχα ξεχάσει τα πάντα. Τότε Αυτή μου είπε:
“Εγώ είμαι η αγάπη σου! Να μη φοβάσαι! Να μην αμφιβάλλεις! Η νίκη θα είναι του Υιού μου! Αυτός αγίασε τώρα αυτό τον τόπο και τον ετοίμασε για όσα θα γίνουν στο μέλλον. Οι δυνάμεις του σκότους αυξάνουν και ακόμη θα φοβίζουν τον κόσμο, αλλά θα αφανιστούν. Ο Υιός μου περιμένει τους ανθρώπους να επιστρέψουν στην πίστη. Σήμερα οι υιοί του σκότους είναι πιο ατρόμητοι από τους υιούς του φωτός. Έστω κι αν σας φαίνεται ότι δεν υπάρχει πια πίστη στη γη, να ξέρετε ότι η απολύτρωση θα έλθει, αλλά με φωτιά και εμπρησμούς. Ο κόσμος πρέπει ακόμη να υποφέρει. Εδώ, όμως, υπάρχει πολλή πίστη και ήρθα να σας ενθαρρύνω. Κρατείτε την ομολογία σας. Ο κόσμος ανήκει στον Χριστό!”. Μετά η Παναγία εξαφανίστηκε και εγώ έμεινα πλημμυρισμένος από ευτυχία».
Ο Βαλέριος μιλούσε απλά, ανοιχτά, χωρίς υπερηφάνεια. Η ψυχή του ήταν σαν ένα βάζο από γνήσιο κρύσταλλο, ένα βάζο που αξιώθηκε να δεχτεί τον Χριστό. Η ταπεινή του σκέψη και η ειρήνη με την οποία μου μίλησε μου έδωσαν την πεποίθηση ότι αυτό που έζησε δεν ήταν πλάνη. Αισθανόμουν κι εγώ αγιασμένος, ανακαινισμένος, συμμετέχοντας στο θαύμα. Με συστολή, αλλά και με πεποίθηση του είπα απλά:
«Ο Θεός μας προστατεύει. Εμείς μπορούμε να πέσουμε, αλλά Αυτός θα νικά. Χρειαζόμαστε πίστη και τώρα μπορούμε να έχουμε περισσότερη. Να προσευχόμαστε!».
Είπαμε μαζί μια σύντομη προσευχή. Και, στην ησυχία του θαλάμου 4, που ήταν χώρος για τους ετοιμοθάνατους, για μια στιγμή οι ψυχές μας ενώθηκαν και ανέβηκαν στον ουρανό.
Δεν ήταν η μοναδική φορά που ο Βαλέριος μου εξομολογήθηκε τέτοια υψηλά βιώματά του. Μια άλλη μέρα, όχι κοντά στα Χριστούγεννα, με παρακάλεσε ξανά να τον ακούσω. Μου είπε:
«Χθες αργά τη νύχτα προσευχόμουν. Ένιωθα παρηγορημένος από τη Χάρη του Θεού και χαιρόμουνα μυστικά για το δώρο που μου είχε δοθεί. Ήμουν άγρυπνος, είχα πλήρη συνείδηση και ευτυχία. Ξαφνικά ένιωσα κάτι εξαίσιο να γίνεται μέσα μου, χωρίς να ελέγχεται από τη θέλησή μου. Η ψυχή άρχισε να με εγκαταλείπει. Όχι μόνο δε φοβόμουν, αλλά ήξερα ότι αυτό δεν ήταν ο θάνατός μου. Όσο η ψυχή εγκατέλειπε το σώμα, τόσο η εσωτερική μου χαρά αύξανε. Η ψυχή ανέβηκε σιγά σιγά προς το στήθος, το λαιμό, το κεφάλι. Αισθανόμουν ευτυχής, καθαρός, φωτισμένος από ένα άγιο φως. Ποτέ ο νους μου δεν ήταν τόσο ανοιχτός. Ήξερα ότι ο Κύριος είναι μαζί μου. Ήμουν ευτυχής διότι ήμουν υπό την προστασία Του.

»Ο χρόνος έδειχνε να έχει διασταλεί. Δεν ένιωθα πια τον πόνο του σώματός μου. Κοιτούσα το σώμα μου χωρίς να το επιθυμώ και χωρίς να το αποβάλλω. Η ζωή και η ύλη μου φαίνονταν υπέροχα θαύματα. Η ψυχή προσέγγισε γρήγορα στο στόμα και βγήκε από το σώμα. Ήξερα εκείνη τη στιγμή ότι μπορώ να πάω οπουδήποτε θέλω, χωρίς το εμπόδιο της ύλης. Ήταν κάτι το υπέροχο! Με πλημμύρισε μια ανεκδιήγητη χαρά. Ο πρώτος μου λογισμός ήταν να πάω να δω την οικογένειά μου, αλλά θυμήθηκα τις συμβουλές των Αγίων Πατέρων από το Γεροντικό, που διατάζουν “να μην επαφίεσαι στην ενέργεια των πνευμάτων εκτός αν κάνεις υπακοή, για να μη σε ξεγελάσει ο διάβολος και σε πλανήσει”. Θυμήθηκα τον ερημίτη που έβλεπε το δαίμονα σαν άγγελο φωτός.... Λοιπόν, ενθυμούμενος εγώ όλα αυτά, φοβήθηκα μήπως πλανηθώ και αποφάσισα να γυρίσω στο σώμα. Τώρα να, υποβάλλομαι στην υπακοή. Πες μου τί να κάνω και ακριβώς έτσι θα κάνω!».

Ακούγοντάς τον, έφριξα. Ζήτησα τρεις μέρες για να προσευχηθώ. Μετά από αυτές τις μέρες πήγα κοντά του και του είπα:
«Πιστεύω ότι είναι ενέργεια του Θεού. Η ταπείνωσή σου είναι εγγύηση της αλήθειας και του καλού. Εσύ κάνεις υπακοή σε μένα, αλλά δεν έχω τέτοια βιώματα, δεν έχω ποιον να συμβουλευτώ, ούτε πνευματικά βιβλία να μελετώ. Αισθάνομαι ανάξιος για τέτοια τιμή και φοβούμαι γι' αυτή την ευθύνη. Δεν αμφιβάλλω για τα θαύματα, αλλά δε νομίζω ότι είναι απαραίτητα για τη σωτηρία μας. Δοξάζω τον Θεό για όλα που γίνονται με μας, με σένα μέσω Αυτού! Η συμβουλή μου είναι να προσέχεις. Είναι καλά που ρώτησες. Να μην προχωρήσουμε πολύ, διότι δεν είμαστε έμπειροι. Να αποφεύγουμε τους πειρασμούς!».
Ο Βαλέριος με αφουγκράστηκε και δέχτηκε όλα όσα του είπα, χωρίς καμιά λύπη, αμφιβολία ή αντίδραση. Παρέμεινε ήρεμος και σύμφωνος με την απόφασή μου. Είχε ταπείνωση και γι' αυτό μου εμπιστεύτηκε τη θεϊκή κατάσταση που ζούσε. (…)

Η θεραπεία του Δημητρίου Μπορντεάνου και ο Γεώργιος Ζιμπόιου



Τον Φεβρουάριο 1954 με βγάλανε από τη Ζάρκα (παλιά φυλακή) και με πήγαν στο δωμάτιο 1 του Τμήματος. Στο δωμάτιο 1 έζησα το πιο φρικτό, το πιο φοβερό και το πιο αδιανόητο ψυχικό βάσανο. Επίσης, εκεί κατάλαβα τι είναι η πίστη στο Θεό.
Στο Πιτέστι, στην πιο σκληρή δοκιμασία (αναμορφωτήριο), εγώ δεν αρνήθηκα το Θεό, απλά δήλωσα δημόσια ότι δεν προσεύχομαι πια. Από εδώ, όμως, ακολούθησαν οι συνέπειες και γι’ αυτό, όταν μεταφέρθηκα στη φυλακή Γκέρλα, με έπιασε ο φόβος του θανάτου. Θεληματικά αρνήθηκα τη Θεία Χάρη και τότε, ίσως και ο Θεός με εγκατέλειψε και παρέμεινα μόνος μου και κενός στη μεγάλη δοκιμασία. Οι Άγιοι Πατέρες λένε ότι η προσευχή είναι η κατάσταση επικοινωνίας μεταξύ του Πλάστη και του πλάσματος. Εγώ στερήθηκα της προσευχής, και στην ψυχή μου, στερούμενη της παρουσίας και της δύναμης του Θεού, εισήλθε το πνεύμα του σατανά. Κατάληψη που τη βίωνα με απερίγραπτη βιαιότητα.
Περπατώντας στο δωμάτιο, ένας νέος, διαφορετικός από όλους τους άλλους, τράβηξε το βλέμμα μου. Είχε τη μορφή ενός ανατολίτη ασκητή που εξέπεμπε καλοσύνη. Κάποια στιγμή με έπιασε να τον κοιτάω. Αναγκάστηκα να ακουμπήσω στο τοίχο για να μην χάσω την ισορροπία μου. Μου φαινότανε ότι μία δύναμη, ξένη από τη δική μου βούληση, αντιτασσόταν στο βλέμμα του νέου. Το πνεύμα του σατανά που με κατείχε, ίσως δεν μπορούσε να βαστάξει το βλέμμα του Γεωργίου Ζιμπόϊου – αυτό ήταν το όνομα του νέου.

Την άλλη μέρα το πρωί με πλησίασε και με προσκάλεσε να καθίσω στο δικό του ξύλινο κρεβάτι, να μιλήσουμε. Η πρώτη λέξη που μου απεύθυνε ήταν: «Αδελφέ, είσαι άρρωστος. Όμως μη φοβάσαι και να μου έχεις εμπιστοσύνη. Άνοιξε την ψυχή σου και πες μου τι έχεις στην καρδιά σου, ίσως μπορέσω να σε βοηθήσω σε κάτι».

Με λίγα λόγια του είπα όλα όσα μου βάραιναν την συνείδηση. Με ρώτησε αν προσεύχομαι πια. «Προσεύχομαι, αλλά δεν αισθάνομαι τίποτα, η καρδιά μου είναι πέτρινη», ήταν η απάντησή μου. «Από τότε που ξανάρχισες να προσεύχεσαι, ζήτησες συγγνώμη από τον Θεό;». Στην αρνητική μου απάντηση, συνέχισε: «Έκλαψες;». Πάλι, όχι. «Θα ήθελα να ξέρω και εγώ πως προσεύχεσαι». Μετά που του είπα την προσευχή που έλεγα, μου είπε ότι προσεύχομαι καλά. «Αισθάνομαι όμως ότι ο Θεός με εγκατέλειψε». «Μην προσβάλλεις τον Θεό, δεν σε εγκατέλειψε Αυτός. Εσύ Τον πρόσβαλες», παρατήρησε. Από τότε με προσκαλούσε κάθε μέρα να μιλάμε.

Καταλαβαίνοντας πόσο μεγάλη πνευματική δύναμη είχε, τον ικέτεψα να προσεύχεται και για μένα. «Εγώ θα προσεύχομαι, μου απάντησε, αλλά χρειάζεται ένας προσωπικός κόπος… Μόνο όταν θα προσευχηθείς με δάκρυα και μετανοήσεις, ο Θεός θα ακούσει τη φωνή σου και θα σε συγχωρέσει».
Όσο περισσότερο πλήθαιναν οι συζητήσεις μεταξύ μας, τόσο περισσότερο τα βάσανά μου γίνονταν πιο αφόρητα. Σ’ αυτή την ψυχική κατάσταση είχα τον εξής λογισμό: αν όλος ο κόσμος ήταν δικός μου, τι θα τον έκανα, αν δεν είχα πια την ειρήνη που είχα πριν σταματήσω να προσεύχομαι; Ή όπως λέει το Αγιογραφικό: «Τι γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή» (Ματθ. 16,26).
Κόντευε το Πάσχα και οι δικές μου σωματικές και ψυχικές δυνάμεις είχανε εξαντληθεί. Το Μέγα Σάββατο, όταν χτύπησε το σιωπητήριο, ξάπλωσα στο ξύλινο κρεβάτι. Προς τα μεσάνυχτα κάτι με παρότρυνε να κατεβώ και να περπατήσω στο δωμάτιο. Πλησίασα το παράθυρο και εκείνη τη στιγμή άκουσα τις καμπάνες της εκκλησίας της Γκέρλας να χτυπάνε, ειδοποιώντας για την Ακολουθία της Αναστάσεως. Έπεσα στα γόνατα μπροστά στο παράθυρο και με τα χέρια σε σχήμα σταυρού, σε στάση προσευχής, έκραξα από τα βάθη της ψυχής μου: 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ομολογώ ότι έσφαλα ενώπιόν Σου, αλλά Εσύ, Κύριε, ξέρεις ότι έφτασα στο τέλος της υπομονής και του πόνου. Δεν μπορώ άλλο! Κάνε με μένα ότι θέλεις Εσύ! Εγώ έφυγα από Σένα, Κύριε, αλλά σε Εσένα προσεύχομαι με όλο το είναι μου: αν είναι δυνατόν, συγχώρεσέ με και ανάστησε την ψυχή μου, γιατί εγώ πιστεύω απεριόριστα στην Ανάστασή Σου!»

Εκείνη την στιγμή, καθώς ήμουν γονατιστός, με τα χέρια σε σχήμα σταυρού και κοιτούσα από το καγκελωτό παράθυρο, όλο το είναι μου συγκλονίστηκε και από τα μάτια μου άρχισαν να τρέχουν τα δάκρυα ποτάμι. Κλαίγοντας, μόνο αυτό μπόρεσα πια να πω: «Κύριε, ελέησέ με!». Δεν πρόλαβα να τελειώσω αυτές τις λέξεις και το σώμα μου άρχισε να τρέμει και να σπαρταρά όπως κάνουν οι δαιμονισμένοι και αισθάνθηκα πως, από την ψυχή και το σώμα μου βγήκε και με εγκατέλειψε μία ξένη δύναμη. Ήταν το πνεύμα του σατανά που με βασάνιζε και με κυρίευε τέσσερα χρόνια.
Έπεσα με το κεφάλι κάτω στο τσιμέντο, λιπόθυμος, με το πουκάμισο μουσκεμένο από τον ιδρώτα και τα δάκρυα δεν έπαυαν να τρέχουν σαν ποτάμι. Ήταν τα δάκρυα της μετάνοιας που ο Θεός δέχτηκε, συγχωρώντας την προσβολή που Του έκανα. Σε τέσσερα χρόνια βασάνων δεν έχυσα ένα δάκρυ, όμως τώρα η ψυχή μου λουζόταν στο λουτρό της μετάνοιας και του θαύματος του Θεού.
Μετά από λίγο σηκώθηκα, μην ξέροντας πια που βρίσκομαι. Αισθανόμουν άλλος άνθρωπος και ήμουν τόσο ελαφρύς, σαν να έπλεα σε άλλες σφαίρες. Την ημέρα της Αναστάσεώς Του, ο Θεός θεράπευσε και ανέστησε και εμένα. Γονάτισα πάλι και, με το πρόσωπο κάτω στη γη έκραξα από όλο το είναι μου: «Κύριε, είσαι τόσο καλός και ελεήμων με τους αμαρτωλούς, ώστε δεν ξέρω πως θα μπορούσα να Σε ευχαριστήσω!». Και τότε ήρθαν στο νου μου οι λέξεις του Ιησού, όταν θεράπευσε τον δαιμονισμένο: «Ίδε υγιής γέγονας, μηκέτι αμάρτανε ίνα μη χείρον τι σοι γένηται» (Ιωάν. 5,14). Και η καρδιά μου αισθάνθηκε μια χαρά που δεν μπορεί να την καταλάβει παρά μόνο αυτός που την έζησε. Αν μέχρι τότε ήμουν στην κόλαση, εκείνη τη στιγμή αισθανόμουν ότι η μακαριότητα του Παραδείσου δεν ήταν μακριά από την ψυχή μου.
Σηκώθηκα από το πάτωμα. Σαν από όνειρο, μπροστά μου στεκόταν ο Ζιμπόϊου. Τον ασπάστηκα, λέγοντάς του με όλη μου την καρδιά: «Χριστός ανέστη!». «Αληθώς ανέστη!», μου απάντησε γεμάτος στοργή. Κλάψαμε και οι δύο. Σε όλη μου τη ζωή δεν αισθάνθηκα κανέναν τόσο κοντά όσο αισθανόμουν εκείνη τη στιγμή τον Ζιμπόϊου. Ζούσαμε και οι δυο τη χαρά της ανάστασής μου. Ήθελα να τον ευχαριστήσω για τη βοήθεια, αλλά αυτός αρκέστηκε να πει: «Τα δάκρυά σου έγιναν δεκτά από τον Θεό και το έλεός του σε θεράπευσε. Από τότε που κατέβηκες από το κρεβάτι, είδα τα πάντα. Ούτε εγώ κοιμόμουν. Χαίρομαι με όλη μου την καρδιά για σένα».

Ξημέρωσε και οι άνθρωποι που ήταν στο δωμάτιο ξύπνησαν. Εμένα, το φως της Αναστάσεως με περιέβαλε με τις ακτίνες του. Έγινα άλλος άνθρωπος σύμφωνα με το αγιογραφικό: «Νεκρός ην και ανέζησεν και απολωλός ην και ευρέθη» (Λουκ. 15,24).

*****

Είμαι βέβαιος ότι στις χώρες, από τις οποίες προέρχονται οι νεομάρτυρες, είναι καταγεγραμμένα πολλαπλάσια θαύματα και βιώματά τους και συνεχίζουν να συμβαίνουν. Εδώ γνωρίζουμε πολύ λίγα γι’ αυτούς, γι’ αυτό και τα θαύματα και βιώματα που γνωρίζουμε είναι επίσης λίγα.

Επισημαίνουμε ότι τα θαύματα – όπως αναφέρεται και στο απόσπασμα για τον άγιο Βαλέριο – δεν είναι η ουσία της πίστης μας. Αυτή είναι η εν Χριστώ αγάπη προς Θεό και ανθρώπους. Ωστόσο τα θαύματα είναι συνέπεια της αγιότητας και νομίζω ταπεινά ότι πρέπει να ληφθούν υπόψιν από τους αναζητητές της αλήθειας, χωρίς παρωπίδες. Αναφορά σε ορισμένους σύγχρονους θαυματουργούς αγίους, που θεωρώ ότι αξίζει να μελετηθούν, γίνεται και στο άρθρο μας: Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης, Ο Δρόμος προς το Φως: οι άγιοι διδάσκαλοι της Ορθοδοξίας και οι αντίστοιχοι των θρησκειών.

Μπορείτε να δείτε επίσης:

Θαυματουργοί άγιοι: αλήθεια ή μύθος;.

Μαρτυρίες δυο πανεπιστημιακών για σύγχρονους αγίους: Γ. Παπαζάχος (καθηγητής καρδιολογίας), π. Ν. Λουδοβίκος.


Ένας σύγχρονος μάρτυρας (Κωνσταντίν Οπρισάν, † 1958)


Θα ολοκληρώσουμε το παρόν άρθρο με ένα σημείωμα για το σύγχρονο μάρτυρα Κωνσταντίν Οπρισάν, τον «Φιλόσοφο και Μάρτυρα», που φυλακίστηκε από το αθεϊστικό καθεστώς της Ρουμανίας το 1948 και πέθανε στη φυλακή της Ζιλάβα το 1958, μετά από σειρά βασανιστικών ετών στις φρικτές φυλακές του Πιτέστι και της Γκέρλα. Το σημείωμα (που δεν έχει σχέση με θαύματα, αλλά με το θαυμαστό φρόνημα των μαρτύρων και ομολογητών του Χριστού) παραθέτει μαρτυρίες από τρεις πηγές: (α) αφηγήσεις του π. Γκεόργκε Κάλτσιου-Ντουμιτρεάσα, συγκρατούμενου του Οπρισάν στο κελί, (β) Virgil Maxim, Im pentru crucea purtata και (γ) Εουτζέν Ματζιρέσκου, Moara Dracilor, Edit Fronde (μάλλον πρόκειται για το βιβλίο Eugen Măgirescu, Moara dracilor. Amintiri din Ĩnchisoarea de la Piteşti, Paris, 1994).

Σε αυτόν (όπως και στον άγ. Βαλέριο Γκαφένκου, † 1952, και σε πολλούς άλλους) αναφέρεται και ο Ρουμάνος συγγραφέας Ιωάννης Ιανολίδε, τον οποίο προαναφέραμε, φυλακισμένος ο ίδιος από το 1941 έως το 1964, στο βιβλίο του Συνταρακτικά Περιστατικά Φυλακισμένων Ρουμάνων Ομολογητών και Μαρτύρων του 20ού αιώνα, εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 2009.

Το παράθεμα από εδώ, ενώ πολύ περισσότερα για τους Ρουμάνους νεομάρτυρες του αθεϊστικού καθεστώτος σε κάποιες από τις παραπομπές που δώσαμε νωρίτερα. Σε αυτά τα αφιερώματα, όπως και στην παρακάτω αφήγηση, είναι σαν να διαβάζουμε σελίδες από αρχαία μαρτυρολόγια ή συναξάρια, πράγμα που καταδεικνύει ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται (τηρουμένων των αναλογιών φυσικά) και ότι δεν είναι συνετό, αν μη τι άλλο, να απορρίπτουμε εκ των προτέρων τις πληροφορίες που μας έρχονται από πολλά χρόνια πίσω.

Ο νέος μάρτυρας του Ιησού Κωνσταντίν Οπρισάν έζησε σε αυτή τη κοιλάδα του κλαυθμώνος 37 χρόνια. Γεννήθηκε το 1921 στο Ονέστι – Μπακάου. Ήταν προικισμένος με ένα μεγάλο φιλοσοφικό και ποιητικό ταλέντο και μαθήτευσε στο Φράιμπουργκ κοντά στο μεγαλύτερο φιλόσοφο του 20ού αιώνα Μάρτιν Χάιντεγκερ. Συνελήφθη στο Κλουζ το 1948 μαζί με το άνθος της ρουμανικής νεολαίας, επειδή αγαπούσε το Χριστό και επιθυμούσε η πατρίδα του να είναι χριστιανική.
Άφησε την καριέρα του, τα νιάτα του, τη γυναίκα του, την οικογένεια και ό,τι σημαίνει εγκόσμια χαρά, για να ενδυθεί την αιώνια δόξα του σταυρού στις κουμμουνιστικές φυλακές. Εκοιμήθη εν Χριστώ στις 26 Ιουλίου 1958 στα μπουντρούμια της Ζιλάβα. Το όνομα του είναι σύμβολο της χριστιανικής και ανθρώπινης αξιοπρέπειας για τη γενιά του, γι' αυτό ο εχθρός της σωτηρίας [δηλ. ο διάβολος] τον πολέμησε δυνατά θέλοντας να χαθούν όσο πιο πολλές ψυχές. Στο Πιτέστι, στη Γκέρλα, στη Ζιλάβα, ο Κωνσταντίν Οπρισάν υπέφερε φρικτά βασανιστήρια, αληθινές σελίδες του ρουμανικού μαρτυρολογίου.

Μαρτυρίες για τον Κωνσταντίν Οπρισάν

Όταν μαλώναμε (στο κελί) εκείνος προσευχόταν. Η προσευχή του ήταν αποτελεσματική. Εμείς ντρεπόμασταν επειδή ξέραμε ότι προσεύχονταν. Δεν προσευχόταν με δυνατή φωνή, αλλά το έβλεπες στο αλλοιωμένο πρόσωπό του. Εμείς καταλαβαίναμε ότι προσεύχεται και σταματούσαμε τον καυγά. Ήταν σε άθλια κατάσταση επειδή τον είχαν βασανίσει στο Πιτέστι 3 χρόνια. Τον χτυπούσαν στο στήθος και στην πλάτη, του είχαν καταστρέψει τα πνευμόνια. Αλλά εκείνος προσεύχονταν όλη μέρα. Ποτέ δεν είπε κάτι κακό για τους βασανιστές του, μόνο μιλούσε για το Χριστό (π. Γκεόργκε Κάλτσιου-Ντουμιτρεάσα).
...ο Κωνσταντίν άρχισε να κάνει απόχρεμψη υγρών από τα πνευμόνια. Έμεινα με την πλάτη κολλημένος στην πόρτα. Ο άνθρωπος πνιγόταν. Πρέπει να έβγαλε τουλάχιστον ένα λίτρο φλέγμα και αίμα από τα πνευμόνια. Ήμουν έτοιμος να κάνω εμετό. Μόλις το κατάλαβε μου είπε «συγχώρα με». Εγώ ντράπηκα επειδή ήμουν φοιτητής της ιατρικής. Από τότε τον φρόντιζα όσο μπορούσα (π. Γκεόργκε Κάλτσιου-Ντουμιτρεάσα).
…Δε μιλούσε πολύ. Κάθε μέρα μας μιλούσε μια-δυο ώρες, επειδή δε μπορούσε να μιλήσει πιο πολύ. Κάθε λέξη που έβγαινε από το στόμα του ήταν μια λέξη αγιασμένη - μόνο για το Χριστό, την αγάπη, τη συγχώρεση.
«Ενστικτωδώς όλοι μαζεύτηκαν γύρω από τον Οπρισάν σαν να ήταν η τελευταία σανίδα σωτηρίας που έπρεπε να σωθεί. Ο [αρχιβασανιστής] Τσουρκάνου πλησίασε τον Οπρισάν θέλοντας να τον διαλύσει. Πλησιάζοντάς τον τα δόντια του έτριζαν. Ο Οπρισάν τον κοίταζε χωρίς να ανοιγοκλείσει τα μάτια του. Από το μυαλό μου σαν αστραπή πέρασαν τα λόγια του Αρχάγγελου Μιχαήλ [επιστολή Ιούδα 9, δηλ. «ο Κύριος θα σε επιτιμήσει»].
Ο Τσουρκάνου έκανε σήμα στους συνεργάτες του, οι οποίοι πλησίασαν. Έπειτα είπε στον Οπρισάν: «Ξάπλωσε». Πολλοί έσκυψαν το κεφάλι τους, άλλοι έκλεισαν τα μάτια. Ο Πουσκάσου και ο Λιβίνσκι πέρασαν από τη μια και την άλλη πλευρά του Οπρισάν. Ο Τσουρκάνου στηρίχθηκε στους ώμους του και αφέθηκε με όλο το βάρος στο θώρακα του, μέχρι που έβγαλε όλο τον αέρα και μετά στο λαιμό του. Το θύμα φαινόταν να πεθαίνει από ασφυξία. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι που άρχισε να τρέχει αίμα από τη άκρη του στόματός του, που έβγαινε από τα πνευμόνια. Έπειτα ο Τσουρκάνου τον πάτησε άλλη μια φορά δυνατά στο στήθος και με τα δυο πόδια και με δαιμονική ικανοποίηση του είπε: «Σήκω! Έτσι θα πεθάνεις σιγά – σιγά, σταγόνα – σταγόνα». (Virgil Maxim “Im pentru crucea purtata”).
...Τον κοίταξα. Το πρόσωπό του ήταν εντελώς εξαντλημένο. Τα μάτια του ήταν ανοιχτά αλλά έβλεπα πάνω τους κάτι σαν ομίχλη. Γύρισε τα μάτια του προς τα επάνω. Ήμουν τόσο τρομαγμένος που θα πέθαινε και ήμουν μόνος με εκείνον στο κελί. Έβαλα το χέρι μου επάνω του και είπα: «Κωνσταντίν, μην πεθάνεις, μην πεθάνεις. Έλα πίσω, έλα πίσω». 
Ούρλιαξα. Επέστρεψε. Τα μάτια του τώρα ήταν καθαρά. Δεν ξέρω τι έγινε με την ψυχή του αλλά στο πρόσωπό του είχε αποτυπωθεί ο τρόμος. Αισθάνθηκα ότι ήταν έτοιμος να μπει στον άλλο κόσμο και ότι εγώ τον γύρισα πίσω στο κελί. Έκλαιγε πολύ. Το πρόσωπό του είχε γίνει σαν ενός παιδιού. Ενός νεογέννητου παιδιού, που μόλις είχε βγει από την κοιλιά της μαμάς του. Ο Κωνσταντίν Οπρισάν έκλαιγε επειδή τον είχα αναγκάσει να γυρίσει πίσω. Μετά από λίγα λεπτά πέθανε. (π. Γκεόργκε Κάλτσιου-Ντουμιτρεάσα).
Είχε σπουδάσει φιλοσοφία. Στα 1946-1947, ήταν ο καλύτερος γνώστης της φιλοσοφίας των υπαρξιακών φιλοσόφων. Ήταν καλύτερος και από τους καθηγητές του. Ήταν φοβερά έξυπνος, μια διάνοια, ενώ παράλληλα ήταν ηθικός και πολύ πιστός. Άλλωστε ήταν πρόεδρος των αδελφοτήτων του σταυρού (σ.σ. αδελφότητες ορθοδόξων φοιτητών).
...Τον Κωνσταντίν Οπρισάν τον βασάνισαν σαν το Χριστό, εβδομάδες ολόκληρες, υποχρεώνοντας (με φριχτά βασανιστήρια, σ.σ) όλους όσους συνεργάστηκαν μαζί του στις ορθόδοξες αδελφότητες και οι οποίοι τον θαύμαζαν απεριόριστα, να τον χτυπήσουν, να τον φτύσουν, να τον βασανίσουν και να πουν γι' αυτόν ψέματα.
Μια φορά που μας είχαν βγάλει έξω, βγάζοντας το πουκάμισό του είδα ότι η πλάτη του ήταν γεμάτη ρίγες, σαν μια ζέβρα, σαν να τον είχαν γδάρει, κάψει ή μαστιγώσει, ο Θεός ξέρει (Εουτζέν Ματζιρέσκου - Moara Dracilor, Edit Fronde).

Στη συνέχεια ο π. Γεώργιος Κονισπολιάτης, διαχειριστής του ιστολογίου «Προσκυνητής», απ’ όπου το παραπάνω παράθεμα, σχολιάζει: «Τι ψυχές! Τι χριστιανοί! Τώρα στέκονται στον Ουρανό και προσεύχονται για εμάς τους χλιαρούς. Προσεύχονται να τους ακολουθήσουμε αν χρειαστεί, έστω, για αρχή, να μην αφήσουμε την προσευχή και να μη δίνουμε τόση σημασία στα εγκόσμια για να δεχθούμε το Χριστό χωρίς τον οποίο δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Για το Χριστό υβρίστηκαν, ταπεινώθηκαν, χτυπήθηκαν κτηνωδώς, υπέφεραν από το κρύο, την πείνα, την υγρασία, την προδοσία, αντιστεκόμενοι σ’ αυτούς που αναμόχλευσαν κάθε γωνιά της ψυχής τους στην προσπάθεια τους να διώξουν από εκεί το Χριστό με τη βία. Ευτυχώς δεν τα κατάφερναν πάντα!
Άγιοι Νέοι Μάρτυρες του Χριστού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών!»

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2021

Άρδην: Βιβλία των Εναλλακτικών Εκδόσεων

 

 

 

ΑΡΔΗΝ - ΡΗΞΗ

Οι Εναλλακτικές Εκδόσεις κατά την διάρκεια της καραντίνας εξυπηρετούν τις παραγγελίες σας είτε με κατ’ οίκον παράδοση είτε ταχυδρομικά. Οι Εναλλακτικές Εκδόσεις χρειάζονται την στήριξη σας. 

Μπορείτε να βρείτε περισσότερους από 100 τίτλους των Εναλλακτικών Εκδόσεων και  παλαιότερα τεύχη του νέου Ερμή του Λόγιου και να τα παραγγείλετε από το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο με έκπτωση 50%.

Για παραγγελίες εντός Αττικής αναλαμβάνουμε εμείς να σας παραδώσουμε την παραγγελία σας. Για την υπόλοιπη Ελλάδα αποστέλλονται με τα ΕΛΤΑ με επιπλέον χρέωση 6 ευρώ.

Για το εξωτερικό θα υπάρχει συνεννόηση με τον πελάτη.

Τηλέφωνα επικοινωνίας: 2103826319 & 6973183842. Ηλεκτρονική διεύθυνση: perardin@gmail.com

Η προσφορά (που είναι για παραγγελίες μόνο από ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο) περιλαμβάνει τα εξής βιβλία (κλικ στους τίτλους):


Γιώργος Καραμπελιάς: Το 1204 και η διαμόρφωση του νεώτερου ελληνισμού

Κώστας Παπαϊωάννου: Η γένεση του ολοκληρωτισμού, επίμετρο Γ. Καραμπελιάς

 

Κώστας Παπαϊωάννου, Τέχνη και πολιτισμός στην Αρχαία Ελλάδα

Το Δημοτικό Τραγούδι, Αποτύπωση της ιδιοπροσωπίας του νεώτερου ελληνισμού, του Γ. Καραμπελιά

Κώστας Παπαϊωάννου: Μάζα και Ιστορία

H εφεύρεση του εμπορίου του Καρλ Πολάνυι

Γιώργος Καραμπελιάς, Η ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα Βελεστινλή

Γιώργος Καραμπελιάς: Μια υπονομευμένη άνοιξη. Στις ρίζες της οικονομικής εξάρτησης

Γιώργος Καραμπελιάς, Συνωστισμένες στο Ζάλογγο

Παναγιώτης Κονδύλης: Μια διαδρομή

Τζιοβάνι Αρίγκι: Τα Μονοπάτια του Κεφαλαίου

Παγκοσμιοποίηση και Μετανάστευση (συλλογικό έργο)

Νεο-οθωμανισμός στη σύγχρονη Ελλάδα (συλλογικός έργο)

Γιώργος Κεκαυμένος: Κρυφό Σχολείο, το χρονικό μιας ιστορίας

Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος: Ρέκμβιεμ με κρεσέντο; (τ. Α΄)

Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος: Ρέκμβιεμ με κρεσέντο; (τ. Γ΄)


Γιώργος Καραμπελιάς: Ισλάμ και Παγκοσμιοποίηση

Μισέλ Ονφρέ: De Sade, το πάθος του κακού και η ιδεολογία του εικοστού αιώνα

Γιώργος Καραμπελιάς: Η Αποστασία των Διανοουμένων 

Απόστολος Διαμαντής: Έθνος και θεσμοί στα χρόνια της Τουρκοκρατίας

Έθνος και Ταυτότητα (Συλλογικό)

Σύγχρονες Βαβέλ του Γιώργου Ρακκά

Μελέτης Μελετόπουλος: Κοινοτισμός: Το έργο του Κωνσταντίνου Καραβίδα και οι συγγενείς προσεγγίσεις

Νίκος Κακαδιάρης: Νεωτερικότητα και μεταμοντέρνο στη Βυζαντινή Τέχνη

Εντγκάρ Μορέν: Η ανθρώπινη φύση, το χαμένο παράδειγμα


Τουρκία, Ισλάμ και κρίση του Κεμαλισμού, Συλλογικό έργο

Έρνστ Κάλλενμπαχ: Οικοτοπία

Γιώργος Καραμπελιάς: Κοραής και Γρηγόριος Ε΄. Κοινωνικές Συγκρούσεις και Διαφωτισμός στην Προεπαναστατική Σμύρνη (1788-1820)

Εβραίοι εναντίον του Σιωνισμού (Συλλογικό έργο)

Αντόνιο Νέγκρι: Απ’ τον Εργάτη-Μάζα στον Κοινωνικό Εργάτη