Ένα παιδί αναρχικό είχε πάει στην Γερμανία. Εκεί το έκλεισαν σε αναμορφωτήριο, γιατί είχε μπλέξει με ναρκωτικά κ.λπ.
Δεν είχε βοηθηθεί από πουθενά.
Στο αναμορφωτήριο του έδωσε κάποιος ένα Ευαγγέλιο.
Το διάβασε και άλλαξε αμέσως.«Θα πάω στην Ελλάδα, είπε· εκεί είναι ή Ορθοδοξία».
Γύρισε στο χωριό του. Οι συγγενείς του βάλθηκαν να τον παντρέψουν.
Τον πάντρεψαν, απέκτησε καί ένα παιδάκι...
Διάβαζε το Ευαγγέλιο, πήγαινε στην Εκκλησία, τηρούσε τις αργίες. Οι άλλοι πού τον έβλεπαν να ζει έτσι έλεγαν: «Αυτός, για να διάβάζη Ευαγγέλιο, πάσχει, τρελλάθηκε»!
Μετά από λίγο τον εγκατέλειψε καί η γυναίκα του· πήρε μαζί της καί το παιδάκι.
Όταν έφυγε ή γυναίκα του, εκείνος άφησε όλα όσα είχε στο χωριό, χωράφια, τρακτέρ κ.λπ. καί πήγε στις σπηλιές καί ασκήτευε.
Ένας Πνευματικός όμως τού είπε: «Πρέπει να βρεις την γυναίκα σου, να συνεννοηθείτε, καί ύστερα να αποφασίσεις τι θα κάνης».
Ξεκίνησε λοιπόν να πάει στην Θεσσαλονίκη, για να βρει την γυναίκα του. Πίστευε ότι, αφού έτσι τού είπε ο Πνευματικός, θα τού την παρουσίαση ο Χριστός.
Στην Θεσσαλονίκη δεν την παρουσίασε την γυναίκα του ο Χριστός. Εν τω μεταξύ, βρήκε κάτι Γερμανούς,τους κατήχησε· ο ένας βαπτίσθηκε.
Αυτοί τού έβαλαν τά ναύλα καί πήγε στην Αθήνα. Ούτε εκεί τού την παρουσίασε.
Τού έβαλαν πάλι τά ναύλα καί πήγε στην Κρήτη. Έπιασε εκεί μιά δουλειά καί πήγε σε έναν Πνευματικό.
Εκείνος, όταν άκουσε το πρόβλημα του, τού είπε: «Μήπως ή γυναίκα σου καί το παιδάκι είναι έτσι καί έτσι; Εδώ κάπου δουλεύει μιά γυναίκα. Δεν έχει πολύ καιρό πού ήρθε».Καί τού περιέγραψε πώς ήταν αυτή ή γυναίκα. «Αυτή πρέπει να είναι», λέει.
Την ειδοποίησε ο Πνευματικός. Εκείνη, μόλις τον είδε, τά έχασε.
«Με μάγια με βρήκες, του είπε. Μάγος είσαι». Καί τον άφησε και έφυγε, πριν προλάβει να της μιλήσει. Την έχασε πάλι.
Έμαθε καί για μένα και ήρθε στο Καλύβι. Χτύπησε μια φορά καί περίμενε.
Τραβήχθηκε στην άκρη καί, ώσπου να ανοίξω, έκανε μετάνοιες. Φορούσε κάτι παλιά ρούχα. Μού τά διηγήθηκε όλα.
"Ζω μέσα στις κακουχίες. Δεν είναι απλά ότι δεν έχω χρήματα. Είναι
ότι δεν έχω τα βασικά για να ζήσω σαν άνθρωπος. Πείνα που καίει το
στομάχι, κρύο που μπαίνει μέσα στα κόκαλα, νύχτες που δεν κοιμάμαι γιατί
φοβάμαι και πονάω. Τα ρούχα μου είναι σκισμένα, τα παπούτσια μου
ανοίγουν από κάτω, και πολλές φορές περπατάω χωρίς να νιώθω τα πόδια
μου.
Και τις μέρες του Πάσχα… όλα αυτά γίνονται πιο βαριά. Ακούω καμπάνες, βλέπω οικογένειες, μυρίζω φαγητά… και εγώ είμαι στο περιθώριο. Σαν να μην υπάρχω. Σαν να μην είμαι άνθρωπος.
Εκείνη τη μέρα ήμουν στον δρόμο. Είχα μέρες να φάω. Το σώμα μου
έτρεμε. Ένιωσα ότι θα πέσω. Κάθισα κάτω, δίπλα στο πεζοδρόμιο, και
κατέβασα το κεφάλι. Δεν είχα δύναμη ούτε να ζητήσω βοήθεια.
Και τότε… έγινε το θαύμα φίλε.
Ένα μικρό παιδί στάθηκε μπροστά μου. Δεν φοβήθηκε. Δεν με απέφυγε
όπως κάνουν πολλοί. Με κοίταξε στα μάτια. Στα αλήθεια. Και μου έδωσε το
κουλούρι του. Ήταν ό,τι είχε.
Τα χέρια μου έτρεμαν όταν το πήρα. Δεν ήταν απλά φαγητό. Ήταν ζωή. Ήταν σαν να μου έλεγε κάποιος: «Σε βλέπω. Υπάρχεις».
Μετά ήρθε κι άλλος κόσμος. Μια γυναίκα που άφησε φαγητό χωρίς να πει
πολλά. Ένας άνθρωπος που μου έβαλε μια κουβέρτα στους ώμους. Κάποιος που
μου είπε «Χριστός Ανέστη» και το εννοούσε.
Αυτή είναι η ελεημοσύνη. Είναι όταν δίνεις ενώ ίσως δεν σου
περισσεύει. Είναι όταν σκύβεις πάνω στον άλλον που είναι πεσμένος. Είναι
όταν απλώνεις το χέρι εκεί που όλοι οι άλλοι κοιτάνε αλλού.
Για εμάς, η ελεημοσύνη δεν είναι κάτι μικρό. Είναι ανάσα. Είναι σωτηρία. Είναι το μόνο φως μέσα σε μια ζωή σκοτεινή και σκληρή."
Κάπου εδώ, τελείωσε ο Μιχάλης, ο Λάκης όπως τον έλεγαν στην Σάμο.
Η δική μου η σειρά τώρα...
Το Πάσχα μιλά για αγάπη και θυσία. Μα αν δεν δώσεις στον πεινασμένο,
αν δεν ντύσεις τον γυμνό, αν δεν σταθείς στον μόνο… τότε τι σημαίνει;
Εκείνη τη μέρα, στον δρόμο, με ένα κομμάτι ψωμί που έφαγε ο Μιχάλης… εγώ ένιωσα την Ανάσταση.
Όχι μόνο στις Εκκλησίες. Όχι μόνο στα τραπέζια.
Στην ελεημοσύνη.
Καλλωπίσαμε τα λόγια του Μιχάλη, εμείς οι "μορφωμένοι", έτσι, για να "βγεί" ωραίο το κείμενο.
Καλό Πάσχα.
*Απο μικρό παιδί με έπαιρνε
και πηγαίναμε σε διάφορα σημεία, για να δούμε πως υπάρχει δυστυχία λίγο
πιο πέρα απο εμάς."Πάμε αγόρι μου να δούμε, πως ζούν κάποιοι
συνάνθρωποί μας στον δρόμο και ειδικά τέτοιες ημέρες", μου είπε ξανά...
Και πήγαμε. Για το μόνο που στεναχωρήθηκα, ήταν για το ότι, όταν ο
Μιχάλης μου ζήτησε τσιγάρο, δεν έβγαλα να του δώσω, γιατί ήταν μπροστά ο
πατέρας μου. Μου χαμογέλασε όμως και έτσι ο Μιχάλης απέκτησε ενα πακέτο
με τσιγάρα. Αυτό είχα να του δώσω.
Το παράδειγμα της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας μας φανερώνει ότι στην πορεία
προς την συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό, τα πάθη δεν εξαφανίζονται
αλλά μεταμορφώνονται.
Δηλαδή σκοπός δεν είναι να αλλάξω αυτό που είμαι,
την φύση μου, αλλά την βούληση και ελευθερία μου.
Κάθε πάθος μας κρύβει μια ωραία πτυχή και δυνατότητα του εαυτού μας. Είναι
η σκιά από ένα φως που ζει μέσα μας. Ζούμε στο σκοτάδι του φωτός μας. Ας
το σκεφτούμε λιγάκι. [...]
Τα εγκατέλειψαν ή βρέθηκαν εκεί με εισαγγελική εντολή. Δεν υπάρχει δομή ή σπίτι για να τα δεχθεί. Παιδιά που μπορεί να μείνουν μήνες ή χρόνια σε ένα θάλαμο νοσηλείας, που μετατρέπεται σε παιδικό δωμάτιο...
Ο θάλαμος όπου φιλοξενείται ένα αγόρι 8 ετών με χρόνιο θέμα υγείας στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία». Η οικογένειά του το εγκατέλειψε εκεί σχεδόν από τη στιγμή της γέννησής του. [ENRI CANAJ] Γιάννης Παπαδόπουλος
Σε μια γωνιά έχει παρκάρει το κόκκινο ποδήλατο με τις βοηθητικές ρόδες. Στο γραφείο, πίσω από τη μολυβοθήκη, έχει ακουμπήσει την πρόσκληση για το πάρτι γενεθλίων κάποιου συμμαθητή του. Στο κρεβάτι, πάνω στο μαξιλάρι, κάθεται το αγαπημένο λούτρινο παιχνίδι του. Μόλις τελειώσει το μάθημα στο σχολείο, το αγόρι θα επιστρέψει εδώ. Αυτό, όμως, δεν είναι ένα τυπικό παιδικό δωμάτιο. Είναι ένας θάλαμος για ασθενείς, απέναντι από τη στάση των νοσηλευτών στοΝοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία», όπου έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.
Ο 8χρονος ανήκει στην κατηγορία των εγκαταλελειμμένωνπαιδιών, σχεδόν από τη γέννησή του. Εχει χρόνιο πρόβλημα υγείας και χρειάζεται μεταξύ άλλων υποστήριξη στη σίτιση. Οπωςαναφέρει στην «Κ»ηΑργυρή Σωτηροπούλου,προϊσταμένη της κοινωνικής υπηρεσίας στο «Αγία Σοφία», το αγόρι παρακολουθείται επί 24 ώρες ανά βάρδιες από κάποιον φροντιστή του «Χαμόγελου του Παιδιού», αλλά και το προσωπικό του νοσοκομείου βρίσκεται σταθερά στο πλευρό του. Στη γιορτή της μητέρας, όταν οι συμμαθητές του κλήθηκαν να γράψουν ευχετήριες κάρτες, εκείνος την αφιέρωσε σε μία νοσηλεύτρια.
Χωρίς διέξοδο
Αλλα δύο μικρότερα παιδιά, με διαφορετικά χρόνια ιατρικά θέματα, φιλοξενούνται στο νοσοκομείο ως εγκαταλελειμμένα. Ενα εξ αυτών έφτασε εκεί ως βρέφος λίγων μηνών και σύντομα θα κλείσει τα δύο έτη. Στο νοσοκομείο ετοιμάζουν το πάρτι γενεθλίων. Η ανάπτυξή του εξελίσσεται ομαλά. Μία φορά την εβδομάδα χρειάζεται να λαμβάνει θεραπεία. Εκτιμάται ότι θα μπορούσε να ζει κανονικά σε σπίτι, υπό τη φροντίδα κάποιας οικογένειας. Υπήρξαν προτάσεις σύνδεσής του με υποψήφιους θετούς γονείς, οι οποίες δεν προχώρησαν.
«Θέλουμε να προσφέρουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε σε αυτά τα παιδιά. Το σπίτι που έχουν γνωρίσει είναι το νοσοκομείο, ένα περιβάλλον όμως που δεν αντιστοιχεί στην ανάπτυξη που πρέπει να έχουν», λέει ηΕυανθία Μπότσα, διευθύντρια της ιατρικής υπηρεσίας στο «Αγία Σοφία».
Μιλώντας για τον 8χρονο, εργαζόμενοι στο νοσοκομείο θυμούνται τον δισταγμό που είχε για να ανέβει στην τσουλήθρα στην παιδική χαρά του «Αγία Σοφία» όταν ήταν μικρότερος. Περιγράφουν πώς έσφιγγε το χέρι ενός συνοδού του την πρώτη φορά που μπήκαν σε αυτοκίνητο. Οι νοσηλεύτριες φυλούν στο γραφείο τους το άλμπουμ της βάφτισής του, που έγινε το 2021 με νονές δύο υπαλλήλους του νοσοκομείου. Οπως τονίζει η κ. Σωτηροπούλου, ήταν κατάκτηση ότι τον δέχθηκαν να φοιτήσει στο δημοτικό σχολείο της γειτονιάς, με παράλληλη στήριξη. Εκεί του δόθηκε η δυνατότητα να συναναστραφεί και με άλλα παιδιά. Το νοσοκομείο, όμως, παραμένει ο κόσμος του. Οπως λένε από το προσωπικό, μόλις δει κάποιον γιατρό ή νοσηλευτή, αφού τους χαιρετήσει, το αγόρι πάντα θα ρωτήσει: «Εσύ πότε εφημερεύεις;».
Δίπλα στον θάλαμό του φιλοξενούνται εδώ και περίπου ένα μήνα δύο αδέρφια που βρέθηκαν στο νοσοκομείο υπό άλλες συνθήκες. Δεν αντιμετωπίζουν θέματα υγείας. Τοποθετήθηκαν εκεί με εισαγγελική εντολή, έως ότου διαπιστωθεί από τις αρμόδιες υπηρεσίες ποιο θα ήταν για εκείνα το καλύτερο πλαίσιο διαβίωσης. Θα κριθεί εάν τελικά μπορούν να επιστρέψουν στο σπίτι τους, εάν πρέπει να τοποθετηθούν σε δομή παιδικής προστασίας ή εάν θα συνδεθούν με ανάδοχη οικογένεια.
Το νοσηλευτικό προσωπικό γίνεται οικογένεια για τα παιδιά που αναγκάζονται να μείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα στο νοσοκομείο. «Τα αγαπάμε, τα φροντίζουμε και μας λείπουν όταν δεν είμαστε μαζί τους», λέει μια νοσηλεύτρια. «Εμείς τα μεγαλώνουμε». [ENRI CANAJ]
Τα «εισαγγελικά»
Εδώ και χρόνια αυτά τα παιδιά συνηθίζεται να αποκαλούνται «εισαγγελικά». Μεταφέρονται αρχικά στα νοσοκομεία με εισαγγελική παραγγελία – συνήθως όταν υπάρχουν ενδείξεις ότι τα κακοποιούν ή τα κακομεταχειρίζονται στο οικογενειακό τους περιβάλλον. Οι ιατρικές εξετάσεις που πρέπει να κάνουν ολοκληρώνονται σε ένα ή δύο 24ωρα. Απαιτείται, όμως, έπειτα περισσότερος χρόνος για τη διερεύνηση των υποθέσεων από τις κοινωνικές υπηρεσίες, ώστε να αποφασιστεί σε συνεργασία με την αρμόδια εισαγγελική αρχή πού θα μεταφερθούν.
Συνολικά 19 παιδιά μένουν στο «Αγία Σοφία» υπό αυτήν τη συνθήκη, χωρίς χρόνια ιατρικά θέματα, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία πουπαρείχε στην «Κ»το νοσοκομείο. Ο αριθμός μπορεί να αλλάξει κάθε μέρα. Σε σχέση με το παρελθόν, πάντως, παρατηρείται μείωση. Υπήρξε περίοδος, προ έξι ετών, που είχαν ξεπεράσει και τα 70, όπως θυμάται η κ. Σωτηροπούλου.
Σύμφωνα με στοιχεία πουπαρείχε στην «Κ»τουπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, στο πληροφοριακό σύστημα αναδοχής – υιοθεσίας anynet φαίνεται ότι την περασμένη Πέμπτη φιλοξενούνταν 71 παιδιά σε 17 νοσοκομειακές μονάδες της Ελλάδας. Τα 47 εξ αυτών βρίσκονταν σε παιδιατρικά – μαιευτικά νοσοκομεία της Αττικής. Τα υπόλοιπα φιλοξενούνταν και σε γενικά νοσοκομεία ανά τη χώρα, όπως της Καβάλας, των Χανίων, της Ξάνθης. Τα 27 είναι ηλικίας έως δύο ετών, τα 20 μεταξύ 2 και 6 ετών και τα 17 από 6 έως 12 ετών.
71 παιδιά φιλοξενούνταν την περασμένη Πέμπτη σε 17 νοσοκομειακές μονάδες ανά την Ελλάδα, σύμφωνα με τις εγγραφές στο πληροφοριακό σύστημα αναδοχής – υιοθεσίες anynet.
47 εξ αυτών των παιδιών βρίσκονται σε παιδιατρικά – μαιευτικά νοσοκομεία της Αττικής.
Από το σύνολο των παιδιών τα 17 εισήχθησαν στα νοσοκομεία προς τα τέλη του περασμένου Ιουλίου και τα 16 τον Αύγουστο. Η κ. Σωτηροπούλου από την κοινωνική υπηρεσία του «Αγία Σοφία» εξηγεί ότι κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού τα περισσότερα διοικητικά συμβούλια δομών φιλοξενίας μπορεί να μη συνεδριάζουν, οπότε η χρονοτριβή στην αντιμετώπιση αυτών των περιστατικών είναι μεγαλύτερη. Ενδεικτικά ένα αγόρι είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο τον περασμένο Απρίλιο, αφού κατήγγειλε την κακοποίησή του, και τελικά μεταφέρθηκε σε δομή στα τέλη Ιουλίου.
Πόσο μένουν
Ο χρόνος παραμονής ενός παιδιού στο νοσοκομείο αποτελεί συνάρτηση πολλών παραμέτρων. Οι κρατικές δομές στις οποίες τοποθετούνται παιδιά με αναπηρίες έχουν υπερβεί τις δυνατότητες φιλοξενίας. Παρατηρείται ακόμη το φαινόμενο μη κρατικές δομές να απορρίπτουν αιτήσεις, επικαλούμενες διάφορους λόγους. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί οι εισαγγελικές αρχές να αναμένουν νέα επικαιροποιημένη έκθεση από τις κατά τόπους κοινωνικές υπηρεσίες για να αποφανθούν σχετικά με το ενδεχόμενο επιστροφής των παιδιών στη βιολογική τους οικογένεια. Οπωςεπισημάνθηκε στην «Κ», αυτή τη στιγμή φιλοξενούνται σε νοσοκομείο τρία αδέρφια, τα οποία απομακρύνθηκαν από το σπίτι τους λόγω άθλιων συνθηκών διαβίωσης. Στην οικογένεια υπάρχει ιστορικό νοητικής υστέρησης. Το σπίτι θα καθαριστεί και θα κριθεί έπειτα από τις αρμόδιες υπηρεσίες εάν θα μπορέσουν να επιστρέψουν εκεί και υπό ποιο υποστηρικτικό πλαίσιο.
27 εκ του συνόλου των παιδιών είναι ηλικίας έως 2 ετών, 20 μεταξύ 2 και 6 ετών, 17 από 6 έως 12 ετών, 4 από 12 έως 15 ετών, δύο από 15 έως 18 ετών, ενώ για ένα παιδί δεν έχει καταχωρισθεί ημερομηνία γέννησης.
17 από τα παιδιά που βρίσκονται στα νοσοκομεία με εισαγγελική εντολή εισήχθησαν στα τέλη Ιουλίου 2025 και 16 στα τέλη του Αυγούστου, 23 από τον Σεπτέμβριο, 4 από τα τέλη Ιουνίου και τα υπόλοιπα για μεγαλύτερο διάστημα.
Η διαδικασία της επείγουσας αναδοχής εκτιμάται ότι θα περιόριζε τον χρόνο παραμονής κάποιου παιδιού σε νοσοκομείο. Από το υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας αναφέρουν ότι φέτος πραγματοποιήθηκαν 49 επείγουσες αναδοχές και 29 συγγενικές αναδοχές σε όλη τη χώρα έναντι 38 περιπτώσεων αναδοχής παιδιών τα οποία προηγουμένως βρίσκονταν σε κάποια δομή φιλοξενίας. Ωστόσο το ενδιαφέρον της κοινωνίας για τον θεσμό της αναδοχής παραμένει μικρό, με μόλις 82 αιτήσεις στο εθνικό μητρώο. Παράλληλα, συχνά παρατηρούνται αντιστάσεις στην ανάληψη φροντίδας παιδιών Ρομά ή με αναπηρία.
Ενδεικτικάαναφέρθηκε στην «Κ»η περίπτωση δύο βρεφών τυπικής ανάπτυξης που βρίσκονται σε νοσοκομεία της περιφέρειας και για τα οποία δεν προχώρησε η υιοθεσία. Οι υποψήφιοι γονείς, τουλάχιστον δέκα ανά βρέφος, απείχαν μόλις έμαθαν ότι η μητέρα λάμβανε φάρμακα κατά την εγκυμοσύνη ή γιατί δεν ήθελαν ένα παιδί Ρομά.
Η φροντίδα
«Αφού ολοκληρωθούν οι εξετάσεις, τα παιδιά μπορεί να παραμείνουν λίγες εβδομάδες έως και μήνες. Φιλοξενούνται σε θαλάμους νοσηλείας, κυρίως σε κλινικές του παθολογικού τομέα. Τη φροντίδα τους αναλαμβάνει η ιατρική και νοσηλευτική ομάδα», λέειΕυφροσύνη Βλαχιώτη, διευθύντρια νοσηλευτικής υπηρεσίας στο «Αγία Σοφία». Τα τελευταία χρόνια το νοσοκομείο έχει αναπτύξει και ένα δίκτυο πιστοποιημένων εθελοντών και αποκλειστικών, που εξασφαλίζουν 24ωρη παρακολούθηση όπου απαιτείται.
Άλλα δύο παιδιά, με διαφορετικά προβλήματα υγείας, μένουν στο νοσοκομείο πολλά χρόνια. Για ένα αγόρι δύο χρόνων, του οποίου η ανάπτυξη εξελίσσεται ομαλά, οι απόπειρες σύνδεσής του με ανάδοχη οικογένεια δεν προχώρησαν. [ENRI CANAJ]
Σε αυτά τα παιδιά παρέχονται μαθήματα και εντός του νοσοκομείου, ενώ τα απογεύματα εθελοντικές ομάδες προσπαθούν να τα απασχολήσουν δημιουργικά. «Και στα δύο παιδιατρικά νοσοκομεία οι αρμόδιες υπηρεσίες προσφέρουν το μέγιστο επίπεδο φιλοξενίας στα παιδιά που προσέρχονται με εισαγγελική εντολή», λέει οΑναστάσιος Μίχας, κοινός διοικητής στα Νοσοκομεία Παίδων «Αγία Σοφία» και «Αγλαΐα Κυριακού». «Για εμάς είναι παιδιά που έχουν στερηθεί πολλά στη ζωή τους και θεωρούμε υποχρέωσή μας να τα βοηθήσουμε σε αυτή τη δύσκολη φάση. Το προσωπικό του νοσοκομείου κάνει υπερπροσπάθεια να φανεί αντάξιο και να αναπληρώσει το οικογενειακό τους περιβάλλον, τη θαλπωρή που τους λείπει, ακόμη και την εκπαίδευση που έχουν στερηθεί».
Η δημιουργία μιας ενδιάμεσης δομής, όπου θα φιλοξενούνταν αυτά τα παιδιά μέχρι να αποφασιστεί ποιο θα είναι το επόμενο βήμα, αποτελεί πάγιο αίτημα του προσωπικού στο «Αγία Σοφία». «Τα αγαπάμε, τα φροντίζουμε και μας λείπουν όταν δεν είμαστε μαζί τους», λέει μία νοσηλεύτρια. «Εμείς τα μεγαλώνουμε».
Ένας ευσεβής νέος άνθρωπος - χωρίς ίχνος ηρωικής ιδέας για τον εαυτό του, αλλά με μεγάλη αγάπη και πίστη στο Θεό - αποφασίζει να διανυκτερεύει σε κακόφημους δρόμους, για ν' αρπάξει μερικές ψυχούλες από την καταστροφή και το θάνατο.
''Βλέπουμε,
λοιπόν, αδελφοί μου, ότι η Χάρις του Θεού δίνεται πολλές φορές εκεί που
δεν το υπολογίζουμε, η Χάρις του Θεού περιέρχεται και πόλεις και χωριά
και τα σπίτια μας και τις ερημιές μας και τα μοναστήρια μας και πολλές
φορές και τα καταγώγια της αμαρτίας και ενοικεί και σε ανθρώπους που δεν
υποψιαζόμαστε ότι έχουν τέτοια αρετή και τέτοια αγιότητα.''
Μακαριστός Μητρoπολίτης π. Γεράσιμος Φωκάς
-Αυτό που θα σας διηγηθώ προέρχεται από εξομολόγηση και το κάνω για κοινή ωφέλεια. Ήρθαν δυο κοπέλες να εξομολογηθούν. Ήταν την προηγούμενη Κυριακή της Σαμαρείτιδος που λέει το Ευαγγέλιο “ουκ έχω άνδρα …”
Πήγαν στην εκκλησιά, άκουσαν το Ευαγγέλιο και συγκλονίστηκαν.
Ήρθαν,
λοιπόν, να εξομολογηθούν. Ήταν πολύ μοντέρνα ντυμένες ή μάλλον έξαλλα
ντυμένες. Μπήκε η πρώτη και την ρώτησα αν έχει παιδιά. Μου είπε ότι έχει
δύο.
Την ρώτησα:
– Τι δουλειά κάνει ο άντρας σου;
Και μου απάντησε:
– Δεν έχω άντρα.
Θυμάστε
τη Σαμαρείτιδα. Άνδρα ουκ έχω, που και ο Κύριος της είπε: “Καλώς είπας
ότι άνδρα ουκ έχω, πέντε γαρ άνδρας έσχες, και νυν ον έχεις ουκ έστι
σου.” Την ρώτησα:
-Μήπως σκοτώθηκε, απέθανε ο άντρας σου; Και μου απάντησε:
-Όχι, το ένα παιδί το έκανα με έναν άντρα και το άλλο με άλλο άντρα.
Με
συγκλόνισε αυτή η κοπέλα, είχα μπροστά μου το Ευαγγέλιο. Καλά, κόρη
μου, που δεν σκέφτηκες να κάνεις έκτρωση, της είπα. Χωρίς σύζυγο ήσουνα,
χωρίς στήριξη, με δουλειά της νύκτας, σε μια κοινωνία που δεν δέχεται
εύκολα τις άγαμες μητέρες.
Μου λέει:
-Δεσπότη μου, ξέρεις τι σκέφτηκα τότε που ήρθαν τα παιδιά; Αφού ο Θεός
επέτρεψε να έλθουν, να μην τα σκοτώσω, γιατί έχω που έχω τόσες αμαρτίες,
και συνεχίζω να κάνω αμαρτίες κάθε μέρα λόγω της δουλειάς μου,
τουλάχιστον, αφού μου έστειλε ο Θεός αυτά
τα δύο παιδιά, να τα σώσω, μήπως, εις ανταπόδοση ο Θεός, επειδή έσωσα
αυτά τα παιδιά, σώσει κι εμένα.
Όλα αυτά ο π. Γεράσιμος μας τα διάβαζε κλαίγοντας, και κλαίγαμε και όλοι εμείς.
Μετά ακολούθησε η φίλη της, επίσης μοντέρνα, έξαλλη κοπέλα.
-Ξέρετε, μου λέει, απόψε θα είναι η τελευταία νύχτα που θα εργαστώ.
– Γιατί; την ρωτάω.
-Θα παντρευτώ. Και ο άντρας μου θέλει να σταματήσω. Και είπα, αφού θα αλλάξω τρόπο ζωής, θα πάω να εξομολογηθώ, μήπως αλλάξω και την ψυχή μου.
Της λέω:
-Έχεις και συ κανένα εξώγαμο παιδί, όπως η φίλη σου;
Μου λέει:
– Έχω ένα στην κοιλιά μου, δυόμισυ μηνών.
Της λέω:
-Είναι αυτού που θα σε παντρευτεί ή άλλου;
– Είναι άλλου.
-Καλά, της λέω, γιατί δεν παίρνεις αυτόν που είναι κι ο πατέρας του παιδιού σου; Για να μην δημιουργηθούν αργότερα προβλήματα.
–
Ούτε τον θέλω, ούτε με θέλει. Αυτός που θα παντρευτώ είναι οικοδόμος
και θα παρουσιάσουμε στον κόσμο, αν δεν είναι αμαρτία αυτό, Δεσπότη μου,
ότι είναι αυτός ο πατέρας του παιδιού. Και θέλει να αναλάβει το μεγάλωμα του παιδιού, κι αν τον δέχεστε κι εσείς, να έρθει να εξομολογηθεί.
-Αν τον δέχομαι; Πες του ότι τον παρακαλώ να έρθει να τον δω, να πάρω την ευχή του. Αφού
είναι τέτοιος άνθρωπος που θα αναλάβει τέτοιο πνευματικό βάρος, να
βγάλει μια κοπέλα από την αμαρτία και να προστατεύσει ένα εξώγαμο παιδί,
να πάρω την ευχή του!
Ο π. Γεράσιμος άφησε το κείμενο, μας κοίταξε και συνέχισε:
Βλέπουμε, λοιπόν, αδελφοί μου,
ότι η Χάρις του Θεού δίνεται πολλές φορές εκεί που δεν το υπολογίζουμε,
η Χάρις του Θεού περιέρχεται και πόλεις και χωριά και τα σπίτια μας και
τις ερημιές μας και τα μοναστήρια μας και πολλές φορές και τα καταγώγια
της αμαρτίας και ενοικεί και σε ανθρώπους που δεν υποψιαζόμαστε ότι
έχουν τέτοια αρετή και τέτοια αγιότητα.
Μετάφραση από τα αγγλικά. Εισαγωγή: Ένα γκρουπ προτεσταντών, κατά βάσιν πρώην φυλακισμένων και άστεγων, με τον πάστορα της κοινότητάς τους, επισκέπτονται διάφορες χριστιανικές εκκλησίες άλλων κοινοτήτων και καταλήγουν σε μια ελληνορθόδοξη εκκλησία, μέρος πρωτόγνωρο γι' αυτούς. Εκεί απορούν γιατί υπάρχουν εικόνες, αφού οι προτεστάντες δεν αποδέχονται τις εικόνες λόγω της Παλαιάς Διαθήκης.
... Ακούγοντας αυτή την ερώτηση, με υπομονή και
ευγένεια, ο ιερέας εξήγησε ότι τη συγκεκριμένη ημέρα οι Ορθόδοξες
Εκκλησίες γιορτάζουν την Αγία Αγάθη.
Τότε ο Ιερέας άρχισε να περιγράφει στην ομάδα μας τη ζωή της Αγίας
Αγάθης. Δήλωσε ότι η Αγία Αγάθη έζησε στην Ιταλία τον τρίτο αιώνα και
ότι ήταν οπαδός του Χριστού. Η Αγάθη ήταν μια όμορφη νεαρή γυναίκα, την
οποία πολλοί άντρες ήθελαν να παντρευτούν. Όμως η Αγκάθα, ως οπαδός του
Χριστού, ήθελε να διατηρήσει την αγνότητά της και να ζήσει ως παρθένος για χάρη του Σωτήρα της και επέλεξε να μην παντρευτεί.
Ένας πλούσιος
ειδωλολάτρης με το όνομα Κουιντιανός, συνεπαρμένος από την ομορφιά της, ζήτησε το χέρι της. Η Αγάθη αρνήθηκε τις προτάσεις του και του δήλωσε ότι ήθελε να παραμείνει αγνή για ολόκληρη
τη ζωή της. Ο Κουιντιανός, εξαγριωμένος από την απόρριψη της Αγάθης,
αρχικά τη διαπόμπευσε στο κέντρο της πόλης και, με
τους κατοίκους να παρακολουθούν, έβαλε τους
υπηρέτες του να κόψουν το στήθος της! Στη συνέχεια, ζήτησε και
πάλι για τελευταία φορά για το χέρι της (λες και ο προηγούμενος
απάνθρωπος ακρωτηριασμός μπορούσε να αναγκάσει κάποιον να παντρευτεί)
και πάλι η Αγάθη τον επέπληξε και δεσμεύτηκε στον Χριστό και στην
αγιότητα. Και πάλι, τροφοδοτημένος από την οργή, ο Κουιντιανός ως
τελευταία τελική πράξη - για να εκμεταλλευτεί την επιθυμία της Αγκάθα για
αγνότητα - την ανάγκασε να ξεγυμνωθεί μπροστά σε όλους τους θεατές της πόλης
και μετά την έσυρε μέχρι θανάτου δεμένη πίσω από μια άμαξα.
Καθώς ο Ιερέας μας είπε αυτή τη δραματική
ιστορία, παρατήρησα από την άκρη του ματιού μου ότι ένας από τους κυρίους
της ομάδας συμπεριφερόταν κάπως περίεργα. Κάπως περπατούσε, έσφιγγε τις
γροθιές του και μουρμούρισε κάτω από την ανάσα του. Έμοιαζε σαν να
περνούσε τα όρια μεταξύ θυμού και κλάματος. Δεν γνώριζα πραγματικά αυτόν
τον συγκεκριμένο άνθρωπο, που θα τον ονομάσουμε "Σον", καθώς ήταν
νέος στο γκρουπ και στο πρόγραμμά μας. Ο Σον ήταν οπτικά εκφοβιστικός
καθώς στεκόταν 6 πόδια 3 ίντσες, είχε έντονα μάτια και τατουάζ σε όλο
του το πρόσωπο. Έμοιαζε με τον γίγαντα στην ταινία "Το Πράσινο Μίλι", αλλά
πιο τρομακτικός.
Το μυαλό μου έτρεχε καθώς άρχισα να παρατηρώ
ότι αυτός ο γιγαντιαίος άντρας απογοητεύεται όλο και περισσότερο.
Έπαιξαν άσχημα σενάρια στο μυαλό μου: Θα έβαζε νοκ-άουτ αυτόν τον
ευγενικό, γέρο ιερέα; Ήταν να ξεσπάσει σε κλάματα; Θα
προσπαθούσε να καταστρέψει την εικόνα της Αγίας Αγάθης; Αποφάσισα,
διστακτικά, να πάω και να μιλήσω με τον Σον για να προσπαθήσω να τον
ηρεμήσω. Μη έχοντας ακόμη δημιουργήσει εμπιστοσύνη με τον Σον, προσπάθησα
να είμαι συμπονετικός με τον μεγαλόσωμο άντρα.
Του είπα, «Σον, τι συμβαίνει φίλε; Μπορώ να πω
ότι είσαι εκνευρισμένος… Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω για σένα αυτή
τη στιγμή;»
Συνεχίζοντας να βηματίζει, σφίγγοντας τη γροθιά
του και με δάκρυα στα μάτια, μου είπε θυμωμένος: «Γιατί να το κάνουν
αυτό;»
«Δεν ξέρω, Σον, οι εικόνες δεν είναι
μέρος της παράδοσής μου», του απάντησα υποθέτοντας ότι μιλούσε για την εικόνα.
Εκείνος απέκρουσε την απάντησή μου, «Όχι, γιατί να την κάνουν αγία;»
Και πάλι απάντησα: «Δεν ξέρω, Σον, δεν καταλαβαίνω πλήρως τους αγίους».
Εκείνος απάντησε, κλαίγοντας σε αυτό το σημείο, «Γιατί να την κάνουν παράδειγμα;»
«Δεν ξέρω, Σον» είναι το μόνο που θα μπορούσα
να καταλήξω. Ο Σον δεν γρονθοκόπησε τον ιερέα ούτε ανέτρεψε το
εικονίδιο.
Συναντήθηκα με τον Σον την επόμενη μέρα, καθώς ήθελα να καταλάβω τι είχε συμβεί. Ο Σον έσπασε εκείνη την ημέρα στο γραφείο μου. Μου
εξήγησε πως η μαμά του είχε βιαστεί ως έφηβη και ότι η εγκυμοσύνη της με
τον Σον ήταν το αποτέλεσμα αυτού του βιασμού. Μου περιέγραψε με
παραστατικές λεπτομέρειες πως σχεδόν καθημερινά η μητέρα του τού
υπενθύμιζε ότι ήταν αποτέλεσμα βιασμού και τον τιμωρούσε συνήθως γι'
αυτό. Στη συνέχεια, ο Σον περιέγραψε πώς, ως αποτέλεσμα όλου του πόνου
που ένιωθε στη ζωή του και όλης της κακομεταχείρισης που είχε δεχτεί,
προχώρησε επίσης να πληγώσει άλλους σε όλη του τη ζωή.
Στη συνέχεια, μου εξήγησε ότι στο άκουσμα της
ιστορίας της Αγίας Αγάθης θεώρησε αδιανόητο πώς κάποιος τέτοιος άνθρωπος, κάποιος
που κακοποιήθηκε τόσο σκληρά, θα μπορούσε να είναι παράδειγμα για τη
χριστιανική πίστη. Ήταν ακόμη πιο μπερδεμένο για τον Σον ότι κάποιος
σαν την Αγάθη μπορούσε να θεωρηθεί άγιος. Ήταν έκπληκτος με το πώς ο
Θεός και μια Εκκλησία μπορούσαν να κοιτάξουν κάποιον τόσο κατεστραμμένο,
τόσο συντετριμμένο, και να δηλώσουν ότι κάποιος σαν την Αγάθη είναι
άγιος.
Ο Σον είδε τον εαυτό του στη ζωή της Αγίας Αγάθης. Έβλεπε στη ζωή της έναν οδηγό για τη δική του. Έβλεπε στην
ελπίδα της το δικό του μαρτύριο. Είχε βρει έναν Σωτήρα που δεν τον
θεώρησε καταραμένο ή πολύ συντετριμμένο για σωτηρία. Είχε βρει μια
Εκκλησία που του έδινε την ευκαιρία, έστω και με όλη του τη ντροπή και
τη συντριβή του, να γίνει κάτι πέρα από τα ελαττώματά του. Άρχισε τη
διαδικασία να αναγνωρίσει ότι μέσα στον Χριστό υπήρχε ελπίδα να γίνει
άγιος και ακόμη και να γίνει παράδειγμα πίστης για τους άλλους. Ότι υπήρχε
ένας τόπος και ένας σκοπός στη ζωή του και ότι όλος ο πόνος που βίωσε θα
μπορούσε να είναι μέρος της στροφής του προς την αγιότητα.
Ο Σον
εντάχθηκε σε αυτήν την Ορθόδοξη Εκκλησία. Βλέποντας έναν Αφροαμερικανό 6 πόδια 3 ίντσες με τατουάζ στο πρόσωπο να στέκεται ανάμεσα σε Ελληνίδες γιαγιάδες σε μια ελληνική γιορτή, να γελούν μαζί και να μοιράζονται αστεία, ήταν σαν
να έβλεπες μια μικρή γεύση από τον παράδεισο.
Χθες παρακολουθήσαμε στο ERTFLIX (το διαδικτυακό κανάλι της ΕΡΤ) την ταινία "Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία", της οποίας ο αυθεντικός τίτλος είναι "The Least of These: A Christmas story", δηλ. "Οι ελάχιστοι από αυτούς: Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία".
Είναι μια τρυφερή και όμορφη ταινία για την ελπίδα και τη δύναμη ψυχής, που μπορούν να βοηθήσουν τον άνθρωπο (αλλά και μια οικογένεια) να επιβιώσει, καθώς και για την καλοσύνη που μπορεί ν' αλλάξει τη ζωή των συνανθρώπων μας αλλά και τη δική μας.
Επιτέλους, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη: μια χριστουγεννιάτικη ταινία με αναφορές στον Ιησού Χριστό! Λίγες μεν, αλλά καίριες: το παιδάκι που αναρωτιέται για τη γέννηση του Χριστού και αν ο άη Βασίλης (Santa Claus) γνωρίζει το Χριστό, το ίδιο που προσεύχεται και η μαμά του παραστέκει στην προσευχή του ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες (παρότι η πίστη της ίδιας έχει κλονιστεί), και το κυριότερο, θα έλεγα, η αναφορά ενός ραδιοφωνικού παραγωγού λίγο πριν τα Χριστούγεννα στην περίφημη περικοπή από το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο "Επείνασα και εδώκατέ μοι φαγείν" κτλ, για την οποία λέει ότι αντανακλά τη βαθύτερη ουσία των Χριστουγέννων και καλό είναι να τη θυμόμαστε και να κάνουμε κάτι για τους "ελάχιστους αδελφούς" που αναφέρονται σ' αυτήν - από εκεί μάλιστα, όπως βλέπουμε, είναι και ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας. (Από αυτή την παραβολή είναι η διπλανή εικόνα, από εδώ).
Η υπόθεση
Εν συντομία, μια μάνα, που εγκαταλείπει τον βίαιο σύζυγό της, αναγκάζεται να διανυκτερεύει στο αυτοκίνητό της μαζί με το οκτάχρονο κοριτσάκι της. Κανονικά είναι ζωγράφος, αλλά βρίσκει δουλειά ως σερβιτόρα σε ένα μικρό εστιατόριο, που διατηρούν δυο καλοί άνθρωποι, ενώ το κοριτσάκι κάθε πρωί πηγαίνει σχολείο. Το βράδυ, σταθερά, μένουν στο αμάξι, υπό τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, αλλά χωρίς να χάνουν την αγάπη και την χαρά που αυτή η αγάπη & η συνύπαρξή τους (το μόνο που έχουν) φέρνει στη ζωή τους.
Στο εστιατόριο έρχεται ως πελάτης ένας γέρος, μέλος της οργάνωσης "Στρατός της Σωτηρίας", ο οποίος κάθε χρόνο, κοντά στα Χριστούγεννα, ντύνεται άη Βασίλης (Santa Claus) και βρίσκει μικρές εισφορές για την οργάνωση από τους περαστικούς. Καλός άνθρωπος, αλλά αποξενωμένος απ' τα παιδιά του, μένει σ' ένα σπίτι - καταφύγιο της οργάνωσης, και εκεί φέρνει τη μητέρα με το παιδί, όταν τους γνωρίζει και γίνονται φίλοι. Στη συνέχεια, μια σειρά γεγονότων και συναντήσεων με καλούς ανθρώπους φέρνει στη ζωή τους την αλλαγή και τη συγχώρεση που όλοι χρειάζονται και χρειαζόμαστε.
*****
Η ταινία είναι γλυκόπικρη, απλή, ανθρώπινη, με αρκετό χιούμορ και άφθονη αγάπη. Και, κάτι σημαντικό, περιέχει και Χριστό. Έτσι, την ξεχωρίσαμε μέσα στον κυκεώνα της τηλεοπτικής μπουρδολογίας (συγχωρέστε με) των αμέτρητων δήθεν χριστουγεννιάτικων ταινιών, που εξαντλούνται σε αρλούμπες για τον υποτιθέμενο Santa Claus και τα ξωτικά του ή σε αναιμικά ρομάντζα της αμερικάνικης επαρχίας εντός χριστουγεννιάτικου φόντου με στολισμένα δέντρα και μπόλικο χιόνι...
Βεβαίως, είναι προτεσταντική ταινία. Θα υπάρχουν κι άλλες παρόμοιες. Η ΕΡΤ μάλλον φιλοξένησε κάποιες απ' αυτές και, αν ψάξει κάποιος στο ERTFLIX, ίσως τις βρει. Τι να κάνουμε; Εμείς οι Έλληνες δεν καταδεχόμαστε να γυρίσουμε αντίστοιχες. Οι Ρώσοι, Ουκρανοί, Λευκορώσοι κλπ ίσως έχουν, αλλά δεν υπάρχουν για το ελληνικό τηλεοπτικό χριστουγεννιάτικο σύμπαν... Ήταν λοιπόν μια όαση σ' αυτή την τηλεοπτική έρημο.
Κάποια σχόλια ως προς τις προτεσταντικές ταινίες (με αφορμή το Πάσχα, αλλά δεν πειράζει), μπορείτε να δείτε εδώ. Σημειώνω ότι δεν με πειράζει που είναι προτεσταντική, παρότι προφανώς θεωρώ ότι η Ορθοδοξία είναι η αληθινή Εκκλησία του Χριστού και όχι οι διάφορες προτεσταντικές παραλλαγές. Είναι ωραία και θεωρώ πως αξίζει.
Καλά (διαρκή) Χριστούγεννα και ευλογημένη νέα χρονιά. Και ας μην ξεχνάμε τους ελάχιστους αδελφούς του Χριστού, τους αδελφούς μας.
"ΚΥΡΙΕ εσύ που νήστεψες 40 ημέρες στην έρημο, δώσε μας δύναμη να κάνουμε κι εμείς την νηστεία των Χριστουγέννων!!! Και κυρίως ενίσχυσέ μας στον αγώνα της πνευματικής νηστείας!!!
Από την μακρινή Τανζανία και εκ βάθους καρδίας Καλή Σαρακοστή και Καλό στάδιο!!!"
.png)
