ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026

Πουθενά αλλού δεν παρουσιάζεται με τόση ένταση η κατάντια της αμαρτίας, αλλά & το μεγαλείο της άπειρης αγάπης του Θεού


Βήματα προς την αληθινή μετάνοια (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ) 

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ (εικ)

Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, είναι η Κυριακή του ασώτου, επειδή ακριβώς η Εκκλησία μας αναγινώσκει την ημέρα αυτή την γνωστή σε όλους μας παραβολή του ασώτου.

Η παραβολή αυτή, μπορούμε να πούμε ότι είναι συνέχεια της προηγουμένης, της παραβολής του Τελώνου και του Φαρισαίου, που ακούσαμε την προηγούμενη Κυριακή, διότι σ’ εκείνη μεν η Εκκλησία μας εισάγει στην συντριβή της καρδιάς και την συναίσθηση της αμαρτωλότητος, που είχε ο τελώνης, ως δύο απαραίτητα γνωρίσματα της αληθινής μετάνοιας, ενώ στη σημερινή μας παρουσιάζει την δύναμη της μετανοίας και το μέγεθος της ευσπλαγχνίας του Δεσπότου Χριστού. Αποτυπώνει με τον πλέον παραστατικό τρόπο την τραγωδία του κάθε ανθρώπου, που απομακρύνεται από τον Θεό και παραδίδεται στα πάθη και στις επιθυμίες του.

Κορυφαίοι ερμηνευτές της Εκκλησίας μας παρατηρούν ότι πουθενά, σε καμιά άλλη παραβολή δεν παρουσιάζεται με τόση ένταση η κατάντια της αμαρτίας. Αλλά και σε καμιά άλλη δεν αποκαλύπτεται τόσο παραστατικά το μεγαλείο της άπειρης αγάπης του Θεού, ο Οποίος συγχωρεί τον αμαρτωλό, όσο πολλές και μεγάλες και αν είναι οι αμαρτίες του, αρκεί να μετανοήσει ειλικρινά και να επιστρέψει στον ουράνιο πατέρα.

Στη διήγηση της παραβολής περιγράφονται με τον πιο γλαφυρό και παραστατικό τρόπο όλα τα γνωρίσματα της αληθινής μετανοίας. Ας τα δούμε με πολλή συντομία. Ο νεώτερος υιός, αφού έφυγε από το σπίτι και δαπάνησε όλη την πατρική περιουσία, γλεντώντας και διασκεδάζοντας, έφθασε σε ένα τραγικό κατάντημα. Πεινάει, βόσκει γουρούνια, νοιώθει ότι χάνεται, προσπαθεί να χορτάσει με τα ξυλοκέρατα που τρώγανε τα γουρούνια, βρωμάει ολόκληρος, μοιάζει με ένα ζωντανό νεκρό. Αυτό είναι το τίμημα της αμαρτίας. Εκεί μας καταντάει η ζωή της ασωτίας. Ο άσωτος νόμισε ότι φεύγοντας από το σπίτι του πατέρα, θα απελευθερωθεί, θα γλεντήσει τη ζωή του, θα βρεί το νόημα της ζωής. Τελικά όμως έγινε δούλος, ένα ερείπιο σωματικό και ψυχικό, έχασε τον εαυτό του, νεκρώθηκε.

Όμως κάποια στιγμή ήρθε στα καλά του. Όπως σημειώνει ο ευαγγελιστής: «εις εαυτόν δε ελθών είπε, πόσοι μίσθιοι του πατρός μου περισσεύουσιν άρτων, εγώ δε λιμώ απόλλυμαι». Μέχρι τότε ζούσε σε κατάσταση τρέλας και παραφροσύνης. Δεν ήξερε ούτε τι έλεγε, ούτε τι έπραττε, διότι τέτοια είναι η φύση της αμαρτίας. Σκοτίζει την ψυχή, ενώ παράλληλα την αιχμαλωτίζει στην πρόσκαιρη απόλαυση των ηδονών. 

Όταν ο άσωτος έφθασε σε έσχατο βάθος κακών, τότε θυμήθηκε πόσο ευχάριστα ζούσε στο σπίτι του πατέρα του, χωρίς να του λείπει τίποτε, ενώ τώρα κινδυνεύει να πεθάνει από την πείνα. Άρχισε να συναισθάνεται το κατάντημά του, αυτή δε η συναίσθηση, μπορούμε να πούμε, ότι είναι το πρώτο βήμα προς την αληθινή μετάνοια. Και τούτο διότι είναι αδύνατον ο άνθρωπος να μετανοήσει αληθινά, αν προηγουμένως δεν συναισθανθεί την αμαρτωλότητά του, δεν νοιώσει το κατάντημά του. Εν όσω ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση πωρώσεως και αναισθησίας, εν όσω δηλαδή δικαιώνει τον εαυτό του, είναι αδύνατον να μετανοήσει. Και αν κάποιος του πεί: Πήγαινε να εξομολογηθείς, απαντάει: Γιατί να εξομολογηθώ, αφού δεν έχω αμαρτίες;

Ο άσωτος καθώς συναισθάνεται το βάθος των κακών, στο οποίο έφθασε, είχε δύο επιλογές μπροστά του: Είτε να ταπεινωθεί και να επιστρέψει στον πατέρα του, είτε να βυθιστεί στην απόγνωση, μη μπορώντας να πιστεύσει ότι ο πατέρας θα τον συγχωρούσε. Εδώ και πάλι θα πρέπει να τονίσουμε, πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος της απογνώσεως. Ο διάβολος, ο οποίος συνεχώς εργάζεται την καταστροφή μας, εκείνη την ώρα βάζει μέσα στο νου μας λογισμούς απελπισίας. Μας λέει: Τώρα εσύ έφθασες σε μεγάλο βάθος κακών. Δεν υπάρχει για σένα σωτηρία. Δεν πρόκειται να σε συγχωρήσει ο Θεός. Είναι όμως έτσι; Η ίδια η παραβολή μας διδάσκει, ότι ο Θεός μας δέχεται και μας συγχωρεί, όσο πολλές και όσο μεγάλες και αν είναι οι αμαρτίες μας, αρκεί να μετανοήσουμε ειλικρινά. Η ευσπλαχνία του Θεού είναι άπειρη και δεν υπάρχει αμαρτία που να υπερβαίνει την αγάπη του Θεού.

Στη συνέχεια ο άσωτος παίρνει την μεγάλη απόφαση. Είπε: «Αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου και ερώ αυτώ, πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου». Θα σηκωθώ και θα πάω στον πατέρα μου και θα του πω, πατέρα μου, αμάρτησα στον ουρανό και ενώπιόν σου. Θυμήθηκε ο άσωτος ότι έχει έναν ευσπλαγχνικό πατέρα, που τον αγαπάει και ότι εάν επιστρέψει, δεν θα τον διώξει, αλλά και πάλι θα τον δεχθεί, έστω και σαν μισθωτό και όχι σαν υιό του. Πήρε την απόφαση να επιστρέψει, αλλά παράλληλα και να ομολογήσει την ενοχή του. Αυτή δε η απόφαση της επιστροφής, μπορούμε να πούμε, είναι το δεύτερο μεγάλο βήμα προς την αληθινή μετάνοια.  

Ο άσωτος δεν προσπαθεί να δικαιολογηθεί, ούτε να αυτοδικαιωθεί. Δεν προσπαθεί να καλύψει την ενοχή του και να αρχίσει να φέρνει επιχειρήματα, ότι τάχα φταίει το ένα, ή ότι φταίει το άλλο. Να πει για παράδειγμα: Πατέρα, μπορεί και εγώ σαν άνθρωπος να έκανα κάποια λαθάκια στη ζωή μου. Τι να κάνουμε, όλοι μας κάνουμε λάθη. Έλα τώρα να ξεχάσουμε τα παλιά και ό,τι έγινε, έγινε! Ο άσωτος δεν μιλάει έτσι, δεν μιλάει με θράσος και αυθάδεια, αλλά είναι βαθιά - βαθιά συντετριμμένος. Ρίχνει όλο το βάρος της ενοχής επάνω του. Αυτή δε ομολογία της ενοχής είναι το τρίτο μεγάλο βήμα προς την αληθινή μετάνοια. Το λέμε αυτό, διότι και εμείς σε πάμπολλες περιπτώσεις, όταν πάμε να εξομολογηθούμε στον πνευματικό, προσπαθούμε με χίλιους δυό τρόπους να καλύψουμε τις αμαρτίες μας και να ρίξουμε την ενοχή μας σε άλλους.

Ο άσωτος αφού πήρε πλέον την απόφαση της επιστροφής, την έβαλε σε πράξη. Διότι όπως σημειώνει ο ευαγγελιστής παρακάτω: «και αναστάς ήλθε προς τον πατέρα αυτού». Δεν έμεινε μόνο στις καλές σκέψεις και στις καλές αποφάσεις. Όταν οι καλές σκέψεις δεν γίνονται πράξεις, δεν έχουν καμιά αξία ενώπιον του Θεού. Μ’ άλλα λόγια ο Θεός ζητάει από μας την έμπρακτη μετάνοια και όχι την μετάνοια που εκφράζεται μόνο με λόγια. Αυτή δε η έμπρακτη μετάνοια είναι ένα ακόμη μεγάλο βήμα προς την αληθινή μετάνοια. 

Μια μετάνοια που περιορίζεται μόνο σε λόγια δεν μπορεί να είναι αληθινή. Είναι ψεύτική και υποκριτική. Πολλοί χριστιανοί σήμερα, καθώς συναισθάνονται την αμαρτωλότητά τους, έρχονται βέβαια στην εξομολόγηση και ομολογούν τα σφάλματά τους, αλλά δεν αγωνίζονται στη συνέχεια να αλλάξουν ζωή και να αποβάλουν τα πάθη τους. Βλέπετε ότι στην προκειμένη περίπτωση ο άσωτος αφού γύρισε στο σπίτι του πατέρα, γύρισε πλέον οριστικά και αμετάκλητα, χωρίς να παλινδρομήσει και πάλι πίσω την προηγούμενη άσωτη ζωή του. Το πάθημα του έγινε μάθημα.

Αντίθετα εμείς θέλουμε να σωθούμε χωρίς κόπους και χωρίς αγώνα πνευματικό, ερωτοτροπώντας μάλιστα με την αμαρτία. Προσπαθούμε να συνδυάσουμε την κοσμική ζωή με τη ζωή της μετανοίας. Το αποτέλεσμα είναι ότι η όλη σχέση μας με τον Θεό γίνεται επιφανειακή, περιορίζεται σε μερικούς θρησκευτικούς τύπους, αλλά δεν αγγίζει το βάθος της καρδιάς μας. Κάνουμε κάποιες καλές πράξεις, τηρούμε κάποια θρησκευτικά καθήκοντα, ίσα - ίσα για να νομίζουμε ότι είμαστε καλοί χριστιανοί, ενώ κατά βάθος η καρδιά μας είναι προσκολλημένη σε άλλα πράγματα του παρόντος κόσμου και όχι στον Χριστό.

Στη συνέχεια βλέπουμε το υπέροχο μεγαλείο της αγάπης και της ευσπλαγχνίας του Θεού Πατέρα, ο οποίος μόλις είδε το παραστρατημένο παιδί του να επιστρέφει συντετριμμένος με ειλικρινή μετάνοια, τρέχει και το σφίγγει στην αγκαλιά του. Δεν σιχαίνεται τις ακαθαρσίες που έχει πάνω του. Δεν το επιπλήττει, δεν το ελέγχει, αλλά σκύβει και το φιλάει. Και όχι μόνο το συγχωρεί, αλλά και το αποκαθιστά στη θέση του υιού, πράγμα που δείχνει το μέγεθος της αγάπης του. Από αγάπη ήρθε στον κόσμο και φόρεσε τη φύση μας. Ήρθε, όχι για να καλέσει τους δικαίους, αλλά τους αμαρτωλούς σε μετάνοια, όπως ο ίδιος το διεκήρυξε. Ήρθε για να ανοίξει την αγκαλιά του πάνω στον σταυρό και να δεχθεί τον κάθε αμαρτωλό, που μετανοεί.

Όμως η αγάπη αυτή του Θεού λειτουργεί λυτρωτικά και σώζει τον άνθρωπο μόνο με μια προϋπόθεση, την προϋπόθεση της αληθινής μετανοίας. Η πόρτα του παραδείσου έχει μια κλειδαριά, που ανοίγει με δύο κλειδιά. Το ένα το κρατάει ο Θεός και είναι το κλειδί της αγάπης. Το άλλο το κρατάει ο άνθρωπος και είναι το κλειδί της μετανοίας. Κανένα κλειδί από μόνο του δεν μας ανοίγει την πόρτα του παραδείσου. Χρειάζεται να λειτουργήσουν και τα δύο κλειδιά ταυτόχρονα.

Ας φροντίσουμε αδελφοί μου, εν όσω ακόμη ζούμε στην παρούσα ζωή και αναπνέουμε, να μετανοήσουμε ειλικρινά, πριν έρθει η ώρα του θανάτου, διότι μετά θάνατον ο Θεός δεν δέχεται την μετάνοιά μας. Το κλειδί της μετανοίας λειτουργεί μόνο στην παρούσα ζωή, όχι στην μέλλουσα. Καλούμαστε όλοι μας, καθώς ακούσαμε σήμερα την παραβολή αυτή, να βάλουμε στη θέση του ασώτου υιού τον ίδιο τον εαυτό μας. Και όπως μιμηθήκαμε τον άσωτο στη ζωή της ασωτείας, έτσι τώρα ας τον μιμηθούμε και στην μετάνοια. Πράγμα το οποίο εύχομαι να γίνει σε όλους μας με τη Χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, τις πρεσβείες της Κυρίας Θεοτόκου και όλων των αγίων. Αμήν. 

Παρακαλώ, και:

Η παραβολή του ασώτου είναι μυσταγωγική παραβολή

π. Μιχαήλ Καρδαμάκης, Μετάληψις πυρός: Λειτουργία και Ευχαριστία της Εκκλησίας


Του Γ. Μ. Βαρδαβά

Με τη σκέψη του αειμνήστου π. Μιχ. Καρδαμάκη ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή κατά τα φοιτητικά μου χρόνια. (Ήταν η εποχή που είχαν πρωτοκυκλοφορήσει τα βιβλία του Ορθόδοξη Πνευματικότητα, Αγάπη και γάμος και τα Κεφάλαια Κατανυκτικά).

Και λέω με τη σκέψη, διότι δυστυχώς δεν έτυχε να γνωρίσω από κοντά αυτό το φωτισμένο θεολόγο της αγαπητικής θεολογίας, της ομορφιάς και της ευχαριστιακής εκκλησιολογίας.

Παραθέτω μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το εξαιρετικό βιβλίο του π. Μιχ. Καραμάκη Μετάληψις πυρός Λειτουργία και Ευχαριστία της Εκκλησίας, πουκυκλοφόρησε το καλοκαίρι που μας πέρασε από τις εκδόσεις Εν Πλώ:

***

Η Λειτουργία της Εκκλησίας είναι έργο Αγγέλων και ανθρώπων, για να τιμηθούν και να δοξασθούν τα έργα του τριαδικού Θεού, από το έργο της εν αρχή δημιουργίας του κόσμου, ως το έργο της τελικής σωτηρίας του.

Εδώ συναντιούνται άγγελοι και άνθρωποι, ουράνια και επίγεια, ορατά και αόρατα, παρόντα και μέλλοντα, ελθόντα και ερχόμενα, δημιουργία και Βασιλεία.

Μέσα στη Λειτουργία και μέσα από τη Λειτουργία, μπορούμε να κοιτάζουμε το έργο ή μάλλον το μυστήριο του κόσμου, όλων των δημιουργημένων όντων, της ζωής και του τέλους τους, στη μεταμορφωτική και μεταϊστορική, απελευθερωτική και εσχατολογική προοπτική τους.

Η Λειτουργία (…) είναι μια καθολική, ήγουν εκκλησιαστική πράξη, που συμπλέκεται με το καθολικό-τριπλό μυστήριο της ζωής:τον Θεό, τον άνθρωπο και τον κόσμο. Είναι η μεγάλη και σταθερή αποκαλυπτική στιγμή της αλήθειας για τον Θεό, τον άνθρωπο και τον κόσμο. Και είναι κυρίως στη Λειτουργία που μας δίδεται μια νέα καθαρή θέαση του κτιστού κόσμου, ως φύσεως, ύλης ή περιβάλλοντος, η διαρκής υπόμνηση, προς εκείνους των ανθρώπων, που πολυπραγμονούν περί τον κόσμο και τα προβλήματα του, που κατέχονται από τη βουλιμία της χρησιμοθηρικής και κατακτητικής παραχρήσεως του, θύμα των ανθρώπινων ιδεολογιών και των πολιτικών σκοπιμοτήτων. Στη Λειτουργία κοιτάζουμε τον κτιστό κόσμο και όλα τα στοιχεία του στην παρθενικότητα τους, όπως ο Θεός που κοίταξε για πρώτη φορά και αναφώνησε: «Ιδού τα πάντα καλά λίαν» (Γένεσις 1,31). Εδώ ακριβώς διασώζεται ο διαρκής ύμνος της δημιουργίας με τη συμμετοχή όλων των στοιχείων της, σε μιαν ευχαριστιακή κλήση και αποστολή.

(μν. έργον, σελ. 48-49)

***

Είναι ο άνθρωπος, που στην αλογία του, χωρίζει τον κόσμο από τον Θεό, και είναι ο άνθρωπος ο λόγος του Λόγου, που επαναφέρει τον κόσμο στο Θεό. Και είναι η Λειτουργία, ως έργο των πιστών ή μάλλον ως συνεργία των πιστών με το Θεό, που αποκαθιστά τον κόσμο, δυνάμει της Ενανθρωπήσεως, ως κτίση ή φύση, στην προπτωτική κατάσταση του, γίνεται και κόσμος, καλός ή ωραίος, ο ίδιος κόσμημα, αποκάλυψη του γλυκασμού του κάλλους και της αγάπης.

(μν. έργον, σελ. 50) 
***

Είμαστε ήδη αιχμάλωτοι στη βία ή την ανάγκη των σύγχρονων ρυθμών, των αυξανόμενων θορύβων, των υπερβολικών ταχυτήτων, των απεριόριστων καταχρήσεων, των αχαλίνωτων απολαύσεων, των πλαστικών κατασκευών, των τεχνητών παραδείσων. Και κυρίως στην τυραννία του μίσους και της αρνήσεως, της αντιπαλότητας και της αντικοινωνικότητας, της συγκρούσεως και της επικρατήσεως, της ιδιοποιήσεως και της απληστίας.

Μ’ ένα λόγο, είμαστε υπηρέτες μιας ζωής χωρίς τον άνθρωπο (τον άλλο), τον κόσμο και τον Θεό. Όλοι μας σχεδόν θα επιθυμούσαμε να κατάσχουμε όλο τον κόσμο. Και όλη αυτή η απάτη, δεν μας επιτρέπει να έχουμε καιρό να εκκλησιαστούμε και να λειτουργηθούμε, να νοήσουμε και να στοχαστούμε, να εκπλαγούμε και να εκπλήξουμε, να υποφέρουμε και να αγαπήσουμε, να διακονήσουμε και να θυσιαστούμε, να αποθάνουμε και να ζήσουμε στο μεταμορφωμένο και διαρκώς μεταμορφούμενο σύμπαν του Θεού.

Προσδοκούμε τον λειτουργημένο άνθρωπο, τη μεσιτεία των Αγίων, των διακονούντων στη Λειτουργία της Ευχαριστίας του Θεού, εξαιρέτως δε της Θεοτόκου, του τόπου, όπου ο Θεός ιερούργησε το πρώτον τη σωτηρία του σύμπαντος.

(μν. έργον, σελ. 54-55)

Σε κάθε περίπτωση το βιβλίο αποτελεί μια σημαντική συμβολή στον τομέα της Λειτουργικής και Ευχαριστιακής Εκκλησιολογίας. Αν κάτι τέτοιο ακούγεται πολύ «εξειδικευμένο» στο «μέσο αναγνώστη» οφείλουμε να επισημάνουμε ότι το βιβλίο είναι με τέτοιο τρόπο γραμμένο, που κερδίζει τον αναγνώστη από την πρώτη, μέχρι την τελευταία σελίδα. Μακριά απο φιοριτούρες και άσκοπους βερμπαλισμούς το βιβλίο δίνει τη ζωντανή μαρτυρία της σύγχρονης ορθοδοξίας μέσα από το λειτουργικό και ευχαριστιακό της γίγνεσθαι.

Μεταφιλελευθερισμός: Η Δύση ἀναζητεῖ τὴν Ρωμηοσύνη

 


ΝΙΚΗ

Στὴ σύγχρονη Δύση παρατηρεῖται ἕνα φαινόμενο ἐνδιαφέρον καὶ ἀποκαλυπτικό.  

Μετὰ ἀπὸ δεκαετίες ἀκραίου φιλελευθερισμοῦ, ἀτομοκεντρισμοῦ καὶ διαλύσεως κάθε παραδόσεως, ἀρχίζει νὰ ἀναδύεται ἕνας νέος στοχασμός, ποὺ ὀνομάζεται «μεταφιλελευθερισμός» (Post-liberalism). Κύριοι ἐκπρόσωποί του μεταξύ ἄλλων εἶναι, οἱ Patrick Deneen, John Milbank καὶ Alasdair MacIntyre.

Οἱ ἴδιοι οἱ δυτικοὶ διανοητές παραδέχονται πλέον ὅτι: ἡ κοινωνία χωρὶς ἠθικὸ δεσμό, χωρὶς κοινότητα, χωρὶς ἱερὸ κέντρο, καταρρέει. Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν θεοποιεῖ  τὸ ἄτομο, χάνει τὸ νόημα. Ἡ ἐλευθερία δὲν μπορεῖ  νὰ διατηρηθεῖ  σὲ μία κοινωνία ποὺ ἔχει διαλύσει κάθε ἠθικὸ δεσμό, κάθε παράδοση καὶ κάθε ἱερὸ κύτταρο, ὅπως ἡ οἰκογένεια. Ὁ φιλελευθερισμός, στὴν προσπάθειά του νὰ ἀπελευθερώσει  τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὶς ρίζες του, τὸν ἄφησε ἀνυπεράσπιστο, σὲ μία ζωή χωρὶς οὐσιαστικὸ νόημα.

Αὐτὸ ποὺ ἡ Δύση (Εὐρώπη καὶ εὐρωγενὴς κόσμος) βαπτίζει σήμερα «μεταφιλελευθερισμό» δὲν εἶναι μία νέα σοφία. Εἶναι ἡ ἀμήχανη παραδοχὴ  τῆς ἀποτυχίας της. Ἀφοῦ διέλυσε τὴν κοινότητα, τὴν οἰκογένεια καὶ τὴν πίστη, ἀναζητεῖ τώρα – ἔστω καὶ ἀσυνείδητα – οὐσιαστικά τὶς ρωμαίικες ρίζες της, τις ὁποῖες ἀπώλεσε στο πέρασμα τῶν αἰώνων κυρίως ὑπό το βάρος καταρχήν τῆς Φραγκοσύνης και τῆς συνακόλουθης Παποσύνης. Ἀναζητεῖ τὶς ρίζες ποὺ ἐμεῖς γνωρίζουμε ἐδῶ καὶ αἰῶνες ὡς Ρωμηοσύνη. Ἡ Ρωμηοσύνη δὲν εἶναι ἰδεολογία οὔτε πολιτικὸ ρεύμα, ἀλλὰ ὁ ζωντανὸς τρόπος ὑπάρξεως τοῦ Γένους μας.

Γιὰ τὴν Ρωμηοσύνη, ἡ ἐλευθερία δὲν εἶναι ἀσυδοσία, ἀλλὰ ἀρετὴ καὶ κάθαρση τῆς καρδιᾶς. Εἶναι ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὰ πάθη. Εἶναι καρπὸς ἀσκητικῆς ζωῆς καὶ θείας Χάριτος. Δὲν εἶναι ἡ ἄρση κάθε ὁρίου, ἀλλὰ ἡ ἐκούσια αὐτοδέσμευση  τοῦ ἀνθρώπου στὸ καλό. Αὐτὸ ποὺ σήμερα οἱ δυτικοὶ στοχαστὲς ἀνακαλύπτουν  ὡς ἀνάγκη «ἠθικοῦ πλαισίου» καὶ αὐτοσυγκρατήσεως, ἡ παράδοσή μας τὸ ζεῖ αἰῶνες ὡς φιλοτιμία, ὡς τὴν ἐσωτερικὴ ὁρμὴ τοῦ ἀνθρώπου νὰ πράττει τὸ σωστὸ ὄχι ἀπὸ φόβο νόμου, ἀλλὰ ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό, τὸν πλησίον καὶ τὸ Γένος.

Ἡ Ρωμηοσύνη δὲν γνώρισε ποτέ τὸ ἀπομονωμένο ἄτομο, τὸν αὐτονομημένο ἑαυτὸ τῆς νεωτερικότητος. Γνωρίζει μόνο τὸ Πρόσωπο, καὶ τὸ Πρόσωπο ὑπάρχει μόνον ἐν σχέσει. Στὴν οἰκογένεια, στὴν ἐνορία, στὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινότητα, στὸ Γένος. Ἐκεῖ ὁ ἄνθρωπος δὲν «συνδέεται» κοινωνιολογικά· κοινωνεῖ ὑπαρξιακά. Ὅ,τι σήμερα ἡ Δύση ὀνομάζει «ἀναζήτηση τῆς κοινότητας», εἶναι ἀπλῶς μία καθυστερημένη διαπίστωση μιᾶς ἀληθείας ποὺ ἐμεῖς ζοῦμε αἰῶνες. Ἡ ἐλευθερία  τοῦ Ρωμηοῦ εἶναι ἐλευθερία  ἀγάπης, διακονίας καὶ θυσίας ὄχι τῆς ἰδιοτελοῦς  ἀπομονώσεως.

Ἡ οἰκονομία ὀφείλει νὰ ὑπηρετεῖ τὶς ἀνάγκες τῆς κοινότητος καὶ ὄχι τὸ ἀντίστροφο. Αὐτὸ ποὺ σήμερα ὁρισμένοι δυτικοὶ στοχαστὲς διατυπώνουν ὡς «νέα ἀρχή», ἡ ρωμαίικη παράδοση τὸ ἐθεώρησε πάντοτε αὐτονόητο. Ἡ παραγωγὴ καὶ ὁ πλοῦτος ὑπάρχουν γιὰ νὰ στηρίζουν τὴν οἰκογένεια, τὴν ἐνορία καὶ τὸ Γένος, ὄχι γιὰ νὰ τὰ ὑποτάσσουν. Ἕνας σύγχρονος ρεαλιστικὸς πατριωτισμὸς ὀφείλει νὰ μετουσιώσει αὐτὴν τὴν ἀρχὴ σὲ πράξη. Ἔτσι γιὰ παράδειγμα ἡ πλήρης φορολογικὴ ἀπαλλαγὴ τῶν πολυτέκνων καὶ ἡ σταθερὴ στήριξη τῶν μεγάλων οἰκογενειῶν δὲν ἀποτελοῦν ἀπλὴ κοινωνικὴ πρόνοια. Ἀποτελοῦν στοιχειώδη δικαιοσύνη. Ἡ ρωμαίικη παράδοση ἀντιλαμβάνεται τὴν οἰκογένεια  ὡς θεμέλιο τῆς κοινωνίας, καὶ ἡ οἰκονομία ὀφείλει νὰ τὴν προστατεύει, ὄχι νὰ τὴν συνθλίβει. Ἡ οἰκονομία ὑπάρχει γιὰ νὰ θωρακίζει τὴν ἐστία, ὄχι γιὰ νὰ τὴν ἐκποιεῖ.

Ἡ πατρίδα μας χρειάζεται σήμερα μίαν ἀληθινὴ ἐπιστροφή στὶς ρίζες της. Χρειάζεται μία ρωμαίικη ἀναγέννηση· μία ἀφύπνιση πνευματικὴ καὶ ἐκκλησιαστική, ποὺ θὰ μᾶς βγάλει καταρχὰς ἐμᾶς τοὺς ἴδιους ἀπὸ τὰ ἀδιέξοδα τῆς νεωτερικῆς  ἰδεολογίας, ἀλλά καὶ θὰ φωτίσει τὸν δρόμο καὶ γιὰ τὴν Δύση ποὺ ὅλο καὶ περισσότερο ἀναζητεῖ.

Ἡ Ρωμηοσύνη δὲν προτείνει θεωρίες. Γεννᾷ τρόπο ζωῆς. Καὶ ἀπὸ αὐτὸν τὸν τρόπο ζωῆς προκύπτουν φυσικὰ καὶ οἱ ἀναγκαῖες πολιτικὲς κατευθύνσεις μὲ κύριους ἄξονες:

α) Οἰκονομία ὡς διακονία τῆς χρείας, θεμελιωμένη στὸ Εὐαγγέλιο καὶ στὸ παράδειγμα τῶν Ἁγίων μας, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, ποὺ ἔζησαν ἔμπρακτα τὴν ἀγάπη καὶ τὴν κοινωνία. Ὄχι συσσώρευση, ἀλλὰ μοίρασμα. Ὄχι θησαυρισμὸς  ἐπὶ γῆς, ἀλλὰ θησαυρὸς ἐν οὐρανῷ. «Ὁ ἔχων δύο χιτῶνας μεταδότω τῷ μὴ ἔχοντι…» καὶ «Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς…».

β) Παιδεία μὲ ρίζες, ὄχι ἀπλὴ μετάδοση γνώσεων, ἀλλὰ μύηση στὴν ἀλήθεια, καλλιέργεια ἤθους, πίστεως καὶ ζώσης ἱστορικῆς μνήμης.

γ) Παραγωγικὴ αὐτάρκεια, διότι ἕνας λαὸς εἶναι ἐλεύθερος μόνον ὅταν δύναται νὰ τρέφεται, νὰ στεγάζεται καὶ νὰ δημιουργεῖ μὲ τὸν ἴδιο του τὸν κόπο, χωρὶς νὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ ξένες δυνάμεις. Ἡ οἰκονομία ὑπηρετεῖ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν κοινότητα, ὄχι τὸ ἀντίστροφο.

δ) Κυριαρχία καὶ ἀξιοπρέπεια, ἡ προστασία τῆς πατρίδος, τῶν συνόρων καὶ τῶν στρατηγικῶν δομῶν δὲν εἶναι τεχνικὸ ζήτημα διοικήσεως, ἀλλὰ ἱερὴ παρακαταθήκη καὶ χρέος πρὸς τοὺς προγόνους μας καὶ προς τὰ παιδιά μας.

Ἡ Δύση, κουρασμένη ἀπὸ τὸν πνευματικὸ καὶ κοινωνικὸ της μαρασμό, ψηλαφεῖ  ἀμήχανα κάποια διέξοδο. Ἐμεῖς ὅμως δὲν ἔχουμε νὰ τῆς προσφέρουμε μία νέα ἰδεολογία. Ἔχουμε νὰ τῆς μαρτυρήσουμε τὸν τρόπο ζωῆς μας. Τὴν Ρωμηοσύνη μας. Τὴν πίστη μας, τὴν φιλοτιμία μας, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἐλευθερία ποὺ γεννιέται ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό καὶ ἑνώνει τὸ Γένος. Αὐτὴ ἡ παρακαταθήκη πρέπει νὰ ξαναγίνει τὸ ἔδαφος ἐπάνω στὸ ὁποῖο θὰ σταθεῖ ὄχι μόνο ἡ Ἑλλάδα τοῦ αὔριο, ἀλλὰ καὶ ὅλοι ὅσοι προσωπικὰ ἢ συλλογικὰ ἀναζητοῦν τὴν ἤδη βιωμένη καὶ ἐμπράκτως σαρκούμενη ἀλήθεια.

Χριστόδουλος Μολύβας 
Ὑπεύθυνος Θεματικῆς Ὀμάδας Ἀνάπτυξης καί Ἐπενδύσεων τῆς ΝΙΚΗΣ

Ἰωάννης Κων. Νεονάκης
Ὑπεύθυνος Θεματικῆς Ὀμάδας Ρωμηοσύνης τῆς ΝΙΚΗΣ

Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026

THE ORTHODOX ROOTS OF THE WEST: A FACTOR FOR PAN-EUROPEAN UNITY


To παρακάτω άρθρο είναι μεταφορά στα αγγλικά αυτού του ελληνικού άρθρου και δημοσιεύεται στην αγγλόφωνη ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ. Η δημοσίευσή του συνιστά όχι μόνον ένα σημαντικό πνευματικό άνοιγμα της ΝΙΚΗΣ προς τον Δυτικό άνθρωπο, αλλά και μια ξεκάθαρη τοποθέτηση έναντι του Οικουμενισμού, εφόσον στο άρθρο ο Παπισμός & ο Προτεσταντισμός καταγγέλλονται ευθέως ως αιρέσεις, με παραπομπές στους ορθοδόξους αγίους ομολογητές, όπως ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός και ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

Αυτό το άρθρο προσφέρεται σε όλους εμάς, για αναδημοσίευση και αξιοποίηση. 

Phoro from here

 

Democratic Patriotic People's Movement NIKH - Greek Political Party 

Romeosyne 

European Member of Parliament for the Greek political party “NIKI” - Nikos Anadiotis - had organized in the European House of Parliament  on December 9th  of 2024, an event on the theme: “An Orthodox Proposal for Life: The Philokalian Person” (1).

The pursuant thoughts are intended to touch on this topic.

*****

The religion-less character that the European Union has embraced is absolutely contrary to the Christian spiritual roots of Europe.

This character happens to also be driven by a “defensive” spirit that has led -for example- to activities by political groups, for the exclusion of religion from public life, (2) while abundant phenomena of “Christianophobia” have also been observed in various European countries - such as racist behavior towards people who publicly express their Christian beliefs. This phenomenon is mainly attributed to the unhealed wounds inflicted on Western societies by “Christian” representatives who have been dominating them over the last thousand years. The horrific “Middle Ages”, as well as colonialism, the religious wars, moralism and many other ugly experiences, have hurt and continue to hurt the Western European so much, that they felt forced to dispose of the Christian religion that was imposed on them like a heavy quilt.

However, Western European brethren are not aware that all the “versions of Christianity” which have dominated the Western European world for the last thousand years - in the Roman Catholic and Protestant areas - are clearly heretical and are essentially deviations from the authentic teaching and life of the original Church that was founded by Jesus Christ, in all its basic points (3).

This deviation is not theoretical: God was perceived as a cruel dictator, man was underestimated and annihilated; he was excluded from the possibility of union with God (which constitutes salvation - which Christ came to actualize) and he was made to feel like an accused before Him; the Church was separated from the people and had assumed absolute authority over the people – as did the pope, over the entire Church. The Middle Ages with all its pathology is a product of these deviations, the consequences of which continue to this day.

It is self-evident that the teaching of Jesus Christ about love for one's neighbor has nothing to do with fanaticism, cruelty, pietism and moralism, which –sadly- Western Europeans have come to believe as characteristics of Christian religiosity.  Unfortunately they do not know - although some are slowly discovering it - that the authentic, primordial Church that He founded - the Church of indigent apostles and martyrs, spiritual fighters and open-minded teachers of love - has never ceased to exist. It existed and continues to exist - just a breath's distance from their homes. It is the Orthodox Church.

Impacted by the judgments of prejudiced scholars, mainly the much earlier ones, about the historical space of Orthodoxy, most Western Europeans probably identify Orthodoxy with imperial Byzantine machinations or with tsarist feudalism. But Orthodoxy does not in the least identify with them. On the contrary, the true, holy, Orthodox teachers fought against injustice and oppression, wherever it may have come from. Orthodoxy also does not identify with any rich and powerful ecclesiastic establishment that “manages” people's faith and superstitions. The Body of Christ (the Church) consists of God’s people,  - of all people, clergy and laity, men and women, children and adults, rich and poor, educated and illiterate, rulers and workers, even virtuous and sinful, brave and cowardly, believers and unbelievers, are invited to unite on par with fellow man, with Jesus Christ, with the Triune God, and by extension with all beings, and to reach (while still living, not just 'after death') the most perfect possible spiritual state: to become ‘gods by grace’ - that is, saints - and to reign with Christ in His eternal Realm.

It is a way of life, which, when followed with seriousness and consistency, leads man to the healing of his soul from the passions (that is, from whatever causes him dependency) and the establishment within him of humble and selfless love for all people and all beings. All the elements that this way of life contains, such as confession, Holy Communion, prayer, fasting, but also the practice of the virtues, exist to help man walk this path - the path that Christ Himself had taught.

Historically, hundreds of thousands of people of every era have progressed spiritually along this path and have become saints. Of course, not even in traditionally Orthodox nations do all people follow this path, especially in our time, as the ideological currents of the West are spreading through all the lands (including Greece), making spiritual confusion spread more and more. However this path is a fundamental element of our civilization and is followed even today by many; in fact, it is also being discovered by increasingly more people.

Important holy teachers of the 20th century, as well as Orthodox thinkers (from St. John Maximovich to St. Sophrony of Essex; of the fathers and academics, George Florovsky and John Romanides to Fr. Nicholas Loudovikos and several others from Western countries are also mentioned below), have enriched recent bibliography with exceptional works, which can now inform the reader about the authentic character of Orthodoxy.

In Western Europe, 'liberation from religion' was inevitably not accompanied by any moral progress, nor, of course, by the acquisition of happiness. Even today the world is ruled by the potentates of wealth, while the laity is sinking in despair and misery - albeit in a different manner than during the era of feudalism, or even later on, during the industrial revolution. Thus, in their search for substitutes to fill the spiritual void left by the expulsion of religion, people have been resorting to new 'opiates', such as yoga, ecological and social activism, cultural events, the internet or social networks. The demand for freedom and justice continues to plague Western Europe, exactly as it did during the Age of “Enlightenment”.  Just as a West European person does not suspect that the “Christianity” of his medieval ancestors is a mosaic of heresies, he likewise does not suspect that in the past, more than a thousand years (before the Great Schism of 1054), Western Europe was an Orthodox Christian continent.

Nowadays many assert that we share a “common religious heritage” of the first thousand years of Christianity together with the “Roman Catholic Church”. Unfortunately, this is untrue. Although it is self-evident that in the Roman Catholic world (as in many other religions) many commendable personalities have emerged - full of sincerity and love - the truth is that the “Roman Catholic Church” is the rejection and the negation of the authentic Christian origins. Orthodoxy indeed has a common religious tradition with Western Europe – but of the early Christian centuries – however, contemporary Western Europe did not continue to pursue this tradition.

In their past, Western European peoples had hundreds of their own saints, ascetics, martyrs, spiritual fighters and teachers, who were Orthodox saints, ascetics, fighters, etc. (4), whose spiritual heritage was disregarded when Catholicism dominated the Western European territories, altering Christianity from a path of love, healing, self-knowledge and holiness, into an oppressive superstition.

Thus arises a strong and urgent necessity, not only for the discovery by Western European brethren of their ancient Christian roots, but more importantly for their return to them.

This return is regarded as necessary and urgent, for serious reasons such as:

A) Orthodoxy is the authentic, original European spiritual heritage, the one that can offer every European inner peace, self-knowledge and joy and can also heal wounds, both of individuals and of society. The constant and uncompromising struggle of the holy Fathers and Teachers of Orthodoxy for fellow-man is evidence of a treasury of spiritual energy which drives a person to action: action that is motivated by love and forgiveness (also providing all the means necessary for their acquisition and cultivation), not hatred, nor the relentless demand for justice or the thirst for revenge.

B) Regardless of individual beliefs, it must be reassured with awareness and honesty that Orthodoxy is the path for man’s union with God, through Christ – a union that also constitutes the union of love for one another - among people, and with the whole of God's creation - of all beings.

In our day and age, what Western man is seeking from within the pantheism of Native Americans or the Shamans or the mystical practices of Buddhism and Hinduism (i.e., harmony with the self and with the almost obliterated  -by their own civilization- natural environment to become 'one with creatures'), is actually the heart of their true spiritual Tradition, which they had abandoned ages ago - even though in close proximity, the neighboring Orthodox countries had never abandoned that original Tradition.  More accurately, it was never entirely abandoned, because (indicatively), Greek societies had suffered serious defeats (including spiritual ones) from Western expansionism, and their losses were heavy.  But, thank God, holy people still exist, in the streets of their cities, in their villages, in their forests, as well as in their monasteries.

C) The truly common, original Christian Tradition of Europe - which is a unifying factor for the European peoples of East and West - is Orthodoxy. Orthodoxy unites the peoples of Eastern Europe and it should be acknowledged as the most precious treasure. It also unites them with the peoples of the West. Without Orthodoxy – if one may say so – in essence it will be very difficult to find connecting links with the West.

The history of the last centuries has been separating East from West, whereas Orthodoxy only connects them. 

The ideas and practices of the Franks  -and later of Catholicism- had been condemned as heretical by the Ecumenical Councils of 879-880 and 1341 (which are regarded by some to be the 8th and 9th Ecumenical Councils respectively), while a direct and analytical condemnation of the papal heresies can be found in the 1848 Council of the Patriarchates of the East, and of course in a large number of individual holy Fathers and Teachers of Orthodoxy - from Saint Mark of Ephesus to contemporary Saint Justin Popovich – and even Westerners, such as Popes John VIII, who participated in the Council of 879-880, and also Leo III.  Hence, it is not a question of whether Catholicism perhaps “is not a heresy”; this fact is also revealed by common sense: a simple comparison of Catholicism’s history with the Gospel (with shining exceptions, as already mentioned above) is enough to reveal the vast gulf that separates them.

The same applies to the Protestant sphere and of course to the Pentecostals and the so-called 'born again' or the 'charismatic Christians' (groups that fall into a trance and believe that 'the Holy Spirit' enters them and leads them into various prophetic and miraculous situations) – all of which have practically nothing in common with the Orthodox – the exception being their invocation of a general faith in Christ (5).

However, the necessity for the return of the Western Europeans to their Orthodox roots by no means implies a return 'to us' -  to a specific ‘Orthodox embrace' - since all human beings likewise need a return to Christ. It means exactly what was said previously: a return to one’s proper self. The West may have discovered “human rights” for every person and citizen, for all ages, for both genders, at educational and economic levels... as well as for the rights of animals, plants and the planet itself (which are often inspired by pagan or pantheistic cultures of other civilizations). However, it was not the West which had discovered the way for man to transcend passions and show respect (in practice) to the aforementioned rights of others, nor the path (through that said respect) that leads mankind to its divine destination.  Of course the West remains unaware of the (existing) sources of inspiration on these issues by which it can be guided: that is, by the lives and teachings of (even its own) ancient saints, the unified and Orthodox Western saints, with their particular cultural characteristics, but nonetheless belonging to the universal Orthodox Church.

In recent years, a number of spiritual seekers have appeared in the Western world, who are discovering the ancient Christian Church – Orthodoxy - and finding the confidence to join it.  To mention some examples: the Spanish Franciscan monk Paul de Ballester Convalier (who was murdered in Mexico in 1984, after having been ordained an Orthodox bishop); the French monk Fr. Placide Deseille; the French Professor of Patrology Jean-Claude Larchet (author of the work The Healing of Spiritual Diseases, in which he highlights the therapeutic character of Orthodoxy); the English professor of the University of Oxford and Bishop of Diokleia, Fr. Kallistos Ware;  the Swiss theologian and monk Fr. Gabriel Bunge; the American philosopher Fr. Seraphim Rose; the well-traveled spiritual seeker Klaus Kenneth, e.a.. Of course, there are thousands more examples. A particularly characteristic case is of a Protestant Confession in the USA, which returned to Orthodoxy in the 1980s in its entirety, together with its priests and bishops, after their meticulous research into the ancient sources of Christianity. Their history is recorded by their bishop, Fr. Peter Gilquist, in his book “Becoming Orthodox”.

Albeit beyond Europe, it is worth mentioning  that in Latin America there has been a movement towards Orthodoxy of hundreds of thousands of people in recent years, especially in Guatemala, who have departed from Catholicism and the “charismatic movement” sphere.

This is Europe’s future.  With sincere love and respect for everyone, it must be stressed that outside of Orthodoxy - even in the noblest, atheistic, humanitarian activisms, or in the wanderings through the streets of ancient European paganism, of magic, and of Asian mysticism, hell rages, relentlessly: the personal hell of loneliness, despair, depression, and the social hell of the domination of the neo-colonialist giants of Economy, who manage the fate of all the peoples - not just in a certain continent, but in the entire planet.

Theodoros I. Riginiotis

Theologian

Head of the Thematic Group of NIKI for the Cultural

(Translation A.N.)

 

NOTES

(1) See “Event of MEP Nikolaos Anadiotis, on the theme 'Orthodox Life Proposal: The Philokalic Man'”. The entire event here: https://www.youtube.com/watch?v=WDRmnbfozi0.

(2) Various related news articles:

· Isabel Vaughan-Spruce: Arrested for silent prayer

· Woman paid £13k after silent prayer arrest

· Silent prayer outside abortion clinics to be banned under new law

· 2024 Annual Report – United Kingdom Section

· Army veteran convicted for silent prayer near abortion clinic

· BBC News: Silent prayer arrest and settlement

· The Public Order Act 2023 – UK Legislation.

(3) Although it may be redundant for some Roman Catholic readers, there is a link by the Rev. Metropolitan Hierotheos of Nafpaktos and Saint Vlasios, here: Basic points of difference between the Orthodox Church and Papism.

(4) To name a few of the ancient saints of the West:

Irenaeus of Lyons, Clement of Rome, Hilarion of Poitiers, Martin of Rome, Gregory Dialogus, John Cassian of Autun, Ambrose of Milan, Martin of Tours, Dionysus and Genevieve of Paris, Benedict of Nursia, David of Wales, Columba of Iona, Cuthbert of Lindisfarne, Patrick of Ireland, Hilda of Whitby, Isidore and Leander of Seville, and many others...

For the Orthodox roots of the West, there are several other sources that may be of added interest to Greek speaking readers - for example in the books by Professor George Piperakis, “Η εν Ορθοδοξία Ηνωμένη Ευρώπη” (Europe United in Orthodoxy), Eptalofos publications, Athens 1997, and “Πανάγιον Ορθοδόξων Αγίων” (All-holy Orthodox Saints), Metamorfosis Sotiros publications, Milesi 2006; in the book by Christoforos Commodatus, Bishop of Telmissos, "Οι άγιοι των Βρεττανικών Νήσων” (Saints of the British Isles), Athens 1985, but also in the book by Hieromonk Damascenos, “Father Seraphim Rose – His life and Works”, Vol.B, Myriobiblos publications 2006, chapter 78 “Orthodox Roots in the West), pp.520-543.

Additional links are available at the following addresses:

-Pre-Schism Orthodox Saints of the West

-Orthodox Saints who evangelized Western Europe and Scandinavia

-Index of British & Celtic Orthodoxy

-Religion of the Celts

-Index of Biographies

-A Brief History of the Orthodox Church in the British Isles

There are also very many Orthodox sites by Metropolises and Parishes in Western European countries, including related dedications in the periodical “The Orthodox Word”, editions 64, 72 and 74 (here).

(5) On this matter one can refer to the work by Fr. Seraphim Rose, “Orthodoxy and the Religion of the Future” ed. 2011 (in full, here) and the book by Fr. Alexios of Karakalou Monastery, Holy Mountain, publ. 2006: “ In Peace Let Us Pray to the Lord: An Orthodox Interpretation of the Gifts of the Spirit” (English publication).

Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2026

Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας (9 Φεβρουαρίου): εκδήλωση του Κ.Ε.Μ.Ε. «Ευγένιος Τζιμογιάννης»


Ημέρα θανάτου του εθνικού μας ποιητή Διονύσιου Σολωμού († 9 Φεβρουαρίου 1857)

 


Κ.Ε.Μ.Ε. «Ευγένιος Τζιμογιάννης»

Σε εποχές δύσκολες για την πατρίδα, όταν η Ελλάδα βρέθηκε στη δίνη απειλών, μνημονιακών εκβιασμών και συκοφαντικών επιθέσεων από ηγεσίες κρατών–μελών της Ε.Ε. και ισχυρά διεθνή ΜΜΕ, ο Ελληνισμός της Διασποράς δεν έμεινε σιωπηλός. Από τη Νάπολη της Ιταλίας –την αρχαία ελληνική αποικία της Παρθενόπης– έως δεκάδες ευρωπαϊκές πόλεις, Έλληνες και Φιλέλληνες ύψωσαν τη φωνή τους, οργανώνοντας μαχητικές διαδηλώσεις συμπαράστασης στην Ελλάδα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα γεννήθηκε μια ιδέα με ιστορικό αποτύπωμα. Στη Νάπολη, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Καλαβρίας, Ιστορικός – Λεξικογράφος και πρώην Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων και Αδελφοτήτων Ιταλίας, Δρ Ιωάννης Κορίνθιος, μαζί με μια μικρή ομάδα Ελλήνων και με τη στήριξη της Δημοτικής Αρχής, συνέλαβε την ιδέα της καθιέρωσης της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας. Μιας πρωτοβουλίας που στόχευε όχι μόνο στη διόρθωση ενός εθνικού και ιστορικού σφάλματος, αλλά και στην εμφατική υπενθύμιση προς ολόκληρη την ανθρωπότητα του ανεκτίμητου χρέους της απέναντι στον Ελληνισμό και τη Γλώσσα του.

Η προσπάθεια αγκαλιάστηκε άμεσα από τον Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο της Νάπολης, από πλήθος Ακαδημαϊκών και Εκπαιδευτικών, ιδιαίτερα στα Κλασικά Λύκεια της Ιταλίας, και σύντομα απέκτησε διεθνή δυναμική. Διαμορφώθηκε ένας σαφής οδικός χάρτης: μεγάλες εκδηλώσεις για την Ελληνική Γλώσσα, κινητοποίηση της Ομογένειας σε όλο τον κόσμο και συγκρότηση ολοκληρωμένου Φακέλου Διεκδίκησης για την αναγνώριση της Ημέρας σε επίπεδο UNESCO. Παράλληλα, η Βουλή των Ελλήνων ενημερωνόταν συστηματικά, μέσω της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ελληνισμού της Διασποράς.

Χρειάστηκαν δέκα χρόνια επίμονης πίεσης, ώσπου το ελληνικό αίτημα να φτάσει τελικά στη Γενική Συνέλευση της UNESCO, στη Σαμαρκάνδη του Ουζμπεκιστάν, όπου και εγκρίθηκε. Δυστυχώς, η επίσημη αναγνώριση συνοδεύτηκε από απόπειρες πολιτικής οικειοποίησης, με τους πραγματικούς εμπνευστές και τους ανιδιοτελείς εργάτες της ενδεκαετούς αυτής προσπάθειας –Έλληνες και ξένους– να μένουν στη σκιά. Κι όμως, χωρίς τη Νάπολη, χωρίς την Ομογένεια, χωρίς τους ανθρώπους που πίστεψαν ότι η γλώσσα μπορεί να γίνει πράξη αντίστασης, τίποτα δεν θα είχε συμβεί.

Στο πλαίσιο των διεθνών εκδηλώσεων για το 2026, που θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2026 στο Πανεπιστήμιο της Καλαβρίας (Νάπολη), με τη συμμετοχή ελληνικών συλλογικοτήτων και διακεκριμένων γλωσσολόγων, το Κέντρο Ερευνών, Μελετών και Επιμόρφωσης (Κ.Ε.Μ.Ε.) «Ευγένιος Τζιμογιάννης» θα εκπροσωπηθεί από τα εξέχοντα μέλη του Διοικητικού του Συμβουλίου κ. Κωνσταντίνο Κυριακού και κα Γεωργία Τζέμη – Τζιμογιάννη, συνοδευόμενα από τον άμισθο επιστημονικό συνεργάτη του Κέντρου, Δημοσιογράφο Δρ Αθανάσιο Χούπη.

Πριν από τις διεθνείς αυτές δράσεις, το Κ.Ε.Μ.Ε. «Ευγένιος Τζιμογιάννης» διοργανώνει εσπερίδα με θέμα «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας», την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026, στις 17:30, στην Αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Αμαρουσίου. Ομιλητές θα είναι οι κ.κ. Δημήτριος Νατσιός, Πρόεδρος του Δημοκρατικού Πατριωτικού Λαϊκού Κινήματος ΝΙΚΗ, Δρ Ιωάννης Κορίνθιος, Δρ π. Ιωάννης Ζόζουλακ, Καθηγητής Βυζαντινής Φιλοσοφίας και Ελληνικής Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο Κωνσταντίνου του Φιλοσόφου στη Νίτρα, και π. Βελισάριος Γκεζερλής, Δρ Πληροφορικής και Λειτουργιολόγος. Θα ακολουθήσουν παρεμβάσεις των Ιωάννη Καργάκου, Φιλολόγου των Αρσακείων Σχολείων, και Κωνσταντίνου Τσινάλη, Καθηγητή Φωνητικής και Ορθοφωνίας. Τον συντονισμό της εσπερίδας θα έχει ο έγκριτος Δημοσιογράφος της ΕΡΤ Δρ Αθανάσιος Χούπης.

Πριν την έναρξη της εσπερίδας θα τελεστεί η ευλογία της Αγιοβασιλιάτικης πίτας του Κ.Ε.Μ.Ε., ενώ θα απονεμηθεί τιμητική πλακέτα στον κ. Ιωάννη Καργάκο, στη μνήμη του μεγάλου Διδασκάλου του Γένους, αειμνήστου Καθηγητή Σαράντου Καργάκου.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Γιατί η Ελληνική Γλώσσα δεν είναι απλώς παρελθόν· είναι ζωντανό παρόν και χρέος για το μέλλον.

Εκ μέρους του Δ.Σ.
Ο Πρόεδρος
Δημήτριος Γ. Μεταλληνός

Παρακαλώ και: