Ο Καποδίστριας († 27 Σεπτεμβρίου) ως διαχρονικό πρότυπο πολιτικού

 

ΝΙΚΗ

Ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο οποίος δολοφονήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, αφού είχε κυβερνήσει την Ελλάδα επί 4 χρόνια (από τον Ιανουάριο 1828), διέθετε τις παρακάτω πολιτικές αρετές, οι οποίες τον καταξίωσαν στη συνείδηση του ελληνικού λαού, αλλά και τον κατέστησαν το πρότυπο πολιτικού που αναζητά ο Έλληνας από την εποχή εκείνη μέχρι σήμερα – και δεν το βρίσκει.

• Δεν επιδίωξε ο ίδιος να καταλάβει την εξουσία, αλλά τον κάλεσε ο λαός (η Γ΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων, το 1827).

• Δέχτηκε την πρόσκληση καθαρά και μόνο για να βοηθήσει την πατρίδα του, χωρίς να επιδιώκει ο ίδιος να κερδίσει τίποτε.

• Για να δεχτεί – και να αναλάβει τη ρημαγμένη και διαλυμένη χώρα, με τις φατρίες που έκαναν κουμάντο και τελικά τον δολοφόνησαν – εγκατέλειψε μια λαμπρή καριέρα ως υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας.

• Όλα του τα χρήματα τα διέθεσε για την πατρίδα. Όταν ο γιατρός τον είδε εξασθενημένο και του είπε «Κυβερνήτα, πρέπει να τρώτε καλύτερα», απάντησε: «Όσο υπάρχει έστω και ένα Ελληνόπουλο που πεινάει, δεν γίνεται εγώ να τρώγω καλά».

• Ερχόμενος στην Ελλάδα προσπάθησε να φέρει υπακοή στους νόμους, παιδεία και οικονομική ανάπτυξη. Δημιούργησε θεσμούς, καθιέρωσε ελληνικό εθνικό νόμισμα (τον «φοίνικα»), ίδρυσε σχολεία, ίδρυσε Γεωργική Σχολή, μερίμνησε για την ανοικοδόμηση κατεστραμμένων πόλεων όπως το Ναύπλιο, το Άργος, το Μεσολόγγι και η Πάτρα, φρόντισε για το εμπόριο, παραχώρησε δάνεια στους νησιώτες για την αγορά πλοίων και την κατασκευή ναυπηγείων, ίδρυσε ακόμη και αρχαιολογικό μουσείο στην Αίγινα κ.λ.π.

• Διοργάνωσε στρατό και ναυτικό, καταπολέμησε την πειρατεία, έδωσε τις τελευταίες μάχες κατά των Τούρκων (Μάχη της Πέτρας, 12 Σεπτ. 1829), κατόρθωσε με μεγάλο αγώνα να υπογραφεί το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830, που αναγνώριζε την Ανεξαρτησία της Ελλάδας, αγωνίστηκε να μην επιβληθεί στη χώρα μας ξένος βασιλιάς (δυστυχώς έγινε, μετά τη δολοφονία του), στήριξε προσπάθεια απελευθέρωσης της Χίου και της Κρήτης, εξέδωσε δύο εγκυκλίους που απαγόρευαν την ύπαρξη μυστικών εταιριών στην Ελλάδα (δηλ. της Μασονίας).

Τελικά δολοφονήθηκε από ελληνικό χέρι, όπως φαίνεται με υποκίνηση των Άγγλων, που πάντοτε έβρισκαν πρόθυμους υπηρέτες των συμφερόντων τους στην Ελλάδα.

Στη διεθνή σκηνή, πριν τον ερχομό του στη νεοσύστατη Ελλάδα μας, οι πράξεις του απέδειξαν νωρίς ότι δεν ήταν τυχαίος: συνέβαλε καθοριστικά στην ανεξαρτησία της Ελβετίας και πρότεινε τον τρόπο διακυβέρνησής της που εφαρμόζεται ώς σήμερα, συνέβαλε στην ανεξαρτησία της Γαλλίας και την αποφυγή του διαμελισμού της μετά την ήττα του Ναπολέοντα, αλλά και κατέθεσε με επιμονή στο συνέδριο της Βιέννης (1814-15) και στο συνέδριο του Άαχεν (1818) εκτενές υπόμνημα κατά του δουλεμπορίου, στην προσπάθειά του να θέσει τέρμα στην υποδούλωση των ανθρώπων και ιδιαίτερα των Αφρικανών. Κατόρθωσε επίσης να αποκτήσει η Επτάνησος Πολιτεία τα βασικά χαρακτηριστικά κράτους και να γίνει το πρώτο αυτόνομο κρατίδιο εντός του ελληνικού χώρου.

Ολοκληρώνω αυτή τη σύνοψη με την πληροφορία ότι ο Καποδίστριας ήταν πολύ πιστός ορθόδοξος χριστιανός. Αναγνώριζε την αξία της ορθόδοξης πνευματικής κληρονομιάς μας και, συνδέοντάς την με την παιδεία, προσπάθησε να την αξιοποιήσει για τη διαμόρφωση μιας καλύτερης κοινωνίας, με νέους ανθρώπους που θα διαθέτουν πολιτιστική ταυτότητα και υψηλό ήθος. Είναι γνωστό εξάλλου ότι δολοφονήθηκε στις 6.35΄ το πρωί, πηγαίνοντας στην εκκλησία (στον Άγιο Σπυρίδωνα, στην τότε πρωτεύουσα, το Ναύπλιο), παρότι του είχαν συστήσει να μην κυκλοφορεί λόγω των επανειλημμένων απειλών εναντίον του. Όμως γι’ αυτόν, το να πάει στη θεία λειτουργία ήταν μια ανάγκη μεγαλύτερη από την ασφάλειά του – γι’ αυτό, σε συνδυασμό με το εξαίσιο ήθος του, έχει χαρακτηριστεί «άγιος της πολιτικής» και έχει εκφραστεί ακόμη και αίτημα να αναγνωριστεί ως άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δηλαδή όχι απλώς εθνομάρτυρας, αλλά και μάρτυρας της πίστεως.

*****

Η ΝΙΚΗ, όχι μόνο τιμά την προσφορά και τη μνήμη του εθνομάρτυρα Κυβερνήτη, αλλά – το σημαντικότερο – έχει θεμελιώσει την πολιτική της σκέψη στα ίδια ιδανικά που εφάρμοσε εκείνος, τα οποία συνιστούν τις αρετές που ανέκαθεν εκτιμά το Γένος μας (ο Ελληνισμός – η Ρωμηοσύνη μας), όπως και κάθε τίμιος άνθρωπος επί της Γης: φιλοπατρία (μέχρι αυτοθυσίας), ανιδιοτέλεια, εντιμότητα, δικαιοσύνη, νομιμότητα, ισονομία (όλοι ίσοι απέναντι στους νόμους), μέριμνα για τις ανάγκες των ανθρώπων, εκτίμηση για την ιδιαίτερη πολιτισμική και πνευματική μας κληρονομιά και αξιοποίησή της, μέσω της παιδείας, για ένα καλύτερο αύριο.

Επιπλέον, πίστη στην αξία της χώρας μας και στις δυνατότητές της να βγει από τη μιζέρια και την υποτέλεια, όχι «προσκυνώντας» τους ισχυρούς σαν ανάξιος διαχρονικός ζητιάνος, αλλά βρίσκοντας ξανά τον καλύτερο εαυτό της και βαδίζοντας το δρόμο της εντιμότητας και της αξιοπρέπειας, χωρίς επιπολαιότητα, μα και χωρίς σύμπλεγμα κατωτερότητας.

Ο Καποδίστριας γράφει: «Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης» – όποιος δηλαδή υπακούει ευχαρίστως στις εντολές των ξένων είναι προδότης, δεδομένου ότι οι ξένοι, οι ισχυροί του κόσμου, όπως είναι ευνόητο, αποσκοπούν στο συμφέρον τους. Η φράση αυτή είναι ανεκτίμητο πολιτικό δίδαγμα και ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ Δ. Νατσιός, ο οποίος την έχει επαναλάβει πολλές φορές, έχει ζητήσει να χαραχθεί στη βάση του ανδριάντα του Κυβερνήτη, που έχει ληφθεί απόφαση (με αίτημα του Ελληνοαμερικανικού Εθνικού Συμβουλίου) να τοποθετηθεί στην Ελληνική Βουλή.

Το ανολοκλήρωτο έργο του Καποδίστρια θα το ολοκληρώσει ο ελληνικός λαός και η ΝΙΚΗ δημιουργήθηκε και βρίσκεται στην πολιτική σκηνή της πατρίδας μας για να το υπηρετήσει. Αυτό θα είναι και η σπουδαιότερη τιμή για τη μνήμη του.

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης
Υπεύθυνος της Θεματικής Ομάδας Ρωμηοσύνης της ΝΙΚΗΣ

Και, παρακαλώ:

Κοινά στοιχεία Καποδίστρια & Νατσιού

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται Τραμπ. Χρειάζεται Καποδίστρια.

Ο Καποδίστριας για την παιδεία

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ (ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΠΕΡΙ ΜΑΣΟΝΙΑΣ)

Όταν ο Καποδίστριας πολεμούσε τη δουλεία στην Ευρώπη!

«Μήπως πρέπει όντως να αγιοκαταταχθεί ο Ιωάννης Καποδίστριας;»

Αναφορές στον Ιωάννη Καποδίστρια στην ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ

Εκδήλωση του Κ.Ε.ΜΕ. Ευγένιος Τζιμογιάννης: «Ο Καποδίστριας, ως τρόπος και ως δρόμος, μόνη ελπίδα για την ανόρθωση του Ελληνισμού!»

Βίντεο της παραπάνω εκδήλωσης (μεταξύ άλλων) εδώ. 

Ο Καποδίστριας για την παιδεία

Άρθρο του Δημήτρη Νατσιού από το 2018. Πηγή, εφημερίδα Ολύμπιο Βήμα Κατερίνης. Είναι δημοσιευμένο στις 24 Σεπτ. 2018. Ο Δάσκαλος του Γένους Δ. Νατσιός τιμά τη μνήμη του Κυβερνήτη εδώ και χρόνια - τώρα πλέον και έμπρακτα μέσω του πολιτικού αγώνα που δίνει ολόκληρη η ΝΙΚΗ και ο Νατσιός μέσα σε αυτήν.

«Ο κακούργος όστις εδολοφόνησε τον Καποδίστριαν, εδολοφόνησε την πατρίδα του» (Εϋνάρδος)

«Ο μόνος αντίπαλος που δύσκολα ηττάται, είναι ο απόλυτα έντιμος άνθρωπος και τέτοιος είναι ο Καποδίστριας» (Μέτερνιχ)

«Η βοή τους έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων». [Καφάβης]

Όλη αυτή η δυσοσμία που περιβάλλει και κατέχει την πατρίδα μας τίποτε το καλό δεν προοιωνίζεται.  

Θυμήθηκα και τους στίχους του Κ. Ουράνη:

«Πάψετε πια να εκπέμπετε το σήμα του κινδύνου,
τους γόους της υστερικής σειρήνας σταματήστε,
κι αφήστε το πηδάλιο στης τρικυμίας τα χέρια!
Το πιο φριχτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε!».

******* 

Είναι φοβερός ο τελευταίος στίχος. Πολλοί, αφελείς, ελπίζουν σε επιστροφή στην προμνημονιακή εποχή, «που χτυπούσαμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα». Δυστυχώς δεν κατάλαβαν ότι ήμασταν σαν τους χοίρους της Κίρκης. Δεν ήταν ευημερία υγιής, ήταν τα επιφαινόμενα μιας βαθιάς παρακμής. Γλύτωσε ο Οδυσσέας γιατί δεν έχασε την μνήμη του, την μνήμη της πατρίδας. Και πατρίδα σημαίνει «εμείς».

Η προκοπή βρίσκεται στο «εμείς». Το «εγώ», χωρίς το ευλογημένο «εμείς», χωρίς την ευαίσθητη σύναρση στην αγωνία του πλησίον, καταστρέφει τις πολιτείες. Θυμάμαι μια φράση του αγράμματου ήρωα, του Κολοκοτρώνη, φράση πετράδι, την οποία είπε τον Νοέμβριο του 1838, μιλώντας στην Πνύκα στους μαθητές των Αθηνών: «Η προκοπή σας και η μάθησή σας να μην γίνει σκεπάρνι μόνο για το άτομό σας αλλά να κοιτάξει το καλό της κοινότητας και μέσα εις το καλόν αυτό βρίσκεται και το δικό σας». Λόγια που παραπέμπουν σε μια ρήση του Περικλή στους αρχαίους Αθηναίους:

«Καλώς μεν γαρ φερόμενος ανήρ το καθ’ εαυτόν διαφθειρομένης της πατρίδος ουδέν ήσσον ξυναπόλλυται, κακοτυχών δε εν ευτυχούσι πολλώ μάλλον διασώζεται». (Θουκ., Β΄60). «Διότι άνθρωπος που ευδοκιμεί εις τας ιδιωτικάς του υποθέσεις, εάν η πατρίς του καταστραφεί, χάνεται κι αυτός μαζί της, ενώ είναι πολύ πιθανόν ότι θα σωθεί, εάν κακοτυχεί μεν ο ίδιος, η πατρίς του όμως ευτυχεί», μεταφράζει ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Κλείνω όμως εδώ τις προλογικές σκέψεις, γιατί άλλος είναι ο σκοπός της σημερινής γραφής. Αφιέρωμα το σημερινό σημείωμα, με αφορμή μια επέτειο, ξεχασμένη, απωθημένη στο ημίφως της ιστορικής μνήμης. 27 Σεπτεμβρίου του 1831, Κυριακή μέρα, 6.35’ το πρωί, δολοφονείται στο Ναύπλιο ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Το αποτρόπαιο φονικό γίνεται έξω από τον ναό του Αγίου Σπυρίδωνος. Συνήθιζε ο Κυβερνήτης να «λειτουργιέται» νωρίς «όρθρου βαθέος». Ο θάνατός του θεωρήθηκε «συμφορά διά την Ελλάδα». «Ο κακούργος όστις εδολοφόνησε τον Καποδίστριαν, εδολοφόνησε την πατρίδα του», θα πει θρηνώντας ο φίλος του και μεγάλος ευεργέτης της πατρίδας μας, Ελβετός φιλέλληνας Εϋνάρδος. (Το νεοελληνικό κράτος ξεκίνησε με δυο δολοφονίες: του Κυβερνήτη και της Κοινοτικής Παράδοσης. Αυτές ακόμη τις πληρώνουμε).

Στην ιστορία υπάρχουν πρόσωπα αδυσώπητα δορυκτητόρων – κατακτητών, που τα ονόματά τους κολυμπώντας στο αίμα της νίκης τους πέρασαν στην επικράτεια του θρύλου. Είναι στη φύση του ανθρώπου να θαυμάζει τους νικητές. Υπάρχουν όμως και άλλοι ήρωες, που τα τραγικά τους παθήματα είναι «κρημνά αρετής» (Κάλβος). Προσφέρουν στην ιστορική περιπέτεια τον έλεον και τον φόβον μιας πολύ πιο ανθρώπινης αναγνώρισης. Είναι οι ήρωες της ήττας. Αυτοί που «ποτέ από το χρέος μη κινούντες» δεν στρέφουν την πλάτη στην βεβαιότητα του θανάτου. Σ’ αυτό το είδος της τραγωδίας συναπαντιέται και ο Καποδίστριας, που αντί άλλης τιμής, φρόντισαν τα τωρινά πολιτικά ναυάγια, να συνδέσουν το όνομά του, μ’ ένα νόμο, που για πολλούς κατάντησε συνώνυμο ύβρεως. 

Ας είναι. «Πέφτουμε εμείς, το έργο μας για την πατρίδα μένει», έλεγε ο Κυβερνήτης. Έχω ένα μικρό βιβλιαράκι, έκδοση του 1976. Περιέχει κείμενα του Καποδίστρια. Εκδόθηκε από τον «Οργανισμό Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων».  (Καταργήθηκε. Τον έφαγαν τα μνημόνια κι αυτόν). Τολμούσε κάποτε ο εν λόγω «Οργανισμός», να εκδίδει και κάποιο βιβλίο εθνικού περιεχομένου, για να συμβάλλει στην ιστορική παιδαγωγία μαθητών και δασκάλων. Αφότου αλώθηκε από την νεοταξική γλίτσα και η λέξη «εθνικός» ποινικοποιήθηκε και βλέπουν το φως της δημοσιότητας κουρελουργήματα τύπου Ρεπούση, βιβλία γλώσσας που μορφώνουν τους Ελληνόπαιδες με συνταγές για επιτυχημένα «μακαρόνια με κιμά» ή Θρησκευτικά, μεταλλεία βλασφημίας και αιρέσεων. Ερανίζομαι από το θαυμάσιο αυτό τευχίδιο κάποια κείμενα του Καποδίστρια, που επιβεβαιώνουν το γιατί η πρόωρη απώλειά του υπήρξε πράγματι συμφορά για τους Έλληνες.

Είχε συλλάβει εναργέστατα ο Καποδίστριας την ιδέα ότι για να ανορθωθεί ο λαός χρειάζεται σωστή Παιδεία «της ροδοχρόου ταύτης ελπίδος του Έθνους», όπως ο ίδιος την αποκαλεί σε μια επιστολή του.

Τι σχολείο όμως ονειρεύεται για τον λαό; «Τα σχολεία δεν είναι απλώς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, αλλά κυρίως φροντιστήρια ηθικής, χριστιανικής και εθνικής αγωγής». Σήμερα και οι τρεις αυτές λέξεις που συνοδεύουν την αγωγή, είναι προγραμμένες, γι’ αυτό περισσεύουν η ανηθικότητα, η αθεΐα και η αφιλοπατρία. Γι’ αυτό και «νόμιμα» αλλά χωρίς ίχνος ηθικής, «κάποιοι», με ήθος κλεφτοκατσικάδικο, βρίσκονται με ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα στην ιδιοκτησία τους. 

Δεν διαφεύγει, από το ανύστακτο ενδιαφέρον του για την Παιδεία, το ποιόν των «διδασκάλων». «Το συμφέρον και η εθνική φιλοτιμία θα υποκινηθώσι εξ ίσου, εάν το εκπαιδευτήριον προικισθεί με όλα τα μέσα της παραγωγής της παιδείας, εάν διδάσκαλοι διακεκριμένοι, επί φιλοθρησκεία και έρωτι προς την εθνικήν γλώσσαν και φιλολογίαν, εκλέγονται μεταξύ των Ελλήνων, οίτινες δικαίως υπολήπτονται εν τω κόσμω των γραμμάτων και επιστημών».

«Σχολείο ίσον δάσκαλος» και, κατά τον Κυβερνήτη, σωστός δάσκαλος είναι ο διακεκριμένος επί «φιλοθρησκεία», ο χριστιανός δάσκαλος, και ο «επί έρωτι» προς την γλώσσα μας. Γλώσσα και πίστη είναι τα δύο «τζιβαϊρικά πολυτίμητα», που αρδεύουν την εθνική μας συνείδηση.

«…Άρτου και χρημάτων ανάγκην έχομεν. Εγώ εκ των λειψάνων της μικράς μου περιουσίας έδωκα ήδη». Ό,τι βιος είχε το πρόσφερε στην πάμφτωχη πατρίδα. Έδινε παράδειγμα στον λαό, τον φιλοτιμούσε. Λέει κάπου ο Πλάτων: «Πολιτεία τροφή ανθρώπων εστίν, καλή μεν αγαθών, η δ’ εναντία, κακών». Η πολιτεία, είναι ανατροφή, διαπαιδαγώγηση ανθρώπων. Η καλή πολιτεία κάνει τους πολίτες «καλούς καγαθούς», το κακό κράτος εκφαυλίζει τους πολίτες. Το ήθος των πολιτών μολύνεται, όταν κυβερνούν αχαλίνωτοι φιλοχρηματίες, αδιάντροποι σαλταδόροι και λοιπά αριστερόστροφα κηφηνοειδή 

Ελάχιστη υπόληψη τρέφει ο Καποδίστριας για την Ευρώπη: «Και εγώ αναγκαιότατον κρίνω να συλλέξωμεν και επαναγάγωμεν εις την Ελλάδα τους νέους Έλληνας, όσοι επί προφάσει μαθήσεως διαφθείρωνται εν Ευρώπη…». Η Ευρώπη, που για τους σημερινούς είναι «τόπος επαγγελίας», για τον συνετό Κυβερνήτη, είναι εστία διαφθοράς. (Εννοεί τις παραλυμένες θεωρίες της «πεφωτισμένης Ευρώπης» και του πέραν του Ατλαντικού πνευματικού παιδιού της, που ήδη γονατίζουν την οικουμένη).

«Δε με μέλει» γράφει «περί του τι λέγουσι και τι θα είπωσι περί εμού. Με ενδιαφέρει μόνον να ευρίσκωμαι εν ειρήνη προς την συνείδησήν μου, όπως και ευρίσκωμαι, χάρις τω Θεώ». (Το 1811, ευρισκόμενος στην Βιέννη, ολόκληρη η αυστριακή αστυνομία τον παρακολουθεί, μήπως ανακαλύψει σκάνδαλο. Εις μάτην. Τις ώρες που κάποιοι διπλωμάτες έτρεχαν στα καζίνα και στα πορνεία - κάτι θυμίζει αυτό - ο Καποδίστριας πήγαινε για προσευχή στην Ορθόδοξη Εκκλησία της πόλης). Μπορεί κάποιος από τους ψευτοεθνοσωτήρες της σήμερον, να καυχηθεί για το έργο του και να επαναλάβει αυτά τα λόγια. Δύσκολο. Οι συνειδήσεις τους έχουν μπαζωθεί… και θα τους συντηρήσει η ιστορία ως προδότες της Μακεδονίας. 

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος - Κιλκίς

Ένα κεράκι για τον Κυβερνήτη († 27 Σεπτεμβρίου 1831):

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ (ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΠΕΡΙ ΜΑΣΟΝΙΑΣ)

Όταν ο Καποδίστριας πολεμούσε τη δουλεία στην Ευρώπη! (από εκεί η παρακάτω εικόνα)

«Μήπως πρέπει όντως να αγιοκαταταχθεί ο Ιωάννης Καποδίστριας;» (περιλαμβάνει & βίντεο)

Κοινά στοιχεία Καποδίστρια & Νατσιού

 

Ο αγώνας ενάντια στη Woke ατζέντα συνεχίζεται: εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, Σάββατο 26/9/26

 

Το ΚΕΜΕ "Ευγένιος Τζιμογιάννης" (με εξαιρετικές και πάρα πολλές εκδηλώσεις μέχρι στιγμής) είναι φορέας ιδρυμένος από τη ΝΙΚΗ.

Ο Δήμος Θανάσουλας είναι ο εκπρόσωπος τύπου της ΝΙΚΗΣ.

Η Γιάννα Στεργίου είναι υπεύθυνη της Θεματικής Ομάδας Πολιτισμού της ΝΙΚΗΣ & το βίντεό της για το συγκεκριμένο θέμα έχει κάνει το γύρο της Ελλάδας & έχει φύγει & εκτός Ελλάδος.

Καθαρή επιτυχία της ΝΙΚΗΣ ο κλονισμός της αναφοράς των νέων σχολικών βιβλίων σε "οικογένειες με δύο γονείς ίδιου φύλου"

23 Σεπτεμβρίου 2026: ο πρώτος εορτασμός του οσίου Παπά-Τύχωνος του Αγιορείτου

Η παρουσίαση του οσίου Παπά-Τύχωνα στη σειρά “Άγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον Ουρανό“ (Πεμπτουσία – Οrthodoxia news agency, & εδώ)

 

"Πεθαίνει παπα-Τύχων; Σιωπή! Κάνει κομποσχοίνι. Μετά λες: Παπα-Τύχων πέθανε".

Άγιος Σώστης

Χαιρόταν περιμένοντας το μακάριο τέλος ο Ρώσος ερημίτης της Καψάλας ιερομόναχος Τύχων. Κυριολεκτικά ο μακάριος αυτός αθωνίτης έπαιζε με τον θάνατο!

Άνοιξε ο ίδιος τον τάφο του δέκα μέτρα περίπου από το κρεββάτι του. Τον έσκαψε με τα χέρια του και στο σωρό του χώματος που έβγαλε, τοποθέτησε ένα φτυάρι.

- Να, έτσι ρίξη χώμα, έλεγε στον υποτακτικό του π. Παΐσιο (Άγιο) και έκανε τη σχετική κίνησι ρίχνοντας μια φτυαριά χώμα μέσα στον τάφο του.

Φύτεψε και ένα δεντρολίβανο στην άκρη. Συχνά έδινε οδηγίες για το τι θα κάνουν στην έξοδό του.

- Πεθαίνει παπα-Τύχων; Σιωπή! Κάνει κομποσχοίνι. Μετά λες: Παπα-Τύχων πέθανε.

Και άλλοτε πρόσθετε:

- Καλός, όχι καλός παπα-Τύχων… Θεός Δευτέρα Παρουσία πη καλός, όχι καλός.

Είχε ετοιμάσει ο άνθρωπος του Θεού και γράμματα που θα τα έστελναν μετά το θάνατό του σε γνωστούς και φίλους του. Ανάμεσα στους παραλήπτες ήταν ο πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος, μητροπολίτες, ιερομόναχοι και άλλοι. Έγραφε λοιπόν:

«Φίλος παπα-Τύχων απέθανε ημέρα… (άφηνε κενό) παρακαλώ διάβασε μια ευχή».

Πολλές φορές τον ρωτούσαν οι νεαροί μοναχοί του γειτονικού μοναστηριού.

- Θα σου κόψωμε εφέτος, παπα-Τύχων, ξύλα για τον χειμώνα;

- Θα κόψετε, αν δεν πεθάνη. Αν πεθάνη, δεν θα κόψετε, απαντούσε.

Κάποτε του έδωσαν ένα κλαδί βασιλικό για να μυρίση. Αφού ανέπνευσε την ευωδία του, έκανε ποικίλους μορφασμούς που έδειχναν την ικανοποίησί του από το άρωμα και αμέσως πρόσθεσε:

- Καλό βασιλικό αυτό, μα καλύτερο Παράδεισος!

Στο τέλος πια της πορείας του ο Κύριος του αποκάλυψε ότι επρόκειτο να τον παραλάβη. Κάλεσε τότε τον π. Παΐσιο για να είναι κοντά του. Εκείνος τον φρόντιζε με πολλή στοργή και αγάπη.

Σαν πραγματικό του πατέρα τον έβλεπε. Ο γέροντας ήθελε να εκφράση την ευγνωμοσύνη του και έλεγε με δάκρυα:

- Γλυκό Παΐσιο.

Μια μέρα λέει στον υποτακτικό του:

- Παπα-Τύχων, αν θέλη Θεός ζήση μια εβδομάδα, δέκα μέρες…

 

Εικ. από την επόμενη ανάρτηση, για την αγιοκατάταξή του (βλ. στη συνέχεια)

 

Σε λίγες ημέρες ο π. Παΐσιος μπαίνει μέσα στο κελλάκι που ήταν ο γέροντας, και τον είδε να ψάχνη να βρη κάποιον. Γύριζε δεξιά, αριστερά… Σε μια στιγμή ρωτά:

- Πού είναι Παναγία, άγιο Σέργιο, άγιο Σεραφείμ;

Πιάνει το ράσο του υποτακτικού και του λέει:

- Συ, άγιο Σέργιο;

- Όχι, γέροντα, εγώ ο Παΐσιος είμαι.

Ησύχασε για λίγο ο ασκητής, μα ο π. Παΐσιος τον ρώτησε:

- Γέροντα, τι σου είπε η Παναγία;

Και η απάντησις ήταν η εξής:

- Είπε παπα-Τύχωνα περάσει γιορτή της, πάρη!

Και πράγματι, αφού πέρασε η εορτή του Γενεσίου της Θεοτόκου, 8 Σεπτεμβρίου, σε δύο μέρες, στις 10 – 9 – 1968, αφού έλαβε το «εφόδιον της αθανασίας», τα Άχραντα Μυστήρια, εξέφρασε την ευχαρίστησί του με προσευχή και με λαμπερό πρόσωπο, έκανε το σημείο του σταυρού και ανεπαύθη.

Η νεκρώσιμη ακολουθία έγινε με πολλή κατάνυξι και το εξαγιασμένο σκήνος ετάφη στον χώρο που είχε ετοιμάσει από καιρό ο ίδιος. Εκεί στο απλό μνήμα υπάρχει στημένο το σημάδι της ελπίδος και της αναστάσεως, επάνω στο οποίο είναι γραμμένα με το χέρι του μακαρίου Τύχωνα τα εξής λόγια: «Αμαρτωλός Τύχων Ιερομόναχος. 60 χρόνια Άγ. Όρος. Δόξα σοι ο Θεός».

Πράγματι δεν υπάρχει καλύτερη δοξολογία του Υψίστου από τη ζωή και την τελευτή των αγίων του!

("Χαρίσματα και Χαρισματούχοι", Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος Β΄, σ. 242-244)

*****

 

Ο τάφος του Οσίου βρίσκεται στο κελί του Τιμίου Σταυρού, στην Καψάλα του Αγίου Όρους.

Ο Παπά-Τύχων, που κοιμήθηκε το 1968, αγιοκατατάχθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 11 Φεβρουαρίου 2026 και η μνήμη του ορίστηκε να τιμάται στις 23 Σεπτεμβρίου. 

(Η Κόνιτσα Σήμερα) 

Ἁγιοκατάταξη τοῦ παπα-Τύχωνος τοῦ Ρώσου

Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Στην Αγιοκατάταξη του Παπά – Τύχωνα του Αγιορείτη, του πνευματικού του Αγίου Παϊσίου, προέβη η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου η οποία συνεδρίασε στο Φανάρι υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο.

Ὁ μακάριος καὶ θεοφόρος πατήρ Τύχων ὁ Ρῶσος ἐγεννήθη στὴν εὐσεβῆ γῆ τῆς Ρωσίας κατὰ τὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος. Ἀπὸ νεαρὰ ἡλικία ἐδείκνυε σημεῖα θείας κλήσεως· ἡ καρδία του ἐστρέφετο πρὸς τὴν προσευχὴν καὶ ἡ ψυχὴ του ἐπόθει τὴν ἡσυχίαν. Ἀπεστρέφετο τὰ κοσμικὰ καὶ ἀγαποῦσε τὰ θεῖα, ὡς ἂν ἦτο ἤδη πολίτης τοῦ οὐρανοῦ.

Ἀφού ἐγκατέλειψε πατρίδα καὶ συγγενεῖς διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἦλθε εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, τὸ περιβόλι τῆς Παναγίας. Ἐκεῖ ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἔλαβε τὸ ἅγιον σχήμα, ἀσκούμενος μὲ ζῆλον εἰς νηστείαν, ἀγρυπνίαν καὶ προσευχὴν. Ἀξιώθηκε καὶ τῆς ἱερωσύνης, γι’ αὐτὸ καὶ ἐκλήθη ἀπὸ τοὺς πατέρας παπα-Τύχων.

Κατοίκησε κυρίως εἰς ἡσυχαστικὰ μέρη τῆς Ἀθωνικῆς ἐρήμου, ὅπου ἡ ζωὴ του ἦτο ἀπλουστάτη. Τροφὴ ὀλίγη, ἔνδυμα πτωχικόν, ἀνάπαυσις ἐλαχίστη. Ἡ χαρὰ του ἦτο ἡ εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ. Πολλὲς νύχτες ἔμενε ἄυπνος προσευχόμενος μὲ δάκρυα γιὰ ὅλον τὸν κόσμο, ὅπως ἐμαρτύρησαν ὅσοι τὸν ἔζησαν.

Ἦτο ἄνθρωπος ἀπλότητος παιδικής. Ἡ καρδιά του δὲν ἐγνώριζε πονηρίαν, καὶ ὁ λόγος του ἦτο πράος καὶ γλυκύς. Ὅταν κάποιος ἐπῄνει τὴν ἀρετήν του, ἐκεῖνος ἔλεγε:

«Ἐγὼ δὲν ἔχω τίποτε καλό· ὁ Θεὸς εἶναι καλός».

Διὰ τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς του ἔλαβε χάριν παρηγορίας· ὅποιος τὸν ἐπλησίαζε ἔφευγε εἰρηνεμένος. Δὲν ἐδίδασκε μὲ λόγους πολλούς, ἀλλὰ μὲ τὴν παρουσία του. Ἡ σιωπὴ του ἦτο διδαχή, καὶ τὸ βλέμμα του προσευχὴ. 

Ἰδιαιτέραν σχέσιν ἀπέκτησε μὲ τὸν ὅσιον Παΐσιον τὸν Ἁγιορείτην, ὁ ὁποῖος νέος ἀσκητὴς ἔζησε πλησίον του καὶ τὸν ἐθεώρει πνευματικὸν πατέρα. Ὁ ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε ὅτι ὁ παπα-Τύχων ἦτο ἄνθρωπος ἄκακος, γεμάτος θείαν χάριν, καὶ ὅτι ἡ προσευχὴ του ἐστήριζε πολλοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν τὸ ἤξεραν.

Ὅταν ἔφθασε ὁ καιρὸς τῆς ἀναχωρήσεώς του, ὁ μακάριος γέρων τὸ προεγνώρισε. Προετοιμάσθηκε μὲ εὐχαριστίαν, ἐκοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καὶ ἀνέπεμψε δοξολογίαν. Ἔπειτα παρέδωσε τὴν ψυχὴν του εἰρηνικῶς, ὡς νὰ ἀποκοιμήθηκε, τὸ ἔτος 1968, ἀφήνοντας ὀπίσω μνήμην ὁσίου καὶ εὐωδίαν πνευματικήν.

Πνευματικὴ παρακαταθήκη 

Οἱ λόγοι του ἦσαν ὀλίγοι, ἀλλὰ γεμάτοι φῶς. Συχνὰ ἔλεγε:

«Νὰ ἔχεις καρδιὰ ἀπλή, καὶ ὁ Θεὸς θὰ κατοικεῖ μέσα σου».

Καὶ ἄλλοτε:

«Νὰ προσεύχεσαι γιὰ ὅλον τὸν κόσμο — τότε ἡ καρδιά σου θὰ χωρέσει τὸν οὐρανό».

Μαρτυρίες του Αγίου Παϊσίου για τον παπα-Τύχωνα: «Ήταν άνθρωπος του Θεού»

Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε:

«Ο παπα-Τύχων ήταν άνθρωπος του Θεού. Δεν είχε καθόλου πονηριά. Ό,τι έλεγε, το έλεγε από καθαρή καρδιά».

Τόνιζε ότι η αγιότητά του δεν φαινόταν εξωτερικά αλλά στην ειρήνη που εξέπεμπε. 

Η προσευχή του στήριζε τον κόσμο

Ο Άγιος διηγούνταν ότι πολλές νύχτες τον άκουγε να προσεύχεται με δάκρυα:

«Προσευχόταν ώρες πολλές για όλο τον κόσμο. Αυτοί κρατούν τον κόσμο και δεν το ξέρει κανείς». 

Η παιδική απλότητα

Ο Παΐσιος τόνιζε ιδιαίτερα την απλότητά του:

«Ήταν σαν μικρό παιδί. Δεν ήξερε από κακία. Όποιος τον έβλεπε, γαλήνευε».

Έλεγε μάλιστα ότι η απλότητα αυτή ήταν μεγαλύτερη από πολλές ασκήσεις. 

Η ταπείνωση

Όταν κάποιος έλεγε στον παπα-Τύχωνα ότι είναι άγιος, εκείνος απαντούσε:

«Εγώ αμαρτωλός είμαι· ο Θεός είναι άγιος».

Ο Άγιος Παΐσιος σχολίαζε:

«Η χάρη του Θεού κατοικούσε μέσα του γιατί είχε πολλή ταπείνωση». 

Η σιωπηλή διδασκαλία

Ο Παΐσιος έλεγε:

«Δεν χρειαζόταν να σου μιλήσει. Και μόνο που καθόσουν κοντά του, έπαιρνες χάρη».

Δηλαδή ο γέροντας δίδασκε όχι με λόγια αλλά με παρουσία. 

Η τελευταία μαρτυρία

Μετά την κοίμησή του, ο Άγιος Παΐσιος είπε συγκινημένος:

«Έφυγε ένας άγιος άνθρωπος. Τέτοιες ψυχές είναι τα στηρίγματα του κόσμου».

Πώς τον έβλεπε πνευματικά ο Άγιος Παΐσιος

Ο ίδιος ο Άγιος συνοψίζει την εικόνα του γέροντα με τρία χαρακτηριστικά: απλότητα παιδική
προσευχή καρδιακή
ταπείνωση βαθιά



Και έλεγε:

«Αν θέλεις να βρεις δρόμο για τον Θεό, κοίταξε τη ζωή τέτοιων ανθρώπων».

Μέσα από τα λόγια του Αγίου Παϊσίου φαίνεται ότι ο παπα-Τύχων δεν ήταν απλώς ένας καλός μοναχός, αλλά ένας κρυμμένος άγιος της εποχής μας — από εκείνους που ζουν αφανείς και όμως στηρίζουν πνευματικά τον κόσμο.

Παρακαλώ, και:

Γέροντας Τύχων, η αγνή ψυχή των δασών (το κείμενο του αγίου Παϊσίου για τον όσιο παπά-Τύχωνα)

Elder Tychon the Athonite

 
The Last Days of Elder Tychon the Athonite

 

Πάπα-Τύχων - Ο «γλυκός» ασκητής

 

 

Εικ. από εδώ

Παναγία Μυρτιδιώτισσα, άγιοι Θέκλα, Κόπρις, Σιλουανός ο Αθωνίτης (24 Σεπτεμβρίου) - Panagia "of the Myrtle Tree" - Saint Silouan

 

Παναγία Μυρτιδιώτισσα, άγιοι Θέκλα, Κόπρις, Σιλουανός ο Αθωνίτης (24 Σεπτεμβρίου) - Panagia "of the Myrtle Tree" - Saint Silouan

 

Διαμάντια από τη διδασκαλία του αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη

 

The miraculous icon of Panagia Myrtidiotissa ("of the Myrtle Tree"), Kythera

 
Monastery of Saint Silouan the Athonite in Saint-Mars-de-Locquenay, France

 

Εικ. από εδώ

 

Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης σε κόμικ! // Starets Silouane. Un moine du Mont Athos d'apres la biograpgie du pere Sophrony  

 

"Saint Siluan of Mount Athos" in Swahili, Kikuyu and Masai // Ο "Άγιος Σιλουανός" σε τρεις αφρικανικές γλώσσες

Γιορτάζει η ορθόδοξη ενορία της Παναγίας Μυρτιδιώτισσας στο Ρουμπάαρε της Ουγκάντας 

Εδώ Ορθόδοξη Αφρική: με αχυροκαλύβες, πείνα, αλλά και Φως & ελπίδα!... (Orthodox Africa here!...)

 

 

 

Elder Tychon the Athonite

 
The Last Days of Elder Tychon the Athonite 

 
Γέροντας Τύχων, η αγνή ψυχή των δασών

 

Αγιοκατάταξη τοῦ παπα-Τύχωνος τοῦ Ρώσου

 

Πεθαίνει παπα –Τύχων; Σιωπή! Κάνει κομποσχοίνι. Μετά λες: παπα-Τύχων πέθανε

 

Elder Tychon. Photo from here

Theosis, St. Silouan and Elder Sophrony

 
A Deer Lost in Paradise

 
LIVE, BEYOND THE LIMITS!

 

Μνημόσυνο Καποδίστρια από τη ΝΙΚΗ στον Άγιο Γεώργιο Προμπονά (27 Σεπτ. 2026)

 

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου Προμπονά βρίσκεται εντός του Άλσους Προμπονά στην Aθήνα, στα όρια μεταξύ Άνω Πατησίων και Περισσού / Νέας Φιλαδέλφειας, στη συμβολή ή κοντά στην οδό Ανθέων. Εκεί δραστηριοποιείται ο π. Γεώργιος Σχοινάς.

 

Παρακαλώ, και: 

Αναφορές στον Ιωάννη Καποδίστρια στην ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται Τραμπ. Χρειάζεται Καποδίστρια.

Εκδήλωση του Κ.Ε.ΜΕ. Ευγένιος Τζιμογιάννης: «Ο Καποδίστριας, ως τρόπος και ως δρόμος, μόνη ελπίδα για την ανόρθωση του Ελληνισμού!»

Βίντεο της παραπάνω εκδήλωσης (μεταξύ άλλων) εδώ. 

Υπενθυμίζω το άρθρο μας, για τους πιο τολμηρούς:

Κοινά στοιχεία Καποδίστρια & Νατσιού

"Αφήνομαι" – Για την Αγία Γαβριηλία στο Πεδίον του Άρεως

Ομιλία του Κώστα Παναγόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου "Αφήνομαι – Αγία Γαβριηλία Παπαγιάννη", Εκδόσεις Άθως 2026. Πεδίον του Άρεως, 54ο Φεστιβάλ Βιβλίου, 18 Σεπτεμβρίου 2026.

Κώστας Παναγόπουλος Ι Costas Panagopoulos

 

 

Του ίδιου:

Η Αυτοκρατορία του Νου – Μέγας Κωνσταντίνος

«Οι δυο μας πήραμε την Πόλη»: ένα μυθιστόρημα για κάθε καρδιά που χτυπάει για Χριστό & Ελλάδα, κι αναρωτιέται... 

Τα κορίτσια παίζουν πόλεμο

Το Μεγάλο Μυαλό, π. Ανανίας Κουστένης

Βατάτζης, ο πατέρας των Ελλήνων

Ο κορυφαίος της αγάπης, Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Για την αγία Γαβριηλία:

Μια αγία στο στόμα του Λύκου & της Φτώχειας!...

Άλαν: Από Αυστραλία μέσω... Ινδίας! 

"Η Γερόντισσα της Χαράς": βιβλίο για την αγία Γαβριηλία από τη Γερόντισσα Φιλοθέη, Καθηγουμένη του Ιερού Ησυχαστηρίου Παναγίας Βρυούλων Αττικής