ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Παρασκευή 29 Μαΐου 2026

Για τις Πανελλήνιες Εξετάσεις 2026

Εξαιρετικό μήνυμα του Δασκάλου του Γένους Δ. Νατσιού:

 

Από το ιστολόγιό μας:

Ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός (11 Ιουνίου) και οι Πανελλήνιες Εξετάσεις...

 
Προσευχή για τις Πανελλήνιες;
 
Οι δρόμοι και ο στόχος… 
 
Πάτερ, τι θέλει ο Θεός να γίνω στη ζωή μου;
 
Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός... άλλου τύπου! (επισκεφτείτε το οπωσδήποτε, παρακαλώ) 

Ας αλλάξουμε την κατάσταση για τα παιδιά μας!

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , ,

Πέμπτη 28 Μαΐου 2026

Διαδικτυακό bullying σε κοπέλα, επειδή υπερασπίστηκε την Ορθοδοξία!

 

Αγαπώ τον Χριστό

Τις τελευταίες ημέρες γινόμαστε μάρτυρες μιας ακραίας και άδικης επίθεσης (cyberbullying) απέναντι σε μια νέα κοπέλα, τη Λύρα, η οποία μέσα από την πλατφόρμα του TikTok εξέφρασε το αυτονόητο: την ανάγκη για σεβασμό στα ιερά σύμβολα της θρησκευτικής πίστης των ανθρώπων.
Η προσπάθεια να βαφτιστεί ως «ομοφοβική» ή «μισαλλόδοξη» μια δημόσια τοποθέτηση που απλώς στηλίτευσε τον χλευασμό της Παναγίας κατά τη διάρκεια της "πορείας υπερηφάνειας" στην Κρήτη (Gay Pride) είναι τουλάχιστον άστοχη. Φτάσανε σε σημείο να την απειλήσουν να αλλάξει σχολή της ευχήθηκαν να μην κάνει ποτέ παιδιά και άλλες κατάρες, πράγματα αδιανόητα.
 
Αν η κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ+ έχει το δικαίωμα να διαδηλώνει για την ορατότητα και τα δικαιώματά της, τότε κάθε πολίτης έχει το αντίστοιχο δικαίωμα να εκφράζει τη δυσαρέσκειά του όταν νιώθει ότι προσβάλλεται η ταυτότητά του, οι αξίες του και τα πιστεύω του. Η κριτική απέναντι σε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά (τον χλευασμό των θρησκευτικών συμβόλων) δεν αποτελεί επίθεση στα δικαιώματα κανενός ανθρώπου· αποτελεί προάσπιση της δικής μας πνευματικής και πολιτισμικής κληρονομιάς.
Δεν μπορείς να ζητάς από την κοινωνία να σεβαστεί τη δική σου ιδιαιτερότητα, όταν εσύ ο ίδιος επιλέγεις να ειρωνευτείς και να υποτιμήσεις αυτό που για εκατομμύρια άλλους ανθρώπους είναι ιερό και όσιο.
 
Ο καταιγισμός εχθρικών σχόλιων, οι απειλές και οι ταμπέλες που αποδόθηκαν στη Λύρα δείχνουν μια βαθιά υποκρισία. Εκείνοι που συχνά δηλώνουν θύματα περιθωριοποίησης, έγιναν οι ίδιοι θύτες, προσπαθώντας να φιμώσουν μια αντίθετη φωνή μέσω του εκφοβισμού (canceling). Η κοπέλα δεν χρησιμοποίησε ρητορική μίσους, δεν ζήτησε τον αποκλεισμό κανενός ανθρώπου και δεν επιτέθηκε στην προσωπικότητα κανενός. Ανέδειξε ένα γεγονός και εξέφρασε το παράπονό της ως πιστή χριστιανή.
Το να ζητάς σεβασμό για την Παναγία και την Ορθοδοξία στην Ελλάδα δεν είναι σκοταδισμός ούτε ομοφοβία· είναι δικαίωμα, αξιοπρέπεια και πολιτισμός.
 
Σχόλιο από εδώ:  
Απλή παρατήρησή μου: γι' αυτά (και όχι μόνο) κατεβήκαμε στην πολιτική. Όποιος δεν τα θέλει, δεν έχει πλέον δικαιολογία. Στήριξε ΝΙΚΗ, να μπει φρένο.
Και αυτό που γράφω δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με τον σεβασμό του ομοφυλόφιλου ως ανθρώπου, αλλά έχει άμεση σχέση με την προσβολή της πίστης μας και τη διαφθορά των ανθρώπων από διεθνή λόμπι και κέντρα προπαγάνδας και εξουσίας - που ξέρουν τη δουλειά τους.

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , , ,

Των αγίων ημερών, άγιοι & μνήμες (27-29 Μαΐου)

 

Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος (27 Μαΐου)

Ο άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλός & οι άγιοι που γιορτάζουν στις 28 & 29 Μαΐου

 

Διά Χριστόν σαλοί: οι "περιθωριακοί" άγιοι

 


 
 
Η αγία Υπομονή (μητέρα του τελευταίου μας αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου)
 
 
 
 
 
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , , ,

Τρίτη 26 Μαΐου 2026

Αυτό το πρόγραμμα βάλε στη ζωή σου, παιδί μου...

 

 
Φωτο

Φιλικές, αδερφικές σκέψεις, προτροπή και παράκληση. Αν θέλεις, σκέψου τις.

Μέχρι τα 18 τέλειωσε το σχολείο.

Μέχρι τα 25 σπούδασε ή μάθε μια επαγγελματική τέχνη.

Από τα 25 και μετά, είτε θέλεις να κάνεις μεταπτυχιακά είτε όχι, βάλε συγχρόνως την αρχή να δημιουργήσεις την Οικογένειά σου.

Τη μία, σταθερή, αγαπημένη & μόνιμη Οικογένειά σου.

Και συγχρόνως κάνε μεταπτυχιακά κλπ, ό,τι επιθυμείς.

Βάλε την μέσα στον ευλογημένο ορθόδοξο γάμο και κάντε όσα παιδιά σας στείλει ο Θεός. Και μεγαλώστε τα με αγάπη και πίστη στο Χριστό. Γίνετε μια ευλογημένη πολύτεκνη Οικογένεια.

Το καλύτερο θα είναι να έχεις διαλέξει από πριν τον ή την σύζυγό σου. Με αγάπη, συμφωνία για τη δημιουργία Οικογένειας, αλληλοσεβασμό, ταπεινότητα, πίστη, χωρίς παρεμβολές τρίτων που δηλητηριάζουν τα ζευγάρια. Ξέρεις εσύ.

Και βάλε πείσμα πως δεν θα διαλύσεις την Οικογένεια αυτή ό,τι κι αν γίνει, εκτός φυσικά της πιο ακραίας περίπτωσης, που είναι η βία και ο κίνδυνος για τη σωματική ακεραιότητα τη δική σου ή των παιδιών σας. 

Όλα τα άλλα, να ξέρεις, αργά ή γρήγορα, με υπομονή, αγάπη, ταπεινότητα και τη βοήθεια του Θεού, συγχωρούνται και ξεπερνιούνται. Και ο άνθρωπος, όχι μόνο δεν μένει μόνος, αλλά και αγιάζει. 

Αν αγαπάς την Ελλάδα. Γιατί η Ελλάδα και ο Ελληνισμός σβήνουν. Και αυτό που χρειάζεται η πατρίδα μας περισσότερο από κάθε τι τώρα, είναι Παιδιά.

Σε παρακαλώ, σκέψου το. Κάνε το σταυρό σου και αποφάσισε. 

***** 

Παρακαλώ, και:

Οικογένεια: Ένα απλό όνειρο (Α΄)
Οικογένεια: Ένα απλό όνειρο (Β΄)

Το πιο σημαντικό γυναικείο επάγγελμα στην Ελλάδα σήμερα 

Γιατί οι σύγχρονοι νέοι επιλέγουν να μην κάνουν παιδιά 

Το άδειο τραπέζι: Γιατί η Δύση ξέχασε πώς να ζει;

Η ΜΙΚΡΗ ΜΑΜΑ 

Η ΜΑΜΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ 

NeverLander: "Οι πολύτεκνοι είναι ό,τι πιο κοντινό έχουμε σε ήρωες..." // Μαριλένα: "Η μητρότητα είναι η αγαπημένη μου δουλειά!"

Πολυτεκνία: Η σιωπηλή διαφορετικότητα που λοιδορείται 

"Πώς τα προλαβαίνεις όλα με 4 παιδιά και δουλειά; Αντέχεις;..."

Μαμά μόνο για το σπίτι; 

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ / 1η ἡμέρα Ἐργασιῶν Συνεδρίου

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ / 2η ἡμέρα Ἐργασιῶν τοῦ Συνεδρίου


Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , , , ,

Από τον αγώνα της ΝΙΚΗΣ για τη Ρωμηοσύνη

 

Συλλογή που καταρτίστηκε από τα μέλη της Πρωτοβουλίας "Άγιος Κύριλλος Λούκαρις". Ευχαριστούμε.

 


Ὅλοι μαζί γιά τήν ἀνάσταση τοῦ Ρωμαίικου!

ΝΙΚΗ: Ένα Κίνημα βγαλμένο από τήν ρωμαίικη παράδοσή μας.

Μεταφιλελευθερισμός: Η Δύση ἀναζητεῖ τὴν Ρωμηοσύνη
Ἀποκατάσταση τῶν ἱστορικῶς ὀρθῶν ταυτοτικῶν ὅρων καί ὀνομάτων μας μέ τήν ἀντικατάσταση τοῦ λανθασμένου ὅρου «Βυζάντιο» καί τῶν παραγώγων του ἀπό τά ἱστορικῶς ὀρθά «Ρωμανία», «Ρωμηοσύνη», «Ρωμαίικος» καί τῶν παραγώγων τους.
Νέα Ρωμανία: τό Μεγάλο Ὃραμα καί τό εὐνοϊκό σύγχρονο γεωστρατηγικό πλαίσιο

Οἱ τέσσερεις στρατηγικοί πυλώνες τοῦ Μεγάλου Ὁράματος τῆς Ἀναγέννησης τοῦ Ρωμαίικου
Γεωστρατηγικὸ παράθυρο εὐκαιρίας γιά τό Μεγάλο Ὅραμα τῆς Ἀναγέννησης τοῦ Ρωμαίικου

Δέκα ἐπίκαιρες ἐρωτήσεις καί ἀπαντήσεις ποὺ ἀφοροῦν τίς θέσεις τῆς ΝΙΚΗΣ ὡς πρός τήν Ρωμηοσύνη

Η αρχιτεκτονική της έλξης – Πώς ο Πολιτισμός μετατρέπει το κύρος σε παγκόσμια επιρροή

***



Αναζητώντας τη Ρωμηοσύνη (ως νέα πολιτική και πολιτισμική πρόταση)
Ρωμηοσύνη: Το «λογισμικό» της καρδιάς σε έναν κόσμο που «κολλάει»
Ρωμιοσύνη: Πολιτιστική κληρονομιά και διαχρονική αξία

Ρωμηοσύνη (Θέσεις της ΝΙΚΗΣ)
Εξωτερική πολιτική μέσα από το πρίσμα του Ελληνισμού και της Ρωμηοσύνης

11 Μαΐου, μια μέρα ιστορικής σημασίας για τη Ρωμηοσύνη και την Ευρώπη

Ἂπό τὸν Ἀρχαιοελληνικὸ στὸν Ρωμαίικο Πολιτισμό

626 – 2026: 1400 χρόνια Ακάθιστος Ύμνος!



Μεγάλη Σαρακοστή, αρχαία ελληνική γραμματεία και Ελληνική Παιδεία

Ο Πάμμεγας Σκηπτούχος Άγιος Ιωάννης Βατάτζης ο εκ Διδυμοτείχου

Ένα πρότυπο Ρωμηού ηγέτη: ο Αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: ο χτίστης της Ρωμηοσύνης

Άγιος Νεκτάριος: δάσκαλος της Ρωμιοσύνης

π. Ιωάννης Ρωμανίδης: Ὁ θεολόγος ποὺ ἐπανέφερε τήν Ρωμηοσύνη στό επίκεντρο

***


ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ

Περὶ ἐξισλαμισμοῦ καὶ ἐκτουρκισμοῦ τοῦ Γένους μας – Οἱ σημερινοί Μικρασιατικοί πληθυσμοί

 Κωνσταντινούπολις, ἡ αἰώνια πρωτεύουσα καὶ καρδιὰ τοῦ γένους τῶν Ρωμηῶν
Ἡ Ρωμανία κι ἄν πέρασε ἀνθεῖ καί φέρει κι ἄλλο

Η Αγία Σοφία και η μετατροπή της σε τζαμί

Προκλητική σύλληψη και φυλάκιση Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη (για το περιστατικό της Αγίας Σοφίας)

Παρέμβαση Νατσιού για τους δύο συλληφθέντες Έλληνες από του βήματος της Βουλής

Οικονομόπουλος: «Δύο Έλληνες φυλακισμένοι στην Τουρκία και το ΥΠΕΞ σιωπά»

Ν. Αναδιώτης: Η Τουρκία δεν έχει θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση – «Οι μνήμες μας στάζουν αίμα»

Ἐϊ, Ἐρντογάν

Δ. Νατσιός: «Η Γενοκτονία των Ποντίων δεν παραγράφεται, δεν ξεχνιέται, δεν αποσιωπάται»

Νατσιός: «Η άρνηση της Γενοκτονίας των Ποντίων σημαίνει ετοιμότητα επανάληψής της»

Γενοκτονία των Ποντίων: 353.000 ψυχές… ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

Κύπρος: «Ἡ Ρωµιοσύνη ἐν’ νά χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσµος λείψει!»

***

Η ΔΙΩΚΟΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ ΤΗΣ Μ. ΑΝΑΤΟΛΗΣ 

 

Τά ξεχασμένα ἀδέλφια μας: Οἱ Ρωμηοί τῆς Μέσης Ἀνατολῆς

Οἱ Ρωμηοί (Rum) τοῦ Λεβάντε: Ταυτότητα καὶ συνοπτικὴ ἱστορικὴ διαδρομή

Ἡ ΝΙΚΗ κοντά στούς Ρωμηούς τοῦ Χαλεπίου καί τῆς Συρίας

Νά δοθεῖ status ὁμογενοῦς στούς Ὀρθοδόξους Ρωμηούς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς

Συνεχίζονται οἱ δολοφονίες Ἑλληνορθοδόξων (Ρωμηῶν) στή Συρία!

Εὐχαριστία τῶν Ρωμηῶν τῆς Συρίας πρὸς τὴν ΝΙΚΗ

 Πογκρόμ σε βάρος των Ρωμηών της Συρίας από φανατικούς Ισλαμιστές

Συρία: Ὅταν καταδιώκονται οἱ Ρωμηοί, ἡ Ἑλλάδα ἁπλῶς «παρακολουθεῖ»;

Ο Νίκος Αναδιώτης κινητοποιεί το Ευρωκοινοβούλιο για την προστασία των Ορθοδόξων της Συρίας

ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ 


Άμεση προτεραιότητα να προστατευθούν οι Άγιοι Τόποι
Εγκληματικές ενέργειες κατά του Γέροντος Ιουστίνου της Ι.Μ. Αγ. Φωτεινής στο Φρέαρ του Ιακώβ
Επίσκεψη του προέδρου της ΝΙΚΗΣ, Δημήτρη Νατσιού, στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων

Δικαιοσύνη και ειρήνη για τη Γάζα

ΣΙΝΑ

Τὸ Μοναστήρι τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης τοῦ Σινᾶ εἶναι δικό μας Μοναστήρι, γιατί εἶναι ρωμαίικο Μοναστήρι

Δήλωση του Προέδρου της ΝΙΚΗΣ, κ. Δημήτρη Νατσιού για την Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά

Επίκαιρη ερώτηση του Δημήτρη Νατσιού για την Ιερά Μονή Σινά

Όρος Σινά: Από την πρώτη στιγμή η ΝΙΚΗ βρέθηκε στο πλευρό της Ι.Μ. Αγίας Αικατερίνης
Η ΝΙΚΗ παρούσα στην τελετή ενθρόνισης του νέου Αρχιεπισκόπου Σινά, Φαράν και Ραϊθώ και Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Όρους Σινά, κ. Συμεών

***

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ

Τρεις κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις της ΝΙΚΗΣ για τις ελληνικές μειονότητες & τους ελληνόφωνους της Ν. Ιταλίας – Σιωπή, υπεκφυγές και αναπάντητα ερωτήματα από την κυβέρνηση
«Κενή» απάντηση του ΥΠΕΞ σε ερωτήματα της ΝΙΚΗΣ για τις ελληνικές μειονότητες!

Ο Ελληνισμός της Μαριούπολης της Ουκρανίας
Προτεραιότητα η προστασία της ελληνικής μειονότητας στην Ουκρανία
Ο Δημήτριος Νατσιός στο Βελιγράδι, στην σύνοδο των χωρών με εθνικές μειονότητες στην Ουκρανία

Η ομιλία του βουλευτή της ΝΙΚΗΣ Τ. Οικονομόπουλου στο φόρουμ που διοργάνωσε ο πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας Ερζεγοβίνης Μίλοραντ Ντόντικ

Η ΝΙΚΗ στο Βουκουρέστι για τις Ρουμανικές Προεδρικές Εκλογές

Μολδαβία: Οι ελίτ στοχοποιούν την ΝΙΚΗ

Ημερίδα Κ.Ε.ΜΕ. «Ευγένιος Τζιμογιάννης»: Ιστορικές Αλήθειες και Προτάσεις Επίλυσης του Βορειοηπειρωτικού

Η ΝΙΚΗ τίμησε τους πρωτεργάτες της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας στη Νάπολη (ελληνόφωνους της Ν. Ιταλίας)

Εκδήλωση για την «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας» από το Κ.Ε.Μ.Ε. «Εὐγένιος Τζιμογιάννης»

ΑΠΟΔΗΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

Απόδημος Ελληνισμός: Η δύναμη της πατρίδας πέρα από τα σύνορα
Η Ελληνική κυβέρνηση έχει ξεχάσει την Ελληνική Ομογένεια

Τριήμερη επίσκεψη του Εκπροσώπου Τύπου της ΝΙΚΗΣ στη Βιέννη με ευρωπαϊκές επαφές υψηλού επιπέδου

Επαναπατρισμός ή εγκατάλειψη; Η Ελλάδα που ξεχνά τα παιδιά της…

Ομογενείς: «Θα κρατάμε την Πατρίδα στην καρδιά μας μέχρι την τελευταία μας αναπνοή»

Εγκατάσταση ομογενών, επαναπατρισμός και παλιννόστηση

ΕΚΤΟΣ ΗΜΩΝ, ΜΕ ΠΝΕΥΜΑ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ

Ανθρωπιστική παρέμβαση της ΝΙΚΗΣ στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τον άμαχο πληθυσμό της Κούβας

Αναδιώτης: Όσο οι Χριστιανοί σφάζονται στο Κονγκό, ο ΟΗΕ παραμένει απαθής παρατηρητής!

Διώξεις των Χριστιανών ακόμη και στην Ευρώπη

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , ,

Δευτέρα 25 Μαΐου 2026

Η Εκκλησία είναι δωρεάν, αλλά είναι άδεια — Τα κλαμπ έχουν είσοδο, και είναι γεμάτα.


ιερέας Γκέλιας Αρσένιος (εικ.) 

Στην εποχή μας, ο άνθρωπος πληρώνει, για όλα.
Για διασκέδαση. Για εικόνα. Για αποδοχή.
Για να νιώσει κάτι έστω και για λίγο.
Και όμως, υπάρχει ένας χώρος που δεν ζητά τίποτα.
Δεν έχει εισιτήριο.
Δεν έχει κράτηση.
Δεν έχει προϋποθέσεις.
Η Εκκλησία.
Και όμως, μένει άδεια.
Και όλα αυτά, γιατί ο άνθρωπος δεν έχει μάθει να παίρνει χωρίς να πληρώνει.
Γιατί ό,τι είναι δωρεάν, το θεωρούμε χωρίς αξία.
Και ό,τι κοστίζει, το νομίζουμε πολύτιμο.
 
Έτσι φτάσαμε στο παράδοξο της εποχής μας:
να πληρώνουμε για να ξεχάσουμε τον εαυτό μας,
και να αρνούμαστε να μπούμε εκεί που μπορούμε να τον βρούμε.
Τα κλαμπ είναι γεμάτα γιατί υπόσχονται ένταση.
Η Εκκλησία φαίνεται άδεια γιατί προσφέρει σιωπή.
Και ο σύγχρονος άνθρωπος φοβάται τη σιωπή.
Γιατί μέσα στη σιωπή θα συναντήσει τον εαυτό του.
Και πολλές φορές, δεν θέλει να τον δει.
 
Η Εκκλησία δεν είναι χώρος ηθικών ανθρώπων. 
Δεν είναι για τους τέλειους.
Είναι για τους κουρασμένους.
Για τους πληγωμένους.
Για αυτούς που δεν αντέχουν άλλο να παριστάνουν κάτι που δεν είναι.
Είναι το μοναδικό καταφύγιο
όπου δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.
Μόνο να σταθείς.
Και όμως, προτιμάμε να πληρώνουμε για να χαθούμε, 
παρά να μπούμε δωρεάν για να σωθούμε.
Πληρώνουμε για να φτάσουμε στην κόλαση,
ενώ ο Παράδεισος είναι δωρεάν.
 
Δεν είναι υπερβολή.
Είναι πνευματική πραγματικότητα.
Γιατί η κόλαση δεν αρχίζει μετά τον θάνατο.
Αρχίζει όταν ο άνθρωπος ζει χωρίς Θεό.
Όταν γεμίζει τη ζωή του με θόρυβο για να μην ακούσει την ψυχή του.
Και ο Παράδεισος;
Δεν είναι απλώς ένας τόπος μετά θάνατον.
Είναι σχέση.
Είναι παρουσία.
Είναι ο Θεός μέσα στην καρδιά.
 
Η Εκκλησία λοιπόν δεν είναι άδεια.
Είναι γεμάτη… από Χάρη.
Απλώς περιμένει.
Δεν περιμένει τους τέλειους.
Περιμένει εσένα.
Όχι όταν θα είσαι έτοιμος.
Αλλά όπως είσαι τώρα.
Γιατί ο Θεός δεν ζητά να πληρώσεις.
Ζητά να Του ανοίξεις.
Και αυτό,
είναι που φοβάται περισσότερο ο σύγχρονος άνθρωπος.
Και στο τέλος, δεν θα σε ρωτήσει ο Θεός τι πλήρωσες στη ζωή σου, 
αλλά γιατί δεν μπήκες εκεί που ήταν όλα δωρεάν.
Δεν είναι ότι δεν βρήκαμε τον Θεό, 
είναι ότι φοβηθήκαμε 
να Τον αφήσουμε να μας βρει. 
 
Πηγη: Αρχ. Χριστόδουλος.

Συμπλήρωμα

Ας αλλάξουμε την κατάσταση για τα παιδιά μας!

Ο κύριος με τα σκουλαρίκια που πέρασε δίπλα μου στην εκκλησία...

 
 
 
 
 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , , ,

Γωγώ Μαστροκώστα: «Γι’ αυτό προσεύχομαι ακόμα. Όχι να σωθώ πια. Αλλά να μείνει κάτι από την αγάπη μου επάνω της όταν θα λείπω»

 
Καλό παράδεισο, Γωγώ!!!
Μόνο μια μάνα μπορεί να αγαπήσει τόσο ώστε να νικήσει το θάνατο με την απουσία της...
Γιατί η αγάπη είναι Ζωή και παρουσία!!!
Ο Θεός να την αναπαύσει και η Παναγία να σκεπάζει το κοριτσάκι της!!!
Καλή Ανάσταση!!!
 
Το συγκλονιστικό κείμενό της 


Δημήτριος Ι. Πετρούνιας - Κλινικός Ψυχολόγος

…«Τρεις μέρες αφού γέννησα την κόρη μου, μου είπαν ότι έχω καρκίνο. Ακόμα και τώρα δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς χωράνε μέσα στην ίδια ζωή δύο τόσο αντίθετα πράγματα. Το μητρικό γάλα και ο φόβος. Το νεογέννητο σώμα του παιδιού μου και το δικό μου σώμα που ξαφνικά έμοιαζε να με προδίδει. Θυμάμαι το δωμάτιο του νοσοκομείου να μυρίζει μωρό και αντισηπτικό μαζί. Μια γυναίκα δίπλα μου θήλαζε. Εγώ προσπαθούσα να καταλάβω αν θα ζήσω. Κανείς δεν προετοιμάζεται για μια τέτοια στιγμή. Γιατί ο άνθρωπος αντέχει σχεδόν τα πάντα εκτός από τον λάθος χρόνο.
Κοιτούσα τη Βικτώρια να κοιμάται και τρόμαζα. Όχι επειδή πονούσα. Ο πόνος είναι ζώο, τον συνηθίζεις. Τρόμαζα γιατί άρχισα ξαφνικά να μετράω τη ζωή σε μελλοντικές απουσίες. Θα προλάβω να τη δω να περπατά; Να μιλά; Να ερωτεύεται; Να θυμάται τη φωνή μου; Υπήρχαν βράδια που την κρατούσα αγκαλιά και μύριζα τα μαλλιά της σαν να προσπαθούσα να αποθηκεύσω τον κόσμο ολόκληρο μέσα σε μία ανάσα. Κι εκεί, μέσα στη σιωπή του νοσοκομείου, κατάλαβα κάτι τρομακτικό: όταν γίνεσαι μάνα, δεν φοβάσαι πια τον θάνατο για σένα. Φοβάσαι το κενό που αφήνεις πίσω.
Οι άνθρωποι πίστευαν ότι ήμουν δυνατή επειδή χαμογελούσα. Δεν ήξεραν ότι πολλές φορές χαμογελούσα μόνο και μόνο για να μην τρομάξει το παιδί μου όταν μεγαλώσει κοιτώντας φωτογραφίες μου. Υπήρχαν μέρες που στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη χωρίς μαλλιά και δεν αναγνώριζα το πρόσωπό μου. Κι όμως, το πιο παράξενο ήταν ότι δεν έκλαιγα τόσο για μένα. Έκλαιγα γιατί σκεφτόμουν πως μια μέρα η κόρη μου μπορεί να ψάχνει φωτογραφίες της μητέρας της για να θυμηθεί πώς ήταν. Οι γυναίκες μεγαλώνουμε μαθαίνοντας ότι το σώμα μας είναι η αξία μας. Ύστερα έρχεται μια στιγμή που καταλαβαίνεις ότι το σώμα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα προσωρινό σπίτι του φόβου και της αγάπης.
 
Ο Τραϊανός δεν μιλούσε πολύ. Δεν υπήρξε ποτέ άντρας των μεγάλων λέξεων. Υπήρχαν όμως νύχτες που ξυπνούσα από πανικό και τον έβλεπα να κάθεται αθόρυβα δίπλα μου χωρίς να κοιμάται. Κάποιες φορές μου έφτιαχνε τοστ μέσα στη νύχτα επειδή δεν μπορούσα να κρατήσω τίποτε στο στομάχι μου. Άλλες φορές μου έδενε το μαντήλι στο κεφάλι χωρίς να πει κουβέντα. Και νομίζω πως εκεί κατάλαβα τι σημαίνει πραγματικά να αγαπάς έναν άνθρωπο. Όχι να τον θαυμάζεις όταν λάμπει. Να μένεις όταν αρχίζει να σβήνει.
Το πιο δύσκολο δεν ήταν οι θεραπείες. Ήταν η ανεμελιά που δεν επέστρεψε ποτέ. Αυτό δεν στο λέει κανείς. Νομίζουν όλοι ότι όταν τελειώσουν τα χειρουργεία και οι εξετάσεις, ξαναγυρίζεις στη ζωή σου. Δεν υπάρχει επιστροφή. Υπάρχει μόνο ένα «μετά». Ένα σώμα που συνεχίζει να περπατά αλλά μέσα του κατοικεί πια μια μικρή σκιά. Ακόμα και στις πιο ευτυχισμένες στιγμές, υπήρχε πάντα μια φωνή που ψιθύριζε: «κι αν ξανάρθει;». Ο καρκίνος δεν σου παίρνει μόνο δύναμη. Σου παίρνει την αθωότητα.
Τις νύχτες της χημειοθεραπείας άρχισα να προσεύχομαι χωρίς να το καταλάβω. Όχι όπως προσεύχονται οι άνθρωποι στις εικόνες ή στις εκκλησίες. Δεν ήξερα ποτέ να προσεύχομαι σωστά. Δεν ήμουν από τους ανθρώπους που μιλούν εύκολα για τον Θεό. Υπήρχαν όμως κάτι ξημερώματα στο νοσοκομείο που το σώμα μου πονούσε τόσο πολύ, ώστε ένιωθα πως αν δεν μιλήσω κάπου θα διαλυθώ. Και τότε, μέσα στο σκοτάδι, άρχιζα να ψιθυρίζω σαν παιδί: «Θεέ μου, άσε με λίγο ακόμα. Μόνο μέχρι να μεγαλώσει το παιδί μου».
 
Θυμάμαι μια νύχτα που η Βικτώρια κοιμόταν δίπλα μου κι εγώ την κοιτούσα μέσα στο μισοσκόταδο. Το κεφάλι της μύριζε ακόμα μωρό. Ακούμπησα το χέρι μου πάνω της και ξαφνικά φοβήθηκα τόσο πολύ, που δεν άντεξα. Έκλεισα τα μάτια και προσευχήθηκα πρώτη φορά αληθινά στη ζωή μου. Όχι να σωθώ. Να μη φοβηθεί εκείνη. Νομίζω πως εκεί αρχίζει ο Θεός τελικά. Στη στιγμή που ο άνθρωπος αγαπά κάποιον περισσότερο από τον ίδιο του τον εαυτό.
Υπήρχαν μέρες που θύμωνα μαζί Του. Πολύ. Έβλεπα το σώμα μου να αλλάζει, να χάνει τη δύναμή του, και δεν καταλάβαινα γιατί πρέπει μια γυναίκα να κρατά στην αγκαλιά της ένα νεογέννητο και ταυτόχρονα να κοιτάζει τον θάνατο κατάματα. Μου φαίνονταν όλα άδικα. Σχεδόν βίαια. Αλλά μετά ερχόταν η κόρη μου και ακουμπούσε το μικρό της χέρι πάνω μου ή ο Τραϊανός μού έδενε σιωπηλά το μαντήλι στο κεφάλι, και σκεφτόμουν πως ίσως ο Θεός να μην βρίσκεται στα θαύματα. Ίσως να βρίσκεται απλώς στους ανθρώπους που μένουν δίπλα σου όταν όλα αρχίζουν να σβήνουν.
 
Κάποτε, λίγο πριν μπω σε μια εξέταση, είδα μια ηλικιωμένη γυναίκα στον διάδρομο του νοσοκομείου να κάνει τον σταυρό της αργά, σχεδόν τρυφερά. Τη ζήλεψα εκείνη τη στιγμή. Όχι για την πίστη της. Για την ηρεμία της. Γιατί εγώ δεν είχα ποτέ ηρεμία. Ακόμα και στις προσευχές μου υπήρχε πανικός. Σαν να ήθελα να διαπραγματευτώ με τον Θεό. «Πάρε οτιδήποτε άλλο, αλλά άφησέ με να δω το παιδί μου να μεγαλώνει». Ίσως όλες οι προσευχές των μανάδων να είναι τελικά ίδιες. Ένας διαρκής φόβος μην τελειώσει ο χρόνος πριν προλάβουν να αγαπήσουν αρκετά.
Κάποτε περνούσα μπροστά από καθρέφτες και έλεγα «φτου να φύγω». Δεν πίστευα ποτέ πραγματικά ότι είμαι όμορφη. Είναι παράξενο, έτσι; Μια ολόκληρη χώρα να κοιτά το σώμα σου κι εσύ να αισθάνεσαι ακόμη εκείνο το κορίτσι που δεν είχε αυτοπεποίθηση. Μπορεί γι’ αυτό δεν μέθυσα ποτέ ολοκληρωτικά από τη δημοσιότητα. Βαθιά μέσα μου παρέμεινα ένα παιδί που ήθελε απλώς να αγαπηθεί χωρίς όρους. Και τελικά ο καρκίνος αυτό κάνει. Σε γυρίζει βίαια στο πιο αληθινό σημείο σου. Εκεί όπου δεν έχει σημασία αν υπήρξες ποθητή, διάσημη ή όμορφη. Σημασία έχει μόνο ποιος μένει δίπλα σου όταν φοβάσαι.
 
Υπήρχαν μέρες που η Βικτώρια ερχόταν και ακουμπούσε το μικρό της χέρι πάνω μου χωρίς να ξέρει ακριβώς τι συμβαίνει. Και αυτό το χέρι είχε μεγαλύτερη δύναμη από όλες τις θεραπείες του κόσμου. Μερικές φορές τη νύχτα καθόμουν δίπλα στο κρεβάτι της και την κοιτούσα να κοιμάται. 
Προσπαθούσα να απομνημονεύσω κάθε λεπτομέρεια. Τον τρόπο που ανάσαινε. Τον τρόπο που μάζευε τα πόδια της. Το μικρό της στόμα. Σαν να φοβόμουν ότι ο χρόνος ετοιμάζεται να μου τα κλέψει όλα. Η μητρότητα είναι αυτό τελικά: ένας πανικός αγάπης που δεν τελειώνει ποτέ.
 
Κι όταν ο καρκίνος επέστρεψε, κατάλαβα κάτι πολύ σκληρό. Ότι κάποια στιγμή ο άνθρωπος κουράζεται να πολεμά. Όχι επειδή δεν αγαπά τη ζωή. Αλλά επειδή η μάχη αρχίζει να γίνεται ολόκληρη η ζωή του. Οι άνθρωποι αγαπούν πολύ να λένε τη λέξη «μαχήτρια». Δεν ξέρουν πόσο εξαντλητικό είναι να σε χρειάζονται πάντα δυνατή. Υπήρχαν νύχτες που δεν ήθελα να είμαι γενναία. Ήθελα μόνο να ξαπλώσω δίπλα στο παιδί μου και να αποκοιμηθώ χωρίς φόβο. Σαν μια απλή γυναίκα. Όχι σαν σύμβολο αντοχής.
Τώρα που όλα γίνονται πιο ήσυχα μέσα μου, δεν ξέρω αν φοβάμαι τόσο τον θάνατο. Φοβάμαι μόνο τη στιγμή που η κόρη μου θα με χρειαστεί και δεν θα μπορώ να της απαντήσω. Γι’ αυτό προσεύχομαι ακόμα. Όχι να σωθώ πια. Αλλά να μείνει κάτι από την αγάπη μου επάνω της όταν θα λείπω. Σαν χέρι στον ώμο της. Σαν ανάσα μέσα στον ύπνο της. Σαν μια αόρατη παρουσία που θα της ψιθυρίζει πως κάποτε υπήρξε μια γυναίκα που την αγάπησε τόσο πολύ, ώστε ακόμα και μπροστά στον θάνατο δεν έπαψε να παρακαλά τον Θεό μόνο για εκείνη».
 
Γωγώ... Καλό ταξίδι στο φως.

Παρακαλώ, και:

 
 
 
 
 

Έχεις νιώσει ποτέ ότι ο Θεός δεν σε λυπήθηκε;

Εκοιμήθη ο Δικαίος της Σκήτης Αγίου Ανδρέα Γέροντας Εφραίμ - Η επιστολή του για την ασθένειά του

Ο καρκίνος σε σκοτώνει, μα πριν το κάνει αυτό, σε κάνει αθάνατο

Δέσποινα, μια καρκινοπαθής χριστιανή σύζυγος & μητέρα 

Η Έλενα - μοναχή Φιλαρέτη, η αχθοφόρος του πόνου  

Δυο φωτεινές ψυχές σε πονεμένα σώματα

Βιβλίο "Γίνονται θαύματα σήμερα;" (παρουσίαση εδώ)

Ελεύθεροι & ωραίοι (& άγιοι) τύποι
 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)