Πώς θα ήταν ο κόσμος σήμερα αν είχε εφαρμοστεί η Συνθήκη των Σεβρών;

 

Νεκτάριος Μουμουτζής

 

Η ιστορία δεν γράφεται με υποθέσεις, ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη όσα τραγικά συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, οφείλουμε ως Έλληνες και, κυρίως, ως πολίτες της οικουμένης, να αναρωτηθούμε: Πώς θα ήταν ο κόσμος σήμερα αν είχε εφαρμοστεί η Συνθήκη των Σεβρών;

 

Το 1920, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι νικήτριες δυνάμεις σχεδίασαν έναν ριζικά διαφορετικό χάρτη της Μέσης Ανατολής. Η Συνθήκη των Σεβρών προέβλεπε ουσιαστικά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τη δημιουργία νέων πολιτικών οντοτήτων: ανεξάρτητης Αρμενίας, αυτόνομου –και δυνητικά ανεξάρτητου– Κουρδιστάν, καθώς και σημαντική ελληνική παρουσία στη Μικρά Ασία και στην Ανατολική Θράκη. Παράλληλα, μεγάλες περιοχές θα περνούσαν υπό διεθνή ή ευρωπαϊκή επιρροή, ενώ τα αραβικά εδάφη της αυτοκρατορίας θα οργανώνονταν σε νέα κράτη και εντολές [1].

 

Η συνθήκη αυτή δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Η τουρκική εθνική εξέγερση υπό τον Μουσταφά Κεμάλ ανέτρεψε πλήρως το σχέδιο και οδήγησε λίγα χρόνια αργότερα στη Συνθήκη της Λωζάννης, η οποία διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό τα σύνορα της σημερινής Τουρκίας. Μαζί με την ανατροπή εκείνης της συμφωνίας, χάθηκε και η προοπτική δημιουργίας ανεξάρτητου κουρδικού κράτους· οι Κούρδοι διαμοιράστηκαν τελικά ανάμεσα σε Τουρκία, Ιράκ, Ιράν και Συρία [2].

 

Από τότε μέχρι σήμερα, η «κουρδική εκκρεμότητα» παραμένει μία από τις βαθύτερες γεωπολιτικές ρωγμές της περιοχής. Δεκαετίες συγκρούσεων, εξεγέρσεων και γεωπολιτικών παιχνιδιών γύρω από το κουρδικό ζήτημα έχουν στοιχίσει δεκάδες χιλιάδες ζωές και συνεχίζουν να επηρεάζουν τις ισορροπίες σε Τουρκία, Συρία, Ιράκ και Ιράν. Την ίδια στιγμή, οι μεγάλες δυνάμεις εξακολουθούν να αξιοποιούν τις εθνοτικές και πολιτικές αντιθέσεις της περιοχής ως μοχλούς στρατηγικής πίεσης [3].

 

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι ιστοριοδιφικό. Είναι βαθιά πολιτικό και ανθρωπολογικό:

Αν είχε εφαρμοστεί η Συνθήκη των Σεβρών — με ένα κουρδικό κράτος, μια διαφορετική ισορροπία στη Μικρά Ασία και ίσως μια πιο πολυκεντρική Μέση Ανατολή — θα είχαν αποφευχθεί έναν αιώνα συγκρούσεων;

Ή μήπως απλώς θα είχαν προκύψει άλλες, εξίσου σκληρές, συγκρούσεις;

Η ιστορία δεν προσφέρει βεβαιότητες. Προσφέρει όμως μια αυστηρή υπενθύμιση: οι γεωπολιτικές αποφάσεις που λαμβάνονται σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων μπορούν να καθορίσουν τη μοίρα ολόκληρων λαών για έναν αιώνα.

 

(Του ίδιου, από εδώ): 

Ελλάδα: Ανατολική Θράκη μέχρι σχεδόν την Τσατάλτζα, διοίκηση της περιοχής Σμύρνης με προοπτική δημοψηφίσματος για ένωση, τα νησιά του Αιγαίου (εκτός Δωδεκανήσων που παρέμεναν ιταλικά)

Διεθνής ζώνη Στενών: Κωνσταντινούπολη και Στενά υπό διεθνές καθεστώς.

Αρμενία:Μεγάλο κράτος στον ανατολικό Πόντο και στην Ανατολία (η λεγόμενη «Αρμενία του Wilson»).

Κουρδιστάν: Αυτόνομη περιοχή στην ανατολική Ανατολία με πιθανότητα ανεξαρτησίας.

Ζώνες επιρροής στην Ανατολία: Ιταλική στη νοτιοδυτική Μικρά Ασία, Γαλλική στην Κιλικία.

Αραβικά εδάφη: Συρία και Λίβανος → γαλλική εντολή, Μεσοποταμία (Ιράκ) και Παλαιστίνη → βρετανική εντολή.

 

[1]: https://en.wikipedia.org/wiki/Treaty_of_S%C3%A8vres... "Treaty of Sèvres"

[2]: https://www.reuters.com/.../kurdish-struggle-rights.../... "The Kurdish struggle for rights and land"

[3]: https://www.theguardian.com/.../airstrikes-hit-iran-iraq... "Airstrikes hit Iran-Iraq border as US and Israeli plan to mobilise Kurds gathers pace"

 

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ

Αναζητώντας τη Ρωμιοσύνη (ως νέα πολιτική και πολιτισμική πρόταση) 

Τι μας αφορά πιο πολύ; Η Άλωση της Βαστίλης ή της Κωνσταντινούπολης; [Ν: Αυτό το άρθρο είναι γραμμένο το 2017, προ ΝΙΚΗΣ, γι' αυτό ρωτάει "πού είστε, ηγέτες μας;". Τώρα, με τη χάρη του Θεού, εμφανίστηκαν οι ηγέτες - για όποιους έχουν ανοιχτά τα μάτια τους & θάρρος στην καρδιά τους φυσικά].

29 Μαΐου: “Επίθεση” στους Τούρκους!

Οι ορθόδοξες ρίζες της Δύσης ως παράγοντας πανευρωπαϊκής ενότητας

Κωνσταντινούπολις, ἡ αἰώνια πρωτεύουσα καὶ καρδιὰ τοῦ γένους τῶν Ρωμηῶν 

Ρωμηοσύνη (ενότητα άρθρων) 

Άκουσέ το, να καταλάβεις τι εστί Νατσιός

Νατσιός: Η Ελλάδα χρειάζεται δικαιοσύνη, κάθαρση και εθνική αναγέννηση

 

Ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ κατήγγειλε θεσμική συγκάλυψη στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, ζήτησε πλήρη διερεύνηση για τον θάνατο της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου και παρουσίασε επτά άξονες για τη στήριξη της αγροτιάς και της ελληνικής υπαίθρου.

 

Hypatia of Alexandria as a symbol: sometimes as a “martyr of science,” sometimes as a pretext for sweeping condemnations of the Church

 

Nektarios, Orthodox Metropolitan of Hong Kong and South East Asia since 2008

ΕΛΛΗΝΙΚΑ: Υπατία η Αλεξανδρινή & Ημέρα της Γυναίκας

Hypatia of Alexandria is presented every 8th of March as a symbol: sometimes as a “martyr of science,” sometimes as a pretext for sweeping condemnations of the Church. Yet beyond fixed ideas and myths, who was Hypatia—and what is the truth about her horrific death according to the historical sources?

The historical Hypatia (late 4th–early 5th century) was a distinguished philosopher in Alexandria, the daughter of the mathematician Theon. She is associated with the Neoplatonic tradition and appears to have taught mathematics and philosophy to a circle of students that included Christians. A characteristic case is Synesius of Cyrene, who later became a bishop and who, in his letters, speaks with respect of his teacher and of her role as a trusted adviser.

As for her written or scientific work, we know less than some people on social media often claim: none of her works have survived, and the picture that emerges from modern scholarship is that her contribution was primarily pedagogical and interpretive, through commentaries and explanations of the Hellenistic mathematical and astronomical tradition. This does not diminish her; in that period, teaching and the formation of students were a central way of practising philosophy.

 

Her horrific death in 415 CE is described by Socrates Scholasticus, a Christian historian close to the events, who in fact presents the killing as something that disgraced the city and brought shame. According to this account, Hypatia was murdered by a mob amid a climate of political conflict: she had a close relationship with the prefect Orestes, and some believed she was “preventing” reconciliation between Orestes and Bishop Cyril. Alexandria was a city with frequent outbreaks of violence and mob rule, where crowds at different moments turned against different targets—even against bishops, such as George and Proterius. This does not make the crime any less abhorrent, but it helps us see that the context was profoundly political and social.

Still, caution is needed regarding a claim that is often repeated: the historical sources do not provide documented evidence of an explicit “order” by Cyril to have Hypatia killed. In several modern retellings Cyril appears as the direct organizer, but this does not follow clearly from the main testimonies about the events. Moreover, more recent scholarship mentions that on the day the crime occurred Cyril was not in the city. In any case, there does not seem to be any record of an official charge or procedure that would make him personally responsible for the murder. This does not erase the violent climate and the conflicts of the period; it simply keeps us away from hasty conclusions that are not adequately supported by the sources.

 

The figure responsible for Hypatia’s “second career” in the modern public sphere is the English scholar John Toland. At the dawn of the Enlightenment, he used Hypatia less as the subject of a calm historical reconstruction and more as a rhetorical example serving a specific narrative: that free thought, classical learning, and philosophical discussion can be crushed when religious authority becomes a political force and fuels intolerance. In his work Hypatia (1720) he describes her as exemplary in virtue, modest, and exceptionally learned, so that she functions as an “innocent martyr” of reason, while at the same time he shifts the center of the story to the violence of the clergy and the Alexandrian mob. Thus Hypatia’s story becomes a tool of early Enlightenment polemic in favor of toleration and against ecclesiastical influence: an event from late antiquity is reshaped into a didactic example for the dilemmas of his own time, with more absolute contrasts and with far less historical reliability.

Voltaire builds on this early Enlightenment use of Hypatia and makes it even more effective for his audience: he takes an episode from late antiquity and turns it into a clear illustration of the conflict between intellectual cultivation and the fanaticism produced when religious authority and political power intertwine. Where Toland has already “staged” Hypatia as a virtuous, modest, and highly educated figure to support the argument for toleration, Voltaire incorporates her story into a broader program of critique against intolerance and ecclesiastical influence, aiming to provoke moral outrage and to strengthen the Enlightenment demand for reason, moderation, and freedom of thought. In this way Hypatia—who in the ancient sources appears bound up with the political rivalries of Alexandria—moves into the modern public sphere as an emblematic “case”: less a complex historical personality and more a symbol of the Enlightenment’s confrontation with intolerance and dogmatism.

Finally, it is worth remembering that the modern image of Hypatia has been loaded with the desires and symbols of other eras: she is often presented as a “proto-feminist,” as a “martyr of rationality,” or as a pioneering scientist credited with discoveries that are not documented. The historical Hypatia, however, is already significant enough without turning her into a character made to fit our contemporary slogans. If we want to honor her, we should do so with respect for the evidence: as a remarkable teacher and intellectual who was caught in a struggle for power, in a city where mob violence could destroy lives—and where history is more complex than a convenient myth.

 

You can see also the tags

PAGANISM

ATHEISM

 

PHILOSOPHY

 

And the article Faith and Science: Contradictory or complementary meanings?

Υπατία η Αλεξανδρινή & Ημέρα της Γυναίκας

 

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ & ΝΑ Ασίας Νεκτάριος

Η Υπατία της Αλεξάνδρειας παρουσιάζεται κάθε 8η Μαρτίου ως σύμβολο: άλλοτε ως «μάρτυρας της επιστήμης», άλλοτε ως αφορμή για γενικευτικές καταδίκες της Εκκλησίας. Πέρα όμως από τις ιδεοληψίες και τους μύθους, ποιά ήταν η Υπατία και ποιά η αλήθεια για τον φρικτό θάνατό της σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές;

Η ιστορική Υπατία (τέλη 4ου–αρχές 5ου αι.) ήταν εξέχουσα φιλόσοφος στο περιβάλλον της Αλεξάνδρειας, κόρη του μαθηματικού Θέωνα. Συνδέεται με τη νεοπλατωνική παράδοση και φαίνεται πως δίδασκε μαθηματικά και φιλοσοφία σε κύκλο μαθητών όπου υπήρχαν και χριστιανοί. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Συνέσιου της Κυρήνης, ο οποίος αργότερα έγινε επίσκοπος και στις επιστολές του μιλά με σεβασμό για τη δασκάλα του και τη συμβουλευτική της παρουσία.

Για το συγγραφικό ή επιστημονικό της έργο γνωρίζουμε λιγότερα απ’ όσα συνήθως υποστηρίζουν ορισμένοι στα social media: δεν έχουν σωθεί έργα της, και η εικόνα που προκύπτει από τη σύγχρονη έρευνα είναι ότι η συμβολή της ήταν κυρίως διδακτική και ερμηνευτική, μέσα από σχόλια και εξηγήσεις της ελληνιστικής μαθηματικής και αστρονομικής παράδοσης. Αυτό δεν την μειώνει· εκείνη την εποχή, η διδασκαλία και η διαμόρφωση μαθητών ήταν κεντρικός τρόπος άσκησης της φιλοσοφίας.

 

Ο φρικτός θάνατός της το 415 μ.Χ. περιγράφεται από τον Σωκράτη Σχολαστικό, χριστιανό ιστορικό κοντά στα γεγονότα, ο οποίος μάλιστα παρουσιάζει τη δολοφονία ως γεγονός που εξέθεσε την πόλη και προκάλεσε ντροπή. Σύμφωνα με αυτή την αφήγηση, η Υπατία δολοφονήθηκε από όχλο σε κλίμα πολιτικής σύγκρουσης: είχε στενή σχέση με τον έπαρχο Ορέστη, και κάποιοι πίστεψαν ότι «εμπόδιζε» τη συνεννόηση ανάμεσα στον Ορέστη και τον επίσκοπο Κύριλλο. 

Η Αλεξάνδρεια ήταν πόλη με συχνά ξεσπάσματα βίας και οχλοκρατίας, όπου πλήθη στράφηκαν σε διαφορετικές στιγμές εναντίον διαφορετικών στόχων, ακόμη και εναντίον επισκόπων, όπως του Γεωργίου και του Προτέριου· αυτό δεν κάνει λιγότερο αποτρόπαιο το έγκλημα, αλλά βοηθά να καταλάβουμε ότι το πλαίσιο ήταν βαθιά πολιτικοκοινωνικό.

Χρειάζεται, πάντως, προσοχή σε έναν ισχυρισμό που επαναλαμβάνεται συχνά: οι ιστορικές πηγές δεν μας δίνουν τεκμηριωμένα στοιχεία για ρητή «εντολή» του Κυρίλλου να δολοφονηθεί η Υπατία. Σε αρκετές νεότερες αφηγήσεις ο Κύριλλος παρουσιάζεται ως ο άμεσος οργανωτής, όμως αυτό δεν προκύπτει καθαρά από τις βασικές μαρτυρίες για τα γεγονότα. Επιπλέον, στη νεότερη βιβλιογραφία αναφέρεται το γεγονός ότι, την ημέρα που συνέβη το έγκλημα, ο Κύριλλος δεν βρισκόταν στην πόλη. Σε κάθε περίπτωση, δεν φαίνεται να καταγράφεται κάποια επίσημη κατηγορία ή διαδικασία που να τον καθιστά προσωπικά υπεύθυνο για τη δολοφονία. Αυτό δεν σβήνει το βίαιο κλίμα και τις συγκρούσεις της εποχής· απλώς μας κρατά μακριά από βιαστικά συμπεράσματα που δεν στηρίζονται επαρκώς στις πηγές.

 

Υπεύθυνος για την “δεύτερη καριέρα” της Υπατίας στη νεότερη δημόσια σφαίρα είναι ο Άγγλος λόγιος John Toland. Στην αυγή του Διαφωτισμού, αξιοποίησε την Υπατία λιγότερο ως αντικείμενο ψύχραιμης ιστορικής ανασύνθεσης και περισσότερο ως ρητορικό παράδειγμα για ένα συγκεκριμένο αφήγημα: ότι η ελεύθερη σκέψη, η κλασική παιδεία και η φιλοσοφική συζήτηση μπορούν να συντριβούν όταν η θρησκευτική εξουσία γίνεται πολιτική δύναμη και τροφοδοτεί μισαλλοδοξία. Στο έργο του Hypatia (1720) την περιγράφει ως υποδειγματικά ενάρετη, σεμνή και εξαιρετικά μορφωμένη, ώστε το πρόσωπό της να λειτουργεί ως “αθώος μάρτυρας” της λογικής, ενώ την ίδια στιγμή μεταφέρει το κέντρο βάρους της αφήγησης στη βία του κλήρου και του όχλου της Αλεξάνδρειας. 

Έτσι, η ιστορία της Υπατίας γίνεται εργαλείο πρώιμης διαφωτιστικής πολεμικής υπέρ της ανεκτικότητας και κατά της εκκλησιαστικής επιρροής: ένα γεγονός της ύστερης αρχαιότητας αναπλάθεται σε διδακτικό παράδειγμα για τα διλήμματα της δικής του εποχής, με αντιθέσεις πιο απόλυτες και με πολύ λιγότερη ιστορική αξιοπιστία.

Ο Βολταίρος πατά πάνω σε αυτή την πρώιμη διαφωτιστική χρήση της Υπατίας και την κάνει ακόμη πιο αποτελεσματική για το κοινό του: παίρνει ένα επεισόδιο της ύστερης αρχαιότητας και το μετατρέπει σε καθαρό παράδειγμα της σύγκρουσης ανάμεσα στην πνευματική καλλιέργεια και στον φανατισμό που γεννά η σύμπλεξη θρησκευτικής αυθεντίας και πολιτικής ισχύος. Εκεί που ο Toland ήδη “στήνει” την Υπατία ως ενάρετη, σεμνή και εξαιρετικά μορφωμένη μορφή ώστε να υπηρετήσει το επιχείρημα υπέρ της ανεκτικότητας, ο Βολταίρος ενσωματώνει την ιστορία της σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα κριτικής απέναντι στη μισαλλοδοξία και στην εκκλησιαστική επιρροή, με στόχο να προκαλέσει ηθική αγανάκτηση και να ενισχύσει τη διαφωτιστική απαίτηση για λογική, μέτρο και ελευθερία της σκέψης.

Με αυτόν τον τρόπο η Υπατία, από πρόσωπο που στις αρχαίες πηγές φαίνεται δεμένο και με τις πολιτικές αντιπαραθέσεις της Αλεξάνδρειας, μετακινείται στη νεότερη δημόσια σφαίρα ως εμβληματική “υπόθεση”: λιγότερο μια σύνθετη ιστορική προσωπικότητα και περισσότερο ένα σύμβολο της διαφωτιστικής αντιπαράθεσης με τη μισαλλοδοξία και τον δογματισμό.

Τέλος, έχει νόημα να θυμόμαστε πως η σύγχρονη εικόνα της Υπατίας έχει φορτωθεί με επιθυμίες και σύμβολα άλλων εποχών: παρουσιάζεται συχνά ως “πρωτοφεμινίστρια”, ως “μάρτυρας του ορθού λόγου” ή ως πρωτοπόρος επιστήμονας με ανακαλύψεις που δεν τεκμηριώνονται. Η ιστορική Υπατία, όμως, είναι ήδη αρκετά σημαντική χωρίς να την μετατρέψουμε σε χαρακτήρα που απαντά στα δικά μας σημερινά συνθήματα. Αν θέλουμε να την τιμήσουμε, ας το κάνουμε με σεβασμό στα δεδομένα: ως σπουδαία δασκάλα και διανοούμενη που παγιδεύτηκε σε μια σύγκρουση εξουσίας και σε μια πόλη όπου η οχλοκρατία μπορούσε να καταστρέψει ζωές—και όπου η ιστορία είναι πιο σύνθετη από έναν βολικό μύθο.

 

Συμπλήρωμα

 
Η φιλόσοφος Υπατία από τις πηγές

Η αθωότητα τού αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας // Η αλήθεια για την Υπατία // Οι σεσωσμένες επιστολές τού Συνεσίου για την Υπατία // Συνέσιος ο Κυρηναίος // Η γένεση και εξέλιξη τού μύθου τής Υπατίας // Η αλήθεια για τη βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας // Πώς οι ειδωλολάτρες κατέστρεψαν και τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας τον 3ο αιώνα μ.Χ.

Από τον Αισχύλο στην “cult” κουλτούρα και η ωμή πραγματικότητα στη σχολική σκηνή – Ο τραγικός θάνατος της καθηγήτριας Σοφίας Χρηστίδου

Μιχαήλ Βαρέκας

 

Όταν θυμάμαι τους δασκάλους και τους καθηγητές μου, μια αίσθηση ¨γλύκας¨ ανάμεικτη με μία ¨πίκρα¨ τύψεων πλημμυρίζει τη μνήμη μου. Η ¨γλύκα¨ όμως πλεονεκτεί και, τελικά, επικρατεί. Και ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης απλώνεται στην ψυχή μου…

Στη Γ ΄ δημοτικού διδαχτήκαμε για πρώτη φορά τη Μυθολογία. Ο δάσκαλός μας, ο κ. Δερβίσης –ο Θεός να τον αναπαύει-, μας δίδαξε για τον Προμηθέα. Πως έδωσε τη φωτιά στους ανθρώπους, πως τιμωρήθηκε γι’ αυτό, και πως τον ελευθέρωσε ο Ηρακλής. Αργότερα στο λύκειο συνάντησα ξανά τον ήρωα. Τότε που οι φιλόλογοι μας δίδασκαν την «εισαγωγή» για το Αρχαίο Δράμα. Μας έβαλαν να μάθουμε τον ορισμό της Τραγωδίας (έστιν ουν Τραγωδία μίμησις πράξεως, σπουδαίας και τελείας…) και μας δίδαξαν ότι ο Αισχύλος ήταν ο πατέρας της Τραγωδίας. Ότι αυτός παρέλαβε την κληρονομιά του Θέσπη και προχώρησε σε μια καινοτομία εισάγοντας στη σκηνή τον δεύτερο υποκριτή και ότι ένα από τα σπουδαιότερα έργα του που σώζονται μέχρι σήμερα είναι ο ¨Προμηθεύς Δεσμώτης¨. 

 

 

Εκεί ο Αισχύλος μου συμπλήρωσε μια σημαντική λεπτομέρεια στην ιστορία του Προμηθέα: αυτοί που εκτέλεσαν την εντολή του Δία και έδεσαν τον ήρωα στο βράχο, πιέζοντας τον απρόθυμο Ήφαιστο, ήταν το Κράτος και η Βία. Και πιο μετά, στο Πανεπιστήμιο, με εντυπωσίασε μία ακόμη λεπτομέρεια: Ο Αισχύλος μέσω του Προμηθέα προφητεύει τη σωτηρία από τον υιό της γυναίκας (στην Τραγωδία η Ιώ) που θα έρθει μετά από δεκατρείς γενιές. Και όντως, από την εποχή που πρωτοπαίχτηκε η τραγωδία αυτή, μέχρι την έλευση του Χριστού πέρασαν δεκατρείς γενιές!!!

Όμως απόψε η θύμηση μου, γυρίζει στα χρόνια του σχολείου. Και στο πρόσωπο της Βίας.

Το κράτος στον Αισχύλο εμφανίζεται ¨λαλίστατο¨, ¨ειρωνικό¨, ένας ¨σαδιστής¨. Η Βία από την άλλη είναι ¨απρόσωπη¨, ¨βουβή¨ και ¨ωμή¨, θα λέγαμε ¨κτηνώδης¨. Αυτή η βουβή, ωμή και απρόσωπη εικόνα της βίας, που επαληθεύεται –αλίμονο- στο βίωμα των ανθρώπων, πέρασε από τους αρχαίους συγγραφείς και έφτασε ως τις μέρες μας, ακόμη και στα κινηματογραφικά έργα των σκηνοθετών.

Εκείνα, λοιπόν, τα χρόνια του λυκείου που δεν υπήρχε το διαδίκτυο, ανταγωνίζονταν μαχητικά (και τις περισσότερες φορές κέρδιζαν) το σχολείο στο άγγιγμα της ψυχής μας τα περιοδικά και κυρίως οι βιντεοταινίες. Και η εποχή εκείνη-της βιντεοκασέτας- όπως την έζησε η γενιά μου, χαρακτηρίζεται από μια αισθητική που σήμερα είναι γνωστή ως “cult”. Ταινίες – Μετριότητες, συνήθως, αλλά και… ακατέργαστα διαμάντια-, χωρίς το φιλοσοφικό βάθος και την ευγένεια του Αισχύλου αλλά ρεαλιστικές, ωμές και κτηνώδεις στην παρουσίαση της βίας. Και μία τέτοια ταινία ήταν η «Τάξη του ‘84».

 

Η ταινία ¨Η τάξη του ‘84¨ (Class of 1984, 1982) θεωρείται ένας από τους πιο κλασικούς εκπροσώπους του cult κινηματογράφου της δεκαετίας του '80. Ένας νέος καθηγητής σε ένα υποβαθμισμένο σχολείο έρχεται σε βίαιη σύγκρουση με μια συμμορία μαθητών-πανκ, της οποίας ηγείται ένας χαρισματικός αλλά επικίνδυνος μαθητής.

Το περιεχόμενο και το ξεδίπλωμα της πλοκής στην ταινία μας σόκαρε και τη συζητούσαμε οι μαθητές περισσότερο από τον Αισχύλο. Στην ταινία, η ακραία βία των μαθητών δεν οφείλεται σε έναν συγκεκριμένο λόγο που εξηγείται αναλυτικά, αλλά παρουσιάζεται ως ένα γενικότερο σύμπτωμα μιας κοινωνίας σε παρακμή. 

Η ταινία δείχνει ένα εκπαιδευτικό και νομικό σύστημα που είναι ανήμπορο να αντιδράσει. Οι νόμοι παρουσιάζονται να προστατεύουν περισσότερο τους παραβάτες παρά τα θύματα, αφήνοντας τους καθηγητές απροστάτευτους και τους μαθητές-συμμορίες να νιώθουν «ανίκητοι». Το πιο σοκαριστικό όμως είναι ότι ο καθηγητής αναγκάζεται να λειτουργήσει καθ’ομοίωσιν τους για να επιβιώσει. Αυτό είναι το πιο σκοτεινό μήνυμα της ταινίας: ότι στο τέλος, η «πολιτισμένη» κοινωνία νικά μόνο αν χρησιμοποιήσει την ίδια ωμή βία.

Στην εισαγωγή της ταινίας αναφέρεται απειλητικά:

«Πέρυσι υπήρξαν 280.000 καταγεγραμμένα περιστατικά βίας από μαθητές με θύματα καθηγητές και συμμαθητές τους στα λύκεια της Αμερικής.

Δυστυχώς αυτή η ταινία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.

Ευτυχώς, λίγα σχολεία είναι σαν το λύκειο Lincoln!

Για την ώρα…»

Θυμάμαι όταν την πρωτοείδα, πόσο ανακουφισμένος ένιωσα που στο Κλασικό λύκειο Κοζάνης η σχολική πραγματικότητα απείχε μακράν από εκείνη της ταινίας. Όσο τα χρόνια περνούσαν, όμως, ψυχανεμιζόμουν ότι ο μολυσμένος σπόρος είχε μπει. Αργά η γρήγορα τα άνθη του, γεμάτα αγκάθια και δηλητήριο θα αγκάλιαζαν, θα μόλυναν και θα έπνιγαν τα σχολεία. 

 

Και έτσι φτάσαμε στη σύγχρονη σχολική πραγματικότητα.

Στα μαθήματα παιδαγωγικής στο πανεπιστήμιο μάθαμε πως αν διαμορφωθεί μια ¨παράδοση¨ σε ένα σχολείο, είναι πολύ δύσκολο να γεννηθεί μια ¨άλλη¨ που θα την αντικαταστήσει. Και με το διορισμό μου έζησα για τα καλά ότι ο ρόλος του δασκάλου έχει τη μοίρα του Προμηθέα. Χρέος του είναι να παραδώσει το φως αλλά το κράτος και η βία θα τον αλυσοδένουν και θα τον σταυρώνουν. Και η βία –αλίμονο- πολλές φορές έρχεται φορώντας τα πρόσωπα των μαθητών και των γονέων τους…

Πριν λίγο καιρό ένας καθηγητής βρήκε το θάρρος να δημοσιεύσει μια επιστολή για τους λόγους παραίτησης του από την εκπαίδευση έπειτα από όσα έζησε σε λύκειο σε κάποιο νησί του Ιονίου.

Παλαιότερα, σε Κολλέγιο, μία καθηγήτρια ¨έπιασε¨ γιο πολιτικού να αντιγράφει σε διαγώνισμα. Η καθηγήτρια απολύθηκε και λίγα χρόνια μετά πέθανε…

Πέρυσι, σε Δημοτικό Σχολείο, μία καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής παρενέβη για να προστατεύσει μαθητή που δεχόταν επίθεση από συμμαθητή του. Η κίνησή της να συγκρατήσει τον μαθητή που επιχείρησε να χτυπήσει άλλον ήταν — σύμφωνα με δεκάδες μαρτυρίες — μια τυπική παιδαγωγική πράξη αποτροπής βίας.

Λίγες ώρες αργότερα, όμως, η μητέρα του μαθητή υπέβαλε μήνυση...

Και σήμερα πληροφορήθηκα τον θάνατο της καθηγήτριας Σοφίας Χρηστίδου έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο που είχε υποστεί, απόρροια εκφοβισμού από μαθητές, γονείς και σχολική διοίκηση…

 

Μόλις προχτές στα σχολεία έγιναν δράσεις που αφορούν το ζήτημα της βίας και του σχολικού εκφοβισμού. Σήμερα ο θάνατος της Σοφίας μας προσγείωσε απότομα από το συννεφάκι που ανεβήκαμε προχτές.

Πόσο ειρωνικό…

Διαβάζω, σήμερα πολλές αναρτήσεις για το περιστατικό. ΜΟΝΟ από εκπαιδευτικούς…

Η στάση τους θυμίζει τον Ήφαιστο στο έργο του Αισχύλου, ο οποίος θρηνεί τον Προμηθέα και το Κράτος τον ειρωνεύεται:

«-Πάλι διστάζεις; Για τους εχθρούς του Δία κλαις; Πρόσεχε μην κλάψεις κάποτε για τον εαυτό σου!»

«-Βλέπεις θέαμα που τα μάτια δεν αντέχουν;»

«-Βλέπω κάποιον που παίρνει αυτό που του αξίζει. Χτύπα τα καρφιά πιο δυνατά!»

 

Και αν για κάποιους -μαθητές, γονείς, διευθυντές εκπαίδευσης και υπουργούς- ο Αισχύλος φαντάζει παλιός και ξεπερασμένος(!), ας ανατρέξουν –έστω- στην cult αισθητική και ας ακούσουν το τραγούδι των τίτλων της ταινίας, η τάξη του ’84. Πρόκειται για το «I Am the Future», το οποίο ερμηνεύει ο Alice Cooper.

When does a dream become a nightmare?

Take a look at my face

I am the future

How do you like what you see?

Take a look at my face

I belong to the future

And you belong to me

Πότε ένα όνειρο γίνεται εφιάλτης;

Ρίξε μια ματιά στο πρόσωπό μου,

είμαι το μέλλον

Πως σου φαίνεται αυτό που βλέπεις;

Ρίξε μια ματιά στο πρόσωπο μου

Ανήκω στο μέλλον

Και εσύ ανήκεις σε μένα…

Εκτός εάν η κουλτούρα της τραπ έχει, πια, τόσο χαρακτηρίσει τη ζωή μας -γονιών και παιδιών- που αγνοεί ή εξισώνει στην απαξίωση ισοπεδωτικά τόσο τα έργα του Αισχύλου όσο και τις αλήθειες και τα κοινωνικά μηνύματα –ακόμη και- της cult αισθητικής…

 

https://www.youtube.com/watch?v=fNTsviKdo9w

 

Θλίψη για την απώλεια της Σοφίας Χρηστίδου – Να διερευνηθούν πλήρως οι συνθήκες θανάτου της

 

Η Θεματική Ομάδα Παιδείας της ΝΙΚΗΣ εκφράζει τα συλλυπητήριά της για τον θάνατο της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου και ζητεί θεσμική διερεύνηση κάθε δημόσιας αναφοράς που αφορά τις συνθήκες εργασίας της.

 

Η Θεματική Ομάδα Παιδείας της ΝΙΚΗΣ εκφράζει τα ειλικρινή της συλλυπητήρια για τον αιφνίδιο θάνατο της εκπαιδευτικού κυρίας Σοφίας Χρηστίδου.

Η κυρία Χρηστίδου υπηρέτησε με συνέπεια και αφοσίωση τη δημόσια εκπαίδευση επί τριανταπέντε χρόνια. Η απώλειά της προκαλεί οδύνη στην εκπαιδευτική κοινότητα και αφήνει πίσω της ένα σημαντικό αποτύπωμα προσφοράς, τόσο στο σχολείο όσο και στην επιστημονική κοινότητα.

Με αφορμή τις δημόσιες αναφορές που έχουν δει το φως της δημοσιότητας και αφορούν τις συνθήκες εργασίας που φημολογείται ότι αντιμετώπιζε, θεωρούμε αυτονόητο ότι η υπόθεση πρέπει να εξεταστεί με τη δέουσα θεσμική σοβαρότητα και υπευθυνότητα.

Καθώς μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν επίσημα πορίσματα που να αποσαφηνίζουν τα αίτια και τις συνθήκες που προηγήθηκαν του θανάτου της, είναι σημαντικό να αποφευχθούν πρόωρα συμπεράσματα και η στοχοποίηση προσώπων χωρίς τεκμηριωμένα στοιχεία.

Ωστόσο, εφόσον προκύπτουν δημόσιοι προβληματισμοί ή αναφορές για περιστατικά εκφοβισμού, εργασιακής πίεσης ή ενδεχόμενες διοικητικές αυθαιρεσίες, είναι απαραίτητο αυτά να διερευνηθούν από τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας. Για τον λόγο αυτό ζητούμε, εφόσον κριθεί αναγκαίο, τη διενέργεια Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης, προκειμένου να διαλευκανθούν πλήρως οι συνθήκες της υπόθεσης.

Η διερεύνηση κάθε τέτοιου ζητήματος αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωση της Πολιτείας, τόσο για τη διασφάλιση της διαφάνειας όσο και για την προστασία της αξιοπρέπειας και της ασφάλειας των εκπαιδευτικών στο εργασιακό τους περιβάλλον.

Ας είναι αιωνία η μνήμη της.

Θ.Ο. Παιδείας της ΝΙΚΗΣ

Τσιρώνης: «Πόσοι ακόμη εκπαιδευτικοί θα λυγίσουν πριν αναλάβει ευθύνη το Υπουργείο»;

Ο βουλευτής Αχαΐας της ΝΙΚΗΣ Σπυρίδων Τσιρώνης ζητεί απαντήσεις από το Υπουργείο Παιδείας για τα περιστατικά βίας, την έλλειψη ψυχοκοινωνικής στήριξης και τις συνθήκες πίεσης που βιώνουν οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία.

 

Ο βουλευτής Αχαΐας της ΝΙΚΗΣ Σπυρίδων Τσιρώνης κατέθεσε ερώτηση προς την υπουργό Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, αναδεικνύοντας τις ασφυκτικές συνθήκες πίεσης, ανασφάλειας και θεσμικής εγκατάλειψης που βιώνουν χιλιάδες εκπαιδευτικοί στα σχολεία της χώρας. Αφορμή αποτέλεσε η τραγική απώλεια της εκπαιδευτικού δρος Σοφίας Χρηστίδου, η οποία συγκλόνισε την εκπαιδευτική κοινότητα και ανέδειξε με δραματικό τρόπο ένα πρόβλημα που εδώ και χρόνια διογκώνεται.

Όπως επισημαίνεται στην κοινοβουλευτική παρέμβαση, πληθαίνουν τα περιστατικά βίας, εκφοβισμού και απαξιωτικής συμπεριφοράς εις βάρος εκπαιδευτικών, την ώρα που οι σχολικές μονάδες παραμένουν υποστελεχωμένες σε ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς. Παρά τις συνεχείς προειδοποιήσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας, το Υπουργείο εμφανίζεται να αντιμετωπίζει το ζήτημα αποσπασματικά, χωρίς ολοκληρωμένο πλαίσιο προστασίας της ασφάλειας, της αξιοπρέπειας και της ψυχικής υγείας των εκπαιδευτικών.

Ο Σπυρίδων Τσιρώνης ζητεί από την υπουργό να καταθέσει στοιχεία για τα καταγεγραμμένα περιστατικά βίας ή εκφοβισμού κατά εκπαιδευτικών τα τελευταία πέντε χρόνια, καθώς και να απαντήσει ποια συγκεκριμένα μέτρα έχουν ληφθεί για την αντιμετώπισή τους. Παράλληλα, θέτει το ζήτημα της ελλιπούς ψυχοκοινωνικής υποστήριξης στα σχολεία και ερωτά αν υπάρχει θεσμικός μηχανισμός άμεσης προστασίας των εκπαιδευτικών που υφίστανται έντονη εργασιακή πίεση ή εκφοβισμό.

Η ΝΙΚΗ ζητεί ουσιαστική ενίσχυση των σχολικών μονάδων με ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και δομές πρόληψης της σχολικής βίας, καθώς και πλήρη διερεύνηση των συνθηκών υπό τις οποίες εργαζόταν η εκλιπούσα εκπαιδευτικός, ώστε να μην επαναληφθούν ανάλογες τραγικές καταστάσεις.

Από τη ρύθμιση στη λογοκρισία - Ο ολισθηρός κατήφορος στο όνομα της «ουδετερότητας»

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός, στη Ρομφαία

Δύο σημαντικές υποθέσεις πρόκειται να εκδικαστούν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), οι οποίες αφορούν την ελευθερία της έκφρασης σε μια σύγχρονη δυτική δημοκρατία, όπως η Ιταλία.

Στο Δικαστήριο έχει προσφύγει η ιταλική οργάνωση «Υπέρ της ζωής και της οικογένειας» (“Pro Vita & Famiglia”) κατόπιν της λογοκρισίας που υπέστησαν δύο αφίσες της με μηνύματα υπέρ της ζωής του αγέννητου παιδιού και κατά της «ιδεολογίας του φύλου» (gender ideology) στα σχολεία.

Οι εν λόγω υποθέσεις έχουν και ελληνικό ενδιαφέρον υπό την έννοια ότι αντίστοιχα γεγονότα έλαβαν χώρα και στην Αθήνα, όταν στις 13 Ιανουαρίου του 2020 αναρτήθηκαν στους σταθμούς του μετρό αφίσες με μήνυμα υπέρ της ζωής του αγέννητου παιδιού και εντός λίγων ωρών αποσύρθηκαν κατόπιν κυβερνητικής εντολής.

Στον αντίποδα, τον Μάρτιο του 2023 το μετρό της Αθήνας κατακλείστηκε από αφίσες με μηνύματα υπέρ των εκτρώσεων χωρίς ποτέ να τεθεί ζήτημα αφαίρεσης και λογοκρισίας τους.

Το βαθύτερο ζήτημα που υποκρύπτεται πίσω από τις εν λόγω υποθέσεις και στο οποίο θα κληθεί να δώσει απάντηση το Δικαστήριο είναι το πού σταματά η νόμιμη ρύθμιση και πού ξεκινά η λογοκρισία σε περιπτώσεις κατά τις οποίες οι δημόσιες αρχές αποφασίζουν για το ποιες απόψεις για τη ζωή, την εκπαίδευση και το φύλο θα μεταδοθούν στη δημόσια σφαίρα.

Στις αρχές Μαρτίου του 2022, λίγες ημέρες πριν από την παγκόσμια ημέρας της γυναίκας, η ιταλική οργάνωση «Υπέρ της ζωής και της οικογένειας» ανήρτησε αφίσες στη Ρώμη με το σύνθημα: «Εξουσία στις γυναίκες; Αφήστε τες να γεννηθούν».

Οι αφίσες απεικόνιζαν ένα έμβρυο, δεν ανέφεραν ρητά τη λέξη «έκτρωση» και συνέδεαν τα συνθήματα περί ενδυνάμωσης του ρόλου της γυναίκας στο σύγχρονο κόσμο με την προστασία των δικαιωμάτων των αγέννητων κοριτσιών.

Στις 4 Μαρτίου του 2022 η δημοτική αρχή της Ρώμης (Roma Capitale) διέταξε την άμεση αφαίρεση των αφισών με το σκεπτικό ότι προσβάλλεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια των γυναικών και η ελευθερία τους να αποφασίσουν αν σταματήσουν μία κύηση.

Η προσπάθεια της οργάνωσης «Υπέρ της ζωής και της οικογένειας» να ανατρέψει την απόφαση στα διοικητικά δικαστήρια της χώρας απέτυχε καθώς θεωρήθηκε ότι η αφαίρεση των αφισών ήταν μια νόμιμη άσκηση της διακριτικής ευχέρειας της δημοτικής αρχής να ρυθμίσει τον δημόσιο διαφημιστικό χώρο.

Παρεμφερή γεγονότα έλαβαν χώρα και με τη δεύτερη αφίσα, η οποία περιείχε μήνυμα κατά της εισαγωγής στα σχολεία της «ιδεολογίας του φύλου» (gender identity).

Απεικόνιζαν ένα νεαρό αγόρι στο οποίο προσφέρεται μια κορδέλα και ένα κραγιόν μαζί με τη φράση «Μην μπερδεύετε την σεξουαλική ταυτότητα των παιδιών».

Σε αυτή την αφίσα η δημοτική αρχή της Ρώμη αρνήθηκε εξ αρχής να αδειοδοτήσει την ανάρτηση της.

Οι δημοτικές αρχές έκριναν ότι οι αφίσες θα μπορούσαν να στιγματίσουν άτομα με βάση τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου, ιδίως δεδομένης της θέασής τους από ανήλικα παιδιά.

Και σε αυτή την περίπτωση, τα ιταλικά δικαστήρια υιοθέτησαν τη θέση των δημοτικών αρχών της Ρώμης.

Τον Αύγουστο του 2025, το ιταλικό Συμβούλιο της Επικρατείας νομολόγησε ότι το μήνυμα των αφισών ήταν ικανό να προκαλέσει διακρίσεις, παρόλο που δεν περιείχε οποιαδήποτε προσβολή, απειλή ή έκκληση για βία.

Ο νομικός προβληματισμός και για τις δύο αφίσες συμπυκνώνεται στο πως οι αρχές εφαρμόζουν την ουδετερότητα πάνω στην οποία βασίζουν την επιχειρηματολογία τους.

Υποστηρίζουν ότι οι δημοτικές διαφημιστικές πινακίδες δεν είναι πεδία ελευθερίας έκφρασης αλλά μια δημοτική υπηρεσία και ως εκ τούτου το περιεχόμενό τους θα πρέπει να υπόκειται σε έλεγχο προκειμένου να προστατευτεί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η αρχή κατά των διακρίσεων διασφαλίζοντας την θεσμική ουδετερότητα.

Ενώ από νομικής άποψης η ανωτέρω προσέγγιση φαίνεται ισορροπημένη, στην πράξη αποδείχθηκε ότι εφαρμόζεται μονόπλευρα (όπως συνέβη και στην Ελλάδα).

Για παράδειγμα, στις 5 Μαρτίου του 2025 εν όψει της επετείου για τον νόμο 194 (αποποινικοποίηση της άμβλωσης) μεταδόθηκε στη δημόσια ραδιοτηλεόραση της Ιταλίας (RAI) ένα διαφημιστικό μήνυμα υπέρ των εκτρώσεων με έμφαση στην ελευθερία των γυναικών να έχουν πρόσβαση σε δομές αναπαραγωγικής υγείας.

Ενώ προκλήθηκαν έντονες αντιδράσεις, ο τηλεοπτικός σταθμός και οι διοργανωτές της διαφημιστικής εκστρατείας απέρριψαν κάθε κριτική, υπερασπιζόμενοι το διαφημιστικό μήνυμά ως μια νόμιμη πρωτοβουλία ενημέρωσης του κοινού, σύμφωνη με την αποστολή της δημόσιας υπηρεσίας του ραδιοτηλεοπτικού φορέα.

Σε αυτή την περίπτωση δεν εκφράστηκαν ανησυχίες σχετικά με την αξιοπρέπεια ή την θεσμική ουδετερότητα ούτε τέθηκε ο προβληματισμός της έκθεσης ανηλίκων σε ευαίσθητο περιεχόμενο.

Ο δικηγόρος της οργάνωσης «Υπέρ της ζωής και της οικογένειας» Alessandro Fiore επισημαίνει ότι τα διοικητικά δικαστήρια στην Ιταλία, μέχρι και το Συμβούλιο της Επικρατείας, θεωρούν ότι μηνύματα που ενδέχεται να διαταράξουν ή να προσβάλλουν την ευαισθησία κάποιου δεν μπορούν να δημοσιεύονται.

Και προσθέτει ότι η νομολογία του ΕΔΔΑ [Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων] ορίζει σαφώς ότι η ελευθερία της έκφρασης πρέπει να προστατεύεται ακόμη και σε σχέση με μηνύματα που ενδέχεται να προσβάλλουν ή να αναστατώσουν κάποιον αναγνωρίζοντας ένα πολύ ευρύ πεδίο στο δικαίωμα.

Πράγματι, το ΕΔΔΑ έχει αποφανθεί ότι η τυχόν προσβολή που μπορεί να προκαλέσει ένα μήνυμα δεν εξισώνεται με βλάβη.

Στην υπόθεση Handyside v. the United Kingdom το Δικαστήριο έκρινε ότι η ελευθερία της έκφρασης προστατεύει και ιδέες που προσβάλλουν, προκαλούν αναστάτωση ή ενοχλούν, επειδή μια τέτοιου είδους προστασία είναι απαραίτητη για τη λειτουργία μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

Κατά το Δικαστήριο οι τυχόν περιορισμοί στο δικαίωμα ελευθερίας της έκφρασης πρέπει να είναι αναλογικοί και να ανταποκρίνονται σε μια πραγματική και επείγουσα κοινωνική ανάγκη, και όχι σε μια γενική επιθυμία αποφυγής αντιπαραθέσεων (Sunday Times v. the United Kingdom).

Όμως, ο προβληματισμός δεν περιορίζεται μόνο στο δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης (άρθρο 10 της ΕΣΔΑ [Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου]) αλλά επεκτείνεται και στην ελευθερία σκέψης και συνείδησης, στην θρησκευτική ελευθερία και στο δικαίωμα να εκδηλώνει κανείς δημόσια τις πεποιθήσεις του (άρθρο 9 της ΕΣΔΑ).

Τα μηνύματα στις επίμαχες αφίσες δεν είχαν μόνο πολιτική χροιά αλλά αντανακλούσαν και απόψεις περί ηθικής που εδράζονται στη θρησκευτική πίστη.

Η νομολογία του ΕΔΔΑ επιβεβαιώνει ότι η έκφραση μηνύματος που εκπορεύεται από ηθικές ή θρησκευτικές πεποιθήσεις απολαμβάνει της προστασίας της ΕΣΔΑ ακόμα κι αν είναι το περιεχόμενό του είναι αμφιλεγόμενο.

Στην υπόθεση Annen v. Germany, ο προσφεύγων είχε διαδώσει μέσω ιστοσελίδας αλλά και με φυλλάδια μηνύματα κατά των εκτρώσεων επί τη βάσει ηθικών πεποιθήσεων και κάνοντας ιστορικές αναλογίες με το Ολοκαύτωμα.

Το Δικαστήριο, αν και αναγνώρισε τον έντονα προσβλητικό χαρακτήρα της εκστρατείας, έκρινε ότι η προσβολή από μόνη της δεν αρκούσε για να δικαιολογήσει την καταστολή του μηνύματος, τονίζοντας την απουσία υποκίνησης βίας ή συγκεκριμένης βλάβης.

Αλλά και στην υπόθεση Women on Waves and Others v. Portugal, το Δικαστήριο προστάτευσε την έκφραση μηνύματος που υποστηρίζει την πρόσβαση στην άμβλωση, επιβεβαιώνοντας ότι η δημόσια συζήτηση για βαθιά ηθικά ζητήματα πρέπει να παραμείνει ανοιχτή, ακόμη και όταν οι απόψεις διαφέρουν έντονα.

Μπορεί μια σύγχρονη δυτική και πλουραλιστική δημοκρατία να ακούσει ένα έστω και έμμεσο μήνυμα υπέρ του αγέννητου παιδιού;

Η αρχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και η θεσμική ουδετερότητα επιβάλλουν τη λογοκρισία κάθε μηνύματος που αποκλίνει από τη γενική τάση;

Δεν είναι σκοπός του δικαιώματος στην ελευθερία της έκφρασης να εμποδίσει την λογοκρισία μιας διαφορετικής - ακόμα και ενοχλητικής - άποψης;

Το ΕΔΔΑ καλείται να λάβει θέση…

Παρακαλώ και:

Ποινικοποίηση της Προσευχής

Ηνωμένο Βασίλειο: Η σιωπηλή προσευχή υπό απαγόρευση!

Χριστιανοί της Βρετανίας καλούν σε προσευχή πριν την ψηφοφορία για ευθανασία!

Ένα φάντασμα πάνω από την Ευρώπη: Το φάντασμα του απόλυτου ελέγχου των πολιτών

«Το να προσφέρεις σε κάποιον την αλήθεια δεν έχει σημασία, όταν έχει χάσει το ηθικό του»

Φινλανδία: Το Ανώτατο Δικαστήριο θα αποφασίσει αν συνιστά «ρητορική μίσους» ένα χωρίο της Καινής Διαθήκης!

Οργή στη Δανία: Μητέρα «κόπηκε» σε απαγορευμένο τεστ γονεϊκής επάρκειας και πήραν το μωρό της μία ώρα μετά τη γέννα

Γιατί πρέπει να εξακολουθήσει να υπάρχει η εικόνα του Χριστού στα ελληνικά δικαστήρια

Το δέντρο της γνώσης του καλού & του κακού, κ. Τσαφούλια...

46 δημόσια νοσοκομεία δεν κάνουν εκτρώσεις και κάποιοι δημοσιογράφοι… «αφρίζουν» – Δεν διστάζουν να διαστρεβλώνουν ακόμη και τον Όρκο του Ιπποκράτη...

Για την Ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου) & των αγίων 40 Μαρτύρων της Σεβάστειας (9 Μαρτίου)

Φωτο

Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα… Η θέση της Γυναίκας στο Χριστιανισμό

Ποιο είναι το πιο σημαντικό γυναικείο επάγγελμα στην Ελλάδα σήμερα;

Κουρουπάκη για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: «Η γυναίκα ήταν, είναι και θα είναι σύμβολο ζωής και προσφοράς»

Ορθόδοξα ιστολόγια Γυναικών

Και:

9 Μαρτίου, των αγίων 40 Μαρτύρων της Σεβάστειας (ιστορικά στοιχεία και αφιέρωμα)