Στο 2ο βίντεο της παραπάνω ανάρτησης, γίνεται η αναφορά στο ζήτημα των "οικογενειών του ιδίου φύλου" από το 2΄45΄΄ και έπειτα (από το 1΄44΄΄ για το πού ανήκει η Κύπρος, σύμφωνα με προτεινόμενο σχολικό βιβλίο!)
Διάσημο πλέον βίντεο με απόσπασμα της συνέντευξης της Γιάννας Στεργίου (διδάκτορος Κλασικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, υπεύθυνης της Θεματικής Ομάδας Πολιτισμού της ΝΙΚΗΣ, μέλους της Θεμ. Ομάδας Παιδείας) δημοσιεύθηκε στις 26 Ιουλίου 2026, σημείωσε δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες προβολές, αναδημοσιεύθηκε από ΜΜΕ του Εξωτερικού (της Ομογένειας και μη) και ακολούθησε σειρά παρεμβάσεων Νατσιού, βουλευτών & στελεχών της ΝΙΚΗΣ εντός και εκτός Βουλής.
Κατά τα άλλα, υποτιθέμενες δημοσιογραφικές ιστοσελίδες, "πατριωτικά ευαισθητοποιημένες", που δήθεν προβάλλουν το θέμα, δε γράφουν ούτε μία λέξη για τη ΝΙΚΗ! Συντάσσονται έτσι με την κυβερνητική εντολή για γενική φίμωση της ΝΙΚΗΣ στα ΜΜΕ. Το κάνουν συνειδητά; Ασυνείδητα λόγω δικών τους ακατανόητων συμπλεγμάτων; Άγνωστο, αλλά σε κάθε περίπτωση θλιβερό.
Θλιβερό για την πατρίδα. Εκείνοι που δήθεν είναι ευαίσθητοι θάβουν το μόνο ουσιαστικά πολιτικό κίνημα που μπορεί ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ τα πράγματα στην Ελλάδα μας. (Από εδώ, διασκευή από τα σχόλια).
Προχωρά ο Νατσιός για το θέμα, στη Βουλή: Τα παιδιά μας δεν είναι πειραματόζωα...
Και ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ η ΝΙΚΗ δίνει μάχη για τις διαβόητες "Σπουδές Φύλου". Ορισμένα εδώ. Και παράλληλες μάχες για όλα τα ζητήματα που βασανίζουν την ταλαίπωρη αυτή πατρίδα.
Εσύ, αδελφέ μου, κάνε ό,τι σου υπαγορεύει η συνείδησή σου, και στις εκλογές και από τώρα.
"Αντί να έχετε έγνοια για την ελληνική οικογένεια, τι κάνετε; Την διώκετε!"
Του Ανδρέα Βορύλλα, Βουλευτή Β2
Δυτικού Τομέα Αθηνών με τη ΝΙΚΗ
Πριν από λίγες ημέρες, στην Παναγία Σουμελά του Πόντου, η Θεία Λειτουργία της 23ης Αυγούστου τελέστηκε υπό ένα ακόμη ασφυκτικό πλαίσιο περιορισμών. Για πρώτη φορά μετά την επανέναρξη των λειτουργιών στη Μονή, αποκλείστηκαν οι εκπρόσωποι του Τύπου, ενώ ο αριθμός των προσκυνητών περιορίστηκε δραστικά. Η ίδια η τέλεση της Θείας Λειτουργίας σε ένα από τα ιερότερα προσκυνήματα του Ποντιακού Ελληνισμού εξακολουθεί να εξαρτάται κάθε χρόνο από την άδεια των τουρκικών αρχών.
Έναν μήνα νωρίτερα, η τουρκική Προεδρία γιόρταζε την επέτειο της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τέμενος, συνδέοντάς την ευθέως με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης και παρουσιάζοντάς την ως έκφραση του κυριαρχικού δικαιώματος της Τουρκίας. Οι Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου κατήγγειλαν αυτή την παρουσίαση ως απόπειρα διαγραφής της χριστιανικής ιστορίας και της οικουμενικής σημασίας του μνημείου.
Τι συνδέει όλες αυτές τις κινήσεις και γιατί πρέπει να ενδιαφέρουν τόσο πολύ την Ελλάδα;
Πίσω τους διακρίνεται κάτι βαθύτερο από μία ακόμη ελληνοτουρκική διαφορά. Διακρίνεται μια οργανωμένη πολιτική πάνω στην ιστορική μνήμη, με στόχο την αλλοίωση της ταυτότητας των μνημείων και τη σταδιακή ενσωμάτωσή τους σε μια αποκλειστικά τουρκική εθνική αφήγηση.
Από χριστιανικά μνημεία σε σύμβολα κατάκτησης
Η Αγία Σοφία, κορυφαίο δημιούργημα της χριστιανικής οικουμένης και της βυζαντινής αρχιτεκτονικής, λειτουργεί πλέον ως τέμενος. Η Μονή της Χώρας, με τα μοναδικά ψηφιδωτά και τις τοιχογραφίες της, ακολούθησε τον ίδιο δρόμο. Αντίστοιχες μετατροπές έχουν πραγματοποιηθεί στις Αγίες Σοφίες της Νίκαιας και της Τραπεζούντας.
Δεν πρόκειται απλώς για αλλαγές διοικητικής χρήσης. Πρόκειται για προσβολή θρησκευτικών συμβόλων ανυπολόγιστης πνευματικής, ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας. Η κάλυψη χριστιανικών παραστάσεων κατά την ώρα της μουσουλμανικής προσευχής, η μεταβολή της λειτουργίας των κτιρίων και η ένταξή τους σε μια θριαμβευτική αφήγηση της Άλωσης αλλοιώνουν τον χαρακτήρα τους και υποβαθμίζουν την οικουμενική τους ταυτότητα.
Η UNESCO είχε εκφράσει ήδη από το 2020 τη βαθιά λύπη και τη σοβαρή ανησυχία της για τη μονομερή αλλαγή του καθεστώτος της Αγίας Σοφίας. Στην τελευταία απόφασή της ζητεί από την Τουρκία αναθεωρημένο σχέδιο διαχείρισης, πρόσθετα στοιχεία για τις επεμβάσεις στην Αγία Σοφία και στη Χώρα και την πραγματοποίηση κοινής αποστολής UNESCO–ICOMOSμέσα στο 2026. Επισημαίνει, μάλιστα, ότι οι τουρκικές αρχές εξακολουθούν να μην υποβάλλουν εγκαίρως πλήρη στοιχεία και μελέτες επιπτώσεων πριν από αποφάσεις και επεμβάσεις που μπορούν να επηρεάσουν την εξαιρετική οικουμενική αξία των μνημείων.
Αυτό δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με χλιαρές δηλώσεις ανησυχίας. Η Ελλάδα οφείλει να ζητήσει από την UNESCO και την Ευρωπαϊκή Ένωση πλήρη έλεγχο των επεμβάσεων, των διεθνών χρηματοδοτήσεων που έχουν κατά καιρούς διατεθεί για τη συντήρηση και προστασία των συγκεκριμένων μνημείων και της τήρησης των όρων που τις συνόδευαν. Κάθε μελλοντική ευρωπαϊκή ή διεθνής χρηματοδότηση πολιτιστικών έργων στην Τουρκία πρέπει να εξαρτάται από τον σεβασμό της ιστορικής και θρησκευτικής ταυτότητας των μνημείων, την προστασία των χριστιανικών συμβόλων και την εφαρμογή των υποδείξεων της UNESCO.
Δεν μπορεί η διεθνής κοινότητα να χρηματοδοτεί τη συντήρηση μνημείων ως κτήμα της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς και στη συνέχεια να ανέχεται τη μετατροπή τους σε εργαλεία εθνικού και θρησκευτικού συμβολισμού.
Η «ανατολιοποίηση» της ελληνικής αρχαιότητας
Η ίδια πολιτική της μνήμης εκτείνεται βαθιά στην αρχαιότητα. Μετά τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, τις σφαγές, τους διωγμούς και τη Μικρασιατική Καταστροφή, η Μικρά Ασία έχασε μεγάλο μέρος της ζωντανής ελληνικής παρουσίας της. Παρέμειναν, όμως, τα ίχνη μιας ιστορίας χιλιάδων ετών: η Έφεσος, η Μίλητος, η Πριήνη, η Αλικαρνασσός, η Πέργαμος, η Τροία, τα θέατρα, οι ναοί, οι ελληνικές επιγραφές και τα έργα τέχνης. Παρέμειναν ο Όμηρος, ο Θαλής, ο Ηράκλειτος και τόσες ακόμη μορφές του ελληνικού πολιτισμού.
Η Τουρκική Δημοκρατία αντιλήφθηκε νωρίς τη δύναμη αυτής της κληρονομιάς. Ο λεγόμενος Τουρκικός Ανθρωπισμός και αργότερα το ρεύμα της «Γαλάζιας Ανατολίας» καλλιέργησαν μια νέα ανάγνωση: η Ιωνία έπρεπε να πάψει να γίνεται αντιληπτή πρωτίστως ως κοιτίδα του ελληνικού πολιτισμού και να μετατραπεί σε ένα κεφάλαιο μιας ευρύτερης και αδιάσπαστης «ανατολιακής» κληρονομιάς, η οποία θα κατέληγε στους σημερινούς κατοίκους της Τουρκίας.
Η Azra Erhat ζητούσε οι αρχαιότητες της Μικράς Ασίας να εκτίθενται στα μουσεία ολόκληρης της Τουρκίας, να προβάλλονται από την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και τον Τύπο, να οργανώνονται επισκέψεις στους αρχαιολογικούς χώρους και τα παιδιά να μεγαλώνουν ακούγοντας τους αρχαίους μύθους. Η επιδίωξη συμπυκνωνόταν στη φράση: «Ό,τι βγαίνει από αυτή τη γη είναι δικό μας».
Τα περίφημα Blue Voyages μετέτρεψαν αυτή την ιδέα σε προσωπικό βίωμα. Τούρκοι διανοούμενοι ταξίδευαν στις μικρασιατικές ακτές, διάβαζαν συλλογικά την Ιλιάδα, συζητούσαν τον Τρωικό Πόλεμο και απήγγελλαν τις Βάκχες του Ευριπίδη στα αρχαία θέατρα της Πριήνης και της Μιλήτου. Ο στόχος ήταν να αισθανθούν τις φωνές των Ιώνων όχι ως φωνές ενός άλλου πολιτισμού, αλλά ως φωνές δικών τους προγόνων.
Σήμερα αυτή η ιδεολογία διαθέτει ασύγκριτα ισχυρότερα μέσα: κρατικά μουσεία, αρχαιολογικές ανασκαφές, τουριστικές εκστρατείες, ψηφιακές εφαρμογές, φεστιβάλ, πανεπιστήμια και οργανωμένη πολιτιστική διπλωματία. Η Τουρκία δεν αρκείται πλέον στη διαχείριση των μνημείων. Επιδιώκει να διαχειριστεί και το νόημά τους.
Στα μουσεία, στις πινακίδες και στην τουριστική παρουσίαση των αρχαιολογικών χώρων, η ελληνική ταυτότητα της Ιωνίας και των μικρασιατικών πόλεων συχνά υποβαθμίζεται, αποσυνδέεται από την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού ή χάνεται μέσα σε γενικούς όρους όπως «Ανατολία», «ρωμαϊκή περίοδος» και «βυζαντινή περίοδος». Ακόμη και όταν χρησιμοποιείται ο όρος «ελληνιστική», πολλές φορές παρουσιάζεται απλώς ως μία αρχαιολογική χρονολόγηση, χωρίς καθαρή αναφορά στους Έλληνες που ίδρυσαν, κατοίκησαν και ανέπτυξαν αυτές τις πόλεις.
Έτσι δημιουργείται ένα παράδοξο: αναγνωρίζονται τα ελληνικά θέατρα, οι ελληνικές επιγραφές, η ελληνική μυθολογία και η ελληνική φιλοσοφία, αλλά ο ίδιος ο Ελληνισμός απομακρύνεται από την αφήγηση. Τα μνημεία παραμένουν, αλλά οι δημιουργοί τους γίνονται αόρατοι.
Αυτό δεν είναι ουδέτερη μουσειολογική επιλογή. Είναι επιλεκτική διαχείριση της ιστορίας και σταδιακή παραχάραξη της πολιτιστικής ταυτότητας της περιοχής.
Η Ελλάδα παρακολουθεί, η Τουρκία οικοδομεί αφήγημα
Εκείνος που διαχειρίζεται έναν αρχαιολογικό χώρο γράφει τις πινακίδες, οργανώνει το μουσείο, επιλέγει τα εκθέματα, παράγει το τουριστικό υλικό και καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τι θα μάθουν εκατομμύρια επισκέπτες. Στην Έφεσο οργανώνονται νυχτερινές επισκέψεις και εκδηλώσεις, ενώ ακόμη και η Πέργαμος εντάσσεται στην τουριστική προβολή του «TurkAegean». Η οριστική ακύρωση του συγκεκριμένου ευρωπαϊκού εμπορικού σήματος τον Μάιο του 2026, έπειτα από την ελληνική προσφυγή, απέδειξε ότι η συστηματική και νομικά τεκμηριωμένη αντίδραση μπορεί να φέρει αποτελέσματα.
Και η Ελλάδα; Ποια στρατηγική αντιπαραθέτει σε αυτή την πολυετή οικοδόμηση πολιτιστικής ισχύος;
Το Υπουργείο Πολιτισμού γνωρίζει το πρόβλημα. Η υπουργός έχει αναφερθεί στους κινδύνους για την Αγία Σοφία και τη Χώρα και έχει δηλώσει ότι το ζήτημα τίθεται διμερώς και ενώπιον διεθνών οργανισμών. Τον Ιούνιο του 2026, ωστόσο, στο πρώτο Πολιτιστικό Φόρουμ Ελλάδας – Τουρκίας, το κεντρικό μήνυμα ήταν ότι «ο Πολιτισμός αποτελεί το βαθύτερο και πιο ανθεκτικό πεδίο επικοινωνίας» μεταξύ των δύο κοινωνιών.
Ο διάλογος δεν είναι από μόνος του επιλήψιμος. Γίνεται, όμως, άλλοθι αδράνειας όταν η μία πλευρά συζητά για «επικοινωνία» και η άλλη επενδύει, ονομάζει, μετατρέπει, οικειοποιείται και ξαναγράφει. Η Τουρκία χρησιμοποιεί την ιστορία ως εργαλείο εθνικής στρατηγικής, ενώ η ελληνική πολιτεία περιορίζεται σε αποσπασματικές δηλώσεις και εκδηλώσεις χαμηλών απαιτήσεων.
Η Ελλάδα οφείλει να περάσει στην αντεπίθεση
Για τη ΝΙΚΗ, ο πολιτισμός δεν αποτελεί διακοσμητικό στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής. Είναι η ζωντανή συνέχεια του Ελληνισμού και δύναμη εθνικής παρουσίας. Απαιτείται ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική για τα ελληνικά και χριστιανικά μνημεία της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Κωνσταντινούπολης.
Η Ελλάδα οφείλει:
να καταγγέλλει συστηματικά σε UNESCO, Ευρωπαϊκή Ένωση και Συμβούλιο της Ευρώπης κάθε επέμβαση που αλλοιώνει τον ιστορικό ή θρησκευτικό χαρακτήρα των μνημείων,
να απαιτήσει πλήρη διεθνή έλεγχο των μετατροπών χριστιανικών μνημείων σε τεμένη και της συμβατότητάς τους με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το καθεστώς της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς,
να ζητήσει να εξεταστεί αν τηρήθηκαν οι όροι προηγούμενων διεθνών και ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων και να επιβληθεί αυστηρή αιρεσιμότητα σε κάθε μελλοντική χρηματοδότηση,
να δημιουργήσει μόνιμο επιστημονικό παρατηρητήριο για τα ελληνικά και χριστιανικά μνημεία στην Τουρκία,
να καταγράφει και να δημοσιοποιεί διεθνώς τις παραλείψεις, τις μετονομασίες και τις διατυπώσεις που υποβαθμίζουν ή αποκρύπτουν την ελληνική προέλευση των μνημείων,
να προχωρήσει σε πολύγλωσση ψηφιακή χαρτογράφηση των ελληνικών μνημείων της Μικράς Ασίας και του Πόντου,
να ενισχύσει την παρουσία της ελληνικής ιστορικής έρευνας στα διεθνή πανεπιστήμια, στα μουσεία και στους διεθνείς πολιτιστικούς οργανισμούς,
να συνδέσει, σε μία ενιαία αφήγηση, τον αρχαίο, τον βυζαντινό και τον νεότερο Ελληνισμό.
Η Ελλάδα πρέπει να καταγγείλει καθαρά ότι η σημερινή τουρκική πολιτική δεν περιορίζεται στην προστασία και τουριστική αξιοποίηση μνημείων που βρίσκονται στην επικράτειά της. Επιχειρεί να αλλοιώσει την ταυτότητά τους, να αποσιωπήσει τους Έλληνες δημιουργούς τους και να τα παρουσιάσει ως οργανικό μέρος μιας αποκλειστικά τουρκικής ιστορικής συνέχειας. Πρόκειται για παραχάραξη της ιστορίας της Μικράς Ασίας και για ιδεολογική οικειοποίηση μιας κληρονομιάς που ανήκει πρωτίστως στους πολιτισμούς που τη δημιούργησαν και, ως προς την αξία της, σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Ιδιαίτερα η μετατροπή της Αγίας Σοφίας και άλλων κορυφαίων χριστιανικών μνημείων σε τεμένη δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτή ως ένα απλό «κυριαρχικό δικαίωμα». Τα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς δεν αποτελούν σκηνικό επίδειξης ισχύος ούτε λάφυρα μιας κατάκτησης που συνέβη πριν από αιώνες. Η Αγία Σοφία δεν είναι σύμβολο τουρκικού θριάμβου. Είναι κορυφαίο δημιούργημα της Ορθοδοξίας, του Βυζαντίου και της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.
Η σιωπή μπροστά στην αλλοίωση της μνήμης μετατρέπεται σταδιακά σε αποδοχή της παραχάραξης. Και ένας λαός που επιτρέπει σε άλλους να αφηγούνται αυθαίρετα την ιστορία του κινδυνεύει κάποτε να τη βρει γραμμένη εναντίον του.
Η Ελλάδα οφείλει να μιλήσει καθαρά, τεκμηριωμένα και επίμονα. Να υπερασπιστεί την αλήθεια των μνημείων, να απαιτήσει τον σεβασμό των χριστιανικών συμβόλων και να καταγγείλει διεθνώς κάθε απόπειρα τουρκοποίησης της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Όχι με περιστασιακές αντιδράσεις, αλλά με μόνιμη εθνική στρατηγική, θεσμική συνέχεια και επιθετική πολιτιστική διπλωματία.
Διότι τα μνημεία δεν είναι απλώς πέτρες του παρελθόντος. Είναι φορείς ιστορικής αλήθειας. Και την αλήθεια αυτή δεν έχουμε δικαίωμα να την παραδώσουμε ούτε στη λήθη ούτε στην παραχάραξη.
Εδώ είναι μια δημοσκόπηση με συμμετοχή, μέχρι στιγμής (Πέμπτη 3 Σεπτ. 12.50΄ τα μεσάνυχτα προς Παρασκευή), 19.602 μοναδικών συμμετεχόντων (δεν μπορείς να ψηφίσεις δύο φορές από δική σου συσκευή). Αυτή τη στιγμή τα αποτελέσματα είναι ό,τι βλέπετε.
Σας προτρέπω να μπείτε - δίνω τον σύνδεσμο - & να ψηφίσετε ό,τι θέλετε, ελεύθερα. Η ΝΙΚΗ (στο 6,9 %) δεν έχει καμία σχέση με τη διοργάνωση αυτή. Ήταν μια έκπληξη για μας.
Για να ξέρουμε τι λέμε & πώς ακριβώς θα ρίξουμε (με αγώνα όλων) το διεφθαρμένο καθεστώς και θ' αρχίσουμε, ως λαός, την οικοδόμηση μιας νέας και σωστά θεμελιωμένης Ελλάδας. Χωρίς κλέφτες, ψεύτες & απατεώνες - αν φυσικά θέλουμε μια τέτοια Ελλάδα...
Συν Θεώ, φυσικά. Ο Θεός βοηθά - χωρίς θρησκοληψίες το γράφω - άμα είσαι σωστός. Πρέπει να είμαστε σωστοί ως λαός. Όλοι το ξέρουμε αυτό.
Για όσους δεν την γνωρίζουν, η Uzay Bulut είναι μια δημοσιογράφος και ερευνήτρια που γεννήθηκε στην Τουρκία αλλά ανακάλυψε την ρωμαίικη καταγωγή της. Η Uzay ξεχωρίζει για το σθένος, την ιστορική συνέπεια και την πνευματική της ακεραιότητα. Σε ένα πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον όπου η ιστορική αλήθεια συχνά παραχαράσσεται ή θάβεται κάτω από τη σιωπή, η ίδια επιλέγει να μιλά ανοιχτά, σπάζοντας ταμπού δεκαετιών.
Σε πρόσφατη παρέμβασή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η Bulut προέβη σε μια βαθιά γενναία δήλωση αυτοπροσδιορισμού. Απαντώντας στις επιθέσεις που δέχεται επειδή φέρει τουρκικό όνομα, υπενθύμισε σε όλους την ιστορική πραγματικότητα.Οι πρόγονοί της, όπως και αμέτρητοι άλλοι Ρωμηοί στη Μικρά Ασία και τον Πόντο, πιέστηκαν βίαια να ασπαστούν το Ισλάμ και να υιοθετήσουν τουρκικά επώνυμα. Με παρρησία δηλώνει ότι η άρνηση των προγόνων αποτελεί πνευματική υποδουλώση, ενώ η αποδοχή των ελληνικών της ριζών είναι πράξη τιμής και ελευθερίας.
Η στάση της Uzay Bulut είναι ακριβώς η γνήσια εκδήλωση της Ρωμηοσύνης. Η Ρωμηοσύνη της Μικράς Ασίας δεν περιορίστηκε ποτέ από κρατικά σύνορα, ούτε εξαλείφθηκε από επιβληθέντα ονόματα και αναγκαστικές αλλαγές θρησκεύματος. Υπήρξε πάντοτε τρόπος του λέγειν και του ζειν, ζώσα μνήμη, πολιτισμική αντοχή και άρνηση της λήθης.
Το να βγαίνει μια δημόσια προσωπικότητα και να διακηρύσσει τον σεβασμό της προς τους Έλληνες προγόνους της, αψηφώντας τον εθνικιστικό εκφοβισμό των Τούρκων και το ιδεολογικό σύνδρομο της Στοκχόλμης που επικρατεί, απαιτεί τεράστιο ψυχικό σθένος.
Αξίζει να δει κανείς μια σημερινή της ανάρτηση για το ζήτημα. Η παρουσία της μας υπενθυμίζει ότι οι ρίζες του ελληνισμού στην Ανατολή παραμένουν βαθιές και ζωντανές, ακόμη και εκεί όπου πολλοί υπέθεσαν ότι είχαν ξεριζωθεί οριστικά…
Η ανάρτηση της Uzay
Γιατί πολλοί Τούρκοι χάνουν το μυαλό τους όταν λέω ότι έχω ελληνική καταγωγή, πράγμα που σημαίνει ότι είμαι Ελληνίδα της οποίας οι πρόγονοι εξισλαμίστηκαν βίαια;
Απαντούν ισχυριζόμενοι ότι είμαι Καρτβελιανή, Γεωργιανή, Εβραία, Λαζή, Αρμένισσα ή μέλος κάποιας άλλης εθνοτικής ομάδας.
Αλλά Ελληνίδα; Με τίποτα! Δεν μπορείς να είσαι Ελληνίδα! Το τι λέει το τεστ DNA σου και η προγονική σου ιστορία είναι αδιάφορο!
Παρόλο που οι Τούρκοι προσποιούνται τους σκληρούς πολεμιστές, φοβούνται και τρομοκρατούνται απίστευτα από τους Έλληνες. Διαφορετικά, δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα με το να είμαι εγώ και άλλοι Έλληνες με τουρκικά ονόματα.
Ειρωνικά, πολλοί από αυτούς τους λεγόμενους Τούρκους είναι και οι ίδιοι Έλληνες! Κι όμως, μισούν τον εαυτό τους και τους ίδιους τους τους προγόνους. Είναι η χειρότερη περίπτωση Συνδρόμου της Στοκχόλμης και πνευματικής υποδούλωσης στον κόσμο.
Όσο για μένα, αγαπώ τους Έλληνες προγόνους μου και τους Έλληνες παντού. Το να αρνηθώ αυτό που είμαι θα ήταν αξιολύπητο και μια αυταπάτη.
Στο Πυλωρί Κοζάνης, πριν λίγο καιρό, μια αρκούδα σκότωσε δέκα οικόσιτα γουρουνάκια και ισοπέδωσε έναν στάβλο.
Δεν ήταν το πρώτο περιστατικό, ούτε και θα είναι το τελευταίο. Στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς, τα καταγεγραμμένα περιστατικά επίθεσης αρκούδας σε ζωικό κεφάλαιο και περιουσίες εκτινάχθηκαν από 48 το 2023 σε 117 μέχρι τα τέλη Ιουνίου φέτος. Αυτοί οι αριθμοί παρουσιάστηκαν στο ίδιο το Περιφερειακό Συμβούλιο Δυτικής Μακεδονίας, το οποίο τους χαρακτήρισε ωρολογιακή βόμβα για την ασφάλεια των κατοίκων και την βιωσιμότητα του πρωτογενούς τομέα.
Ο κτηνοτρόφος που αναγκάστηκε να ξαναχτίσει τον στάβλο του για τρίτη φορά μέσα στη χρονιά δεν έχει, ωστόσο, πολλά περιθώρια αντίδρασης. Η καφέ αρκούδα είναι αυστηρά προστατευόμενο είδος βάσει της ελληνικής και της ενωσιακής νομοθεσίας, και η θανάτωσή της συνιστά ποινικό αδίκημα ανεξαρτήτως των ζημιών που έχει προκαλέσει. Το ισχύον νομικό πλαίσιο, μια κοινή υπουργική απόφαση του 2014, θεωρείται πλέον από την ίδια την Περιφέρεια πρακτικά ανίκανο να διαχειριστεί έναν πληθυσμό που πολλαπλασιάζεται χωρίς κανέναν έλεγχο.
Το περιφερειακό συμβούλιο ζήτησε άμεση νομοθετική παρέμβαση, ειδικές ομάδες κρούσης και πλήρη αποζημίωση των πληγέντων. Η καθυστέρηση και η ανεπάρκεια των αποζημιώσεων, όπως λένε οι τοπικοί φορείς, αφήνει ιδιαίτερα πικραμένους τους κτηνοτρόφους και υπονομεύει την ίδια την αποδοχή της προστασίας της άγριας ζωής από τον κόσμο της υπαίθρου.
Η υπονόμευση αυτή έχει ήδη αρχίσει να φαίνεται στην πράξη. Τον Ιούνιο, τρεις αρκούδες βρήκαν βίαιο θάνατο μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο σε τρία διαφορετικά σημεία της Δυτικής Μακεδονίας, ένα αρκουδάκι λίγων μηνών στο Πυλωρί, μια ενήλικη αρκούδα στο Αρμενοχώρι Φλώρινας, και η μικρή Κίρκη, που είχε γίνει γνωστή σε όλη την χώρα όταν τραυματίστηκε σε τροχαίο έναν χρόνο νωρίτερα και την φρόντιζαν φιλοζωικές οργανώσεις.
Η οργή που ακολούθησε ήταν αναμενόμενη. Η φιλοζωική ομοσπονδία προκήρυξε αμοιβή τριών χιλιάδων ευρώ για πληροφορίες που θα οδηγούσαν στην σύλληψη των δραστών, κατηγορώντας τους κυνηγούς. Είναι χαρακτηριστικό της εποχής μας το ότι ο θάνατος τριών ζώων κινητοποίησε πιο άμεσα την δημόσια συζήτηση από την καταστροφή δεκάδων ζωικών κεφαλαίων και την οικονομική ερήμωση οικογενειών που ζουν από την κτηνοτροφία.
Μην νομίζετε ότι αυτό που συμβαίνει στα βουνά της Καστοριάς και της Φλώρινας είναι μια δική μας ιδιορρυθμία. Είναι απλά η τοπική έκφραση ενός διεθνούς ρεύματος σκέψης που έχει περάσει πια από τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα στην νομοθεσία και στην καθημερινότητα των αγροτικών κοινοτήτων. Λέγεται αντι-σπισισμός. Τον όρο τον έπλασε τη δεκαετία του 1970 ο Βρετανός ψυχολόγος Ρίτσαρντ Ράιντερ, εξισώνοντας την ανθρώπινη κυριαρχία επί των κατώτερων ειδών με μορφές καταπίεσης όπως ο ρατσισμός και τον καθιέρωσε παγκοσμίως ο Αυστραλός φιλόσοφος Πίτερ Σίνγκερ με το βιβλίο του Απελευθέρωση των Ζώων το 1975.
Η θέση του Σίνγκερ είναι ιδιαίτερα απλή στην διατύπωση και δυστυχώς ριζοσπαστική στις συνέπειές της. Το να βάζεις το ανθρώπινο συμφέρον πάνω από το ζωικό είναι αυθαίρετη διάκριση, αφού και τα ζώα αισθάνονται πόνο. Άρα τα συμφέροντά τους αξίζουν την ίδια ηθική βαρύτητα με τα δικά μας.
Έτσι, για να έρθουμε στην σημερινή ευρωπαϊκή πραγματικότητα, η οδηγία 92/43/ΕΟΚ για τους οικοτόπους, το δίκτυο Natura 2000 και τα προγράμματα rewilding που πολλαπλασιάζονται σε όλη την ήπειρο, δεν αντιμετωπίζουν πια τον άνθρωπο ως έχοντα ανάγκη προστασίας από τα αρπακτικά, αλλά συμβαίνει το αντίθετο. Ο οικισμός, το κοπάδι και το χωράφι αντιμετωπίζονται ως εισβολείς σε έναν χώρο που δικαιωματικά (για να χρησιμοποιήσω την γλώσσα τους) ανήκει στην άγρια φύση. Η αρκούδα δεν χρειάζεται πια να αποδείξει τίποτα για να έχει προτεραιότητα σ' αυτό. Ο άνθρωπος απεναντίας (άκουσον, άκουσον!!) είναι αυτός που καλείται να δικαιολογήσει γιατί θέλει να ζήσει ήσυχος στο χωριό των παππούδων του.
Ο άνθρωπος όμως, κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας, είναι πλασμένος κατ' εικόνα Θεού, πρόσωπο και όχι απλώς φύση, καλεσμένος να ασκεί πάνω στη Δημιουργία όχι αυθαίρετη εξουσία αλλά ιερατική φροντίδα,να προσφέρει τον κόσμο πίσω στον Δημιουργό του. Ο αντι-σπισισμός καταργεί ακριβώς αυτή τη διάκριση ανάμεσα στο πρόσωπο και την φύση. Αν η ταλαιπωρία των ζώων έχει την ίδια βαρύτητα με αυτήν του ανθρώπου, τότε ο άνθρωπος παύει να είναι κάτι μοναδικό και γίνεται απλώς ένα ζώο ανάμεσα σε άλλα, ισότιμο και όχι υπεύθυνο.
Δεν είναι σύμπτωση ότι το ίδιο ρεύμα προχωρά παράλληλα με την αμφισβήτηση κάθε άλλης παραδοσιακής διάκρισης, αρσενικού και θηλυκού, έθνους και οικουμένης, φυσικού και αφύσικου τελικά. Έχω επιχειρήσει και σε άλλα μου άρθρα πρώτα ο Θεός ελπίζω σε λίγο καιρό να τελειώσω και την συγγραφή μικρού αλλά απαιτητικού δοκιμίου) να δείξω πώς η ίδια λογική της μη διάκρισης πέρασε από τον φεμινισμό στην woke ατζέντα. Ο αντι-σπισισμός είναι απλώς ένα ακόμη ακραίο ακραίο στάδιο της ίδιας διαδρομής, εφαρμοσμένο τώρα και στην σχέση ανθρώπου-ζώου.
Το μόνο σίγουρο πάντως είναι, στο Πυλωρί και στο Αρμενοχώρι, οι άνθρωποι δεν θα έχουν και πολύ όρεξη να φιλοσοφήσουν τα πράγματα.Μάλλον θα μαζεύουν ακόμα τα υπολείμματα του στάβλου, θα περιμένουν ίσως μια αποζημίωση που προφανώς θα αργεί και θα αναρωτιούνται γιατί ο νόμος φαίνεται να στέκεται πιο κοντά στην αρκούδα παρά δίπλα σε αυτούς. Καμία θεωρία περί ισότητας των ειδών, πάντως δεν θα ξαναχτίσει τον στάβλο τους,δυστυχώς….
Η
περίπτωση του αγίου Μάμαντος φανερώνει πως κι ένα ορφανό που γεννήθηκε
στη φυλακή και ανατράφηκε από ξένα χέρια μπορεί να γίνει άγιος και
μάλιστα να είναι μεγάλος και ηρωικός άγιος σε ηλικία 15 ετών. Παρακαλώ,
προσέξτε τον, παιδιά, έφηβοι, γονείς, ενήλικες, όλος ο κόσμος. Έχει κάτι
πολύ σημαντικό να μας πει, στην εποχή μας, που είναι κάπως παρόμοια
(ίσως ΛΙΓΟΤΕΡΟ δύσκολη - με εξαίρεση όπου γίνεται πόλεμος) με τη δική
του.
.jpg)
Διάσημο πλέον βίντεο με απόσπασμα της συνέντευξης της Γιάννας Στεργίου (διδάκτορος Κλασικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, υπεύθυνης της Θεματικής Ομάδας Πολιτισμού της ΝΙΚΗΣ, μέλους της Θεμ. Ομάδας Παιδείας) δημοσιεύθηκε στις 26 Ιουλίου 2026, σημείωσε δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες προβολές, αναδημοσιεύθηκε από ΜΜΕ του Εξωτερικού (της Ομογένειας και μη) και ακολούθησε σειρά παρεμβάσεων Νατσιού, βουλευτών & στελεχών της ΝΙΚΗΣ εντός και εκτός Βουλής.
