Για το θέμα:
Στην Ευρώπη για τους Ρωμιούς της Συρίας (η προσπάθεια του Αναδιώτη, με τη ΝΙΚΗ)!
Ο Νατσιός, η ΝΙΚΗ και οι Ελληνορθόδοξοι (Ρωμιοί) της Συρίας!
Ἡ Ρωμανία κι ἄν πέρασε ἀνθεῖ καί φέρει κι ἄλλο
Τρίτη 28 Απριλίου 2026
Δευτέρα 27 Απριλίου 2026
Wendy: ταξιδεύει στην Ελβετία για να βάλει τέλος στη ζωή της
Ν: Αντί εισαγωγής στη δραματική αυτή ανάρτηση, το σχόλιο του αδελφού μας Στυλιανού:
Βλέπουμε την απόλυτη (κατά την ταπεινή μας άποψη) διάλυση του ανθρώπινου προσώπου. Χωρίς καμία μα καμία ελπίδα για οτιδήποτε στο παραπέρα, με μόνη και μόνη την πεποίθηση της πρόσκαιρης ζωής και της σαρκικής επιβίωσης. Το απόλυτο κατάντημα του ανθρώπινου προσώπου και της ψυχής του.
Μακάρι ο Κύριος να ρίξει μερικές σταγόνες φωτισμού στην ψυχή αυτή και σε όσες άλλες σκέφτονται σαν κι αυτήν. Και μακάρι να κάνουμε κάτι και εμείς εδώ, σε ότι αφορά στην πολιτική και κοινωνική κατάσταση της χώρας μας, για να αντιμετωπίζουμε τέτοιες καταστάσεις...
Ν: Μία από τις αμέτρητες περιπτώσεις που φανερώνουν γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στον δυτικό κόσμο.
sdna.gr
Με την υποσημείωση ότι δεν φεύγει από τη Βρετανία για να αλλάξει τη ζωή της, αλλά για να δώσει ένα τέλος μέσω της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας.
Η ιστορία της 56χρονης πρώην εργαζόμενης στον τομέα φροντίδας, έχει προκαλέσει έντονη συγκίνηση στη Βρετανία. Αλλά και μεγάλη κουβέντα μια και η Wendy Duffy από τα West Midlands δεν αποφάσισε να αυτοκτονήσει γιατί πάσχει από κάποια σοβαρή ασθένεια, αλλά επειδή πολύ απλά δεν αντέχει να ζει. Οσο κι αν πάλεψε, δεν κατάφερε ποτέ να συμφιλιωθεί με τον θάνατο του γιου της πριν από τέσσερα χρόνια, παρά τις θεραπείες και τα αντικαταθλιπτικά...
«Δεν πρόκειται να αλλάξω γνώμη. Ξέρω ότι θα είναι δύσκολο για όλους. Αλλά θέλω να πεθάνω, και αυτό πρόκειται να κάνω. Και θα έχω ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου όταν το κάνω, οπότε σε παρακαλώ να χαρείς για μένα. Η ζωή μου· η επιλογή μου. Ανυπομονώ», λέει η ίδια μιλώντας λίγες ημέρες πριν την αυτοκτονία της.
Ο τραγικός θάνατος του Μάρκους
Σε συνέντευξη της στη Daily Mail, η Wendy περιέγραψε πώς έχασε τον Μάρκους πριν από μια τετραετία. Είχε αποκοιμηθεί στον καναπέ ενώ έτρωγε ένα σάντουιτς, με hangover μετά από μια έντονη βραδινή έξοδο. Λίγο αργότερα, βρέθηκε αντιμέτωπη με τον χειρότερο εφιάλτη κάθε γονιού.
«Ήταν μωβ», είπε. «Σκέφτηκα, “είναι η καρδιά του”.»
Η Wendy, που έχει ιατρική εκπαίδευση, τον κατέβασε στο πάτωμα και ξεκίνησε ΚΑΡΠΑ, φωνάζοντας για βοήθεια. Οι διασώστες έφτασαν και τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, όπου ήρθαν τα χειρότερα νέα: μισό ντοματίνι είχε σφηνώσει στην τραχεία του. Χρειάστηκε εξειδικευμένος εξοπλισμός για να αφαιρεθεί.
Η Wendy έμεινε δίπλα του για πέντε ημέρες πριν διακοπεί η μηχανική υποστήριξη. Τα όργανά του δωρίστηκαν για μεταμόσχευση. «Μετά, έλαβα ένα γράμμα από τον άνδρα που πήρε την καρδιά του. Είπε ότι χάρη στον Μάρκους μπορούσε ξανά να παίξει με τα παιδιά του». Ένας άλλος λήπτης ήταν ένα παιδί τεσσάρων ετών. «Ήταν μια παρηγοριά, αλλά ταυτόχρονα με διέλυσε.».
Επισκεπτόταν καθημερινά το γραφείο τελετών για να κάθεται δίπλα στον γιο της, ακούγοντας τη λίστα του στο Spotify.
«Στο γραφείο τελετών πήγαινα κάθε μέρα και απλώς καθόμουν μαζί του, παίζοντας τη λίστα του στο Spotify. Λύγισα όταν τον είδα εκεί. Το παιδί μου, πάνω σε ένα μεταλλικό τραπέζι. Από αυτό δεν επιστρέφεις, εκεί πέθανα κι εγώ μέσα μου. Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος όπως πριν. Παλιά ένιωθα πράγματα. Πλέον δεν με νοιάζει τίποτα.
Η προσπάθεια να συνεχίσει
Μετά τον θάνατο του Μάρκους, η Wendy έκανε εκτενή ψυχοθεραπεία μέσω του βρετανικού συστήματος Υγείας και ιδιωτικά, ενώ της χορηγήθηκαν αντικαταθλιπτικά. Εννέα μήνες μετά την απώλειά του, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει με υπερβολική δόση. Έμεινε δύο εβδομάδες με αναπνευστική υποστήριξη, ενώ έχασε προσωρινά τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί το δεξί της χέρι.
«Θυμάμαι να συνέρχομαι και να σκέφτομαι “τα έκανα θάλασσα” και δεν θέλω να το ξαναπεράσω αυτό. Προσπάθησα να γίνω καλά. Αλλά μπορείς να πάρεις όλα τα χάπια, να πας στους καλύτερους ψυχολόγους και ίσως να μην μπορούν να σε βοηθήσουν. Έχω οικογένεια, φίλους, τις συνήθειές μου. Πηγαίνω στο πάρκο. Δεν είμαι μόνη, αλλά τα βράδια κάθομαι μιλάω στον Μάρκους, φιλάω το κουτί με τις στάχτες του και λέω “καληνύχτα, λιακάδα μου”. Και πριν κλείσω τα μάτια μου σκέφτομαι ότι τελικά δεν θέλω να τα ξανανοίξω. Είναι απλό»
Η ελβετική κλινική Pegasos
Το Pegasos είναι μια ελβετική κλινική υποβοηθούμενου θανάτου που δέχεται περιπτώσεις μόνο ψυχιατρικής φύσης — όπου δεν υπάρχει σωματική ασθένεια — εφόσον πληρούν αυστηρά κριτήρια. Η κατάσταση πρέπει να είναι σοβαρή, μακροχρόνια και ανθεκτική στη θεραπεία. Πολλές ελβετικές κλινικές, συμπεριλαμβανομένης της πιο γνωστής Dignitas, αρνούνται εντελώς τέτοιες περιπτώσεις.
Η Wendy έμαθε για το Pegasos το 2024, όταν παρουσιάστηκε σε έρευνα του ITV σχετικά με τον θάνατο του Alastair Hamilton. Έστειλε email ζητώντας πληροφορίες και υπέβαλε επίσημα αίτηση στις αρχές του 2025.
Η διαδικασία διήρκεσε πάνω από έναν χρόνο, με συνεντεύξεις, έντυπα και υποβολή πλήρους ιατρικού ιστορικού και ιστορικού θεραπείας, σχεδόν εξ ολοκλήρου εξ αποστάσεως μέσω email και WhatsApp. Μια επιτροπή ειδικών, συμπεριλαμβανομένων ψυχιάτρων, αξιολόγησε την περίπτωσή της και την ενέκρινε.
Σύμφωνα με την ελβετική νομοθεσία, η Wendy πρέπει να χορηγήσει η ίδια το θανατηφόρο φάρμακο. Δεν ήθελε να αυτοκτονήσει με τρόπο που θα τραυμάτιζε άλλους. «Θα μπορούσα να πέσω από μια γέφυρα ή μια πολυκατοικία, αλλά αυτό θα άφηνε όποιον με βρει να το κουβαλάει για πάντα. Δεν θέλω να το κάνω αυτό σε κανέναν.»
Το υπόβαθρό της στον χώρο της φροντίδας της έχει δώσει εξοικείωση με τον θάνατο. «Έχω δει τον θάνατο εκατομμύρια φορές. Έχω καθίσει δίπλα σε τόσους ανθρώπους όταν έφευγαν. Έχω δει καλούς θανάτους, κακούς θανάτους. Θέλω έναν ήρεμο, γαλήνιο.»
Η Wendy έχει κανονίσει κάθε λεπτομέρεια. Έχει γράψει γράμματα στους αγαπημένους της, έχει επιλέξει τα ρούχα και τη μουσική της. Θα φορέσει ένα t-shirt του Μάρκους και έχει ζητήσει τα μεγάλα παράθυρα της κλινικής να μείνουν ανοιχτά.
Τα υπάρχοντά της θα δοθούν σε φιλανθρωπική οργάνωση για ζώα. Δεν μπορεί να δωρίσει τα όργανά της και θα αποτεφρωθεί στην Ελβετία. Οι στάχτες της θα επιστραφούν στην οικογένειά της στο Ηνωμένο Βασίλειο και θα σκορπιστούν δίπλα σε εκείνες του γιου της.
Ως επίλογο, παρακαλούμε για μια επίσκεψη σε κάποια από τα παρακάτω:
Κυριακή 26 Απριλίου 2026
Η Κυριακή των Μυροφόρων και η καταξίωση της γυναίκας
π. Θεόφιλος Λεμοντζής, Δρ. Θεολογίας
Είχε και αυτή τη συνέπεια η Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ευσεβείς Χριστιανοί. Συνέπεια που φαίνεται στη σημερινή ευαγγελική περικοπή. Να δώσει τιμητική θέση στη γυναίκα. Να την ανασύρει από το περιθώριο της ζωής και να την αναδείξει προσωπικότητα άξια για πρότυπο και στους άνδρες. Να τονίσει πως, ως «εικόνα Θεού» και αυτή, έχει τη θέση της μέσα στην κοινωνία και είναι δυνατόν να παίξει σημαίνοντα ρόλο μέσα στο χώρο της πνευματικής ζωής και δραστηριότητας.
Την αφορμή την έδωσαν οι Μυροφόρες. Με την φλόγα της καρδιάς τους που έδιωξε τη φυσική τους δειλία και απομάκρυνε κάθε φόβο,κέρδισαν για τον εαυτό τους και για κάθε γυναίκα αυτή τη μεγάλη τιμή: Να πορευθούν πρώτες στο σφαλισμένο και φρουρούμενο τάφο του Διδασκάλου, να διατυπώσουν πρώτες το εκπληκτικό γεγονός της Αναστάσεως, να συναντήσουν πρώτες τον Αναστάντα Κύριο, να δεχθούν της χαράς την ευλογία από το θριαμβευτή του θανάτου,να γίνουν πρώτες αυτές μάρτυρες και κήρυκες του Αναστημένου Χριστού. Από την ώρα αυτή μέσα στο ξεκίνημα της βασιλείας του Θεού, η γυναίκα παίρνει τη θέση που της ανήκει στην ιστορική πορεία.
Τα χαρίσματα που δόθηκαν στην γυναίκα δεν συγκρίνονται με αυτά του άνδρα. Βέβαια άλλη η θέση του άνδρα στην δημιουργία και άλλη η θέση της γυναίκας. Μέσα στα σχέδια της θείας Πρόνοιας υπάρχει η αλληλοσυμπλήρωση και η αλληλοπεριχώρηση. Δηλαδή, ο ένας συμπληρώνει τον άλλον και ο ένας βοηθεί τον άλλον. Αν όλα τα χαρίσματα δόθηκαν σε κάθε γυναίκα, από την ίδια εξαρτάται η αξιοποίησή τους, πιο έντονα υπάρχουν στην Ελληνίδα Χριστιανή γυναίκα, και τούτο διότι είναι προικισμένη με μία αιωνόβια προίκα που λέγεται Παράδοση, που λέγεται Ιστορία, που λέγεται Πολιτισμός. Η Μεγάλη μας Μητέρα, η Εκκλησία και η Ρωμιοσύνη είναι σφραγίδες ανεξίτηλες του κάλλους και της πνευματικής ομορφιάς της Ελληνίδας.
Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε: Μία είναι η αξία της ζωής. Η Οικογένεια. Αλλά την οικογένεια ποια κολόνα την στηρίζει; Η γυναίκα. Η Μάνα. Αν λείψουν αληθινές μανάδες θα σβήσει ο κόσμος όλος. Τι θα πει αυτό; Ο Ιερός Χρυσόστομος θεωρεί ως απαραίτητη κίνηση της μάνας που αγαπά το παιδί της, να το μεγαλώσει κοντά στην Εκκλησία. Πόσο χαίρομαι όταν βλέπω τις μωρομάνες να φέρνουν τα βλαστάρια τους στην Εκκλησία και να τα κοινωνούν. Έτσι τα παιδάκια σιγά σιγά αποκτούν εκκλησιαστική συνείδηση η οποία θα τα ακολουθεί μετέπειτα σε όλη τους την ζωή αφού τα συνδέουμε με τον Χριστό. Η άλλη μήτρα που γεννιέται πνευματικά το παιδί είναι η κολυμβήθρα, η μήτρα της Εκκλησίας, καθώς με την βάπτιση πολιτογραφείται ο άνθρωπος μέλος της Βασιλείας των Ουρανών και μόνο γιαυτό δείχνει τι μεγάλη τιμή έχει δώσει ο Θεός στον άνθρωπο.
Τα προβλήματα πάντα θα υπάρχουν αλλά όλα ξεπερνιούνται με πίστη. Είναι βέβαιο ότι θα συναντήσουμε πειρασμούς. Με υπομονή και προσευχή όμως φθάνουμε στην Ανάσταση. Στην εποχή μας, όλα τα θεριά βάλθηκαν να καταστρέψουν την οικογένεια, να εξευτελίσουν το ευλογημένο πλάσμα του Θεού, την γυναίκα. Να σβήσουν το θείο όνομα της μάνας, να ισοπεδώσουν τον άγιο θεσμό του εκκλησιαστικού γάμου, να βεβηλώσουν την σχέση ανδρός και γυναικός, και να ποδοπατήσουν το ευγενικό δώρο του Θεού, τον αγνό έρωτα.
Μετά, λοιπόν, από την τιμητική θέση που έδωσε ο Χριστιανισμός στην γυναίκα, ποια είναι η θέση που της δίνουμε εμείς σήμερα; Προβάλλεται σήμερα η γυναίκα περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Εφημερίδες, περιοδικά, διαφημίσεις, την προβάλλουν σε κάθε γωνιά, σε κάθε βήμα. Κυριαρχεί παντού σαν ύλη όμως, και όχι σαν προσωπικότητα. Σαν αντικείμενο πόθου και όχι σαν στοιχείο προόδου. Γίνεται γνωστή για σκανδαλώδη ζωή, ενώ αγνοείται σαν ευεργετικός κοινωνικός παράγοντας, από τους πολλούς. Κινδυνεύει να χάσει την τιμητική θέση που της ανήκει. Με το δικό της το πέσιμο κινδυνεύει να υποβαθμιστεί και της κοινωνίας το επίπεδο. Όταν κι όπου επικρατεί υλιστική νοοτροπία, χάνει τη θέση της η γυναίκα. Όταν κυβερνά το πνεύμα και η πίστη, ανακτά την τιμή και το σεβασμό που της πρέπουν. Γίνεται προσωπικότητα ηγετική.
Αλλά το θέμα έχει δυο όψεις που είναι απαραίτητο κι οι δύο να προσεχθούν για να έχουμε σωστικά αποτελέσματα. Πρώτα ν΄αντιληφθεί η ίδια η γυναίκα πως έχει έναν υψηλό προορισμό και ν΄αγωνισθεί να κατακτήσει την τιμητική θέση που η φύση της απαιτεί και ο Χριστός της απέδωσε: Της έντιμης και πιστής συζύγου, της ευλογημένης και στοργικής μητέρας. Κι έπειτα να την υψώσει η κοινωνία στο επίπεδο που της πρέπει σαν μητέρα, σαν σύζυγο, σαν αδελφή. Να της αποδώσει το σεβασμό που της αξίζει. Να τη δει και να την τιμήσει σαν πνεύμα και σαν ψυχή. Πόσα καλά θα προκύψουν τότε !
Για άλλη μια φορά θα ξανακουστεί το μήνυμα της χαράς και της ελπίδας, της πνευματικής δημιουργίας, της πανανθρώπινης αλληλεγγύης, της αναστηλώσεως της οικογένειας, της πολιτιστικής προόδου στο σημερινό μας κόσμο. Σαν τότε με τις Μυροφόρες.
Μυροφόρες: Χθες και Σήμερα
Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
εφημ. Ι.Ν. Προφήτου Ηλιού Νέων Παγασών Βόλου
Έτσι λοιπόν, Κυριακή των Μυροφόρων σήμερα, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί μου, και η Εκκλησία μας δεν τιμά μόνο αυτές τις Αγίες γυναίκες που όντως ήταν ανδρείες στο χαρακτήρα, αλλά και δύο άντρες οι οποίοι, παρά τις θέσεις που κατείχαν, αποφάσισαν να ρισκάρουν για τον Χριστό.
Όντως, αν ανατρέξουμε στα γεγονότα της εποχής, οι Μυροφόρες γυναίκες ξεπέρασαν κατά πολύ ακόμη και τους ίδιους τους Αποστόλους, στο θάρρος και την πίστη τους.
Μη φαντάζεστε πως βρισκόταν μόνο στην πορεία προς το σταυρό δίπλα Του και έπειτα στην αποκαθήλωση, στην ταφή και την Ανάστασή Του, αλλά πάντα ήταν εκεί στο πλευρό Του αθόρυβα, πάντα διακονούσαν και πάντα βάζοντας στην άκρη τους ίδιους τους τους εαυτούς για τον διδάσκαλο και σωτήρα Χριστό.
Παρατηρούμε την τόλμη που επέδειξαν. Είδατε; Οι δέκα από τους μαθητές εξαφανίστηκαν, φοβήθηκαν, κρύφτηκαν.
Εκείνες όμως εκεί, να μοιραστούν την θλίψη, τον πόνο και τις δύσκολες ώρες για τον Κύριό μας, όπως από τότε έως και σήμερα πράττουν οι σύγχρονες Μυροφόρες γυναίκες.
Αν αναρωτιέστε ποιες είναι αυτές; Υπάρχουν και σήμερα; Τίνι τρόπο προσφέρουν όλα τα παραπάνω;
Ναι, αδελφοί μου, υπάρχουν και θα υπάρχουν απλά στηρίζοντας και αφιλοκερδώς διακονώντας στους Ιερούς μας Ναούς, ως κτίρια αλλά και όλη την Εκκλησία σε πνευματικό επίπεδο, σε κάθε μυστηριακή πράξη με επίκεντρο την Θεία Ευχαριστία, έχοντας ενεργό ρόλο και ουσιαστικό, από τον ευπρεπισμό έως την προσφορά των τίμιων δώρων.
Επίσης, τα άλλα δύο πρόσωπα, που θα ήταν παράλειψη να μην μνημονεύσουμε, είναι ο Νικόδημος, ο νυχτερινός ή κεκρυμμένος μαθητής του Χριστού όπως αναφέρεται, και ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ευσχήμων βουλευτής του μεγάλου συνεδρίου της Ιερουσαλήμ. Παρά τις θέσεις που διακατείχαν βλέπουμε πώς ενεργούν.
Ζητούν το άψυχο σώμα του Θεανθρώπου, έτσι ώστε να το περιποιηθούν κατά την παράδοση και έπειτα να το ενταφιάσουν στο μνημείο, που ο ίδιος ο Ιωσήφ είχε αγοράσει και ήταν καινούριο. Δεν διστάζει ούτε στιγμή να εμφανιστεί στον Πιλάτο και να ζητήσει το άχραντο σώμα.
Ξέρετε τι κίνδυνο διέτρεχαν όλοι τους; Δεν υπήρχε τότε δημοκρατικό πολίτευμα με νόμους και δικαστήρια. Μπορούσε αυτοστιγμεί ο ηγεμόνας να ζητήσει την θανάτωσή τους για την υποστήριξη σε εκείνον τον πλάνο όπως ανέφεραν, που κρίθηκε ένοχος μέχρι θανάτου. Και όμως, η τόλμη τους ήταν τόση που δεν υπολόγισαν τίποτα.
Διεκδίκησαν και στο τέλος κέρδισαν. Αν τους αντιπαραθέσουμε αυτούς τους ανθρώπους σήμερα με εμάς, θα διαπιστώσουμε πως πίστη έχουμε αλλά όχι κραταιή, τον Χριστό τον αγαπούμε αλλά δεν θυσιάζουμε και τις ευκολίες μας για Εκείνον, στην Εκκλησία πηγαίνουμε αλλά εθιμοτυπικά, στις μεγάλες εορτές όπως Χριστούγεννα και Πάσχα, όπως εορτάσαμε πριν λίγες μέρες, και μετά αραιά και πού ή και καθόλου μέχρι τον επόμενο μεγάλο εορτασμό.
Αδελφοί μου, ήρθε η ώρα, αν δεν θέλουμε να χάσουμε τα ήθη και τα έθιμά μας σαν λαός και να βλέπουμε τα τόσα δεινά που συμβαίνουν στις μέρες μας, να μιμηθούμε τους εορτάζοντες σήμερα Αγίους μας και να τολμήσουμε.
Να γίνουμε πιστοί μαθητές του Χριστού μας όπως εκείνοι και να ρισκάρουμε.
Σήμερα δεν κινδυνεύουμε να χάσουμε τη ζωή μας, μόνο να μας κοροϊδέψουν κάποιοι χαρακτηρίζοντάς μας είτε γραφικούς είτε οπισθοδρομικούς.
Αν αναλογιστούμε, όμως, τις δωρεές που οι Άγιες Μυροφόρες έλαβαν όπως και οι δύο κρυφοί μαθητές, τον αγιασμό των ψυχών τους, θα διαπιστώσουμε πως αξίζει τον κόπο.
Είδαν τον Χριστό αναστημένο πρώτοι. Και εμάς μας δίδεται η ευκαιρία να ζούμε τον Χριστό, εκ του Αγίου ποτηριού, Αναστάντα παντού και διατεινόμενον εις τους αιώνας των αιώνων.
Αμήν
Χριστός Ανέστη
Αληθώς Ανέστη
Σάββατο 25 Απριλίου 2026
Τίποτα δεν περίµεναν οι Μυροφόρες. Ήταν πενθούσες γυναίκες αφοσιωµένες σε πρόσωπο αγαπηµένο.
π. Μελχισεδέκ Αμπελικάκης, αρχιµανδρίτης του Οικουµενικού Θρόνου, εφηµέριος Στερνών.
Εικ. από τον ι. ναό Αγίων Μυροφόρων Παλλήνης
Η Κυριακή των Μυροφόρων κρύβει µέσα της µιαν άλλη µεγαλύτερη γιορτή, την γιορτή ενός δεύτερου Ευαγγελισµού της Παναγίας την γιορτή του Ευαγγελισµού της ως Μητέρας της καινής κτίσεως ως Μητέρας των τέκνων της αναστάσεως.
Ο Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε ηµέρα Πέµπτη. Την Παρασκευή, µέχρι το απόγευµα, έπρεπε το σώµα Του (µαζί µε αυτά των δύο ληστών) να αποκαθηλωθεί, διότι η επόµενη µέρα ήταν Σάββατο και µάλιστα Πάσχα των Ιουδαίων. ∆εν ήταν όµως αναµενόµενο να έχουν ξεψυχήσει οι σταυρωθέντες. Ο διά σταυρού θάνατος ήταν ακραία βασανιστικός ακριβώς επειδή ήταν αργός. Ήταν σπάνιο λοιπόν να έχουν πεθάνει οι σταυρωθέντες µέσα σε µια µέρα. Οπότε, εν προκειµένω, η ρωµαϊκή φρουρά αναγκάστηκε να σπάσει τα πόδια των δύο ληστών (για να µην έχουν πλέον στήριγµα τα σώµατα, κι η βαρύτητα να κάνει τη δουλειά της), αλλά όχι του Ιησού, διότι διαπίστωσαν πως είχε ήδη πεθάνει («ὁ Πιλάτος ἐθαύµασεν [απόρησε δηλαδή] εἰ ἤδη τέθνηκε»).
Κανονικά οι Ρωµαίοι θα άφηναν τα σώµατα να λιώσουν πάνω στον σταυρό για παραδειγµατισµό ή θα τα κατέβαζαν και θα τα πέταγαν σε κάποιο γκρεµό να τα φάνε τα αγρίµια — οι εκτελεσθέντες ήταν κακούργοι. Στην Ιουδαία όµως υπήρχε κάποια ευαισθησία ως προς τα λείψανα (ο Νόµος δεν επέτρεπε να µένουν άταφα), οπότε οι αρχές θα παράχωναν τους σταυρωθέντες οµαδικά και πρόχειρα σε κάποιο λάκκο.
Πρακτικές λεπτοµέρειες όλα αυτά, στον απόηχο µιας φρίκης. Ο «κακούργος» ραββί είχε εκτελεστεί, οι υποστηρικτές του είχαν σκορπίσει. Κάθε ελπίδα γι’ αυτούς είχε ξεθωριάσει. Η κανονικότητα της ζωής ζητούσε να σκεπάσει µια τελειωµένη ιστορία.
Και µέσα σ’ αυτό το σκηνικό, εµφανίζονται στη σηµερινή ευαγγελική περικοπή κάποιες παράξενες φιγούρες — ένα εξέχον µέλος του Συνεδρίου των Ιουδαίων και κάποιες άσηµες γυναίκες. Και κάνουν πράγµατα όχι τελείως παράλογα, πάντως όχι ολότελα αναµενόµενα. Ο Ιωσήφ «ὁ ἀπὸ Ἀριµαθαίας» ήταν µέλος του Συνεδρίου που καταδίκασε τον Ιησού σε σταυρικό θάνατο. Αλλά εκείνος, «τολµήσας», ζήτησε να δει τον Πιλάτο. Το µπορούσε κάτι τέτοιο λόγω της θέσης του. Και «ᾐτήσατο τὸ σῶµα τοῦ Ἰησοῦ». Και το πέτυχε. Θα υπέθετε κανείς πως σαν ευλαβής Ιουδαίος φρόντιζε για την αποκαθήλωση των σωµάτων ενόψει της αργίας και της γιορτής — καθόλου παράλογο.
Όµως εκείνος, «αγοράσας σινδόνα», αποκαθήλωσε µε προσοχή τον καθηµαγµένο Ιησού, λογίζοντάς Τον όχι ως εγκληµατία, αλλά ως Κύριο. Κι ας είχε ξεθωριάσει πια κάθε ελπίδα. Κι αντί να Τον παραχώσει σε κάποιο λάκκο, Τον εναπέθεσε σε αξιοσέβαστο τάφο, αγορασµένο κατά πάσα πιθανότητα για τον ίδιο (τον Ιωσήφ) ή για κάποιο µέλος της οικογένειάς του — πώς αλλιώς θα µπορούσε να βρεθεί πρόσφορο στην ανάγκη της στιγµής ένα τέτοιο µνήµα; Ο «εὐσχήµων βουλευτής», αποστασιοποιείται από την τάξη του, και κάνει πράγµατα όχι παράλογα, αλλά µε µια αφοσίωση όχι και τόσο λογική ή σύστοιχη µε την κοινωνική του θέση.
«Ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία Ἰωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται» είδαν τα της ταφής. Και µαζί µε τις άλλες γυναίκες θέλησαν να αλείψουν µε αρώµατα το σώµα του Ιησού. Αναµενόµενο, έτσι συνηθιζόταν. Περίµεναν να περάσει το Σάββατο, πράγµα επίσης λογικό, καθώς ο Νόµος απαγόρευε τέτοιες δραστηριότητες ανήµερα Σαββάτου˙ χώρια η γιορτή (ήταν Πάσχα). Με το ξηµέρωµα της Κυριακής ξεκίνησαν να πάνε στον τάφο. Κι αφού ξεκίνησαν, έλεγαν µεταξύ τους: «ποιος θα µας κυλήσει την πέτρα από την είσοδο του µνήµατος;».
Πόση λογική έχει κάτι τέτοιο; Να ξεκινάς να κάνεις κάτι, γνωρίζοντας πως µάλλον δεν θα µπορέσεις. Μήπως πίστευαν ότι θα γινόταν κάποιο θαύµα; Μάλλον απίθανο εκείνος που έκανε θαύµατα είχε πεθάνει, η ελπίδα είχε ξεθωριάσει. Κι αν οι Μυροφόρες πίστευαν ξεκινώντας πως θα µπορούσε να υπάρχει τάχα ανάσταση, µάλλον δεν θα πήγαιναν καν να αλείψουν τον νεκρό. Ούτε θα περίµεναν να περάσει το Σάββατο, τηρώντας κανόνες και διατάξεις µπροστά στο ενδεχόµενο µιας ανάστασης, ποιοι κανόνες και ποιες διατάξεις µένουν όρθιες;
Όχι. Τίποτα δεν περίµεναν οι Μυροφόρες. Ήταν πενθούσες γυναίκες αφοσιωµένες σε πρόσωπο αγαπηµένο. Γεµάτη είναι η ιστορία των ανθρώπων από φιγούρες τέτοιων γυναικών. Τίποτα µη αναµενόµενο δεν υπάρχει στη στάση τους. Κι εντούτοις, όσο αναµενόµενες είναι τέτοιες σκέψεις και πράξεις, άλλο τόσο αλλόκοτες και παράλογες ήταν αυτές των Μυροφόρων.
Πρώτη λοιπόν η Παναγία είδε τον αναστάντα Κύριο και µίλησε µαζί του. Γιατί πρώτη γι’ αυτήν και µέσω αυτής ανοίχτηκαν σε εµάς όλα τα επουράνια και τα επίγεια. Αυτή µόνη έπιασε τα άχραντα πόδια του, έστω και αν δεν το γράφουν σαφώς οι Ευαγγελιστές, γιατί δεν ήθελαν να την παρουσιάσουν ως µάρτυρα της αναστάσεως του Υιού της. Ενώ στην Μαρία Μαγδαληνή, που συνάντησε τον Κύριο κατά την επόµενη επίσκεψή της στον τάφο και τον εξέλαβε ως κηπουρό, όταν τον κατάλαβε και πήγε να τον προσκυνήσει, είπε «µη µου άπτου» και την απέστειλε ως ευαγγελίστρια προς τους µαθητές του .
Χαρακτηριστικοί τέλος είναι οι χαιρετισµοί που απηύθυνε ο αναστάς Κύριος προς τις Μυροφόρες γυναίκες και τους Αποστόλους του. Στις Μυροφόρες είπε «χαίρετε», ενώ στους Αποστόλους «ειρήνη υµίν». Το πρώτο που χρειαζόταν στις µυροφόρες, που έζησαν βαθιά τον πόνο της σταυρώσεως ήταν η χαρά. Και το πρώτο που χρειάζονταν οι ταραγµένοι από τον φόβο των Ιουδαίων Απόστολοι ήταν η ειρήνη.
Η ειρήνη συνδέεται άµεσα µε την χαρά. Και η χαρά προϋποθέτει την ειρήνη. Άλλωστε η χαρά και η ειρήνη µαζί µε όλες τις άλλες χριστιανικές αρετές αποτελούν ενιαίο και αδιαίρετο καρπό του Αγίου Πνεύµατος. Εκείνο που βασανίζει και οδηγεί τον άνθρωπο σε ταραχή και ανησυχία είναι ο θάνατος. Γι’ αυτό, όποιος δεν έχει νικήσει τον φόβο του θανάτου, δεν µπορεί να έχει ειρήνη. Η πραγµατική ειρήνη είναι δυνατή µόνο µε την απαλλαγή από τον φόβο του θανάτου. Και η πραγµατική χαρά προϋποθέτει την απαλλαγή από τον φόβο αυτόν.
Ο Χριστός βεβαιώνει ότι η ειρήνη που προσφέρει στους ανθρώπους διαφέρει από την κοσµική ειρήνη. Η ειρήνη του κόσµου είναι συµβατική και εύθραυστη. Είναι ειρήνη που κινείται «εντεύθεν των ορίων» της φθοράς και του θανάτου. Γι’αυτό ο Χριστός ξεχωρίζει την δική του ειρήνη από την ειρήνη του κόσµου: «Ειρήνην αφίηµι υµίν, ειρήνην την εµήν δίδωµι υµίν ου καθώς ο κόσµος δίδωσιν, εγώ δίδωµι υµίν». Αλλά και η χαρά του Χριστού δεν είναι όπως η κοσµική χαρά. ∆εν είναι συµβατική και πρόσκαιρη, αλλά σταθερή και αναφαίρετη. Είναι χαρά «πεπληρωµένη», που κανείς δεν µπορεί να την αφαιρέσει από τον άνθρωπο.
Η πραγµατική ειρήνη και η πραγµατική χαρά αποτελούν σε τελική ανάλυση προνόµια της καινής κτίσεως. Γι’ αυτό και η Παναγία, που είναι η µητέρα της καινής κτίσεως, χαρακτηρίζεται ως «χαράς αιτία». Η πηγή όµως της χαράς αυτής είναι ο ίδιος ο Χριστός, η «ειρήνη ηµών». Η έλευσή του στον κόσµο είναι ευαγγελισµός χαράς και ειρήνης. Και η εκ νεκρών ανάστασή του αποτελεί την επισφράγιση της αναφαίρετης χαράς και της ακατάλυτης ειρήνης που δωρίζει στον άνθρωπο. Η αναζήτηση των πραγµάτων αυτών µακριά από τον Χριστό και την Παναγία αποτελεί σκέτη µαταιοπονία.
Στον απόηχο µιας φρίκης, πρακτικές λεπτοµέρειες έπρεπε να διευθετηθούν. Τις ανέλαβαν άνθρωποι που έκαναν πράγµατα λογικά µα και παράλογα, κατανοητά κι ακατανόητα. Η ελπίδα τους είχε τελείως ξεθωριάσει, αλλά η αφοσίωση και η πιστότητά τους στο πρόσωπο του Ιησού παρέµενε ζωντανή. Μία λέξη υπάρχει που να τα περιγράφει όλα αυτά: Ηρωισµός. Ηρωισµός είναι αυτό που γίνεται η αφοσίωση, όταν έχει πια ξεθωριάσει η ελπίδα.
Πίσω από τη φρίκη που γίνεται ένα µε την κανονικότητα της ζωής, πίσω από τις πρακτικές λεπτοµέρειες που ζητούν διευθετήσεις, πίσω από τα λογικά φερσίµατα που γίνονται κουβάρι µε τα παράλογα, υπάρχουν κάποιες καρδιές, ο Ιωσήφ κι οι Μυροφόρες, που µένουν πιστές στον Ιησού. Αρνούνται να ακυρώσουν µέσα τους την αφοσίωση στο πρόσωπο Του. Αρνούνται να νικηθούν από τις συνθήκες, από τη φρίκη ή τη λογική των πρακτικών ζητηµάτων. ∆εν ζυγιάζουν λογικά και παράλογα στη σκέψη και την πράξη τους. ∆εν ταλαντεύεται η αποφασιστικότητά τους. Ένα µόνο υπάρχει µέσα τους, ο Χριστός. Κι ας ήταν ηττηµένος, κι ας ήταν πια νεκρός. Κι ας είχαν σκορπίσει οι κοντινοί Του µαθητές. Ναι, ηρωισµός είναι η λέξη. Κι ας µην αναφέρεται στην ευαγγελική περικοπή, κι ας µην είχαν συνείδησή της οι ήρωες, άνδρες ή γυναίκες, εξέχοντες ή µη.
Κι εκεί που οι Μυροφόρες πάνε να βάλουν ένα τέλος σε κάτι ήδη τελειωµένο, συναντούν απροσδόκητα έναν άγγελο. Και γίνονται µάρτυρες της αναστάσεως. Πόσο ανατρεπτικό! ∆ιότι στο ρωµαϊκό περιβάλλον της ύστερης αρχαιότητας δεν είχε νοµικό κύρος η µαρτυρία των γυναικών. Λοιπόν, γυναίκες διαλέγει ο Θεός για τη µαρτυρία της µεγάλης ανατροπής. Γιατί η Ανάσταση είναι η αθέατη ανατροπή, που φέρνει τα πάνω κάτω στον κόσµο.
Αγαπητοί αδερφοί, ζούµε σε καιρούς µεταιχµιακούς. Συντριπτικά γεγονότα σαρώνουν τον κόσµο˙ οικονοµικές καταστροφές. ∆υστοπίες αναδύονται σχεδόν από παντού, είτε στον µικρόκοσµο της γειτονιάς µας, είτε στον µακρόκοσµο του πλανήτη. Ίσως κι ένας παγκόσµιος πόλεµος να ετοιµάζεται να µας χτυπήσει την πόρτα. Λογικά και παράλογα πράγµατα γίνονται κουβάρι στην καθηµερινότητά µας. Η φρίκη µπερδεύεται αξεχώριστα µε την κανονικότητα της ζωής. Η δυνατότητά µας να κατανοούµε τα πράγµατα φτάνει στα όριά της. Το ίδιο κι η αντοχή µας. Είναι ανθρώπινο λοιπόν, να ξεθωριάζει µέσα µας µεγάλο µέρος των ελπίδων που συνήθως περιθάλπουµε.
Σήµερα όµως η Εκκλησία φέρνει ενώπιόν µας το παράδειγµα ενός απόκοσµου ηρωισµού, µιας αφοσίωσης στο πρόσωπο του Ιησού, που παραβλέπει τους φόβους και προσπερνά τις συνθήκες. Ας µείνουµε προσηλωµένοι σ’ αυτό το πρότυπο του ηρωισµού, σ’ αυτή την αφοσίωση στο πρόσωπο του Κυρίου και τις εντολές Του. ∆ιότι όταν ξεθωριάζει η ελπίδα, άγγελοι εµφανίζονται και οι άνθρωποι γίνονται µάρτυρες µιας αναστάσιµης χαράς που ανατρέπει την τάξη του κόσµου. Κι ας φάνταζε µόλις πριν αυτός ο κόσµος τελειωµένος…
***
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ: ΤΟΛΜΗ
*Ἀποσπάσματα ἀπό κείμενο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ*
ΑΚΤΙΝΕΣ
Θάρρος καί τόλμη χρειάστηκαν ὁ Ἰωσήφ, ὁ Νικόδημος καί οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, γιά νά ἐκπληρώσουν τό ἱερό τους καθῆκον πρός τόν Χριστό. *Τό θάρρος αὐτό καί αὐτή ἡ τόλμη ἐστήριξε πάντοτε τήν Ἐκκλησία στήν αἱματόβρεκτη ἱστορία της.*
Ἡ Ἐκκλησία ἐθριάμβευσε καί νίκησε, γιατί ὑπῆρξε ξένη πρός κάθε διπλωματικό ἐλιγμό καί ὑστερόβουλη συναλλαγή. *Ἡ διπλωματία καί οἱ συμβιβασμοί ἦταν πάντα στήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας ὑπόθεση ὁρισμένων προσώπων, ὄχι τῆς Ἐκκλησίας.* Γιατί τήν ὥρα πού κάποιος «δεσπότης» ἤ «πατριάρχης» φρόντιζε, ἴσως πῶς νά σώσει τό κεφάλι ἤ τό ἀξίωμά του, σφαζόταν ἀπό τό γιαταγάνι τοῦ ἀπίστου κάποιος «κηπουρός», ἤ ἀγράμματος χριστιανός, πού δέν ἤξερε τά μαθηματικά τῆς διπλωματίας καί τῆς συναλλαγῆς.
*Τό ἴδιο θάρρος καί τήν ἴδια τόλμη χρειάζεται ἡ Ἐκκλησία καί στήν ἐποχή μας,* γιά νά συνεχίσει τήν παρουσία της ὡς Ἐκκλησία Χριστοῦ μέσα στόν κόσμο. Δέν χρειάζεται ἄλλο νά μένει σκυμμένο τό κεφάλι, γιά νά ἐκμεταλλεύονται τή σιωπή μας οἱ θρασεῖς. Δέν θά γίνουμε βέβαια ὅμοιοί τους. Δέν θά χρησιμοποιήσουμε τά μἐσα τά δικά τους. Ἀλλά *ἐπιβάλλεται νά φωνάξουμε σάν τόν Πρόδρομο «Οὐκ ἔξεστί σοι». «Ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι» (Ρωμ. ιγ΄11). Αὐτό λέγεται διαμαρτυρία. Αὐτό λέγεται ὁμολογία.* Δέν καταλαβαίνουμε πώς, ἄν αὐξάνει τό κακό καί μέσα στήν Ἐκλησία ἀκόμα, ὀφείλεται καί στή σιωπή καί ἀτολμία τή δική μας;
Ἀδελφοί μου! *Τόλμη χρειάζεται ὅμως ὄχι μόνο ἡ πίστη, ἀλλά καί ἡ ἀγάπη.* Ὅταν ὅλα ἀξιολογοῦνται μέ τό μέτρο τοῦ χρήματος, καταλαβαίνουμε πόση τόλμη ἀπαιτεῖται, γιά νά διασώσει κανείς τήν ἀγάπη του καί νά χρησιμοποιήσει τό προϊόν τοῦ τιμίου μόχθου του, γιά ἔργα διακονίας καί φιλανθρωπίας. *Εἶναι παρήγορο ὅμως ὅτι ὑπάρχει ἀκόμη τέτοια τόλμη.*
Ὅσο ἡ τόλμη τῶν Μυροφόρων ἐξακολουθεῖ νά ζεῖ καί νά φλογίζει τίς χριστιανικές καρδιές, θά ὑπάρχει καί ἡ μαρτυρία τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί ἀγάπης μέσα σ’ αὐτόν τόν ἄπιστο καί ὑλιστικό μας κόσμο!
Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, σελ. 26, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».
Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς: Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)