ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

Μοναχός Αλέξιος: από τη Βόρεια Αλβανία ετερόδοξος, στην Ελλάδα Ορθόδοξος μοναχός


Η μαρτυρία του Χριστού στα σύγχρονα έθνη
Σοφία Χατζή
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

 

Ο πατήρ Αλέξιος στο ψαλτήρι σήμερα

Συναντήσαμε στους πρόποδες του Ταΰγετου τον μοναχό Αλέξιο με καταγωγή από το Βορρά της Αλβανίας. Μας υποδέχτηκε στο ησυχαστήριο στο οποίο μονάζει με τρεις ακόμη αδελφούς. Ο κήπος με τα φροντισμένα άνθη και φυτά, η αρμονία ανάμεσα στα έργα των ανθρώπων και τη φύση του Θεού, μας καθησύχασε πως εδώ οι άνθρωποι σέβονταν την κτίση και τον Κτίστη. Ο γέροντας του ησυχαστηρίου με πνεύμα ελευθερίας και μοιράσματος επέτρεψε τη συνέντευξη που με αρχοντική σεμνότητα μας παραχώρησε ο πατήρ Αλέξιος:

«Αδελφή μου, τ’ όνομά μου ήταν Αλέξανδρος κι έμενα στη Βόρεια Αλβανία μέχρι τα δεκαοχτώ. Η οικογένειά μου ήταν ρωμαιοκαθολική, ενώ πολλοί συντοπίτες ήταν άθεοι. Βιώναμε τα πέτρινα χρόνια του καθεστώτος του Χότζα. Τότε επικρατούσε η προπαγάνδα ότι η Ελλάδα ήταν εχθρική, αλλά όλα αυτά άλλαξαν μέσα μου με τα γεγονότα που θ’ ακολουθούσαν: Πήρα μετάθεση στα τέλη της στρατιωτικής μου θητείας στους Αγ. Σαράντα. Μια μέρα πήγα μ’ έναν φίλο μου σ’ ένα εγκαταλειμμένο μοναστήρι του Αγ. Νικολάου, όπου τελούνταν η πρώτη θεία λειτουργία μετά από χρόνια. Αντικρύσαμε τις τοιχογραφίες με τα πρόσωπα των αγίων μουντζουρωμένα, ή ασβεστωμένα, με καρφιά στα πρόσωπά τους, ενώ στρατιώτες φεύγοντας λέρωναν τον τοίχο σκαλίζοντας τα όνόματά τους…! Με κατέκλυσε η μνήμη του σχολείου όταν μαθητής γυμνασίου διαβάζαμε στ’ αρχαία για τον Όμηρο και έλαμψε στο νου μου η φράση “H μακαρία Μεσσηνία”... Ήξερα για τους θαρραλέους Σπαρτιάτες, την εύφορη γη. Έτσι πήρα το πρώτο ερέθισμα να γνωρίσω την Ελλάδα.

Πήρα την ευχή των δικών μου και ξεκίνησα το ταξίδι καταλήγοντας από το Βορρά της Αλβανίας στο Νότο της Ελλάδος. Πρώτη μου εργασία, να καίω κλάρες ελιών σε κτήμα στα ριζά του Ταΰγετου. Ήταν Γενάρης του 1992, γύρω χιονισμένα και μπροστά ο Μεσσηνιακός κόλπος. Συνάντησα μετά μια συντροφιά ανθρώπων καλλιεργημένων που με προσέλαβαν για λίγες μέρες. Όταν τελείωσε η δουλειά πληρώθηκα, μα ο υπεύθυνος δήλωσε ότι δεν είχε επιπλέον χρήματα, αν όμως ήθελα, θα μου μάθαινε ελληνικά και πώς να γίνω άνθρωπος: “Να θρώσκετε προς τα άνω”. Αυτό με σημάδεψε. Τηλεφώνησα στους γονείς μου και μου έδωσαν την ευχή τους.


Γεράκι στις κορυφές του Ταϋγέτου 


Εργαζόμουν και συγχρόνως κοντά τους μάθαινα ελληνικά και γερμανικά. Μυήθηκα στην Ορθοδοξία με ελευθερία που τη διοχέτευα στην καρδιά μου. Η συντροφιά αυτή αποτελούνταν από Θεολόγους και αρχαιολόγους. Πέρασαν χρόνια, ζυμώθηκαν τα πράγματα με συζητήσεις. Μάθαινα. Διδάχτηκα βυζαντινή μουσική.

Κάποτε αποφάσισαν να προσκυνήσουν στο Άγ. Όρος. Παρακάλεσα να πάω μαζί τους. Ήταν μεγάλη εβδομάδα. Η ομορφιά μού αποκαλύφθηκε όταν πήρα το καράβι για τη Δάφνη: οι λευκοί γλάροι, ο γαλάζιος ουρανός, το μπλε της θάλασσας μου θύμισε το στίχο του Ελύτη για το μπλε που ξόδεψε ο Θεός ώστε να μην τον βλέπουμε. Αισθάνθηκα την ομορφιά των κυπαρισσιών, τα χρώματα, τις ευωδιές. Όπως ανεβαίναμε φανταζόμουν πως τις νύχτες έβγαινε από την εικόνα το Άξιον εστί η Παναγία και πήγαινε να φροντίσει τους αδύναμους και μετά ξανάμπαινε στην εικόνα.

Μείναμε σ’ ένα Σιμωνοπετρίτικο κελί. Ήταν Μεγ. Πέμπτη. Εγώ θαύμαζα από το παράθυρο μια κερασιά, κι έβλεπα τους μοναχούς να πηγαινοέρχονται. Τότε ο γέροντας με πλησίασε και μου είπε ότι έφτασε η κατάλληλη ώρα να βαπτισθώ αν η ψυχή μου το ήθελε. Σαν τώρα θυμάμαι έφυγα από το κελί και κρυφά έκλαψα. Ήθελα να είχα κοντά τους γονείς μου, αλλά οι γονείς μου ήταν τα γεροντάκια του κελιού και οι φίλοι που με είχαν φέρει. Σε μια ώρα όλα ήταν έτοιμα. Έφεραν μια μεγάλη κολυμβήθρα από διπλανή μονή γιατί ήμουν 1.90.

Ωστόσο ενώ η κολυμβήθρα ήταν μικρή, ένιωθα σα να έμπαινα στον Ιορδάνη. Όλοι είχαμε αγωνία πως θα λουζόμουν από το δάχτυλο του ποδιού μέχρι την κεφαλή στο αγιασμένο νερό. Ο γέροντας με βύθισε με δύναμη καιέγινα σαν έμβρυο. Συγκίνηση ευλογημένη όταν αναδύθηκα την τρίτη φορά και είδα τα πρόσωπα των μοναχών φωτισμένα σαν αστέρια στον ουρανό.

Στην επιστροφή ο πρεσβύτερος της συντροφιάς μού λέει: “παιδί μου καλό ήταν θέλημα Θεού που ήρθε η βάπτισή σου τώρα. Εμείς θέλουμε να μονάσουμε σ’ ένα ησυχαστήριο”.


Το Βάπτισμα του Αλεξάνδρου στο Σιμωνοπετρίτικο κελί σε ηλικία 29 ετών 


Η ευλογία του Αγ. Όρους και το βάπτισμα, μου δημιούργησαν την επιθυμία να ανιχνεύσω το κίνητρο και τα ερεθίσματα και να πω: “Ναι θα έρθω κι εγώ μαζί σας στον μοναχισμό”.

Θέλω, αδελφή μου, να πάω πίσω όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα και δούλευα καίγοντας τις κλάρες από τις ελιές, στους πρόποδες του Ταϋγέτου. Μ’ ένα τρόπο μοναδικό και θαυματουργικό, ενώ ψάχναμε σε όλα τα μέρη για έναν τόπο ησυχαστικό, όχι με την έννοια μακριά από τον κόσμο, αλλά κάπως απόμερα, έτσι ώστε κάπως να ησυχάζει η ψυχή και να μπορούμε να εργαζόμαστε τη φύση, μας είπε ένα ζευγάρι, “αν θέλετε ένα κτήμα που είναι έξω από το χωριό και βλέπει τον Ταΰγετο, το πουλάνε”. Ήταν το κτήμα του ανθρώπου, που είχε κοιμηθεί πια, στον οποίο είχα πάει για πρώτη φορά να δουλέψω και μάλιστα σε αυτό το κτήμα που αναφέρθηκα πριν. Βέβαια ο τόπος ήταν όλος πέτρες, βράχια κλπ. Λέω, εδώ σε αυτό τον τόπο, ας είναι όπως είναι, μετά από αυτό το θαύμα, θα καλλιεργήσω αυτή τη γη και ταυτόχρονα την ψυχή μου. Μετέφερα λοιπόν στους υπόλοιπους αδελφούς αυτή την εμπειρία. Την επόμενη μέρα ανεβαίνουμε στο κτήμα και η ομορφιά της φύσης και της θέας του Ταϋγέτου έκανε και τον γέροντα να δακρύσει. Είπε λοιπόν ότι αν συμφωνούμε όλοι -πάντα μας καλλιεργούσε μέσα μας την ελευθερία, ακόμα και στην υπακοή που γινόταν από σεβασμό και όχι από φόβο- θα πάρουμε αυτό το κτήμα.

Με αποξηραμένα άνθη, από τον Ταΰγετο, ο μοναχός Αλέξιος στο διακόνημα του, μπροστά στον νεοσύστατο ναό του Αγ. Πορφυρίου 


Με τα λουλούδια του βουνού, διακόνησα στην ανθοδετική τέχνη, έμαθα να δημιουργώ συνθέσεις με ελάχιστα πράγματα, και απ’ αυτό καλλιεργήθηκε στο νου μου να μην είναι τίποτα βιομηχανοποιημένο, αλλά όλα χειροποίητα. Αν έρθει μια γιαγιά στο μοναστήρι κι έχω φτιάξει ένα σταυρουδάκι από τα αποξηραμένα και της το προσφέρω, η γιαγιά θα αισθανθεί τόσο ευλογημένη, τόση χαρά, που μου το ανταποδίδει με το χαμόγελό της.

Η προετοιμασία της κουράς μου ήταν ένα συγκλονιστικό γεγονός. Όταν ο γέροντας μου είπε ότι είναι η κατάλληλη ώρα να το ανακοινώσω στους γονείς μου που ήταν εκεί, της μητέρας μου μπορώ να πω ράγισε λίγο η καρδιά της. Γιατί ήμουν το μικρότερο παιδί και φανταζόταν και για μένα τις χαρές ενός γάμου. Ωστόσο, δεν δείλιασα και δεν άρχισα να εξηγώ και να προσπαθώ να την πείσω. Της είπα “μητέρα μου, δεν χαλαλίζεις ένα παιδί; Έχεις επτά παιδιά, έχεις τόσα εγγόνια… Δε χαλαλίζεις λοιπόν ένα παιδί να υπηρετήσει τον Χριστό και να υπηρετήσει κι εσάς, με τις προσευχές και την ευλογημένη καλογερική ζωή;”. Με αγκάλιασε δακρυσμένη και μου είπε “παιδί μου ξέρω ότι βρίσκεσαι σε καλά χέρια. Ό,τι η ψυχή σου επιθυμεί”. Παραπέρα ήταν ο πατέρας. Η μητέρα μου μου είπε να μην πω πολλά κι ότι θα μεσιτέψει η ίδια στον πατέρα. Όπως η Παναγία μεσίτευσε, έτσι κι εκείνη. Με αγκάλιασαν κι από κει ξεκίνησε ένας πνευματικός αγώνας σε προσωπικό επίπεδο, με πολλή ευτυχία. Γιατί δεν είναι λίγο να σου δώσουν την ευχή οι γονείς»

Ο μοναχός Αλέξιος μας άνοιξε την καρδιά του και αναφέρθηκε στην ημέρα της κουράς του, οπόταν του δώθηκε το όνομα του αγίου Αλεξίου, σ’ ένα ησυχαστήριο στη Βοιωτία. Αλβανός στη καταγωγή, ξένος όπως ο Χριστός, αλλά όχι μόνος, κλήθηκε μετά την τελετή της κουράς από τον τότε τοπικό μητροπολίτη να τραγουδήσει στα αλβανικά ένα τραγούδι του τόπου του, που πολλοί αρβανίτες της περιοχής άκουσαν κι ευφράνθηκαν.

Αναρωτιέται κανείς αν αυτό ήταν το “Ευτυχισμένο τέλος” μιας απόφασης να αφήσει κάποιος τα εγκόσμια;

Στο ερώτημά μας πώς περνά η ζωή, όταν καλείται ο μοναχός να ζήσει πρακτικά το βάρος της καθημερινότητας, τα βάσανα, τις ακυρώσεις, ο πατήρ Αλέξιος θα απαντήσει από την εμπειρία του:

«Με έμαθε ο γέροντας, να ζω στο νυν. Το νυν της θείας λειτουργίας, σε κάθε στιγμή της ζωής. Στο νυν της προσφοράς σ’ ένα συνάνθρωπο, με ένα λουλούδι, με την προσφορά ενός καφέ που τον κάνεις με αγάπη και όχι βαριεστημένα… Αυτό το νυν είναι πολύ σημαντικό και όλοι οι χριστιανοί πρέπει να το ζούμε και να το σκορπίζουμε στην οικουμένη.»

Κατά τη διάρκεια της γνωριμίας μας με τη συνοδεία του ησυχαστηρίου ήρθε στη μνήμη ο στάρετς Ζωσιμάς που συμβουλεύει τους μοναχούς του, στο έργο “αδελφοί Καραμαζώφ”, πριν πεθάνει
«…Ν’ αγαπάτε τον κοσμάκη του Θεού. Δεν είμαστε αγιότεροι εμείς απ’ αυτούς που ζουν μέσα στον κοσμάκη επειδή ήρθαμε εδώ πέρα και κλειστήκαμε σε τούτους τους τοίχους…»


Αποχαιρετισμός "Στην ευχή του Θεού" 


Καταστάλαξε μέσα μας η ίδια αίσθηση ότι ο μοναχός Αλέξιος και οι αδελφοί του που προσεύχονται στους πρόποδες του Ταΰγετου, σαν ήρωες ενός βιβλίου της ζωής δεν νιώθουν αγιότεροι από άλλους στον κόσμο, αλλά κάνουν τον κόσμο δικό τους και τον αγαπούν με τον τρόπο που προτείνει ο Στάρετς Ζωσιμάς, ο Άγ. Πορφύριος κι ο Θεός.

Επισκεφτείτε, παρακαλώ, αν θέλετε, και:



Παμβαλκανική ορθόδοξη συνείδηση, Αλβανία, Κωνσταντίνος Κατσίφας
Kisha Orthodhokse Autoqefale e Shqipërisë: η ιστοσελίδα της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας
Albanian Orthodox - Shqiptar Ortodoks


Kisha Orthodhokse dhe Shënjtorët e Shqipërisë (Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην περιοχή της Αλβανίας από τα αρχαία χρόνια και ορισμένοι άγιοι της Αλβανίας)
"Misteret e Shenjta" – Kishën Orthodhokse
(Τα μυστήρια του βαπτίσματος, της θείας Ευχαριστίας και της εξομολόγησης)

IKONA E KRISHTLINDJES NE DRITEN E INTERPRETIMIT ORTHODHOKS 
An Angel in Albania. Një engjëll në Kishën Orthodhokse të Shqipërisë

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018

Ο άγιος αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς (11 Δεκεμβρίου) & άλλοι ουράνιοι φίλοι μας...


Η εικόνα του αγίου αυτοκράτορα Νικ. Φωκά από το χωριό Αρμένοι Ρεθύμνου όπου εορτάζεται η μνήμη του. Αγιογραφήθηκε μετά από προσεκτική ιστορική έρευνα από τις μοναχές της Ιεράς Μονής Αγίας Ειρήνης Ρεθύμνου. Το όνομα στη συγκεκριμένη φωτογραφία το πρόσθεσε ο τεχνικός στο σκανάρισμα, γιατί είχε κοπεί στη φωτογραφία (είναι από την αφίσα του φετινού εορτασμού).

Παρακαλώ, αν θέλετε, μια επίσκεψη:
  

Η περίφημη τοιχογραφία του Νικηφόρου Φωκά με φωτοστέφανο στο καθολικό (=κεντρικό ναό) της Μεγίστης Λαύρας, έργο του κορυφαίου αγιογράφου του 16ου αιώνα Θεοφάνη του Κρητός. Είναι χαρακτηριστικό ότι απέναντι εικονίζεται ο αυτοκράτορας Ιωάννης Τσιμισκής χωρίς φωτοστέφανο (από εδώ).

"Ο εν αγίοις βασιλεύς Νικηφόρος ο Φωκάς, ο Κτήτωρ", εικόνα από τον ιερό ναό του αγίου Τίτου στο Ηράκλειο Κρήτης, κτίσμα του αγίου Νικηφόρου μετά την απελευθέρωση της πόλης από τους Άραβες. Στο χέρι κρατά το ναό (το σημερινό κτήριο, έργο του 19ου αι.). Εικ. από εδώ.

Ο Μάρτυρας Ιεραπόστολος παπα-Κοσμάς Γρηγοριάτης θαυματουργεί στην Αφρική


Σοφία Χατζή
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 28.11.2018 - ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Σκλαβωμένη χώρα η Αφρική και κουρσεμένη από την δύση χρειαζόταν ανθρώπους της δύσης που θα της αφοσιωθούν για να πιστέψει ότι υπάρχει μετάνοια και να γιατρευτούν οι πληγές της. Ο παπα-Κοσμάς Γρηγοριάτης μια μεγάλη μορφή της Ορθόδοξης Ιεραποστολής αγάπησε χωρίς προϋποθέσεις και πότισε πριν τριάντα χρόνια με το αίμα του το αφρικανικό χώμα, προσφέροντας θυσία τον εαυτό του. Με αυτό το αίμα ο παπα-Κοσμάς ξέπλυνε μέρος της αδικίας του δυτικού κόσμου προς τις αποικίες και ας μην ήταν υπεύθυνη γι’ αυτό η χώρα του. Αλλά είναι χαρακτηριστικό του χριστιανού να σηκώνει και ξένες ευθύνες.



ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ
Ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος θα πει σήμερα για τον πρώτο Ορθόδοξο μάρτυρα Ιεραπόστολο του Κονγκό: «Καρπός ευλαβούς και ένδοξης ποντιακής ρίζας ο παπα-Κοσμάς, οδηγήθηκε από τους μακαριστούς γονείς του Δημήτριο και Δέσποινα Ασλανίδη, από παιδί στην Εκκλησία, ενώ σαν νέος εμαθήτευσε παρά τους πόδας του ανεπανάληπτου Ομολογητού και Αγίου Ιεράρχου Αυγουστίνου Καντιώτη, από τον οποίο μυήθηκε στην Ιεραποστολή και το ακούραστο και φλογερό του σθένος.
Με τον παπα-Κοσμά μάς συνδέουν δύο σπουδαία γεγονότα. Το πρώτο, ότι είμαστε και οι δύο ομογάλακτοι Ριζαρίτες σπουδαστές, και το δεύτερο ότι είχαμε κοινό πνευματικό Πατέρα, τον Μακαριστό π. Γεώργιο Καψάνη, Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους.
Η μορφή του μακαριστού π. Κοσμά είναι σπάνια, διότι δεν ήταν μόνο ένας φλογερός Ιεραπόστολος, αλλά κατέβηκε στην Αφρική με μεγάλα οράματα. Δεν έκτιζε μόνο εκκλησίες και δεν δίδασκε μόνο το Ευαγγέλιο.
Είχε καταλάβει, όπως ο προστάτης του Άγιος Ιερομάρτυς Κοσμάς ο Αιτωλός, ότι έθνος χωρίς κατά Θεόν μόρφωση δεν έχει μέλλον, γι αυτό έχτιζε σχολεία, δίδασκε τους ανθρώπους να καλλιεργούν την γη, τους πρόσφερε γεωργικά μηχανήματα, ίδρυσε την περίφημη φάρμα, από την οποία συντηρούσε το Ιεραποστολικό Κλιμάκιο και το φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας, με πράξη και όχι με λόγια, δίδασκε στους ιθαγενείς την προσευχητική παράδοση της Εκκλησίας μας. Έτσι στο σύντομο πέρασμά του από το Κονγκό, υπήρξε φωτιστής και διαμορφωτής, όντως ένας επίγειος Άγγελος, που άφησε τα ίχνη του στις ψυχές των Αφρικανών, και το αίμα του μαρτυρίου του στην αγαπημένη Αφρική.»
ΜΟΝΑΧΟΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Ο πατήρ Δαμασκηνός Γρηγοριάτης, μοναχός κι αυτός της μονής Γρηγορίου, εκεί όπου ξεκίνησε τον μοναχικό του βίο και ο παπα- Κοσμάς ανέλαβε με τις ευχές του ηγουμένου Χριστοφόρου αλλά και της κατά σάρκα οικογένειας του ιερομονάχου πατρός Κοσμά να συλλέξει στοιχεία και μαρτυρίες ιθαγενών που τον συνάντησαν. Ο π. Δαμασκηνός ταξίδεψε, σήμερα 30 χρόνια μετά την κοίμηση του πατρός Κοσμά στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και αναφέρει: «Επιζούν ακόμη πνευματικά του τέκνα, εργάτες και ιερείς του. Αυτοί οι άνθρωποι ψάχνοντας μέσα στα θυλάκια της μνήμης τους είχαν πολλά να μας αποκαλύψουν. Γι αυτό, εκπληρώνοντας επιθυμία και άλλων φίλων της Ιεραποστολής από την Ελλάδα και την Ομογένεια, ήρθα να συνομιλήσω με τους πρώτους χριστιανούς και παλαιούς συνεργάτες του π. Κοσμά. Κατά την πολυετή επαφή και συναναστροφή μου, με ιερείς, συνεργάτες και νέους του Κλιμακίου μας, είχα πληροφορηθεί αρκετά θαυμαστά σημεία, αλλά καθώς άρχισα την συλλογή μαρτυριών, δεν ανέμενα μία τέτοια πληθώρα άγνωστων μέχρι σήμερα γεγονότων. Άνθρωποι, τους οποίους γνώριζα ελάχιστα ή και καθόλου, όταν έμαθαν ότι ενδιαφέρομαι να γράψω ιστορίες και γεγονότα από την ζωή και τους αγώνες του π. Κοσμά, ήρθαν αυθόρμητα να μου μιλήσουν. Διηγούνταν με απλότητα και ειλικρίνεια, καθώς τέτοια είναι και η ζωή τους, απλοϊκή και ανεπιτήδευτη.
Η αγάπη του απέναντί τους ήταν ολοκληρωτική και αστείρευτη. Περιορίστηκα να συνομιλήσω με ανθρώπους ορθοδόξους χριστιανούς μας, που έζησαν μαζί του. Τον βοήθησαν, τον αγάπησαν. Δέχθηκαν τις ευεργετικές του προσφορές. Οφείλω να σημειώσω ότι δεν κατέγραψα προσωπικές μου θέσεις, αλλά επεδίωξα να αποτυπώσω στο χαρτί γεγονότα και μαρτυρίες που συνέλεξα και διασταύρωσα ως προς την αλήθεια και την αξιοπιστία τους από τους ιεραποστολικούς συνεργάτες, κληρικούς και λαϊκούς, που γνώρισαν, έζησαν και αγωνίστηκαν στο πλευρό του μάρτυρα Ιεραποστόλου. Ο τελευταίος λόγος ανήκει στον Κύριο της Δόξης, για τον Αμπελώνα του Οποίου «ηνάλωσεν εαυτόν» ολοκληρωτικά, ο ακούραστος εργάτης Του. Προσωπικώς, τον τιμώ εκ μέσης καρδίας ως έναν μεγάλο Ιεραπόστολο των ημερών μας, που ως άγγελος άνοιξε τα φτερά του, αγκάλιασε τον λαό του Κονγκό ευαγγελιζόμενος Χριστόν και ως «ολοκάρπωμα θυσίας» (Σοφ. Σολ. 3,6) χάρισε το σώμα του στην λαβωμένη αφρικανική Γη.»

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ
Ο μητροπολίτης Κατάγκας Μελέτιος, που ζει από το 1989 έως τις μέρες μας στο Κονγκό, αδελφός και ο ίδιος της αγιορείτικης μονής Οσίου Γρηγορίου περιγράφει την δική του συνάντηση με τον μάρτυρα Ιεραπόστολο:
«Τον παπα-Κοσμά, όπως είναι γνωστό, τον συνέστησε στην συνοδεία μας ο Άγιος Παΐσιος. Η Αδελφότητά μας τον δέχθηκε τον Δεκέμβριο του 1977. Αρχικά δεν τον γνώριζα, ούτε είχαμε ιδιαίτερη επαφή, γιατί εκείνος εργαζόταν ιεραποστολικά στο Κολουέζι του Ζαΐρ (σημερινό Κονγκό). Γνωριστήκαμε καλύτερα και επικοινωνήσαμε ουσιαστικά το καλοκαίρι του 1988, πριν από το τέλος του, όταν ήρθε για ξεκούραση και για πνευματικό ανεφοδιασμό στο Μοναστήρι. Θυμάμαι ότι, εκείνο το διάστημα, ο Γέροντάς μας τα απογεύματα κάποιων Κυριακών, έκανε συνάξεις στο Κοιμητήριο της Μονής. Σε μία απ’ αυτές ο παπα-Κοσμάς μας μίλησε για το ιεραποστολικό έργο και τις δυσκολίες του. Μετά την σύναξη ο Γέροντας μας είπε: “Είδατε, Πατέρες, τι θαυμαστά πράγματα ζούμε με τον παπα-Κοσμά; Φαίνεται ότι πράξαμε ορθά κάνοντας υπακοή στον Γερο-Παΐσιο και τον δεχθήκαμε, όταν μας τον έφερε εδώ ο παπα-Σπυρίδων από την Νέα Σκήτη. Πράγματι ήταν από τον Θεό που κάπως γρήγορα τον κείραμε μοναχό και τον χειροτονήσαμε. Και βλέπετε τι έργο κάνει! Να μην έχετε κανένα λογισμό, γιατί είμαστε σε σωστό δρόμο και πράξαμε σωστά που δεχθήκαμε να πάει στην Αφρική.”
Ένα πρωινό, περνώντας ο παπα-Κοσμάς απ’ το κελί μου, είδε ανοιχτή την πόρτα και με ευχάριστη διάθεση μου λέει: “Έλα, παπα-Μελέτη, να μου ψάλεις ένα Άξιόν εστι!” Πήγα να τον αποφύγω, διότι δεν ήθελε απλά να με ακούσει να ψάλω, αλλά και να με βιντεοσκοπήσει για να το δείξει κάτω στους γηγενείς του ιεραποστολικού Κλιμακίου. Ωστόσο του έκανα το χατήρι.
Όταν τελείωσα, γυρίζει ξαφνικά και μου λέει:
-  Εσύ θα είσαι ο διάδοχός μου.
Με ξάφνιασε ο λόγος του και τον ρώτησα:
- Καλά εσύ πού θα πας;
- Ε, εγώ μεγαλώνω τώρα, μου απάντησε.
Αναρωτιόμουν μέσα μου, τι είναι αυτά που μου λέει, τι σχέση έχω με την Αφρική. Στο τέλος του είπα:
-  Παπα-Κοσμά, τι διάδοχος; Τι σχέση έχω εγώ με την Ιεραποστολή; Εγώ θα προσεύχομαι για σένα κάνοντας κομποσχοίνι από εδώ!
Για τον θάνατο του παπα-Κοσμά πληροφορήθηκα ευρισκόμενος στη Μονή της μετανοίας μου. Το Σάββατο 28 Ιανουαρίου 1989, δύο μέρες μετά από το γεγονός που προανέφερα, χτύπησε την πόρτα του κελιού μου ο πατήρ Βασίλειος αναστατωμένος, λέγοντας:
-  Παπά, παπά, πήρε η αδελφή Ξένη από το Ζαΐρ και είπε ότι σκοτώθηκε ο παπα-Κοσμάς!
Σάστισα και του λέω:
- Τι έκανε, λέει; Σκοτώθηκε ο παπα-Κοσμάς;
- Ναι, μου απάντησε, επέστρεφε από Λουμπουμπάσι για το Κολουέζι και στον δρόμο, χθες το βράδυ, έγινε το ατύχημα.
Λεπτομέρειες για το τροχαίο έμαθα, όταν πήγα στην Ιεραποστολή. Καθώς ο πατήρ Κοσμάς, επιστρέφοντας από ιεραποστολική περιοδεία, οδηγούσε από την μεγαλούπολη του Λουμπουμπάσι προς την έδρα της Ιεραποστολής στο Κολουέζι, από το αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας ένα ημιφορτηγό όχημα που κουβαλούσε κάρβουνο και η καρότσα του προεξείχε σε σχέση με το κουβούκλιο του οδηγού, συγκρούστηκε πλαγιομετωπικά με το LANDROVER του Ιεραποστόλου. Ο παπα-Κοσμάς εξέπνευσε αμέσως μετά το χτύπημα. Πολύ λίγο τραυματίστηκε ο Μωυσής, ο γηγενής που τον συνόδευε στα ταξίδια, ενώ ο Έλληνας Πρόξενος κ. Διονύσιος Κυβετός, που τυχαία συνταξίδευε μαζί τους, δεν έπαθε το παραμικρό. Το αυτοκίνητο έγινε συντρίμμια.
 Όταν σκοτώθηκε ο παπα-Κοσμάς, είχε έρθει στην Μονή μας ο μακαριστός Μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής Τιμόθεος και παρακάλεσε τον Γέροντα Γεώργιο Καψάνη να στείλει άνθρωπο από την αδελφότητά μας, για να μην αφεθεί το έργο χωρίς επικεφαλής και διαλυθεί. Έλεγε ότι χιλιάδες άνθρωποι που βαπτίστηκαν, τον ρωτούσαν τι θα γινόταν τώρα. “Θα μας αφήσετε να χαθούμε; Να ξαναγυρίσουμε πάλι στους καθολικούς;” Το ίδιο ρωτούσαν και οι ιερείς. Το έργο κινδύνευε να σβήσει χωρίς έναν υπεύθυνο. Ο Γέροντάς μας είχε μεγάλη ευαισθησία, αγάπησε το έργο του παπα-Κοσμά και του στοίχισε το αιφνίδιο τέλος του. Δεν ήθελε να αφήσουμε τους χριστιανούς αβοήθητους και το έργο να καταστραφεί.
Τις επόμενες μέρες, ένα πρωινό, καθώς χτύπησε η καμπάνα για την ακολουθία, έρχεται ένας αδελφός και μου λέει: “Σε θέλει γρήγορα ο Γέροντας επάνω”. Πήγα, τον βρήκα και κάναμε τον εξής διάλογο:
- Γέροντα, τι συμβαίνει;
- Κάτσε και θα σου πω. Σε ρώτησα προχθές, ποιον θα στείλουμε στην Ιεραποστολή και μου απάντησες ότι είναι δικό μου θέμα. Δεν νομίζεις ότι πρέπει να πας εσύ;
- Γέροντα, εγώ; Ξυπόλητος στα αγκάθια;
- Ναι! Πήγαινε και θα δεις. Θα περπατάς και ξυπόλητος μέσα στα αγκάθια! Θα δεις μεγάλα και θαυμαστά πράγματα!
Και όντως, βγήκε αληθινή η πρόρρηση του αγίου Γέροντά μας. Όταν τα πρώτα χρόνια συναντούσα ποικίλες δυσκολίες, πήγαινα πολλές φορές στο μνήμα του παπα-Κοσμά και ζητούσα την βοήθειά του. Ακόμη και τώρα, όταν έρχονται αναποδιές και εμπόδια, πάω στον τάφο του και του λέω με παράπονο: “Παπα-Κοσμά, με μπέρδεψες. Τι μου έκανες; Μου άλλαξες την ζωή!” και του ζητώ να μεσιτεύσει για το έργο. Και οφείλω να ομολογήσω με πάσα ευθύνη και ειλικρίνεια ότι όλα διευθετούνται και βαίνουν κατ᾽ ευχήν.
Στο σημείο αυτό πρέπει να διηγηθώ ένα περιστατικό που συνέβη τέσσερις μήνες αφότου είχα κατέβει στο Κολουέζι. Μια μέρα με τον παπα-Κύριλλο, πνευματικό παιδί και από τους πρώτους συνεργάτες του παπα-Κοσμά, ταξιδεύαμε προς το Λουμπουμπάσι για θέματα της Ιεραποστολής. Κατά την διαδρομή σταματήσαμε στο χωριό Σοφουμουάνγκο που είχε συμβεί το τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα του παπα-Κοσμά. Υπήρχαν τότε κάποιες καλύβες και οι λιγοστοί γηγενείς δεν ήταν ορθόδοξοι. Αφού ολοκληρώσαμε τις δουλειές, πήγαμε στο σπίτι της Εκκλησίας για ξεκούραση. Κάποια στιγμή ήρθαν γηγενείς κάτοικοι από το Σοφουμουάνγκο. Ο πρώτος που κρατούσε ένα μπουκάλι στα χέρια του, μου εξήγησε ότι το μπουκάλι περιείχε Άγιο Μύρο. Τον ρώτησα έκθαμβος: “Πού το βρήκες εσύ;”.
Τότε μου διηγήθηκε το παρακάτω θαυμαστό περιστατικό. Όταν έγινε το ατύχημα με τον παπα-Κοσμά, οι χωρικοί έτρεξαν να πάρουν κάποια πράγματα που διασκορπίστηκαν από το αυτοκίνητο. Συμβαίνει συχνά, λόγω της μεγάλης φτώχειας, όταν γίνονται θανατηφόρα τροχαία, οι άνθρωποι να προβαίνουν σε αρπαγές. Ο χωρικός αυτός, λοιπόν, πρόλαβε και πήρε το μπουκάλι, που θεωρούσε ότι το περιεχόμενό του ήταν λάδι. Επιθυμούσε, όπως μου εξήγησε, να το χρησιμοποιήσει για τηγάνισμα. Ένα βράδυ, στον ύπνο του, του εμφανίστηκε ο παπα-Κοσμάς και του είπε αυστηρά: “Πρόσεχε, μη το χρησιμοποιήσεις, γιατί αυτό είναι Άγιο Μύρο για τις Βαπτίσεις των χριστιανών. Θα το πάρεις και θα το πας στο Λουμπουμπάσι, στον υπεύθυνο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής και θα το δώσεις”. Συγκινημένος, πήρα στα χέρια μου το Άγιο Μύρο και τους ευχαρίστησα.
Ήταν τόσο μεγάλη η ευλογία του αναπάντεχου αυτού θείου δώρου! Το εξέλαβα σαν να προερχόταν από τα μαρτυρικά χέρια του παπα-Κοσμά, μήνυμα συμπαράστασης και ενθάρρυνσης του αγώνα μας από την θριαμβεύουσα Εκκλησία.»
Ο ιθαγενής Μωυσής Kalenga, ένας από τους πρώτους συνεργάτες του παπα-Κοσμά επέβαινε μαζί του στο αυτοκίνητο την νύχτα του δυστυχήματος διηγείται από την κοινή τους πορεία:
«[...] Κάποια μέρα ξεκινήσαμε από το Κολουέζι να πάμε στην πόλη Κανιάμα, που είναι μακριά οκτακόσια χιλιόμετρα. Φθάσαμε εκεί μετά από δεκατρείς ώρες ταξίδι. Την Κυριακή ο π. Κοσμάς έκανε Θεία Λειτουργία και την επόμενη μέρα ετοιμαστήκαμε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας για την γειτονική πόλη Κάμινα. Σ’ όλο το ταξίδι έβρεχε καταρρακτωδώς. Στα δέκα χιλιόμετρα, αφ᾽ ότου αναχωρήσαμε, ένας δυνατός κεραυνός χτύπησε το αυτοκίνητό μας, το οποίο ακινητοποιήθηκε και από την μηχανή του έβγαιναν καπνοί. Η βροχή ήταν τόσο δυνατή, που δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτε, ούτε να βγούμε από το αυτοκίνητό μας.
Ο π. Κοσμάς, χωρίς να απελπιστεί, πήρε το κομποσχοίνι του και άρχισε να λέει την ευχή: “ Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν μας. Για Σένα εργαζόμεθα …”. Μετά από δέκα λεπτά σταμάτησαν να βγαίνουν καπνοί από το αυτοκίνητο. Του είπαμε να σπρώξουμε για να βγούμε από την λάσπη. Μας είπε: “Θα βοηθήσει ο Θεός και θα βγούμε..!”. Πράγματι, έβαλε την μηχανή εμπρός και ξεκινήσαμε. Φθάσαμε στην Κάμινα.
[...]. Την εποχή εκείνη χτίζαμε τα θεμέλια του οικοτροφείου των αγοριών μας, πίσω από το κτίριο της Ιεραποστολής. Ο π. Κοσμάς, χωρίς να το αντιληφθεί, πάτησε μία χειροβομβίδα απομεινάρι των εμφυλίων πολέμων. Αμέσως μας είπε: “Φύγετε μακριά, κινδυνεύετε”. Αφού απομακρυνθήκαμε όλοι, μετά έτρεξε κι εκείνος να φύγει. Το θαυμαστό είναι ότι η χειροβομβίδα εξερράγη μετά από δέκα λεπτά. Δεν σκοτώθηκε κανείς, διότι μας φύλαξε ο Θεός».
Η Μάμα Ρεβέκκα Kazi από το Κολουέζι εκμυστηρεύτηκε στον μοναχό Δαμασκηνό: «[...] Κάποτε ο άνδρας μου αρρώστησε και είχε δυνατούς πόνους στο στομάχι. Θυμάμαι ότι έπεσε κάτω στο δάπεδο και βογκούσε. Εγώ ήμουν έγκυος στο προτελευταίο παιδί μας, τον Γεώργιο. Τα δύο παιδιά μου, επίσης, την Καλλιόπη και τον Ανδρέα, τα είχα στο κρεβάτι άρρωστα από ελονοσία.
Με την βοήθεια των γειτόνων μεταφέραμε τον Ισαάκ στο κοντινό Νοσοκομείο της εταιρείας G.C.M. Είχε πέσει τελείως ο αιματοκρίτης του. Ήταν ετοιμοθάνατος. Οι γιατροί περίμεναν ότι θα πεθάνει.
Την νύχτα ο Ισαάκ είδε τον παπα-Κοσμά στον ύπνο του. Πήγε κοντά του, τον έπιασε από το χέρι και του είπε: “Ισαάκ, σήκω πάνω, μην κοιμάσαι”. Στην συνέχεια τον βοήθησε και τον έβγαλε έξω από το Νοσοκομείο. Μετά από δύο μέρες ο άνδρας μου συνήλθε, είχε ανέβει ο αιματοκρίτης του. Τελικά επέστρεψε στο σπίτι μας. Οι γιατροί απορούσαν και μας ρωτούσαν σε ποια εκκλησία ανήκουμε»
Ο κ. Θωμάς Kipazula από την Μπουτούμπα καταθέτει στον π. Δαμασκηνό την δική του ιστορία για το πώς γνώρισε σε ενύπνιο τον παπα-Κοσμά και έγινε Ορθόδοξος:
«[...]. Κάποια μέρα πήγα για ψάρεμα στο ποτάμι. Επιστρέφοντας στο σπίτι μου έπεσα άρρωστος στο κρεβάτι. Για μέρες δεν μπορούσα ούτε να κινηθώ. Ένα βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι ένα αυτοκίνητο σταμάτησε κοντά στο σπίτι μου. Άνοιξε η πόρτα και βγήκε ένας λευκός με λευκά ρούχα και μεγάλη γενειάδα. Κρατούσε στα χέρια του κι ένα βαλιτσάκι. Εγώ φοβήθηκα πολύ. Ανοίγοντας το βαλιτσάκι με ρώτησε:
- Γνωρίζεις ποιος είμαι;
- Όχι, του απάντησα.
- Εγώ είμαι ο Ορθόδοξος παπάς. Με λένε παπα-Κοσμά και πέθανα πριν από λίγα χρόνια. Πήγαινε στην εκκλησία των Ορθοδόξων και πες εκεί στον κατηχητή και στους χριστιανούς να κάνουν προσευχή για σένα και θα γίνεις καλά.
Πράγματι πήγα και βρήκα τον κατηχητή Απόστολο και του εξιστόρησα το όνειρό μου. Εκείνος απόρησε, πως ένας μη Ορθόδοξος είδε στον ύπνο του τον π. Κοσμά. Άρχισε να μου μιλάει για την ζωή του π. Κοσμά και με συγκίνησε. Δέχθηκα να παρακολουθήσω μαθήματα κατήχησης και μετά από αρκετό διάστημα, ο π. Μελέτιος με βάπτισε, δίνοντάς μου το όνομα Θωμάς.
Την περίοδο της κατήχησης, πριν βαπτιστώ, η γυναίκα μου ήταν έγκυος. Αλλά ήταν αδύνατον να γεννήσει φυσιολογικά και κόντεψε να πεθάνει. Τότε θυμήθηκα το όνειρο με τον παπα-Κοσμά και με πόνο στην καρδιά μου φώναξα δυνατά: “Πάτερ Κοσμά, έλα να με βοηθήσεις..!”. Το βράδυ τον είδα στον ύπνο μου ακριβώς ίδιο, όπως και την προηγούμενη φορά. Μου μίλησε και μου είπε: “Πήγαινε και πες στους ορθοδόξους να κάνουν προσευχή.” Πράγματι η γυναίκα μου γέννησε χωρίς κίνδυνο ένα αγοράκι. Το βαπτίσαμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία και του δώσαμε το όνομα Κοσμάς.»
Ο μοναχός Δαμασκηνός περιγράφει μια ακόμη εμπειρία θαυμαστή που βίωσε στο Κολουέζι ο ίδιος ενάμιση χρόνο μετά την κοίμηση του πατρός Κοσμά :
«[...] Στις 28 Ιουλίου του 1991, όταν τελειώσαμε το βραδινό μάθημα του ιερατικού σεμιναρίου, μαζί με όλους τους Ιερείς, που ήταν τότε περί τους δεκαπέντε, ξεκινήσαμε για την γειτονική εκκλησία της Ιεραποστολής για το Μικρό Απόδειπνο. Προχωρώντας προς την εκκλησία, οι Ιερείς σταμάτησαν ξαφνικά και εκστατικοί αναφωνούσαν και έλεγαν: “Κοιτάξτε, τι ακτίνες είναι αυτές που βγαίνουν από τον τάφο του π. Κοσμά!’. Εγώ τους ακολουθούσα τελευταίος. Αλλά δεν αξιώθηκα να δω αυτό το θαυμαστό σημείο. Τους ρωτούσα να μου πουν, τι έβλεπαν. Και μου περιέγραψαν ότι έβλεπαν να βγαίνει φως σαν ακτίνες του ήλιου από τον τάφο του π. Κοσμά. Ήταν τόσο ψηλές που ξεπερνούσαν στο ύψος και την γύρω δεντροστοιχία!
Μία άλλη φορά, παιδιά του Οικοτροφείου μού ανέφεραν ότι, καθώς έμπαιναν για το Απόδειπνο στην εκκλησία, άκουσαν κουδουνίσματα θυμιατού κοντά στον τάφο του π. Κοσμά, χωρίς να βλέπουν άνθρωπο! Άλλοτε πάλι, αισθάνονταν την οσμή θυμιάματος, χωρίς να λιβανίζει κάποιος!»
Ο π. Κοσμάς έμεινε για πάντα στο Κολουέζι, αφού οι ιθαγενείς δεν άφησαν ούτε το μοναστήρι, ούτε την οικογένειά του να πάρει το σώμα στην Ελλάδα. Προσπερνώντας τον νόμο που δεν επιτρέπει να θάβονται οι ξένοι μέσα στην πόλη, “τους δόθηκε τούτος ο ξένος” στη γη τους και στην καρδιά τους και ψάλλουν στα Σουαχίλι γι’ αυτόν “ sasa na siku yote a ta milele na milele amin ” Νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν. Στη συνείδησή τους και στη ζωή τους ο π. Κοσμάς είναι ο δικός τους Uatakatifou. ( Άγιος )
Ευχαριστούμε την κατά σάρκα οικογένεια Ασλανίδη, του πατρός Κοσμά και τον μοναχό Δαμασκηνό Γρηγοριάτη για το φωτογραφικό και ερευνητικό υλικό που παραχώρησαν στην “Ορθόδοξη Αλήθεια”. Ολοκληρωμένο το υλικό συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο “ Ένας άγγελος στην λαβωμένη γη ” που προλογίζει ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τον σύνδεσμο “Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός” με έδρα τη Θεσσαλονίκη.
Φωτογραφίες
 
1. Ο μακαριστός παπά-Κοσμάς σε βαπτίσεις στο ποτάμι. Αριστερά του ο Μωυσής Kalenga

 2. H Μάμα Ρεβέκκα Kazi καταθέτει το θαύμα που έζησε η οικογένειά της από τον Παπα-Κοσμά

3. Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και δεξιά ο Μητροπολίτης Κατάγκας Μελέτιος Γρηγοριάτης σε επίσκεψη στη φάρμα που ίδρυσε ο παπα-Κοσμάς στο Κολουέζι

4. Ο Μωυσής Kalenga επέβαινε στο αυτοκίνητο στο οποίο σκοτώθηκε ο παπα-Κοσμάς. Δείχνει στην οικογένεια Ασλανίδη το μέρος όπου έγινε το δυστύχημα

5. Τρισάγιο στον τάφο του Ιεραποστόλου. Οι αρχές του τόπου παρέκαμψαν το νόμο για την ταφή των ξένων και έθαψαν στην πόλη τον λευκό Παπά Κοσμά

6. Μοναχός Δαμασκηνός στην Ιεραποστολή του Κολουέζι συλλέγει μαρτυρίες

7. Το προσκυνητάρι στο τόπο του ατυχήματος.

8. Το χωριό BABA KOSMAS  με εκκλησία και σχολείο που οι ιθαγενείς έχτισαν στον τόπο που σκοτώθηκε ο π.Κοσμάς προς τιμή του

9. Παπα-Κοσμάς Γρηγοριάτης, ο πρώτος Ορθόδοξος μάρτυρας  Ιεραπόστολος στο Κονγκό (πορτραίτο Κ.Λάβδας)
 


Λαϊκή απεικόνιση (από εδώ & εδώ) πέντε εμβληματικών μορφών της Ορθόδοξης Ιεραποστολής στην Υποσαχάρια («Μαύρη») Αφρική. Πάνω σειρά, από αριστερά: επίσκοπος Νειλουπόλεως Χριστόφορος (π. Ρουβήμ Σπάρτας) και π. Οβαδίας από την Ουγκάντα.
Κάτω σειρά, από αριστερά, οι πατέρες Κοσμάς Γρηγοριάτης, Χαρίτων Πνευματικάκης και Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος. Ο τελευταίος κρατάει από το χέρι ένα ανώνυμο παιδί της Αφρικής, που συμβολίζει τους μικρούς άγνωστους αγίους της Αφρικανικής Ορθοδοξίας, που σίγουρα υπάρχουν, όπως σε κάθε τόπο.
Διαβάστε για όλους αυτούς στα:


Ουγκάντα – Κένυα: Η συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Αφρικής
Πρωτοπόροι Έλληνες ιεραπόστολοι στην Αφρική
Νεαρός ιθαγενής κρατάει τη φωτογραφία του π. Κοσμά κατά τη λιτανεία των εικόνων των αγίων την Κυριακή της Ορθοδοξίας! (Από το παραπάνω αφιέρωμα)

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2018

Στο πλάι της σκιάς… Παρουσίαση βιβλίου του Στέφανου Δορμπαράκη



ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Παρουσίαση του νέου βιβλίου του Στέφανου Δορμπαράκη με τίτλο: «Στο πλάι της σκιάς…» από τις εκδόσεις «Ακολουθείν». 
«Κείμενα που επιγράφονται «Στο πλάι της σκιάς». Με μία διπλή έννοια προφανώς. Πρώτον, γιατί εκφράζουν τη σκιασμένη πλευρά του ανθρώπου λόγω της πτώσης του στην αμαρτία και της πάλης του προς τα πάθη του… Δεύτερον, όμως, από την άλλη: το πλάι της σκιάς είναι το ίδιο το φως. Λόγω της ύπαρξης του φωτός δημιουργείται και η σκιά του φωτός…». 
Συμμετέχουν: 
• Σοφία Χατζή: Ραδιοφωνικός παραγωγός του Ρ/Σ «Πειραϊκή Εκκλησία 91,2 FM», πτυχιούχος θεατρικών σπουδών, Συγγραφέας. 
• Ευάγγελος Παππάς: Ζωγράφος, Διευθυντής της καλλιτεχνικής σχολής ARTe, Συγγραφέας. 
Στη μουσική επένδυση συμμετέχει ο Στέφανος Δορμπαράκης με συνθέσεις από τον πρώτο του δίσκο «λευκό γράμμα». Συνοδεύει στη λύρα ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2018

Δύο υπερπολύτεκνες οικογένειες τραβούν την προσοχή μας!


Από το ιστολόγιο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής. Ανάρτηση του 2009, αλλά πάντα επίκαιρη και ενδιαφέρουσα.

Σήμερα θα παρουσιάσουμε δύο υπερπολύτεκνες οικογένειες. Και οι δύο μας τράβηξαν την προσοχή μέσα από το περιοδικό ΠΟΛΥΤΕΚΝΗ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ της Πανελλήνιας Ένωσις Φίλων Πολυτέκνων ( ΠΕΦΙΠ ), το οποίο αποστέλλεται ΔΩΡΕΑΝ σε όλους τους Ελληνορθόδοξους Χριστιανούς. Η μια εκδιώχθηκε από το Αζερμπαϊτζάν λόγω προσχώρησής της στην Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία. Η άλλη είναι η οικογένεια ενός διακόνου της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Λουμπουμπάσι του Κογκό.


Παναγία από το Αζερμπαϊτζάν (από εδώ). 
Βλ. σχόλιο στο τέλος της ανάρτησης

1. Σύσταση Πολύτεκνης Οικογένειας μεταναστών-«κρυπτοχριστιανών» που βαπτίσθηκαν Ορθόδοξοι και διώχθηκαν από το Αζερμπαϊτζάν…
Είμαι και εγώ μητέρα τεσσάρων (4) παιδιών, ομογενής από την πρώην Σοβιετική Ένωση και υπηρετώ ως καθηγήτρια φιλόλογος σε Λύκειο της Δυτικής Θεσσαλονίκης. Ο λόγος που σας γράφω είναι η υπόθεση της πολύτεκνης, με έξι (6) παιδιά, οικογένειας της εσώκλειστης φωτογραφίας, του Γ.Σ (για λόγους προφανείς  αναγράφουμε μόνο τα αρχικά του συζύγου της οικογενείας).
Την οικογένεια γνωρίζω προσωπικά πάνω από πέντε χρόνια. Η εγκατάσταση τους στην Ελλάδα κατέστη αναγκαία για την επιβίωση τους, διότι υπέστησαν διωγμούς από τους συμπατριώτες τους μουσουλμάνους στο Αζερμπαϊτζάν, διωγμοί που επακολούθησαν μετά από τη Βάπτιση τους κατά το Χριστιανικό Ορθόδοξο Δόγμα. Η οικογένεια εξακολουθούσε ως «κρυπτοχριστιανή» να τηρεί τις παραδόσεις της Ορθοδοξίας, που προέρχονται από τη γιαγιά του πατέρα, η οποία ήταν Ελληνίδα Ορθόδοξη. Στο Αζερμπαϊτζάν αντιμετώπισαν πολλά προβλήματα και εχθρική στάση, ακόμη και από τους συγγενείς τους, ενώ τα παιδιά δεν μπορούσαν να παρακολουθούν τα μαθήματα τους στο σχολείο.
Ασφαλώς, και στην Ελλάδα οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν αυτοί οι συνάνθρωποι μας , αδελφοί εν Χριστώ, είναι πολλές, αφού πρόκειται για μια πολύτεκνη οικογένεια μεταναστών. Η οικονομική κατάσταση της οικογένειας είναι πολύ δύσκολη, διότι ο πατέρας δεν έχει σταθερή δουλειά. Η τοπική Εκκλησία βοηθά όσο μπορεί να καλύψει κάποια έξοδά της…Ο πατέρας το μόνο που ζητεί είναι να βρει δουλειά. Το έκτο (6ο) παιδί γεννήθηκε πρόσφατα.
Επειδή πιστεύουμε ότι η συμβολή σας θα είναι καθοριστική για την ομαλή ένταξη τους στη χώρα μας, θα παρακαλούσαμε να τους συνδράμετε κατά το δυνατόν.
Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων. Ο Χριστός να είναι πάντοτε βοηθός στό δύσκολο έργο σας.
Με σεβασμό
Α. Π.

Άλλο ένα γράμμα για την ίδια «προσφυγική» Πολύτεκνη Οικογένεια.
Η Π.Ε.ΦΙ.Π., πέρα από την τηλεφωνική επικοινωνία με την επιστολογράφο και την Οικογένεια, απέστειλε το ανωτέρω γράμμα για πραγματογνωμοσύνη και ενημέρωση της στο γνωστό και συνεργό της κ. Γεώργιο Ασλανίδη, γιο Πολυτέκνων, Πολύτεκνο τον ίδιο (με 6 παιδιά), και αδελφό του μακαριστού Ιεραποστόλου στο Κολουέζι του Ζαΐρ-Κογκό Ιερομόναχου ΚΟΣΜΑ Γρηγοριάτη, αλλά και Πρόεδρο του δραστήριου Ιεραποστολικού Συνδέσμου «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός» (οδ. Λαγκαδά 190, 564 29 ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗ Θεσσαλονίκης, τηλ. 2310-606.920). Ιδού και το γράμμα του κ. Γ. Ασλανίδη, τον οποίο ευχαριστούμε ιδιαίτερα.

Αγαπητοί «Φίλοι των Πολυτέκνων», χαίρετε εν Κυρίω.
Ανταποκρινόμενοι στην έκκλησή σας να ενδιαφερθούμε για την οικογένεια τού πολυτέκνου κ. Γ. Σ ,  τον επισκεφτήκαμε στην περιοχή του , η οποία ως επί το πλείστον κατοικείται από παλιννοστούντες από τη Ρωσία, τη Γεωργία και την Αρμενία.
Είδαμε πραγματικά ότι η οικογένεια έχει ανάγκη βοηθείας, διότι ο πατέρας εργάζεται περιστασιακά, η δε μητέρα άρχισε εδώ και λίγο καιρό να ασχολείται με τη ραφή φασόν ενδυμάτων, τα οποία ο ίδιος με τη σειρά του προσπαθεί να πουλήσει σε Λαϊκές Αγορές.
Η γενική εικόνα του σπιτιού καταδεικνύει την ένδεια της οικογένειας. Εκείνο ωστόσο που εκτιμήσαμε είναι η αξιοπρέπεια του ζεύγους, που, αν και διαβιώνουν με μεγάλη δυσκολία, δεν εκλιπαρούν για βοήθεια. Περιστασιακά τους βοηθά η Ενορία τους και οι γείτονες.
Ο Ιεραποστολικός μας Σύνδεσμος αποφάσισε να πληρώσει τα ενοίκια των μηνών Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου, προσφέροντας τους το ποσό των 600 ευρώ.
Σας ευχαριστούμε που μας δώσατε την ευκαιρία τις γιορτινές αυτές ημέρες να συνδράμουμε κι εμείς στο περισπούδαστο έργο που επιτελείτε εδώ και δεκαετίες. Κλείνοντας ευχόμαστε «ο εν σπηλαίω τεχθείς και εν φάτνη ανακλιθείς » Κύριος και Θεός μας να σας χαρίζει υγεία και δύναμη στο δύσκολο έργο της προσφοράς Αγάπης σε χιλιάδες Πολύτεκνες Οικογένειες.
Ας είναι ευλογημένο και εποικοδομητικό το 2009. Με πολλή αγάπη Χριστού.
Για το Δ. Συμβούλιο
Ο Πρόεδρος Γ. Ασλανίδης

2. Μία ενδεικτική νεοφώτιστη Υπερπολύτεκνη Ορθόδοξη Οικογένεια, μάλιστα Ιερατική, από το Ζαΐρ της Αφρικής (Λουμπουμπάσι), όπου εργάσθηκε με αξιοθαύμαστο ζήλο ο μακαριστός Ιεραπόστολος π. Κοσμάς (Αγιορείτης-Γρηγοριάτης, κατά κόσμο Ιωάννης Ασλανίδης, + 27.1.1989).


Ο πατέρας των 15 παιδιών, διδάσκαλος (στο κέντρο), κατηχήθηκε και βαπτίσθηκε Ορθόδοξος το 2000 και επί 8ετία εργάσθηκε αμισθί ως Κατηχητής, ενώ στις αρχές του 2009 χειροτονήθηκε Διάκονος-Κωνσταντίνος, και ως Ιερεύς θα τοποθετηθεί σε Ενορία στο προάστιο Σοφομάγκο του Λουμπουμπάσι.
Το πρώτο παιδί είναι 30 ετών και το τελευταίο 5-6 ετών. Ο μισθός του ως «κρατικού» διδασκάλου είναι 150 $ και ως Ιερέως θα είναι 100$ .
Πως ζουν; Με την ισόβια λιτότητα και με τη χάρη και δύναμη της Πίστεως. «Αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα τον Κόσμον, η Πίστις ημών»! (Α’ Ιωάν. 5, 4).
Η «μικρή και φτωχή» Π.Ε.ΦΙ.Π. πιστεύει ότι η Ορθόδοξη Εξωτερική Ιεραποστολή είναι «τα Άγια των Αγίων» της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας και δέχεται και διαβιβάζει ελάχιστες ειδικές ΔΩΡΕΕΣ Φίλων της σε ελαχίστους Ιερείς Υπερπολυτέκνους.

(Την ωραία φωτογραφία μας απέστειλε ο μαθητής και διάδοχος του μακαριστού π. Κοσμά στο Λουμπουμπάσι Μοναχός Κύριλλος Γρηγοριάτης ).

ΠΟΛΥΤΕΚΝΗ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Τριμηνιαίο δημοσιογραφικό όργανο
της «Πανελληνίας Ενώσεως Φίλων
των Πολυτέκνων» (Π.Ε.ΦΙ.Π.).
ΚΩΔΙΚΟΣ ΑΡΙΘ. ΕΝΤΥΠΟΥ: 1721.
Έτος 32ο, αρ. φύλλου 121.
Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2009.
Ακαδημίας 78Δ — 106 78 ΑΘΗΝΑ.
τηλέφωνα : 210-38.38.496, 210-38.22.586,
FΑΧ: 210-38.39.509.
ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ ΤΗΣ Π.Ε.ΦΙ.Π.
• ΕΘΝΙΚΗ (Ύποκατ/μα οδ. Σόλωνος 75) αριθμός 151/296047-89.
• ΕΜΠΟΡΙΚΗ (Κεντρικό, oδ. Σοφοκλέους 11) αριθμός 18950804.
• ΑΓΡΟΤΙΚΗ (Κατ/μα, οδ . Πανεπιστημίου 23) αριθμός 002 0108518021.
• ΑLΡΗΑ ΒΑΝΚ (Κεντρικό, οδ. Σταδίου) αριθμός 101002002080906.
Και σε όλα τα Υποκαταστήματα των ανωτέρω Τραπεζών της Χώρας.
• Οι ΔΩΡΕΕΣ σε κάθε Φιλανθρωπικό Σωματείο φοροαπαλλάσσονται 100% με κατάθεση στο Σωματείο και μέχρι το αθροιστικό ποσό των 300 € κατ’ έτος. Επιπλέον ποσά πρέπει να κατατίθενται σε Τράπεζα υπέρ του Σωματείου. Οι Δωρεές συνολικά προς διάφορα Φιλανθρωπικά Σωματεία φοροαπαλλάσσονται, εφόσον υπερβαίνουν αθροιστικά τα 100 € κατ’ έτος. Σχετικές πληροφορίες παρέχει η Π.Ε.ΦΙ.Π.

Το μπλογκ της Ορθόδοξης Ιεραποστολής, έχοντας ιδιαίτερη ευαισθησία και σε τέτοια ζητήματα, καλεί τους Ορθοδόξους Χριστιανούς  να στηρίξουν οικονομικά τις δύο αυτές υπερπολύτεκνες οικογένειες, από το υστέρημα ή το περίσσευμα της καρδιάς τους.
Ο πρώτος τρόπος είναι να καταθέσουν την αγάπη τους στην ΠΕΦΙΠ ( σε έναν από τους παραπάνω λογαριασμούς ), διευκρινίζοντας, όμως, για ποια από τις δύο οικογένειες προορίζεται ( για την οικογένεια του Γ. Σ. από το Αζερμπαϊτζάν ή για την οικογένεια του διακόνου Κωνσταντίνου , Λουμουμπάσι, Κογκό )
Επιπλέον, για την οικογένεια του Γ.Σ από το Αζερμπαϊτζάν μπορούν να δώσουν την αγάπη τους και μέσω του Ιεραποστολικου Συνδέσμου Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός Θεσσαλονίκης, αναφέροντας ότι η δωρεά τους είναι για τη συγκεκριμένη οικογένεια. Ευχής έργον θα ήταν να βρεθούν Ορθόδοξοι Χριστιανοί αδελφοί μας, οι οποίοι να προσφέρουν και εργασία στον Γ.Σ.
Ας τους έχουμε στις προσευχές μας και ας τους στηρίξουμε όσο μπορούμε. Ο Κύριος μας να τους στηρίζει στην Ορθόδοξη πίστη και να τους ενδυναμώνει. Τα έργα αγάπης συνεχίζονται καθημερινά. Χιλιάδες άνθρωποι,σήμερα στην Ελλάδα, τρέφονται από τα συσσίτια των ενοριών και των Μητροπόλεων της Εκκλησίας μας. Χιλιάδες άνθρωποι τρώνε και πίνουν καθαρό νερό και βρίσκουν φάρμακα από την Ορθόδοξη Εξωτερική Ιεραποστολή. Δόξα τω Θεώ. 
Σας ευχαριστούμε όλους σας που, καθημερινά, με όλο και αυξανόμενο και συγκινητικό βαθμό, ενεργοποιήστε στα έργα διακονίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας και Ιεραποστολής. Προσευχόμαστε για όλους εσάς τους ανώνυμους δωρητές και συνεργάτες της διακονίας ΑΓΑΠΗΣ της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ελλάδα, στη Κύπρο και σε πάνω από 80 χώρες του κόσμου. Ελπίζουμε και άλλοι να συγκινηθούν, και άλλοι να ενεργοποιηθούν, για την αγάπη του Ιησού Χριστού. Η δική μας διακονία είναι η ΑΓΑΠΗ και η προσφορά, χωρίς όρια, ανεξάρτητα από φυλή ή θρήσκευμα. 

Η Ορθοδοξία στο Αζερμπαϊτζάν (από τα βυζαντινά χρόνια - διαφορετική κατάσταση αν ένας μουσουλμάνος μεταστραφεί στο χριστιανισμό)