Ο π. Αντώνιος μετά την καταδικαστική απόφαση εις βάρος του - Έρανος για να εξαγοράσει την ποινή του

Ένοχος και σε δεύτερο βαθμό ο πατέρας Αντώνιος – Καταδικάστηκαν και τέσσερις συνεργάτες της «Κιβωτού»

ΕΡΤ news

• Το δικαστήριο του επεφύλαξε βαρύτερη ποινική μεταχείριση σε σχέση με τον πρώτο βαθμό, καθώς τον καταδίκασε για 9 πράξεις, ενώ πρωτοδίκως τον είχε καταδικάσει για πέντε

Ένοχος κρίθηκε ο ιδρυτής της «Κιβωτού του Κόσμου»,πατέρας Αντώνιος για ξύλο, τιμωρίες και καταναγκαστική εργασία σε βάρος τροφίμων σε δομές, σε Αθήνα, Βόλο και Καλαμάτα. Μάλιστα το δικαστήριο του επεφύλαξε βαρύτερη ποινική μεταχείριση σε σχέση με τον πρώτο βαθμό, καθώς τον καταδίκασε για εννέα πράξεις, ενώ πρωτοδίκως τον είχε καταδικάσει για πέντε.

Κρίθηκε ένοχος για πράξεις βαριάς σωματικής βλάβης, ηθικής αυτουργίας σε επικίνδυνη και απλή σωματική βλάβη για ξυλοδαρμό, παραγγελία σε σωματική τιμωρία σε βάρος φιλοξενούμενων και υποβολή τροφίμων σε απομόνωση και καταναγκαστική εργασία.

Ένοχοι κρίθηκαν ακόμη τέσσερις πρώην εργαζόμενοι για πράξεις βαριάς σωματικής βλάβης, επικίνδυνης σωματικής βλάβης, απειλής και έκθεσης κατά περίπτωση. Πρόκειται για τα δύο άλλοτε «πρωτοπαλίκαρα» του πατρός Αντωνίου, την πρώην διευθύντρια της δομής Βόλου και ακόμη έναν πρώην υπεύθυνο στο ΔΣ της Κιβωτού. Δύο απαλλάχθηκαν από όλες τις κατηγορίες, όπως πρωτόδικα.

Ο πατέρας Αντώνιος και ακόμη τρεις κατηγορούμενοι έχουν αποχωρήσει εδώ και καιρό από τη δίκη, διαμαρτυρόμενοι για μεροληπτική στάση του δικαστηρίου εναντίον τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν απολογήθηκαν στο δικαστήριο σε προηγούμενο διάστημα.

"Ν": Η παρακάτω ανάρτηση είναι επιβαρυντική για τον π. Αντώνιο. Στη συνέχεια θα αναδημοσιεύσουμε ορισμένα βίντεο υπέρ του, μεταξύ των οποίων και παιδιά που τον κατήγγειλαν και στη συνέχεια αναίρεσαν. Αυτές οι μαρτυρίες δεν φαίνεται να ελήφθησαν υπόψιν. Ποια η αλήθεια; Ο Θεός γνωρίζει. Ελπίζουμε να αποκαλυφθεί κατά το θέλημά Του. Εμείς είμαστε θετικοί απέναντι στον π. Αντώνιο & καχύποπτοι απέναντι και στο κράτος και στα δικαστήρια, γιατί ξέρουμε ότι υπάρχει και διαφθορά, αλλά και δικαστικές πλάνες. Ο Θεός ας βοηθήσει τους αθώους και ας αποκαλύψει την αλήθεια. Αμήν.

Xλίτσιος για καταδίκη π. Αντωνίου: «Tον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει να γνωρίζει» – Οι επώνυμες καταγγελίες για τη δομή του Βόλου

Ταχυδρόμος 

Τη δική του δημόσια τοποθέτηση για την υπόθεση της Κιβωτός του Κόσμου και την καταδίκη του ιδρυτή της, πατρός Αντωνίου, έκανε ο Χρόνης Χλίτσιος, πρώην εργαζόμενος στη δομή, γνωστός αθλητής, τέσσερα χρόνια μετά την –όπως αναφέρει– επώνυμη καταγγελία που είχε υποβάλει για κακοποιητικές συμπεριφορές στη δομή της οργάνωσης στον Βόλο.

Ο κ. Χλίτσιος τον Αύγουστο του 2022 είχε καταγγείλει επωνύμως στις αστυνομικές αρχές ότι υπήρξε περιστατικό ξυλοδαρμού τριών ανηλίκων στη δομή της Κιβωτού στον Βόλο από στέλεχος της δομής προερχόμενο από την Αθήνα, σε υπόγειο χώρο του παραρτήματος στο Διμήνι, αναφέροντας παράλληλα ότι ήταν το δεύτερο περιστατικό μέσα σε 8 μήνες με εμπλοκή του συγκεκριμένου προσώπου. Μάλιστα όταν ενημέρωσε ότι θα προβεί σε καταγγελία στην Αστυνομία, ενημερώθηκε τότε τηλεφωνικά ότι απολύθηκε, με το αιτιολογικό ότι με τις πράξεις του παρασύρει και άλλους συναδέλφους του σε ανάλογες κινήσεις.

Τέσσερα χρόνια μετά και αφού σήμερα το Εφετείο έκρινε ένοχο ξανά τον π. Αντώνιο, επιβάλλοντας ποινή φυλάκισης 9,5 ετών για τα αδικήματα που αφορούν στην υπόθεση κακοποίησης τροφίμων, ο κ. Χλίτσιος σε ανάρτησή του στα social media παίρνει θέση δημόσια και όσα επισημαίνει είναι πολύ ενδιαφέροντα.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στη στάση της κοινής γνώμης, τονίζοντας ότι οι χρήστες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πήραν θέση για την υπόθεση, με –κατά την εκτίμησή του– την πλειονότητα να εκφράζει πίστη στην αθωότητα του πατρός Αντωνίου. «Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι τον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει να γνωρίζει αλλά να πιστεύει», αναφέρει χαρακτηριστικά, επιχειρώντας μια ευρύτερη κοινωνική ερμηνεία της δημόσιας συζήτησης που αναπτύχθηκε γύρω από την υπόθεση.

Ολόκληρη η ανάρτησή του έχει ως εξής: «Τέσσερα χρόνια μετά την επώνυμη καταγγελία που είχα κάνει για κακοποιητικές συμπεριφορές στη δομή της Κιβωτού στο Βόλο βγήκε η απόφαση για τον ιδρυτή της Κιβωτού: Ένοχος.

Αυτά τα χρόνια κατόπιν προτροπής της συζύγου μου ποτέ δεν βγήκα να μιλήσω για το θέμα ούτε και έγραψα ποτέ κάτι με μορφή ανάρτησης. Αφού εξετάστηκα δύο φορές σαν μάρτυρας στο δικαστήριο (πρωτόδικα και εφετείο) παρακολουθούσα τις εξελίξεις τηλεοπτικά και κυρίως διαδικτυακά. Παρατήρησα λοιπόν ότι χιλιάδες χρήστες έπαιρναν θέση για την υπόθεση της Κιβωτού. Θα έλεγα μάλιστα ότι περισσότεροι ήταν αυτοί οι οποίοι πίστευαν στην αθωότητα του παπά Αντώνη. Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι τον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει να γνωρίζει αλλά να πιστεύει. Η γνώση συνοδεύεται από ευθύνη ενώ η πίστη φέρνει ελπίδα. Γι’ αυτό η πίστη είναι πιο δυνατή από τη γνώση, ακόμα και με κίνδυνο κάποιες φορές να οδηγεί σε πλάνη, όπως στην υπόθεση της Κιβωτού».

*****

Στις Αλήθειες με την Ζήνα ο Πατέρας Αντώνιος μετά την καταδικαστική απόφαση εις βάρος του

 

Συμπλήρωμα:

«Είπα ψέματα για τον π. Αντώνιο, ποτέ δε με πείραξε»

Παρέμβαση της ΝΙΚΗΣ στη Βουλή για την «Κιβωτό του Κόσμου» (ερωτήματα προς την Υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, κ. Δόμνα Μιχαηλίδου, 26.1.26)

Έρανος από τον πατέρα Αντώνιο για να εξαγοράσει την ποινή του - «Να με βοηθήσει ο κόσμος»

dnews

«Αφήνομαι στη βοήθεια των συνανθρώπων μου» τονίζει ο καταδικασθείς πατέρας Αντώνιος.

«Δεν έχω τα χρήματα να εξαγοράσω την ποινή μου. Επαφίεμαι στη βοήθεια των συνανθρώπων μου», δηλώνει ο πατέρας Αντώνιος τονίζοντας σε ανακοίνωσή του «η καταδικαστική απόφαση, που εκδόθηκε ερήμην μου, αφού προηγουμένως παραιτήθηκαν οι δικηγόροι μου (πρώτα οι τρείς, Θ. Κονταξής, Α. Τριαντάφυλλου, Ι. Κώτσος και ύστερα οι δύο, Α. Μπασαράς και Γ. Γεωργίου) και αποχώρησα κι εγώ, για λόγους ακραίας μεροληψίας του δικαστηρίου και στέρησης των υπερασπιστικών μου δικαιωμάτων, ήταν προδιαγεγραμμένη.

Ζω με την πρεσβυτέρα και το ανήλικο τέκνο μου, με έναν μειωμένο μισθό και κατά τούτο, αδυνατώ να καταβάλλω ακόμα και την οποιαδήποτε, ελάχιστη δόση. Αφήνομαι στον κάθε συνάνθρωπο, ως καταφύγιο και παρηγορία, ελπίζοντας στην βοήθειά του. Η επιβληθείσα ποινή, στρώνει το δρόμο του μαρτυρίου, που επί χρόνια πορεύομαι και θα ακολουθήσω μέχρι όπου η ανθρώπινη δικαιοσύνη ορίσει.»

«Ο πάτερ Αντώνιος θα φυλακιστεί και θα αγιοποιηθεί»

«Την επόμενη φορά που θα ακούσουμε το "Φερ’ το" στο ραδιόφωνο, ας πάρουμε τα παιδιά μας μια αγκαλιά»

 

Χρήστος Γιώρης | Ψυχολογία & Οικογένεια

Η κόρη μου ήρθε ενθουσιασμένη στο σπίτι τραγουδώντας το τραγούδι της Eurovision.
Χόρευε, γελούσε, το είχε μάθει απ’ έξω.
'Ακουσα τους στίχους (γιατί δεν παρακολουθώ Eurovision) και
ένιωσα ότι κάτι έπαθε το αυτί μου.
Εκείνη τραγουδούσε με χαρά:
«Τα θέλω όλα.»
«Δεν χορταίνω ποτέ.»
«Δόξα, λεφτά, τα πάντα.»

Δεν της είπα κάτι στην αρχή, λέω μην της κόψω τη χαρά ακόμα.
Και αφού μπήκα λοιπόν στο διαδίκτυο για να δω τι παίζει, βρήκα τους μισούς να κατηγορούνε το τραγούδι, και τους άλλους μισούς να το εκθειάζουν ότι είναι σατιρικό και περνάει μηνύματα.
Όμως κανένας δεν είπε το εξής σημαντικό:
Ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν πάντα τη σάτιρα.
Ούτε πιάνουν εύκολα την ειρωνεία.
Ένας ενήλικας μπορεί να ακούει την υπερβολή.
Ένα παιδί όμως ακούει πρότυπο.
Όταν λοιπόν ο Ακύλας τραγουδάει «Φερ’ τα μου όλα», ο ενήλικας βλέπει την κριτική στον καταναλωτισμό, αλλά το παιδί βλέπει έναν λαμπερό τύπο στη σκηνή να απαιτεί τον κόσμο όλο.

Και μετά απορούμε γιατί οι γονείς σήμερα είναι τόσο κουρασμένοι.
Γιατί προσπαθούμε να μεγαλώσουμε παιδιά σε έναν κόσμο που τους μαθαίνει να μη τους φτάνει ποτέ τίποτα.
Και από την άλλη, κατηγορούμε συχνά τους γονείς.
«Γιατί του πήρες κινητό;»
«Γιατί του πήρες αυτό;»
Μα αν δεν το πάρουν, στο σπίτι τις περισσότερες φορές θα γίνει πόλεμος.
Οι γονείς ακροβατούν κάθε μέρα ανάμεσα στα όρια που θέλουν να βάλουν και σε μια κοινωνία που σπρώχνει τα παιδιά να ζητάνε όλο και περισσότερα.
Ας πούμε επιτέλους στα παιδιά μας την αλήθεια:
Ότι η αξία τους δεν είναι αυτά που θα αποκτήσουν.
Ότι μπορούνε να ονειρεύονται χωρίς η ευτυχία τους να εξαρτάται από ένα "block επιταγών".
Ότι στη ζωή, στο τέλος, αυτό που μένει περισσότερο είναι οι ανθρώπινες σχέσεις.

Έτσι, την επόμενη φορά που θα ακούσουμε το "Φερ’ το" στο ραδιόφωνο, ας πάρουμε τα παιδιά μας μια αγκαλιά.
Και ας τους κάνουμε και μια κουβέντα: Ότι τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή δεν έχουνε τιμή. Έχουνε αγάπη.
Την ίδια αγάπη που τελικά τα παιδιά θα θυμούνται περισσότερο απ’ όλα.
Εσείς τι πιστεύετε;
Τα τραγούδια αυτά επηρεάζουν τα παιδιά μας ή όχι;
Θα ήθελα πραγματικά να διαβάσω τις απόψεις σας στα σχόλια.

"Ν": Τα σχόλια είναι ωραία και αξίζει, αν θέλετε, να τα διαβάσετε.

Το περί ού ο λόγος τραγούδι (ψηφίστηκε ως ελληνική συμμετοχή στη Eurovision 2026):  

Το να αφεθείς στην αγκαλιά του Χριστού, είναι κάτι άλλο...

 

π. Σπυρίδων Σκουτής (φωτο)

«Ορθόδοξοι Ιεραπόστολοι» της Ενοριακής Νεανικής Εστίας Ι.Ν. Αγίου Ελευθερίου οδού Αχαρνών  

Η πνευματική ζωή θέλει δουλειά. Θέλει άσκηση και πόνο. Δεν μεταμορφώνεις τον εαυτό σου από τον καναπέ.

Πολλοί αδερφοί μας μπορεί να εξομολογούνται χρόνια, να εκκλησιάζονται, να κάνουν μεγάλες νηστείες και να μελετούν εκκλησιαστικά βιβλία αλλά ενδέχεται πνευματικά να έχουν γίνει χειρότεροι. Γιατί άραγε; Πολύ απλά δεν αλλάζει μαγικά ο άνθρωπος. Η Θεία Χάρις εργάζεται με τον άνθρωπο. Να μην πηγαίνουμε στα Ιερά Μυστήρια παθητικά ή τυπικά, αλλά με ερωτικό πόθο και δίψα για θεραπεία. Από τον καναπέ, κανείς αθλητής δεν πήρε χρυσό μετάλλιο.

Το να βυθιστείς μέσα σου είναι απλό μεν αλλά δύσκολο, διότι δεν ξέρεις τι θα βρεις και θα φτάσεις σε σημείο να συγκρουστείς με τον ίδιο τον εαυτό. Να γκρεμίσεις κάποια πράγματα και να ανοικοδομήσεις κάποια άλλα. Θέλει κότσια, να δεις τι υπάρχει μέσα σου, να το αναγνωρίσεις και να ζητήσεις θεραπεία παραδίδοντας τον εαυτό σου στο Θεό. Μόνο ο ταπεινός μπορεί να κάνει τέτοια βουτιά. Ο υπερήφανος πάντα θα ουρλιάζει πνιγμένος σε μια κουταλιά νερό και μάλιστα κατηγορώντας το Θεό για την κατάστασή του.

Η άσκηση στην ουσία είναι μια κίνηση κατάδυσης στον βαθύτερο εαυτό σου. Όχι να δεις τι καλό υπάρχει εκεί κάτω ώστε να συγκριθείς με τους αδερφούς σου και να τους μηδενίσεις. Να διαγνώσεις τον πνευματικό καρκίνο και να τον θεραπεύσεις. Για να βγουν όμως αυτοί οι πνευματικοί όγκοι θα πάρουν μαζί τους και ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού σου. Θες να φύγει αυτό το κομμάτι ; Αυτό που σε διαλύει και σε σκοτώνει; Απάντησε Ναι αδερφέ και όρμα στην αγκαλιά του Χριστού.

Το να παραδοθώ στο Χριστό δεν είναι απλά μια λέξη που θα βγει από το στόμα. Είναι μια υπαρξιακή παράδοση. Συνήθως όμως δίνουμε στο Χριστό όποιο κομμάτι του εαυτού μας μας βολεύει για ικανοποιούμε μέσα μας το αίσθημα της θρησκευτικής σχέσης μαζί Του.

Το να αφεθείς στην αγκαλιά του Χριστού, είναι κάτι άλλο.

Να βλέπεις ΕΚΕΙΝΟΝ στα πάντα.

Τα θέλω σου, οι επιθυμίες σου, οι σκέψεις σου, να έχουν τη σφραγίδα ΕΚΕΙΝΟΥ.

Αυτό.

Η ΝΙΚΗ καταψήφισε τη συμφωνία συνεργασίας Ελλάδας–Τουρκίας στον τομέα της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης

Νατσιός: «Δεν συνεργαζόμαστε με κράτος που προσβάλλει την πίστη και την ιστορία μας»

Έμφαση σε σεβασμό, ανθρώπινα δικαιώματα και σαφή κριτήρια στις διεθνείς εκπαιδευτικές συμπράξεις

 

ΝΙΚΗ

Ο Δημήτρης Νατσιός, δήλωσε ότι η ΝΙΚΗ καταψήφισε τη συμφωνία Ελλάδας–Τουρκίας για την Επαγγελματική Εκπαίδευση, κάνοντας λόγο για πράξη «εθνικής αμνησίας». Τόνισε ότι δεν μπορεί να υπάρξει συνεργασία με μια χώρα που κρατά κλειστή τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και μετατρέπει την Αγία Σοφία και τη Μονή της Χώρας σε τεμένη. Επικαλέστηκε επίσης στοιχεία της Διεθνής Συνομοσπονδία Συνδικάτων για τα εργασιακά δικαιώματα, ζητώντας αμοιβαιότητα και έμπρακτο σεβασμό πριν από οποιαδήποτε σύμπραξη.

Ολόκληρη η δήλωση του Δημήτρη Νατσιού:

Η ΝΙΚΗ καταψήφισε στη Βουλή τη συμφωνία διμερούς συνεργασίας Ελλάδας–Τουρκίας στον τομέα της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης. Μια τέτοια πρωτοβουλία από το Υπουργείο Παιδείας συνιστά ακόμη μία πράξη εθνικής αμνησίας, ιδίως σε μια περίοδο κατά την οποία η Τουρκία συνεχίζει να αμφισβητεί κυριαρχικά μας δικαιώματα, να προκαλεί και να μην παρέχει έμπρακτα δείγματα σεβασμού προς την Ελλάδα και την Ορθοδοξία.

Πώς είναι δυνατόν η χώρα μας να συνεργάζεται στον τομέα της Παιδείας με ένα κράτος που δεν σέβεται ούτε την παιδεία ούτε τη θρησκευτική ελευθερία; Που κρατά κλειστή εδώ και δεκαετίες την ιστορική Θεολογική Σχολή της Χάλκης και μετατρέπει κορυφαία σύμβολα της πίστης μας, όπως η Αγία Σοφία και η Μονή της Χώρας, σε τεμένη, παραγνωρίζοντας τη θρησκευτική και πολιτισμική τους αξία; Την ίδια στιγμή, τα επίσημα αναλυτικά προγράμματα και τα σχολικά εγχειρίδια στην Τουρκία καλλιεργούν διαχρονικά μια αναθεωρητική αντίληψη της Ιστορίας και της Πολιτικής Αγωγής, διαμορφώνοντας συνειδήσεις με όρους επιθετικού εθνικισμού. Μία τέτοια σύγκλιση δείχνει κατάφαση σε όλες τις προσβλητικές ενέργειες της Τουρκίας και εκλαμβάνεται ως ανοχή και πολιτική νομιμοποίηση.

Το ΥΠΑΙΘΑ φαίνεται να παραβλέπει όχι μόνο ζητήματα πίστης και πατρίδας, αλλά και θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Επιχειρείται συνεργασία με μια χώρα όπου τα εργασιακά δικαιώματα δοκιμάζονται σοβαρά και η Τουρκία, σύμφωνα με τη Διεθνή Συνομοσπονδία Συνδικάτων (ITUC), συγκαταλέγεται στις δέκα χειρότερες χώρες παγκοσμίως για τους εργαζομένους. Είναι αντιφατικό να μιλάμε για σύμπραξη στην επαγγελματική εκπαίδευση και στην εργασία, όταν δεν διασφαλίζονται στοιχειώδεις εγγυήσεις ελευθερίας και αξιοπρέπειας.

Η ΝΙΚΗ επιλέγει τον δρόμο της εθνικής ευθύνης: συνεργασίες μόνο με σαφή αμοιβαιότητα, σεβασμό και αποδείξεις καλής πίστης. Όταν υπάρξει έμπρακτος σεβασμός στην ιστορία μας, στα μνημεία μας, στην πίστη μας, στην παιδεία και στα ανθρώπινα δικαιώματα, τότε μπορεί να υπάρξει συζήτηση για συνεργασία. Μέχρι τότε, η θέση μας είναι καθαρή και αδιαπραγμάτευτη: ΟΧΙ.

Άγιος Βαλέριος & αγία Φιλοθέη η Αθηναία (18 + 19 Φεβρουαρίου)

Άγιος Βαλέριος Γκαφένκoυ (ο μεγαλομάρτυρας των ρουμανικών φυλακών) & αγία Φιλοθέη η Αθηναία (18 + 19 Φεβρουαρίου)

Άγιος Βαλέριος Γκαφένκου (18 Φεβρ.)

Ο άγιος Βαλέριος Γκαφένκου φυλακίστηκε σε ηλικία 20 ετών από το αθεϊστικό καθεστώς της Ρουμανίας και πέθανε για τη χριστιανική του πίστη στις 18 Φεβρουαρίου 1952, αφού είχε αξιωθεί να δει την Παναγία και να φτάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο πνευματικής ζωής. 

Με τη στάση ζωής του έγινε όχι μόνο άγιος και μάρτυρας, αλλά και ένας δάσκαλος της ορθόδοξης αγάπης, πραότητας και αγιότητας σε καιρούς φοβερά δύσκολους και θανατηφόρα επικίνδυνους! Η μελέτη της ζωής και των λόγων του είναι απόλυτα απαραίτητη για την εποχή μας, που τόσο βασανίζεται από τις αδυναμίες μας.

To συγκλονιστικό βιογραφικό του δες εδώ, καθώς και μετά τη μέση αυτού του post (και ένα σοβαρό αφιέρωμα γι' αυτόν, στ' αγγλικά).

 

Παρακλητικὸς Κανὼν εἰς τὸν Νεομάρτυρα Βαλέριον Γκαφένκου 

Η αγία Φιλοθέη η Αθηναία (19 Φεβρ.)

Είναι η Γυναίκα που έκανε μόνη της μια επανάσταση ενάντια στον κατακτητή, την εποχή της Τουρκοκρατίας, στην Αθήνα του 16ου αιώνα.

Μια επανάσταση όχι με τη βία, αλλά με πνευματική καλλιέργεια και έργα υποδομής (π.χ. πηγάδια), προσφορά μόρφωσης στο λαό (ιδίως στις κοπέλες και γυναίκες) και στέγης και περίθαλψης σε κακοποιημένες γυναίκες και σκλάβες. Το τελευταίο έκανε τους Τούρκους να εισβάλουν δύο φορές στο μοναστήρι της (κέντρο ανθρωπιστικής προσφοράς), και τη δεύτερη φορά την ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου.

Αργότερα το σώμα της βρέθηκε άφθαρτο και φυλάσσεται σε μαρμάρινη λάρνακα μέσα στο μητροπολιτικό ναό Αθηνών (όπως και το άφθαρτο σώμα του αγίου Γρηγορίου Ε΄, πατριάρχη ΚΠόλεως, που κρέμασαν οι Τούρκοι το Πάσχα του 1821 [αξίζει να δεις γι' αυτόν εδώ]).

Προς τιμήν της αγίας ή με αφορμή διάφορα ανθρωπιστικά έργα της, έχουν πάρει το όνομά τους συνοικίες της Αθήνας όπως η Φιλοθέη, η Καλογρέζα και το Ψυχικό.

Έτσι, η αγία Φιλοθέη συναντά όλες τις μεγάλες αγίες της φιλανθρωπίας (και τις σύγχρονες γυναίκες με παρόμοιες ανησυχίες), όπως οι νεότερες αγίες Ελισάβετ Θεοδώροβνα και Μαρία Σκόμπτσοβα, η οσία Γαβριηλία κ.ά.

Δες βιογραφία της εδώ από την Ομάδα Γυναικών "Αγάζηλος". Και ένα εξαιρετικό κείμενο γι' αυτήν από μια άλλη σπουδαία, κατά τη γνώμη μου, Γυναίκα, την κυρία Γαλάτεια Γρηγοριάδου Σουρέλη. Οι ευχές των αγίων να σας συνοδεύουν, καθώς & όλο τον κόσμο, αδελφοί.

Για τη θέση της Γυναίκας στο χριστιανισμό δες το άρθρο Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα.

*****

Νεομάρτυρες στις φρικτές αθεϊστικές φυλακές της Ρουμανίας

Ο παππούς Ντόμπρι Ντόμπρεβ, ο ζητιάνος που έδινε τα χρήματά του σε ορφανοτροφία (Φεβρουάριος 2018) [φωτο]

Αγία Φιλοθέη η Αθηναία, βίντεο αφιέρωμα

Εκοιμήθη ο π. Βασίλειος Βολουδάκης († 19 Φεβρουαρίου 2024)  

Χρύσανθος Μαρουλάκης (1926-1944) - Ο εθνομάρτυρας Ηγούμενος του Πανορμίτη

Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ († 16.2.2026): μια συνέντευξη για την Αγία Σοφία

 

Η (μακαριστή πλέον) Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ δεν ήταν απόλυτα στο κλίμα της Ρωμιοσύνης και της Ορθοδοξίας, αλλά θεωρούμε ότι η συμβολή της στην ιστορική μας αυτοσυνειδησία και στην αύξηση του σεβασμού της επιστημονικής κοινότητας και της διεθνούς κοινής γνώμης προς το Βυζάντιο ήταν θετική και καθοριστική. Ας είναι αναπαυμένη η ψυχή της.

Μια συνέντευξή της που έχει σημασία: 

«Ένιωσα ταπεινωμένη»: Όταν η Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ μίλησε στο CNN Greece για την Αγία Σοφία

Κώστας Πλιάκος - CNN Greece 

Με ιδιαίτερη πικρία και χωρίς περιστροφές είχε σχολιάσει στο CNN Greece την απόφαση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να μετατρέψει σε τζαμί την Αγία Σοφία η σπουδαία βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ, που πέθανε την Δευτέρα (16/2) σε ηλικία 99 ετών, βυθίζοντας στη θλίψη τον ακαδημαϊκό κόσμο αλλά και ολόκληρη την Ελλάδα.

Σε συνέντευξή της πριν από έξι χρόνια, η Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ είχε κάνει λόγο για μια «νέα Άλωση της Πόλης», υπογραμμίζοντας παράλληλα:

«Μη με ρωτάτε λοιπόν πώς ένιωσα. Ένιωσα ταπεινωμένη».

Είχε μοιραστεί, μάλιστα, και μια από τις πρώτες της αναμνήσεις από το σπουδαίο μνημείο της Κωνσταντινούπολης:

«Η πρώτη μέρα που είδα τη μάνα μου να δακρύζει ήταν όταν, πηγαίνοντας στην Κωνστάντζα, το πλοίο σταμάτησε στο Ντολμά Μπαχτσέ. Η μάνα μου είδε την Αγία Σοφία και δάκρυσε. Ήμουν παιδάκι, δεν κατάλαβα τότε, αλλά είμαι σίγουρη ότι αυτό με έκανε να γίνω βυζαντινολόγος μετά».

Με την αφοπλιστική ειλικρίνεια που την χαρακτήριζε είχε πει:

«Όταν αφαιρείς ένα μνημείο από την παγκόσμια κληρονομιά είσαι ή ασεβής ή βλάκας. Κατά τη γνώμη μου ο Ερντογάν έκανε και ασέβεια και βλακεία».

«Είναι ένα μνημείο που ο Ερντογάν έκλεψε από το παγκόσμιο μουσείο και το έκανε δικό του».

Ολόκληρη η συνέντευξη με την Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 2020

Κυρία Αρβελέρ, σήμερα θα γίνει η πρώτη προσευχή στην Αγία Σοφία, μετά την απόφαση του Ερντογάν να τη μετατρέψει σε τζαμί. Έχετε μιλήσει γι αυτή την απόφαση του Τούρκου προέδρου αλλά θα ήθελα να μου πείτε τι νιώθετε μέσα σας για αυτό το γεγονός.

Είμαι Ελληνίδα, με μητέρα που γεννήθηκε στην Πόλη, και βυζαντινολόγος.

Η πρώτη μέρα που είδα τη μάνα μου να δακρύζει ήταν όταν, πηγαίνοντας στην Κωνστάντζα, το πλοίο σταμάτησε στο Ντολμά Μπαχτσέ. Η μάνα μου είδε την Αγία Σοφία και δάκρυσε. Ήμουν παιδάκι, δεν κατάλαβα τότε, αλλά είμαι σίγουρη ότι αυτό με έκανε να γίνω βυζαντινολόγος μετά.

Πώς νιώθω; Μίλησα για δεύτερη Άλωση, γιατί υπάρχει η Άλωση της Πόλης, αλλά η Αγία Σοφία έχει ταυτιστεί με την Πόλη. Δεν μπορείς να μιλήσεις για την Κωνσταντινούπολη χωρίς να σκεφτείς την Αγία Σοφία.

Η Άλωση της Αγίας Σοφίας είναι σαν μια νέα Άλωση της Πόλης. Μη με ρωτάτε λοιπόν πώς ένιωσα. Ένιωσα ταπεινωμένη.

Κάνατε μια δήλωση που προκάλεσε διάφορα αρνητικά σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα, και αναφέρομαι στο «δεν θα εκπλαγώ αν ακούσω ότι τα ψηφιδωτά δάκρυσαν», δείχνοντας προφανώς με αυτόν τον τρόπο την απογοήτευσή σας για την απόφαση του Ερντογάν. Γιατί πιστεύετε ότι ενόχλησε κάποιους αυτή η φράση σας;

(Γέλια). Δεν ενόχλησε η φράση μου. Ενοχλώ εγώ οτιδήποτε και αν λέω. Αν σε αγαπάνε όλοι, κάτι δεν πάει καλά. Με έχουν κατακρίνει, ο Αμβρόσιος, ο Πολάκης, ο Καρανίκας κ.λπ. Το έχω ξαναπεί, όταν κάποτε στη Βουλή κάποιος διέκοπτε αγενώς τον Γεώργιο Παπανδρέου αυτός ζήτησε να μάθει το όνομά του. Όταν του είπε ποιος ήταν, απάντησε: «Α εσείς; Τότε δεν έχει καμία σημασία».

Λέμε συχνά ότι η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί έγινε για να λειτουργήσει και ως βαλβίδα ασφαλείας για την πίεση που δέχεται ο Ερντογάν από τα εσωτερικά του προβλήματα. Βλέπετε ίσως και κάποια άλλη σημειολογία πίσω από την απόφαση αυτή;

Νομίζω ότι δεν τον ενδιαφέρει πια η κοσμική Τουρκία. Έχοντας υπόψη του να κάνει μια οθωμανική προέκταση της πολιτικής του, εκείνο που τον ενδιαφέρει δεν είναι μόνο τι θα πουν οι εσωτερικοί του οπαδοί, αλλά και το να δείξει πως δεν τον ενδιαφέρει η Δύση. Κατά τη γνώμη μου είναι μια αποστασιοποίηση από τον δυτικό πολιτισμό.

Είπατε ακόμη σε δήλωσή σας στην κρατική τηλεόραση ότι όταν ένας λαός έχει ανάγκη από τέτοιους συμβολισμούς για να διατηρήσει τη συνοχή του, απέχει πολύ από τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Υπήρξαν όμως φωνές μέσα στην Τουρκία που αντιτάχθηκαν σε αυτή την απόφαση, όπως και σημαντικοί Τούρκοι διανοούμενοι. Υπάρχει δυνατότητα συνεργασίας και ενός κοινού μετώπου με αυτό το κομμάτι του πληθυσμού από την πλευρά της Ευρώπης και τι κάνει η Ευρώπη για αυτό και κυρίως για να στηρίξει αυτές τις προοδευτικές φωνές;

Ναι. Αλλά αυτοί που αντιτάχθηκαν ήταν μια ισχνή μειοψηφία. Υπάρχουν προοδευτικές φωνές και με ρωτάτε τι μπορεί να κάνει η Ευρώπη. Να μη θεωρούμε την Ευρώπη σαν μια δύναμη αυτόνομη και με συνοχή. Είναι άλλο η Ιταλία, άλλο η Πολωνία, άλλο η Γαλλία. Η Ευρώπη δεν υπάρχει παρά στο μυαλό μας. Γιατί στο βάθος έχουμε πολύ δρόμο ακόμη για να έχουμε μια Ευρώπη που θα μπορεί να αποφασίζει τέτοια πράγματα. Χρειαζόμαστε «περισσότερη Ευρώπη» γιατί τότε ίσως θα ήταν και ένα υπόδειγμα για τις άλλες χώρες.

Έχετε Τούρκους φίλους ή γνωστούς με τους οποίους επικοινωνείτε; Και τι σας λένε για την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί;

Έχω πολλούς φίλους, και πρώην φοιτητές μου αλλά είναι άνθρωποι που ανήκουν στη μειοψηφία. Οι περισσότεροι μου είπαν ότι η απόφαση ήταν μια βλακεία, γιατί ο Ερντογάν αφαίρεσε από την ανθρωπότητα ένα μνημείο. Όταν κάνεις ένα μνημείο τζαμί, αυτό σημαίνει ότι δεν είναι πλέον ανοιχτό στους υπόλοιπους ανθρώπους. Όταν αφαιρείς ένα μνημείο από την παγκόσμια κληρονομιά είσαι ή ασεβής, ή βλάκας. Κατά τη γνώμη μου ο Ερντογάν έκανε και ασέβεια και βλακεία.

Κινδυνεύει κατά τη γνώμη σας το μνημείο, καθαρά ως μνημείο και αρχαιολογικός θησαυρός, από την μετατροπή του σε τζαμί;

Η Αγία Σοφία, ως λατρευτικός χώρος έχει τελειώσει το 1453. [Ν: Εμείς οι τρελοί ονειροπόλοι, ελπίζουμε ότι θα ξαναγίνει].

Το αυτοκρατορικό οίκημα, «η σκαλωσιά για τον ουρανό», γιατί αυτό ήταν η Αγία Σοφία, τελειώνει ίσως και πριν από το 1453. Όταν ακούγεται η κραυγή «εάλω η Πόλις» είναι της Αγίας Θεοδοσίας και οι πιστοί βρίσκονται μέσα στην Αγία Σοφία και όταν βγαίνουν έχουν την τύχη που ξέρουμε. Οπότε το μνημείο ως μνημείο παύει να υπάρχει. Θα μπορούμε με κουρτίνες να δούμε τα λαμπρά ψηφιδωτά;

Μένει ο θόλος και το αρχιτεκτόνημα. Αλλά το αρχιτεκτόνημα το έχει μιμηθεί και το Μπλε Τζαμί που είναι δίπλα. Δεν μπορεί κάποιος που δεν ξέρει την ιστορία να καταλάβει ότι αυτό είναι ένα χριστιανικό μνημείο.

Η Αγία Σοφία έχει μετατραπεί σε ένα σκηνικό για την θριαμβολογία του Ερντογάν και δεν υπάρχει καμία τελετουργική συγκίνηση. Είναι ένα πρόσχημα. Είναι ένα μνημείο που ο Ερντογάν έκλεψε από το παγκόσμιο μουσείο και το έκανε δικό του.

Πώς θα χαρακτηρίζατε την απάντηση της διεθνούς κοινότητας στην απόφαση Ερντογάν να κάνει την Αγία Σοφία τζαμί;

Οι Ρώσοι είναι οι μόνοι ορθόδοξοι, οι οποίοι δεν βρέθηκαν υπό μουσουλμανικό ζυγό. Υπάρχει ένα λαϊκό αφήγημα ρώσικο που λέει ότι οι Βυζαντινοί κάποια στιγμή κάλεσαν κάποιους Ρώσους στην Αγία Σοφία. Όταν αυτοί είδαν το ναό και το τελετουργικό, πίστεψαν ότι είναι «άγγελοι επί της γης», και έτσι λέει ο μύθος, έγιναν χριστιανοί.

Η Αγία Σοφία είναι συνδεδεμένη με τα πάντα, όχι μόνο με την Ελλάδα και το ένδοξο Βυζάντιο, όπως έχει πει κι ο Καβάφης.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, τι κάνει η Ρωσία; Διαμαρτυρήθηκε ο Πατριάρχης Κύριλλος αλλά ο Πούτιν τίποτα. Με ρωτάτε για την αντίδραση της διεθνούς κοινότητας.

Τι ξέρει η διεθνής κοινότητα για την Αγία Σοφία; Ξέρει μόνο για το αρχιτεκτόνημα. Πρέπει να ξέρεις όλη τη βυζαντινή ιστορία για να ξέρεις ότι η μόνη αυτοκρατορία, η οποία είναι η αυτοκρατορία του μεσαιωνικού ελληνισμού είχε ως έκφραση, ως σύμβολο ως εικόνα, την Αγία Σοφία. Όταν δεν ξέρεις τίποτα από αυτή την αυτοκρατορία τι περιμένεις να κάνουν;

Ότι κάνανε για την Παλμύρα, ότι έκαναν για τους Βούδες του Μπαμιγιάν. Αλλά εκείνο που μου κάνει εντύπωση είναι ότι οι ασεβείς έχουν ως εχθρό τα μνημεία.

Και μόνο αυτό θα έπρεπε να κάνει τους άλλους να σκεφτούν ότι τα μνημείο μιλάει. Και το καταλαβαίνουν αυτοί που το κάνουν να σωπάσει. Αλλά δεν το καταλαβαίνουν αυτοί που θα έπρεπε να το ακούνε.

Δεν ακούμε πλέον τα μνημεία. Τα βλέπουμε το πολύ πολύ, λυπόμαστε όπως όταν κάηκε η Παναγία των Παρισίων αλλά από εκεί κει και πέρα τίποτα.

Η διδασκαλία της βυζαντινής ιστορίας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση περιορίζεται στο μάθημα ιστορίας της Ε΄ Δημοτικού. Πιστεύετε ότι αρκεί και τι θα προτείνατε;

Η διδασκαλία της βυζαντινής ιστορίας είναι ανύπαρκτη. Μιλάμε για τουρκοκρατία, μιλάμε για ενετοκρατία. Γιατί ποτέ δε μιλήσαμε για ρωμαιοκρατία; Οι Ρωμαίοι έμειναν εδώ πάνω από τέσσερις αιώνες. Η συνέχεια της Ρώμης είναι το Βυζάντιο. Δεν δέχθηκαν ποτέ οι Έλληνες να δουν το Βυζάντιο ως συνέχεια και της ελληνιστικής περιόδου.

Δεν είναι μόνο εξέλιξη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το Βυζάντιο. Είναι η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, εκχριστιανισμένη και εξελληνισμένη, με την Κωνσταντινούπολη ως πρωτεύουσα.

Αποδεχθήκαμε ως Έλληνες τον όρο Βυζάντιο τον οποίο πρώτοι αποδέχθηκαν οι Γάλλοι καθολικοί. Το αποδεχθήκαμε και εμείς αντί να μιλήσουμε για την ιστορία του «μεσαιωνικού Ελληνισμού».

Που είναι η μεσαιωνική ιστορία του Ελληνισμού; Είναι όλο το Βυζάντιο.

Είμαστε ο μόνος λαός που δεν απελευθέρωσε την κοιτίδα του γένους, δηλαδή την Κωνσταντινούπολη. Γιατί ορθοδοξία και γλώσσα διατηρήθηκαν χάρη στην Κωνσταντινούπολη.

Κάναμε την Αθήνα πρωτεύουσα και θεωρούμε ότι είμαστε απόγονοι του Περικλή. Τι έγινε μετά τον Περικλή… Άγνωστο...

Χίλια χρόνια παγκόσμιας αυτοκρατορίας η οποία επεξεργάστηκε τον χριστιανισμό. Και οι έξι οικουμενικές σύνοδοι έγιναν επί βυζαντινού εδάφους. Όλα αυτά τα έχουμε βάλει σε παρένθεση και δεν διδάσκουμε παρά τον Μέγα Κωνσταντίνο άντε και τον Παλαιολόγο.

Αυτό το θεωρώ σκάνδαλο. Κάποτε ένας υπουργός μου ζήτησε να δω ως ειδική λίγο τα συγγράμματα που διδάσκονται στο σχολεία. Είπα αποκλείεται. Με ρώτησε γιατί και του είπα:

«Μπορώ να πω ότι όταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος βρίσκεται στις επάλξεις και έχει δίπλα του μόνο καθολικούς, ο Σχολάριος που μετά γίνεται και Πατριάρχης από τον Μωάμεθ, έχει τοιχοκολλήσει ανάθεμα κατά του Παλαιολόγου γιατί έκανε ενωτική λειτουργία την προηγούμενη Κυριακή μέσα στην Αγία Σοφία»; (*)

Αυτά τα πράγματα δεν μπορείς να τα πεις στα παιδιά. Οπότε μένουμε στα μεγαλεία. Από τον ένα Κωνσταντίνο στον άλλο και τέλος.

(*) Ν: Εδώ τώρα, προσωπικά έχω αντιρρήσεις. Ο Σχολάριος δεν νομίζω ότι ήταν ούτε στο ελάχιστο "λιγότερο πατριώτης" από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Ίσως όμως είχε καταλάβει καλύτερα την ουσία της Πόλης και της αυτοκρατορίας και τη διαφορά της πραγματικής ελευθερίας από τη δουλεία. Καλύτερα και από τον μακαριστό αυτοκράτορά μας και από τους σύγχρονους ιστορικούς.

Συμπλήρωμα

Αναζητώντας τη Ρωμιοσύνη (ως νέα πολιτική και πολιτισμική πρόταση) 

Τι μας αφορά πιο πολύ; Η Άλωση της Βαστίλης ή της Κωνσταντινούπολης; 

29 Μαΐου: “Επίθεση” στους Τούρκους!

Οι ορθόδοξες ρίζες της Δύσης ως παράγοντας πανευρωπαϊκής ενότητας

Κωνσταντινούπολις, ἡ αἰώνια πρωτεύουσα καὶ καρδιὰ τοῦ γένους τῶν Ρωμηῶν 

46 δημόσια νοσοκομεία δεν κάνουν εκτρώσεις και κάποιοι δημοσιογράφοι… «αφρίζουν» – Δεν διστάζουν να διαστρεβλώνουν ακόμη και τον Όρκο του Ιπποκράτη...

 

ΝΙΚΗ 

Όχι, κυρία Παγώνη. Ο Όρκος του Ιπποκράτη δεν λέει αυτό που στρεβλώς επιχειρείτε να περάσετε στην ελληνική κοινωνία: ότι δήθεν οι γιατροί δεν έχουν δικαίωμα να αρνούνται την άμβλωση επειδή έχουν δώσει όρκο να κάνουν ό,τι τους ζητά ο ασθενής.

Αντιθέτως, ο Όρκος του Ιπποκράτη είναι απολύτως σαφής. Αναφέρει ρητά:

«Δεν θα δώσω ποτέ θανατηφόρο φάρμακο σε κανέναν, ακόμη κι αν μου το ζητήσουν, ούτε θα προτείνω τέτοια ιδέα. Επίσης, δεν θα δώσω σε γυναίκα μέσο για να προκαλέσει άμβλωση».

Προκαλεί πράγματι έκπληξη η πονηρία με την οποία επιχειρείται η αλλοίωση της αλήθειας, μέσω της παρερμηνείας ακόμη και ενός διαχρονικού κειμένου όπως ο Όρκος του Ιπποκράτη, ο οποίος αποτελεί ύμνο και ιερό όρκο στην προστασία της ζωής — και όχι ύπουλο τέχνασμα για τη νομιμοποίηση του θανάτου.

 

00:00

04:05

 

 

Αποτελεί παρηγοριά το γεγονός ότι γιατροί από 46 νοσοκομεία της περιφέρειας αρνούνται να προχωρήσουν σε εκτρώσεις. Παρ’ όλα αυτά, το γεγονός αυτό σχολιάστηκε, δυστυχώς, σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή ως κάτι αρνητικό. Και όχι μόνο αυτό. Αρνητικό χαρακτηρίστηκε και το ότι πολλοί γιατροί και μαίες προσπαθούν να μεταπείσουν γυναίκες που έχουν αποφασίσει να προχωρήσουν σε άμβλωση, ώστε να αλλάξουν γνώμη και να κρατήσουν το παιδί τους.

Η ΝΙΚΗ θα υπερασπίζεται πάντοτε τη ζωή, αλλά και την κοινή λογική, η οποία δυστυχώς στις ημέρες μας φαίνεται να έχει χαθεί από τους υπέρμαχους του λεγόμενου «δικαιωματισμού». Πρόκειται για εκείνους που επιλεκτικά μιλούν για δικαιώματα, αλλά αρνούνται να αναγνωρίσουν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του γιατρού να μη συναινεί στη διενέργεια αμβλώσεων.

Η είδηση:

Ελλάδα: 46 δημόσια νοσοκομεία δεν κάνουν εκτρώσεις και κάποιοι δημοσιογράφοι… «αφρίζουν» – Εμείς θα πούμε συγχαρητήρια!

Sportime / Ελευθέριος Ανδρώνης 

Καταλαβαίνεις ότι έχει απομείνει κάποια υγεία σε αυτήν την έρμη Ελλάδα, όταν τα 6 στα 10 δημόσια νοσοκομεία που διαθέτουν γυναικολογική κλινική, δηλώνουν ότι δεν αναλαμβάνουν εκτρώσεις. Και καταλαβαίνεις πόσο νοσηρό είναι το δημοσιογραφικό σύστημα που αυτό το ευτύχημα το παρουσιάζει σαν υγειονομικό «μεσαίωνα».

Μεγάλη απήχηση γνωρίζει στο διαδίκτυο ένα ρεπορτάζ γνωστής ενημερωτικής ιστοσελίδας σχετικά με τα νοσοκομεία που εξυπηρετούν ή δεν εξυπηρετούν αμβλώσεις. Σε αυτό το… απόγειο «ποιοτικής» δημοσιογραφίας, μια δημοσιογράφος πήρε… σβάρνα τα δημόσια νοσοκομεία όλης της χώρας, ρωτώντας στο τηλέφωνο αν αναλαμβάνουν τη «διακοπή κύησης» ή σε δικά μας ρεαλιστικά λόγια, τη θανάτωση ενός εμβρύου.

Μάλιστα στην αρχή η δημοσιογράφος προσποιούταν ότι ενδιαφερόταν η ίδια για την επέμβαση, αλλά μόλις άρχισε να λαμβάνει αρνητικές απαντήσεις, ενοχλήθηκε από τη «βία» και την «κατάχρηση εξουσίας (!) που θα υποστεί μία γυναίκα που ζητάει άμβλωση». Είναι δηλαδή «βία» το να συναντήσεις άρνηση από έναν ευσυνείδητο γιατρό που τιμά τον όρκο του Ιπποκράτη, και δεν είναι βία και κατάχρηση εξουσίας το να πολτοποιείται ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα με τον σωλήνα αναρρόφησης!

Αυτό που διαπίστωσε η δημοσιογράφος από τις απαντήσεις που έλαβε, την εξέπληξε δυσάρεστα: Τα 46 από τα 80 δημόσια περιφερειακά νοσοκομεία που κάλεσε (57,5%) δήλωσαν πως δεν κάνουν αμβλώσεις παρεκτός αν συντρέχουν λόγοι υγείας, τα 27 νοσοκομεία (33,7%) δέχθηκαν να κάνουν, και 7 νοσοκομεία (8,7%) απέφυγαν να απαντήσουν. Με λίγα λόγια, μόνο 3 στα 10 νοσοκομεία ήταν απροϋπόθετα θετικά στις εκτρώσεις. Εξαιρέθηκαν πλήρως από την έρευνα τα νοσοκομεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, όπου οι αμβλώσεις έχουν γίνει καθεστώς.

Και μόνο αν ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι κάποιος καλεί νοσοκομεία για να αξιώσει μια υπηρεσία θανάτου, δείχνει τη διαστροφή του πράγματος. Η πραγματική αποστολή ενός νοσοκομείου είναι να θεραπεύει και όχι να ξεπαστρεύει ανθρώπινες ζωές. Η δημοσιογράφος περιγράφει εκτενώς τις… απογοητεύσεις της, από γυναικολόγους που αρνούνταν να κάνουν έκτρωση για συνειδησιακούς λόγους.

Ενοχλήθηκε από όσους γιατρούς εμφάνισαν κώλυμα αρχών, από όσους την ρωτούσαν αν είναι θέμα υγείας, από όσους την ρώτησαν αν έχει άλλα παιδιά (λόγω του κινδύνου στειρότητας που ενέχει η άμβλωση), από όσους της πρότειναν να το ξανασκεφτεί, από όσους της υπενθύμισαν ότι στις 12 εβδομάδες έχει σχηματιστεί ολόκληρο μωρό, όσους την παρέπεμπαν σε κάποιον ιδιώτη. Γενικότερα η δημοσιογράφος ενοχλούταν από κάθε υγιή αντίδραση που έβαζε 2 ανθρώπους στην εξίσωση (μάνα και παιδί) και όχι την ικανοποίηση ενός ανθρώπου που ζητάει τον θάνατο του άλλου.

Δυσανασχέτησε ακόμα και για όσους ανταποκρίνονταν θετικά για την έκτρωση, αλλά της μιλούσαν αμήχανα για το θέμα, γιατί όπως γράφει «το ταμπού επισκίαζε την ιατρική συζήτηση». Για να μην ξεχάσουμε και τα ελληνικά μας, ιατρική συζήτηση θα μπορούσε να ήταν οτιδήποτε έχει σχέση με το «ιαίνω» και την «ίαση», δηλαδή τη θεραπεία, τη γιατρειά, την ιατρική φροντίδα. Η εγκυμοσύνη δεν είναι πάθηση, το έμβρυο δεν είναι καρκινικός όγκος και οτιδήποτε σχετίζεται με τυποποιημένη έκτρωση, δεν έχει καμία σχέση με «ιατρική συζήτηση». Είναι το ακριβώς αντίθετο της ιατρικής συζήτησης – ένα βάρβαρο «deal» για πρόκληση θανατηφόρας βλάβης σε έναν ανθρώπινο οργανισμό.

Μιλώντας για βάρβαρα «deals», στις απαντήσεις που έλαβε η δημοσιογράφος φυσικά και υπήρξαν περιπτώσεις που τα νοσοκομεία δεν έδιναν το «οκ» από το τηλέφωνο, αλλά καλούσαν για «ραντεβού με το γιατρό» ή παρέπεμπαν αμέσως στα ιδιωτικά γραφεία γυναικολόγων για να δρομολογηθεί το θέμα. Και φυσικά δεν παραγνωρίζουμε την πραγματικότητα για συνειδήσεις που υπνωτίζονται από «φακελάκια» και για αρνήσεις γιατρών που προβάλλονται προσχηματικά για να «ανατραπούν» με το αζημίωτο.

Συγχαρητήρια στους γιατρούς που τιμούν το πτυχίο τους

Παρόλα αυτά, η άρνηση 46 περιφερειακών νοσοκομείων να πραγματοποιήσουν εκτρώσεις, είναι ένας παλμός ανθρωπιάς που δείχνει ότι αυτή η κοινωνία δεν έχει απονεκρωθεί πλήρως. Υπάρχει ακόμα κάποια τσίπα σε αυτή τη χώρα. Και η αντίθεση των δύο πλευρών είναι έκδηλη, παρόλο που μόνο η πλευρά των «Ηρώδηδων» είναι εκείνη που κάνει σαματά.

Από τη μια πλευρά έχουμε υπέρμαχους της κάθε ζωής που είτε από αίσθηση του ιατρικού λειτουργήματος, είτε από θέση πίστης, είτε από συμπόνοια και τύψεις, κάνουν ό,τι μπορούν για να μην συνεισφέρουν σε αυτό το εθνικό έγκλημα. Και από την άλλη έχουμε μια δικαιωματιστική φάμπρικα θανάτου που εγκαλεί το σύστημα υγείας γιατί δεν σκοτώνει όσα έμβρυα θα μπορούσε. Που καταγγέλλει γιατρούς επειδή δεν καταπατούν τον όρκο και τη συνείδησή τους. Στεκόμενοι σταθερά απέναντι σε αυτήν την παράνοια, εμείς δεν έχουμε παρά να δώσουμε πολλά συγχαρητήρια στους γιατρούς που τιμούν το πτυχίο τους και δεν γίνονται «αντισυλληπτικοί» εξολοθρευτές.

Η προστασία της αγέννητης ζωής είναι μια συζήτηση που δυστυχώς στην Ελλάδα βρίσκεται σε εμβρυακή κατάσταση και κάποιοι έχουν βαλθεί να διακόψουν την… κύηση της, πριν γεννήσει δημοκρατικά ερείσματα στον δημόσιο διάλογο. Το είδαμε εμφατικά αυτό και με την τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού που κατακεραυνώθηκε από το woke καθεστώς.

Όμως αργά ή γρήγορα η συζήτηση θα ανοίξει και στην Ελλάδα, όπως ανοίγει σε πολλές χώρες του κόσμου. Πρόσφατα η κυβέρνηση του Πούερτο Ρίκο ψήφισε νόμο που αναγνωρίζει το έννομο αγαθό της ζωής στο κάθε προγεννητικό παιδί από τη στιγμή της σύλληψης.

Αν και ο συγκεκριμένος νόμος κινείται ξέχωρα από το νομικό πλαίσιο των επιτρεπόμενων αμβλώσεων στο Πούερτο Ρίκο, θα κατατάσσει ως φόνο πρώτου βαθμού την εκ προθέσεως και με γνώση δολοφονία μιας εγκύου γυναίκας, που θα έχει ως αποτέλεσμα τον θάνατο του αγέννητου παιδιού σε οποιοδήποτε στάδιο της κύησης μέσα στη μήτρα της μητέρας.

Με λίγα λόγια το έμβρυο θεωρείται κανονικότατος άνθρωπος κατά το ποινικό δίκαιο. Ένας πρωτοποριακός νόμος ουσιαστικής ανθρωπιάς που δεν διαχωρίζει τον λειτουργικό άνθρωπο από τον εξαρτώμενο, τον δυνατό από τον αδύναμο, τον γεννημένο από τον αγέννητο. Παρόλα αυτά οι εκτρώσεις επιτρέπουν αυτήν την κατάφορη αδικία, με το «σύγχρονο« πνεύμα να παρουσιάζει ως «πρόοδο» τον νόμο της ζούγκλας όπου ο ισχυρός εξοντώνει τον ανίσχυρο.