Τα Εγκαίνια του ναού της Θεοτόκου στις Κάρρες της Συρίας (σημερινή Τουρκία): Μια πνευματική νίκη, ζωντανή στο πέρασμα των αιώνων

 

Χριστόδουλος Μολύβας

Η Θεία Πολιτεία 

Κάθε χρόνο στις 24 Μαΐου, το Ορθόδοξο Συναξάρι περιλαμβάνει την Ανάμνηση των Εγκαινίων του ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Κάρραις της Συρίας. Γιατί η Εκκλησία να κρατά ζωντανή τη μνήμη των εγκαινίων ενός ναού σε μια πόλη που σήμερα βρίσκεται βαθιά μέσα στα εδάφη της νοτιανατολικής Τουρκίας (σημερινό Χαρράν) και της οποίας τα χριστιανικά μνημεία είναι πλέον ερείπια;

Η απάντηση κρύβεται σε μια πνευματική και πολιτισμική σύγκρουση της ύστερης αρχαιότητας.

Οι Κάρρες (Carrhae) δεν ήταν μια τυχαία επαρχιακή πόλη. Στρατηγικά τοποθετημένες στη Μεσοποταμία, αποτελούσαν το πιο σκληροπυρηνικό κέντρο της παγανιστικής λατρείας στην Ανατολή. Ενώ ο Χριστιανισμός εξαπλωνόταν ραγδαία στην υπόλοιπη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι κάτοικοι των Καρρών παρέμεναν πεισματικά πιστοί στις αρχαίες ασσυριακές και βαβυλωνιακές παραδόσεις, με επίκεντρο τη λατρεία του Σιν, του Θεού της Σελήνης.

Ακόμη και τον 4ο αιώνα, όταν η διάσημη Δυτική οδοιπόρος Αιθερία (Egeria) επισκέφθηκε την περιοχή (γύρω στο 381 με 384 μ.Χ.), σημείωσε με έκπληξη στο λατινικό οδοιπορικό της (Itinerarium) ότι, εκτός από τον Επίσκοπο και λίγους κληρικούς, η πόλη κατοικούνταν σχεδόν εξολοκλήρου από ειδωλολάτρες.

Στο οδοιπορικό της, η Αιθερία διασώζει μια πολύτιμη πληροφορία. Περιγράφει δύο ναούς:

 1. Έναν ιστορικό ναό έξω από τα τείχη, χτισμένο πάνω στα θεμέλια του βιβλικού οίκου του Αβραάμ (καθώς από τη Χαρράν πέρασε ο Πατριάρχης φεύγοντας από την Ουρ).

 2. Έναν μεγάλο καθεδρικό ναό μέσα στην πόλη (intra civitatem).

Αυτός ο δεύτερος, ο εσωτερικός ναός, ο οποίος αφιερώθηκε στην Υπεραγία Θεοτόκο, είναι το επίκεντρο της εορτής της 24ης Μαΐου.

Η ανέγερση και τα εγκαίνια ενός μνημειώδους χριστιανικού ναού αφιερωμένου στην Παναγία, ακριβώς στην καρδιά του πιο φανατικού παγανιστικού κέντρου της Μέσης Ανατολής, δεν ήταν απλώς ένα αρχιτεκτονικό γεγονός. Ήταν μια τεράστια πνευματική νίκη. Συμβόλιζε τη μεταμόρφωση ενός τόπου σκότους και αστρολατρίας σε εστία της νέας πίστης.

Αν και οι αιώνες που ακολούθησαν έφεραν την ισλαμική κατάκτηση και, τελικά, την ισοπέδωση της πόλης από τις μογγολικές επιδρομές τον 13ο αιώνα, οι ξένες ιστορικές πηγές δικαιώνουν τη μνήμη της Εκκλησίας. Συριακά χρονικά (όπως του Μιχαήλ του Σύρου) επιβεβαιώνουν ότι ο Καθεδρικός Ναός των Καρρών παρέμεινε ενεργός για εκατοντάδες χρόνια, αποτελώντας την έδρα σημαντικών Επισκόπων.

Σήμερα, οι αρχαιολογικές ανασκαφές στο Harran φέρνουν στο φως τα επιβλητικά ερείπια αυτού που οι ξένοι ερευνητές ονομάζουν The Cathedral of Carrhae (Ο Καθεδρικός των Καρρών), επιβεβαιώνοντας το μεγαλείο του ναού που περιέγραφαν οι αρχαίοι συγγραφείς.

Για τη λειτουργική παράδοση της Ορθοδοξίας, η Ανάμνηση των Εγκαινίων δεν είναι μια απλή επέτειος ενός κτιρίου. Στη θεολογία της Εκκλησίας, τα εγκαίνια ενός ναού συμβολίζουν την ανακαίνιση του ίδιου του ανθρώπου και τη νίκη του φωτός έναντι του πνευματικού σκότους.

Κρατώντας ζωντανή αυτή τη γιορτή στο πέρασμα των αιώνων, η Εκκλησία μάς θυμίζει ότι ακόμη και στα πιο δύσκολα και εχθρικά περιβάλλοντα, η πίστη και η αγάπη μπορούν να ριζώσουν, να χτίσουν θεμέλια και να μεταμορφώσουν την ιστορία.

Παράρτημα: Η Αυθεντική Μαρτυρία της Οδοιπόρου Αιθερίας (381 με 384 μ.Χ.)

Ακολουθεί το απόσπασμα από το Itinerarium Egeriae (Κεφάλαιο 20, 1-4) σε πρωτότυπο λατινικό κείμενο και νεοελληνική μετάφραση, όπου καταγράφεται η επίσκεψη στην πόλη και η διάκριση ανάμεσα στον εσωτερικό ναό (που εορτάζεται) και τον εξωτερικό:

Λατινικό Κείμενο

20.1 Ac sic ergo facto ibi triduano necesse me fuit adhuc in ante accedere usque ad Charris, quia modo sic dicitur. Nam in scripturis sanctis dicta est Charra, ubi moratus est sanctus Abraam, sicut scriptum est in Genesi, dicente Domino ad Abraam: Exi de terra tua et de domo patris tui et uade in Charram et reliqua.

20.2 Ibi ergo cum uenissem, id est in Charra, ibi statim fui ad ecclesiam, quae est intra ciuitate ipsa. Vidi etiam mox episcopum loci ipsius uere sanctum et hominem Dei, et ipsum et monachum et confessorem, qui mox nobis omnia loca ibi ostendere dignatus est, quae desiderabamus.

20.3 Nam duxit nos statim ad ecclesiam, quae est foras ciuitatem in eo loco, ubi fuit domus sancti Abrahae, id est in ipsis fundamentis et de ipso lapide, ut tamen dicebat sanctus episcopus. Cum ergo uenissemus in ipsa ecclesia, facta est oratio et lectus ipse locus de Genesi, dictus etiam unus psalmus, et iterata oratione et sic benedicens nos episcopus egressi sumus foras.

20.4 Item dignatus est nos ducere ad puteum illum, unde portabat aquam sancta Rebecca. Et ait nobis sanctus episcopus: Ecce puteus, unde potauit sancta Rebecca camelos pueri sanctι Abrahae, id est Eleazari; et singula ita nobis dignabatur ostendere.

Μετάφραση στα Ελληνικά

20.1 Και αφού παρέμεινα εκεί στην Έδεσσα για τρεις ημέρες, ήταν απαράβατη ανάγκη για μένα να προχωρήσω ακόμα πιο πέρα, μέχρι τις Χάρρες, διότι έτσι ονομάζονται τώρα. Διότι στις Αγίες Γραφές ονομάζεται Χαρράν, εκεί όπου κατοίκησε ο άγιος Αβραάμ, όπως είναι γραμμένο στη Γένεση, όταν είπε ο Κύριος στον Αβραάμ: Έξελθε εκ της γης σου και εκ του οίκου του πατρός σου και πορεύου στη Χαρράν και τα λοιπά.

20.2 Όταν λοιπόν έφτασα εκεί, δηλαδή στη Χαρράν, πήγα αμέσως στην εκκλησία που βρίσκεται μέσα στην ίδια την πόλη. Εκεί συνάντησα αμέσως και τον επίσκοπο του τόπου εκείνου, ο οποίος ήταν πραγματικά άγιος άνθρωπος και άνθρωπος του Θεού, ο ίδιος και μοναχός και ομολογητής, ο οποίος καταδέχθηκε αμέσως να μας δείξει όλα τα μέρη εκεί που επιθυμούσαμε να δούμε.

20.3 Διότι μας οδήγησε αμέσως στην εκκλησία που βρίσκεται έξω από την πόλη, στο σημείο όπου βρισκόταν ο οίκος του αγίου Αβραάμ, δηλαδή πάνω στα ίδια τα θεμέλια και χτισμένη με τις ίδιες εκείνες πέτρες, όπως τουλάχιστον μας έλεγε ο άγιος επίσκοπος. Όταν λοιπόν μπήκαμε μέσα σε αυτή την εκκλησία, έγινε προσευχή και διαβάστηκε το σχετικό απόσπασμα από τη Γένεση, ψάλαμε επίσης έναν ψαλμό, και αφού έγινε πάλι προσευχή και μας ευλόγησε ο επίσκοπος, βγήκαμε έξω.

20.4 Έπειτα καταδέχθηκε να μας οδηγήσει και σε εκείνο το πηγάδι από όπου μετέφερε νερό η αγία Ρεβέκκα. Και μας είπε ο άγιος επίσκοπος: Ιδού το πηγάδι από όπου η αγία Ρεβέκκα πότισε τις καμήλες του δούλου του αγίου Αβραάμ, δηλαδή του Ελιέζερ· και έτσι είχε την καλοσύνη να μας δείχνει το κάθε τι ξεχωριστά.

Παρακαλώ, και:

Το Γενέσιο της Θεοτόκου στην Παναγία Σαϊντανάγια, στη Συρία

Τά ξεχασμένα ἀδέλφια μας: Οἱ Ρωμηοί τῆς Μέσης Ἀνατολῆς

Οι Νεοφώτιστοι στην Τουρκία. Γιατί βαφτίζονται χριστιανοί (βίντεο)

Περὶ ἐξισλαμισμοῦ καὶ ἐκτουρκισμοῦ τοῦ Γένους μας – Οἱ σημερινοί Μικρασιατικοί πληθυσμοί

 

Οἱ Ρωμηοί (Rum) τοῦ Λεβάντε: Ταυτότητα καὶ συνοπτικὴ ἱστορικὴ διαδρομή

 

"Ο Αναδιώτης σπάει τη σιωπή των Βρυξελλών για τους Χριστιανούς της Συρίας" (βίντεο)

Αναζητώντας τη Ρωμηοσύνη (ως νέα πολιτική και πολιτισμική πρόταση) 

 
Ρωμηοσύνη: Το μέλλον μας ενάντια στη βαρβαρότητα

TWO SEPTEMBERS: 1922 AND 1955

  

By Dimitri Kepreotes
Member of the Romeosyne Policy Department, Democratic Patriotic Popular Movement NIKI 

From here 

ΕΛΛΗΝΙΚΑ: 1922 και 1955: Οι δυο «μαύροι Σεπτέμβρηδες» του Ελληνισμού

September 14, 1922, and September 6, 1955.

Two historic milestones in modern Greek history. Two instances of the tragic demise of Hellenism in Constantinople and Asia Minor.
Why should a people preserve its historical memory? It is so that their future generations may remain aware of the dangers that surround them, and so that they are prepared to confront these dangers with diligence and intelligence.
Τhe purpose of this brief commentary is not to focus on the events of 1922. So much has already been written about the Catastrophe of Smyrna. When a Greek recalls that tragedy and the massacres that accompanied it, one phrase and image comes to mind: ‘Smyrna is burning!’

The correspondent of The Guardian newspaper wrote on September 16, 1922:
“The fire was started with petroleum yesterday at midday by Turkish regular troops with the object of hiding the bodies of those massacred the night before.”

(source: www.theguardian.com/world/2022/nov/30/the-destruction-of-smyrna-archive-1922)

For a lengthy and illuminating account of the massacre of Greeks and Armenians in Smyrna in 1922, The Blight of Asia by George Horton cannot be recommended highly enough. Horton was the US Consul General in Smyrna during World War I. His book can be read online in English free of charge at www.gutenberg.org/ebooks/76324. And for further eyewitness accounts and testimonials regarding the uprooting of Hellenism in Asia Minor, one may study a wealth of material available on the excellent website greek-genocide.net
When compared with the unspeakable crimes of 1922, far less attention has been devoted to the massive and deadly riots that took place in Constantinople on September 6, 1955, perhaps because the scale of destruction was smaller. And yet, the devastation was by no means small. The Greek Ministry of Foreign Affairs records the destruction of 1,004 houses, 5,000 businesses, 73 churches, 23 schools and two cemeteries.

We may reasonably regard this not merely as an attack on ethnic Greeks and their property, but also as an assault on the remnants of Christian civilisation in what had traditionally been its heartland and stronghold: Asia Minor. Following the exchange of Christian and Muslim populations with the 1923 Treaty of Lausanne, Constantinople was the principal exception to that exchange and remained the last major centre of Greek Orthodox faithful in modern Turkey.

By 1955, and then in 1964 for other reasons, this community was brought close to oblivion with astonishing speed, as illustrated by the following estimate of the Greek Orthodox population over the past century:

Period Approximate Greek population
1923 100,000–110,000
1955 before pogrom 67,500–100,000
1955 after pogrom 48,000–80,000
1964–65 30,000–48,000
1978 7,000
2006 2,500
2008 2,000
2014 2,200–2,500
2024–26 2,000–3,000

(sources: Greek Ministry of Foreign Affairs, Ecumenical Federation of Constantinopolitans demographic chart and Alexis Alexandris, The Greek Minority of Istanbul and Greek-Turkish Relations, 1918–1974)

Given that the rioters deliberately targeted churches, icons and other sacred objects, schools educating Christian children and cemeteries, the events can be understood as an assault not merely on the Greek community of Constantinople, but on Orthodoxy itself.
These swift seismic upheavals of 1922 and 1955, following the massive genocide against Greeks, Armenians and Assyrians earlier in the 20th century, resulted in the removal of Christianity from the historic geographical setting in which it had existed throughout Asia Minor since the time of the Apostles.

When seen through spiritual eyes, this was evil. Seen through political eyes, it was a methodically designed and well-executed campaign carried out ruthlessly by Turkish military and civilian leaders.
The churches, schools and cemeteries were not ‘collateral damage.’ Together they constituted the very fibre and structure of the Orthodox Christian presence in Constantinople, involving worship, education and remembrance of the dead.
The pretext for the riots was a bomb attack on the Turkish Consulate close to the supposed birthplace of Atatürk in Thessaloniki that took place only hours earlier. However, the evidence indicates that an organised anti-Greek mobilisation was already being prepared in Istanbul before the bombing in Thessaloniki. The evidence also indicates that the bombing was an inside job.

The Deputy Prime Minister at the time, Fuat Köprülü, said to the Turkish National Assembly on September 12, 1955, that the bombing and the subsequent events were the work of “the same hands, the same organisation, the same systematic centre.” The bombing served as the justification for the furious mobilisation of mobs in Constantinople. Within hours (how was this achieved so quickly?), propaganda and photographs of the explosion appeared in the front pages of newspapers such as Ιstanbul Express, further inflaming violence against the Greeks.

Speros Vryonis expressed the magnitude of what occurred with remarkable succinctness:
“This historic Greek community which had lived and created in the city on the Bosphoros from its first foundation in 668 B.C. up to 1955, for some 2,623 years (some 104 generations), suffered a complete and destructive catastrophe in only seven hours.”

(source: ‘September 6, 1955: Krystallnacht in Constantinople’, https://archons.org/greek-america-magazine-reports-on-september-6-1955-krystallnacht-in-constantinople)

Finally, it is worth quoting a Turkish eyewitness, Mehmet Ali Birand, writing in the Turkish Daily News on September 7, 2005:
“I am one of the living witnesses of what happened in Istanbul 50 years ago. I was 14 years old. I did not know what it was all about. However, the passage of time made me understand the seriousness of the incidents and I always carry the shame.
We were living on Ethem Efendi Street at the time. Our neighbours were mostly Greek. They were my best friends. All of a sudden, they shut themselves in their homes. They talked to no one. I can never forget Madam Eleni when she asked, ‘Can we seek refuge in your home if they attack us?’ The barbershop she managed with her husband was in ruins. They were in shock. My mother sent them food for a week. We let them live in one of our rooms.
I was too young to make sense of what had happened. Why should they attack Madam Eleni?
The Greek families in our neighbourhood started to move to other places or go to Greece. After 1963 none of them were left. They left Istanbul. They took with them an important culture and a different lifestyle. They left us alone in Istanbul to live our colourless lives. Later on we were full of regret, but by then it was too late.
Turkey admitted all culpability. Much later, we learned the September 6-7 incidents were the doing of the infamous deep state. It was planned with government approval in order to let diplomats say that the people were reacting during the U.N. discussions on Cyprus. However, it later got out of control and turned into a shameful plunder. It became a crime that the deep state could not handle, and it shamed the Turkish nation.”

(source: https://archons.org/greek-america-magazine-reports-on-september-6-1955-krystallnacht-in-constantinople)

Greece has so many historic battles and heroes to commemorate, it seems that each individual commemoration receives much less attention than it truly deserves. Yet even when Greeks suffer massacres and the uprooting from their ancestral homelands within living memory, they seem to display an almost scandalous degree of either forgiveness or forgetfulness.
So, at the risk of sounding provocative we may ask ourselves: Is forgiveness the only remaining virtue for today’s Orthodox Christian?
Similar, if not greater, threats exist at this very hour in the Aegean and in Cyprus. Along with forgiveness, what has become of the other great quality about which the Lord advised His disciples: to be “as wise as serpents” (Matt. 10:16)?
The snake is exceptionally aware of its surroundings and capable of detecting a trap before falling into it. Neither should we be naïve about our geopolitical environment. And when under attack, as St John Chrysostom notes, the snake coils up and protects its head. For us, the head symbolises the pinnacle of all we hold to be most sacred: our altars and our homes, and they must be defended above all else.

Η εύρεση του Τ. Σταυρού στο μυθιστόρημα «Η Αυτοκρατορία του Νου – Μέγας Κωνσταντίνος»

 

Για το υπέροχο αυτό μυθιστόρημα διαβάστε, παρακαλώ, εδώ.

Οι σελίδες που ακολουθούν είναι απλώς δύο μικρά αποσπάσματα.

 

******

 

*****

 

 

Και η αφήγηση συνεχίζεται στις επόμενες σελίδες.

 

Συμπληρωματικά:

Η χάρη του Τιμίου Σταυρού ας μας ενισχύει και φωτίζει όλους μας & όλο τον κόσμο...

Υψώνοντας στον Σταυρό την αγαπώσα καρδιά μας...

Ποιο είναι πιο δυνατό, το φίδι ή ο Σταυρός; 

Ο σταυρός ως αξεπέραστο μοντέλο παιδείας

Ο Σταυρός στην Παλαιά Διαθήκη

Ο σταυρός, οι Ναζί και οι πατριάρχης Ιεροσολύμων που του έκοψε το χέρι η εξουσία

 

Παγκόσμια Ημέρα του Τιμίου Σταυρού (14 Σεπτ.) 

Ο Σταυρός του Θεού είναι η αγάπη Του, που είναι η άκτιστη ενέργειά Του 

Δύο άγιοι εκατέρωθεν του Τιμίου Σταυρού: Αριστείδης, ο Αθηναίος Φιλόσοφος, & Νικήτας, ο Γότθος μεγαλομάρτυρας...

Άγιοι στις 13, 14 & 15 του Σεπτέμβρη, μεταξύ των οποίων οι άγιοι Μελέτιος Πηγάς και Πορφύριος ο Μίμος (Ηθοποιός)!...

1922 και 1955: Οι δυο «μαύροι Σεπτέμβρηδες» του Ελληνισμού // Χρυσόστομος Σμύρνης, ο άγιος

 

1922 και 1955: Οι δυο «μαύροι Σεπτέμβρηδες» του Ελληνισμού

Πόσο μας αφορά στο παρόν η Μικρασιατική Καταστροφή;

Χρυσόστομος Σμύρνης, ο άγιος, & οι συν αυτώ

 Μια άγνωστη νεομάρτυρας του Πόντου: «Εγώ δεν αλλάζω τον Χριστό για το κεφάλι μου!»

***** 

 

 

Γ. Μαζωνάκης: έφυγε "με τα χέρια γεμάτα" (δηλ. είχε την αρετή της ελεημοσύνης)

"Στη μνήμη του Γιώργου Μαζωνάκη

Με αιφνιδίασε ο θάνατος του γνωστού καλλιτέχνη. Γνωριστήκαμε τυχαία στο αεροδρόμιο της Λάρνακας. Ήταν μπροστά μου στο check in. Όταν αντιλήφθηκε ότι πίσω του ήταν κληρικός, στράφηκε με ευγένεια και ζήτησε ευχή. 

Στο αεροπλάνο με κάλεσε να καθίσω δίπλα του στις πρώτες θέσεις. Με αιφνιδίασε ρωτώντας αν είμαι Πνευματικός. Στην θετική απάντησή μου με ρώτησε "προλαβαίνω να εξομολογηθώ;" του απάντησα με χιούμορ. "Αν δεν πέσει το αεροπλάνο στη διαδρομή".

Στην μιάμιση ώρα μέχρι την Αθήνα μιλούσε συνεχώς. Εχω την αίσθηση ότι αν όχι όλα είπε τα περισσότερα. Δεν έδωσα λύσεις, δεν ζητούσε λύσεις, αλλά λύση ("απόλυσον"). 

Είχαμε κι άλλες συναντήσεις. Και άλλες συζητήσεις. Δεν ξέρω αν τώρα που τον κάλεσε ο Θεός ήταν έτοιμος για την συνάντηση. Πάντως έφυγε με τα χέρια γεμάτα, είχε την αρετή της ελεημοσύνης.
Ο Θεός να ελεήσει κι αυτόν κι εμένα."

π. Αντώνιος Μάρκου 

Ν: Μας το έστειλε αδελφός στο Βάιμπερ. Στο Διαδίκτυο ασφαλώς υπάρχει σε πολλούς τόπους. Ας είναι αναπαυμένος. (Σημ. στη φωτο βλέπουμε μάλλον κομποσχοίνι στο λαιμό του, ενώ σε άλλες να φορά σταυρό. Τα υπόλοιπα μην τα ψάχνεις, τα ξέρει μόνο ο Θεός. Ας είναι αναπαυμένος, ξαναλέω).

Για την "ένωση όλων των ορθοδόξων πατριωτών"

 

Τούτες τις μέρες βλέπουμε στα κοινωνικά δίκτυα αναρτήσεις όπως οι τέσσερις παρακάτω, τις οποίες επιθυμώ να σχολιάσω. Ναι, είμαι εδώ στη σπηλιά μου και δεν μπορείτε να απαντήσετε κτλ, αλλά - αν θέλετε - μπορείτε να προβληματιστείτε. Αν όχι, απλά πετάξτε όσα ακολουθούν στα σκουπίδια.

Καλό είναι όμως να προβληματιστείτε πριν με καταδικάσετε. Να ξέρετε ότι κι εγώ έχω προβληματιστεί πολύ για το θέμα πριν καταλήξω στο σημείο όπου βρίσκομαι. 

Η πρώτη ανάρτηση:

 

Εκτός από το ότι η κ. Κωνσταντοπούλου δεν έχει καμία συμφωνία με τις θέσεις των υπολοίπων, π.χ. σε θέματα όπως η φιλοπατρία, η αξία της Ορθοδοξίας, οι γάμοι των ομοφυλοφίλων, οι κίνδυνοι από την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, οι εκτρώσεις προφανώς κ.π.ά. (αναρωτιέμαι ΠΟΥ ακριβώς θεωρεί ο συντάκτης ότι θα μπορούσε να συμφωνήσει με τους υπόλοιπους), μια βασική απορία μου είναι η εξής:

Ο συντάκτης του παραπάνω θεωρεί σοβαρούς πολιτικούς το Βελόπουλο, τον Κασιδιάρη, τη Μ. Καρυστιανού (που το πρόγραμμά της είναι κατά 80% ΝΙΚΗ & δεν θα είχε πρόγραμμα χωρίς τη ΝΙΚΗ) και τη Λατινοπούλου; (Ναι, και την Κωνσταντοπούλου;). Θέλει μια "πρώτη πολιτική δύναμη" η οποία θα αποτελείται από την ένωση & ανάμιξη όλων αυτών (& την... εναλλαγή τους στην προεδρία); Αυτό θα φέρει την Αναγέννηση της πατρίδας μας, της κοινωνίας και της Ρωμηοσύνης ή θα μοιάζει περισσότερο με Τσίρκο Medrano;

Δεύτερη απορία: θεωρεί τον Νατσιό άνθρωπο του ίδιου επιπέδου με τους υπόλοιπους που αναφέρει; Τότε δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με την ιστορία του και τον επί δεκαετίες αγώνα του για πίστη και πατρίδα, παιδεία, νεολαία και κοινωνία. Και εννοείται δεν έχει μελετήσει καθόλου τι λέει (& τι προτίθεται να κάνει) η ΝΙΚΗ. Απλώς μένει στην επιφάνεια, πετάει μια έξυπνη ατάκα και "τσιμπάνε" τα αφελή ψάρια που περιφέρονται στον αφρό της φεϊσμπουκικής λιμνοθάλασσας.

***** 

Οι επόμενες αναρτήσεις αφορούν στο φαινόμενο του Ελληνικού Παλμού, δηλαδή του προσωποπαγούς κόμματος του δημιούργησε ο κ. Νίκος Παπαδόπουλος για να γίνει ο ίδιος αρχηγός, μετά το υπερθέαμα που παρουσίασε στην Εθνική Πινακοθήκη.

Ο Παπαδόπουλος, όσο ήταν στη ΝΙΚΗ, είχε το σεβασμό μας. Στην πράξη του με τους βλάσφημους πίνακες είχε το σεβασμό μας. Όμως στον παρατεταμένο και ανοίκειο πόλεμο νεύρων που άνοιξε με τη ΝΙΚΗ (η οποία ΤΟΝ ΣΤΗΡΙΞΕ ΣΥΣΣΩΜΗ για την Πινακοθήκη & η διαγραφή του οφείλεται στον διαρκή ΠΟΛΕΜΟ που έκανε στο Κίνημα που τον ανέδειξε και ΟΧΙ στην Πινακοθήκη - ας πάψει πια αυτό το παραμύθι!) έχασε το σεβασμό μας, όπως και για το γεγονός ότι τώρα πλέει κι εκείνος στον ωκεανό της πολιτικής με μια βαρκούλα, που προσπαθεί να την παρουσιάσει για υπερωκεάνιο.

Διαβάζουμε λοιπόν τα εξής απίθανα:

Δηλαδή αυτοί είναι... "φορείς με μεγάλη απήχηση στον ελληνικό λαό", που θα σχηματίσουν "την πιο σημαντική συμπόρευση του δημοκρατικού ορθόδοξου πατριωτικού χώρου στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια"!

Ποιοι είναι αυτοί; Συγχωρέστε μας, τους ξέρει κανείς; (Υπάρχουν και αρκετοί άλλοι, με δικά τους λιλιπούτεια "κόμματα", που δεν έχουν προσχωρήσει - ακόμη; - στο συνονθύλευμα αυτό). Η κατάσταση θα ήταν για γέλια, αν δεν ήταν για κλάματα επειδή παίζεται η τύχη της πατρίδας μας.

Δηλαδή, ενώ υπάρχει ήδη στη Βουλή ένα Κίνημα με οκτώ βουλευτές (θα ήταν δέκα, αν δεν κυριαρχούσε ο εγωισμός και η μικροψυχία σε εκείνους που άσκησαν διαρκή πόλεμο στους συντρόφους τους και αναγκαστικά διαγράφτηκαν, όπως στην Εκκλησία αναγκαστικά αφορίζονται οι αιρετικοί για να μην πολεμούν το λαό του Θεού παριστάνοντας τους αδελφούς), ένα Κίνημα με σημαιοφόρο έναν άνθρωπο που μέχρι χθες όλοι τον σέβονταν (σήμερα "δεν τους αρέσει" επειδή δεν τους μοιάζει, επειδή είναι "βαρύς και βλεπόμενος"), Κίνημα με αγώνα, θέσεις, πολλά σοβαρά στελέχη, εμπειρία και φυσικά ορθόδοξο φρόνημα, όμως οι αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί αυτοί, αντί να συνταχθούν σύσσωμοι με αυτό και να ΔΥΝΑΜΩΣΟΥΝ τη δύναμη που ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΕΙ, ξεκινούν πάλι κάτι ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ, για να φτάσουν πού; και πότε; και να κάνουν τι;

Ο Θεός να με συγχωρέσει, η μόνη "προσφορά" τους θα είναι να αποδυναμώσουν την πραγματική ευλογημένη ένωση όλων των καλοπροαίρετων ορθόδοξων πατριωτών, τη ΝΙΚΗ, τραβώντας όσες ψυχές μπορούν από εδώ κι από εκεί (αν τα καταφέρουν). Για να ικανοποιήσουν τον εγωισμό τους. Τίποτε άλλο...

Και συνεχίζει ο συντάκτης στο ίδιο μοτίβο:

Ώστε όλοι αυτοί "βάζουν το εμείς πάνω από το εγώ". Ενώ η ΝΙΚΗ έχει "εγώ" και όχι εμείς... Τότε γιατί παραμένει ο καθένας με το δικό του μπαϊράκι & δεν ενσωματώνονται σε έναν ενιαίο φορέα; Επειδή, δυστυχώς, όπως το βλέπω (& λυπάμαι που το γράφω), το παν γι' αυτούς είναι ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΑΡΧΗΓΟΙ!

Ερώτηση κρίσεως: ποιος θα είναι επικεφαλής;

Η τελευταία ανάρτηση

Και κλείνουμε με την τελευταία ανάρτηση, που δείχνει το πνεύμα των "ορθοδόξων ομολογητών" που περιστοιχίζουν την ανωτέρω "προσπάθεια". Γράφει έτερος "αγωνιστής":

Το αντέγραψα από κάποιον που το σχολιάζει, γι' αυτό έχει βάλει την ετικέτα "Μπούρδες", η οποία ωστόσο ταιριάζει απόλυτα.

Το διαστρεβλωτικό αυτό ψευδορεπορτάζ αναφέρεται στη νομική προσφυγή της ΝΙΚΗΣ το 2024, ώστε να μην επιτραπούν στο τότε "Europride" πράξεις και εκδηλώσεις ασέβειας προς το Χριστό και την Παναγία μας, ούτε επιδείξεις γυμνού κλπ σε περιοχές όπου κυκλοφορούν οικογένειες και παιδιά.

Την προσπάθεια αυτή οι συκοφάντες τη διαστρεβλώνουν ως δήθεν "Ναι" από τη ΝΙΚΗ στο Europride! Δεν ντρέπονται; «Οὐδέ φοβῇ σύ τόν Θεόν;» (Λουκ. 23, 40). Δεν έχουν πάρει είδηση του διαρκούς ΑΓΩΝΑ που κάνει η ΝΙΚΗ εντός και εκτός Βουλής ενάντια στην ομοφυλοφιλική προπαγάνδα και στο δήθεν "κίνημα αφύπνισης" (Woke);

Θες να σταματήσουν οι "παρελάσεις υπερηφάνειας"; Στήριξε τη ΝΙΚΗ, βγάλε την κυβέρνηση, να τις σταματήσει. Αλλιώς, πες μου, εσύ - αδελφέ μου - τι έκανες για το θέμα και, προπαντός, τι αποτέλεσμα έφερε; 

Ορίστε, άνοιξε τα μάτια σου και δες πόσο "υπέρ των γουόκ" είναι η ΝΙΚΗ:

Για την ομοφυλοφιλία

Για το Woke

Για τη σεξουαλική αγωγή 

Πρόταση νόμου της ΝΙΚΗΣ το 2024 για την προστασία των παιδιών & εφήβων από την ομοφυλοφιλική προπαγάνδα! (το πλήρες κείμενο της πρότασης εδώ, στα αρχεία pdf)

Αφιέρωσε μια ωρίτσα, αν θέλεις, σε παρακαλώ, και κάνε μια βόλτα στα παραπάνω, να δεις. Για να ξέρεις τουλάχιστον την αλήθεια.

 *****

Κλείνω αυτή την πικρή ανάρτηση - λυπάμαι, θα ήθελα να γράφω μόνο για το Χριστό & την Αγάπη, αλλά δεν μπορώ να υποστείλω τη σημαία αυτού του νέου '21 - παραπέμποντας στα παρακάτω, ως συμπλήρωμα:

Από το ιστολόγιο ΤΟ ΠΟΘΟΥΜΕΝΟΝ: "Το σύστημα θα τρίβει τα χέρια του. Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΑΛΜΟΣ θα έχει επιτύχει τον σκοπό της δημιουργίας του, αν καταφέρει να μην μπει στη Βουλή η ΝΙΚΗ"

Τι κάνει η ΝΙΚΗ για τον προσωπικό αριθμό 

ΝΙΚΗ: διεθνούς απήχησης παρέμβαση για τη woke ιδεολογία μέσα σε σχολικά βιβλία του Δημοτικού!

Σημαντική τοποθέτηση της ΝΙΚΗΣ σε ευρωπαϊκό ΜΜΕ για τη στοχοποίηση του χριστιανισμού

Γ. Ρούντας (ΝΙΚΗ) στη Βουλή: "Να μας σφραγίσετε θέλετε; Ε, όχι!"

Από τον αγώνα της ΝΙΚΗΣ για τη Ρωμηοσύνη (μπες να δεις, αν έχεις ευαισθησία για το θέμα)

Και:

Κοινά στοιχεία Καποδίστρια & Νατσιού (διάβασέ το με προσοχή και ειλικρίνεια, προπαντός απέναντι στον εαυτό σου).

Ας μην ξεχνάμε ότι η διχόνοια είναι η μεγαλύτερη αδυναμία μας, που πηγάζει από τον ΕΓΩΙΣΜΟ και οδηγεί στη συκοφάντηση των αδελφών μας και στη δική μας απώλεια.

Με αγάπη Χριστού. 

«Η παιδεία είναι φως. Είναι άναμμα ψυχής».

 

 

«Σε ποια Ελλάδα αξίζει να μεγαλώσει ένα παιδί 17 χρονών;» | Δημήτρης Νατσιός

 

https://www.youtube.com/@NIKH-Greece

https://nikh.gr/