Στις 10 Σεπτεμβρίου 1943, η Θεοτόκος διασώζει τον Ορχομενό Βοιωτίας από τη μανία των Ναζί. Η πρώτη απεικόνιση του γεγονότος, σε λάβαρο, γίνεται με χρήματα των ίδιων των Γερμανών στρατιωτών & του διοικητή τους, οποίος επέστρεφε στον Ορχομενό κάθε χρόνο μέχρι τέλους της ζωής του.
Συγκινητικές λεπτομέρειες από την ιστοσελίδα του Δήμου Ορχομενού:
«Το βλέπεις κείνο το βουνό, που ’ναι ψηλό από τ’ άλλα;
Εκεί ’ναι πύργος γυάλενος με κρυσταλλένια τζάμια,
μέσα κοιμάται μια ξανθιά, μιας χήρας θυγατέρα.
Πώς να τηνε ξυπνήσουμε, να της το πω φοβούμαι.
-Ξύπνα καημένη Αναστασιά, ξύπνα καημένη Άννα,
ξύπνα ν’ ανάψεις τη φωτιά, να σβήσεις το λυχνάρι,
γιατί μας πήρε η χαραυγή, το δόλιο μεσημέρι.
Πάν’ τα πουλάκια για βοσκή, οι λυγερές στις βρύσες,
ξύπνα, καημένη Αναστασιά...»
Σχόλιο:
Συγχωρέστε με. Για ποιο λόγο συνδύασα την τόσο δραματική είδηση της μεγάλης πυρκαγιάς στην Κόνιτσα με το συγκεκριμένο τραγούδι.
Κατ' αρχάς, επειδή δεν μπορούσα ν' αρθρώσω λέξη και κατέφυγα στην ποίηση από την λύπη μου, για να εκφράσω τα ανείπωτα. Εκτός αυτού:
α) Είναι τραγούδι που λέγεται στην περιοχή της Κόνιτσας. Όχι μόνον εκεί, αλλά και εκεί (το έλεγε και ο πατέρας μου, από το Καλαπόδι Φθιώτιδος).
β) Παρά το χορευτικό ρυθμό του, κατ' εμέ είναι μοιρολόι. Η κοπέλα προφανώς είναι νεκρή, γι' αυτό δεν ξυπνά. Γι' αυτό όλοι ξέρουν - ακόμη και οι πιο μακρινοί, που βλέπουν το βουνό της ανάμεσα στα άλλα βουνά - ότι «μέσα κοιμάται μια ξανθιά», που κανείς δεν μπορεί να την ξυπνήσει, ούτε τολμά να το επιχειρήσει.
Εκτός αν είναι μαγεμένη, σαν την Ωραία Κοιμωμένη.
γ) Το οξύμωρο: η κοπέλα ονομάζεται Αναστασιά (Αναστασία => Ανάσταση)... Αυτό ίσως αφήνει μια ελπίδα, έναν υπαινιγμό, ότι μπορεί να ξυπνήσει κάποτε.
Γι' αυτό κι εγώ φωνάζω μετά δακρύων (κυριολεκτικά) στη δύσμοιρη πατρίδα μας:
«Ξύπνα, καημένη Αναστασιά, ξύπνα, καημένη Άννα,
γιατί μας πήγε η χαραυγή, το δόλιο μεσημέρι...».
Αμήν. «ἀνάστα ἐν τάχει» (Πράξ. 12, 7).
Ν: Στην παρακάτω απόδοση το τραγούδι είναι λίγο διαφορετικό. Συμβαίνει αυτό στα δημοτικά μας τραγούδια, λόγω της ζωντανής (άρα ρέουσας) παράδοσης.
Στις 8 Σεπτεμβρίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά το Γενέσιον της Υπεραγίας Θεοτόκου, το ιστορικό και κατανυκτικό μοναστήρι της Παναγίας Σαϊντανάγια στη Συρία γινεται επίκεντρο λαμπρού εορτασμού και παγκόσμιου προσκυνήματος.
Το Αρχαίο Κάστρο της Πίστης
Χτισμένη πάνω σε έναν επιβλητικό βράχο περίπου 27 χιλιόμετρα βόρεια της Δαμασκού, η Ιερά Μονή της Σαϊντανάγια (όρος που στις ανατολικές γλώσσες σημαίνει «Η Κυρά μας») χρονολογείται από τον 6ο αιώνα μ.Χ. Σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό από ένα θαυμαστό όραμα της Θεοτόκου.
Στην καρδιά του μοναστηριού φυλάσσεται η θαυματουργή και μυροβλύζουσα εικόνα της Παναγίας (γνωστή ως Chaghoura / «Η Επικαλούμενη» ή «Περίβλεπτος»), η οποία θεωρείται μία από τις τέσσερις εικόνες που φιλοτέχνησε ο ίδιος ο Ευαγγελιστής Λουκάς.
Η Μονή της Παναγίας της Σαϊντανάγια (Σεντνάγια) βρίσκεται στη Συρία και είναι ξακουστή σ’ όλους τους χριστιανούς, αλλά και σε πολλούς μουσουλμάνους της περιοχής. Η μεγάλη δημοτικότητα της Μονής οφείλεται στο πλήθος θαυμάτων που γίνονται με τις πρεσβείες της Θεοτόκου, γι’ αυτό είναι το σημαντικότερο χριστιανικό προσκύνημα στη Μέση Ανατολή, μετά την Ιερουσαλήμ. Στη Μονή της Σαϊντανάγια βρίσκεται μια θαυματουργή εικόνα της Παναγίας με το βρέφος της, τον Ιησού, ζωγραφισμένη από τον Απόστολο Λουκά τον Ευαγγελιστή. H λέξη «Σαϊντανάγια» είναι σύνθετη και στα Ασσυριακά «Σαΐντα» σημαίνει Κυρία και «Νάγια» σημαίνει εμάς. Δηλαδή, η Κυρά μας, και εννοούν την Παναγία.
Η Μονή χτίστηκε το 547 μ.Χ. Λέγεται ότι ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός, διασχίζοντας την έρημο της Συρίας κατά τον πόλεμό του με τους Πέρσες, δοκιμάστηκε σκληρά σε αυτά τα μέρη μαζί με το στρατό του λόγω ελλείψεως νερού. Στην περιοχή που είναι χτισμένο τώρα το Μοναστήρι, εμφανίστηκε στον Αυτοκράτορα ένα πανέμορφο ελάφι, το οποίο κυνήγησε επίμονα. Καθώς το ελάφι έφτασε σε μια πηγή με νερό, πήρε τη μορφή της Παναγίας, η οποία ζήτησε από τον Ιουστινιανό να της χτίσει σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο ένα μοναστήρι, εις ανάμνηση του θαύματος που τους έσωσε από την έλλειψη νερού.
Επιστρέφοντας από τον πόλεμο, ο Ιουστινιανός διέταξε τους αρχιτέκτονές του να σχεδιάσουν ένα μοναστήρι για να το χτίσει στο σημείο που του υπέδειξε η Παναγία. Επειδή κανένα σχέδιο δεν τον ικανοποιούσε, η Παναγία εμφανίστηκε και πάλι η ίδια στον Αυτοκράτορα και του υπέδειξε το πανέμορφο σχέδιο με το οποίο είναι χτισμένο σήμερα το μοναστήρι.
Η Παναγία με τους γονείς της.
Στην κάτω μεριά της εικόνας εικονίζεται ο δίκαιος Ιεσσαί, πατέρας του
προφήτη Δαβίδ και πρόγονος της Παναγίας. Συνδέονται με την Παναγία με
ένα συμβολικό "δέντρο", επειδή ο προφήτης Ησαΐας στην Παλαιά Διαθήκη
ονομάζει την Παναγία "ράβδο" (=κλαδί) από τη ρίζα του Ιεσσαί & το
Χριστό άνθος απ' αυτή τη ράβδο.
1) Προσκλήθηκαν στην ηγεσία από άλλους, δεν αυτοπροσκλήθηκαν (ο Νατσιός δεν δημιούργησε τη ΝΙΚΗ ο ίδιος, ούτε έβαλε αρχηγό τον εαυτό του, αλλά τον κάλεσε η ιδρυτική ομάδα της ΝΙΚΗΣ, για τους λόγους που εκτίθενται στα παρακάτω). Είναι δηλαδή "δημόκλητοι" (καλεσμένοι από τον δήμο = τον λαό), και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, θεόκλητοι, και σε καμία περίπτωση αυτόκλητοι.
2) Αποδέχτηκαν από καθαρή φιλοπατρία, εν γνώσει τους ότι ανεβαίνουν έναν Γολγοθά, χωρίς προσωπικό όφελος.
3) Ήδη πολλά χρόνια πριν την πρόσκλησή τους & τη συμμετοχή τους στην πολιτική ανέπτυσσαν εθνική - πατριωτική δράση.
4) Είναι άνθρωποι αναγνωρισμένου ήθους, ανιδιοτελείς, με ευγένεια, ταπεινότητα, σύνεση, χωρίς απερισκεψία, χωρίς δυτικά ή ανατολικά "γυαλιά".
5) Είναι πιστοί ορθόδοξοι χριστιανοί, με προσωπική πνευματική ζωή πολύ πριν και εκτός της πολιτικής, χωρίς φανατισμό (επιτρέψτε μου), με πλήρη συνείδηση της τεράστιας σημασίας που έχει η Ορθοδοξία για το αύριο της πατρίδας.
6) Πιστεύουν ότι η (ελληνορθόδοξη) Παιδεία είναι η βάση μιας σωστής κοινωνίας. Και αυτήν επιδιώκουν. Και συγχρόνως τη θεμελίωση της αναγέννησης της κατεστραμμένης πατρίδας μας σε ΟΛΟΥΣ τους τομείς.
7) Δεν βλέπουν μυωπικά μιαν Ελλαδίτσα, αλλά τη Ρωμηοσύνη στην οικουμενική / πνευματική της διάσταση.
9) Πιστεύουν ότι δεν θα βρούμε τη σωτηρία μας ως ζητιάνοι & υπάκουοι ακόλουθοι των ξένων, αλλά με τις δικές μας δυνάμεις, διότι «ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης».
10) Επιδιώκουν τη συνεργασία και τον συντονισμό όλων των δυνάμεων της χώρας για την ανάπτυξη της πατρίδας και την ευημερία του λαού, χωρίς να προβαίνουν σε ταξικές και κοινωνικές διακρίσεις.
~ Γι' αυτό και μια πιθανή ηγεσία του Νατσιού,
στην κορυφή του έθνους, θα προφέρει στην Ελλάδα & τον Ελληνισμό έναν ΠΑΤΕΡΑ και όχι απλώς έναν κυβερνήτη, ακριβώς όπως συνέβη με τον
Καποδίστρια. Πατέρα για το λαό, όχι μαριονέτα της ολιγαρχίας. Φυσικά πολλοί από την ολιγαρχία δεν θα ανεχτούν ποτέ κάτι τέτοιο.
11) Συκοφαντούνται από εχθρούς και δήθεν "φίλους", οι οποίοι δεν μπορούν να τους υποφέρουν, γιατί θα ήθελαν να ηγούνται οι ίδιοι & όχι κάποιος άλλος, και μάλιστα όχι κάποιος με άμεμπτο ήθος.
12) Ο λαός κοιμάται (ακόμη), "ψάχνει κάτι καινούργιο", κοιτάζει δεξιά -
αριστερά ζαλισμένος, και δεν ξεσηκώνεται να υπερασπιστεί τον πραγματικό ΠΑΤΕΡΑ του.
*****
Κατά τη γνώμη μου, ο Δ. Νατσιός είναι Ο ΜΟΝΟΣ πολιτικός αρχηγός που συγκεντρώνει όλα τα παραπάνω κοινά στοιχεία με τον "άγιο της πολιτικής" Ι. Καποδίστρια. (Ναι, μπορεί και ο Νατσιός να χαρακτηριστεί "άγιος της πολιτικής" - είναι Ο ΜΟΝΟΣ στην εποχή μας - & το ξέρεις πολύ καλά. Όχι επειδή "κάνει το σταυρό του", αλλά επειδή πάντα τον έκανε & επειδή, όταν το κάνει, το εννοεί, σε συνδυασμό με το παραπάνω στοιχείο 4).
Είναι κατάλληλος για πρωθυπουργός; ΝΑΙ, γιατί είναι ένας έντιμος & δίκαιος άνθρωπος (& ευφυής, ενημερωμένος, καταρτισμένος). Θα επιλέξει το επιτελείο του, τους υπουργούς & συνεργάτες του, ανάλογα με το κατάλληλο πόστο. Και θα είναι όλοι άνθρωποι που θα μπορούν και θα θέλουν να υπηρετήσουν το συμφέρον της πατρίδας, του ανθρώπου και της κοινωνίας, όχι της τσέπης τους.
~ Αν θα τον σκοτώσουν, θα τον διασύρουν με συκοφαντίες, θα τον φυλακίσουν ή θα μπορέσει, μαζί με όλους τους συνεργάτες του που ενώνει & αγαπά (& τον αγαπούν), να συμβάλει στην ανόρθωση της Ελλάδας & την αναγέννηση της Ρωμηοσύνης, θα εξαρτηθεί από τη στάση του ελληνικού λαού. Ο Νατσιός έχει δώσει ήδη εξετάσεις, πολλές φορές, και έχει περάσει με άριστα. Τώρα δίνουμε εξετάσεις εμείς. Θα περάσουμε;
"...Στην ομιλία του, ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ αναφέρθηκε και σε ιστορικές προσωπικότητες, όπως ο Ιωάννης Καποδίστριας, υπογραμμίζοντας ότι η μνήμη του και οι αρχές του αποτελούν πρότυπο για την πολιτική ηγεσία. Πρότεινε μάλιστα στην προτομή που πρόκειται να αναγερθεί στην Βουλή να τοποθετηθεί πινακίδα που να λέει ότι «ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης». Επεσήμανε ότι η χώρα πρέπει να διδαχθεί από την ιστορία και να προστατεύει την εθνική κυριαρχία, αποφεύγοντας πολιτικές που υπονομεύουν τα συμφέροντα της κοινωνίας. Η αναφορά αυτή συνδέθηκε με τη διαχρονική ανάγκη πολιτικής ευθύνης, διαφάνειας και ηθικής στην άσκηση της εξουσίας".
Στις 6 Σεπτεμβρίου γιορτάζουμε την ξαφνική παρέμβαση του αρχαγγέλου Μιχαήλ στις Χώνες της Φρυγίας (Μικρά Ασία), με την οποία διέσωσε ένα χριστιανικό μοναστήρι από τη σκόπιμη εκτροπή ενός ποταμού, που πραγματοποίησαν φανατικοί ειδωλολάτρες για να το καταστρέψουν.
Στοιχεία για την εορτή και ταινία κινουμένων σχεδίων στην ανάρτησή μας Ο άγγελος και το ποτάμι.
"Σε κάποιο μέρος της Φρυγίας, η γη ανέβλυσε αγιασμένο νερό με τη δύναμη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που γιάτρευε κάθε αρρώστια των ασθενούντων. Ένας χριστιανός, λοιπόν, επειδή γιατρεύτηκε η κόρη του, έκτισε ωραιότατο ναό στο όνομα του Αρχιστράτηγου, επάνω στο άγιασμα.
Μετά 90 χρόνια, ήλθε στο ναό κάποιος ευλαβής νέος, ονόματι Άρχιππος. Έμεινε υπηρέτης στο ναό και ζούσε ζωή ασκητική και με εγκράτεια. Όταν είδαν αυτό το πράγμα οι ειδωλολάτρες, έπιασαν τον Άρχιππο και τον χτύπησαν δυνατά. Έπειτα, όρμησαν να καταστρέψουν το ναό και το άγιασμα. Αλλά ώ της μεγάλης δυνάμεως του Αρχαγγέλου! Άλλων απ' αυτούς τα χέρια έμειναν παράλυτα και άλλους σταμάτησε φράγμα φωτιάς και έτσι γύρισαν όλοι άπρακτοι.
Όμως το πείσμα και ο θυμός τους ώθησε να κάνουν εκτροπή του κοντινού ποταμού, για να παρασύρει το ναό και να πνίξουν τον Άρχιππο. Αλλά και πάλι θαύμα! Ο ποταμός γύρισε προς τα πίσω! Τότε σκέφθηκαν να ενώσουν και άλλους δύο ποταμούς. Όμως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ παρουσιάστηκε στον Άρχιππο και, αφού τον έβγαλε έξω από το ναό, έκανε το σημείο του σταυρού και οι ποταμοί στάθηκαν σαν τείχος. Πρόσταξε, έπειτα, να χωνευθούν και πράγματι, κατά παράδοξο τρόπο, έως σήμερα στο μέρος εκείνο τα νερά των ποταμών χωνεύονται. Και γι' αυτό το μέρος ονομάστηκε Χώναι".
Η εορτή αυτή παλαιότερα, που η παράδοσή μας ήταν πραγματικά ζωντανή, γιορταζόταν με μεγάλη αγάπη στην Κρήτη, όπου αρκετές εκκλησίες (υπάρχουν ακόμη) ήταν αφιερωμένες σ' αυτήν. Οι ναοί αυτοί χαρακτηρίζονταν "ο Άγιος Αστράτηγος" & έτσι οι Κρητικοί αποκαλούσαν τον άγιο αρχάγγελο Μιχαήλ.
Το παρακάτω παμπάλαιο κρητικό τραγούδι (ριζίτικο) είναι αφιερωμένο στον αγαπημένο των Κρητικών άγιο Αστράτηγο. Το ακούμε:
2) από τον ιστορικό σύλλογο τραγουδιστών "Κρητικές Μαδάρες" (Χανιά - η μήτρα των ριζίτικων) και
3) από τον μακαριστό Σφακιανό παπά Άγγελο Ψυλλάκη, που το αποδίδει με πιο "έντεχνο" τρόπο, στα πλαίσια βέβαια της ρωμαίικης ("βυζαντινής") μουσικής μας παράδοσης, την οποία κατείχε στο έπακρο.
Στον αρχικό στίχο "και με τσ' αγγέλους έκαμα", το "έκαμα" σημαίνει "συναναστράφηκα" (κρητικός ιδιωματισμός). Το τραγούδι έχει σχολιαστεί θεολογικά, ότι όποιος έχει τέτοια ενάρετη και ηθική ζωή, ώστε να κάνει παρέα με τους αγγέλους (όπως οι άγιοί μας, γνωστοί και άγνωστοι), αυτός παίρνει δώρο του παραδείσου τα κλειδιά.
Ύμνοι της εορτής: Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.