Η πολιτική αλλαγή στη Σερβία και εμείς

 

ΝΙΚΗ 

Δυο χρόνια πέρασαν από την 1η Νοεμβρίου 2024, όταν κατέρρευσε το στέγαστρο έξω από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ σκοτώνοντας 16 ανθρώπους. Το ξεχείλισμα της διαμαρτυρίας, που ξεκίνησε τότε, έφερε σήμερα την πολιτική αλλαγή στη Σερβία, με τις εκλογές της Κυριακής 25 Οκτωβρίου 2026. Η πολιτική αυτή αλλαγή, με την εκλογική ανατροπή της κυβέρνησης Αλεξάνταρ Βούτσις και την επικράτηση του κινήματος της Φοιτητικής Λίστας με περίπου 52%, έχει για τη δική μας πατρίδα ορισμένα ενδιαφέροντα διδάγματα.

Πρώτον, αποδεικνύει ότι ένα λαϊκό κίνημα, που – κατά τα φαινόμενα – προσπάθησε να παραμείνει καθαρό, έντιμο και ενωτικό, μπορεί να φτάσει σε συντριπτική εκλογική νίκη και να καταλάβει την εξουσία, ανατρέποντας ένα κατεστημένο πολυετούς διαφθοράς, υπό το οποίο η χώρα και ο λαός της ασφυκτιούσαν!

Δεύτερον, αξίζει να σημειωθεί με πολύ έντονα γράμματα ότι μεγάλο μέρος αυτού του κινήματος απαρτίζεται από νέους, πιστούς ορθόδοξους χριστιανούς, που κατέβαιναν στις πορείες διαμαρτυρίας κρατώντας τον σταυρό (το διαχρονικό «όπλον ειρήνης – αήττητον τρόπαιον» των ορθοδόξων) και ενσαρκώνουν στη ζωή τους τις παραδοσιακές αξίες της Ρωμηοσύνης, που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά και του σερβικού πολιτισμού. Τα παιδιά αυτά σε πολλές περιπτώσεις πήγαν και πήραν την ευχή των γονέων και των παππούδων τους για να πάνε να ψηφίσουν, όπως οι δικοί μας νέοι – κάποτε – έπαιρναν την ευχή των γονέων και των παππούδων τους για να πάνε στον πόλεμο υπέρ πίστεως και πατρίδος και όπως οι νέοι της Αθήνας που πήγαν να πάρουν ευχή και συμβουλή από τον ηλικιωμένο Κωστή Παλαμά πριν φύγουν για το μέτωπο, έναν άλλο Οκτώβριο, του 1940.

Τρίτον, οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες που έκανε ο σερβικός λαός τα τελευταία χρόνια – το επισημαίνουν οι ίδιοι και δίκαια καμαρώνουν – ήταν ειρηνικές, αντίθετα με τις διαδηλώσεις που γίνονται τώρα στη Γαλλία και σε άλλες χώρες της Δύσης, οι οποίες είναι, όχι μόνον βίαιες, αλλά και καταστροφικές για εμβληματικά μνημεία της εθνικής ιστορίας των χωρών τους!

Τέλος, επίσης αντίθετα με τις διαδηλώσεις που γίνονται στη Γαλλία και τις άλλες χώρες της Δύσης, το ηφαίστειο της σερβικής ψυχής και η ίδια η πολιτική ανατροπή που επέφερε πέρασαν, ουσιαστικά, «στα ψιλά»: ναι μεν γράφτηκε στις ιστοσελίδες και μεταδόθηκε από τα πρακτορεία ειδήσεων, αλλά όχι έτσι, ώστε να συνειδητοποιήσει η ελληνική κοινή γνώμη αυτό που πραγματικά μας αφορά: ότι δίπλα μας, στην Ορθόδοξη Σερβία, ένα κίνημα παραδοσιακών αξιών και πίστης ανέτρεψε τη διεφθαρμένη εξουσία και άλλαξε σελίδα στη χώρα, και μάλιστα μέσω της συμμετοχής του λαού στις εκλογές, η οποία ήταν η μεγαλύτερη των τελευταίων δεκαετιών!

Και αυτό είναι παράδειγμα προς μίμησιν και ανάσα ελπίδας για τη δική μας χώρα, την Ορθόδοξη Ελλάδα των ηρώων, των αναρίθμητων αγώνων για την ελευθερία και των αγίων, την Ελλάδα που είναι κληρονόμος της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας (του «Βυζαντίου» όπως μας έμαθαν οι δυτικοί να τη λέμε) περισσότερο ακόμη από τη Σερβία – κι ας μην έχουμε τον δικέφαλο αετό στη σημαία μας, όπως τον έχουν οι αδελφοί μας οι Σέρβοι!

*****

Το κίνημα της Φοιτητικής Λίστας δεν είναι αμιγώς παραδοσιακό («συντηρητικό» το χαρακτηρίζουν τα ΜΜΕ της Νέας Τάξης Πραγμάτων), ούτε έχει λάβει θέση σε σοβαρά και επίμαχα ζητήματα, όπως η νομιμότητα των εκτρώσεων, ο γάμος των ομοφυλοφίλων ή η έξαρση της λαθρομετανάστευσης. Απέφυγε να το κάνει, για να συγκεντρώσει όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που αντιτάχθηκαν στο καθεστώς Βούτσις.

Συνεπώς, ως προς αυτά είμαστε σε αναμονή. Και οι ιδεολογικές διαφοροποιήσεις εντός του κινήματος ενέχουν τον κίνδυνο διάσπασης και εσωτερικών αντιπαραθέσεων. «Ανησυχούν» όμως τα «προοδευτικά» ΜΜΕ ότι το κίνημα δεν αποδέχεται την αποκοπή του Κοσσόβου από τη Σερβία, δεν είναι ασμένως και άνευ όρων θετικό απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αναφέρεται σε διακρατικές συμφωνίες και συνεργασίες με γνώμονα το συμφέρον του σερβικού λαού… Και αυτά είναι επίσης ελπιδοφόρα και άξια προς μίμησιν.

Ελπίζουμε οι εκατοντάδες χιλιάδες Σέρβοι νεομάρτυρες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μαζί με τον άγιο Σάββα και τον άγιο Λάζαρο της Σερβίας, τον άγιο Νικόλαο Αχρίδος, τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς και όλους τους άλλους αγίους και αγίες που αποτελούν το θεμέλιο του σερβικού πολιτισμού, να δείξουν τον δρόμο για μια ουσιαστική απελευθέρωση, όχι μόνον της πολιτικής ζωής, αλλά και της κοινωνίας και των συνειδήσεων, που δέχονται διεθνώς πυρά προπαγάνδας από τον «βελούδινο ολοκληρωτισμό» της εποχής μας.

Το νέο κεφάλαιο που ανοίγεται στη Σερβία περνά τώρα στη δυσκολότερη φάση: το κίνημα οφείλει να κυβερνήσει και να νομοθετήσει για την οικονομία, την εξωτερική πολιτική, τα κοινωνικά θέματα, με όλες τις πτυχές τους… Και ο πόλεμος που θα δεχτεί από τα απομεινάρια του παλαιού συστήματος και από τις δυνάμεις του διεθνούς κατεστημένου ασφαλώς θα είναι αμείλικτος. Εμείς, από τη ρωμαίικη γειτονιά της Χερσονήσου του Αίμου, κρατώντας ψηλά τη σημαία και τα ιδανικά της Ρωμηοσύνης, είμαστε έτοιμοι να συμπαρασταθούμε σε κάθε υγιή προσπάθεια για ένα πραγματικά διαφορετικό και αυθεντικά καλύτερο μέλλον.

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης
Υπεύθυνος της Θεματικής
Ομάδας Ρωμηοσύνης της ΝΙΚΗΣ

Άγιος Ιωάννης Βατάτζης: Η εξουσία ως διακονία του λαού

 

Από τη Θεματική Ομάδα Ρωμηοσύνης της ΝΙΚΗΣ

Στις 4 Νοεμβρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη, του Ελεήμονος Βασιλέως. Η ΝΙΚΗ τιμά τον άγιο αυτοκράτορα, το λαμπρό τέκνο του Διδυμοτείχου, που συνέδεσε την πίστη στον Χριστό με την έμπρακτη αγάπη προς τον άνθρωπο και την ευθύνη για την πατρίδα.

Ο Ιωάννης Βατάτζης ανέλαβε την Αυτοκρατορία της Νίκαιας σε μία από τις δυσκολότερες περιόδους της ιστορίας του Ελληνισμού. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204, η Αυτοκρατορία της Ρωμανίας (το εσφαλμένα επονομαζόμενο «Βυζάντιο») είχε κατακερματιστεί. Με επιμονή, διοικητική ικανότητα και διπλωματική σύνεση, ισχυροποίησε το κράτος, ανέκτησε εδάφη και προετοίμασε την επιστροφή στη Βασιλεύουσα, η οποία πραγματοποιήθηκε το 1261, επτά χρόνια μετά την κοίμησή του.

Στην εκκλησιαστική μας παράδοση το όνομά του συνοδεύεται από μια προσωνυμία που φανερώνει το ήθος του: ο Ελεήμων Βασιλεύς. Το συναξάρι του τον παρουσιάζει πράο, ταπεινό, προσιτό στους ανθρώπους και προστάτη όσων αδικούνταν. Η φροντίδα για τον φτωχό και τον αδύναμο υπήρξε σταθερό γνώρισμα της ζωής του και αποτυπώθηκε στον τρόπο με τον οποίο κυβέρνησε.

Έδωσε ιδιαίτερη σημασία στη γεωργία και την κτηνοτροφία, στήριξε την εγχώρια παραγωγή και επιδίωξε την οικονομική αυτάρκεια του κράτους. Μερίμνησε για τους καλλιεργητές και περιόρισε την αυθαιρεσία των ισχυρών εις βάρος των ασθενέστερων. Αντιμετώπισε τη γη ως πηγή ζωής, εργασίας και ευημερίας για τον λαό. Με το προσωπικό του παράδειγμα ανέδειξε την αξία της εργασίας και της λιτής ζωής.

Χαρακτηριστική είναι η διήγηση για την αυστηρή παρατήρηση προς τον γιο του, όταν τον είδε ντυμένο με πολυτελή ενδύματα. Του υπενθύμισε ότι «ο πλούτος των βασιλέων είναι πλούτος των υπηκόων τους». Η φράση αυτή εκφράζει μια διαχρονική αρχή: η διαχείριση του δημόσιου πλούτου απαιτεί σεβασμό στον μόχθο του λαού, φειδώ και λογοδοσία.

Η μέριμνά του αγκάλιασε επίσης την παιδεία και την περίθαλψη. Υποστήριξε τα ελληνικά γράμματα, τη διαφύλαξη της πνευματικής κληρονομιάς και τη λειτουργία φιλανθρωπικών ιδρυμάτων. Στο έργο του συναντώνται η υπεράσπιση της πατρίδας, η καλλιέργεια του ανθρώπου και η ανακούφιση του πόνου. Η ευθύνη του ηγεμόνα εκτεινόταν σε ολόκληρη τη ζωή της κοινωνίας.

Η Εκκλησία διαφύλαξε τη μνήμη του και την τίμησε με συναξάρια και ακολουθίες, μεταξύ αυτών και με το υμνογραφικό έργο του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου. Διαχρονικές παραδόσεις τον συνδέουν με τον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, ο οποίος «θα είναι πτωχός» και το όνομα αυτού «Ιωάννης». Στη γενέτειρά του, το Διδυμότειχο, η τιμή προς τον Άγιο παραμένει ζωντανή με ετήσιες εκδηλώσεις, συνδέοντας την ιστορική μνήμη της Θράκης με την πίστη και την προσευχή.

Για τη ΝΙΚΗ, η εορτή του αποτελεί πρόσκληση σε προσωπική και δημόσια ευθύνη. Η πίστη καρποφορεί με έργα αγάπης. Η φιλοπατρία εκφράζεται με φροντίδα για τον τόπο και τους ανθρώπους του. Η πολιτική ευθύνη δοκιμάζεται στην προστασία των αδύναμων, στη στήριξη της δημιουργικής εργασίας και στον σεβασμό των κοινών αγαθών.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων Βασιλεύς ας πρεσβεύει στον Κύριο για την πατρίδα και τον λαό μας. Τιμούμε τη μνήμη του, αναγνωρίζοντάς τον ως υπόδειγμα ηγέτη που αναλαμβάνει να υπηρετήσει το κοινό καλό με πολλές αρετές: ταπεινοφροσύνη, δικαιοσύνη, ανιδιοτέλεια και έλεος.

Δημοκρατικό Πατριωτικό Λαϊκό Κίνημα ΝΙΚΗ
Θεματική Ομάδα Ρωμηοσύνης

Πηγές

1. Ιερά Μητρόπολις Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου, «Βατάτζεια 2021», 4 Νοεμβρίου 2021. Για τον βίο, το έργο και την εκκλησιαστική τιμή του Αγίου στη γενέτειρά του.
2. Ιερά Μητρόπολις Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας, «Άγιος Ιωάννης ο Βατατζής ο ελεήμονας βασιλιάς», 31 Οκτωβρίου 2022. Για την ελεημοσύνη, την προστασία των αδικουμένων και τη διήγηση της νουθεσίας προς τον γιο του.
3. Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, Συναξάρι του Αγίου Ιωάννη Βατάτζη του Ελεήμονος, σε αγγλική μετάφραση στον ορθόδοξο ιστότοπο Orthodox Christianity Then and Now, 4 Νοεμβρίου 2016.
4. Ιωάννης Α. Σαρσάκης, «Άγιος Ιωάννης Βατάτζης, ένας ηγέτης αγρότης», Καστροπολίτες Διδυμοτείχου – Γνώση και Δράση. Για τη μέριμνα υπέρ των αγροτών, την παραγωγή και την οικονομική αυτάρκεια.
5. «Ο Πάμμεγας Σκηπτούχος Άγιος Ιωάννης Βατάτζης ο εκ Διδυμοτείχου», άρθρο του 2022 στην ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ [& εδώ].
6. Ορθόδοξη Εγκυκλοπαίδεια – Православная Энциклопедия, «Иоанн III Дука Ватац» – Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης, τόμος 23, σ. 592–595. Ιστορική και αγιολογική παρουσίαση, με βιβλιογραφία και αναφορές στην υμνογραφική παράδοση του Αγίου.
7. Κώστας Γ. Παναγόπουλος, «Βατάτζης, ο πατέρας των Ελλήνων», 2022.

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ

Ο άγιος & (μεγάλος) πολιτικός: αυτοκράτορας Ιωάννης Βατάτζης

Ο Δημήτρης Νατσιός συζητά με τον στρατιωτικό-συγγραφέα Ιωάννη Σαρσάκη για τον άγιο Ιωάννη Βατάτζη

Παρουσιάζοντας Βατάτζη στα χρόνια της ντροπής...

Μια αφήγηση για τον άγιο Ιωάννη Βατάτζη

Φίλης Γεώργιος: Ο Θεός να βάλει το χέρι του από 'δώ και πέρα - Ο Αυτοκράτορας & οι Άθλιοι των Αθηνών 

Ιωάννης Γ'΄ Δούκας-Βατάτζης: Ο Αυτοκράτορας που έγινε Άγιος και συναρπάζει με τους θρύλους που τον συνοδεύουν

Του αγίου Γεωργίου Καρσλίδη της Δράμας (1901 - 1959)

 

Αναζητώντας τη Ρωμιοσύνη (ως νέα πολιτική και πολιτισμική πρόταση) 

Τι μας αφορά πιο πολύ; Η Άλωση της Βαστίλης ή της Κωνσταντινούπολης; 

Κωνσταντινούπολις, ἡ αἰώνια πρωτεύουσα καὶ καρδιὰ τοῦ γένους τῶν Ρωμηῶν

10 ερωτήσεις για τη σχέση ΝΙΚΗΣ και Ρωμηοσύνης

Ορθόδοξος Λόγος | Ρωμηοσύνη και Βυζάντιο (Ρωμανία) 

Η Πραότητα του Θεού

Ένας Θεός άγνωστος στους ισχυρούς

Του π. Στεφάνου Φρήμαν

Μετάφραση Κ. Ν. 

ΟΟΔΕ / Glory 2 God for all things

 

Ν: Η περίφημη εικόνα της Αγίας Τριάδας, έργο του αγίου Ανδρέα Ρουμπλιώφ, το καύχημα της ρωσικής αγιογραφίας. Αποδίδει με άριστο τρόπο την πραότητα και την ταπεινότητα του Τριαδικού Θεού.

 

 

Όταν ο Σέσιλ Ντε Μιλ επέλεξε τον Τσάρλτον Ίστον για τον ρόλο του Μωυσή στην ταινία του 1956 «Οι Δέκα Εντολές», είχε κατά νου μια καθαρά αμερικανική εκδοχή της κεντρικής ιστορίας της Παλαιάς Διαθήκης. Η δεκαετία του 1950 βρισκόταν στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου εναντίον του Κομμουνισμού. Η ταινία έγινε το όχημα για την πολιτισμική μυθολογία της Αμερικής. «Οι Δέκα Εντολές» είχαν στραφεί προς το θέμα της ελευθερίας.

 Ως εκ τούτου, το Χόλυγουντ ακολουθούσε μια αρκετά πεπατημένη αμερικανική οδό: «διαβάζοντας» την δική του ιστορία μέσα στις Γραφές, και τις Γραφές μέσα στην δική του ιστορία. Ο Μωυσής έτσι μπορούσε να γίνει ο Αβραάμ Λίνκολν του Ισραήλ. Η επιβλητική προσωπικότητα του Ίστον ταίριαζε απόλυτα σε αυτή την ανα-διήγηση. Εδώ υπήρχε θάρρος, δύναμη, σταθερότητα σκοπού και μια προσωπικότητα ικανή να κοιτάξει κατάματα ακόμα και τον Γιουλ Μπρίνερ (τον Φαραώ της Αιγύπτου). Η ταινία έγινε εμβληματική για πολλούς, στερεώνοντας μέσα στο μυαλό τους τις προσωπικότητες μέσα στις Γραφές. Ωστόσο, ο Θεός (και ο Μωυσής) δεν μοιάζουν με αυτές τις χολιγουντιανές φαντασίες. Κάθε άλλο παρά ομοίωμα Τσάρλτον Ίστον ήταν ο Μωυσής - ο οποίος περιγράφεται μέσα στις Γραφές ως ο «πιο πράος άνθρωπος πάνω στο πρόσωπο της γης». Και - είτε μας αρέσει είτε όχι - ο Θεός είναι ακόμη πιο πράος.

Ο Ιησούς είπε:  «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. Άρατε τον ζυγόν μου εφ’ υμάς και μάθετε απ’ εμού, ότι πράός ειμι και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών· ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστι.» (Ματθ. 11:28-30)

Τι σημαίνει να είναι κανείς πράος; Μια εναλλακτική απόδοση του όρου είναι «ευγενής» ή «ήπιος». Σε ορισμένα πλαίσια, το «ευγενής» είναι η καλύτερη απόδοση της λέξης, όμως μέσα στο συγκεκριμένο εδάφιο προτιμώ το «πράος». Μάς θυμίζει την πραότητα της Θεοτόκου, μέσα στην ταπεινοφροσύνη Της και την αποδοχή του θελήματος του Θεού. Η έννοια αποκτά μια πιο οικουμενική διάσταση στην Επί του Όρους Ομιλία, όπου ο Χριστός μάς λέει ότι «οι πράοι θα κληρονομήσουν τη γη».

Η πραότητα δεν είναι μια μοντέρνα αρετή. Ο θορυβώδης κόσμος μας τείνει να προσέχει τις πιο δυνατές και προκλητικές φωνές: εκείνες των οποίων τα αιτήματα συνοδεύονται από κάθε είδους ισχύ που μπορεί να αξιοποιηθεί. Δίνουμε αξία σε πρωταγωνιστές και νικητές, και στην καλύτερη περίπτωση, πρόσφέρουμε οίκτο σε εκείνους που δεν μπορούν να ξεπεράσουν την πραότητά τους. Υποψιάζομαι πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πιστεύουν πως ο Θεός είναι πράος. Αναμφίβολα, μερικοί αναγνώστες που τα διαβάζουν αυτά ήδη θα ετοιμάζουν τις προκλήσεις τους, επικαλούμενοι την δυναμική εκκαθάριση του Ναού από τον Ιησού, ή τις πληγές της Αιγύπτου. Τέτοιου είδους αντιρρήσεις δεν είναι παρά διανοητικά παιχνίδια, που δεν έχουν τις ρίζες τους στην πραγματική μας εμπειρία του Θεού.

Καθώς έβγαινα από το σπίτι μου σήμερα το πρωί, βρέθηκα αντιμέτωπος με το δριμύ ψύχος. Ένας ελαφρύς άνεμος φυσούσε και ο ουρανός ήταν καταγάλανος - μια ευχάριστη αλλαγή μετά τις νεροποντές των τελευταίων δύο ημερών. Ο Θεός ήταν (και είναι) πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, και μέσα σε όλα είναι πράος.  Μάς παρέχει την ευκαιρία να Τον αγνοούμε και να φανταζόμαστε τον κόσμο αδρανή και να Τον κηρύττουμε απόντα (ή ανύπαρκτο). Με την ίδια λογική βλέπουμε βάσανα στον κόσμο και αναρωτιόμαστε πού βρίσκεται ο Θεός, αρνούμενοι να δούμε την συσταύρωσή Του μέσα στον πόνο κάθε ανθρώπου (και κάθε δημιουργήματος).

Ο Άγιος Θεόφιλος Αντιοχείας έγραψε:

«Ο Θεός έδωσε στην γη την πνοή που την συντηρεί. Είναι δική Του η πνοή που ζωογονεί τα πάντα. Κι αν Εκείνος κρατούσε την πνοή Του, τα πάντα θα αφανίζονταν. Η πνοή Του πάλλεται μέσα στη δική σου, και μέσα στη φωνή σου. Είναι η πνοή του Θεού αυτή που αναπνέεις — κι εσύ δεν το αντιλαμβάνεσαι». (Προς Αυτόλυκον, Ι, 7)

Είναι φανερό, πως η παρουσία του Θεού μοιάζει αυτονόητη για κάποιους, ενώ για άλλους παραμένει «κρυμμένη». Αυτό που για μένα είναι ξεκάθαρο, είναι ότι ο Θεός επιδιώκει να μας ελκύσει κοντά Του, (πρωτίστως) από την δική μας την επιθυμία. Αν και Εκείνος κένωσε πλήρως τον Εαυτό Του για χάρη μας πάνω στο θυσιαστήριο του Σταυρού (και συνεχίζει να το πράττει), εντούτοις περιμένει υπομονετικά να Τον αναζητήσουμε κι εμείς.

Ακόμα περισσότερο: μέσα στην υπομονή Του, μάς προσκαλεί και εμάς σε μια ζωή πραότητας. Είναι επιθυμία Του να κληρονομήσουμε εμείς την γη. Η κληρονομιά δεν έρχεται ως μια εξωτερική επιβράβευση - είναι δωρεά, η οποία μπορεί να παραληφθεί μόνο από τα χέρια των πράων. Αυτή η οπτική της πραότητας διαρκώς παραβλέπεται.

Οι Γραφές μάς λένε: «Ο Θεός αντιτάσσεται στους υπερήφανους, αλλά δίνει χάρη στους ταπεινούς» (Παροιμ. 3:34).

Πιστεύω πως αυτή η πραγματικότητα - ή αρχή - αποκαλύπτει κάτι για την φύση της ίδιας της Χάριτος, και πως δεν είναι απλώς μια αυθαίρετη απόφαση από τον Θεό. Τέτοια Χάρη - στην ζωή των υπερήφανων - θα λειτουργούσε προς την καταστροφή τους αντί για την σωτηρία τους.

Η πραότητα του Θεού είναι σαν τη φωτιά της κόλασης στις ψυχές των υπερήφανων. Αν θέλουμε να γνωρίσουμε τον Θεό, τότε πρέπει να γίνουμε σαν Εκείνον.

Όταν γράφω για τον χαρακτήρα της νεωτερικότητας, συχνά επισημαίνω πως παρασύρει τους πάντες να φαντάζονται τον εαυτό τους σε θέση διοικητική. Με αυτό έρχεται μια αλαζονεία που αναλαμβάνει μια γνώση που δεν κατέχει, ή μια δεξιότητα που ποτέ δεν απέκτησε. Μιλά για την εξουσία με τρόπο που φανερώνει ξεκάθαρα πόσο λίγο αντιλαμβάνεται τους κινδύνους της. Γινόμαστε άνθρωποι θορυβώδεις, των οποίων οι απόψεις θα κατέστρεφαν την γη, αν ποτέ εφαρμόζονταν αφελώς. Ο τρέχων τρόπος άσκησης της εξουσίας από εκείνους που την κατέχουν είναι, σε πολλές περιπτώσεις, σαφώς καταστροφικός, και συχνά συναντάται με μια ακόμη μεγαλύτερη εξουσία, σε μια προσπάθεια να «διορθωθεί» το προηγούμενο λάθος. Έχουμε γίνει ένας πολιτισμός χτισμένος πάνω στα συσωρευμένα λάθη του – οι «λογαριασμοί» των οποίων είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα είναι πληρωτέοι.

Η Οδός του Σταυρού είναι πολύ περισσότερο από ένα σύνθημα που αντιπροσωπεύει το πώς κανείς πιθανώς να αξιολογεί ένα μεμονωμένο ιστορικό γεγονός. Ο Σταυρός αποκαλύπτει ποιος είναι ο Θεός, καθώς και την σοφία και την δύναμή Του. Η πραότητα του Σταυρού αποκαλύπτεται στον θάνατο και την ανάσταση του Χριστού, ως πληρότητα της Θεϊκής εύνοιας^· είναι ταυτόχρονα το μέσον της σωτηρίας μας και οδοδείκτης της πορείας που καλούμαστε να ακολουθήσουμε.

Το ότι ο Θεός παραμένει «κρυμμένος», κυρίως Τον καθιστά αθέατο σε εκείνους που αναζητούν την κοσμική οδό της ισχύος και της σοφίας. Αυτοί βλέπουν μόνο αδυναμία και μωρία, και χλευάζουν όσους αποδέχονται αυτή την «κρυμμένη» παρουσία του Θεού ως ευπρόσδεκτο σύντροφο στη δική τους ταπεινότητα.

Όταν ο Χριστός προειδοποίησε τον κόσμο να μην Τον κάνουν γνωστό – «και επετίμησεν αυτοίς ίνα μη φανερόν ποιήσωσιν αυτόν» (Μτθ. 12:16), αυτό έγινε, όπως αναφέρει ο ευαγγελιστής «όπως πληρωθή το ρηθέν δια Ησαΐου του προφήτου λέγοντος….» (Μτθ. 12:17) - για να εκπληρωθεί η προφητεία του Ησαΐα (42:1-3): «ιδού ο παις μου, ον ηρέτισα, ο αγαπητός μου, εις ον ευδόκησεν η ψυχή μου· θήσω το πνεύμά μου επ’ αυτόν, και κρίσιν τοις έθνεσιν απαγγελεί· ουκ ερίσει ουδέ κραυγάσει, ουδέ ακούσει τις εν ταις πλατείαις την φωνήν αυτού. κάλαμον συντετριμμένον ου κατεάξει και λίνον τυφόμενον ου σβέσει, έως αν εκβάλη εις νίκος την κρίσιν· και τω ονόματι αυτού έθνη ελπιούσι..» (Μτθ. 12:18-21)

Εξακολουθεί να παραμένει «άγνωστος» από τους ισχυρούς - και τους πλούσιους τους εξαποστέλλει κενούς – μέχρι να Τον βρουν ανάμεσα στους πράους.

Ο ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου στη Λύδδα – 3 Νοεμβρίου: μνήμη της ανακομιδής των λειψάνων του & των εγκαινίων του ναού του

Ι. Ναός Μεγάλης Παναγίας – Αγίου Δημητρίου Θηβών 

Η Εκκλησία τιμά σήμερα 3 Νοεμβρίου την ανακομιδή Των Ιερών Λειψάνων Του Αγίου Γεωργίου Του Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρου, καθώς επίσης και την ανάμνηση των Εγκαινίων του Ναού στη Λύδδα της Ιόππης.

Μετά την κατάπαυση των διωγμών και την επικράτηση του χριστιανισμού σ’ όλο το Ρωμαϊκό κράτος, επί Μεγάλου Κωνσταντίνου, οι χριστιανοί ανήγειραν μεγαλοπρεπή Ναό στη Λύδδα της Ιόππης, όπου μετακόμισαν το ιερό λείψανο του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου, για να το προσκυνούν πλέον άφοβα. Έγιναν δε μετά την κατάθεση του Ιερού λειψάνου και τα εγκαίνια του Ναού στις 3 Νοεμβρίου και από τότε κάθε χρόνο η Εκκλησία μας, τελεί κατά την ήμερα αυτή την ανακομιδή των Ιερών λειψάνων του μεγαλομάρτυρα, προς δόξαν Θεού.

Σύντομη ιστορία του Ναού και της Λύδδας

Ο ναός του Αγίου Γεωργίου μαρτυρεί την ακμή του Χριστιανισμού στη Λύδδα, που ήταν επισκοπή και μετέπειτα αρχιεπισκοπή. Σήμερα υπάρχει (τιτουλάριος) αρχιεπίσκοπος Λύδδης, που διαμένει στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Στη Λύδδα διαμένει ο ηγούμενος της Μονής.

Μέχρι σήμερα επικρατούσε η γνώμη ότι η Λύδδα είχε κτιστεί από τη φυλή του Βενιαμίν, αλλά από πρόσφατες αρχαιολογικές ανασκαφές αποδεικνύεται ότι η Λύδδα είναι κτισμένη από τους Αιγυπτίους. Οι Εβραίοι την ονομάζουν Λοντ (LOD) και οι Άραβες Λιντ (LID).

Ο Δημήτριος Νικάτωρ απέσπασε την Λύδδα από τη Σαμάρεια και την κατέταξε στην Ιουδαία. Μετά το θάνατο του Ιουλίου Καίσαρος, ο Ρωμαίος Ανθύπατος Κάσσιος, αφού τυράννησε για αρκετό χρόνο τους κατοίκους της Παλαιστίνης πούλησε τους κατοίκους της Λύδδας ως δούλους, αυτοί όμως δεν άργησαν να απελευθερωθούν και να επανέλθουν στην πόλη τους, κατόπιν διατάγματος του Αντωνίου.

Η Καινή Διαθήκη αναφέρει το θαύμα της θεραπείας του παραλυτικού Αινέα στη Λύδδα από τον Απόστολο Πέτρο (Πράξ. θ’ 32-35).

Μετά το Χριστό ο Ρωμαίος Ανθύπατος Κέστιος Γάλλος πέρασε από τη Λύδδα και την κατεδάφισε αλλά μετά λίγο χρόνο η πόλη επανήλθε στην πρώτη της κατάσταση, όπως φαίνεται, επειδή στη μεταγενέστερη Ιουδαία γίνεται έδρα τοπάρχου, που παραδόθηκε.

Καθώς πολλές πόλεις επί Ρωμαϊκής κυριαρχίας μετονομάστηκαν, έτσι και η Λύδδα πήρε το όνομα Διόσπολις, προς τιμή του Δία. Και το όνομα υπάρχει στα νομίσματα, που χαράχθηκαν επί Σεπτιμίου Σεβήρου και Καρακάλλα.

Η Λύδδα των πρώτων Χριστιανικών αιώνων ήταν έδρα επισκόπου υπό το Μητροπολίτη Καισαρείας (της Παλαιστίνης), αλλά έπειτα έγινε Αρχιεπισκοπή.

Στη Λύδδα έγινε η σύνοδος κατά του Πελαγίου, το 415 μ.Χ., ο οποίος έλεγε ότι ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί με τα έργα του, χωρίς να έχει ανάγκη της θείας χάριτος.

*** 

Ποιος έκτισε το ναό του Αγίου Γεωργίου δε γνωρίζουμεν ακριβώς, επειδή δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες. Άλλοι αναφέρουν ως κτίτορα το Μέγα Κωνσταντίνο, κυρίως οι συναξαριστές, και άλλοι τον Ιουστινιανό. 

Ο επίσκοπος Τύρου Γουλιέλμος λέγει ότι ο ναός κτίστηκε από τον Ιουστινιανό, αλλά ο ιστορικός Προκόπιος, που έγραψε περί των κτισμάτων του Ιουστινιανού, δεν αναφέρει τίποτα. Στους πρώτους πάντως χριστιανικούς αυτούς αιώνες πήρε η Λύδδα και το όνομα Γεωργιούπολις προς τιμή του Αγίου, και όπως αναφέρουν οι συναξαριστές, στις 3 Νοεμβρίου, έγιναν τα εγκαίνια του ναού.

Επί Χοσρόη, το 614 μ.Χ., ο ναός του Αγίου Γεωργίου δεν έπαθε καμμιά καταστροφή, επειδή οι Πέρσες περιορίστηκαν να φθάσουν μέχρι την Ιερουσαλήμ.

Επί Μουσουλμανικής κυριαρχίας, τον 8ον αιώνα μ.Χ., ο Σουλεϊμάν, ο υιός του Χαλίφη Αβδού Ελ Μάλεκ, κατεδάφισε τη Λύδδα αλλά το ναό του Αγίου Γεωργίου τον άφησε ανέπαφο, επειδή οι Μωαμεθανοί σέβονται τον Άγιο και του έχουν δώσει το όνομα Χάντερ (HADER), που σημαίνει πράσινος.

Επί Χαλίφου Χάκεμ, το 1010 μ.Χ., ξέσπασε διωγμός κατά των Χριστιανών, και καταστράφηκε ο ναός της Λύδδας, αλλά πριν την έλευση των Σταυροφόρων τον ανακαίνισε κατ’ άλλους ο Κωνσταντίνος ο Μονομάχος ή οι εντόπιοι με τη βοήθεια των Βυζαντινών και κατ’ άλλους ο Στέφανος της Ουγγαρίας.

Αναφέρεται ότι μετά την καταστροφή του Χάκεμ και την ανακαίνιση του ναού, έγινε άλλη μία καταστροφή από τους Μωαμεθανούς στο ναό, και τον ανακαίνισαν οι Σταυροφόροι. Αλλά αυτό δεν ισχύει απόλυτα, επειδή μετά τη μάχη της Αντιοχείας, οι σταυροφόροι ήλθαν στη Λύδδα για να προσκυνήσουν και να ευχαριστήσουν τον Άγιο Γεώργιο, που τους βοήθησε. Εκεί βρήκαν μεγαλοπρεπή ναό, όπως αναφέρουν οι ιστορικοί της εποχής εκείνης. Μόνο ο Γουλιέλμος, αρχηγός των Σταυροφόρων, αναφέρει ότι λίγο πριν την έλευση των Σταυροφόρων, οι Μωαμεθανοί κατέστρεψαν το ναό, αλλά αυτό αντιφάσκει με τα προαναφερθέντα, όπως διαβάζουμε στο dogma.gr.

Σε όλη την διάρκεια του Σταυροφοριακού βασιλείου η Λύδδα καθώς και άλλες πόλεις ήταν υπό τους Σταυροφόρους.

Το Λατινικό Πατριαρχείο στην Ιερουσαλήμ κατά τα πρώτα έτη της επικρατήσεως των Σταυροφόρων, απετελείτο από την Ιερουσαλήμ, την Ιόππη (Γιάφφα), και τη Λύδδα.

Ο Ιωάννης ο Φωκάς, το 1185 μ.Χ., ήλθε στη Λύδδα και γράφει για το ναό του Αγίου Γεωργίου ότι κάτω από την Αγία Τράπεζα ήταν ο τάφος του Αγίου, όπως του είπαν οι κληρικοί του ναού. Ο Λατίνος επίσκοπος έβγαλε τις πλάκες του ναού και βρήκε το σπήλαιο, που ήταν ο τάφος του Αγίου Γεωργίου, αφού προηγουμένως ο τάφος δεν φαινόταν και οι προσκυνητές προσκυνούσαν μαρμάρινο στόμιο. Δύο άνθρωποι προσπάθησαν να σηκώσουν την πλάκα του τάφου, αλλά βγήκε φωτιά, που άφησε τον ένα ημικαή και τον άλλο πεθαμένο.

Μετά τη μάχη της Χαττήν, η Λύδδα καθώς και άλλες πόλεις, ήλθαν στα χέρια των Μωαμεθανών, με αρχηγό τον Σαλαχεντίν, οι οποίοι κατέστρεψαν το ναό του Αγίου Γεωργίου.

Το 1191 μ.Χ., το ίδιο έτος της καταστροφής, ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος κατέλαβε ξανά τη Λύδδα, και επισκεύασε το ναό και ήλθε σε συνθηκολόγηση με τον αρχηγό των Μωαμεθανών, Σαλαχεντίν, αλλά η συνθήκη δεν κράτησε πολύ, επειδή το 1291 μ.Χ. οι Σαρακηνοί έδιωξαν τους Σταυροφόρους από την Παλαιστίνη και κατέστρεψαν το ναό του Αγίου Γεωργίου της Λύδδας.

Ο ναός του Αγίου Γεωργίου έμεινε κατεστραμμένος έως το 1349 μ.Χ., οπότε ο αυτοκράτορας Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Κατακουζηνός, έστειλε πρέσβεις στο Σουλτάνο της Αιγύπτου, Νασρεντίν Χασάν Ίμπιν Ελ Νάσσερ, για την ανακαίνιση των ιερών προσκυνημάτων της Παλαιστίνης, όπως και ανακαινίσθηκαν.

Το 1442 μ.Χ., ξέσπασε διωγμός κατά των Χριστιανών της Παλαιστίνης επί Σουλτάνου της Αιγύπτου Αλ Μαλέκου Ντάχερ Τζάκμακ, που κατέστρεψε το ναό και το δυτικό μέρος το μετέτρεψε σε τζαμί. Τότε επίσης πρέπει να πήρε και το παρεκκλήσιο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, και χρησιμοποίησε πέτρες της Εκκλησίας για την κατασκευή της γέφυρας του Ντάχερ.

Όπως φαίνεται από την Ιστορία της Εκκλησίας Ιεροσολύμων, ο ναός του Αγίου Γεωργίου ανακαινίστηκε μετά το 1517 μ.Χ. επί Σουλτάνου Σελήμ του Α’, που έδιωξε τους Μαμελούκους και έδωσε ελευθερία για την εξάσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων στους Χριστιανούς.

Για την τελευταία καταστροφή του ναού του Αγίου Γεωργίου δεν έχουμε ακριβή στοιχεία, αλλά υπάρχουν δύο πιθανότητες. Η πρώτη είναι ότι στις αρχές του 19ου αιώνα μ.Χ. καταστράφηκε από τους γενίτσαρους, επειδή τότε το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων έπαθε μεγάλο πλήγμα από εκείνους. Η δεύτερη είναι όταν το 1837 μ.Χ. καταστράφηκε από σεισμό, που έγινε στην περιοχή, εξαιτίας του οποίου έπεσε η σκεπή του ναού και το ιερό του Παρεκκλησίου των Εισοδίων της Θεοτόκου.

Το 1871 μ.Χ., ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, Κύριλλος ο Β’, ανακαίνισε το ναό και επιπλέον μαρμαρόστρωσε το πάτωμα και τον τάφο του Αγίου Γεωργίου. Εκείνη η ανακαίνιση ήταν η τελευταία. Έκτοτε γίνονται μικρές ανακαινίσεις.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ.δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Τῇ ὑπερμάχῳ καὶ ταχείᾳ ἀντιλήψει σου, προσπεφευγότες οἱ πιστοὶ καθικετεύομεν, λυτρωθῆναι παρὰ τοῦ Χριστοῦ Ἀθλοφόρε, τῶν σκανδάλων τοῦ ἐχθροῦ τοὺς ἀνυμνούντας σε, καὶ παντοίων ἐκ κινδύνων καὶ κακώσεων· ἵνα κράζωμεν, Χαίροις Μάρτυς Γεώργιε.

Μεγαλυνάριον
Πλῆρες εὐωδίας ἁγιασμοῦ, δίκην μυροθήκης, ἐκ λαγόνων ὤφθη τῆς γῆς, τὸ σεπτόν σου σκῆνος, Γεώργιε παμμάκαρ, ἀρωματίζον κόσμῳ, θαυμάτων χάριτας.

Ὁ Οἶκος
Μέγας ἐν προστασίαις ἐπὶ γῆς ἀνεδείχθης, τοῦ Κυρίου θεράπον καὶ φίλε· τὸν πιστὸν γὰρ λαὸν περισκέπων, σῴζεις ἀεὶ Ἔνδοξε· διὸ πίστει καὶ πόθῳ βοῶμέν σοι πολύαθλε.

Χαῖρε, δι' οὗ φρυκτωρεῖται ὁ κόσμος, χαῖρε, δι' οὗ ὁ στρατὸς καταλάμπει.
Χαῖρε, τῶν πιστῶν αἰχμαλώτων ἡ λύτρωσις, χαῖρε, δεσμωτῶν ἡ ὀξεῖα ἀντίληψις.
Χαῖρε, ὕψος τῶν ἐκ πίστεως προστρεχόντων σοι θερμῶς,
χαῖρε, πλοῦτος τῶν ποθούντων σε, καὶ ἐν θλίψει χαρμονή.
Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις βασιλέων τὸ τεῖχος, χαῖρε, ὅτι παρέχεις ἐν πολέμοις τὸ νῖκος.
Χαῖρε, ἀστὴρ φωτίζων τοὺς πλέοντας, χαῖρε, λυτὴρ παντοίας κακώσεως.
Χαῖρε, εἰς ὃν πᾶς πιστὸς καταφεύγει, χαῖρε, δι' οὗ εὐφημεῖται ὁ πλάστης.
Χαίροις, Μάρτυς Γεώργιε.

[ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ”ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ”]

Συμπλήρωμα (για τον άγιο & την εορτή)

Άγιος Γεώργιος, Μεθυστής και Γαλατάς

 

Ιστορικά στοιχεία για την ύπαρξη του αγίου Γεωργίου

 

Άγιος Γεώργιος και Ισλάμ

 

Οι επωνυμίες του Αγίου Γεωργίου

 

Θαυματουργές εικόνες του αγίου στη μονή Ζωγράφου του Αγίου Όρους

 

Αφιέρωμα στον άγιο Γεώργιο & σκέψεις για τη δρακοντοκτονία

 

Ο άγιος & οι γονείς του, άγιοι Γερόντιος & Πολυχρονία

 

Αναλυτικότερη βιογραφία του αγίου 

 

Ιστολόγιο για τον άγιο Γεώργιο & για όλους τους άη Γιώργηδες της Ορθοδοξίας!

''Τρέχε, Γεώργιε, να φθάσεις τον Ποθούμενο Κύριο!"

Xρόνια αφουγκραζόταν τον καβαλάρη να έρχεται καλπάζοντας από μακριά, από την Καππαδόκων χώρα...

Αληθινοί δράκοι (& η δρακοντοκτονία του αγίου Γεωργίου)

Αγαπημένοι άγιοι στις 2 - 4 Νοεμβρίου... 

Ο μεγάλος άγιος της Γεωργίας Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός & Ομολογητής (2 Νοεμβρίου)

Άγιοι Ακίνδυνος, Αφθόνιος, Πηγάσιος, Ελπιδηφόρος και Ανεμπόδιστος

Άγιοι Λάμπρος, Θεόδωρος και έτερος Ανώνυμος οι Νεομάρτυρες που μαρτύρησαν στο Βραχώρι
 


Άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης

4 Νοεμβρίου:

Του αγίου αυτοκράτορα Ιωάννη Βατάτζη του Ελεήμονος

Του αγίου Γεωργίου Καρσλίδη της Δράμας (1901 - 1959)

 

Άλλοι άγιοι στις 1, 2, 3 & 4 του Νοέμβρη

The Romaïan Cultural Society condemns the heinous crime in the Jordanian town of Hmoud and calls for greater awareness, wisdom, and foresight

 

Romaïan Cultural Society

Democratic Patriotic Popular Movement NIKI  

Orthodox Outlet for Dogmatic Enquiry

With profound anguish and sorrow, the Romaïan Cultural Society has received news of the horrific crime that has befallen the congregation of St. George’s Church in the town of Hmoud, in the Karak region of Jordan. The tragedy has, thus far, claimed the lives of eight martyrs and left dozens wounded—all of whom have been transported to hospitals for medical treatment, in the hope that, by the grace of God, they may find healing. The Society—much like all Christians throughout the Levant and the Romaioi community in particular—condemns this atrocious act in the strongest possible terms. We pray that God may enfold the souls of these righteous martyrs in His mercy and grant a swift recovery to those who have been wounded. As faithful Christians, we view these martyrs as righteous souls who now behold the glory of God, and we believe that the suffering of the wounded serves as an experience that draws them ever closer to the Divine.

Our primary duty is to pray for the repose of the souls of our dead and for the healing of the wounds of those who have been injured. This is what we do, reaffirming our hope in the Resurrection, standing in solidarity with those who are suffering, and praying that the Lord may forgive the sins of those who committed this massacre, hoping that they repent and, ultimately, receive forgiveness.

However, our second duty is to recall this painful event within the context of many similar occurrences—perpetrated throughout history by the same kind of evildoers who attacked the Church of Saint George in Hmoud yesterday, seeking to erase Christianity from existence. Not long ago, such evildoers attacked the Church of the Prophet Elias in the suburbs of Damascus, killing dozens of Christians. Others, like them, continue to persevere in various Syrian cities and towns, where Christians face hardships and persecution—often from willingly unidentified sources. These pressures have led to the mass exodus of hundreds of thousands of Christian citizens, who have sought refuge in safer havens.

Over the last two decades, Christians in various countries across the Levant have been subjected to numerous massacres and acts of persecution. This has led to a sharp decline in their numbers, resulting in a shrinking proportion of the Christian population and a diminished presence in Iraq, Palestine, Egypt, and Lebanon. In earlier centuries, Anatolia and North Africa witnessed a near-total or complete disappearance of the Christian population, following massacres that amounted to acts of genocide.

On this day the 25th of October, as we mourn the martyrs of Karak, we also remember Saint Arethas—whose feast day we celebrate today—who, along with hundreds of his fellow citizens, was martyred in the city of Najran in the Arabian Peninsula. We are compelled to ask: where are the Christians of those lands today—the descendants of those who perished in defense of their faith and beliefs? We also recall the great saints of Cappadocia (Basil the Great, Gregory of Nysse, and Gregory the Theologian) as well as the saints of Edessa, Mesopotamia, Galatia, Phrygia, Asia Minor, Pontus, and other regions. One must wonder: where are their descendants left in these countries to restore their churches or to kneel in prayer upon their graves?

These perpetrators of evil have eradicated the Christian presence in many countries across the Middle East, and they are now well on their way to complete this process in the few remaining places where Christians still reside. It is our duty not to become mere spectators to massacres—massacres that we unfortunately consign to oblivion, where the memories of the martyrs are reduced to annual commemorations and feasts, devoid of any concrete actions or measures to prevent further loss of life.

We are called upon to reflect deeply on the causes of these tragedies and to address the frailty that has afflicted us—a frailty that continues to leave us vulnerable to massacres, persecution, displacement, and forced exile. It is our duty to ensure that our prayers are accompanied by a profound awareness of our history and heritage. We must cultivate a strong sense of belonging, ensuring that both our present and future generations recognize themselves as an integral, indigenous component of the Levant—not as outsiders in these lands. It is our duty to stand united and to move beyond the practice of currying favor with governing authorities and influent individuals. 

We must join hands and assert our right to exist. It is our duty to knock on the doors of the Christian world, reminding them that Christianity originated in our Levant and carried the Gospel to the entire world. Furthermore, we must not feel ashamed to seek support and protection from our brothers in faith and civilization at a time when our very existence is threatened by imminent dangers.

Our message to all Christians in our lands and across the world is this: the cradle of Christianity is on the verge of becoming a mere relic—a place emptied of its Christians. Unless we join forces—with reason, awareness, courage, and careful planning—we will not survive in our beloved Levant, which risks becoming as devoid of Christians as the Arabian Peninsula, Anatolia, and North Africa. Beware of complacency, forgetfulness, and hypocrisy!

Please see more here:

الجمعية الثقافية الرومية تستنكر الجريمة الشنيعة في بلدة حمود الأردنية وتدعو لمزيدٍ من الوعي والحكمة والرؤى

Renewed Persecution of Syria’s Greek Orthodox Christians by Islamists — Europe Must Intervene

When the Romeoi (Rum) are persecuted, does Greece merely “follow the situation”? 

New Massacre of Romeoi in Damascus

Greek Orthodox (Romeoi/Rum) continue to be murdered in Syria! NIKI denounces the killing of two Romeoi in the Valley of the Christians and demands justice and protection for the Romeoi.  

Will the European Parliament Help Persecuted Christians in Syria?

The Romeoi (Rum) of the Levant: Identity and a Concise Historical Overview

Αrticles about Romeosyne in the side of NIKI

Ἰωάννης Ρωμανίδης († 1 Νοεμβρίου): Ὁ θεολόγος ποὺ ἐπανέφερε τήν Ρωμηοσύνη στό κέντρο τῆς θεολογικῆς καί ἐθνικῆς αὐτογνωσίας

 

ΝΙΚΗ

Γεννημένος στόν Πειραιᾶ τό 1927, μέ καταγωγή ἀπό τήν Καππαδοκία, ἔζησε ἀπό μικρός τό τραῦμα τοῦ ξεριζωμοῦ. Μεγάλωσε στίς Ἠνωμένες Πολιτείες, σπούδασε θεολογία στό Yale καί στό Harvard καί ὑπηρέτησε ὡς καθηγητής Δογματικῆς στήν Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ὅμως ἡ σημασία του δέν ἐξαντλεῖται στό βιογραφικό του.

Ὁ Ἰωάννης Ρωμανίδης ἦταν ἕνα πνευματικό γεγονός. Ἦταν τόσο σημαντική ἡ προσωπικότητα και ἡ προσφορά του πού ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός συνήθιζε να λέει ὃτι γιά τήν ἱστορία τῆς νεώτερης θεολογίας μας καί τῆς ἐθνικῆς μας αὐτογνωσίας, μποροῦμε νά μιλᾶμε γιά τήν πρό Ρωμανίδη καί τήν μετά Ρωμανίδη ἐποχή.

Δέν ἔκανε ἀπλῶς ἀκαδημαϊκή θεολογία. Ἔθεσε ὑπό ἀμφισβήτηση ὅλο τό δυτικό σχῆμα μέ τό ὁποῖο μάθαμε νά διαβάζουμε τήν ἱστορία καί τήν πίστη μας. Ἔδειξε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δέν εἶναι μία «ἀνατολική ἐκδοχή τοῦ χριστιανισμοῦ», ἀλλά ἡ ἐμπειρία τῆς θεραπείας τοῦ ἀνθρώπου.

Ὅτι τό δόγμα δέν εἶναι φιλοσοφία· εἶναι ἰατρική.
Ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι θρησκεία· εἶναι θεραπευτήριο.
Ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη δέν εἶναι ἕνα ἐθνικό ἀπολίθωμα· εἶναι ἕνας τρόπος ὑπάρξεως.

Διαβάστε τό βιβλίο του «Τό Προπατορικό Ἁμάρτημα».

Ἔσπασε τό ψευτοδίλημμα «Βυζάντιο ἤ Ἑλλάδα». Ἀποκάλυψε ὅτι οἱ πρόγονοί μας ἦταν οἱ Ρωμαῖοι τῆς Νέας Ρώμης/Κωνσταντινούπολης, ἦταν οἱ Ρωμηοί καί ὅτι το θεμέλιο τῆς ταυτότητάς μας ἐκκλησιαστικῆς καί πολιτισμικῆς ἦταν ἡ Ρωμανία. Ὄχι ὡς ρομαντική ἀνάμνηση, ἀλλά ὡς ἱστορική πραγματικότητα.

Διαβάστε τό βιβλίο του «Ρωμηοσύνη – Ρωμανία – Ρούμελη».

Μίλησε γιά τήν ἡσυχαστική παράδοση ὡς τόν πυρήνα τοῦ πολιτισμοῦ μας. Ἐπανέφερε τόν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ ἀπό τό περιθώριο στό κέντρο. Ἀνέδειξε τήν σύγκρουση Ρωμανίας καί Φραγκίας ὡς τό κλειδί γιά νά κατανοήσουμε τήν νεώτερη ἱστορία μας.

Γι’ αὐτό καί ἡ σκέψη του ἐνοχλεῖ. Διότι ἀνατρέπει ὅσα θεωρήσαμε «αὐτονόητα» τούς τελευταίους δύο αἰῶνες.

Ὁ Ρωμανίδης μᾶς θύμισε ὅτι ἡ κρίση μας δέν εἶναι μόνο πολιτική ἤ οἰκονομική. Εἶναι κρίση ταυτότητος.  Καί ὅτι ἡ ἀπάντηση δέν βρίσκεται στήν μίμηση τῆς Δύσεως, ἀλλά στήν ἐπανεύρεση τοῦ ρωμαίικου τρόπου.

Ἄν θέλουμε νά μιλήσουμε σοβαρά γιά ἀναγέννηση, ἄν θέλουμε νά μιλήσουμε γιά Νέα Ρωμανία, ὀφείλουμε νά κατανοήσουμε τί ἔλεγε ὁ Ἰωάννης Ρωμανίδης.

Διότι μᾶς ἔδειξε ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη δέν εἶναι νοσταλγία. Εἶναι μέλλον.

Καί ὅπως θά ἔλεγε καί ὁ ἴδιος, τό ζήτημα δέν εἶναι νά γίνουμε «καλύτεροι Δυτικοί». Τό ζήτημα εἶναι νά γίνουμε αὐτό ποὺ εἴμαστε.

Ἡ Ρωμανία ξανά!

Ἰωάννης Κων. Νεονάκης 

Θεματική Ὀμάδα Ρωμηοσύνης τῆς ΝΙΚΗΣ

Μπορείς να βοηθήσεις αυτά τα δύο γεροντάκια;

 

Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες επιχειρηματίες έχουν καταστραφεί από το 2009 και μετά, μέσα από τις αλλεπάλληλες οικονομικές κρίσεις που αντιμετωπίζει η χώρα. Αντιμετωπίζονται στις περισσότερες των περιπτώσεων σαν σκουπίδια. Πολλοί από αυτούς καταλήγουν στον δρόμο. Κανείς δεν ασχολείται μαζί τους. Τις ημέρες εργάζονται όπου βρουν για ένα μεροκάματο για να μην πεθάνουν από την πείνα. Τις νύχτες κυκλοφορούν ανάμεσά μας.

Τα φαντάσματα των πόλεων, κανείς δεν τους προσέχει... Η φιλαδελφία μας είναι άγνωστη. Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να λειτουργούμε ομαδικά ως κρίκοι μιας αλυσίδας που είναι η κοινότητα μέσα στην οποία συνυπάρχουμε. Έχουμε φτιάξει ο καθένας το δικό του κουκούλι, όπως μας αρέσει, έχουμε μπει μέσα και καθόμαστε με το κινητό.

Η κοινωνία μας αργοπεθαίνει κι εμείς εγκλωβισμένοι στα όρια του ατομικισμού, μετατρεπόμαστε σε φυτά...

 

Χριστόδουλος Μολύβας

 

Ν: Αν είσαι ενορία ή ιερά μονή ή πνευματικός σύλλογος κάθε μορφής ή κληρικός ή απλός χριστιανός, σκέψου το σε παρακαλώ και, αν μπορείς, κάνε κάτι για το γεροντάκι που κοιμάται στο αυτοκίνητό του και τη γιαγιά (τη σύζυγό του) που φιλοξενείται από φίλο, μακριά απ' τον άντρα της. Θα βρεις τα στοιχεία τους από τη δημοσιογράφο που παίρνει τη συνέντευξη.

Ο Θεός θα σου το ξεπληρώσει (το ταπεινό μας ιστολόγιο είναι μακριά από την Αθήνα, γι' αυτό απευθύνομαι σε σένα). Ευχαριστώ από καρδιάς.

 

Μην ξεχνάμε και το σημερινό ευαγγέλιο (άμεσα σχετικό): η συγκλονιστική παραβολή του Πλούσιου και του Λάζαρου