Συνέντευξη του π. Σπυρίδωνα Σκουτή στο Ράδιο Μαρτυρία.
Ας την ακούσουμε εδώ.
Τετάρτη 12 Αυγούστου 2026
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ καί ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ξεκάθαρη.
Τό χριστιανικό πνεῦμα θέτει τόν ἄνθρωπο πολύ ψηλά καί πάνω ἀπό ὁποιεσδήποτε στενόκαρδες, ἐγωιστικές καί ζημιογόνες φυλετικές διακρίσεις καί κοινωνικές διαφορές.
Ἡ χριστιανική θέση ἀπέναντι στόν ἄνθρωπο εἶναι ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἴσοι ἀδιακρίτως φυλῆς, ἐθνικότητας, χρώματος δέρματος, θρησκείας καί τάξεως.
Ἡ δουλεία, ὡς ἀρνητικό σύμπτωμα τῆς ἀνθρωπότητας, μετά τήν πτώση, ὑπῆρχε καί στήν ἐποχή τῆς Π. Διαθήκης. Ὁ Μωσαϊκός νόμος θεσπίζει, ὅμως, δίκαιο τοῦ δούλου (Ἔξοδος 21:1 κ. ἑξ., Δευτ. 15:15 κ. ἑξ.) καί περιφρουρεῖ αὐτόν προστατεύοντάς τον ἀπό τήν αὐθαιρεσία τοῦ κυρίου του. Ἔχει δικαιώματα μέσα στήν κοινωνία.
Τά παιδιά καί ἡ γυναίκα διασφαλίζουν τό πρόσωπό τους καί τά δικαιώματά τους μέσα στή Χριστιανική Ἐκκλησία, ἡ ὁποία συμβάλλει στήν ἐξύψωση καί προστασία τους.
Ἔρχεται τό Εὐαγγέλιο καί μᾶς δίνει τόν «Καταστατικό Χάρτη» τῆς ἰσότητας τῶν ἀνθρώπων καί καταργεῖ τίς κάθε εἴδους ἐθνικές καί κοινωνικές διακρίσεις: «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδέ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ, πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»˙ καί, «οὐκ ἔνι Ἕλλην καί Ἰουδαῖος,…βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλά τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός» (Γαλ. 3:28 καί Κολοσ. 3:11). Δέν ὑπάρχουν δηλαδή διαφορές καί διακρίσεις ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους: «Οὐκ ἔστι διαστολή Ἰουδαίου τε καί Ἕλληνος˙ ὁ γάρ αὐτός Κύριος πάντων» (Ρωμ. 10:12), θά διακηρύξει ὁ Ἀπ. Παῦλος.
Προμετωπίδα αὐτοῦ τοῦ «Χάρτη» μπορεῖ νά τεθεῖ τό «ἐντολήν καινήν δίδωμι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» (Ἰωάν. 13:44) καί μάλιστα καί «τούς ἐχθρούς ὑμῶν…» (Ματθ. 5:44).
Αὐτό τό νόημα ἔχει καί ἡ παραβολή τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτη (Λουκ. 10:30-37).
Ἡ Χριστιανική διδασκαλία εἶναι πρωτοπόρος στό θέμα τῆς κατανόησης τῆς ἀπόλυτης ἀξιοπρέπειας τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου, πάνω στήν ὁποία πρέπει νά στηρίζονται τά ἀνθρώπινα δικαιώματα.
Ὁ Ρατσισμός 5, πού ἀποτελεῖ στίγμα τῆς ἐποχής μας, εἶναι παράλογος, ἀνήθικος καί ἀπάνθρωπος, ἀφοῦ στηρίζεται στόν ἐγωισμό, τή βία, τή διάκριση καί τόν παραγκωνισμό τοῦ ἀνθρώπου.
Ὅλοι εἴμαστε ἀδέλφια, πρόσωπα, «εἰκόνα θεοῦ», μέ κοινό πατέρα τόν Δημιουργό ὅλων τῶν Ἐθνῶν (Πράξ. 17:26), ὅπως εἶπε καί ὁ Ἀπ. Παῦλος στήν σημαντική Ὁμιλία του πάνω στόν Ἄρειο Πάγο (Ἀθήνα).
Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά σταματήσει νά εἶναι γιά τόν συνάνθρωπο λύκος, ὅπως ἔλεγαν καί οἱ Λατίνοι 6. Ἀλλά νά ὑπάρχει ἀμοιβαία ἀγάπη καί ἀλληλοσεβασμός μεταξύ τῶν ἀνθρώπων.
Οἱ αἰώνιες πνευματικές, ἠθικές και κοινωνικές ἀξίες (πίστη, ἀγάπη, ἀδελφοσύνη, ἰσότητα, εἰρήνη, ἐλευθερία, δικαιοσύνη…) πρέπει νά διέπουν τίς κοινωνικές σχέσεις τῶν ἀνθρώπων καί ὄχι ἡ βία καί ὁ πόλεμος, πού μόνο κακά προξενοῦν.
Ἡ ζωή τοῦ καθενός ἀνθρώπου, μαύρου, λευκοῦ καί κίτρινου, χριστιανοῦ ἤ μη, εἶναι δῶρο θεοῦ καί ὑπερτάτη ἀξία, καί δέν ἔχει δικαίωμα κανείς νά τῆς στερήσει ὅ,τι τῆς ἀνήκει ἤ τό χειρότερο νά τήν ἀφαιρέσει γιά λόγους οἰκονομικούς κ.ἄ. (Ὅλοι μας ἔχουμε γίνει θεατές τέτοιων τραγικῶν περιστατικῶν δολοφονίας καί σφαγῆς χριστιανῶν κ.ἄ. σέ μουσουλμανικές χῶρες ἤ καί στή χώρα μας ἀκόμη, γιά θρησκευτικούς καί οἰκονομικούς λόγους).
Ὁ Χρυσοῦς κανόνας τῆς Χριστιανικῆς Ἠθικῆς, ὅπως ὀρίζεται ἀπό τό Εὐαγγέλιο, δηλαδή «ὅλα ὅσα ἄν θέλετε νά σᾶς κάνουν οἱ ἄνθρωποι, νά κάνετε καί σεῖς ὁμοίως» (Ματθ. 7:12) ἥ τῆς Π. Διαθήκης «κάτι τό ὁποῖο ἐσύ μισεῖς νά μή το κάνεις στόν ἄλλο» (Τωβίτ 7:15), πρέπει νά μπεῖ σέ ἐφαρμογή πλέον ἀπό ὅλη τήν ἀνθρωπότητα, ἄσχετα τοῦ τί πιστεύει θρησκευτικά ὁ καθένας μας.
Ἔτσι θά γίνει ἡ ἐσωτερική ἀλλαγή τοῦ ἀνθρώπου καί θά μπορέσει νά μεταμορφώσει τό «ἄηθες ἦθος» τῆς κοινωνίας μας. Διαφορετικά οἱ ψυχροί νόμοι, οἱ «διακηρύξεις» καί τά ἡμίμετρα δέν θά δώσουν τή λύση τους ποτέ, μά ποτέ.
Τό ριζοσπαστικό μήνυμα τοῦ Χριστιανισμοῦ γιά τήν κατάργηση τῶν κάθε λογῆς φυλετικῶν καί κοινωνικῶν διακρίσεων προηγήθηκε ὅλων τῶν γνωστῶν ἀνθρωπίνων «διακηρύξεων», καί ἀναφέρθηκε ἤδη ἀνωτέρω.
Καί δέν στάθηκε ἡ Ἐκκλησία μόνο στή θεωρητική διατύπωση, στήν πρόταση, ἀλλά προχώρησε καί στήν πράξη.
Παλαιά, μέ τόν ἀγῶνα τῶν προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων, τῶν Πατέρων καί τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας.
Σήμερα, μέ διακηρύξεις, συνελεύσεις, διαμαρτυρίες, ἐγκυκλίους καί μέ διαλόγους ὑπέρ τῆς εἰρήνης καί τοῦ σεβασμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων πολιτικῶν, γλωσσικῶν, θρησκευτικῶν καί λοιπῶν δικαιωμάτων.
Ἀλλά καί μέ ἔμπρακτο ἀγώνα˙ μέ τή «Θεολογία τῆς ἐπανάστασης» ἤ τῆς «ἀπελευθέρωσης». Δηλαδή, ἀξιόλογοι ἀγωνιστές Ἐπίσκοποι καί παπάδες (ἀντάρτες) ἀγωνίζονται ἥ ἀγωνίσθηκαν στό παρελθόν, στή Λατινική Ἀμερική, Βραζιλία, Χιλή, Κολομβία (π.χ. Χέλντερ Καμάρα, Καμίλο Τόρες), Τουλούζη Γαλλίας (ὀνομαστός φυλακισμένος ἀπό τούς Ναζί στό Ἄουσβιτς Ἐπίσκοπος Σέελ Ἐρρίκος Ντερουά), Ἀφρική (Ντέσμου Τούτο).
«Χριστός καί Ἐπανάσταση πάνε ἀντάμα», εἶχε δηλώσει παλαιότερα ὁ ὑπουργός ἐξωτερικῶν τῆς Νικαράγουα πατήρ Μιγουέλ Ντ’ Ἐσκότο.
Στήν Ἀμερική, ἐμπνεόμενοι ἀπό τό καθαρῶς χριστιανικό πνεῦμα τῆς ἰσότητας καί ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, ἀγωνίσθηκαν ἐναντίον τῆς δουλείας καί τῶν φυλετικῶν διακρίσεων: Ὁ 16ος πρόεδρος τῶν Η.Π.Α. (1809-1865), ὁ Ἀβραάμ Λίνκολν, πού κατάργησε τή δουλεία (γύρω στά 6.000.000 δούλων βρήκαν τήν ἐλευθερία τους) καί τελικά δολοφονήθηκε ἀπό φανατικό ὀπαδό τῆς δουλείας. Καί ὁ Μάρτιν Λούθερ Κίγκ γιά τά δικαιώματα τῶν Μαύρων, πού καί αὐτός εἶχε τήν ἴδια τύχη (δολοφονήθηκε τό 1968).
Νομίζουμε ὅτι εἶναι ἀρκετά τά στοιχεῖα πού ἀναφέραμε, γιά νά μᾶς προβληματίσουν καί νά βγάλουμε τά συμπεράσματά μας.
«Ἦλθε τό φῶς στόν κόσμο καί οἱ ἄνθρωποι ἀγάπησαν μᾶλλον τό σκότος παρά τό Φῶς˙ διότι ἦταν πονηρά τά ἔργα τους…» (Ἰωάν. 3:19-21).
Γι’ αὐτό οἱ ρατσιστές εἶδαν τόν Χριστιανισμό σάν τόν ἀσυμβίβαστο ἀντίπαλό τους.
Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί πάντως, δέν θά παύσουμε νά ἀγωνιζόμαστε γιά τήν χριστιανική παγκοσμιότητα καί κατά τῆς παγκοσμιοποίησης, ἡ ὁποία «πολτοποιεῖ» τήν ἀνθρωπότητα.
Πιστεύομε ἀκράδαντα ὅτι ὅλα τά κοινωνικά προβλήματα θά βροῦν τή λύση τους, μόνο ἄν βάλουμε σέ ἐφαρμογή τήν μοναδική καί ἀξεπέραστη διδασκαλία τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Διαφορετικά τό παράλογο καί τό ἀνήθικο θά βρίσκουν χῶρο ὕπαρξης μέ τή μορφή τοῦ ρατσισμοῦ ἤ τοῦ ὅποιου ὑποκατάστατου αὐτοῦ.
Πάντως, καί τά ἐφετινά Χριστούγεννα, καί πάντοτε, καί εἰς τόν αἰῶνα θ’ ἀκούγεται τό διαχρονικό μήνυμα τῶν μεγάλων πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας:
«Αὐτός γάρ ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν» 7, καί, «κατῆλθεν ἵν’ὑψωθῶμεν» 8. Καί ὁ ἐκκλησιαστικός ὑμνογράφος θά συνηγορήσει λέγοντας: «Ἄνθρωπος γίνεται Θεός, ἵνα Θεόν τόν Ἀδάμ ἀπεργάσηται» 9.
Στήν ἀνθρωπότητα ὅλη ἐναπόκειται πλέον ν’ ἀνοίξει τόν «δέκτη» τῆς ψυχῆς της, γιά νά τ’ ἀκούσει καί νά τό συνειδητοποιήσει καλά, ἄν θέλει νά ὀρθοποδήσει καί νά εὐτυχήσει. Διαφορετικά θά ἀντιμετωπίζει τίς τραγικές συνέπειες τῶν ἁμαρτιῶν της. Ἐκεῖνος, ὅμως, πάντοτε θά περιμένει τή μετάνοια, τήν ἀλλαγή πορείας τῆς ζωῆς της, τόν ἄσωτο υἱό της!
***********
- Σωκράτη Νίκα, Ἐκκλησία ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ σέ πορεία, Ἀθήνα 1992, σελ. 122: «Στήν ἐποχή τοῦ Κλαυδίου (37-41 μ.Χ.) οἱ δοῦλοι εἶχαν φτάσει τά 60 ἑκατομ., ἐνῶ οἱ κάτοικοι ὅλης τῆς αὐτοκρατορίας ἦταν 120 ἑκατομμύρια»!
- Ρατσισμός-ρασισμός (ἀπό τό λατιν. ratio) εἶναι πολιτική ἰδεολογία πού πρεσεύβει τήν ἀνωτερότητα καί καθαρότητα συγκεκριμένης φυλῆς ἥ ἔθνους. Ἐκφράζεται κάτω ἀπό διάφορες ἰδεολογίες (παραλλαγές) πού στηρίζονται ὅμως στήν ρατσιστική θέση, πού εἴπαμε παραπάνω, ὅπως λ.χ. ὁ Σωβινισμός, ὁ Ἐθνοφυλετισμός, τό Ἀπαρτχάϊντ, ὁ Ναζισμός κ.ἄ.
- Homo homini lupus. [Πλαῦτος, (254/250;-184 π.Χ.), Asinaria (ἡ κωμωδία τῶν γαϊδάρων), ΙΙ, 4, 88].
- Μ. Ἀθανασίου, Ε.Π.Ε., τόμ. 1, 366.
- Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Λόγος Α΄ εἰς τό Ἅγιον Πάσχα, Ε.Π.Ε., τόμ. 1, σελ. 68.
- Δοξαστικό αἴνων Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου.
Τρίτη 11 Αυγούστου 2026
"Έφυγε" ο Στέλιος Ράμφος...
Έφυγε από τη ζωή ο Στέλιος Ράμφος, 87 ετών. Ας είναι συγχωρημένος & αναπαυμένος. Ταλαντεύτηκε εδώ κι εκεί, πέρασε από την Ορθοδοξία και έγραψε ωραία πράγματα, αλλά τελικά εξόκειλε σε μια δυτική στροφή και απόρριψη της ορθόδοξης παράδοσης. Ο Θεός να τον αναπαύσει.
Πέθανε ο Στέλιος Ράμφος - Η ζωή & το έργο του
Δευτέρα 10 Αυγούστου 2026
Κάθε γέννηση, μία νίκη!
Βλέπουμε:
Οι θέσεις της ΝΙΚΗΣ για το Δημογραφικό
Αναλυτικά: Εθνικό πρόγραμμα για το δημογραφικό και την οικογένεια
Παρεμβάσεις και άρθρα για το Δημογραφικό στην ιστοσελίδα της
Η ΝΙΚΗ ως μοναδικό αντίβαρο απέναντι στην μεγάλη απάτη της παγκοσμιοποίησης
Η
Ελλάδα κινδυνεύει να χάσει όχι μόνο την κυριαρχία της, αλλά και την
ίδια της την ταυτότητα, καθώς η παγκοσμιοποίηση αποδυναμώνει την
παραγωγή, την πατρίδα, την πίστη και την ιστορική μνήμη
Υπάρχουν πολιτικές έννοιες που, ενώ για δεκαετίες κυκλοφορούσαν αποκλειστικά σε ακαδημαϊκά δοκίμια, εισέβαλαν τα τελευταία χρόνια στο καθημερινό μας λεξιλόγιο. Η παγκοσμιοποίηση είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η λέξη περιγράφει μια πικρή πραγματικότητα. Μιλάμε για την υποταγή των εθνικών κρατών, της τοπικής παραγωγής και της λαϊκής βούλησης σε υπερεθνικά, ανεξέλεγκτα κέντρα αποφάσεων. Για να καταλάβουμε, όμως, πώς φτάσαμε ως εδώ, πρέπει να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και να δούμε πώς στήθηκε η μεγάλη γλωσσική και ιδεολογική παγίδα αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στον Τύπο και στα κείμενα του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, οι έννοιες εθνικισμός, με την αυθεντική σημασία της εθνικής συνείδησης και της αυτοδιάθεσης των λαών, και πατριωτισμός χρησιμοποιούνταν σχεδόν ως συνώνυμες. Μετά το 1945, όμως, συντελέστηκε μια εσκεμμένη γλωσσική μετατόπιση από τις διανοητικές ελίτ της Δύσης. Η λέξη εθνικισμός άρχισε συστηματικά να δαιμονοποιείται, μέχρι που κατέληξε να μετατραπεί σε συνώνυμο του φασισμού, του ναζισμού και του αυταρχισμού. Στη σημερινή εποχή, ακαδημαϊκοί και συστημικοί πολιτικοί μιλούν για την εθνική συνείδηση σαν να πρόκειται για μια επικίνδυνη ιδεολογία που γεννά μισαλλαδοξία.
Αντίθετα, η έννοια του πατριωτισμού διατήρησε αρχικά μια θετική σημασία. Κι όμως, αν αναλογιστούμε την ετυμολογία της λέξης, που παραπέμπει ευθέως στην πατρίδα και στους συμπατριώτες, θα περίμενε κανείς το αντίθετο. Για τις πολυπολιτισμικές ευαισθησίες της εποχής μας, ο πατριωτισμός θα έπρεπε να φαντάζει πιο επικίνδυνος λόγω της συναισθηματικής του προσκόλλησης στη γη των προγόνων μας.
Η έννοια της εθνικής κυριαρχίας δαιμονοποιήθηκε σκόπιμα εξαιτίας της ετυμολογικής της σύνδεσης με τον εθνικοσοσιαλισμό, ώστε να πεισθούν οι λαοί ότι τα σύνορα και τα κράτη είναι η αιτία των πολέμων. Αντίθετα, ο πατριωτισμός επιστρατεύτηκε προσωρινά ως ηθικό πλεονέκτημα για τους πολίτες της Δύσης στον αγώνα τους κατά του σοβιετικού κομμουνισμού. Όταν, όμως, ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε, η παγκοσμιοποίηση έβγαλε τη μάσκα της. Σήμερα δαιμονοποιείται ο πατριωτισμός με την ίδια ευκολία που δαιμονοποιήθηκε κάποτε η εθνική συνείδηση.
Πάνω στα ερείπια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι αρχιτέκτονες του νέου κόσμου υποστήριξαν ότι η σωτηρία της ανθρωπότητας βρισκόταν στους υπερεθνικούς οργανισμούς. Έτσι γεννήθηκαν ο ΟΗΕ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και εκατοντάδες άλλοι διεθνείς γραφειοκρατικοί μηχανισμοί. Ο διεθνισμός πλασαρίστηκε ως το μοναδικό αντίδοτο στον πόλεμο και ταυτίστηκε απόλυτα με την ειρήνη. Αυτό το οικοδόμημα βασίστηκε σε ένα θεμελιώδες λογικό ψεύδος, καθώς ο ναζισμός ή ο φασισμός δεν υπήρξαν επικίνδυνοι επειδή οργανώθηκαν στη βάση εθνικών κρατών, αλλά επειδή ήταν ολοκληρωτικά καθεστώτα που ισοπέδωσαν την ατομική ελευθερία.
Είναι τελείως παράλογο να υποθέτουμε ότι οι διεθνείς γραφειοκρατίες είναι εκ φύσεως πιο ανθρωπιστικές από τις εθνικές κυβερνήσεις. Αν κοιτάξει κανείς την ιστορία χωρίς παρωπίδες, οι μεγάλες αυτοκρατορίες του παρελθόντος, του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Καίσαρα, του Ναπολέοντα ή η Βρετανική Αυτοκρατορία, ήταν παγκοσμιοποιημένες στη φύση τους, αφού εξαφάνιζαν τα τοπικά έθνη. Σήμερα, απλώς μετονομάσαμε τον ιμπεριαλισμό σε διεθνισμό και προσποιηθήκαμε ότι αυτή η λεκτική αλλαγή αποτελεί πρόοδο.
*****
Στην Ελλάδα, αυτή η ιδεολογική μετατόπιση βρήκε πρόσφορο έδαφος, ιδιαίτερα στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Η έννοια της πατρίδας, των συνόρων και της ιστορικής μνήμης άρχισε συστηματικά να περιθωριοποιείται. Όποιος εξέφραζε ανησυχία για τη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας ή της Ορθόδοξης πίστης βαφτιζόταν αμέσως οπισθοδρομικός, συντηρητικός, ως και ψεκασμένος. Την ίδια στιγμή, η άκριτη υπακοή στις ξένες οδηγίες, η οσφυοκαμψία, παρουσιαζόταν ως ο μοναδικός δρόμος για τον εκσυγχρονισμό. Η χώρα μας, που πάλεψε σκληρά στο παρελθόν για να αποτινάξει τον ζυγό των προστατίδων δυνάμεων και τη Βαυαροκρατία, βρέθηκε ξανά εγκλωβισμένη. Η εμπειρία των εθνοκτόνων μνημονίων απέδειξε πόσο εύκολα οι αποφάσεις του Ελληνικού Κοινοβουλίου μετατράπηκαν σε απλά επικυρωτικά έγγραφα των αποφάσεων που λαμβάνονται από ανώνυμους τεχνοκράτες στις Βρυξέλλες.
Εκεί, όμως, που η παγκοσμιοποίηση έδειξε το πιο καταστροφικό της πρόσωπο είναι στην ελληνική ύπαιθρο. Ο Έλληνας αγρότης, ο κτηνοτρόφος και ο αλιέας υπήρξαν για αιώνες η ραχοκοκαλιά του έθνους, αυτοί που κρατούσαν ζωντανά τα χωριά, έδιναν τροφή στη χώρα και διατηρούσαν τις τοπικές κοινωνίες δεμένες. Τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε μια οργανωμένη διάλυση του πρωτογενούς τομέα.
Μέσω των οδηγιών της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ), ο Έλληνας παραγωγός μετατράπηκε από ανεξάρτητος δημιουργός σε έναν άνθρωπο εξαρτημένο από γραφειοκρατικές επιδοτήσεις, με όρους που κατέστησαν την καλλιέργεια ασύμφορη. Παράλληλα, το εκρηκτικά αυξημένο κόστος των ζωοτροφών, οι αυστηροί περιορισμοί και οι αθρόες εισαγωγές αμφίβολης ποιότητας προϊόντων στραγγαλίζουν καθημερινά τον Έλληνα κτηνοτρόφο, ενώ η βίαιη απολιγνιτοποίηση, η εγκατάλειψη της εγχώριας παραγωγής ενέργειας και η κάλυψη των βουνών και των εύφορων κάμπων μας με ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά εκτίναξαν το κόστος του ρεύματος στα ύψη, κάνοντας την παραγωγή απαγορευτική. Αντί να στηριχθεί η ελληνική γη για να υπάρχει διατροφική επάρκεια, η αγορά γεμίζει με εισαγόμενα αγαθά, η ελληνική περιφέρεια ερημώνει και τα νέα παιδιά αναγκάζονται να φύγουν.
Παράλληλα με την οικονομική εξαθλίωση, η παγκοσμιοποίηση στοχεύει στην ψυχή του λαού. Η παιδεία απογυμνώθηκε από την ουσιαστική διδασκαλία της Ιστορίας και της γλώσσας μας. Οι παραδόσεις και η Ορθόδοξη πίστη, που κράτησαν το γένος όρθιο σε αιώνες σκλαβιάς, αντιμετωπίζονται από το κατεστημένο ως βαρίδια του παρελθόντος.
Ο στόχος τους είναι προφανής: πρόκειται για τη μετατροπή μιας ιστορικής πατρίδας σε έναν ουδέτερο γεωγραφικό χώρο, κατοικημένο από άτομα χωρίς κοινή μνήμη, χωρίς συνεκτικούς δεσμούς και χωρίς διάθεση να υπερασπιστούν τον τόπο τους. Όταν, όμως, ένας λαός χάσει τις ρίζες του, παύει να λειτουργεί ως κοινότητα και γίνεται ευάλωτος σε κάθε είδους εξωτερική επιβολή. Η ιστορία, όμως, μας διδάσκει το αντίθετο, ότι δηλαδή πραγματική δημοκρατία και ελευθερία μπορούν να υπάρξουν μόνο μέσα σε ένα κυρίαρχο έθνος-κράτος, διότι μόνο εκεί ο πολίτης έχει φωνή, μπορεί να ελέγξει την εξουσία και να απαιτήσει λογοδοσία, σε αντίθεση με τους απρόσωπους υπερεθνικούς οργανισμούς, όπου η ψήφος του απλού ανθρώπου δεν έχει καμία απολύτως ισχύ.
Μέσα σε αυτό το τοπίο της εθνικής υποχώρησης και της συστημικής απογοήτευσης, αναδύθηκε η ανάγκη για μια αυθεντική πολιτική έκφραση που δεν φοβάται να μιλήσει για τις διαχρονικές αξίες του Ελληνισμού. Το Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ δεν γεννήθηκε μέσα από κομματικούς σωλήνες ή οικονομικά συμφέροντα, αλλά από την ίδια την κοινωνία. Θέτοντας ως θεμέλια την Ορθόδοξη πίστη, την παραδοσιακή οικογένεια, τον σεβασμό στην ιστορία μας και την αληθινή αγάπη για την πατρίδα, η ΝΙΚΗ προτείνει έναν καθαρό δρόμο εθνικής αυτογνωσίας, κόντρα στις επιταγές της παγκοσμιοποίησης.
Η πρόταση της ΝΙΚΗΣ αποτελεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης που βάζει σε προτεραιότητα την αναγέννηση της ελληνικής περιφέρειας, τη στήριξη του αγρότη και του κτηνοτρόφου, την ενεργειακή ανεξαρτησία και την προστασία του θεσμού της οικογένειας. Απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως υπάκουο εκτελεστή ξένων οδηγιών, η ΝΙΚΗ αγωνίζεται για την πλήρη αποκατάσταση της εθνικής μας κυριαρχίας, υπενθυμίζοντας ότι ο Ελληνισμός έχει μέλλον μόνο όταν παραμένει ριζωμένος στην ιστορική του ταυτότητα και στις αξίες του.
Χριστόδουλος Μολύβας
Υπεύθυνος Τομέα Ευρωπαϊκών Οδηγιών
και Εθνικής Νομοθεσίας της ΝΙΚΗΣ
Συμπλήρωμα, που τεκμηριώνει τα παραπάνω:
Η θεία Πολιτεία (το ιστολόγιο του Χριστόδουλου Μολύβα)
Γ. Ρούντας (ΝΙΚΗ) στη Βουλή: "Να μας σφραγίσετε θέλετε; Ε, όχι!"
Τι κάνει η ΝΙΚΗ για τον προσωπικό αριθμό
Σημαντική τοποθέτηση της ΝΙΚΗΣ σε ευρωπαϊκό ΜΜΕ για τη στοχοποίηση του χριστιανισμού
Άνθρωπος, «Μετάνθρωπος» και Θεάνθρωπος
«Το να προσφέρεις σε κάποιον την αλήθεια δεν έχει σημασία, όταν έχει χάσει το ηθικό του»
Η αληθινή πρόκληση της ψηφιακής κυριαρχίας και η ξεκάθαρη θέση της ΝΙΚΗΣ*****
Funds: Στεγαστική κρίση, κόκκινα δάνεια. Η κυβέρνηση υπεύθυνη για την λεηλασία της περιουσίας
Κυριακή 9 Αυγούστου 2026
"Χριστιανός": εκείνος, που "ο κόσμος τον έχει ξεπεράσει"...
Ευλογία | Ομιλίες πατρός Γεωργίου Σχοινά
Εδώ που τα λέμε - Επεισόδιο 2.
Στο δεύτερο επεισόδιο της σειράς εκπομπών της "Ευλογίας", με τίτλο «Εδώ που τα λέμε», ο πατήρ Γεώργιος Σχοινάς συνομιλεί με τον υποστράτηγο ε.α. Ανδρέα Συνοδινό.
Ο συγκλονιστικός αποχαιρετιστήριος λόγος του π. Εμμανουήλ στην κηδεία του γιου του, πυροσβέστη Παντελή Διαμαντάκη († 29 Ιουλίου 2026)
Στην παραπάνω φωτογραφία απεικονίζονται τα κουφέτα στο δίσκο από την κηδεία του πυροσβέστη Παντελή Διαμαντάκη, στο Φουρφρουρά. Και στην άλλη (στο τέλος της ανάρτησης), ο Ψηλορείτης από πάνω τους. Από εδώ. Το παρακάτω κείμενο μας έστειλε αγαπητός αδελφός.
*****
Όσοι παρέστησαν στην εξόδιο ακολουθία για τον εποχικό πυροσβέστη Παντελή Διαμαντάκη, που έχασε την ζωή του στην πυρκαγιά της Κρύας Βρύσης την Τετάρτη 29 Ιουλίου, συγκλονίστηκαν από τον αποχαιρετιστήριο λόγο που εκφώνησε ο πατέρας του, Πρωτοπρεσβύτερος π. Εμμανουήλ Διαμαντάκης.
Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Φουρφουρά, την Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026, ο π. Εμμανουήλ, μπροστά στο ντυμένο με την Ελληνική Σημαία φέρετρο του 25χρονου γιου του, είπε τα εξής:
“Ο Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον.
Παντελή μας πολυαγαπημένε,
Τούτη σήμερα, η μεγάλη σύναξη αγαπημένων προσώπων έχει επίκεντρο εσένα. Εσένα, που πάντοτε προτιμούσες να βρίσκεσαι στην αφάνεια. Κλήθηκε η επίγεια Εκκλησίας μας να συμπροσευχηθεί για σένα. Να ενωθούν χιλιάδες προσευχές σε μια μυριόστομη συγχορδία και να φτάσουν μέχρι το θρόνο της Μεγαλωσύνης του Θεού.
Νομίζω όμως, πως είναι άσκοπο να σου διηγούμαι πράγματα που για σένα πλέον αποτελούν τη νέα σου πραγματικότητα. Τα γνωρίζεις! Τα βλέπεις! Την όντως ζωή, την αληθινή ζωή που ήδη από χτές γνωρίζεις σπιθαμή προς σπιθαμή.
Εμείς, η οικογένεια σου ζούμε τις πιο οδυνηρές, τις πιο τραγικές στιγμές της επίγειας ζωή μας αφού εσύ, ένα ακριβό και πολυαγαπημένο μέλος της δεν βρίσκεται ανάμεσα μας, έτσι όπως σε είχαμε συνηθίσει.
Η θυσία σου στο βωμό του καθήκοντος για τον πλησίον, νομίζω ότι έγινε αιτία της κάθαρσης, της όποιας κηλίδας υπήρχε στην ψυχή σου. Και με ψυχή αστραφτερή και χιτώνα αμόλυντο, έσπευσες με τη συνοδεία του φύλακα αγγέλου σου για τα Ουράνια δώματα.
Τώρα, απολαμβάνεις και γεύεσαι όλα όσα άκουσες και έμαθες από την Εκκλησία την οποία από μικρό παιδί με πολλή αγάπη, πρόθυμα υπηρέτησες. Όλα λοιπόν ήταν αλήθεια! Πάσα η αλήθεια!
Στο εξής θα συναντιόμαστε στην προσευχή, στην Ιερή Πρόθεση, στη Θεία Λειτουργία. Παντού πια θα ήμαστε μαζί. Αχώριστοι. Θα προσευχόμαστε για σένα και εσύ θα λάβεις την άδεια να προστατεύεις τα αδέρφια σου.
Σας ευχαριστούμε όλους που είσαστε κοντά μας σ’ αυτές τις δραματικές και οριακές για τον άνθρωπο στιγμές. Νοιώθουμε δέσμιοι της αγάπης σας. Σας παρακαλούμε μέσα από την καρδιά μας όταν προσεύχεστε, να μνημονεύετε, μαζί με ονόματα των αγαπημένων σας, και τον Παντελή μας. Αυτό θα είναι το ακριβότερο και πολυτιμότερο δώρο που θα κάνετε και σε εκείνον και σ’ εμάς.
«Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται, Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επί μνήματος».
Με αυτή τη βεβαιότητα, πολυαγαπημένο μας παιδί, σε αποχαιρετούμε προσωρινά. Θα ξανασυναντηθούμε στον Ουρανό. Θα ξανασμίξουμε όλοι μαζί. Αυτός ήταν πάντοτε ο στόχος μας, αυτός είναι ο προορισμός μας.
Επίτρεψε μου, ως πατέρας, να σου δώσω την τελευταία συμβουλή. Κάνε και εκεί από τον Ουρανό, όπως έκανες και στη γή, με φιλότιμο και υπευθυνότητα το έργο που θα σου ανατεθεί. Ως πυροσβέστης, να σβήνεις στους ανθρώπους τις πύρινες φλόγες της αμαρτίας, ως τερματοφύλακας να διαφυλάττεις τους νέους και τα παιδιά από τα ύπουλα δίκτυα του Διαβόλου και ως καταδρομέας του Θεού, λοκατζής, να προστατεύεις την πατρίδα μας και τον κόσμο ολόκληρο από κάθε εισβολή του κακού.
Παντελή μας αγαπημένε, ο Χριστός Ανέστη!
Ζήσε μέσα στο ανέσπερο Φως της Αναστάσεως.
Στον ολόφωτο χώρο που από τη γέννηση και τη βάπτιση σου προορίστηκε για σένα.
Zήσε σε μια διαρκή Λαμπρή!
Το αξίζεις, και δίκαια σου αποδόθηκε από τη Δικαιοσύνη του Τρισαγίου μας Θεού.
Χριστός Ανέστη Παντελή μας!
Καλό Παράδεισο!
Αθάνατος”!
Παρακαλώ, και:
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)