ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Παρασκευή 12 Ιουνίου 2026

Οι Σπουδές Φύλου στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και τα καίρια ερωτήματα της ΝΙΚΗΣ

 


Χριστόδουλος Μολύβας
Μέλος Θ.Ο. Παιδείας της ΝΙΚΗΣ

Ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ

Η λατινική φράση sic transit gloria mundi —έτσι παρέρχεται η δόξα του κόσμου— μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ για την ακαδημαϊκή πορεία των λεγόμενων Σπουδών Φύλου. Την ώρα που σε αρκετά πανεπιστήμια του δυτικού κόσμου η ακαδημαϊκή κοινότητα επιχειρεί έναν κρίσιμο απολογισμό, αμφισβητώντας τον αντίκτυπο και την ουσία τέτοιων προγραμμάτων, η Ελλάδα φαίνεται να κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση.

Η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Αιγαίου έδωσε πρόσφατα το πράσινο φως για την ίδρυση ενός νέου, αυτόνομου προγράμματος προπτυχιακών σπουδών με τίτλο «Σπουδές Φύλου». Πρόκειται για μια κίνηση που προκαλεί συζητήσεις, καθώς αποτελεί το πρώτο προπτυχιακό πρόγραμμα του είδους του σε ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο. Με έδρα τη Μυτιλήνη και προγραμματισμένη έναρξη λειτουργίας το ακαδημαϊκό έτος 2026-2027, το νέο αυτό τμήμα εισάγει μια ακαδημαϊκή πραγματικότητα που καλείται να αποδείξει τη χρησιμότητά της.

Για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα, οφείλουμε να ανατρέξουμε στις καταβολές αυτού του κλάδου. Όλα ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του ’70 στα αμερικανικά πανεπιστήμια, ως αποτέλεσμα του δεύτερου κύματος του φεμινισμού. Τότε, η αφετηρία ήταν η διεκδίκηση της ισότητας και η αναγνώριση των κοινωνικών δικαιωμάτων των γυναικών. Η πορεία των επόμενων δεκαετιών άλλαξε ριζικά το περιεχόμενο αυτών των σπουδών.

Με το πέρασμα του χρόνου, το πεδίο των γυναικείων σπουδών διευρύνθηκε, μετονομάστηκε σε Σπουδές Φύλου και μετακινήθηκε σε αχαρτογράφητα νερά. Οι σπουδές αυτές άρχισαν να προωθούν την ιδέα ότι το φύλο αποτελεί κυρίως κοινωνικό δημιούργημα. Υιοθέτησαν θεωρίες που υποστηρίζουν ότι η ταυτότητα του ατόμου δεν καθορίζεται από τη βιολογία του, καθώς παρουσιάζεται ως κάτι ρευστό και μεταβλητό. Αυτή η στροφή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις διεθνώς, με πολλούς ακαδημαϊκούς να αμφισβητούν πλέον αν πρόκειται για επιστημονικό κλάδο ή για μορφή ιδεολογικής κατήχησης που στερείται εμπειρικής βάσης. Σε αρκετά πανεπιστήμια του εξωτερικού η συζήτηση έχει ήδη ανοίξει, με έμφαση στην επιστροφή σε γνωστικά αντικείμενα που συνδέονται με την αντικειμενική επιστημονική μεθοδολογία.

Με τη μετονομασία σε Σπουδές Φύλου, ο στόχος άλλαξε. Το αντικείμενο πλέον δεν περιορίζεται στην επιστημονική διερεύνηση κοινωνικών φαινομένων, καθώς μετατρέπεται σε όχημα προώθησης της θεωρίας του κοινωνικού φύλου. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις. Πρόκειται για μια αντεπιστημονική και βαθιά επιβλαβή κατασκευή. Η ιδέα ότι το φύλο είναι κάτι ρευστό, χωρίς ουσιαστική σχέση με τη βιολογία, αποτελεί ιδεοληψία που επιχειρεί να αποδομήσει την ανθρωπολογική μας αλήθεια. Αυτή η κατεύθυνση δεν υπηρετεί την έρευνα, υπηρετεί την κατήχηση. Μια κατήχηση χωρίς στέρεη επιστημονική βάση, η οποία επιβάλλεται τεχνητά σε έναν χώρο που οφείλει να παράγει γνώση, κρίση και ελεύθερη ακαδημαϊκή σκέψη. Στο εξωτερικό, κοινωνίες που δοκίμασαν αυτές τις θεωρίες έχουν αρχίσει να τις επανεξετάζουν σοβαρά. Η Ελλάδα οφείλει να απαντήσει γιατί τις υιοθετεί τώρα.

Την ίδρυση του νέου προγράμματος έθεσε υπό αμφισβήτηση η βουλευτής της ΝΙΚΗΣ, Ασπασία Κουρουπάκη, με Ερώτηση που κατέθεσε προς την Υπουργό Παιδείας, Σοφία Ζαχαράκη. Το ζήτημα που αναδεικνύει η κ. Κουρουπάκη δεν είναι απλώς τυπικό, καθώς αγγίζει την ουσία του ελληνικού πανεπιστημίου. Ποια είναι η πραγματική ακαδημαϊκή ή επαγγελματική ανάγκη που καλύπτει ένα τέτοιο πτυχίο; Σε μια εποχή που τα ελληνικά πανεπιστήμια αντιμετωπίζουν χρόνιες ελλείψεις σε προσωπικό, υποδομές και εργαστηριακό εξοπλισμό, μπορεί να αποτελεί προτεραιότητα η επένδυση σε τέτοια προγράμματα;


Τα ερωτήματα που προκύπτουν για τους μελλοντικούς αποφοίτους είναι κρίσιμα. Τι είδους επαγγελματικά δικαιώματα θα έχουν; Υπάρχει μελέτη που να αποδεικνύει ότι η ελληνική αγορά εργασίας, η οποία έχει ανάγκη από εξειδικευμένους επιστήμονες στους τομείς της ψηφιακής οικονομίας, της αγροτικής παραγωγής, της ναυτιλίας και της τεχνολογίας αιχμής, αναζητά πτυχιούχους σε αυτόν τον τομέα; Ή πρόκειται για μια πτυχή του πανεπιστημίου που θα παράγει στελέχη για ΜΚΟ και δημόσιες υπηρεσίες, σε αντικείμενα που η κοινωνία δεν έχει ακόμη ιεραρχήσει ως αναγκαία;

Εξίσου καίριο είναι το ερώτημα της χρηματοδότησης, το οποίο απαιτεί πλήρη διαφάνεια. Είτε πρόκειται για εθνικούς πόρους είτε για ευρωπαϊκά κονδύλια, ο φορολογούμενος πολίτης έχει δικαίωμα να γνωρίζει πού επενδύονται τα χρήματά του. Πρόκειται για επένδυση που θα ενισχύσει την εθνική οικονομία και την παραγωγική προοπτική της χώρας ή για την επιβολή μιας ιδεολογικής ατζέντας από τις ελίτ των Βρυξελλών, η οποία δεν ανταποκρίνεται στις αγωνίες της μέσης ελληνικής οικογένειας;

Το δημόσιο πανεπιστήμιο δεν αποτελεί ιδιοκτησία κανενός ιδεολογικού ρεύματος. Είναι κοινό αγαθό, το οποίο χρηματοδοτείται από τους φόρους ανθρώπων με διαφορετικές κοσμοθεωρήσεις. Η απόφαση για την ίδρυση ενός πτυχίου σε αντικείμενο που διεθνώς δέχεται σοβαρή κριτική για την επιστημονική του αξιοπιστία απαιτεί θεσμικό έλεγχο και απαντήσεις από την κυβέρνηση της Ν.Δ. Η ελληνική κοινωνία έχει κάθε λόγο να ζητήσει σαφείς εξηγήσεις για το αν το πανεπιστήμιο του 2026 θα παραμείνει χώρος παραγωγής ουσιαστικής γνώσης ή αν θα μετατραπεί σε μηχανισμό αναπαραγωγής ιδεολογικών στερεοτύπων.

Δείτε, παρακαλώ, αν θέλετε, και:

Βοηθώντας τα παιδιά μας να τα βγάλουν πέρα με την «Ιδεολογία των φύλων». Τα χρόνια του Δημοτικού Σχολείου, του Γυμνασίου και του Λυκείου

ΒΟΜΒΑ ΠΕΡΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΥΛΟΥ: «Επινόησα τα πάντα, από το Α ως το Ω»

Η κατασκευή του διεμφυλικού παιδιού - Το ιδεολόγημα της ταυτότητας φύλου & ιατρικά δεδομένα...

Πώς να κάνετε ένα παιδί «τρανς» ― Ψηφιακός αυτοτραυματισμός και αυτοεκφοβισμός ― «Επιδημία» σκυψίματος πάνω από τις «έξυπνες» συσκευές...

Ο ολοκληρωτισμός της παγκοσμιοποίησης (και το φύλο)

Η ομοφυλοφιλική κατήχηση στα σχολεία της Δύσης 

Μεγαλώνουν τα παιδιά τους και σαν αγόρια και σαν κορίτσια

Έμφυλα στερεότυπα – σεξιστικά πρότυπα: η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και η ανάγκη για ένα μάθημα οικογενειακής αγωγής

Έχουν σχέση: 

Περί Gay Pride

"Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα": η θέση της γυναίκας στο χριστιανισμό  

Σεξ στην εφηβεία 

Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο...  

Ας αλλάξουμε την κατάσταση για τα παιδιά μας!

Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα ελληνικά σχολεία; (αναλυτικό έντυπο της ΝΙΚΗΣ)

Τετάρτη 10 Ιουνίου 2026

Μια μητέρα συγκλονίζει μιλώντας για την 2χρονη τετραπληγική κόρη της που εκοιμήθη...


Αφοτεροδέξιος

Ουρανία - Εφραιμία... |ένας ακόμα Άγγελος στην αγκαλιά του Θεού... "Πείτε στη μητέρα μου ότι είμαι καλά εδώ... |Από τα θαυμαστά νέα συναξάρια, που περνούν κυριολεκτικά από μπροστά μας!!! Απλά συγκλονιστικό.... 

|με τη Σταυρούλα Χαβατζόγλου

να τα αΦηγείται στη Σοφία Χατζή




● Μια απαραίτητη - θεωρώ - επισήμανση:

Πριν ακούσεις όλα αυτά τα πρωτόγνωρα:

Η τελευταία σκηνή της ζωής της Ουρανίας – Ευφραιμίας

ήταν κυριολεκτικά μεταξύ Ουρανού και γης.

Την είχαμε ακούσει από κοινούς γνωστούς.

Όμως ποτέ δεν τολμήσαμε να την δημοσιοποιήσουμε,

μέχρι τη σημερινή ημέρα,

που η ίδια η υπέροχη μανούλα της

βρήκε το κουράγιο να πει όλα εκείνα

που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε…

Θα την ακούσετε σε λίγο και σεις

με δάκρυα στα μάτια

και γλύκα στις ψυχές.

Γιατί είναι άλλο να διαβάζεις κάπου

ένα πρωτοΦανές ή σπάνιο περιστατικό

και άλλο να το ακούς από την ίδια τη μανούλα,

που το έζησε...

Για μένα προσωπικά, οφείλω να πω, μετά από όλα αυτά,

πως όλο αυτό γίνεται αυτομάτως

μια ακόμα αΦορμή δοξολογίας

προς τον Πανάγαθο Θεό…

Αφού τον σύζυγο της Σταυρούλας

και πατέρα της Ουράνιας - Εφραιμίας,

Δημήτρη Παπαδημητράκη,

τον είχα, στα πρώτα μου βήματα

ως Καθηγητής Φυσικής Αγωγής, μαθητή μου.

Και μάλιστα στην ίδια τάξη μεταξύ άλλων,

με τον μικρότερο αδερΦό μας, Θοδωρή

Καταλαβαίνετε...

[Οι 2 συμμαθητές, χρόνια μετά, συναντήθηκαν

στο Μοναστήρι της μετανοίας του ενός.

όπου τραβήχτηκε το μνημειώδες αυτό στιγμιότυπο...]




Τώρα να σας πούμε να μνημονεύετε

την Ουράνια - Εφραίμια

μάλλον θα είναι λάθος.

Να παρακαλέσουμε την Ουράνια - Εφραίμια

να πρεσβεύει για εμάς,

μάλλον είναι το πιο σωστό.

ΥΓ:

Σταυρούλα και Δημήτρη,

η μεγαλύτερη παρηγοριά σας (μας)

είναι πως το κορίτσι σας είναι πλέον

ο αντιπρόσωπος σας στον Ουρανό.


Ας μας επιτραπεί να πιστεύουμε

πως, έστω και ξώΦαλτσα,

έχει και μας υπό την σκέπη της...

Σας αγαπάμε πολύ και είμαστε μαζί σας!

|σ.Β.Γ.

✨ Θάνατος δεν υπάρχει.

Εφόσον...

... Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες.

Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι...

Πείτε στη μητέρα μου, είμαι καλά εδώ - Η 2χρονη Ουρανία-Ευφραιμία | Σταυρούλα Χαβατζόγλου| Σοφία Χατζή

apantaortodoxias1

Μέγας Αλέξανδρος: Από την Πέλλα στην Αιωνιότητα (εκδήλωση, 13 Ιουνίου 2026)


Κ.Ε.Μ.Ε. «Εὐγένιος Τζιμογιάννης»

Με αφορμή την επέτειο του θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στις 13 Ιουνίου του 323 π.Χ. — ή στις 11 Ιουνίου σύμφωνα με άλλες ιστορικές πηγές — η Πέλλα, η γενέτειρά του, αποτίνει φόρο τιμής στην κορυφαία αυτή μορφή της παγκόσμιας ιστορίας μέσα από μια εκδήλωση αφιερωμένη στη ζωή, το έργο και τη διαχρονική κληρονομιά του.

Η εκδήλωση, που διοργανώνει το Κέντρο Έρευνας Μελετών και Επιμόρφωσης «Ευγένιος Τζιμογιάννης», αποκτά ιδιαίτερο συμβολισμό στις ημέρες μας, καθώς υπενθυμίζει τις ιστορικές ρίζες μιας προσωπικότητας παγκόσμιας εμβέλειας, η οποία συχνά βρέθηκε στο επίκεντρο διαφορετικών ερμηνειών και διεκδικήσεων. Μέσα από την επιστροφή στη γενέτειρά του αναδεικνύεται με τον πλέον αυθεντικό τρόπο η ιστορική και πολιτιστική μήτρα από την οποία αναδείχθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος, ενώ παράλληλα ενισχύεται η σύνδεση με την ιστορική μας κληρονομιά σε μια εποχή όπου η λήθη απειλεί να αποδυναμώσει τη σχέση των κοινωνιών με το παρελθόν τους.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, δύο διακεκριμένοι ομιλητές θα προσεγγίσουν τη μεγάλη προσωπικότητα του Μακεδόνα βασιλιά και τη διαχρονική επίδρασή του στην ιστορία, τον πολιτισμό και την πορεία του ελληνισμού, φωτίζοντας πτυχές του έργου και του οράματός του που εξακολουθούν να εμπνέουν μέχρι σήμερα.

Η βραδιά θα πλαισιωθεί από τη συμμετοχή μακεδονικών χορευτικών συλλόγων και παραδοσιακού μουσικού συγκροτήματος, συνδέοντας την ιστορική αναφορά με τη ζωντανή πολιτιστική παράδοση του τόπου. Οι χοροί, η μουσική και το παραδοσιακό γλέντι που θα ακολουθήσει θα αναδείξουν τη συνέχεια του πολιτισμού μας μέσα στον χρόνο, από την αρχαία Μακεδονία έως τη σύγχρονη λαϊκή έκφραση.

Η Πέλλα τιμά τον σπουδαιότερο γιο της και προσκαλεί το κοινό σε μια βραδιά ιστορίας, γνώσης, παράδοσης και πολιτισμού, εκεί όπου ξεκίνησε η πορεία του ανθρώπου που έμελλε να περάσει από την Πέλλα στην αιωνιότητα.

 

Δευτέρα 8 Ιουνίου 2026

Να χαμογελάς με αγάπη, γιατί ίσως γίνεις η άνοιξη κάποιου...

 Μπορεί να είναι εικόνα μωρό και κείμενο που λέει "Να χαμογελάς με αγάπη, γιατί ίσως γίνεις η άνοιξη κάποιου ανθρώπου..."

Μικρός Χριστιανός

Μάτια που λάμπουν και χαμόγελο σαν άνοιξη…

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεται να πουν πολλά λόγια.

Μόνο ένα βλέμμα καθαρό, γεμάτο ειρήνη, κι ένα χαμόγελο που θυμίζει πρωινό Πάσχα, ανθισμένη αυλή και καμπάνες που χτυπούν ελπίδα, είναι αρκετά για να σε δροσίσουν σαν ανοιξιάτικη αύρα μετά από μεγάλη σιωπή.

Σαν το πρώτο φως που μπαίνει από το παράθυρο και βρίσκει την ψυχή κουρασμένη, μα ακόμη ζωντανή…

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν θόρυβο· κουβαλούν όμως μέσα τους μια γαλήνη που απλώνεται αθόρυβα γύρω τους, σαν θυμίαμα σε παλιό εκκλησάκι, σαν το άρωμα του βασιλικού μετά τη βροχή.

Και τότε θυμάσαι πως η καλοσύνη δεν χρειάζεται αποδείξεις, ούτε μεγάλα λόγια.

Μόνο παρουσία.
Μόνο μια καρδιά καθαρή που να ξέρει να αγαπά χωρίς να ζητά.

Όταν η καρδιά κατοικείται από αγάπη, πίστη και ταπείνωση, τότε ακόμη και το βλέμμα γίνεται φως.

Τα μάτια λάμπουν όταν η ψυχή έχει φως.
Όχι από την ομορφιά του κόσμου, αλλά από τη χάρη του Θεού που αναπαύεται μέσα στην καρδιά και της χαρίζει ειρήνη.

Και το χαμόγελο γίνεται άνοιξη όταν ο άνθρωπος έμαθε να συγχωρεί, να αγαπά και να εμπιστεύεται τον Χριστό ακόμη και μέσα στις δυσκολίες.

Ο αληθινός άνθρωπος δεν είναι κάποιος που απλώς εντυπωσιάζει.
Είναι κάποιος που αναπαύει την καρδιά.

Σου θυμίζει πως η καλοσύνη δεν χάθηκε και πως ο ουρανός μπορεί να χωρέσει μέσα σε μια απλή ανθρώπινη μορφή.

Η παρουσία του παρηγορεί.
Τα μάτια του γαληνεύουν.
Και η καλοσύνη του γίνεται μια σιωπηλή προσευχή για όσους κουράστηκαν από τον κόσμο.

Να κρατάς μάτια καθαρά και χαμόγελο ειρηνικό.

Γιατί καμιά φορά, αυτό είναι το πιο όμορφο κήρυγμα της πίστης.

Να κρατάς την ψυχή σου καθαρή, για να λάμπουν τα μάτια σου αληθινά.

Και να χαμογελάς με αγάπη…
γιατί ίσως γίνεις η άνοιξη κάποιου ανθρώπου.

… έτσι θέλω να σε βλέπω…

Τι πραγματικά σημαίνει πιστεύω και αγαπώ τον Θεό;

 Γιατί κάνουμε το σταυρό μας; | Rethemnos News

π. Αντώνιος ΧρήστουΕυχή (φωτο)

Αγαπητοί Αναγνώστες, στην εποχή μας, οι λέξεις «πίστη» και «αγάπη» έχουν συχνά απογυμνωθεί από το βαθύτερο νόημά τους, καταντώντας αφηρημένες έννοιες ή συναισθηματισμοί της στιγμής.

Για τον Ορθόδοξο Χριστιανό, όμως, το «πιστεύω» δεν είναι μια απλή διανοητική παραδοχή της ύπαρξης ενός Ανώτερου Όντος, ούτε το «αγαπώ» είναι ένα αόριστο απλά καλό συναίσθημα. Είναι ένας τρόπος ύπαρξης, μια συνεχής κίνηση του δικού μας προσώπου προς τον Θεό-Δημιουργό και την εικόνα Του, τον συνάνθρωπο.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Πίστη είναι μια συνεχής ζωντανή εμπειρία και άσκηση και πως ο πραγματικά πιστός άνθρωπος δεν περιορίζεται στο να «μην κάνει κακό». Η χριστιανική ζωή δεν είναι μια ηθική στατικότητα, αλλά μια δυναμική πορεία. Η νηστεία και η εγκράτεια, για παράδειγμα, δεν είναι διαιτητικοί κανόνες ή στέρηση τροφής για το θεαθήναι και για αισθητικούς ή για βελτίωση της υγείας μας λόγους. Είναι τα απαραίτητα «πνευματικά γυμνάσια» που απελευθερώνουν τη θέληση από την υποδούλωση στα πάθη. Ο άνθρωπος που εγκρατεύεται μαθαίνει να κυριαρχεί στον εαυτό του, ώστε να μπορεί να δοθεί ολοκληρωτικά στον Θεό και την αγάπη Του.

Η συμμετοχή στις Ιερές Ακολουθίες και η ενεργός παρουσία στα Μυστήρια της Εκκλησίας, ιδιαιτέρως στην μετοχή του σώματος και του αίματος Του Χριστού, αποτελούν την καρδιά αυτής της σχέσης. Εκεί, ο πιστός δεν είναι θεατής, αλλά μέλος ενός σώματος. Η Θεία Ευχαριστία δεν είναι μια συμβολική τελετή (όπως έχει καταντήσει σχεδόν στους Ετερόδοξους), αλλά η ένωση με την Πηγή της Ζωής. Χωρίς την συνειδητή μετοχή μας στα Μυστήρια, η πίστη κινδυνεύει να γίνει ιδεολογία, ενώ χάρις αυτά, γίνεται καθημερινά η εν Χριστώ μεταμόρφωση και ο αγιασμός του ανθρώπου.

Άλλος βασικός πυλώνας της ζωής του κάθε πιστού είναι (ή έστω θα πρέπει να είναι) η καλλιέργεια των χαρισμάτων και η φιλανθρωπία. Η αγάπη για τον Θεό αποδεικνύεται μέσα από την προσευχή, την φροντίδα και αγάπη για τον πλησίον. Η φιλανθρωπία στην Ορθόδοξη παράδοση δεν είναι «κοινωνικό έργο» με την κοσμική έννοια, αλλά η αναγνώριση της εικόνας του Θεού στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου, ειδικά του πονεμένου.

Παράλληλα, ο πιστός καλείται να καλλιεργήσει τα χαρίσματα που του δόθηκαν. Δεν είναι ένας παθητικός φοβικός και άβουλος άνθρωπος που απλώς αποφεύγει την αμαρτία και μεταθέτει τις ευθύνες του στους άλλους. Είναι ένας δημιουργικός άνθρωπος, ένας «λεβέντης» της πνευματικής ζωής, που χρησιμοποιεί το μυαλό, την τέχνη, την εργασία, τα τάλαντα και τον λόγο του για να δοξάσει τον Θεό. Η αγιότητα δεν είναι άχρωμη· είναι η πλήρης άνθιση της προσωπικότητας του ανθρώπου μέσα στο φως της Χάριτος.

Ασφαλή δείγμα της ζωής κάθε πιστού είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τις δοκιμασίες γιατί η πνευματική ζωή δεν είναι ανέμελη. Οι πειρασμοί και οι δυσκολίες είναι το πεδίο όπου δοκιμάζεται η γνησιότητα της αγάπης και της πίστης του. Ο πιστός δεν πτοείται ούτε απελπίζεται. Αντιμετωπίζει τις θλίψεις με υπομονή και εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού, γνωρίζοντας ότι ο Σταυρός προηγείται πάντα της Αναστάσεως. Η λεβεντιά του χριστιανού φαίνεται στο ότι σηκώνεται αφού πέσει και στο ότι δεν χάνει την ελπίδα του ακόμα και στο πιο βαθύ σκοτάδι και την θλίψη.

Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σήμερα, ο άνθρωπος βρίσκεται μπροστά σε πρωτόγνωρα διλήμματα και αυτό αποτελεί έναν άλλο βασικό πυλώνα κάθε πιστού η στάση απέναντι στις σύγχρονες προκλήσεις. Η Ορθόδοξη Θεολογία προσφέρει μια καθαρή ματιά της ανθρώπινης οντολογίας, βασισμένη στον σεβασμό του ανθρώπου ως «Ναού του Αγίου Πνεύματος». Αυτά τα λέμε και αναφέρουμε γιατί δυστυχώς όλο και συχνότερα και επιτακτικότερα ερχόμαστε να αναμετρηθούμε με τις εξής προκλήσεις:

Καύση των νεκρών: Για την Εκκλησία, το σώμα δεν είναι ένα αναλώσιμο αντικείμενο ή «φυλακή της ψυχής», αλλά συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης υποστάσεως, που προσδοκά την ανάσταση. Η ταφή είναι μια πράξη τιμής, μια σπορά της αφθαρσίας στη γη, και ο χριστιανός επιμένει σε αυτήν ως ομολογία πίστης στην αιώνια ζωή. Επομένως για τον Χριστιανό η ταφή είναι μονόδρομος από την στιγμή που ο ίδιος ο Χριστός ετάφη!

Ρομποτοποίηση-Μετανθρωπισμός-Τεχνολογικός Ολοκληρωτισμός: Ζούμε σε μια εποχή που η τεχνολογία υπόσχεται την υπέρβαση του θανάτου και τη μηχανική βελτίωση του ανθρώπου. Τα κινητά και οι υπολογιστές έχουν γίνει προέκταση του ίδιου του ευατού μας. Ο Ορθόδοξος Χριστιανός στέκεται με διάκριση. Ενώ αποδέχεται την επιστήμη ως δώρο, απορρίπτει την εργαλειοποίηση του προσώπου. Ο μετανθρωπισμός (transhumanism) επιδιώκει έναν «υπεράνθρωπο» χωρίς Θεό. Η Εκκλησία αντιπροτείνει τον «θεάνθρωπο» κατά χάρη. Η αξία μας δεν βρίσκεται στους αλγόριθμους ή στην επεξεργασία δεδομένων, αλλά στην ικανότητά μας να αγαπάμε και να κοινωνούμε με τον Άκτιστο Θεό.

Συμπερασματικά κλείνοντας το άρθρο μας: Πιστεύω και αγαπώ τον Θεό σημαίνει πρακτικά και τελικά ότι ζω με φιλότιμο. Σημαίνει ότι η παρουσία του Χριστού διαποτίζει την καθημερινότητά μου: από τον τρόπο που μιλούμε στους οικείους μας, τους συναδέλφους μας (ιδιαιτέρως τους υφισταμένους μας), μέχρι τη στάση μας απέναντι στον θάνατο. Είναι η επιλογή να παραμείνω άνθρωπος —με όλη την πνευματική αρχοντιά που αυτό συνεπάγεται— σε έναν κόσμο που συχνά προτιμά το τεχνητό από το αληθινό. Είναι μια συνεχής «καλή ανησυχία» για τη σωτηρία όλης της ύπαρξής μας και τη διακονία του κόσμου, με τα μάτια πάντα στραμμένα στο Φως της Βασιλείας Του Τριαδικού Θεού μας. Αμήν!