ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2020

St. Athanasios the Athonite, and Megiste Lavra, Mount Athos (July 5) / Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, ο ιδρυτής της μοναστικής πολιτείας του Αγίου Όρους (5 Ιουλίου)


  

Click:
St. Athanasios the Athonite, and Megiste Lavra, Mount Athos (July 5) 
 

Photo from the Univercity "Saint Athanasios Athonite" in Kinshasa, Democratic Republic of Congo. Please, see the post The Orthodox Church in Congo & Gabon & the Orthodox University "St. Athanasius Athonite"
 
Όμορφη βιογραφία του αγίου στα ελληνικά εδώ. Άλλοι άγιοι στις 5 Ιουλίου εδώ.
Η φωτο από το ορθόδοξο πανεπιστήμιο "Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης", στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (εδώ). 


Le monde το 1979: «Καλωσορίζουμε την χώρα της Φιλοκαλίας, την χώρα του Βασιλείου, του Γρηγορίου και του Χρυσοστόμου»


Φωτο από εδώ

Ο τίτλος από κείμενο του μακαριστού π. Μωυσή του Αγιορείτη, που δημοσιεύεται εδώ.
Είναι συγκλονιστικό και συνάμα άκρως τραγικό ότι η πασίγνωστη γαλλική εφημερίδα έβλεπε τότε την Ελλάδα ως τη χώρα αυτού του ύψιστου πολιτισμού (που όχι μόνο μεταφέρει ανυπέρβλητα κοινωνικά & πολιτικά μηνύματα, αλλά ανεβάζει τον άνθρωπο σε ένωση με το Θεό), ενώ εμείς οι Έλληνες, και το 1979 και δυστυχώς πολύ περισσότερο σήμερα, αγνοούμε παντελώς τι είναι η Φιλοκαλία, οι Βασίλειοι, οι Γρηγόριοι και οι Χρυσόστομοι.
Δεν είμαστε πια η χώρα της Φιλοκαλίας, αλλά μια έρημος, μια μαύρη τρύπα, σχεδόν χωρίς πνευματικό (ή άλλο) περιεχόμενο.
Είναι επίσης αξιοπρόσεκτο ότι οι άγιοι Τρεις Ιεράρχες, που κατονομάζονται στο απόσπασμα της γαλλικής εφημερίδας, δεν έζησαν στο έδαφος της σημερινής Ελλάδας, αλλά στη Μικρά Ασία, ο δε Χρυσόστομος γεννήθηκε, ανδρώθηκε και αρχικά έδρασε στη Συρία. Σε μια βυζαντινή, χριστιανική Συρία βεβαίως, πριν τη γέννηση και την επέλαση του Ισλάμ.
Κι όμως αυτοί οι τρεις γίγαντες του πνεύματος θεωρούνται άνθρωποι της χώρας τούτης - επειδή κατά βάθος η χώρα τούτη είναι (ή ήταν και θα έπρεπε να είναι) μια συμπύκνωση του Βυζαντίου, όχι τόπος, αλλά πολιτισμός, και μάλιστα όχι στενά εθνικός, αλλά υπερεθνικός (ρωμιοσύνη).
Ας θυμηθούμε λοιπόν, αδελφοί, τον πολιτισμό μας, τους θησαυρούς μας και τα όπλα μας (τα πνευματικά). Ας μην είμαστε πια ζητιάνοι, ρακένδυτοι, καταθλιπτικοί, αφανισμένοι. Ας γίνουμε εκείνο που πρέπει να είμαστε, εκείνο που οι πνευματικοί άνθρωποι όλου του κόσμου κάποτε γνώριζαν ότι είμαστε & προσδοκούσαν από εμάς να τους μεταδώσουμε.
Για το τι είναι η Φιλοκαλία ο π. Μωυσής γράφει στο παραπάνω κείμενο:
Φωτο από εδώ, όπου όλο σε pdf
Η Φιλοκαλία είναι ένα βιβλίο που πρωτοεκδόθηκε στη Βενετία το 1782. Πρόκειται για συγκέντρωση εκλεκτών αγιοπατερικών κειμένων, για όσους αγαπούν την πνευματική ζωή, την ουσιαστική σχέση τους με τον ζώντα Θεό. Συγκεκριμένα κατά τον τίτλο του σημαντικού αυτού βιβλίου, που χαρακτήρισε μία εποχή και ένα τρόπο ζωής, αναφέρεται: «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών. Συνερανισθείσα παρά των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων ημών, εν η δια της κατά την πράξιν και θεωρίαν Ηθικής φιλοσοφίας, ο νους καθαίρεται, φωτίζεται και τελειούται…» Μιλάμε λοιπόν για φιλοκαλική εποχή, φιλοκαλικούς πατέρες και φιλοκαλισμό.
Οι συντάκτες του σπουδαίου βιβλίου και τότε κατηγορήθηκαν από ορισμένους ως σκοταδιστές και τους προσήψαν το σκωπτικό προσωνύμιον Κολλυβάδες, για άλλη όμως αιτία. Σήμερα, μετά από μελέτη, έκδοση κειμένων και εκτίμηση η επιστήμη αποφαίνεται ότι το έργο τους ήταν λίαν αξιόλογο κι έδωσε πνοή νέα στην ορθόδοξη πνευματική ζωή. Οι πρωτοστάτες του κολλυβαδικού-φιλοκαλικού κινήματος στέφθηκαν υπό αγιωνυμίας [= αναγνωρίστηκαν ως άγιοι] και αυτό λέει πολλά. (...)
Φιλοκαλία σημαίνει αγάπη του ωραίου. Ο ωραίος είναι ο Χριστός. Η σύνδεση με τον Χριστό ωραιοποιεί τη ζωή μας. Η Φιλοκαλία μας λέει πώς θα επιτευχθεί αυτό. Ο Ντοστογιέφσκι λέει "η ωραιότητα θα σώσει τον κόσμο". Η ωραιότητα είναι ο Χριστός. Ιδιαίτερα σήμερα σε μια εποχή εκκοσμικεύσεως και αποστασίας έχουμε μεγάλη την ανάγκη του ησυχασμού, της μελέτης της Φιλοκαλίας, της συνδέσεως με τον Χριστό και την Εκκλησία Του.
Αν θέλετε, παρακαλώ, μπορείτε να προχωρήσετε σε κάποιο από τα επόμενα.
Σας ευχαριστώ. Δόξα τω Θεώ.


Και εδώ σε pdf
Το φως ξυπνά ακόμη και σήμερα την καρδιά; (παρουσίαση σύγχρονης έκδοσης της Φιλοκαλίας)
 

Για μια Ευρώπη Δικαιοσύνης - Κριτική στην Ε.Ε. των ανισοτήτων (βίντεο)


ΑΠΟ ΔΕΞΙΑ ΠΡΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ: Κωνσταντίνος Μπλάθρας, Παναγιώτης Λαφαζάνης, Νίκος Λεοντόπουλος, Σἠφης Στενός, Μανώλης Μηλιαράκης, Γιάννης Ζερβός.

Εφημερίδα ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ (& εδώ)

Με σημείο αναφοράς την παρουσίαση του βιβλίου της Χριστιανικής Δημοκρατίας “Για μια Ευρώπη Δικαιοσύνης - Κριτική στην Ε.Ε. των ανισοτήτων”, σε σχέση με την σημερινή επικαιρότητα και ιδίως τη διαχείριση των συνεπειών της πανδημίας, μαγνητοσκοπήθηκε στο γραφείο της Χ.Δ. της Αθήνας σχετική συζήτηση, που συντόνισε ο Διευθυντής της “Χ” Κωνσταντίνος Μπλάθρας.

Στο πρώτο μέρος της συζήτησης μετέχουν οι εξής κατά σειρά: 

Συντονιστής: Κώστας Μπλάθρας, διευθυντής της εφημερίδας “Χριστιανική”, ο οποίος ξεκινά με μια σύντομη εισαγωγή, παρουσιάζει τους ομιλητές και διευθύνει τη συζήτηση.

Γιάννης Ζερβός, πρόεδρος της Χριστιανικής Δημοκρατίας. 2′.55”.
Παρουσιάζει το περιεχόμενο του τόμου και τη λογική με την οποία εκδόθηκε: Ιστορικό της ιδέας της ευρωπαϊκής ενοποίησης κατά το Μεσοπόλεμο- ναζιστική προσέγγιση της Γερμανίας ως υπερασπιστή της “ευρωπαϊκής ιδέας” και ενοποίησης -αντιναζιστική προσέγγιση της ενότητας των ευρωπαϊκής λαών στη βάση της αλληλεγγύης και της δικαιοσύνης-στάδια της δημιουργίας της ΕΟΚ/ΕΕ-συνοπτική κριτική παρουσίαση των οργάνων της- διαχρονική τοποθέτηση της Χ.Δ. από το 1980 μέχρι σήμερα στις πιο κάτω θεματικές ενότητες: Η ΕΟΚ/Ε.Ε. στην υπηρεσία της οικονομικής Ολιγαρχίας. 
Μνημόνια: Η λεηλασία της Ελλάδας- Αντιμνημονιακοί αγώνες και προσδοκίες του ελληνικού λαού- Η υποταγή των πολιτικών κομμάτων και το αίτημα αντίστασης της κοινωνίας-Οι αγώνες της Χ.Δ.- Αντίσταση και όραμα- Οι εκλεγμένες κυβερνήσεις να λογοδοτούν μόνο στο λαό που τις εκλέγει.
Αναφέρθηκε επίσης σε επιμέρους σημεία της καταστρεπτικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής την οποία η Ε.Ε. επιβάλλει και η “Χριστιανική” έχει αναδείξει, όπως η εκχώρηση των έτοιμων υποδομών του Δημοσίου στην διεθνή παρασιτική Ολιγαρχία, στο όνομα του “ελεύθερου ανταγωνισμού” και στην καταθλιπτική λιτότητα η οποία πλήττει και τον ίδιο το γερμανικό λαό.
Ως προς τη νομισματική ενοποίηση, αναφέρθηκε στην εμπειρία της ενσωμάτωσης της Ανατολικής Γερμανίας, με “δόλωμα” το δηλητηριώδες φρούτο της πλασματικής ισοτιμίας δυτικού και ανατολικού μάρκου 1 προς 1, το οποίο είχε αποτέλεσμα τον τετραπλασιασμό του κόστους λειτουργίας της οικονομίας και την ολική καταστροφή της, η οποία συγκαλύφθηκε ως συνέπεια της συνολικής κατάρρευσης του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού”. Η διαδικασία αυτή επαναλήφθηκε, τηρουμένων των αναλογιών, και με την εισαγωγή του Ευρώ, με παρόμοιες συνέπειες για όσες χώρες το νόμισμα αυτό ήταν ακριβό, αλλά και των Μνημονίων, αφού το ελληνικό “Υπερταμείο” έχει πηγή έμπνευσης το “Treuhandanstalt” (Τρόιχαντανσταλντ), το “Υπερταμείο” μέσω του οποίου ξεπουλήθηκε η κρατική περιουσία της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.

Παν. Λαφαζάνης, πρ. υπουργός, πρ. πρόεδρος της ΛΑ.Ε., 13’43”.
Σήφης Στενός, μέλος της πολιτικής επιτροπής του ΑΣΚΕ, 23’51”.
Μαν. Μηλιαράκης, επίτ. πρόεδρος της Χριστιανικής Δημοκρατίας, 39’27”.
Νίκος Λεοντόπουλος, μέλος της πολιτικής επιτροπής του ΑΣΚΕ, 1.00′11”.

Στο 2ο μέρος περιλαμβάνεται η εμπεριστατωμένη προσέγγιση του κ. Σπύρου Λαβδιώτη με άγνωστες στο πλατύ κοινό λεπτομέρειες των συνεπειών της εκχώρησης της νομισματικής κυριαρχίας, η οποία είχε ως συνέπεια την καταστροφή της Ελλάδας.

Στο 3ο μέρος περιλαμβάνεται το κλείσιμο της συζήτησης απ’ όλους, με απάντηση στο ερώτημα του Συντονιστή κατά πόσο η έξοδος από την Ε.Ε. που δημιουργεί φοβίες στην κοινή γνώμη είναι εφικτή σήμερα και με ποιες προϋποθέσεις.

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2020

Η πανήγυρις πάντων των εν Γαλλία διαλαμψάντων (ορθοδόξων) Αγίων



ΡΟΜΦΑΙΑ

Με κάθε επισημότητα εορτάστηκε και φέτος στον Μητροπολιτικό Ι. Ναό Αγίου Στεφάνου Παρισίων η πανήγυρις πάντων των εν Γαλλία διαλαμψάντων Αγίων. Της ιεράς πανηγύρεως προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Εμμανουήλ.

Ο Σεβασμιώτατος στο κήρυγμά του αναφέρθηκε στους Αγίους που μαρτύρησαν και ασκήτεψαν στα χώματα της σημερινής Γαλλίας και του Πριγκιπάτου του Μονακό. "Η αγιότητα δεν περιορίζεται γεωγραφικά ούτε χρονικά. Στη Γαλλία έζησε πλήθος Αγίων που με το βίο τους αποτελούν φωτεινό παράδειγμα και πρεσβεύουν αδιάλειπτα προς τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό.

Άγιοι λιγότερο γνωστοί στην Ανατολή όπως ο Μάρτυρας Γκουενόλιος ο εν Βρετάνη, ο Άγιος Χροδεγάν Επίσκοπος Μέτς και ο Άγιος Λούπος ο Ομολογητής, Επίσκοπος Τρουά, καθώς και περισσότερο γνωστοί στην Ανατολή Άγιοι όπως ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, πολιούχος των πόλεων των Αθηνών και των Παρισίων, ο Άγιος Ειρηναίος Επίσκοπος Λουγδούνων (Λυών), ο Άγιος Ραφαήλ ο εν Μυτιλήνη μαρτυρήσας και ο Άγιος Σουλπίκιος, μαθητής του Αγίου Μαρτίνου Τουρώνης.

Επίσης δεν πρέπει να ξεχνούμε και σύγχρονους Αγίους που κατέταξε το Οικουμενικό Πατριαρχείο πρόσφατα στο Αγιολόγιο, τον Άγιο Δημήτριο τον Πρεσβύτερο, Γεώργιο, Ηλία, την Οσία Μαρία [Σκόμπτσοβα] και τον Άγιο Αλέξιο Μεντβέντκοφ [του Υζίν].


Η Γαλλία υπήρξε από τις πρώτες περιοχές που εκχριστιανίστηκαν από ιεραποστόλους που δρούσαν στα όρια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και κατέστη ακλόνητος φρουρός της πίστεως, παρόλο που από τον έβδομο ακόμα αιώνα δεχόταν σκληρές επιθέσεις από βαρβάρους και αιρετικούς.

Η Γαλλία παρέμεινε σταθερή στις χριστιανικές της ρίζες. Οι βασιλείς της Γαλλίας διαφύλαξαν την Εκκλησία ως κόρη οφθαλμού ενώ και στις μέρες μας οι νεότεροι Άρχοντες συνεργάζονται αρμονικά με την Εκκλησία και με τον τρόπο αυτό η Γαλλία συνεχίζει να αποτελεί λίκνο πολιτισμού, ελευθερίας και δημοκρατίας.

Η Γαλλία οικοδόμησε κάποια από τα σημαντικότερα και μεγαλοπρεπέστερα χριστιανικά μνημεία και ανέδειξε πολλούς ανθρώπους του πνεύματος και των τεχνών.

Να έχουμε αδελφοί μου την ευλογία του Θεού δια των πρεσβειών των Αγίων μας", τόνισε ο Σεβασμιώτατος μεταξύ άλλων.


  
Δείτε επίσης, αν θέλετε
 
Ορθόδοξοι άγιοι στις χώρες της Δύσης

Ο άγιος Διονύσιος του Παρισιού
Γαλλία: ο άγιος Μαρτίνος της Τουρ, ο Ελεήμων και Θαυματουργός


Οι άγιοι Ρωμανός και Λουπινίκιος και η κληρονομιά των αρχαίων ορθόδοξων μοναχών της Γαλατίας
Δυτικοί άγιοι στα μέσα Νοεμβρίου...
Άγιος Μενέλαος, ο θαυματουργός ασκητής της Γαλλίας, 700 μ.Χ.

Στα ίχνη του αρχαίου (ορθόδοξου) κέλτικου μοναχισμού


Το Ορθόδοξο Παρίσι
Η Ορθοδοξία στη Γαλλία (και γενικά στη Δύση)
Ρώσοι άγιοι της Γαλλίας κατά των Ναζί
Δυο ορθόδοξα μοναστήρια στη Γαλλία
Ένας άστεγος & δυο παπάδες τροφοδότες των φτωχών (συνεχιστές του ανθρωπιστικού έργου της αγίας Μαρίας του Παρισιού)
Ένας άθεος στο ίδιο τραπέζι με το Χριστό

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2020

Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;


ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ, ΡΕΘΥΜΝΟ
Το ερώτημα δεν αφορά μόνο στους αλλόθρησκους, αλλά και σε όλους τους βαφτισμένους ορθόδοξους χριστιανούς, που παλαντζάρουν ανάμεσα στην αμφιβολία και την απιστία, καθώς και τους χιλιάδες συμπατριώτες μας, που συνειδητά έχουν αρνηθεί το ορθόδοξο βάφτισμα, που τους πρόσφεραν κάποτε οι γονείς τους, κι έχουν διαγράψει τον εαυτό τους από μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού. Πολλοί απ’ αυτούς μάλιστα τώρα πολεμούν κιόλας την Εκκλησία και τη χριστιανική πίστη ή τη διασκευάζουν τροποποιώντας την «κατά τις απόψεις τους».

Επίσης, το ερώτημα αφορά και τους λεγόμενους «χριστιανούς της ταυτότητας» (αν και τώρα ούτε η ταυτότητα γράφει κάτι τέτοιο), δηλ. εκείνους που τυπικά είναι χριστιανοί, αλλά στη ζωή τους δε σκέφτονται ποτέ το Χριστό, εκτός αν είναι να Τον βλαστημήσουν (και τότε ακόμα δε σκέφτονται), ούτε πάνε στην εκκλησία (εκτός για κανένα μνημόσυνο), ούτε προσεύχονται και φυσικά για νηστεία ή εξομολόγηση ούτε λόγος…

Όλους αυτούς δεν τους κρίνω, απλώς επισημαίνω ότι τους αφορά το ερώτημα «γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;».

Ένας λόγος λοιπόν, για να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός, είναι ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη θρησκεία, που διδάσκει ένα Θεό, ο οποίος έγινε άνθρωπος και άφησε τους ανθρώπους να τον βασανίσουν και να τον σκοτώσουν φρικτά, για να δώσει σε όλους τους ανθρώπους – ακόμα και στους βασανιστές Του – τη δυνατότητα να Τον γνωρίσουν, να Τον πλησιάσουν, να ενωθούν μαζί Του και να σωθούν στην αιωνιότητα.

Έγινε άνθρωπος και πέθανε ως άνθρωπος, για να καλέσει κοντά Του την ανθρωπότητα, που βασανιζόταν από το κακό, το θάνατο και το διάβολο, να την ενώσει σε ένα σώμα (την Εκκλησία*) και να της δώσει τη δυνατότητα απελευθέρωσης και αθανασίας. Το έκανε μάλιστα έτσι, με το να πεθάνει – αντί να επέμβει δυναμικά, ως παντοδύναμος, και να συντρίψει τους αμαρτωλούς – για να Τον πλησιάσει όποιος θέλει, ελεύθερα, χωρίς να επιβάλει σε κανέναν να Τον πιστεύει και να Τον λατρεύει. Και το έκανε από καθαρή και ανιδιοτελή αγάπη, χωρίς ο ίδιος να έχει να κερδίσει απολύτως τίποτα.

Μετά απ’ αυτό, νομίζω πως είναι φανερό ότι η οργισμένη διαμαρτυρία των ανθρώπων «γιατί υπάρχει το κακό και ο θάνατος στον κόσμο» έχει πάρει την απάντησή της. Το κακό και ο θάνατος έχουν νικηθεί κατά κράτος από το Θεό που έγινε άνθρωπος. Μόνο που Εκείνος προσκαλεί τον καθένα μας να πάρει μερίδιο απ’ αυτή τη νίκη με το να γίνει μέλος του πανανθρώπινου Σώματος του Χριστού, της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκεί που ο άνθρωπος γίνεται άγιος και ζει αιώνια ενωμένος όχι μόνο με το Θεό, αλλά και με τους συνανθρώπους του και με τους αγγέλους και ακόμη και με όλα τα πλάσματα της Δημιουργίας.

Το κακό και ο θάνατος συνεχίζουν να υπάρχουν και να έχουν δύναμη (όχι όμως ενάντια στους αληθινούς χριστιανούς), επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι αρνούμαστε αυτή την πρόσκληση. Όποιος τη δέχεται, μπαίνει στην αφετηρία για ένα δρόμο ανηφορικό μεν, αλλά γεμάτο Φως, Αγάπη και Χαρά – γεμάτο Χριστό.

Μόνο που, όποιος δεχτεί την πρόσκληση, πρέπει ν’ αρνηθεί τον εγωισμό του και τις εγωιστικές νίκες και χαρές που είχε ώς τώρα, το παράνομο κέρδος, την κακία, τις αμαρτίες του κι ένα σωρό άλλα που τον κρατάνε υποχείριο του κακού και του θανάτου. Ν’ αρνηθεί ακόμα και την υποτιθέμενη καλοσύνη του και να την αντικαταστήσει με μια άλλη ιδιότητα: τη συγχώρηση (ακόμα και εκείνων που, με ανθρώπινα κριτήρια, «δεν αξίζουν» συγχώρηση). Κι όλα αυτά χρειάζονται αγώνα και στην αρχή πονάνε. Γι’ αυτό, λίγοι δέχονται την πρόσκληση.

Εκείνοι που, ενώ κάποτε βαφτίστηκαν χριστιανοί, τώρα απορρίπτουν το βάφτισμά τους ή αμφιβάλλουν αν έπρεπε να τους έχουν βαφτίσει (και μάλιστα «χωρίς να τους ρωτήσουν» – το επόμενο βήμα είναι ότι πολλοί αγανακτούν γιατί τους γέννησαν χωρίς να τους ρωτήσουν, αφού καμιά αληθινή χαρά δε βρίσκουν στον κόσμο), αγνοούν μερικά βασικά πράγματα για την Ορθοδοξία. Σ’ αυτό δεν φταίνε μόνο οι παπάδες, αλλά και ο καθένας από μας, γιατί σήμερα ακόμη και μέσω Ίντερνετ μπορείς να βρεις (εκτός από σαβούρα) και να μάθεις και μερικά σοβαρά πράγματα.
Αγνοούν ότι σκοπός του χριστιανικού ηθικού αγώνα δεν είναι η αποφυγή αμαρτωλών πράξεων (αφήνοντας την ψυχή να βράζει από καταπιεσμένες επιθυμίες, που γεννούν παθολογικές καταστάσεις και κάποτε εκρήγνυνται), αλλά η «νέκρωση των παθών», δηλαδή των εξαρτήσεων που, ριζωμένες στα βάθη της ψυχοσωματικής μας ύπαρξης, εμποδίζουν τον άνθρωπο ν’ ανοιχτεί με αγάπη προς το Θεό, το συνάνθρωπο και τα άλλα πλάσματα της δημιουργίας. Στην πραγματικότητα, η «νέκρωση» αυτή δεν είναι ακρωτηριασμός της ανθρώπινης προσωπικότητας, αλλά μεταμόρφωση των ψυχοσωματικών δυνάμεων από εμπαθείς σε απαθείς, δηλαδή σε δυνάμεις που προωθούν την αγάπη προς τον άλλο (Θεό, συνάνθρωπο, άλλα όντα) αντί να συστρέφουν τον άνθρωπο προς τον εαυτό του.

Ότι το αποτέλεσμα αυτού του αγώνα δεν είναι κάποια «μετά θάνατον» ανταμοιβή, έναντι της ασκητικής στέρησης κάθε απόλαυσης στην παρούσα ζωή (πράγμα εξαιρετικά ύποπτο, αφού έτσι «η Εκκλησία σου πουλάει κάτι, που δε μπορείς να το ελέγξεις παρά μόνο μετά το θάνατό σου»), αλλά η εδώ και τώρα μεταβολή του ανθρώπου σε θείο ον, που μπορεί να συμβεί στον καθένα – με προσπάθεια φυσικά – και να επαληθευτεί άμεσα με έρευνα στους γνωστούς ζώντες αγίους κάθε γενιάς.

Ότι χαρακτηριστικό αυτού του αγώνα δεν είναι η πειθήνια αποδοχή κάποιων αυθαίρετων κατασκευασμένων «δογμάτων», άνωθεν επιβαλλόμενων με τη βία ή την προπαγάνδα, όπως συνέβη στη μεσαιωνική δύση, αλλά η άμεση γνώση του Θεού, συσσωρευμένη μέσα στους αιώνες και ελεγμένη τόσο προσεχτικά, όσο η γνώση σε κάθε άλλο τομέα, όσο κάθε επιστήμη ελέγχει τη γνώση που αποκτάται με τις μεθόδους της. «Πίστη», στην ορολογία της Αγίας Γραφής και των αγίων Πατέρων (των αγίων διδασκάλων του χριστιανισμού), δε σημαίνει αποδοχή της ιδέας ότι υπάρχει Θεός (σημασία που έλαβε ο όρος στην εποχή μας), αλλά εμπιστοσύνη στο Θεό (για τον οποίο γνωρίζουμε με βεβαιότητα και δεν πιστεύουμε μόνον ότι υπάρχει) ότι η υπόσχεση για την ανάσταση των νεκρών και τη βασιλεία Του είναι αληθινή.

Ότι οι εντολές του Θεού δεν είναι «νόμος», που η παράβασή του επιφέρει την (ανελέητη μάλιστα και αιώνια) τιμωρία του αδύναμου παραβάτη από τον παντοδύναμο νομοθέτη, αλλά «αποκάλυψη στον κόσμο του τρόπου ζωής του Θεού» (της αγάπης) και οδηγίες προς τον άνθρωπο για μίμηση αυτού του τρόπου – η μίμηση αυτή θα θεραπεύσει τον άνθρωπο από τη μεγάλη ασθένεια, το θάνατο, φέρνοντάς τον σε ενότητα με το Θεό (παράδεισος), αντί του χωρισμού από αυτόν, που προκαλεί την απερίγραπτη οδύνη, την οποία ονομάζουμε κόλαση. «Πρέπει να ξέρουμε», γράφει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, «ότι ο Θεός δεν κολάζει κανένα, αλλά ο καθένας κάνει τον εαυτό του κατάλληλο για μετοχή στο Θεό [δηλ. ένωση με το Θεό]. Η μετοχή στο Θεό είναι απόλαυση και η αμεθεξία στο Θεό κόλαση». [Από εδώ]

***

Όλα αυτά βέβαια έχουν κάποια αξία μόνο αν είναι αληθινά. Αν ο Θεός είναι κάτι υποκειμενικό και αναπόδεικτο, όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά λόγια.

Εικ. από εδώ
Όμως η ίδια η χριστιανική ζωή είναι η απόδειξη για όλ’ αυτά. Ζώντας αυτή τη ζωή, χιλιάδες άνθρωποι έχουν γίνει άγιοι, ακόμη και στην εποχή μας. Δε θέλεις να ψάξεις για τους γνωστούς σύγχρονους αγίους, π.χ. Παΐσιο, Πορφύριο, Ιάκωβο της Εύβοιας, Ευμένιο από τα Ρούστικα κτλ; Πήγαινε στον παπά της ενορίας σου (δηλαδή της εκκλησίας που λειτουργεί κάθε Κυριακή κοντά στο σπίτι σου) ή σ’ ένα μοναχό ή μοναχή σε κάποιο μοναστήρι κοντά στον τόπο σου και ζήτησέ του / ζήτησέ της να σου μιλήσει για σύγχρονους αγίους, να σου πει εμπειρίες από σύγχρονους αγίους ή και να σου υποδείξει αγίους που έζησαν ή ζουν στον ίδιο τόπο με σένα.

Πρόσεξε, υπάρχει περίπτωση να βρεθείς μπροστά σ’ έναν ολόκληρο κόσμο που ούτε φανταζόσουν ότι υπάρχει. Αλλά μετά, θα έχεις κι εσύ υποχρεώσεις, γιατί δε θα έχεις πλέον πλήρη άγνοια – υποχρεώσεις απέναντι στον εαυτό σου και τους δικούς σου, εννοώ, όχι «απέναντι στο Θεό», γιατί το Θεό δε μπορούμε ούτε να Τον ωφελήσουμε ούτε να Τον βλάψουμε. Υποχρεώσεις για τον τρόπο ζωής σου, για τον τρόπο ζωής μας.

Θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός, γιατί βλέπω τον κόσμο και είναι χάλια, βλέπω τον εαυτό μου και είναι χάλια, βλέπω το διπλανό μου και είναι χάλια, βλέπω τους έφηβους μαθητές μου και είναι χάλια, και όλοι εμείς / εσείς / αυτοί είμαστε «απελευθερωμένοι από τη θρησκεία του παππού μας» και ζούμε κυνηγώντας τις νέες «προσωπικές αξίες» που έφερε η προπαγάνδα της εποχής μας: το χρήμα, το σεξ, την «επιτυχία», την καριέρα, το «να κάνουμε ό,τι θέλουμε»… Όμως αυτά δεν έχουν κάνει τον κόσμο παράδεισο, αλλά τον έχουν παραδώσει στα χέρια των Πολυεθνικών, κάνοντας τους ανθρώπους σκλάβους τους. Μυρμηγκιές σκλάβων, καλωδιωμένων στους υπολογιστές και τα smartphones, που ψάχνουν παρηγοριά στο Facebook και τα σαββατιάτικα μπαρ ή στη γιόγκα και τα γυμναστήρια…

Ξέρω όμως ότι κανείς ινδουιστής γκουρού και κανείς «γκουρού της τεχνολογίας» δε θα δώσει τη λύση (μάλλον θα μας περιπλέξει ακόμη περισσότερο), για τον απλό λόγο ότι δε μας οδηγεί στο Χριστό. Και ότι ο Χριστός είναι η λύση – η νίκη κατά του θανάτου και κάθε δυστυχίας – το ξέρω πια, μετά από τόσους αιώνες χριστιανισμού στον τόπο μου, όπως το ξέρουν όλοι οι άγιοί μου και το ξέρανε και οι ταπεινές γιαγιάδες μας. Όπως το ξέρουν και σήμερα πολλοί άνθρωποι, ακόμη και καθηγητές πανεπιστημίου, που είναι πιστοί και ταπεινοί ορθόδοξοι χριστιανοί.

Να διευκρινίσουμε ότι χρειάζεται ταπείνωση για να εντάξει κάποιος τον εαυτό του στην Εκκλησία, την κατεξοχήν κοινωνία της ταπείνωσης, όπου στέκεσαι δίπλα στον εχθρό σου, κοινωνείς το ίδιο σώμα Χριστού και από το ίδιο Ποτήρι με τον εχθρό σου και προσεύχεσαι μαζί με τον εχθρό σου, και όπου εξομολογείσαι, δίνοντας τη μεγάλη μάχη κατά του εγωισμού και υπέρ της ταπείνωσης, που είναι το θεμέλιο ολόκληρης της πνευματικής προόδου.

Εδώ τελειώνω. Τα ’γραψα όλα αυτά – και συγχωρέστε με – γιατί «μέθυσα» απόψε από τον πόνο και την απελπισία που βλέπω στα δελτία ειδήσεων, στις ταινίες, στα σήριαλ, αλλά και στη ρηχότητα των πρωινάδικων και των δήθεν λύσεων μαζικής κατανάλωση που προτείνονται γύρω μου. Μέθυσα κι από το κρασί της Ανάστασης του Θεού μου, που προσφέρεται δωρεάν κάθε Κυριακή στις εκκλησιές μας, που έχουν ηλικία αιώνων και ένωσαν και ενώνουν το λαό μου εδώ και αιώνες.

Αλλά το κρασί αυτό δεν το πίνουμε ο καθένας μόνος του – προσφέρεται μέσα στην εκκλησία, όπου συναντιόμαστε όλοι μαζί, για να μάθουμε να συγχωρούμε, να συνυπάρχουμε και ν’ αγαπάμε. Προσφέρεται μέσα από την εξομολόγηση και τη θεία μετάληψη, που είναι η αρχή της θεραπείας της ψυχής μας από κάθε εξάρτηση, κάθε πάθος και κάθε πόνο, και κάθε αμαρτία, για να ντυθεί στα λευκά, σα νεογέννητο.

Και τα λόγια ενός «μεθυσμένου» τι αξία έχουν; Εκτός αν, μέσα στο «μεθύσι» του, λέει λόγια που ένας ξεμέθυστος δεν έχει το θάρρος να ξεστομίσει.

Σημείωση:

(*) Εκκλησία σημαίνει συγκέντρωση, συνάντηση (π.χ. η «εκκλησία του δήμου» στην αρχαία Αθήνα, που ήταν η συνέλευση των πολιτών). Στο χριστιανισμό «Εκκλησία» λέμε το σύνολο των χριστιανών, στις μεταξύ τους σχέσεις. Ο Χριστός είναι «η κεφαλή» της Εκκλησίας, που φροντίζει και υπερασπίζεται «τα μέλη», δηλ. όλους τους χριστιανούς – με αυτή την έννοια και ο απόστολος Παύλος γράφει ότι ο άντρας είναι «κεφαλή της γυναίκας», επειδή «η κεφαλή φροντίζει και τρέφει το σώμα της» κι όχι με την έννοια της εξουσίας (επιστολή του Παύλου προς Εφεσίους, κεφ. 5, στίχ. 28-29).

Εκκλησία λοιπόν δεν είναι το κτήριο, όπου γίνονται οι χριστιανικές τελετές (λειτουργίες κ.τ.λ.). Αυτό ονομάζεται «ναός». Επειδή όμως οι χριστιανοί (δηλ. η Εκκλησία) συγκεντρωνόμαστε στο ναό, έχει επικρατήσει οι ναοί να ονομάζονται «εκκλησίες» (=συγκεντρώσεις).

ΥΓ. Θα ήθελα να διαβάσετε και το άρθρο "Οι αμαρτίες έχουν το δικό τους Θεό" του καθηγητή του πανεπιστημίου Βελιγραδίου και σύγχρονου αγίου της Σερβίας Ιουστίνου Πόποβιτς. Ευχαριστώ.
 
Επιδόρπιο:
 
Αθήνα, πόλη των αγίων
 

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2020

Οι άγιοι Ανάργυροι (επικεφαλής μιας άτυπης ΜΚΟ) & τι θέλουμε οι γονείς για τα παιδιά μας...


π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
ΒΗΜΑΤΑ



Οι άγιοι Ανάργυροι είναι ένα ζεύγος αγίων που συγκινούν ιδιαίτερα τον λαό μας. Η από κοινού πίστη στον Χριστό, η φιλία που τους συνέδεε, η επισταμένη γνώση της ιατρικής επιστήμης, η ευλογία να την συνδυάζουν με την θαυματουργική παρέμβαση τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή των ασθενούντων, κυρίως όμως η συνειδητή απόφασή τους να μην παίρνουν χρήματα για όποια θεραπεία έκαναν, αλλά να δείχνουν με την ανιδιοτελή αγάπη τι σημαίνει ο Χριστός, καθιστούν τους αγίους αυτούς ξεχωριστούς στην ιστορία της ανθρωπότητας.
 

Ήταν ακτιβιστές με την σύγχρονη σημασία του όρου; Άνθρωποι δηλαδή που συμμετέχουν σε δράσεις υπέρ του πλησίον, του περιβάλλοντος, της κοινωνίας, με σκοπό έναν καλύτερο κόσμο, με λιγότερη αδικία, λιγότερο πόνο και λιγότερη φτώχεια, επικεφαλής μιας άτυπης ΜΚΟ της τότε εποχής, που αποσκοπούσε στο να ευαισθητοποιήσει και να οργανώσει την φιλανθρωπία, ώστε οι μη προνομιούχοι άνθρωποι να ανακουφίζονται; Τι τους οδήγησε να φερθούν κατ’ αυτόν τον τρόπο;
 

Όποιος μελετήσει την ζωή των αγίων Αναργύρων, τόσο αυτών που γιορτάζουν την 1η Ιουλίου όσο και αυτών που γιορτάζουν την 1η Νοεμβρίου, αλλά και άλλων ιατρών που ξεχώρισαν την περίοδο των διωγμών κατά των χριστιανών (όπως οι Ανάργυροι Κύρος και Ιωάννης, Παντελεήμων και Ερμόλαος, Μώκιος και Ανίκητος, Σαμψών και Διομήδης, Θαλέλαιος και Τρύφων) θα διαπιστώσει ότι ουδείς εξ αυτών φιλοδόξησε να κάνει έναν κόσμο καλύτερο, λιγότερο άδικο, ουδείς δημιούργησε υποδομές ώστε οι φτωχοί να έχουν ιατρική περίθαλψη. 

Αυτά ήταν έργα της πολιτείας και εκείνη έπρεπε να μεριμνήσει. Οι άγιοι όμως είχαν ως όπλο το χάρισμά τους, το οποίο κοπίασαν να το καλλιεργήσουν με την κατά κόσμο γνώση, σπουδάζοντας την ιατρική επιστήμη στις λεπτομέρειές της και γενόμενοι άριστοι επιστήμονες. Δεν έμειναν όμως μόνο σ’ αυτό. Το ενέταξαν στην απόφασή τους ο όλος άνθρωπος να ωφεληθεί από την γνώση σε συνδυασμό με την πίστη. Δεν υποσχέθηκαν αφθαρσία στους ασθενείς που τους πλησίαζαν. Ανακούφισαν, παρατείνοντας την ζωή και την ποιότητά της, όπως κάνει η υγεία, αλλά τους έδειξαν ταυτόχρονα ότι το νόημα της ύπαρξης δεν καταλήγει στον θάνατο, αλλά αποκτά περιεχόμενο αιωνιότητας διά της πίστης στον Χριστό, όταν ο άνθρωπος ενστερνίζεται την αγάπη και την ανάσταση.
 

Δεν ήθελαν να πάρουν χρήματα. Δεν ήταν σκοπός τους η ευμάρεια και το ευ ζην. Δεν έκαναν οικογένειες για να έχουν τις ωραίες μέριμνες, που όμως, σχεδόν πάντα, δεσμεύουν την ελευθερία του ανθρώπου. Τα λίγα που είχαν -ή και η ελεημοσύνη των χριστιανών- τους έφταναν για να ζήσουν. Σκοπός τους ήταν να μιλήσουν για τον Χριστό και να Τον δείξουν στον κόσμο. Και Εκείνος προσέθετε στην γνώση την δύναμη του θαύματος. Έκανε τον κόσμο να αισθάνεται ότι ο συνδυασμός πίστης και επιστήμης, άνωθεν και επίγειας σοφίας, ανακουφίζει όχι μόνο σωματικά, αλλά, κυρίως, υπαρξιακά τον άνθρωπο. Και οι Ανάργυροι, αφού έλαβαν δωρεάν την χάρη, δωρεάν την έδωσαν, δείχνοντας την ευγνωμοσύνη προς τον Δωρεοδότη, αν και σχεδόν όλοι εισέπραξαν από την εξουσία των καιρών και τους «συναδέλφους» τους οργή, μίσος και θάνατο.
 

Οι γονείς θέλουμε τα παιδιά μας να σπουδάσουν, να γίνουν ανεξάρτητα οικονομικά, να αποκτήσουν την ευμάρεια. Λησμονούμε όμως ότι η αγάπη όχι μόνο καλύπτει πλήθος αμαρτιών, αλλά και δίνει νόημα αιωνιότητας, βοηθώντας στην υπέρβαση του χρόνου και της φθοράς του. Τα πάντα Χριστός! Να ένα παράδειγμα αληθινής σπουδής!

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» 

στο φύλλο της Τετάρτης 1ης Ιουλίου 2020

Παρακαλώ και:

"Παιδιά, ξέρετε τι είναι σήμερα;" 
H παρεξηγημένη αγιότητα
Ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός και οι Πανελλήνιες Εξετάσεις...
Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός... άλλου τύπου!  

Ιούλιος...