ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026

THE ORTHODOX ROOTS OF THE WEST: A FACTOR FOR PAN-EUROPEAN UNITY


To παρακάτω άρθρο είναι μεταφορά στα αγγλικά αυτού του ελληνικού άρθρου και δημοσιεύεται στην αγγλόφωνη ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ. Η δημοσίευσή του συνιστά όχι μόνον ένα σημαντικό πνευματικό άνοιγμα της ΝΙΚΗΣ προς τον Δυτικό άνθρωπο, αλλά και μια ξεκάθαρη τοποθέτηση έναντι του Οικουμενισμού, εφόσον στο άρθρο ο Παπισμός & ο Προτεσταντισμός καταγγέλλονται ευθέως ως αιρέσεις, με παραπομπές στους ορθοδόξους αγίους ομολογητές, όπως ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός και ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

Αυτό το άρθρο προσφέρεται σε όλους εμάς, για αναδημοσίευση και αξιοποίηση. 

Phoro from here

 

Democratic Patriotic People's Movement NIKH - Greek Political Party 

Romeosyne 

European Member of Parliament for the Greek political party “NIKI” - Nikos Anadiotis - had organized in the European House of Parliament  on December 9th  of 2024, an event on the theme: “An Orthodox Proposal for Life: The Philokalian Person” (1).

The pursuant thoughts are intended to touch on this topic.

*****

The religion-less character that the European Union has embraced is absolutely contrary to the Christian spiritual roots of Europe.

This character happens to also be driven by a “defensive” spirit that has led -for example- to activities by political groups, for the exclusion of religion from public life, (2) while abundant phenomena of “Christianophobia” have also been observed in various European countries - such as racist behavior towards people who publicly express their Christian beliefs. This phenomenon is mainly attributed to the unhealed wounds inflicted on Western societies by “Christian” representatives who have been dominating them over the last thousand years. The horrific “Middle Ages”, as well as colonialism, the religious wars, moralism and many other ugly experiences, have hurt and continue to hurt the Western European so much, that they felt forced to dispose of the Christian religion that was imposed on them like a heavy quilt.

However, Western European brethren are not aware that all the “versions of Christianity” which have dominated the Western European world for the last thousand years - in the Roman Catholic and Protestant areas - are clearly heretical and are essentially deviations from the authentic teaching and life of the original Church that was founded by Jesus Christ, in all its basic points (3).

This deviation is not theoretical: God was perceived as a cruel dictator, man was underestimated and annihilated; he was excluded from the possibility of union with God (which constitutes salvation - which Christ came to actualize) and he was made to feel like an accused before Him; the Church was separated from the people and had assumed absolute authority over the people – as did the pope, over the entire Church. The Middle Ages with all its pathology is a product of these deviations, the consequences of which continue to this day.

It is self-evident that the teaching of Jesus Christ about love for one's neighbor has nothing to do with fanaticism, cruelty, pietism and moralism, which –sadly- Western Europeans have come to believe as characteristics of Christian religiosity.  Unfortunately they do not know - although some are slowly discovering it - that the authentic, primordial Church that He founded - the Church of indigent apostles and martyrs, spiritual fighters and open-minded teachers of love - has never ceased to exist. It existed and continues to exist - just a breath's distance from their homes. It is the Orthodox Church.

Impacted by the judgments of prejudiced scholars, mainly the much earlier ones, about the historical space of Orthodoxy, most Western Europeans probably identify Orthodoxy with imperial Byzantine machinations or with tsarist feudalism. But Orthodoxy does not in the least identify with them. On the contrary, the true, holy, Orthodox teachers fought against injustice and oppression, wherever it may have come from. Orthodoxy also does not identify with any rich and powerful ecclesiastic establishment that “manages” people's faith and superstitions. The Body of Christ (the Church) consists of God’s people,  - of all people, clergy and laity, men and women, children and adults, rich and poor, educated and illiterate, rulers and workers, even virtuous and sinful, brave and cowardly, believers and unbelievers, are invited to unite on par with fellow man, with Jesus Christ, with the Triune God, and by extension with all beings, and to reach (while still living, not just 'after death') the most perfect possible spiritual state: to become ‘gods by grace’ - that is, saints - and to reign with Christ in His eternal Realm.

It is a way of life, which, when followed with seriousness and consistency, leads man to the healing of his soul from the passions (that is, from whatever causes him dependency) and the establishment within him of humble and selfless love for all people and all beings. All the elements that this way of life contains, such as confession, Holy Communion, prayer, fasting, but also the practice of the virtues, exist to help man walk this path - the path that Christ Himself had taught.

Historically, hundreds of thousands of people of every era have progressed spiritually along this path and have become saints. Of course, not even in traditionally Orthodox nations do all people follow this path, especially in our time, as the ideological currents of the West are spreading through all the lands (including Greece), making spiritual confusion spread more and more. However this path is a fundamental element of our civilization and is followed even today by many; in fact, it is also being discovered by increasingly more people.

Important holy teachers of the 20th century, as well as Orthodox thinkers (from St. John Maximovich to St. Sophrony of Essex; of the fathers and academics, George Florovsky and John Romanides to Fr. Nicholas Loudovikos and several others from Western countries are also mentioned below), have enriched recent bibliography with exceptional works, which can now inform the reader about the authentic character of Orthodoxy.

In Western Europe, 'liberation from religion' was inevitably not accompanied by any moral progress, nor, of course, by the acquisition of happiness. Even today the world is ruled by the potentates of wealth, while the laity is sinking in despair and misery - albeit in a different manner than during the era of feudalism, or even later on, during the industrial revolution. Thus, in their search for substitutes to fill the spiritual void left by the expulsion of religion, people have been resorting to new 'opiates', such as yoga, ecological and social activism, cultural events, the internet or social networks. The demand for freedom and justice continues to plague Western Europe, exactly as it did during the Age of “Enlightenment”.  Just as a West European person does not suspect that the “Christianity” of his medieval ancestors is a mosaic of heresies, he likewise does not suspect that in the past, more than a thousand years (before the Great Schism of 1054), Western Europe was an Orthodox Christian continent.

Nowadays many assert that we share a “common religious heritage” of the first thousand years of Christianity together with the “Roman Catholic Church”. Unfortunately, this is untrue. Although it is self-evident that in the Roman Catholic world (as in many other religions) many commendable personalities have emerged - full of sincerity and love - the truth is that the “Roman Catholic Church” is the rejection and the negation of the authentic Christian origins. Orthodoxy indeed has a common religious tradition with Western Europe – but of the early Christian centuries – however, contemporary Western Europe did not continue to pursue this tradition.

In their past, Western European peoples had hundreds of their own saints, ascetics, martyrs, spiritual fighters and teachers, who were Orthodox saints, ascetics, fighters, etc. (4), whose spiritual heritage was disregarded when Catholicism dominated the Western European territories, altering Christianity from a path of love, healing, self-knowledge and holiness, into an oppressive superstition.

Thus arises a strong and urgent necessity, not only for the discovery by Western European brethren of their ancient Christian roots, but more importantly for their return to them.

This return is regarded as necessary and urgent, for serious reasons such as:

A) Orthodoxy is the authentic, original European spiritual heritage, the one that can offer every European inner peace, self-knowledge and joy and can also heal wounds, both of individuals and of society. The constant and uncompromising struggle of the holy Fathers and Teachers of Orthodoxy for fellow-man is evidence of a treasury of spiritual energy which drives a person to action: action that is motivated by love and forgiveness (also providing all the means necessary for their acquisition and cultivation), not hatred, nor the relentless demand for justice or the thirst for revenge.

B) Regardless of individual beliefs, it must be reassured with awareness and honesty that Orthodoxy is the path for man’s union with God, through Christ – a union that also constitutes the union of love for one another - among people, and with the whole of God's creation - of all beings.

In our day and age, what Western man is seeking from within the pantheism of Native Americans or the Shamans or the mystical practices of Buddhism and Hinduism (i.e., harmony with the self and with the almost obliterated  -by their own civilization- natural environment to become 'one with creatures'), is actually the heart of their true spiritual Tradition, which they had abandoned ages ago - even though in close proximity, the neighboring Orthodox countries had never abandoned that original Tradition.  More accurately, it was never entirely abandoned, because (indicatively), Greek societies had suffered serious defeats (including spiritual ones) from Western expansionism, and their losses were heavy.  But, thank God, holy people still exist, in the streets of their cities, in their villages, in their forests, as well as in their monasteries.

C) The truly common, original Christian Tradition of Europe - which is a unifying factor for the European peoples of East and West - is Orthodoxy. Orthodoxy unites the peoples of Eastern Europe and it should be acknowledged as the most precious treasure. It also unites them with the peoples of the West. Without Orthodoxy – if one may say so – in essence it will be very difficult to find connecting links with the West.

The history of the last centuries has been separating East from West, whereas Orthodoxy only connects them. 

The ideas and practices of the Franks  -and later of Catholicism- had been condemned as heretical by the Ecumenical Councils of 879-880 and 1341 (which are regarded by some to be the 8th and 9th Ecumenical Councils respectively), while a direct and analytical condemnation of the papal heresies can be found in the 1848 Council of the Patriarchates of the East, and of course in a large number of individual holy Fathers and Teachers of Orthodoxy - from Saint Mark of Ephesus to contemporary Saint Justin Popovich – and even Westerners, such as Popes John VIII, who participated in the Council of 879-880, and also Leo III.  Hence, it is not a question of whether Catholicism perhaps “is not a heresy”; this fact is also revealed by common sense: a simple comparison of Catholicism’s history with the Gospel (with shining exceptions, as already mentioned above) is enough to reveal the vast gulf that separates them.

The same applies to the Protestant sphere and of course to the Pentecostals and the so-called 'born again' or the 'charismatic Christians' (groups that fall into a trance and believe that 'the Holy Spirit' enters them and leads them into various prophetic and miraculous situations) – all of which have practically nothing in common with the Orthodox – the exception being their invocation of a general faith in Christ (5).

However, the necessity for the return of the Western Europeans to their Orthodox roots by no means implies a return 'to us' -  to a specific ‘Orthodox embrace' - since all human beings likewise need a return to Christ. It means exactly what was said previously: a return to one’s proper self. The West may have discovered “human rights” for every person and citizen, for all ages, for both genders, at educational and economic levels... as well as for the rights of animals, plants and the planet itself (which are often inspired by pagan or pantheistic cultures of other civilizations). However, it was not the West which had discovered the way for man to transcend passions and show respect (in practice) to the aforementioned rights of others, nor the path (through that said respect) that leads mankind to its divine destination.  Of course the West remains unaware of the (existing) sources of inspiration on these issues by which it can be guided: that is, by the lives and teachings of (even its own) ancient saints, the unified and Orthodox Western saints, with their particular cultural characteristics, but nonetheless belonging to the universal Orthodox Church.

In recent years, a number of spiritual seekers have appeared in the Western world, who are discovering the ancient Christian Church – Orthodoxy - and finding the confidence to join it.  To mention some examples: the Spanish Franciscan monk Paul de Ballester Convalier (who was murdered in Mexico in 1984, after having been ordained an Orthodox bishop); the French monk Fr. Placide Deseille; the French Professor of Patrology Jean-Claude Larchet (author of the work The Healing of Spiritual Diseases, in which he highlights the therapeutic character of Orthodoxy); the English professor of the University of Oxford and Bishop of Diokleia, Fr. Kallistos Ware;  the Swiss theologian and monk Fr. Gabriel Bunge; the American philosopher Fr. Seraphim Rose; the well-traveled spiritual seeker Klaus Kenneth, e.a.. Of course, there are thousands more examples. A particularly characteristic case is of a Protestant Confession in the USA, which returned to Orthodoxy in the 1980s in its entirety, together with its priests and bishops, after their meticulous research into the ancient sources of Christianity. Their history is recorded by their bishop, Fr. Peter Gilquist, in his book “Becoming Orthodox”.

Albeit beyond Europe, it is worth mentioning  that in Latin America there has been a movement towards Orthodoxy of hundreds of thousands of people in recent years, especially in Guatemala, who have departed from Catholicism and the “charismatic movement” sphere.

This is Europe’s future.  With sincere love and respect for everyone, it must be stressed that outside of Orthodoxy - even in the noblest, atheistic, humanitarian activisms, or in the wanderings through the streets of ancient European paganism, of magic, and of Asian mysticism, hell rages, relentlessly: the personal hell of loneliness, despair, depression, and the social hell of the domination of the neo-colonialist giants of Economy, who manage the fate of all the peoples - not just in a certain continent, but in the entire planet.

Theodoros I. Riginiotis

Theologian

Head of the Thematic Group of NIKI for the Cultural

(Translation A.N.)

 

NOTES

(1) See “Event of MEP Nikolaos Anadiotis, on the theme 'Orthodox Life Proposal: The Philokalic Man'”. The entire event here: https://www.youtube.com/watch?v=WDRmnbfozi0.

(2) Various related news articles:

· Isabel Vaughan-Spruce: Arrested for silent prayer

· Woman paid £13k after silent prayer arrest

· Silent prayer outside abortion clinics to be banned under new law

· 2024 Annual Report – United Kingdom Section

· Army veteran convicted for silent prayer near abortion clinic

· BBC News: Silent prayer arrest and settlement

· The Public Order Act 2023 – UK Legislation.

(3) Although it may be redundant for some Roman Catholic readers, there is a link by the Rev. Metropolitan Hierotheos of Nafpaktos and Saint Vlasios, here: Basic points of difference between the Orthodox Church and Papism.

(4) To name a few of the ancient saints of the West:

Irenaeus of Lyons, Clement of Rome, Hilarion of Poitiers, Martin of Rome, Gregory Dialogus, John Cassian of Autun, Ambrose of Milan, Martin of Tours, Dionysus and Genevieve of Paris, Benedict of Nursia, David of Wales, Columba of Iona, Cuthbert of Lindisfarne, Patrick of Ireland, Hilda of Whitby, Isidore and Leander of Seville, and many others...

For the Orthodox roots of the West, there are several other sources that may be of added interest to Greek speaking readers - for example in the books by Professor George Piperakis, “Η εν Ορθοδοξία Ηνωμένη Ευρώπη” (Europe United in Orthodoxy), Eptalofos publications, Athens 1997, and “Πανάγιον Ορθοδόξων Αγίων” (All-holy Orthodox Saints), Metamorfosis Sotiros publications, Milesi 2006; in the book by Christoforos Commodatus, Bishop of Telmissos, "Οι άγιοι των Βρεττανικών Νήσων” (Saints of the British Isles), Athens 1985, but also in the book by Hieromonk Damascenos, “Father Seraphim Rose – His life and Works”, Vol.B, Myriobiblos publications 2006, chapter 78 “Orthodox Roots in the West), pp.520-543.

Additional links are available at the following addresses:

-Pre-Schism Orthodox Saints of the West

-Orthodox Saints who evangelized Western Europe and Scandinavia

-Index of British & Celtic Orthodoxy

-Religion of the Celts

-Index of Biographies

-A Brief History of the Orthodox Church in the British Isles

There are also very many Orthodox sites by Metropolises and Parishes in Western European countries, including related dedications in the periodical “The Orthodox Word”, editions 64, 72 and 74 (here).

(5) On this matter one can refer to the work by Fr. Seraphim Rose, “Orthodoxy and the Religion of the Future” ed. 2011 (in full, here) and the book by Fr. Alexios of Karakalou Monastery, Holy Mountain, publ. 2006: “ In Peace Let Us Pray to the Lord: An Orthodox Interpretation of the Gifts of the Spirit” (English publication).

Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2026

Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας (9 Φεβρουαρίου): εκδήλωση του Κ.Ε.Μ.Ε. «Ευγένιος Τζιμογιάννης»


Ημέρα θανάτου του εθνικού μας ποιητή Διονύσιου Σολωμού († 9 Φεβρουαρίου 1857)

 


Κ.Ε.Μ.Ε. «Ευγένιος Τζιμογιάννης»

Σε εποχές δύσκολες για την πατρίδα, όταν η Ελλάδα βρέθηκε στη δίνη απειλών, μνημονιακών εκβιασμών και συκοφαντικών επιθέσεων από ηγεσίες κρατών–μελών της Ε.Ε. και ισχυρά διεθνή ΜΜΕ, ο Ελληνισμός της Διασποράς δεν έμεινε σιωπηλός. Από τη Νάπολη της Ιταλίας –την αρχαία ελληνική αποικία της Παρθενόπης– έως δεκάδες ευρωπαϊκές πόλεις, Έλληνες και Φιλέλληνες ύψωσαν τη φωνή τους, οργανώνοντας μαχητικές διαδηλώσεις συμπαράστασης στην Ελλάδα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα γεννήθηκε μια ιδέα με ιστορικό αποτύπωμα. Στη Νάπολη, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Καλαβρίας, Ιστορικός – Λεξικογράφος και πρώην Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων και Αδελφοτήτων Ιταλίας, Δρ Ιωάννης Κορίνθιος, μαζί με μια μικρή ομάδα Ελλήνων και με τη στήριξη της Δημοτικής Αρχής, συνέλαβε την ιδέα της καθιέρωσης της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας. Μιας πρωτοβουλίας που στόχευε όχι μόνο στη διόρθωση ενός εθνικού και ιστορικού σφάλματος, αλλά και στην εμφατική υπενθύμιση προς ολόκληρη την ανθρωπότητα του ανεκτίμητου χρέους της απέναντι στον Ελληνισμό και τη Γλώσσα του.

Η προσπάθεια αγκαλιάστηκε άμεσα από τον Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο της Νάπολης, από πλήθος Ακαδημαϊκών και Εκπαιδευτικών, ιδιαίτερα στα Κλασικά Λύκεια της Ιταλίας, και σύντομα απέκτησε διεθνή δυναμική. Διαμορφώθηκε ένας σαφής οδικός χάρτης: μεγάλες εκδηλώσεις για την Ελληνική Γλώσσα, κινητοποίηση της Ομογένειας σε όλο τον κόσμο και συγκρότηση ολοκληρωμένου Φακέλου Διεκδίκησης για την αναγνώριση της Ημέρας σε επίπεδο UNESCO. Παράλληλα, η Βουλή των Ελλήνων ενημερωνόταν συστηματικά, μέσω της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ελληνισμού της Διασποράς.

Χρειάστηκαν δέκα χρόνια επίμονης πίεσης, ώσπου το ελληνικό αίτημα να φτάσει τελικά στη Γενική Συνέλευση της UNESCO, στη Σαμαρκάνδη του Ουζμπεκιστάν, όπου και εγκρίθηκε. Δυστυχώς, η επίσημη αναγνώριση συνοδεύτηκε από απόπειρες πολιτικής οικειοποίησης, με τους πραγματικούς εμπνευστές και τους ανιδιοτελείς εργάτες της ενδεκαετούς αυτής προσπάθειας –Έλληνες και ξένους– να μένουν στη σκιά. Κι όμως, χωρίς τη Νάπολη, χωρίς την Ομογένεια, χωρίς τους ανθρώπους που πίστεψαν ότι η γλώσσα μπορεί να γίνει πράξη αντίστασης, τίποτα δεν θα είχε συμβεί.

Στο πλαίσιο των διεθνών εκδηλώσεων για το 2026, που θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2026 στο Πανεπιστήμιο της Καλαβρίας (Νάπολη), με τη συμμετοχή ελληνικών συλλογικοτήτων και διακεκριμένων γλωσσολόγων, το Κέντρο Ερευνών, Μελετών και Επιμόρφωσης (Κ.Ε.Μ.Ε.) «Ευγένιος Τζιμογιάννης» θα εκπροσωπηθεί από τα εξέχοντα μέλη του Διοικητικού του Συμβουλίου κ. Κωνσταντίνο Κυριακού και κα Γεωργία Τζέμη – Τζιμογιάννη, συνοδευόμενα από τον άμισθο επιστημονικό συνεργάτη του Κέντρου, Δημοσιογράφο Δρ Αθανάσιο Χούπη.

Πριν από τις διεθνείς αυτές δράσεις, το Κ.Ε.Μ.Ε. «Ευγένιος Τζιμογιάννης» διοργανώνει εσπερίδα με θέμα «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας», την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026, στις 17:30, στην Αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Αμαρουσίου. Ομιλητές θα είναι οι κ.κ. Δημήτριος Νατσιός, Πρόεδρος του Δημοκρατικού Πατριωτικού Λαϊκού Κινήματος ΝΙΚΗ, Δρ Ιωάννης Κορίνθιος, Δρ π. Ιωάννης Ζόζουλακ, Καθηγητής Βυζαντινής Φιλοσοφίας και Ελληνικής Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο Κωνσταντίνου του Φιλοσόφου στη Νίτρα, και π. Βελισάριος Γκεζερλής, Δρ Πληροφορικής και Λειτουργιολόγος. Θα ακολουθήσουν παρεμβάσεις των Ιωάννη Καργάκου, Φιλολόγου των Αρσακείων Σχολείων, και Κωνσταντίνου Τσινάλη, Καθηγητή Φωνητικής και Ορθοφωνίας. Τον συντονισμό της εσπερίδας θα έχει ο έγκριτος Δημοσιογράφος της ΕΡΤ Δρ Αθανάσιος Χούπης.

Πριν την έναρξη της εσπερίδας θα τελεστεί η ευλογία της Αγιοβασιλιάτικης πίτας του Κ.Ε.Μ.Ε., ενώ θα απονεμηθεί τιμητική πλακέτα στον κ. Ιωάννη Καργάκο, στη μνήμη του μεγάλου Διδασκάλου του Γένους, αειμνήστου Καθηγητή Σαράντου Καργάκου.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Γιατί η Ελληνική Γλώσσα δεν είναι απλώς παρελθόν· είναι ζωντανό παρόν και χρέος για το μέλλον.

Εκ μέρους του Δ.Σ.
Ο Πρόεδρος
Δημήτριος Γ. Μεταλληνός

Παρακαλώ και:
 

Η ομιλία της Ασπασίας Κουρουπάκη (ΝΙΚΗ) για το νομοσχέδιο περί νόμιμης μετανάστευσης - και ο θάνατος των 15 μεταναστών μεταξύ Τουρκίας & Ελλάδας, στο Αιγαίο...

 

Μαροκινός "δουλέμπορος" (διακινητής λαθρομεταναστών έναντι αδρής αμοιβής), τον οποίο υπέδειξε επιζών και συνελήφθη, έριξε το φουσκωτό που οδηγούσε πάνω στο σκάφος του Ελληνικού Λιμενικού, προκαλώντας το θάνατο 15 παράνομων μεταναστών και τραυματισμό περίπου 25. Δύο λιμενικοί τραυματίες.

Ασφαλώς ο λαθρέμπορος δεν ήταν μόνος του. Γιατί το έκαναν αυτό; Αντί να σταματήσουν, πραγματοποίησαν ελιγμούς αυτοκτονίας. Πόσο δυνατά εμβόλισαν στο σκάφος του Λιμενικού, ώστε να προκληθούν τόσα θύματα; Μήπως το έκαναν επίτηδες;

Το σκάφος έφυγε από τις ακτές της Τουρκίας. Δεν πρόκειται για μια απλή ανθρωπιστική κρίση, αλλά για σύμπτωμα μιας πολυσύνθετης κρίσης, που οδηγεί τους ταλαίπωρους λαούς του Τρίτου Κόσμου στην Ευρώπη για το κέρδος επιτήδειων και την εξυπηρέτηση σχεδίων εποικισμού, αλλοτρίωσης και εξισλαμισμού. Ενώ η Ελλάδα βρίσκεται σε μόνιμη αμηχανία και ο λαός για μια ακόμη φορά είναι εξοργισμένος (εδώ και χρόνια), τα αποτελέσματα θα φανούν στο μέλλον.

Συγχρόνως η κυβέρνηση φέρνει προς συζήτηση και κατόπιν προς ψήφιση νομοσχέδιο για τη νόμιμη μετανάστευση, η οποία, κατά κάποιους, θα λύσει και το πρόβλημα της ανάγκης εργατικών χεριών, ακόμη και το Δημογραφικό (το οποίο θεωρούν πρόβλημα έλλειψης εργατών και όχι αφανισμού των Ελλήνων)! Καλό ύπνο.

***** 

Κουρουπάκη: «Το νομοσχέδιο για τη "νόμιμη μετανάστευση" ανοίγει τον δρόμο στον εποικισμό της χώρας» - Το νομοσχέδιο ωραιοποιεί την ανεξέλεγκτη μετανάστευση και γίνεται μαγνήτης νέων ροών μεταναστών

ΝΙΚΗ 

Με σφοδρή κριτική τοποθετήθηκε η βουλευτής της ΝΙΚΗΣ, Ασπασία Κουρουπάκη, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή, καταγγέλλοντας ότι πρόκειται για ένα νομοθέτημα που δεν αντιμετωπίζει το μεταναστευτικό πρόβλημα, αλλά το βαθαίνει και το μονιμοποιεί. Όπως τόνισε, το σχέδιο νόμου περί «νόμιμης μετανάστευσης» ανοίγει επικίνδυνα παραθυράκια μόνιμης εγκατάστασης αλλοδαπών και οδηγεί σε αυτό που η ΝΙΚΗ ονομάζει χωρίς περιστροφές: εποικισμό της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Η Ασπασία Κουρουπάκη υπενθύμισε ότι η ΝΙΚΗ έχει αποδείξει την πολιτική της ωριμότητα και τη σοβαρότητά της απέναντι στα κυβερνητικά νομοθετήματα, επισημαίνοντας ότι στο προηγούμενο νομοσχέδιο για τη λαθρομετανάστευση αναγνωρίστηκε ρητά η πραγματικότητα: οι πραγματικοί δικαιούχοι ασύλου αποτελούν ένα ελάχιστο κλάσμα των μεταναστευτικών ροών προς τη χώρα. «Αντί όμως η κυβέρνηση να συνεχίσει σε αυτή την κατεύθυνση, επέλεξε τώρα να παρουσιάσει τη «νόμιμη μετανάστευση» ως λύση, αποσιωπώντας ότι η πλειονότητα των σημερινών «νομίμων» αλλοδαπών νομιμοποιήθηκε αφού πρώτα παραβίασε τα ελληνικά σύνορα».

Η βουλευτής της ΝΙΚΗΣ υπογράμμισε ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται στη λαθρομετανάστευση, αλλά αφορά συνολικά τη μεταναστευτική πολιτική που εφαρμόζεται στην Ευρώπη και έχει αποτύχει. Όπως ανέφερε, «το ψευδοαφήγημα της ένταξης έχει χρεοκοπήσει, κάτι που αποδεικνύεται καθημερινά από τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Από το 2015 και μετά, με αφετηρία τις επιλογές της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας, η Ευρώπη βιώνει δημογραφική αλλοίωση, με χαρακτηριστικά παραδείγματα χώρες όπου οι μαθητές με μεταναστευτικό υπόβαθρο αποτελούν πλέον πλειονότητα στις σχολικές τάξεις».

Η κ. Κουρουπάκη στάθηκε ιδιαίτερα στις συνέπειες αυτής της πολιτικής για τη δημόσια ασφάλεια, επισημαίνοντας ότι στην Ελλάδα, ενώ ο πληθυσμός αλλοδαπών προσεγγίζει το 12%, η συμμετοχή τους σε βαριά εγκλήματα, όπως οι βιασμοί, αγγίζει ποσοστά δυσανάλογα υψηλά. Παράλληλα, κατήγγειλε ότι από το 2020 έχει διακοπεί η δημοσίευση αναλυτικών στατιστικών στοιχείων εγκληματικότητας από την Ελληνική Αστυνομία, γεγονός που αποκρύπτει την πραγματική εικόνα από την κοινωνία και τροφοδοτεί τη σιωπή γύρω από ένα πρόβλημα που βιώνουν καθημερινά οι πολίτες.

Η βουλευτής της ΝΙΚΗΣ κατήγγειλε ότι το νομοσχέδιο επιχειρεί να παγιώσει το αφήγημα πως οι Έλληνες «δεν κάνουν ορισμένες δουλειές», ανοίγοντας τον δρόμο για διακρατικές συμφωνίες με τρίτες χώρες, κυρίως μουσουλμανικές, ενώ ρυθμίσεις όπως οι οικογενειακές συνενώσεις επιτείνουν τη δημογραφική πίεση και μετατρέπουν τη χώρα σε μόνιμο τόπο εγκατάστασης πληθυσμών. Ιδιαίτερη ανησυχία εξέφρασε για τη συνδυαστική εφαρμογή του νομοσχεδίου με το νέο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, το οποίο, όπως τόνισε, καταρρίπτει οριστικά το αφήγημα ότι «έρχονται για να φύγουν».

Κλείνοντας την τοποθέτησή της, η κ. Κουρουπάκη, ξεκαθάρισε ότι η ΝΙΚΗ δεν πρόκειται να στηρίξει ένα νομοσχέδιο που καλλιεργεί την ψευδαίσθηση της παραμονής και θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια ασφάλεια, την κοινωνική συνοχή και το μέλλον των παιδιών της χώρας. Όπως ανέφερε, «οι αποφάσεις που λαμβάνονται σήμερα καθορίζουν το αύριο και η Ελλάδα δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να πειραματίζεται. Η ΝΙΚΗ θα καταψηφίσει το σχέδιο νόμου και θα επιμείνει ώστε να επικρατήσει η λογική και η εθνική ευθύνη».

Δείτε το σχετικό βίντεο

Κουρουπάκη: «Η μετανάστευση δεν είναι λύση αλλά κίνδυνος για το Έθνος»


ΝΙΚΗ

Παρέμβαση με έντονο πολιτικό, θεσμικό και εθνικό φορτίο πραγματοποίησε στην Ολομέλεια της Βουλής η βουλευτής Β1 Βορείου Τομέα του Κινήματος ΝΙΚΗ, Ασπασία Κουρουπάκη, κατά τη συζήτηση και ψήφιση του νομοσχεδίου για το μεταναστευτικό, θέτοντας στο επίκεντρο τις συνέπειες της κυβερνητικής πολιτικής στη δημόσια ασφάλεια, τη δημογραφική προοπτική και την εθνική συνοχή της χώρας.

Η βουλευτής κατήγγειλε απερίφραστα τη ρητορική στοχοποίησης του Λιμενικού Σώματος, τονίζοντας ότι η ευθύνη για τους θανάτους βαραίνει τα εγκληματικά κυκλώματα διακινητών, τα οποία δρουν ανενόχλητα και συχνά νομιμοποιούνται πολιτικά μέσω ενός ψευδοανθρωπιστικού λόγου. Όπως σημείωσε, «είναι ντροπή εκλεγμένοι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού να στρέφονται κατά των σωμάτων ασφαλείας που υπερασπίζονται τα σύνορα της χώρας».

Η Ασπασία Κουρουπάκη έθεσε καίρια ερωτήματα για την επίσπευση ενσωμάτωσης της ευρωπαϊκής Οδηγίας, τη στιγμή που καμία άλλη χώρα της Ε.Ε. δεν έχει προχωρήσει αντίστοιχα, ενώ κράτη όπως η Ολλανδία, η Δανία και η Γερμανία κινούνται προς αυστηρότερες πολιτικές. Προειδοποίησε ότι το νομοσχέδιο ανοίγει τον δρόμο για σταδιακή νομιμοποίηση παρανόμως εισελθόντων, μόνιμες άδειες παραμονής και οικογενειακές επανενώσεις, μετατρέποντας την Ελλάδα σε χώρο μόνιμης εγκατάστασης αλλοδαπών πληθυσμών.

Κεντρικός άξονας της ομιλίας της υπήρξε το δημογραφικό, το οποίο χαρακτήρισε ως το υπ’ αριθμόν ένα εθνικό πρόβλημα. Με δείκτη γονιμότητας κάτω από 1,3 παιδιά ανά γυναίκα –ακόμη και με τη συνυπολογισμένη παρουσία μεταναστών– η χώρα, όπως τόνισε, οδηγείται σε δημογραφική αλλοίωση. Η μαζική νόμιμη μετανάστευση δεν αποτελεί λύση αλλά επιταχυντή αυτής της πορείας, ενώ η οικογενειακή επανένωση συνιστά βασικό μηχανισμό μονιμοποίησης και εθνικής μετάλλαξης.

Απορρίπτοντας το αφήγημα ότι «οι Έλληνες δεν θέλουν να δουλέψουν», η βουλευτής της ΝΙΚΗΣ επεσήμανε ότι οι χαμηλοί μισθοί, το αυξημένο κόστος ζωής και η έλλειψη στήριξης της οικογένειας ωθούν τους νέους είτε στην ανεργία είτε στη μετανάστευση. «Αντί η κυβέρνηση να δημιουργεί κίνητρα επιστροφής των νέων και ανασυγκρότησης της παραγωγής, επιλέγει την εύκολη λύση των φθηνών εισαγόμενων εργατικών χεριών», ανέφερε.

Κλείνοντας, η Ασπασία Κουρουπάκη ξεκαθάρισε ότι η καταψήφιση του νομοσχεδίου από τη ΝΙΚΗ δεν είναι ακόμα μία στείρα αντιπολίτευση, αλλά πράξη εθνικής ευθύνης. «Η Ελλάδα δεν είναι απλός γεωγραφικός χώρος, είναι η πατρίδα του ελληνικού έθνους και κάθε μεταναστευτική πολιτική οφείλει να υπηρετεί αυτό το θεμελιώδες δεδομένο, με ασφάλεια, νομιμότητα και χωρίς αυταπάτες», τόνισε χαρακτηριστικά.

Δείτε εδώ την ομιλία της κ. Κουρουπάκη

Σημειώνω, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, ότι στις Θέσεις της ΝΙΚΗΣ για τη λαθρομετανάστευση περιλαμβάνεται:

Η ΝΙΚΗ ως ένα γνήσιο Κίνημα ειρήνης, στο πλαίσιο των συμμαχιών είναι υπέρ της επιδίωξης του τερματισμού των πολέμων που σπαράζουν χώρες, από τις οποίες πρόσφυγες έφτασαν στην Ελλάδα, ώστε να δημιουργηθούν οι συνθήκες επαναπατρισμού των προσφύγων σε ένα ασφαλές περιβάλλον.

Στο ίδιο κλίμα τοποθετήθηκε και ο Ευρωβουλευτής της ΝΙΚΗΣ Ν. Αναδιώτης, λέγοντας ότι η λύση δεν είναι να μεταφέρουμε τους λαούς της Ασίας & της Αφρικής στην Ευρώπη, αλλά να βοηθήσουμε να λυθούν τα προβλήματα που προκαλούν την ίδια τη μετανάστευση. 

Δημήτρης Νατσιός: Η Ελλάδα ανήκει στο λαό της και ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΣΟΡΟΣ

 

Μνήμη Θεόδωρου Κολοκοτρώνη († 4 Φεβρουαρίου 1843)

 


Ένα κλικ αγάπης και ελληνορθόδοξης αυτοσυνειδησίας, παρακαλώ, στα: 

 

Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2026

Παρέμβαση της ΝΙΚΗΣ στη Βουλή για την «Κιβωτό του Κόσμου»



ΝΙΚΗ

Κοινοβουλευτική ερώτηση προς την Υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, κ. Δόμνα Μιχαηλίδου, κατέθεσε ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ κ. Κομνηνός Δελβερούδης, με αντικείμενο τη λειτουργία, τη διαχείριση των οικονομικών και την αξιοποίηση της περιουσίας της «Κιβωτού του Κόσμου» μετά την αποπομπή του ιδρυτή της, π. Αντωνίου Παπανικολάου, τον Νοέμβριο του 2022.

Η «Κιβωτός του Κόσμου» ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 από τον ιερέα Αντώνιο Παπανικολάου και τη σύζυγό του και αναπτύχθηκε σταδιακά σε ένα εκτεταμένο δίκτυο δομών φιλοξενίας ανηλίκων σε ολόκληρη τη χώρα. Το έργο της στηρίχθηκε σχεδόν αποκλειστικά σε δωρεές πολιτών, οι οποίοι συνέβαλαν τόσο στη δημιουργία νέων δομών όσο και στη συγκρότηση ενός σημαντικού οικονομικού αποθέματος, το οποίο, σύμφωνα με την ερώτηση, υπήρχε έως τον Νοέμβριο του 2022.

Τον ίδιο μήνα, έπειτα από καταγγελίες τροφίμων του ιδρύματος, η τότε υφυπουργός Κοινωνικής Προνοίας κ. Δόμνα Μιχαηλίδου προχώρησε στον διορισμό προσωρινής διοίκησης στην «Κιβωτό του Κόσμου» και στην αποπομπή του ιδρυτή και διευθυντή της. Η απόφαση αυτή ελήφθη στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, στο οποίο υπαγόταν τότε το ίδρυμα. Σήμερα, η «Κιβωτός του Κόσμου» υπάγεται στο Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, του οποίου προΐσταται η ίδια υπουργός.

Στην κοινοβουλευτική ερώτηση επισημαίνεται ότι, με την πάροδο του χρόνου, αρκετοί από τους καταγγέλλοντες ανακάλεσαν τις αρχικές τους καταθέσεις, υποστηρίζοντας ότι οι καταγγελίες ήταν ψευδείς και ότι είχαν γίνει κατόπιν πιέσεων ή ανταλλαγμάτων. Παράλληλα, γίνεται αναφορά σε παραιτήσεις τεσσάρων δικηγόρων από την υπεράσπιση του π. Αντωνίου Παπανικολάου, οι οποίοι, σύμφωνα με την ερώτηση, κατήγγειλαν προβλήματα στη δικαστική διαδικασία.

Περαιτέρω ζητήματα για τη λειτουργία της Κιβωτού μετά την αλλαγή διοίκησης αναδείχθηκαν και σε ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου Δημήτρη Μαρέδη με τίτλο «Κιβωτός του Κόσμου | Η Άλλη Πλευρά». Στο εν λόγω οπτικοακουστικό υλικό περιλαμβάνονται καταγγελίες για υπολειτουργία των δομών, για τη διαχείριση των οικονομικών του ιδρύματος, καθώς και μαρτυρίες πρώην τροφίμων που δηλώνουν ότι προχώρησαν σε ψευδείς καταγγελίες. Στο ίδιο ντοκιμαντέρ γίνεται επίσης αναφορά στη φερόμενη μετατροπή του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου, που λειτουργούσε στη δομή της Αθήνας, σε χώρο θεάτρου ή κινηματογράφου.

Με βάση τα παραπάνω, ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ θέτει τέσσερα συγκεκριμένα ερωτήματα προς την υπουργό. Ζητά:

  • να γνωστοποιηθεί ο αριθμός των παιδιών που φιλοξενούνται σήμερα στις δομές της Κιβωτού και ο αντίστοιχος αριθμός κατά τον Νοέμβριο του 2022, 
  • αν πραγματοποιήθηκε η μετατροπή του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου μετά την αποπομπή του ιδρυτή, 
  • πώς αξιοποιείται σήμερα η ακίνητη περιουσία του ιδρύματος και 
  • αν υπάρχουν ακίνητα ή εκτάσεις που παραμένουν αναξιοποίητα. 

Τέλος, ζητείται η κατάθεση αναλυτικών στοιχείων εσόδων και εξόδων της «Κιβωτού του Κόσμου» από την αποχώρηση του π. Αντωνίου Παπανικολάου έως σήμερα.

Διαβάστε την ερώτηση του κ. Δελβερούδη (εδώ):

Προς την Υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, κ. Δόμνα Μιχαηλίδου 

Θέμα: «Λογοδοσία για τη λειτουργία και διαχείριση των ταμείων της «Κιβωτού του Κόσμου» μετά την αποπομπή του ιδρυτού της, π. Αντωνίου Παπανικολάου» 

Κυρία Υπουργέ, Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο ιερέας Αντώνιος Παπανικολάου και η πρεσβυτέρα του, δημιούργησαν την «Κιβωτό του Κόσμου», ένα σπουδαίο κοινωνικό έργο, το οποίο έσωσε εκατοντάδες παραμελημένα και παραβατικά παιδιά και τα βοήθησε να ενταχθούν ομαλά στην κοινωνία. 

Ο ελληνικός λαός αγκάλιασε αμέσως αυτό το σπουδαίο έργο και έδειξε εμπιστοσύνη στον π. Αντώνιο και τους συνεργάτες του, με αποτέλεσμα να ανοίξουν υποκαταστήματα – δομές της Κιβωτού σε όλη τη χώρα, με τις δωρεές των ανθρώπων και να υπάρχει μέχρι το Νοέμβριο του 2022, ένα διόλου ευκαταφρόνητο ταμείο, του οποίου η τύχη σήμερα αγνοείται. 

Το Νοέμβριο του 2022, έπειτα από καταγγελίες κάποιων τροφίμων του ιδρύματος, με απόφασή σας ως τότε Υφυπουργός Κοινωνικής Προνοίας, όταν υπαγόταν η Κιβωτός στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, διορίσατε νέα προσωρινή διοίκηση στο ίδρυμα «η Κιβωτός του Κόσμου», αποπέμποντας τον ιδρυτή και έως τότε διευθυντή, π. Αντώνιο Παπανικολάου, χωρίς να υπάρξει έρευνα και δικαστικές αποφάσεις. 

Σήμερα η «Κιβωτός του Κόσμου» υπάγεται στο Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, του οποίου σήμερα τυγχάνετε επικεφαλής. 

Με την πάροδο του χρόνου, σχεδόν όλοι οι καταγγέλλοντες, που είναι επί το πλείστον παραβατικοί ανήλικοι, πιεζόμενοι από τη συνείδησή τους, ανακάλεσαν τις ψευδείς καταγγελίες τους και ανέφεραν ότι πιέστηκαν και δωροδοκήθηκαν για να τις πράξουν. Παράλληλα, τέσσερις επιφανείς δικηγόροι έχουν παραιτηθεί από την υπεράσπιση του π. Αντωνίου, καταγγέλλοντας στημένες δικαστικές διαδικασίες που σκοπό έχουν την καταδίκη του π. Αντωνίου προκειμένου να μην επιστρέψει ποτέ στο ίδρυμα που ο ίδιος ίδρυσε και αφιέρωσε τη ζωή και την περιουσία του σε αυτό.

Σε ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Μαρέδη με τίτλο «Κιβωτός του Κόσμου | Η Άλλη Πλευρά», αναφέρονται σοβαρές καταγγελίες για υπολειτουργία της Κιβωτού με τη νέα διοίκηση αλλά και κατασπατάληση του ταμείου της. Παράλληλα στο εν λόγω ντοκιμαντέρ, εμφανίζονται επωνύμως πρώην τρόφιμοι της Κιβωτού, οι οποίοι παραδέχονται ότι κατήγγειλαν ψευδώς τον π. Αντώνιο, είτε με υποσχέσεις είτε με απειλές. 

Μεταξύ άλλων, στο ντοκιμαντέρ αναφέρεται και μετατροπή του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου που υπήρχε στη δομή των Αθηνών, σε αίθουσα θεάτρου – σινεμά. 

Για τους ανωτέρω λόγους, ερωτάσθε κυρία Υπουργέ: 
1) Πόσα παιδιά φιλοξενεί σήμερα η Κιβωτός του Κόσμου και πόσα τη στιγμή που αποπέμφθηκε ο π. Αντώνιος Παπανικολάου (Νοέμβριος 2022); 
2) Έγινε ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, αίθουσα θεάτρου – σινεμά, μετά την αποπομπή του π. Αντωνίου Παπανικολάου; 
3) Πώς αξιοποιείται η ακίνητη περιουσία της «Κιβωτού του Κόσμου»; Υπάρχουν ακίνητα ή χωράφια που παραμένουν αναξιοποίητα και φθείρονται με τον χρόνο; 
4) Σας καλούμε να προσκομίσετε τα στοιχεία εσόδων – εξόδων της «Κιβωτού του Κόσμου» από την ημέρα αποχώρησης του π. Αντωνίου έως σήμερα. 

Ο ερωτών Βουλευτής 
Κομνηνός Δελβερούδης

Συμπλήρωμα

Ανακαλούν τις κατηγορίες κατά του πατρός Αντωνίου — Στο πλευρό του πλέον τέσσερις καταγγέλλοντες!

π. Αντώνιος της Κιβωτού: αθωωτικές & καταδικαστικές αποφάσεις, εφέσεις και εισαγγελέας (και ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου)

Και:

ΝΙΚΗ: Ανεπίτρεπτες κυβερνητικές παρεμβάσεις σε εκκλησιαστικά ζητήματα

Έχει γίνει παρέμβαση της ΝΙΚΗΣ στην ελληνική Βουλή για την υπόθεση Τυχικού (10 Οκτωβρίου 2025)

Δημήτρης Νατσιός: Σταματήστε εδώ και τώρα τα επικίνδυνα παιχνίδια σας με την Ιερά Μονή Σινά!

Ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου & ο βουλευτής Ανδρέας Βορύλας για το Σινά! 

O Νατσιός για τον μητροπολίτη Κισάμου Αμφιλόχιο και την κυβερνητική παρέμβαση εναντίον του!

Η ΝΙΚΗ για τον Προσωπικό Αριθμό (μερικά στιγμιότυπα)

Τι κάνει η ΝΙΚΗ για τον προσωπικό αριθμό (διεξοδικά)