ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Κυριακή 4 Ιουνίου 2023

Πεντηκοστή: η έλευση του Θεού μέσα μας!

 

Προσκυνητής

Είναι παντού...
Στα υπόλοιπα όντα δίνει τη ζωή με την άκτιστη και αιώνια ενέργειά Του: στα φυτά τη θρεπτική δύναμη, στα ζώα τη θρεπτική και ψυχική και στον άνθρωπο πέρα από αυτά τα δύο, επιφυλάσσει κάτι πολύ ανώτερο: μπαίνει αυτοπροσώπως μέσα του!

Στα υπόλοιπα όντα η άκτιστη θεία Ενέργεια είναι δημιουργική και συντηρητική. Στον άνθρωπο όμως, έρχεται ως υποστατική!
Πεντηκοστή: η έλευση του Θεού μέσα μας.

Τα υπόλοιπα όντα δεν έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν το ίδιο το Πνεύμα του Θεού. Δεν είναι λογικά όντα, ώστε να μπορέσουν να το δουν. Στον άνθρωπο όμως το Πνεύμα που ήρθε την ημέρα της Πεντηκοστής στην Εκκλησία γίνεται πλέον ελεύθερα γνωστό σε εκείνον που το επικαλείται.
Έχει υπόσταση και ενέργειες. Δε μπαίνει μέσα μας ως υπόσταση, αλλά με την ενέργειά Του. Μπαίνει ως Φως Άκτιστο, ως θερμότητα Αγάπης, ως δύναμη Υπακοής! Αρκεί ο άνθρωπος να ανήκει στην Εκκλησία και να το επικαλείται απλά, ταπεινά, παρακλητικά...

Ο άνθρωπος αποτελεί θεϊκή εικόνα με νου, συναίσθημα, ελεύθερη βούληση και πρέπει με όλα αυτά να ζητάει να χορτάσει με το Θεό. Με την προσευχή του, την αγάπη του στους άλλους, τη μετρημένη ζωή του θα δείξει πόσο έτοιμος είναι για να Τον δεχτεί.
Κι Εκείνος έρχεται... Έρχεται κάποια στιγμή που δεν το περιμένει. Σε άλλους έρχεται άμεσα. Αλλού πρέπει να περιμένουν χρόνια. Σε άλλους έρχεται στο τέλος της ζωής τους. Μέχρι τότε όμως πρέπει να είναι άγρυπνος...
Έρχεται και τον γεμίζει με τον Εαυτό Του! Έρχεται και ολοκληρώνει τους πόθους του! Έρχεται και του δίνει το απόλυτο που διψάει, γιατί έχει πλαστεί για να διψάει το Απόλυτο. Γίνεται Φως Αλήθειας για το νου, πηγή Αγάπης για την καρδιά, δύναμη για τη θέλησή του...

Χωρίς Αυτό ο άνθρωπος είναι αδύνατο να νιώσει την αιώνια Αλήθεια, την απόλυτη Αγάπη, τη χωρίς όριο Ελευθερία. Μόνο αυτοί που παραμένουν πιστοί μέχρι θανάτου θα νιώσουν αυτή τη θαυμάσια εμπειρία.
Μάταια περιμένει ο σύγχρονος άνθρωπος να γνωρίσει το Θεό ή γενικά την Αλήθεια αυτής της ζωής μόνος του. Νομίζει ότι με την Επιστήμη ή με διάφορες ψυχοφυσικές μεθόδους (ακόμα και μέσα στην Εκκλησία) θα τα καταφέρει κάποια στιγμή. Μάταια. Τον βρίσκει ο θάνατος άκαρπο.

Χωρίς το Άγιο Πνεύμα, που δίνει υγεία σωματική και ψυχική ο άνθρωπος είναι και θα παραμένει τραγικά μόνος. Θα είναι αδύναμος να βγει από την κτιστή και αποτυχημένη φύση του. Χωρίς Αυτό θα είναι αδύνατος να νιώσει αληθινή Αγάπη για το Θεό, τους άλλους, τα άλλα όντα.Θα υποφέρει ή από συναισθηματική εξάρτηση ή από ψυχρό συμφέρον. Θα βλέπει το Θεό ως απειλητικό ον ή ως εργοδότη, αλλά όχι ως Πατέρα.

«Χωρίς το φωτισμό Του, και ο πιο σοφός και μορφωμένος άνθρωπος είναι ολότελα τυφλός ως προς τα έργα του Θεού και την κτίση Του. Απεναντίας, το Άγιο Πνεύμα μπορεί να φωτίσει εσωτερικά και τον πιο αμόρφωτο και απλοϊκό άνθρωπο, να του αποκαλύψει άμεσα τα έργα του Θεού και να του προσφέρει τη γλυκειά γεύση της βασιλείας Του.
Ο άνθρωπος που έχει μέσα του το Άγιο Πνεύμα, αισθάνεται στην ψυχή του ένα ασυνήθιστο φως, που του ήταν ολότελα άγνωστο μέχρι τότε.
Το Άγιο Πνεύμα γεννάει στην καρδιά του ανθρώπου την αληθινή αγάπη».

Η αληθινή αγάπη δεν είναι ανθρώπινη. Δεν πηγάζει από τον θνητό και περιορισμένο άνθρωπο που κυριαρχείται από φοβερά πάθη. Το μόνο που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος είναι να βλέπει σε ποια τραγική κατάσταση βρίσκεται και να προσεύχεται, να φωνάζει, να ικετεύει για βοήθεια.

«Το Άγιο Πνεύμα μοιάζει σαν μία καθαρή φωτιά, σαν μία πηγή θερμότητας, που ζεσταίνει την καρδιά. Είναι μία ρίζα, που βλαστάνει μέσα στην καρδιά όλα τα καλά έργα. Για τον άνθρωπο που έχει ζωογονηθεί από την αληθινή αγάπη, τίποτα δεν είναι δύσκολο, φοβερό η αδύνατο. Γι’ αυτόν κανένας νόμος δεν είναι βαρύς, καμιά εντολή δεν είναι ανεφάρμοστη. Όλα του είναι εύκολα.
Η πίστη και η αγάπη, που χαρίζει στον άνθρωπο το Άγιο Πνεύμα, είναι τόσο μεγάλα και δυνατά όπλα στα χέρια του, που, αν τα έχει, μπορεί εύκολα, άνετα, με χαρά και γαλήνη να βαδίσει το δρόμο που βάδισε ο Χριστός».
Το Άγιο Πνεύμα δίνει ακόμα στον άνθρωπο δύναμη, για ν’ αντιστέκεται στους πειρασμούς του κόσμου. Έτσι, χρησιμοποιεί βέβαια τα επίγεια αγαθά, αλλά σαν περαστικός ταξιδιώτης, χωρίς να κολλάει σ’ αυτά την καρδιά του. Το τρίτο στοιχείο του ανθρώπου (επιθυμία - ελευθερία) ενισχύεται σε τέτοιο βαθμό, που ο άνθρωπος γνωρίζει την ειρήνη. Μια ειρήνη που ο κόσμος δεν την γνωρίζει και που έρχεται από έναν από κόσμο...»
Έχοντας χτίσει τη ζωή μας πάνω σε περιορισμένες γνώσεις, σε επιφανειακές ηθικές, σε πρόσκαιρες δυνάμεις (δικές μας ή άλλων), αδυνατούμε να κατανοήσουμε τι μας χαρίζει η Εκκλησία σήμερα. Πριν φτάσουμε λοιπόν στο τέλος της ζωής μας τυφλοί, ψυχροί, αδύναμοι ας εμβαθύνουμε στη σημερινή γιορτή της Πεντηκοστής και ας περάσουμε στη δική μας προσωπική Πεντηκοστή...
Αμήν. 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΦΡΑΓΚΟΣ

Συμπλήρωμα

 
 
 

Περιγραφή της εικόνας της Πεντηκοστής 

Το Άγιο Πνεύμα ήλθε και συνέστησε εορτή που μένει στους αιώνες  

Κατά την Πεντηκοστή όλοι οι Απόστολοι (και οι Εβδομήκοντα) έφθασαν στην θέωσι ~ π. Ιωάν. Ρωμανίδης

"Διότι Αυτός είναι ο Θεός στον οποίο πιστεύουμε. Ο ίλεως. Ο συγχωρητικός. Ο πρόθυμος. Ο υπομονετικός. Και μαζί Του κι εγώ..." 

Συγκεκριμένος Θεός ή απρόσωπη δύναμη;

 
 
 
 

Σάββατο 3 Ιουνίου 2023

"Μήπως θα ήταν καλύτερα να φύγω;"


π.Σπυρίδων Σκουτής - Ευχή

Να μένεις εκεί που έχεις χώρο να πετάς και κανείς δεν θα κόψει τα φτερά σου.

Τα πουλιά με τα φτερά τους, δεν μπορούν μόνο να απολαμβάνουν μακρινά ταξίδια, αλλά μπορούν και να φεύγουν και από τόπους που πληγώνονται. Κάποιες φορές το να φεύγεις δεν είναι δειλία αλλά ανδρεία και δύναμη. Μια ηρωική έξοδος από το σκοτάδι στο φως. Πολλές φορές η υπομονή μπορεί να σε σκοτώσει ή να γίνει καρκίνωμα αντί για θεραπεία. Τα πάντα θέλουν διάγνωση και αξιολόγηση σύμφωνα με τις δυνάμεις και τις δυνατότητές μας, αλλά με το βλέμμα στα έσχατα και στη Βασιλεία του Θεού. Όχι όλα για το εδώ και το τώρα, αλλά όλα να ξεκινάνε από εδώ με πορεία προς στην αιωνιότητα.

Μπορεί λοιπόν να χρειαστεί να φύγεις, όχι όμως για να σώσεις, με την εγωιστική έννοια, το τομάρι σου, αλλά για να σώσεις την ψυχή σου και να μην τραυματιστούν και άλλοι. Μια φυγή για να σταματήσει το κακό. Αν είσαι σε κατάσταση που μπορείς να αλλάξεις την πυξίδα, με τη δύναμη του Θεού πάντα, κάτσε, αλλιώς όλα θα οδηγηθούν στον γκρεμό. Η υπομονή δεν είναι μια ξερή εντολή, διότι να θυμάσαι, δεν έχουν όλα τα σακιά το ίδιο βάρος ούτε όλες οι πλάτες αντέχουν τα ίδια κιλά. Αν κάνεις υπομονή ενώ δεν είσαι καλά και πιέζεσαι, θα διαλυθείς. Οι Άγιοι δεν κάνουν υπομονή για να αγιάσουν. Είναι Άγιοι και κάνουν υπομονή. Υπάρχει μεγάλη διαφορά σε αυτό.

Η φυγή δεν είναι πάντα δειλία. Σε περίπτωση πυρκαγιάς αν δεν μπορείς να σβήσεις τη φωτιά, θα πρέπει να φύγεις, αλλιώς θα καείς.

Και τι να κάνω;

Κάνε το προσευχή και πήγαινε το πρόβλημα στον Χριστό όχι για να βρεθεί απαραίτητα λύση, αλλά για να βγάλεις τα διαμάντια που κρύβει μέσα του το πρόβλημα. Ο Χριστός δεν ήρθε για να μας λύσει τα προβλήματά μας, αλλά για να Τον ψάξουμε μέσα στα προβλήματα. Να Τον αναζητήσουμε και να σχετιστούμε μαζί Του μέσα από τις κραυγές τις αγωνίας και του πόνου. Να βρούμε το καντηλάκι του Χριστού μέσα στα σκοτάδια των δυσκολιών μας.

Το ποιόν θα αναζητήσεις στο πρόβλημα είναι απόδειξη για το πώς βλέπεις το πρόβλημα.

Δεν έχουν όλα τα προβλήματα λύσεις, έχουν όμως μαθήματα. Και πολλά μαθήματα θα σου πουν να αλλάξεις δρόμο. Και τότε το πρόβλημα γίνεται ευεργεσία, αρκεί να το δεις έτσι μέσα από την προοπτική της Βασιλείας του Θεού.

Σε πολλά προβλήματα ίσως χρειαστεί να φύγουμε, να σιωπήσουμε, να υπομένουμε, να τρέξουμε μακριά. Ό,τι δεν λύνεται, είτε κόβεται, είτε απλά πάει στην άκρη και συνεχίζουμε να προχωράμε.

Ένα πινέλο στον καμβά ξεκινάει την διαδρομή του εμποτισμένο με χρώμα και κάνει ελιγμούς, όχι για να διαγράψει τα προηγούμενα βήματα, αλλά με σκοπό να δημιουργήσει κάτι νέο, κάτι καινούργιο, κάτι όμορφο.

Το πότε θα περιμένεις και το πότε θα φύγεις δεν είναι ερωτήσεις με μια απάντηση. Η απάντηση σε κάθε ερώτηση είναι απόσταγμα μετά από διάγνωση, διάκριση και προσευχή. Όχι όμως για να γίνει το δικό μου θέλημα, διότι μπορεί να μην με συμφέρει. Να γίνει το θέλημα του Θεού στη ζωή μου, ανοίγοντας τη ζωή μου στη δική Του ζωή. Καλές αποφάσεις.

Παρασκευή 2 Ιουνίου 2023

Η ομορφιά του Ψυχοσάββατου

 

 

Η ομορφιά του Ψυχοσάββατου 

Ψυχοσάββατο: Η ορθόδοξη «Μέρα των Νεκρών» και η κοινωνική σημασία της

Ψυχοσάββατο: Ένα γιορτινό τραπέζι χωρίς τη φθορά και την αγωνία της άπιαστης στιγμής ενός χρόνου απατεώνα

Ο μητροπολίτης Σισανίου Αντώνιος για τη Δευτέρα Παρουσία & τη Μέλλουσα Κρίση

 


Ερμηνεία της παραβολής της Μέλλουσας Κρίσης και της Δευτέρας Παρουσίας από τον άγιο επίσκοπο Σισανίου μακαριστό Αντώνιο:

Εδώ

Πέμπτη 1 Ιουνίου 2023

Πώς εξηγείται ο συκοφαντικός πόλεμος κατά της ΝΙΚΗΣ - Πού αποσκοπεί η κυβέρνηση

 
"...Συμπέρασμα: Η Ν.Δ. έλαβε το μάξιμουμ των ποσοστών της στη λάθος αναμέτρηση. Στην πρώτη. Ενώ χρειαζόταν το 41% στη δεύτερη. Τώρα τρέχει και διατάσσει τους αναλυτές της να επιτίθενται στα μικρά κόμματα επειδή με ποσοστό 40% και επτακομματική Βουλή έχει αυτοδυναμία μεν, αλλά όχι των 171 εδρών που θα έχει αν η Βουλή παραμείνει πεντακομματική.
Ετσι, άρχισε τώρα να επιτίθεται στη Ζωή Κωνσταντοπούλου (την οποία πρόβαλλε σκανδαλωδώς στον πρώτο γύρο σε όλα τα κανάλια – η διακαναλική της συνέντευξη προεβλήθη σε πολύ καλή ώρα για να βλάψει τον Τσίπρα) και στη ΝΙΚΗ, που αποτελείται όμως από φιλήσυχους πατριώτες που μιλούν για την αγάπη, τον Χριστό, την εθνική ταυτότητα και την πατρίδα, και δεν εκπέμπουν το μίσος και τον φανατισμό των άθεων «μαχαιροβγαλτών» ναζί. Και της οποίας ΝΙΚΗΣ η διακαναλική, όπως έμαθα από το Ραδιομέγαρο, δεν προβλήθηκε ποτέ (αντί αυτής μετέδωσαν τη συγκέντρωσή της) γιατί οι προβοκατόρικες ερωτήσεις της δημοσιογράφου της ΕΡΤ που είχαν σκοπό να εμφανίσουν τον Νατσιό ακροδεξιό, ξενοφοβικό και μισαλλόδοξο απέτυχαν στον στόχο τους. (...)

Δεύτερον, το αφύσικο 41%-20% (για το δεύτερο σκέλος του ποσοστού κάποιοι έβαλαν το χέρι τους μάλλον, όχι η Ν.Δ.) προκάλεσε τέτοιο σοκ τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό, ώστε αυτομάτως ανοίγει τον προβληματισμό σε ορισμένα κεντρώα κοινά για τη «διόρθωσή» του. Τον φόβο αυτόν ήδη εκπέμπουν αναλυτές και παρουσιαστές που είναι σε ανοιχτή γραμμή με το Μέγαρο Μαξίμου. Προχθές ένας εξ αυτών πίεζε τον πρόεδρο της ΝΙΚΗΣ Δημήτρη Νατσιό να του πει αν διαφωνεί με τον γάμο των ομοφυλοφίλων, για να τον καταγγείλει ως ομοφοβικό.

Τον πρωθυπουργό όμως, που είναι ενοχικός και δεν τολμά να πει προεκλογικώς ξεκάθαρα ότι θα νομοθετήσει τον γάμο, δεν τον ερώτησε όταν τον φιλοξένησε. 

Ελλείψει αξιωματικής αντιπολίτευσης, τώρα η Ν.Δ. επιτίθεται στα μικρά κόμματα. Αρχικώς δι’ αντιπροσώπων, σύντομα και η ίδια «αυτοπροσώπως». Ποια είναι η νέα απαίτηση που ασυναίσθητα εκπέμπεται κεντρικώς; Να μην έχουμε ούτε μείζονα αντιπολίτευση ούτε ελάσσονα, εκτός από τους ήδη «γνώριμους»: «Τον φίλο μου τον Δημήτρη», όπως αποκάλεσε τον Κουτσούμπα ο κύριος Μητσοτάκης, και εκείνον που στο Μαξίμου αποκαλούν «Ελλαδέμπορο» και «Χριστέμπορο». 

Αυτό όμως διαβάζεται και αλλιώς: ως ανισορροπία του πολιτεύματος. Αντιπολίτευση δεν υπάρχει, ανεξάρτητοι βουλευτές νομοθέτες δεν υπάρχουν παρά μόνο Κοινοβουλευτικές Ομάδες-στρατοί, Δικαιοσύνη στο μυαλό των πολιτών μετά τις αποφάσεις για τα funds και τον αποκλεισμό κομμάτων δεν υπάρχει, μίντια που να ελέγχουν την εκτελεστική εξουσία πλην εξαιρέσεων δεν υπάρχουν, παρά τηλεοπτικοί μόνον δέκτες ομοιομορφίας. Είναι όλο αυτό φυσιολογικό όμως; Θα είναι φυσιολογικό να αρχίσει αναθεώρηση του Συντάγματος με πλειοψηφίες που θα αγνοούν τις συναινέσεις; Μονομερώς θα γίνει η αναθεώρηση και μάλιστα χωρίς να έχει ενημερώσει κανείς το εκλογικό σώμα για τις «τομές» και τις «μεταρρυθμίσεις» που θα επιχειρήσει μετεκλογικώς;"

Το «απόρρητο σχέδιο 180» για την παράδοση του Αιγαίου όπως το αποκαλύπτει η ΕΣΤΙΑ

 
Το πρώην πρωτοπαλίκαρο του Καρατζαφέρη, ο Άδωνις ζήτησε από τους ψηφοφόρους 180 έδρες στη ΝΔ για αναθεώρηση του Συντάγματος και όλοι εκτίμησαν ότι αυτή η απαίτηση έχει να κάνει με το άρθρο 16 που εμποδίζει την κυβερνητική παράταξη να εκπληρώσει τον πόθο της για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Όπως γράφει όμως ο Μανώλης Κοττάκης στην ΕΣΤΙΑ, τα πράγματα είναι ακόμη σοβαρότερα. Οι 180 χρειάζονται για να περάσει το απόρρητο σχέδιο παραπομπής των ελληνοτουρκικών στη Χάγη.

(...) Το απόρρητο σχέδιο 180 προβλέπει:

1.Συνάντηση κορυφής μεταξύ των δύο ηγετών Ελλάδος και Τουρκίας στην οποία θα συμφωνηθεί η εγκατάλειψη των διερευνητικών επαφών και αντί αυτών οι απ ευθείας διαπραγματεύσεις φαινομενικά χωρίς την μεσολάβηση τρίτου κατά το πρότυπο των Πρεσπών σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών.

2 Στόχος τών διαπραγματεύσεων-εξπρές θα είναι σε πρώτη φάση η υπογραφή συμφώνου μη επίθεσης μεταξύ των δύο χωρών για να βελτιωθεί η ατμόσφαιρα και να επιτευχθει η έπίλυση του ζητήματος των χωρικών υδάτων. Ή Ελλάς επειδή πρόκειται γιά μονομερές δικαίωμα δεν θα ζητήσει την συναίνεση της Άγκυρας αλλά την κατανόηση της. Σύμφωνα μέ τό σχέδιο θα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια στις ακτές της ηπειρωτικής Ελλάδας, στίς ακτές της Εύβοιας και στις ακτές νοτίως της Κρήτης. Ενώ θα αυξήσει τα χωρικά της ύδατα κατά τρόπο διαφοροποιημένο ανά περιοχή στα 7 ή τα 9 μίλια ώστε να διευκολύνει την Τουρκία να αποκτήσει διαδρόμους ιδιοκτησίας της για την ναυσιπλοΐα της και το πολεμικό ναυτικό της σε όλο το Αιγαίο. Ακόμη και στο μέσον του δυτικά του 25ου μεσημβρινού στις πλάτες της άμυνας των νησιών του Αιγαίου. Μέ δ,τι αύτό μπορεί νο σημαίνει στο βαθύ μέλλον αν δεν μας καλύπτει το Σύμφωνο Μή Επίθεσης.

Τό θέμα τών χωρικών ύδάτων έχει επίσης τεράστια σημασία γιά τό ζήτημα τής ναυσιπλοΐας στά Στενά του Βοσπόρου πού έπηρεάζει άμεσα τίς ρωσσοτουρκικέςκαί τίς άμερικανορωσσικές σχέσεις.

3. Ψήφιση συνυποσχετικού Έλλάδος-Τουρκίας γιά τήν παραπομπή τών δύσκολων πρός εεπίλυση διαφορών στό Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προκειμένου νά άποφύγουν τήν πολιτική εύθύνη γιά τήν τελική λύση οί δύο κυβερνήσεις.

Σέ αύτό προτείνεται νά ενταχθούν οί διαφορές γιά τήν Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη καί τήν Υφαλοκρηπίδα καθώς καί τό αίτημα τής Τουρκίας γιά τήν αποστρατιωτικοποίηση τών νήσων. Σέ ό,τι αφορά στό συνυποσχετικό η Ελλάδα θέλει προηγουμένως νά καταλήξει σέ ύπογραφή συνυποσχετικού μέ τήν Αλβανία γιά τίς θαλάσσιες ζώνες καί γιά αύτό είναι δυστυχώς υποτονική στό ζήτημα της φυλάκισης του μειονοτικού [Βορειοηπειρώτη Έλληνα δηλ.] δημάρχου Χειμάρρας Φρέντι Μπελέρη. Στήν ούσία τόν θυσιάζει. Άν καί τό μείζον θέμα στήν περιοχή δέν είναι μόνον ή έλληνική καταγωγή του άλλά κυρίως τό ποιος έλέγχει τήν άδειοδότηση τών οικοπέδων της Χειμάρρας. Τό Διεθνές Δικαστήριο θά κληθεί νά οριοθετήσει ΑΟΖ καί ύφαλοκρηπϊδα μέ βάση τίς διεθνείς συμφωνίες Ελλάδος Αιγύπτου Έλλάδος-Ίταλίας Έλλάδος Αλβανίας καί Τουρκίας-Λιβύης (παράνομο μνημόνιο). (...)

Η συνέχεια στην αρχική δημοσίευση

militaire.gr
https://corfiatiko.blogspot.com/2023/05/180_28.html
 
Από τη σελίδα της ΝΙΚΗΣ:
 
 
Φιλορώσοι κατηγορούν την ΝΙΚΗ για Ρώσους χορηγούς

Γιώργος Θαλάσσης

Έτακτο παράρτημα

Με αφορμή αυτά που διαδίδουν κάποιοι ότι η Νίκη έχει χορηγούς έμμεσα ή άμεσα Ρώσους επιχειρηματίες, θα ήθέλα να ρωτήσω... είναι κακό να έχεις οικονομικούς χορηγούς Ρώσους και άμεμπτο να έχεις Εβραίους, Αμερικανούς και Ευρωπαίους;
Δηλαδή αν οι χορηγοί του Μητσοτάκη, του βδελυρού ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς, τα παίρνουν από την σατανική ευρωπαϊκή ένωση μέσα από ΕΣΠΑ, ΜΚΟ και αναπτυξιακά προγράμματα, εκεί δεν πείραζει;
Όταν μάλιστα αυτά όλα περί Ρώσων χορηγών τα διαδίδουν πατριωτικές σελίδες που κατακεραυνώνουν στα άρθρα τους το ΝΑΤΟ και υποστηρίζουν την Ρωσία και πολύ καλά κάνουν που την υποστηρίζουν, τότε αυτό δεν είναι λίγο αντιφατικό; Κατηγορείς ότι έχει χορηγούς Ρώσους και ταυτόχρονα υποστηρίζεις την Ρωσία. Τελικά είναι καλό ή κακό για εσάς να είμαστε με την Ρωσία;
Το ίδιο ερώτημα να θέσουμε και σε ένα άλλο κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως πατριωτικό και χριστιανικό και που στην ουσία αυτό διαδίδει το μεγάλο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, το ότι δηλαδή η Νίκη έχει στέλεχος που σχετίζεται με Ρώσους επιχειρηματίες.
Το άλλο αυτό κόμμα, το αυτοπροσδιοριζόμενο ως πατριωτικό και χριστιανικό που τώρα νιώθει ότι απειλείται από την Νίκη, δεν έχει χορηγούς Ρώσους επιχειρηματίες σε ραδιόφωνο και τηλεοράση; Δεν υποστηρίζει την Ρωσία έναντι των αμερικανοφονιάδων και πολύ καλά κάνει;
Έτσι όπως λειτουργεί η Δυτική ψευτοδημοκρατία στην ρημαγμένη μας Πατρίδα, χρειάζονται δυστυχώς ΜΜΕ και κεφάλαιο.
Κατηγορήστε λοιπόν το σύστημα της ψευτοδημοκρατίας, τους εκπορνευμένους καναλάρχες και την σιχαμερή Δύση που επεμβαίνει στην διακυβέρνηση της Πατρίδας μας. Όποιος στα αλήθεια θέλει να απαλλαγούμε από κατακτητές, διαπλεκόμενους και επικυρίαρχους εκεί έπρεπε να εστιάσει.
Και κάτι τελευταίο... στους αγαπητούς αδελφούς της Νίκης. Όταν σας κατηγορούν ότι είστε με την Ρωσία καλυτερα να μην λέτε ''δεν είμαστε με την Ρώσους'', αλλά ότι ''είμαστε ΜΕ ΟΛΟΥΣ τους λαούς, ανοιχτή αγκαλιά όπως ο Εσταυρωμένος Κύριός μας''.

Άγιος Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυς, ένας ανήσυχος κυνηγός της Αλήθειας (1 Ιουνίου)

 

Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυς

Η βιογραφία του αγίου

Βιογραφία του και αποτίμηση της προσφοράς του

Η θεωρία του σπερματικού λόγου στη θεολογία του Ιουστίνου του Φιλοσόφου

Οι μαθητές του, άγιοι Ιούστος, Ιουστίνος, Χαρίτων, Χαρίτω η παρθένος, Ευέλπιστος, Ιέραξ, Παίων και Λιβεριανός
 

Οι αρχαίοι χριστιανοί Απολογητές
 
Αρχαία φιλοσοφία και χριστιανισμός
 

Φιλόσοφοι και αρχαία θρησκεία
Εικ. από εδώ

Την ίδια μέρα:
Όσιος ΑΓΑΠΗΤΟΣ ο ιαματικός και Ανάργυρος (βλ. & εδώ)


Άγιοι την & μέρα του Ιούνη 

Ιωάννη Ηλ. Εμίρη, «Άγιοι που έζησαν στον 20ό αιώνα», εκδόσεις «Μελωδός»

Αφιέρωμα στον άγιο Παναγή Μπασιά (7 Ιουνίου)

Ἀντίδοτο τοῦ φόβου εἶναι μόνο ἡ Ἀγάπη

Έχεις νιώσει ποτέ ότι ο Θεός δεν σε λυπήθηκε;

 

 

Τετάρτη 31 Μαΐου 2023

«Κατασκευάζεται» ένας νέος, κυνικός λαός, μηδενικής εθνικής μνήμης


Ο κυνικός λαός ενδίδει στην ύλη μέσα από τα κινητά και τα επιδόματα: «Πούλα, αρκεί να μου εξασφαλίζεις την επιβίωσή μου» είναι το νέο δόγμα που ενσταλάζουν στα μυαλά των νέων Ελλήνων.

Μανώλης Κοττάκης 

newsbreak.gr

Μεγάλη μέρα η σημερινή [29 Μαΐου]. Ημέρα μνήμης. Ημέρα αναστοχασμού. Ημέρα εθνικής ταυτότητας. Παρότι, όμως, έχει επικρατήσει δεκαετίες τώρα να ονομάζεται «αποφράς», επιτρέψτε μου να κάνω σήμερα μια διαφορετική προσέγγιση. Αντί των κλασικών «σώπασε, κυρα-Δέσποινα, και μην πολυδακρύζεις», επιλέγω να αξιοποιήσω το τιμητικό βήμα που μου παραχώρησαν το Σάββατο το απόγευμα ο Σύλλογος Επιστημόνων Χαλανδρίου «Ευριπίδης» και ο Σύνδεσμος Μικρασιατών Κωνσταντινουπολιτών «Ρίζες» για να κάνουμε μαζί μία διπλή άσκηση. Ασκηση εθνικής αυτοπεποίθησης και άσκηση εθνικού προβληματισμού.

Εχουμε, άραγε, αναρωτηθεί γιατί κάθε χρόνο τέτοια μέρα διεξάγονται φιέστες στην Κωνσταντινούπολη; Γιατί γίνονται αναπαραστάσεις της Αλώσεως στην τουρκική τηλεόραση; Εχουμε συνειδητοποιήσει γιατί τόσο πολύ πανηγυρίζουν οι γείτονες που μετέτρεψαν την Αγία Σοφία σε τζαμί; Να σας πω!

Η αναπαράσταση της Αλώσεως της Κωνσταντινούπολης συνιστά ομολογία. Οι γείτονες αναγνωρίζουν ότι κατέλαβαν κάτι που δεν ήταν δικό τους. Οι γείτονες αναγνωρίζουν ότι κατέλαβαν κάτι που ανήκε σε άλλους και τους ήταν ξένο. Τόσο ξένο, που όταν το απέκτησαν για να δημιουργήσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αντέγραψαν πλήρως την δομή τη Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τόσοι αιώνες πέρασαν από τότε και, εκτός από πολυκατοικίες και κανάλια στον Βόσπορο, οι γείτονες δεν άφησαν το παραμικρό αποτύπωμα στην Κωνσταντινούπολη. Δεν παρήγαγαν πολιτισμό.

Η αναπαράσταση της Αλώσεως αποδεικνύει ότι το φάντασμα του τελευταίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου πλανάται ακόμη πάνω από τη βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη και με τις φιέστες προσπαθούν να το ξορκίσουν.

Eτεροπροσδιορίζονται

Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος είναι επίσης βασικός λόγος για να δείχνουμε κατανόηση στους γείτονες. Γιατί αποδεικνύει κάτι άλλο: την ανασφαλή τους ταυτότητα. Δεν έχουν ξεκάθαρη εθνική ταυτότητα οι Τούρκοι, αγαπητοί! Δεν έχουν δικά τους έργα! Δεν δύνανται να αυτοπροσδιοριστούν. Προσπαθούν μονίμως να ετεροπροσδιοριστούν μέσα από τα έργα των άλλων πολιτισμών. Τα δικά μας ελληνικά έργα. Με την Αγία Σοφία, με τα αρχαία της Εφέσου, με ό,τι τους αφήσαμε. Γιατί στην πραγματικότητα δεν φύγαμε ποτέ. Είμαστε ακόμη εκεί. Στη Σμύρνη με την τραγουδιστή ελληνική προφορά που τους αφήσαμε για κληρονομιά στα χείλη τους. Στη Σουμελά με την κρυφή γοητεία του χριστιανισμού σε εξισλαμισθέντες που εσχάτως βαπτίζονται χριστιανοί.

Ακόμη και στα βήματα του πυρρίχιου που χόρεψε ο Ιμάμογλου στην Τραπεζούντα. Εκεί είμαστε! Σκεφτείτε! Υπάρχει περίπτωση να γίνει ποτέ ισλαμικό κάτι που ονομάζεται «Αγία Σοφία»; Καταλαβαίνουν, άλλωστε, και οι ίδιοι ότι οι πύραυλοι, τα drones, τα αυτοκίνητα που παράγουν, τα πυρηνικά εργοστάσια κ.λπ. δεν είναι πολιτισμός. Ενώ η σκέψη! Ακόμη και τα σύμβολα στη σημαία τους κλεμμένα είναι! Βυζαντινά. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Είναι καθαρό: Πρέπει να εγκαταλείψουμε την εθνική μελαγχολία. Πρέπει να σταματήσουμε να πονάμε. Πρέπει όμως, αγαπητοί φίλοι και φίλες, να είμαστε σήμερα χαρούμενοι και για ακόμη έναν λόγο. Ο ισχυρισμός ότι ακόμη και σήμερα τα πνευματικά μας σύνορα εκτείνονται πολύ περισσότερο από τα φυσικά αποδεικνύεται από την ίδια τη ζωή. Δεν είναι λόγος κενός. Το ζούμε. Δεν ονειρευόμαστε.

Το Βυζάντιο και η Κωνσταντινούπολη δίνουν το «παρών» κάθε μέρα στις ζωές μας. Στην καθημερινότητά μας. Στη διεθνή σκηνή. Απλώς δεν το γνωρίζουμε. Μας διαφεύγει. Επρεπε να δούμε την τελετή στέψης του βασιλέως της Αγγλίας -πλήρης αντιγραφή του βυζαντινού τυπικού στέψης αυτοκράτορος- μαζί με βυζαντινούς ύμνους με εικόνες της Παναγίας και του Χριστού για να κατανοήσουμε την ακτινοβολία της Ορθοδοξίας μας. Χρειάστηκε να αρνηθεί η Πρόεδρος της Δημοκρατίας να ασπαστεί το Ιερό Ευαγγέλιο την ημέρα της Κυριακής της Ορθοδοξίας και να γίνει φασαρία για να μάθουμε ότι ο Αρχιεπίσκοπος την υποδέχεται στην είσοδο του Μητροπολιτικού Ναού όπως ακριβώς υποδεχόταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης τον αυτοκράτορα στην Αγία Σοφία. Επρεπε να διαβάσουμε τις σκέψεις μίας ξένης πρωθυπουργού, της Ιταλίδας Τζόρτζια Μελόνι, στο τελευταίο βιβλίο της για να συναισθανθούμε γιατί η Αλωση θεωρήθηκε κομβικό γεγονός για την παγκόσμια Ιστορία. Ναι, η Μελόνι, που δηλώνει χωρίς ενοχές χριστιανή, στην αυτοβιογραφία της κάνει κάτι που έχει να πράξει χρόνια τώρα Ελλην πρωθυπουργός: Αναφέρεται στον ήρωα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο!

Κι όμως ακτινοβολεί

Δεν πειράζει όμως που αγνοούμε. Θα μάθουμε σιγά σιγά. Κάθε φορά που εορτάζουμε έναν Κωνσταντίνο και μία Δέσποινα, το Βυζάντιο τιμούμε. Κάθε φορά που επισκεπτόμαστε τη Μονή Τιμίου Προδρόμου στις Σέρρες, που ήταν θέρετρο αυτοκρατόρων, το Βυζάντιο τιμούμε. Κάθε φορά που επισκεπτόμαστε μονές του Αγίου Ορους και διαβάζουμε χρυσόβουλα ή βλέπουμε σωζόμενες στολές αυτοκρατόρων, στο Βυζάντιο υποκλινόμαστε. Κάθε φορά που πάμε στον Μυστρά, στον χώρο όπου εστέφθη αυτοκράτωρ ο Παλαιολόγος βρισκόμαστε.

Και κάθε φορά που βλέπουμε το βίντεο της συγγνώμης του Πάπα Ιωάννη Παύλου στον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο για τις ληστείες των Λατίνων στην πρώτη άλωση, του 1204, το Βυζάντιο ακτινοβολεί. Ανάμεσα στο ατομικό και το παγκόσμιο μεσολαβεί πάντα το εθνικό. Το εθνικό είναι η ρίζα του κόσμου. Το Βυζάντιο είναι, λοιπόν, εδώ. «Εμείς πού είμαστε;» είναι το ερώτημα . Η Ελένη Αρβελέρ έχει καταγγείλει ότι «Βάλαμε το Βυζάντιο σε παρένθεση. Χίλια χρόνια σε παρένθεση. Ξέρετε καμιά άλλη αυτοκρατορία να έχει ζήσει 1.000 χρόνια;». Ο Ελύτης γράφει: «Όταν μπαίνω σε ένα ερημοκλήσι και βλέπω σβησμένες τις τοιχογραφίες, νιώθω βυζαντινός. Σα να ήταν το σόι μου».

Σε αυτό το σημείο από τη φάση της αυτοπεποίθησης επιτρέψτε μου να ανοίξω την εικόνα: Καλό το παρελθόν, αλλά ας εισέλθουμε στη φάση του αναστοχασμού. Διότι διαβάζοντας και πάλι την Ιστορία για να θυμηθούμε πως «Εάλω η Πόλις» διαπιστώνουμε έντρομοι ότι τα λάθη του 1204, του 1453, του 1922 στη Σμύρνη, του 1974 στην Κύπρο, του 1996 στα Ιμια έχουν κοινό παρονομαστή: Τα κάστρα πέφτουν από μέσα. Έτσι είναι όμως η Ιστορία μας. Μια υπόθεση λαθών. Το μόνο που μένει έπειτα από κάθε τραγωδία είναι ένας ηγέτης που έχει πει «Οχι». Χρήσιμο ιστορικό «Οχι». Γιατί πάνω στο «Οχι» του Κωνσταντίνου στο αίτημα του Μωάμεθ να παραδώσει την πόλη, πάνω στο «Οχι» του Παύλου Μελά στη Μακεδονία, πάνω στο «Οχι» των καλογέρων στο Κούγκι, πάνω στο «Οχι» του Μεταξά στον Μουσολίνι, πάνω στο «Οχι» του Παλληκαρίδη στην Κύπρο στηρίχθηκαν όλες οι επόμενες γενιές για να πάνε την πατρίδα μας παρακάτω. Χάρη σε αυτά τα «Οχι» συνέχισε να ανάβει το κερί. Το «Οχι» του Παλαιολόγου στον Μωάμεθ καταξίωσε την αυτοκρατορία στους αιώνες.

Σκέφτεστε τι άποψη θα είχαμε για το Βυζάντιο, αν ο Παλαιολόγος είχε πει «Ναι»;
Και έρχομαι τώρα στα δύσκολα. Το κερί τρεμοπαίζει τα τελευταία 20 χρόνια, αγαπητοί φίλοι. Και αν δεν έχει σβήσει μέχρι στιγμής, αυτό οφείλεται στον Θεό της Ελλάδος. Για πόσο όμως θα συνεχίσει να ανάβει και να φωτίζει το δωμάτιο;

Μικροελλαδισμός

Συνηθίζω να λέω ότι ο αντίπαλός μας δεν είναι απέναντι. Λάθος αν νομίζουμε ότι είναι απέναντι! Είναι μέσα στις γραμμές μας και μιλά ελληνικά. Συνηθίζω να λέω ότι ο μικροελλαδισμός είναι ο εχθρός μας. Το δόγμα «τόσοι είμαστε, αυτά μπορούμε να πάρουμε, δεν κάνουμε για παραπάνω». Η κερκόπορτα έχει ανοίξει καιρό τώρα μέσα στο έδαφός μας, ύπουλα. Στις κυβερνήσεις, στα κόμματα, στο βαθύ κράτος, στις τηλεοράσεις, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, σε κλειστές λέσχες, στο διαδίκτυο, ακόμη και στην Εκκλησία.

Κατασκευάζεται νέος λαός, αγαπητοί. Λαός κυνικός. Λαός που διαγράφει την ιστορική του ταυτότητα και δεν σαλεύει όταν οι γείτονες βαπτίζουν το Αιγαίο TurkAegean, οι Σκοπιανοί διδάσκουν τη «μακεδονική γλώσσα» στη Μακεδονία μας, υπουργοί παραιτούνται από τις γερμανικές αποζημιώσεις, υπουργεία λένε ότι είναι προαιρετικός ο εορτασμός των Τριών Ιεραρχών και της Ποντιακής Γενοκτονίας. Υπάρχει ένα νέο αίτημα: να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε! Κατασκευάζεται μέσα από τα κινητά και τα επιδόματα ένας νέος λαός που ενδίδει στην ύλη. «Πούλα, αρκεί να μου εξασφαλίζεις την επιβίωσή μου» είναι το νέο δόγμα που ενσταλάζουν στα μυαλά των νέων Ελλήνων. Στους Αμπελόκηπους φιγουράρει καιρό τώρα πάνω σε μια πολυκατοικία το σύνθημα «δεν πολεμάμε για καμία πατρίδα» και δεν το έχει σβήσει κανείς.

Κάθε πρωί παρακολουθούμε στην τηλεόραση επί ημίωρο τα «Νέα του σουλτάνου» για να συνηθίζουμε στην ιδέα ότι είμαστε επαρχία του. Σε σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών η καθηγήτρια δίδαξε στα παιδιά την περασμένη εβδομάδα ότι η επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια είναι απαράδεκτη γιατί μετατρέπει το Αιγαίο σε κλειστή λίμνη. Δίδαξε το τουρκικό επιχείρημα, δηλαδή.

Ύπουλη υποταγή

Σε κλειστή σύσκεψη παρουσίασης βιβλίου σε λέσχη των Αθηνών οι διαμορφωτές κοινής γνώμης εξέφρασαν την άποψη ότι θα τα χάσουμε όλα στη Χάγη και ότι πρέπει από τώρα να ετοιμάζουμε τον κατάλογο της ήττας για να προετοιμαστεί ο λαός. Ήμουν αυτήκοος μάρτυς. Στα σχολικά βιβλία τα νέα παιδιά διαβάζουν απίθανα πράγματα για τον Μέγα Αλέξανδρο και την Κοκκινοσκουφίτσα, που έχουν στόχο τη διακωμώδηση του στρατηλάτη μας.

Στον δημόσιο διάλογο χλευάζεται το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας και οι ιερείς σύρονται κατηγορούμενοι στα δικαστήρια. Η Εκκλησία μας καταδιώκει τα μοναστήρια χάρη στα οποία επέζησε το βυζαντινό κράτος και προσπαθεί να βάλει χέρι στα οικονομικά τους. Ενώ για τη Συνθήκη των Πρεσπών σε κεντρικό επίπεδο δεν έβγαλε λέξη. Στην πραγματικότητα, επιδιώκεται να συντριβούν και οι τελευταίοι φάροι πνευματικής αντίστασης. Η υποταγή γίνεται ύπουλα, αθόρυβα, από μέσα. Με στόχο να εκχωρήσουμε επικράτεια, εναέριο χώρο και θάλασσα σε πρώτη φάση χωρίς να πέσει κανονιά.

Στην πραγματικότητα, έχουμε ήδη παραδοθεί, αγαπητοί. Κάπως έτσι σήμερα θεωρείται απολύτως φυσιολογικό να εγκαταλείπουμε τους αδελφούς μας Κυπρίους από το Κοσσυφοπέδιο και τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό όπου η Ελλάς θα ψηφίσει τουρκική υποψηφιότητα μέχρι τη Eurovision. Κάπως έτσι εγκαταλείπουμε στεγνά τους αδελφούς μας Βορειοηπειρώτες. Την ώρα που οι γείτονες ετοιμάζονται να τους αρπάξουν τις περιουσίες και φυλακίζουν τις ηγεσίες τους, εμείς, η Ελλάς, η πρεσβεία μας στα Τίρανα διοργανώνει συναυλίες πολιτισμού!

Κάπως έτσι γυρνάμε την πλάτη στους αδελφούς μας Σέρβους για να κάνουμε τους ιπποκόμους τρίτων στα Βαλκάνια. Στην ουσία, αν δεν το έχουμε καταλάβει, η Ελλάς, όπως και το Βυζάντιο, καταρρέει αργά αλλά σταθερά ως ενιαία εθνική οντότητα. Μειώνεται ο γηγενής πληθυσμός, αυξάνονται οι μειονότητες, περιθωριοποιείται η θρησκεία, καταστρέφεται με τα greeklish η γλώσσα. Το μέγα ερώτημα λοιπόν μετά ταύτα είναι το εξής: Εμείς οι κληρονόμοι του Μείζονος Ελληνισμού μιας αυτοκρατορίας πολιτισμού αιώνων τι κάνουμε για να μείνει το κερί αναμμένο; Τι κάνουμε για να μη σβήσει; Εις ό,τι με αφορά, εις ό,τι μας αφορά, πάντα θα θυμάμαι τα λόγια του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου παραμονή της Αλώσεως: Αν κάνουμε όσα πρέπει, τότε «ίσως αποφύγουμε τη δίκαια τιμωρία του Θεού που επικρέμαται πάνω από τα κεφάλια μας!».

Και: 

Βυζάντιο: Μια χώρα όπου Επιστήμη & Εκκλησία δεν βρίσκονταν σε κόντρα