ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2026

Νατσιός: «Ζητούμε τη συνταγματική κατοχύρωση της αξίας της ζωής του αγέννητου παιδιού!»

Απόσπασμα από: Οι προτάσεις της ΝΙΚΗΣ για τη Συνταγματική Αναθεώρηση

Η πρόταση της ΝΙΚΗΣ στο σημείο αυτό ήταν να δημιουργηθεί νέο άρθρο, το οποίο να προστατεύει το δικαίωμα στην ζωή του αγέννητου παιδιού. Το άρθρο αυτό θα αναφέρει:

«Άρθρο 5Α (Νέο) – Δικαίωμα στη Ζωή

Το δικαίωμα στη ζωή είναι ιερό και απαραβίαστο και ισχύει εξ άκρας συλλήψεως του ανθρώπινου οργανισμού».

Στην συζήτηση στην ολομέλεια πριν την έναρξη των εργασιών της επιτροπής θέσαμε ως ζήτημα, ότι πρέπει να προβλεφθούν στο Σύνταγμα η απαγόρευση του προσωπικού αριθμού και του ψηφιακού φακελώματος, μέριμνα του κράτους κατά του ψηφιακού ολοκληρωτισμού, κατοχύρωση της ελεύθερης κυκλοφορίας των μετρητών και της χρήσης τους στις συναλλαγές.

Άρθρα για τις εκτρώσεις & το αγέννητο παιδί στην ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ:

«...Το σημαντικότερο είναι όμως ότι όταν θα νομοθετούμε οφείλουμε να προχωρήσουμε ένα πολύτιμο και ουσιαστικό βήμα παραπέρα: να προνοούμε και να εξαφανίζουμε εξαρχής τα κίνητρα που σπρώχνουν κυοφορούσες μητέρες σε μία πολύ κακή επιλογή, που τραυματίζει ανεπανόρθωτα και το δικό τους ψυχισμό. Να δώσουμε ως Πολιτεία και κοινωνία αποτελεσματική απάντηση στην τραγική ερώτηση "και τώρα;".

Πώς θα το κάνουμε αυτό;

Προστατεύοντας τη Μητέρα (...)

Προστατεύοντας το Παιδί (...)

Προστατεύοντας την Εφηβεία (...)

Ας διδάξουμε έμπρακτα την αγάπη και την ενότητα στον Ελληνικό Λαό με θερμή συμπαράσταση τόσο στις κυοφορούσες όσο και στα ανυπεράσπιστα, αγέννητα τέκνα τους».

(Από εδώ)

Η τραγωδία των αμβλώσεων – ένα σύγχρονο Ολοκαύτωμα

Αμβλώσεις, απόψεις και θέσεις

Αμβλώσεις: Καιρός να νομιμοποιήσουμε, ξανά, τη ζωή και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Σκέψεις για την Ημέρα του Αγέννητου Παιδιού

Είσαι έγκυος ανήλικη και σε πιέζουν να το βγάλεις; Ζήτα βοήθεια!

Η δημογραφική αναγέννηση της Ελλάδας μέσα από την προστασία της αγέννητης ζωής

Δεν διστάζουν να διαστρεβλώνουν ακόμη και τον Όρκο του Ιπποκράτη, προκειμένου να προωθήσουν τις αμβλώσεις!

Φιλοσοφικές και πολιτικές πεποιθήσεις επιστημόνων και ενημέρωση του κοινού σχετικώς με τις αμβλώσεις και συναφή θέματα

Αμβλώσεις και Γενετήσια Διαπαιδαγώγηση

Ρούντας: «ΝΔ και ΠΑΣΟΚ εξευτελίζουν το Σύνταγμα για αγέννητο παιδί, οικογένεια και πρώτη κατοικία»

*****

Συνέντευξη του Δημήτρη Νατσιού στη «Δημοκρατία» για όλη την επικαιρότητα:

Ποια η θέση σας για τις αμβλώσεις;

«Πρόκειται για ένα ζήτημα φλέγον, που πληγώνει όχι μόνο το έθνος και την κοινωνία ως σύνολο, αλλά τραυματίζει πολλές φορές ανεπανόρθωτα τις ψυχές πολλών συνανθρώπων μας.

Υπάρχουν δύο σημεία τα οποία οφείλουμε να δούμε κατάματα:
Το πρώτο και κυριότερο είναι να υπερασπιστούμε το θεμελιώδες δικαίωμα της ζωής. Εδώ αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα των ζώων, δεν θα αγωνιστούμε για το δικαίωμα της αγέννητης ζωής στους ανθρώπους;

Το δεύτερο και εξίσου σημαντικό είναι ότι η Πολιτεία οφείλει να δράσει προληπτικά και θεραπευτικά στη ρίζα του προβλήματος, αντί να αφορίζει το αποτέλεσμα. Απαιτείται ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική που να εξαλείφει κάθε είδους κίνητρα, τα οποία σπρώχνουν κυοφορούσες μητέρες σε μια πολύ κακή επιλογή που τραυματίζει και τον δικό τους ψυχισμό.

Εάν κάθε συμπολίτης μας έβλεπε σε μικροσκόπιο τι ακριβώς συμβαίνει, θα αντιλαμβανόταν ότι δεν πρόκειται για άσκηση κάποιου ψευδοδικαιώματος το οποίο ονομάζεται "αυτοδιάθεση του σώματος", αλλά θα στεκόταν εκστατικά μπροστά στο μεγαλείο της δημιουργίας και το θαύμα της ζωής».

Της ΝΙΚΗΣ, από τη σελίδα μας:

Νατσιός για Αμβλώσεις: «Να διδάξουμε πρωτίστως ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΑΓΩΓΗ»

«Αγέννητο παιδί» είναι η ανθρώπινη ύπαρξη που έχει ήδη έρθει στον κόσμο, χωρίς να της έχουν αποδώσει ημέρα γενεθλίων...

ΝΙΚΗ: Συνταγματική προστασία του γάμου, του αγέννητου παιδιού & της ελευθερίας του ανθρώπινου προσώπου!

Αναδιώτης, αμβλώσεις και αντιδράσεις - η δήλωση Νατσιού

Οι αμβλώσεις απλά και κατανοητά (Δ. Καμπισιούλης, σύμβουλος δημογραφικής πολιτικής του Δ. Νατσιού)

Εκκλησία, Μητρότητα και Έκτρωση

Ένα συμπλήρωμα:

Σεξουαλική αγωγή ή οικογενειακή αγωγή;

Η ενότητα του ιστολογίου μας περί εκτρώσεων

Tι σχέση έχει ο Νατσιός με τον εγγονό του Ρόμπερτ ντε Νίρο που πέθανε από λευκή σκόνη;

Η Νεολαία δεν είναι αδιάφορη – είναι πληγωμένη. Και ζητά Αλήθεια.

Η Ελλάδα μπορεί να ξαναθυμηθεί ποια είναι

Της αγίας Σοφίας: τρία κορίτσια που ρεζίλεψαν το βασιλιά! — Ή: όταν γιορτάζουν η Σοφία, η Πίστη, η Ελπίδα & η Αγάπη (17 Σεπτεμβρίου)...

"Σήμερα γιορτάζει η Σοφία, η Ελπίδα και η Αγάπη" λένε τα σημερινά κορίτσια. Αγνοούν βέβαια ότι γιορτάζει και "η Πίστη", δεδομένου ότι το όνομα Πίστη δεν συνηθίζεται στις μέρες μας (έξω βέβαια υπάρχουν τα ονόματα Φέιθ & Βέρα, που σημαίνουν Πίστη).

Αυτό που αξίζει να ξέρουν — και να ξέρουμε όλοι μας — είναι ότι δεν γιορτάζουν γενικά οι έννοιες της Σοφίας, της Αγάπης κτλ, αλλά μια Μάνα με τρία Κορίτσια, που ονομάζονται Σοφία, Πίστη, Ελπίδα & Αγάπη, τις οποίες συνέλαβαν και βασάνισαν οι Ρωμαίοι το 2ο αιώνα μ.Χ. (λιγότερα από 100 χρόνια μετά τη σταύρωση & ανάσταση του Χριστού), επειδή ήταν χριστιανές. Δεν αρνήθηκαν το Χριστό μέχρι τέλους, θυσίασαν τη ζωή τους (παρότι τα τρία κορίτσια ήταν πολύ μικρά) και αγίασαν. Κι από τότε — πιστεύουμε με βεβαιότητα οι χριστιανοί — περπατούν μέσα στο Φως του Θεού, το Φως της Αγάπης Του προς τους πάντες και τα πάντα. Διότι εξάλλου άγιος και αγία είναι εκείνο το πρόσωπο που αγαπά και το Χριστό και τους πάντες & τα πάντα.

Και τι πιο κατάλληλη ψυχή για μια τέτοια αγάπη από την ψυχή μικρών παιδιών ή εκείνων που η ψυχή τους είναι πάντα σαν παιδική... Έτσι δεν είναι;

Κλικ, παρακαλώ:

Τρία κορίτσια που ρεζίλεψαν το βασιλιά

Ο κόσμος γίνεται διαφορετικός, όταν...

Και: Όταν η Σόφια της Βουλγαρίας γιορτάζει
The Passion of the Holy Martyrs Faith, Hope, and Love, and Their Mother, Sophia

Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2026

Μίλησε ο Χριστός εναντίον της διαφορετικότητας;

Το ακούμε παρακάτω, αν θέλουμε, αδελφοί. Ευχαριστώ.

Μίλησε ο Χριστός εναντίον τής διαφορετικότητας; MP4. Διάρκεια 06:31. Μέγεθος 6,03 MB.

Η 43η ομιλία τής σειράς: "Χριστιανική Απολογία" (14 Σεπτεμβρίου 2026).

Η ομολογία πίστης του Στράτου Τζώρτζογλου

Ιωάννης Τζήμας

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι του θεάματος και γενικά διάσημοι - δόξα τω Θεώ - εκφράζουν την αγάπη & το σεβασμό τους στον Ιησού Χριστό & την ορθόδοξη πίστη μας. Η στάση αυτή είναι ελπιδοφόρα και για τους ίδιους και για όλη την κοινωνία. Ευχόμαστε να καρποφορήσει "εκατονταπλασίονα" και να οδηγήσει στη σωτηρία πολλών.

Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2026

Τα Εγκαίνια του ναού της Θεοτόκου στις Κάρρες της Συρίας (σημερινή Τουρκία): Μια πνευματική νίκη, ζωντανή στο πέρασμα των αιώνων

Χριστόδουλος Μολύβας

Η Θεία Πολιτεία

Κάθε χρόνο στις 24 Μαΐου, το Ορθόδοξο Συναξάρι περιλαμβάνει την Ανάμνηση των Εγκαινίων του ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Κάρραις της Συρίας. Γιατί η Εκκλησία να κρατά ζωντανή τη μνήμη των εγκαινίων ενός ναού σε μια πόλη που σήμερα βρίσκεται βαθιά μέσα στα εδάφη της νοτιανατολικής Τουρκίας (σημερινό Χαρράν) και της οποίας τα χριστιανικά μνημεία είναι πλέον ερείπια;

Η απάντηση κρύβεται σε μια πνευματική και πολιτισμική σύγκρουση της ύστερης αρχαιότητας.

Οι Κάρρες (Carrhae) δεν ήταν μια τυχαία επαρχιακή πόλη. Στρατηγικά τοποθετημένες στη Μεσοποταμία, αποτελούσαν το πιο σκληροπυρηνικό κέντρο της παγανιστικής λατρείας στην Ανατολή. Ενώ ο Χριστιανισμός εξαπλωνόταν ραγδαία στην υπόλοιπη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι κάτοικοι των Καρρών παρέμεναν πεισματικά πιστοί στις αρχαίες ασσυριακές και βαβυλωνιακές παραδόσεις, με επίκεντρο τη λατρεία του Σιν, του Θεού της Σελήνης.

Ακόμη και τον 4ο αιώνα, όταν η διάσημη Δυτική οδοιπόρος Αιθερία (Egeria) επισκέφθηκε την περιοχή (γύρω στο 381 με 384 μ.Χ.), σημείωσε με έκπληξη στο λατινικό οδοιπορικό της (Itinerarium) ότι, εκτός από τον Επίσκοπο και λίγους κληρικούς, η πόλη κατοικούνταν σχεδόν εξολοκλήρου από ειδωλολάτρες.

Στο οδοιπορικό της, η Αιθερία διασώζει μια πολύτιμη πληροφορία. Περιγράφει δύο ναούς:

1. Έναν ιστορικό ναό έξω από τα τείχη, χτισμένο πάνω στα θεμέλια του βιβλικού οίκου του Αβραάμ (καθώς από τη Χαρράν πέρασε ο Πατριάρχης φεύγοντας από την Ουρ).

2. Έναν μεγάλο καθεδρικό ναό μέσα στην πόλη (intra civitatem).

Αυτός ο δεύτερος, ο εσωτερικός ναός, ο οποίος αφιερώθηκε στην Υπεραγία Θεοτόκο, είναι το επίκεντρο της εορτής της 24ης Μαΐου.

Η ανέγερση και τα εγκαίνια ενός μνημειώδους χριστιανικού ναού αφιερωμένου στην Παναγία, ακριβώς στην καρδιά του πιο φανατικού παγανιστικού κέντρου της Μέσης Ανατολής, δεν ήταν απλώς ένα αρχιτεκτονικό γεγονός. Ήταν μια τεράστια πνευματική νίκη. Συμβόλιζε τη μεταμόρφωση ενός τόπου σκότους και αστρολατρίας σε εστία της νέας πίστης.

Αν και οι αιώνες που ακολούθησαν έφεραν την ισλαμική κατάκτηση και, τελικά, την ισοπέδωση της πόλης από τις μογγολικές επιδρομές τον 13ο αιώνα, οι ξένες ιστορικές πηγές δικαιώνουν τη μνήμη της Εκκλησίας. Συριακά χρονικά (όπως του Μιχαήλ του Σύρου) επιβεβαιώνουν ότι ο Καθεδρικός Ναός των Καρρών παρέμεινε ενεργός για εκατοντάδες χρόνια, αποτελώντας την έδρα σημαντικών Επισκόπων.

Σήμερα, οι αρχαιολογικές ανασκαφές στο Harran φέρνουν στο φως τα επιβλητικά ερείπια αυτού που οι ξένοι ερευνητές ονομάζουν The Cathedral of Carrhae (Ο Καθεδρικός των Καρρών), επιβεβαιώνοντας το μεγαλείο του ναού που περιέγραφαν οι αρχαίοι συγγραφείς.

Για τη λειτουργική παράδοση της Ορθοδοξίας, η Ανάμνηση των Εγκαινίων δεν είναι μια απλή επέτειος ενός κτιρίου. Στη θεολογία της Εκκλησίας, τα εγκαίνια ενός ναού συμβολίζουν την ανακαίνιση του ίδιου του ανθρώπου και τη νίκη του φωτός έναντι του πνευματικού σκότους.

Κρατώντας ζωντανή αυτή τη γιορτή στο πέρασμα των αιώνων, η Εκκλησία μάς θυμίζει ότι ακόμη και στα πιο δύσκολα και εχθρικά περιβάλλοντα, η πίστη και η αγάπη μπορούν να ριζώσουν, να χτίσουν θεμέλια και να μεταμορφώσουν την ιστορία.

Παράρτημα: Η Αυθεντική Μαρτυρία της Οδοιπόρου Αιθερίας (381 με 384 μ.Χ.)

Ακολουθεί το απόσπασμα από το Itinerarium Egeriae (Κεφάλαιο 20, 1-4) σε πρωτότυπο λατινικό κείμενο και νεοελληνική μετάφραση, όπου καταγράφεται η επίσκεψη στην πόλη και η διάκριση ανάμεσα στον εσωτερικό ναό (που εορτάζεται) και τον εξωτερικό:

Λατινικό Κείμενο

20.1 Ac sic ergo facto ibi triduano necesse me fuit adhuc in ante accedere usque ad Charris, quia modo sic dicitur. Nam in scripturis sanctis dicta est Charra, ubi moratus est sanctus Abraam, sicut scriptum est in Genesi, dicente Domino ad Abraam: Exi de terra tua et de domo patris tui et uade in Charram et reliqua.

20.2 Ibi ergo cum uenissem, id est in Charra, ibi statim fui ad ecclesiam, quae est intra ciuitate ipsa. Vidi etiam mox episcopum loci ipsius uere sanctum et hominem Dei, et ipsum et monachum et confessorem, qui mox nobis omnia loca ibi ostendere dignatus est, quae desiderabamus.

20.3 Nam duxit nos statim ad ecclesiam, quae est foras ciuitatem in eo loco, ubi fuit domus sancti Abrahae, id est in ipsis fundamentis et de ipso lapide, ut tamen dicebat sanctus episcopus. Cum ergo uenissemus in ipsa ecclesia, facta est oratio et lectus ipse locus de Genesi, dictus etiam unus psalmus, et iterata oratione et sic benedicens nos episcopus egressi sumus foras.

20.4 Item dignatus est nos ducere ad puteum illum, unde portabat aquam sancta Rebecca. Et ait nobis sanctus episcopus: Ecce puteus, unde potauit sancta Rebecca camelos pueri sanctι Abrahae, id est Eleazari; et singula ita nobis dignabatur ostendere.

Μετάφραση στα Ελληνικά

20.1 Και αφού παρέμεινα εκεί στην Έδεσσα για τρεις ημέρες, ήταν απαράβατη ανάγκη για μένα να προχωρήσω ακόμα πιο πέρα, μέχρι τις Χάρρες, διότι έτσι ονομάζονται τώρα. Διότι στις Αγίες Γραφές ονομάζεται Χαρράν, εκεί όπου κατοίκησε ο άγιος Αβραάμ, όπως είναι γραμμένο στη Γένεση, όταν είπε ο Κύριος στον Αβραάμ: Έξελθε εκ της γης σου και εκ του οίκου του πατρός σου και πορεύου στη Χαρράν και τα λοιπά.

20.2 Όταν λοιπόν έφτασα εκεί, δηλαδή στη Χαρράν, πήγα αμέσως στην εκκλησία που βρίσκεται μέσα στην ίδια την πόλη. Εκεί συνάντησα αμέσως και τον επίσκοπο του τόπου εκείνου, ο οποίος ήταν πραγματικά άγιος άνθρωπος και άνθρωπος του Θεού, ο ίδιος και μοναχός και ομολογητής, ο οποίος καταδέχθηκε αμέσως να μας δείξει όλα τα μέρη εκεί που επιθυμούσαμε να δούμε.

20.3 Διότι μας οδήγησε αμέσως στην εκκλησία που βρίσκεται έξω από την πόλη, στο σημείο όπου βρισκόταν ο οίκος του αγίου Αβραάμ, δηλαδή πάνω στα ίδια τα θεμέλια και χτισμένη με τις ίδιες εκείνες πέτρες, όπως τουλάχιστον μας έλεγε ο άγιος επίσκοπος. Όταν λοιπόν μπήκαμε μέσα σε αυτή την εκκλησία, έγινε προσευχή και διαβάστηκε το σχετικό απόσπασμα από τη Γένεση, ψάλαμε επίσης έναν ψαλμό, και αφού έγινε πάλι προσευχή και μας ευλόγησε ο επίσκοπος, βγήκαμε έξω.

20.4 Έπειτα καταδέχθηκε να μας οδηγήσει και σε εκείνο το πηγάδι από όπου μετέφερε νερό η αγία Ρεβέκκα. Και μας είπε ο άγιος επίσκοπος: Ιδού το πηγάδι από όπου η αγία Ρεβέκκα πότισε τις καμήλες του δούλου του αγίου Αβραάμ, δηλαδή του Ελιέζερ· και έτσι είχε την καλοσύνη να μας δείχνει το κάθε τι ξεχωριστά.

Παρακαλώ, και:

Το Γενέσιο της Θεοτόκου στην Παναγία Σαϊντανάγια, στη Συρία

Τά ξεχασμένα ἀδέλφια μας: Οἱ Ρωμηοί τῆς Μέσης Ἀνατολῆς

Οι Νεοφώτιστοι στην Τουρκία. Γιατί βαφτίζονται χριστιανοί (βίντεο)

Περὶ ἐξισλαμισμοῦ καὶ ἐκτουρκισμοῦ τοῦ Γένους μας – Οἱ σημερινοί Μικρασιατικοί πληθυσμοί

Οἱ Ρωμηοί (Rum) τοῦ Λεβάντε: Ταυτότητα καὶ συνοπτικὴ ἱστορικὴ διαδρομή

"Ο Αναδιώτης σπάει τη σιωπή των Βρυξελλών για τους Χριστιανούς της Συρίας" (βίντεο)

Αναζητώντας τη Ρωμηοσύνη (ως νέα πολιτική και πολιτισμική πρόταση)

Ρωμηοσύνη: Το μέλλον μας ενάντια στη βαρβαρότητα

TWO SEPTEMBERS: 1922 AND 1955

By Dimitri Kepreotes
Member of the Romeosyne Policy Department, Democratic Patriotic Popular Movement NIKI

From here

ΕΛΛΗΝΙΚΑ: 1922 και 1955: Οι δυο «μαύροι Σεπτέμβρηδες» του Ελληνισμού

September 14, 1922, and September 6, 1955.

Two historic milestones in modern Greek history. Two instances of the tragic demise of Hellenism in Constantinople and Asia Minor.
Why should a people preserve its historical memory? It is so that their future generations may remain aware of the dangers that surround them, and so that they are prepared to confront these dangers with diligence and intelligence.
Τhe purpose of this brief commentary is not to focus on the events of 1922. So much has already been written about the Catastrophe of Smyrna. When a Greek recalls that tragedy and the massacres that accompanied it, one phrase and image comes to mind: ‘Smyrna is burning!’

The correspondent of The Guardian newspaper wrote on September 16, 1922:
“The fire was started with petroleum yesterday at midday by Turkish regular troops with the object of hiding the bodies of those massacred the night before.”

(source: www.theguardian.com/world/2022/nov/30/the-destruction-of-smyrna-archive-1922)

For a lengthy and illuminating account of the massacre of Greeks and Armenians in Smyrna in 1922, The Blight of Asia by George Horton cannot be recommended highly enough. Horton was the US Consul General in Smyrna during World War I. His book can be read online in English free of charge at www.gutenberg.org/ebooks/76324. And for further eyewitness accounts and testimonials regarding the uprooting of Hellenism in Asia Minor, one may study a wealth of material available on the excellent website greek-genocide.net
When compared with the unspeakable crimes of 1922, far less attention has been devoted to the massive and deadly riots that took place in Constantinople on September 6, 1955, perhaps because the scale of destruction was smaller. And yet, the devastation was by no means small. The Greek Ministry of Foreign Affairs records the destruction of 1,004 houses, 5,000 businesses, 73 churches, 23 schools and two cemeteries.

We may reasonably regard this not merely as an attack on ethnic Greeks and their property, but also as an assault on the remnants of Christian civilisation in what had traditionally been its heartland and stronghold: Asia Minor. Following the exchange of Christian and Muslim populations with the 1923 Treaty of Lausanne, Constantinople was the principal exception to that exchange and remained the last major centre of Greek Orthodox faithful in modern Turkey.

By 1955, and then in 1964 for other reasons, this community was brought close to oblivion with astonishing speed, as illustrated by the following estimate of the Greek Orthodox population over the past century:

Period Approximate Greek population
1923 100,000–110,000
1955 before pogrom 67,500–100,000
1955 after pogrom 48,000–80,000
1964–65 30,000–48,000
1978 7,000
2006 2,500
2008 2,000
2014 2,200–2,500
2024–26 2,000–3,000

(sources: Greek Ministry of Foreign Affairs, Ecumenical Federation of Constantinopolitans demographic chart and Alexis Alexandris, The Greek Minority of Istanbul and Greek-Turkish Relations, 1918–1974)

Given that the rioters deliberately targeted churches, icons and other sacred objects, schools educating Christian children and cemeteries, the events can be understood as an assault not merely on the Greek community of Constantinople, but on Orthodoxy itself.
These swift seismic upheavals of 1922 and 1955, following the massive genocide against Greeks, Armenians and Assyrians earlier in the 20th century, resulted in the removal of Christianity from the historic geographical setting in which it had existed throughout Asia Minor since the time of the Apostles.

When seen through spiritual eyes, this was evil. Seen through political eyes, it was a methodically designed and well-executed campaign carried out ruthlessly by Turkish military and civilian leaders.
The churches, schools and cemeteries were not ‘collateral damage.’ Together they constituted the very fibre and structure of the Orthodox Christian presence in Constantinople, involving worship, education and remembrance of the dead.
The pretext for the riots was a bomb attack on the Turkish Consulate close to the supposed birthplace of Atatürk in Thessaloniki that took place only hours earlier. However, the evidence indicates that an organised anti-Greek mobilisation was already being prepared in Istanbul before the bombing in Thessaloniki. The evidence also indicates that the bombing was an inside job.

The Deputy Prime Minister at the time, Fuat Köprülü, said to the Turkish National Assembly on September 12, 1955, that the bombing and the subsequent events were the work of “the same hands, the same organisation, the same systematic centre.” The bombing served as the justification for the furious mobilisation of mobs in Constantinople. Within hours (how was this achieved so quickly?), propaganda and photographs of the explosion appeared in the front pages of newspapers such as Ιstanbul Express, further inflaming violence against the Greeks.

Speros Vryonis expressed the magnitude of what occurred with remarkable succinctness:
“This historic Greek community which had lived and created in the city on the Bosphoros from its first foundation in 668 B.C. up to 1955, for some 2,623 years (some 104 generations), suffered a complete and destructive catastrophe in only seven hours.”

(source: ‘September 6, 1955: Krystallnacht in Constantinople’, https://archons.org/greek-america-magazine-reports-on-september-6-1955-krystallnacht-in-constantinople)

Finally, it is worth quoting a Turkish eyewitness, Mehmet Ali Birand, writing in the Turkish Daily News on September 7, 2005:
“I am one of the living witnesses of what happened in Istanbul 50 years ago. I was 14 years old. I did not know what it was all about. However, the passage of time made me understand the seriousness of the incidents and I always carry the shame.
We were living on Ethem Efendi Street at the time. Our neighbours were mostly Greek. They were my best friends. All of a sudden, they shut themselves in their homes. They talked to no one. I can never forget Madam Eleni when she asked, ‘Can we seek refuge in your home if they attack us?’ The barbershop she managed with her husband was in ruins. They were in shock. My mother sent them food for a week. We let them live in one of our rooms.
I was too young to make sense of what had happened. Why should they attack Madam Eleni?
The Greek families in our neighbourhood started to move to other places or go to Greece. After 1963 none of them were left. They left Istanbul. They took with them an important culture and a different lifestyle. They left us alone in Istanbul to live our colourless lives. Later on we were full of regret, but by then it was too late.
Turkey admitted all culpability. Much later, we learned the September 6-7 incidents were the doing of the infamous deep state. It was planned with government approval in order to let diplomats say that the people were reacting during the U.N. discussions on Cyprus. However, it later got out of control and turned into a shameful plunder. It became a crime that the deep state could not handle, and it shamed the Turkish nation.”

(source: https://archons.org/greek-america-magazine-reports-on-september-6-1955-krystallnacht-in-constantinople)

Greece has so many historic battles and heroes to commemorate, it seems that each individual commemoration receives much less attention than it truly deserves. Yet even when Greeks suffer massacres and the uprooting from their ancestral homelands within living memory, they seem to display an almost scandalous degree of either forgiveness or forgetfulness.
So, at the risk of sounding provocative we may ask ourselves: Is forgiveness the only remaining virtue for today’s Orthodox Christian?
Similar, if not greater, threats exist at this very hour in the Aegean and in Cyprus. Along with forgiveness, what has become of the other great quality about which the Lord advised His disciples: to be “as wise as serpents” (Matt. 10:16)?
The snake is exceptionally aware of its surroundings and capable of detecting a trap before falling into it. Neither should we be naïve about our geopolitical environment. And when under attack, as St John Chrysostom notes, the snake coils up and protects its head. For us, the head symbolises the pinnacle of all we hold to be most sacred: our altars and our homes, and they must be defended above all else.