Τρίτη 9 Ιουνίου 2026
Δευτέρα 8 Ιουνίου 2026
Να χαμογελάς με αγάπη, γιατί ίσως γίνεις η άνοιξη κάποιου...
Μάτια που λάμπουν και χαμόγελο σαν άνοιξη…
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεται να πουν πολλά λόγια.
Μόνο
ένα βλέμμα καθαρό, γεμάτο ειρήνη, κι ένα χαμόγελο που θυμίζει πρωινό
Πάσχα, ανθισμένη αυλή και καμπάνες που χτυπούν ελπίδα, είναι αρκετά για
να σε δροσίσουν σαν ανοιξιάτικη αύρα μετά από μεγάλη σιωπή.
Σαν το πρώτο φως που μπαίνει από το παράθυρο και βρίσκει την ψυχή κουρασμένη, μα ακόμη ζωντανή…
Υπάρχουν
άνθρωποι που δεν κάνουν θόρυβο· κουβαλούν όμως μέσα τους μια γαλήνη που
απλώνεται αθόρυβα γύρω τους, σαν θυμίαμα σε παλιό εκκλησάκι, σαν το
άρωμα του βασιλικού μετά τη βροχή.
Και τότε θυμάσαι πως η καλοσύνη δεν χρειάζεται αποδείξεις, ούτε μεγάλα λόγια.
Μόνο παρουσία.
Μόνο μια καρδιά καθαρή που να ξέρει να αγαπά χωρίς να ζητά.
Όταν η καρδιά κατοικείται από αγάπη, πίστη και ταπείνωση, τότε ακόμη και το βλέμμα γίνεται φως.
Τα μάτια λάμπουν όταν η ψυχή έχει φως.
Όχι από την ομορφιά του κόσμου, αλλά από τη χάρη του Θεού που αναπαύεται μέσα στην καρδιά και της χαρίζει ειρήνη.
Και
το χαμόγελο γίνεται άνοιξη όταν ο άνθρωπος έμαθε να συγχωρεί, να αγαπά
και να εμπιστεύεται τον Χριστό ακόμη και μέσα στις δυσκολίες.
Ο αληθινός άνθρωπος δεν είναι κάποιος που απλώς εντυπωσιάζει.
Είναι κάποιος που αναπαύει την καρδιά.
Σου θυμίζει πως η καλοσύνη δεν χάθηκε και πως ο ουρανός μπορεί να χωρέσει μέσα σε μια απλή ανθρώπινη μορφή.
Η παρουσία του παρηγορεί.
Τα μάτια του γαληνεύουν.
Και η καλοσύνη του γίνεται μια σιωπηλή προσευχή για όσους κουράστηκαν από τον κόσμο.
Να κρατάς μάτια καθαρά και χαμόγελο ειρηνικό.
Γιατί καμιά φορά, αυτό είναι το πιο όμορφο κήρυγμα της πίστης.
Να κρατάς την ψυχή σου καθαρή, για να λάμπουν τα μάτια σου αληθινά.
Και να χαμογελάς με αγάπη…
γιατί ίσως γίνεις η άνοιξη κάποιου ανθρώπου.
… έτσι θέλω να σε βλέπω…
Τι πραγματικά σημαίνει πιστεύω και αγαπώ τον Θεό;
π. Αντώνιος Χρήστου / Ευχή (φωτο)
Αγαπητοί Αναγνώστες, στην εποχή μας, οι λέξεις «πίστη» και «αγάπη» έχουν συχνά απογυμνωθεί από το βαθύτερο νόημά τους, καταντώντας αφηρημένες έννοιες ή συναισθηματισμοί της στιγμής.
Για τον Ορθόδοξο Χριστιανό, όμως, το «πιστεύω» δεν είναι μια απλή διανοητική παραδοχή της ύπαρξης ενός Ανώτερου Όντος, ούτε το «αγαπώ» είναι ένα αόριστο απλά καλό συναίσθημα. Είναι ένας τρόπος ύπαρξης, μια συνεχής κίνηση του δικού μας προσώπου προς τον Θεό-Δημιουργό και την εικόνα Του, τον συνάνθρωπο.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Πίστη είναι μια συνεχής ζωντανή εμπειρία και άσκηση και πως ο πραγματικά πιστός άνθρωπος δεν περιορίζεται στο να «μην κάνει κακό». Η χριστιανική ζωή δεν είναι μια ηθική στατικότητα, αλλά μια δυναμική πορεία. Η νηστεία και η εγκράτεια, για παράδειγμα, δεν είναι διαιτητικοί κανόνες ή στέρηση τροφής για το θεαθήναι και για αισθητικούς ή για βελτίωση της υγείας μας λόγους. Είναι τα απαραίτητα «πνευματικά γυμνάσια» που απελευθερώνουν τη θέληση από την υποδούλωση στα πάθη. Ο άνθρωπος που εγκρατεύεται μαθαίνει να κυριαρχεί στον εαυτό του, ώστε να μπορεί να δοθεί ολοκληρωτικά στον Θεό και την αγάπη Του.
Η συμμετοχή στις Ιερές Ακολουθίες και η ενεργός παρουσία στα Μυστήρια της Εκκλησίας, ιδιαιτέρως στην μετοχή του σώματος και του αίματος Του Χριστού, αποτελούν την καρδιά αυτής της σχέσης. Εκεί, ο πιστός δεν είναι θεατής, αλλά μέλος ενός σώματος. Η Θεία Ευχαριστία δεν είναι μια συμβολική τελετή (όπως έχει καταντήσει σχεδόν στους Ετερόδοξους), αλλά η ένωση με την Πηγή της Ζωής. Χωρίς την συνειδητή μετοχή μας στα Μυστήρια, η πίστη κινδυνεύει να γίνει ιδεολογία, ενώ χάρις αυτά, γίνεται καθημερινά η εν Χριστώ μεταμόρφωση και ο αγιασμός του ανθρώπου.
Άλλος βασικός πυλώνας της ζωής του κάθε πιστού είναι (ή έστω θα πρέπει να είναι) η καλλιέργεια των χαρισμάτων και η φιλανθρωπία. Η αγάπη για τον Θεό αποδεικνύεται μέσα από την προσευχή, την φροντίδα και αγάπη για τον πλησίον. Η φιλανθρωπία στην Ορθόδοξη παράδοση δεν είναι «κοινωνικό έργο» με την κοσμική έννοια, αλλά η αναγνώριση της εικόνας του Θεού στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου, ειδικά του πονεμένου.
Παράλληλα, ο πιστός καλείται να καλλιεργήσει τα χαρίσματα που του δόθηκαν. Δεν είναι ένας παθητικός φοβικός και άβουλος άνθρωπος που απλώς αποφεύγει την αμαρτία και μεταθέτει τις ευθύνες του στους άλλους. Είναι ένας δημιουργικός άνθρωπος, ένας «λεβέντης» της πνευματικής ζωής, που χρησιμοποιεί το μυαλό, την τέχνη, την εργασία, τα τάλαντα και τον λόγο του για να δοξάσει τον Θεό. Η αγιότητα δεν είναι άχρωμη· είναι η πλήρης άνθιση της προσωπικότητας του ανθρώπου μέσα στο φως της Χάριτος.
Ασφαλή δείγμα της ζωής κάθε πιστού είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τις δοκιμασίες γιατί η πνευματική ζωή δεν είναι ανέμελη. Οι πειρασμοί και οι δυσκολίες είναι το πεδίο όπου δοκιμάζεται η γνησιότητα της αγάπης και της πίστης του. Ο πιστός δεν πτοείται ούτε απελπίζεται. Αντιμετωπίζει τις θλίψεις με υπομονή και εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού, γνωρίζοντας ότι ο Σταυρός προηγείται πάντα της Αναστάσεως. Η λεβεντιά του χριστιανού φαίνεται στο ότι σηκώνεται αφού πέσει και στο ότι δεν χάνει την ελπίδα του ακόμα και στο πιο βαθύ σκοτάδι και την θλίψη.
Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σήμερα, ο άνθρωπος βρίσκεται μπροστά σε πρωτόγνωρα διλήμματα και αυτό αποτελεί έναν άλλο βασικό πυλώνα κάθε πιστού η στάση απέναντι στις σύγχρονες προκλήσεις. Η Ορθόδοξη Θεολογία προσφέρει μια καθαρή ματιά της ανθρώπινης οντολογίας, βασισμένη στον σεβασμό του ανθρώπου ως «Ναού του Αγίου Πνεύματος». Αυτά τα λέμε και αναφέρουμε γιατί δυστυχώς όλο και συχνότερα και επιτακτικότερα ερχόμαστε να αναμετρηθούμε με τις εξής προκλήσεις:
Καύση των νεκρών: Για την Εκκλησία, το σώμα δεν είναι ένα αναλώσιμο αντικείμενο ή «φυλακή της ψυχής», αλλά συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης υποστάσεως, που προσδοκά την ανάσταση. Η ταφή είναι μια πράξη τιμής, μια σπορά της αφθαρσίας στη γη, και ο χριστιανός επιμένει σε αυτήν ως ομολογία πίστης στην αιώνια ζωή. Επομένως για τον Χριστιανό η ταφή είναι μονόδρομος από την στιγμή που ο ίδιος ο Χριστός ετάφη!
Ρομποτοποίηση-Μετανθρωπισμός-Τεχνολογικός Ολοκληρωτισμός: Ζούμε σε μια εποχή που η τεχνολογία υπόσχεται την υπέρβαση του θανάτου και τη μηχανική βελτίωση του ανθρώπου. Τα κινητά και οι υπολογιστές έχουν γίνει προέκταση του ίδιου του ευατού μας. Ο Ορθόδοξος Χριστιανός στέκεται με διάκριση. Ενώ αποδέχεται την επιστήμη ως δώρο, απορρίπτει την εργαλειοποίηση του προσώπου. Ο μετανθρωπισμός (transhumanism) επιδιώκει έναν «υπεράνθρωπο» χωρίς Θεό. Η Εκκλησία αντιπροτείνει τον «θεάνθρωπο» κατά χάρη. Η αξία μας δεν βρίσκεται στους αλγόριθμους ή στην επεξεργασία δεδομένων, αλλά στην ικανότητά μας να αγαπάμε και να κοινωνούμε με τον Άκτιστο Θεό.
Συμπερασματικά κλείνοντας το άρθρο μας: Πιστεύω και αγαπώ τον Θεό σημαίνει πρακτικά και τελικά ότι ζω με φιλότιμο. Σημαίνει ότι η παρουσία του Χριστού διαποτίζει την καθημερινότητά μου: από τον τρόπο που μιλούμε στους οικείους μας, τους συναδέλφους μας (ιδιαιτέρως τους υφισταμένους μας), μέχρι τη στάση μας απέναντι στον θάνατο. Είναι η επιλογή να παραμείνω άνθρωπος —με όλη την πνευματική αρχοντιά που αυτό συνεπάγεται— σε έναν κόσμο που συχνά προτιμά το τεχνητό από το αληθινό. Είναι μια συνεχής «καλή ανησυχία» για τη σωτηρία όλης της ύπαρξής μας και τη διακονία του κόσμου, με τα μάτια πάντα στραμμένα στο Φως της Βασιλείας Του Τριαδικού Θεού μας. Αμήν!
Κυριακή 7 Ιουνίου 2026
Προσπαθούν να βάλουν την Εκκλησία απέναντι από τον φτωχοποιημένο λαό!
Προσκυνητής
Θέμα σχολιασμού στα κοινωνικά δίκτυα αποτελεί η είδηση ότι η πολιτεία ετοιμάζει εξωπραγματικές αυξήσεις στον μισθό του αρχιεπισκόπου καθώς και των μητροπολιτών...
Προσωπικά μας ξάφνιασε και μας θύμωσε...
Σε περίοδο που η Ελληνική οικογένεια... υποφέρει και μετά βίας προσπαθεί να επιβιώσει, είναι εξοργιστική μια τέτοια είδηση, αν όντως ισχύει.
Από την μια τα τεράστια οικονομικά σκάνδαλα, όπως αυτά διατυπώνονται από την Ευρωπαϊκή εισαγγελία... και απ' την άλλη οι υπέρογκες αυξήσεις στους μισθούς ανθρώπων που έχουν επιλέξει να ζουν μόνοι τους, χωρίς οικογένεια και λοιπές υποχρεώσεις, μας δημιουργούν πολύ αρνητικά συναισθήματα.....
Αν επικρατούσε σωφροσύνη, όφειλαν οι ίδιοι οι αρχιερείς να απαιτήσουν τα ποσοστά αυτά των αυξήσεων, να δοθούν στις αδύναμες κοινωνικά ομάδες και δη στους πολύτεκνους, που αποτελούν την ραχοκοκαλιά της πατρίδας μας.
Όμως το σφιχταγκάλιασμα πολιτειακών και εκκλησιαστικών ταγών, που οι δεύτεροι σπανιότατα και μετά μεγάλης δυσκολίας αρθρώνουν ελεγκτικό λόγο... έχει αυτά τα αποτελέσματα.
Βέβαια υπάρχουν μητροπολίτες που ζουν ασκητικό βίο...
Γνωρίζουμε επισκόπους που τα χρήματα από τον μισθό τους, κατατίθενται αυτομάτως στα κοινωφελή ιδρύματα...
Επισκόπους ρακένδυτους... που ουδέποτε λησμόνησαν την μοναχική τους ιδιότητα.
Όπως γνωρίζουμε και ιερατικές οικογένειες, που για να επανασυνδεθεί η ηλεκτροδότηση του σπιτιού τους απαιτείται η εν κρυπτώ συνεισφορά άλλων αδελφών κληρικών...
Ομοίως δε και περιπτώσεις εκατοντάδων άλλων οικογενειών που με αξιοπρέπεια αντιμετωπίζουν την δύσκολη καθημερινότητα, στερούμενοι ακόμη και των βασικών αγαθών.
Και φυσικά το "παραμύθι" της δήθεν τεράστιας εκκλησιαστικής περιουσίας, όπως και η δήθεν απαλλαγή της από την επίσημη φορολόγηση... αποτελούν πλέον κακοήθειες και φαιδρές ιστορίες, για φαιδρούς ανθρώπους.
Επομένως... αν "περισσεύουν" χρήματα υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποι μας, των οποίων οι οφθαλμοί δεν στεγνώνουν από τα δάκρυα της αγωνίας και της δοκιμασίας για την επιβίωση.
**************
π. Σεραφείμ Δημητρίου
Μακαριώτατε, σεβασμιώτατοι ιεραρχες, των εν Ελλάδι εκκλησιαστικών διοικήσεων, μην δεχτείτε να Σας βάλει, ο ανθέλληνας και αντίχριστος, κυβερνήτης απέναντι από τον φτωχοποιημένο λαό.
Η αύξηση των μισθών σας εώς και 90%+, όπως αναπαράγει ο τύπος, δεν είναι πρόκληση, αλλά μίμηση των κκεδων πού είναι το πλουσιότερο κόμμα και οι ηγέτες τους ζούνε με τις μεγαλύτερες δυνατότητες που παρέχει ο καπιταλισμός.
Ο μοναδικός στην ιστορία άνθρωπος που απαγόρευσε τη Θεία Ευχαριστία, προσπαθεί να εξαγοράσει και τον τελευταίο από Σας, για να είσαστε εύκολα το μακρύ χέρι της εξουσίας, και να μπορείτε να μας δείχνετε, ότι πήρατε πρώτοι της ταυτότητες της ψηφιακής υποδούλωσης και του φακελώματος της ανελευθερίας.
Είστε άγαμοι, με σπίτι την επισκοπική κατοικία της μητροπόλεως Σας, με αυτοκίνητο και οδηγό εξόδοις της μητροπόλεως, με τις δαπάνες διαβίωσης θεωρημένες στην μητρόπολη, με τους ναούς να καταβάλλουν χρήματα, από το κεράκι του λαού, για τη λειτουργία των μητροπόλεων Σας, μην δεχθείτε την προκλητική αύξηση των μισθών Σας, αυτή τη στιγμή και εν όψει της λογικά ερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης.
Δεν είναι άδικη η αύξηση του μισθού Σας, αλλά γιατί τώρα;
Όταν οι άνθρωποι του λαού πεινούνε και τα συσσίτιά μας είναι γεμάτα φτωχοποιημένους, όταν δεν έχουν να πληρώσουν τη δόση του δανείου για το σπίτι τους, όταν δεν έχουν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των παιδιών τους, όταν δεν κάνουν γάμους και δεν κάνουν παιδιά, γιατί δεν βγαίνουν οικονομικά να τα μεγαλώσουν, όταν, όταν, όταν, όταν, τόσα όταν, δεν θέλουμε να σας ξανακούσουμε να μας λέτε "εμβόλιο η τάφος", γιατί έτσι θα απαιτεί η εξουσία!
Μήπως το σχέδιο είναι να κάνετε ό,τι έκανε ο νέας Ιουστινιανής, παραμονές των εκεί εκλογών;
Σας θέλουμε πατέρες όχι πατριούς. Πείτε ΟΧΙ. Ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε. Δεν θέλουμε τώρα να Σας βάλει ο λαός ακόμα πιο χαμηλά και από εκείνους που Σας κάνουν του καλούς, αυτούς τους οποίους ο 17χρονος μαθητής χαρακτήρισε "βιαστές και δολοφόνους" βγαίνοντας από τις πανελλαδικές εξετάσεις. ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ.
Σάββατο 6 Ιουνίου 2026
Αν μπορούμε να στεκόμαστε όρθιοι στον ήλιο για τους Metallica, μπορούμε σίγουρα να σταθούμε & μπροστά στο Άγιο Ποτήριο...
π. Αντώνιος Χρήστου / Ευχή (φωτο)
Αγαπητοί Αναγνώστες, ως πιστοί έχετε παρατηρήσει ποτέ την εικόνα των Ιερών Ναών μας τις Κυριακές, γύρω στις 8:30 π.μ. το πρωί;
Ησυχία, άδεια στασίδια, ο ιερέας και ο ψάλτης να ξεκινούν τον Όρθρο σχεδόν μόνοι τους. Και ξαφνικά, γύρω στις 9:30 π.μ., λίγο πριν τη Μεγάλη Είσοδο ή το Κοινωνικό, οι πόρτες ανοίγουν διάπλατα και ο ναός γεμίζει απότομα.
Το φαινόμενο φτάνει στο αποκορύφωμά του το βράδυ της Ανάστασης. Οι αυλές γεμίζουν ασφυκτικά στις 23:45, ακούγεται το «Χριστός Ανέστη» στις 12:00, και μέχρι τις 12:15 η εκκλησία έχει αδειάσει λες και πρόκειται για άσκηση εκκένωσης κτηρίου μετά από σεισμό ή σεισμό ή πλοίου μετά από ναυάγιο! (...)
Αυτό το άρθρο γράφεται για να αφυπνιστούμε όλοι και χωρίς μάσκες και δικαιολογίες να κάνουμε τώρα μια ειλικρινή σύγκριση, γιατί στη πράξη γινόμαστε καθημερινά «ειδωλολάτρες» και μάλιστα οπλισμένοι με αξιοθαύμαστη υπομονή ! Αυτό δεν το λέμε θεωρητικά, το είδαμε όλοι πρακτικά όταν έρχονται στην Ελλάδα συγκροτήματα όπως οι Metallica ή οι Iron Maiden, ή όταν ελληνική ομάδα προκρίνεται στους ημιτελικούς στους τελικούς και εν τέλει κατακτά την Euroleague όπως ο Ολυμπιακός φέτος, η συμπεριφορά μας αλλάζει ριζικά. Εκεί δεν υπάρχει «παρά πέντε».
Η αναμονή: Χιλιάδες άνθρωποι στήνονται στις ουρές από τις 3 το μεσημέρι, κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού ή μες στο λιοπύρι. Η αντοχή: Στέκονται όρθιοι, στριμωγμένοι, για έξι ή επτά ώρες, χωρίς να διαμαρτύρονται. Η ανοχή: Κανείς δεν γκρινιάζει ότι ζεσταίνεται, κανείς δεν ψάχνει «στασίδι» ή πολυθρόνα, κανείς δεν κοιτάζει το ρολόι του για το πότε θα τελειώσει η συναυλία ή το ματς. Και όταν τελειώσει και ανήκουμε αθλητικά στους νικητές, τότε ξενυχτάμε επίσης αδιαμαρτύρητα μέχρι το πρωί πανηγυρίζοντας!
Αντίθετα, στην Εκκλησία, αν η Λειτουργία ή Ιερά Αγρυπνία καθυστερήσει έστω δέκα λεπτά, αρχίζουν οι ψίθυροι, οι σχολιασμοί και οι γκρίνιες, ξεχνώντας ότι λειτουργικά βρισκόμαστε πλέον σε χρόνο της Βασιλείας των Ουρανών και ότι παύει ο φυσικός χρόνος που μετράμε με το ρολόι. Αν δεν βρούμε κάθισμα επίσης, νιώθουμε κουρασμένοι από το πρώτο πεντάλεπτο. Αν η θερμοκρασία ανέβει λίγο, φταίει ο κλιματισμός ή ο παπάς που «τραβάει» την ακολουθία.
Εδώ τίθεται ένα λογικό ερώτημα: Γιατί αυτή η κραυγαλέα αντίφαση;
Ο Χριστός τα είχε επισημάνει όλα αυτά στην επί του Όρους Ομιλία Του στο Ιερό Ευαγγέλιο: «Όπου γάρ έστιν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών» (Ματθ. 6,21 Δηλαδή εκεί που βρίσκεται ο θησαυρός σου, εκεί θα είναι καρφωμένος και ο νους σου, εκεί θα τρέχει και η καρδιά σου. Οπότε η απάντηση δεν είναι και δεν αφορά θέμα σωματικής κόπωσης ή αντοχής· είναι ξεκάθαρα θέμα πνευματικής προτεραιότητας γιατί έχουμε την τάση διαχρονικά να απολυτοποιούμε το σχετικό και να σχετικοποιούμε δυστυχώς το απόλυτο!
Επομένως και ιδιαίτερα στους νέους, ο «θησαυρός» μας είναι η διασκέδαση, η εκτόνωση, το πάθος για την ομάδα ή η νοσταλγία για ένα ροκ συγκρότημα, η καρδιά μας γεννά αμέσως την υπομονή, τον ζήλο και την αντοχή. Τα πάντα θυσιάζονται για το θέαμα. Όταν όμως η Θεία Λειτουργία αντιμετωπίζεται όχι ως ο θησαυρός της ζωής μας, αλλά ως ένα «θρησκευτικό καθήκον» ή μια κοινωνική συνήθεια, τότε η καρδιά απουσιάζει. Και όταν η καρδιά λείπει, το σώμα βαραίνει, τα πόδια λυγίζουν και ο χρόνος γίνεται αμίλητος εχθρός.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι στην Ορθόδοξη Θεολογία, η Θεία Λειτουργία δεν είναι ένα «θέαμα» όπου ο ιερέας είναι ο ηθοποιός και οι πιστοί οι θεατές. Η λέξη «Λειτουργία» σημαίνει έργο του λαού. Είναι μια κοινή σύναξη, ένας ζωντανός Δείπνος, όπου ο Χριστός προσφέρει το Σώμα και το Αίμα Του για να ενωθούμε μαζί Του και μεταξύ μας. Όταν ερχόμαστε στο «παρά πέντε», ουσιαστικά χάνουμε όλη την πνευματική προετοιμασία. Χάνουμε τον Όρθρο, που είναι η πνευματική εισαγωγή, οι ύμνοι της οποίας μας θεραπεύουν από τον θόρυβο του κόσμου. Χάνουμε τα Αναγνώσματα (Απόστολο και Ευαγγέλιο), όπου ο Θεός μας μιλάει και διδάσκει προσωπικά. Το να πηγαίνεις στη Θεία Λειτουργία μετά το Ευαγγέλιο είναι σαν να πηγαίνεις σε ένα δείπνο αφού έχουν μαζέψει τα φαγητά, ή σαν να μπαίνεις στο γήπεδο στο 85ο λεπτό του αγώνα. Έχεις χάσει το νόημα κυριολεκτικά το νόημα!
Στη συναυλία ή στο γήπεδο, πληρώνουμε ένα ακριβό εισιτήριο (και μάλιστα αρκετούς μήνες πριν) και απαιτούμε να είμαστε εκεί νωρίς για να «πιάσουμε καλή θέση», επειδή εκτιμούμε αυτό που αγοράσαμε. Στην Εκκλησία, η είσοδος είναι δωρεάν, αλλά το τίμημα που πληρώθηκε για χάρη μας είναι το Αίμα του Χριστού πάνω στον Σταυρό. Κι όμως, αυτή τη δωρεάν Χάρη τείνουμε να την υποτιμούμε, ακριβώς επειδή δεν μας κόστισε τίποτα σε χρήμα ή ακόμη χειρότερα «κλαίμε» και λίγα κέρματα που ρίξαμε στο δίσκο για κάποιο σκοπό που είναι και έκτατο και προαιρετικό στο κάτω-κάτω και όχι μόνιμο και υποχρεωτικό!
Αν θέλουμε πραγματικά η πνευματική μας ζωή να αλλάξει, θα τα καταφέρουμε μόνο όταν μετακινήσουμε τον «θησαυρό» μας. Όταν καταλάβουμε ότι μέσα στο Ναό δεν πάμε για να περάσει η ώρα, ούτε για να μας δουν οι συγχωριανοί ή οι γείτονες για να μας χαρακτηρίσουν καλούς ανθρώπους, αλλά για να συναντήσουμε προσωπικά αλλά και συνολικά ως μέλη της Εκκλησίας τον Αναστάντα Χριστό.
Αν μπορούμε να στεκόμαστε όρθιοι στον ήλιο για τους Metallica, μπορούμε σίγουρα να σταθούμε όρθιοι και με σεβασμό μπροστά στο Άγιο Ποτήριο. Αν μπορούμε να περιμένουμε ώρες για έναν ευρωπαϊκό τίτλο, αξίζει να αφιερώσουμε δύο ώρες την εβδομάδα για την αιώνια ζωή. Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, την επόμενη φορά που θα κοιτάξουμε το ρολόι μας την Κυριακή το πρωί: Πού βρίσκεται τελικά η καρδιά μας; Στο «παρά πέντε» της Εκκλησίας ή στο «εδώ και τώρα» του κόσμου; Η απάντηση αλλά κυρίως η στάση μας θα κρίνει όλη την πνευματική μας πορεία! Ας επιλέξουμε λοιπόν το ουσιώδες και το συμφέρον! Αμήν!
Συμπλήρωμα
Ας αλλάξουμε την κατάσταση για τα παιδιά μας!
Ο κύριος με τα σκουλαρίκια που πέρασε δίπλα μου στην εκκλησία...
