"...ανθίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τις ιστορικές εστίες της Ρωμιοσύνης"

 

Εκδόσεις "Byzantine tales"

Στη φωτογραφία βλέπουμε έναν πρόσφατο ορθόδοξο γάμο στην Κορέα, ανάμεσα στον Μύρωνα και τη Βασιλεία (τα βαπτιστικά τους ονόματα).

Δεν πρόκειται απλώς για μια προσωπική στιγμή χαράς, αλλά για μια υπενθύμιση ότι η βυζαντινή πνευματική κληρονομιά δεν επιβιώνει μόνο στα βιβλία, στα μνημεία και στα μουσεία. Συνεχίζει να ζει μέσα από ανθρώπους, κοινότητες και πολιτισμούς που ανθίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τις ιστορικές εστίες της Ρωμιοσύνης.

Σε μια από τις πλέον ανεπτυγμένες τεχνολογικά και οικονομικά κοινωνίες του κόσμου, όπως η Κορέα, η έμφαση στην κοινότητα και στην συνέχεια της παράδοσης εξακολουθεί να ασκεί ιδιαίτερη γοητεία. Για αρκετούς, η Ορθοδοξία δεν αποτελεί κατάλοιπο του παρελθόντος, αλλά μια ζωντανή πνευματική πρόταση μέσα σε έναν κόσμο ταχύτατων αλλαγών.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, ίσως τελικά η διαχρονική δύναμη της βυζαντινής πνευματικής κληρονομιάς να φαίνεται πολύ πιο καθαρά όταν συναντά ανθρώπους που την ανακαλύπτουν ελεύθερα και δεν τη θεωρούν δεδομένη.

«Δεν κατάλαβαν ποτέ την πνευματική ακτινοβολία του Ελληνισμού»

https://www.youtube.com/@NIKH-Greece/shorts

 

Παρακαλώ, και:

Από τον αγώνα της ΝΙΚΗΣ για τη Ρωμηοσύνη (μεγάλο αφιέρωμα)

Η Ελλάδα να γίνει ξανά δημιουργός νοήματος στον σύγχρονο κόσμο

Αναζητώντας τη Ρωμηοσύνη (ως νέα πολιτική και πολιτισμική πρόταση)

Ρωμηοσύνη: Το «λογισμικό» της καρδιάς σε έναν κόσμο που «κολλάει»

Τρεις κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις της ΝΙΚΗΣ για τις ελληνικές μειονότητες & τους ελληνόφωνους της Ν. Ιταλίας – Σιωπή, υπεκφυγές και αναπάντητα ερωτήματα από την κυβέρνηση

«Κενή» απάντηση του ΥΠΕΞ σε ερωτήματα της ΝΙΚΗΣ για τις ελληνικές μειονότητες!

Ο Ελληνισμός της Μαριούπολης της Ουκρανίας

Προτεραιότητα η προστασία της ελληνικής μειονότητας στην Ουκρανία

Ο Δημήτριος Νατσιός στο Βελιγράδι, στην σύνοδο των χωρών με εθνικές μειονότητες στην Ουκρανία

Η ΝΙΚΗ τίμησε τους πρωτεργάτες της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας στη Νάπολη (ελληνόφωνους της Ν. Ιταλίας)

 Νά δοθεῖ status ὁμογενοῦς στούς Ὀρθοδόξους Ρωμηούς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς

Νατσιός για Πεντηκοστή: «Η Ελλάδα χρειάζεται ομόνοια, ελευθερία και δικαιοσύνη»

 

Νέα Κρήτη

Μήνυμα με έντονο θρησκευτικό και κοινωνικό περιεχόμενο απηύθυνε ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, Δημήτρης Νατσιός, με αφορμή την εορτή της Πεντηκοστής, αναδεικνύοντας τις αξίες της ομόνοιας, της ελευθερίας, της κατανόησης και της δικαιοσύνης ως θεμέλια για το μέλλον της Ελλάδας.

Ο κ. Νατσιός χαρακτήρισε την Πεντηκοστή ως τη μεγάλη εορτή της επιφοίτησης του Αγίου Πνεύματος και τα γενέθλια της Εκκλησίας, επισημαίνοντας ότι το μήνυμά της παραμένει επίκαιρο και αναγκαίο τόσο για την ελληνική κοινωνία όσο και για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Όπως ανέφερε, η εορτή αναδεικνύει δύο θεμελιώδεις έννοιες. Η πρώτη είναι η ομόνοια, καθώς το αναστάσιμο μήνυμα των Αποστόλων έγινε κατανοητό από «λαούς, φυλές και γλώσσες», υπερβαίνοντας τη σύγχυση και τις διαιρέσεις. Η δεύτερη αφορά την ανθρώπινη ελευθερία, υπογραμμίζοντας ότι οι χριστιανοί δεν είναι δούλοι αλλά ελεύθεροι άνθρωποι, οι οποίοι καλούνται να ανυψώνονται πνευματικά και ηθικά.

Αναφερόμενος στη Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος, ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ σημείωσε ότι πρόκειται για γιορτή του θείου φωτός, το οποίο χαρίζει κατανόηση, θάρρος και αγιότητα, αξίες που, όπως τόνισε, έχει ανάγκη η σύγχρονη κοινωνία.

«Ομόνοια, ελευθερία, κατανόηση, θάρρος, αγιότητα. Αυτούς τους θησαυρούς δεν πρέπει να τους χάσουμε από την καρδιά μας, αλλά να τους παραδώσουμε και στις επόμενες γενιές», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο Δημήτρης Νατσιός υπογράμμισε ότι αυτές οι αρχές συνιστούν την πραγματική περιουσία του ελληνικού λαού και μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για μια κοινωνία αξιοπρέπειας και προόδου. Κλείνοντας το μήνυμά του, εξέφρασε την ευχή η Ελλάδα να ζήσει τη δική της «Πεντηκοστή», με περισσότερη ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια για όλους τους πολίτες.

Ακολουθεί το μήνυμα: 

Η μεγάλη γιορτή της Πεντηκοστής εκφράζει δύο σπουδαία μηνύματα, θεμελιώδη στην ιστορία και τον πολιτισμό μας:

- Το πανανθρώπινο μήνυμα της ομόνοιας, με την κατανόηση του αναστάσιμου κηρύγματος των Αποστόλων από όλους τους "λαούς, φυλές και γλώσσες", που ανατρέπει τη σύγχυση και την αντιπαλότητα της Βαβέλ.

- Και το μήνυμα της ανθρώπινης ελευθερίας, καθώς από την Κυριακή του Πάσχα μέχρι την Κυριακή της Πεντηκοστής οι ορθόδοξοι χριστιανοί δεν γονατίζουμε, για να συνειδητοποιήσουμε πως δεν είμαστε δούλοι, αλλά ελεύθεροι. Την Κυριακή της Πεντηκοστής, κλήρος και λαός, γονατίζουμε, όχι για να μείνουμε κάτω, αλλά για να ανυψωθούμε εκεί όπου μας ανύψωσε, υψωθείς πρώτος, ο Ιησούς Χριστός.

Και την επόμενη μέρα, Δευτέρα, έρχεται η αγαπημένη του λαού μας εορτή του Αγίου Πνεύματος. Εορτή του θείου Φωτός, που φέρνει την κατανόηση, το θάρρος και την αγιότητα.

Αναφέραμε ήδη ένα σωρό ανεκτίμητους θησαυρούς, που τόσο ανάγκη τους έχει η πατρίδα μας και ολόκληρη η ανθρωπότητα σήμερα: ομόνοια, ελευθερία, κατανόηση, θάρρος, αγιότητα... Αυτά τα πολύτιμα πετράδια ας μην τα χάνουμε από την καρδιά μας κι ας τα κληροδοτούμε και τα παιδιά μας.

Αυτά είναι η περιουσία μας, με την οποία μπορούμε να χτίσουμε παλάτια αξιοπρέπειας, ευημερίας και αιωνιότητας.

Καλή φώτιση σε όλους μας - Καλή Λευτεριά στην πατρίδα μας!

Ο κ. Νατσιός υπογραμμίζει ότι αυτές οι αξίες αποτελούν την πραγματική περιουσία του λαού μας, με την οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια κοινωνία αξιοπρέπειας, ευημερίας και αιωνιότητας.

Κλείνοντας το μήνυμά του, εύχεται η Ελλάδα και ο λαός μας να ζήσουν τη δική τους Πεντηκοστή:

«Να φύγουν όλα τα σκοτάδια, να λάμψει και πάλι η ελευθερία, να λάμψει η δικαιοσύνη, να βρει ο Έλληνας πολίτης την αξιοπρέπειά του. Χρόνια πολλά σε όλους τους Έλληνες, χρόνια πολλά σε όλες τις Ελληνίδες, χρόνια πολλά σε όλη τη Ρωμιοσύνη. Καλή φώτιση σε όλους μας. Καλή Λευτεριά στην πατρίδα μας».

Δείτε εδώ το βίντεο

Ήταν αντίστοιχος καθηγητής πανεπιστημίου, φιλόσοφος, δάσκαλος στο "κέντρο του κόσμου". Πήρε ανοιχτά θέση, μαρτύρησε και έγινε άγιος.

 

Για την εποχή του ήταν αντίστοιχος καθηγητής πανεπιστημίου. Φιλόσοφος με πολλές αναζητήσεις, κατέληξε στον χριστιανισμό μετά από περιπλανήσεις, έγινε δάσκαλος Φιλοσοφίας στη Ρώμη, έγραψε δύο Απολογίες υπέρ των διωκόμενων χριστιανών προς Ρωμαίους αυτοκράτορες και τελικά συνελήφθη μαζί με ομάδα φοιτητών του & μαρτύρησαν (θανατώθηκαν), εφόσον δεν αρνήθηκαν την πίστη τους.

Επίσης το έργο του συνέβαλε στην κατανόηση και διατύπωση της χριστιανικής θεολογίας για τα δεδομένα μόλις του 2ου αιώνα μ.Χ. Όχι τόσο άρτια όσο των μεγάλων Πατέρων του 4ου αιώνα, αλλά σημαντικά για την εποχή του, που δεν υπήρχαν ακόμη πολλά μεγάλα χριστιανικά θεολογικά έργα πλην της Καινής Διαθήκης.

Είναι ο άγιος της 1η Ιουνίου, Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυς. [πηγή]

 

Εικ. από το άρθρο του Μιχ. Αθανασίου Η χριστιανική απολογητική του β΄ αιώνα και η διδασκαλία του Μάρτυρος Ιουστίνου

Ο βίος του:

 

Ὁ «θαυμασιώτατος» Ἰουστίνος, κατὰ τὸν μαθητή του Τατιανό, ἐγεννήθηκε στὴ Φλαβία Νεάπολη τῆς Παλαιστίνης, στὶς ἀρχὲς τοῦ 2ου αἰῶνος μ.Χ., ἀπὸ γονεῖς Ἕλληνες εἰδωλολάτρες, τὸν Πρίσκο Βάκχιο, καὶ μητέρα, τῆς ὁποίας τὸ ὄνομα ἀγνοοῦμε. Ὁ Μεθόδιος Ὀλύμπου τὸν μνημονεύει ὡς ἄνδρα μὴ ἀπέχοντα πολὺ τῶν Ἀποστόλων οὔτε κατὰ τὸ χρόνο οὔτε κατὰ τὴν ἀρετή. Πράγματι δὲ ὁ χρόνος γεννήσεώς του δύναται νὰ τοποθετηθεῖ περὶ τὸ 110 μ.Χ., ἐφ’ ὅσον τὸ 135 μ.Χ., κατὰ τὴ συζήτηση πρὸς τὸν Τρύφωνα, παρουσιάζεται νὰ ἔχει περατώσει ἤδη τὶς φιλοσοφικές του σπουδὲς καὶ πρὸς τὸ τέλος τους νὰ ἔχει προσελκυσθεῖ στὴ Χριστιανικὴ πίστη.

 

Προικισμένος μὲ ἐξαιρετικὴ πνευματικὴ ἀνησυχία καὶ φιλομάθεια, ὁ νεαρὸς Ἰουστίνος ἀσχολήθηκε καὶ ἐμβάθυνε στὶς δοξασίες τῶν Στωικῶν, τῶν Ἐπικουρείων, τῶν Περιπατητικῶν, τῶν Πυθαγορείων καὶ τῶν Πλατωνικῶν φιλοσόφων. Μὲ ἀκόρεστη ἐπιθυμία, ἤθελε νὰ γνωρίσει ὁλόκληρη τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ εὕρει τὴν πραγματικὴ ἱκανοποίηση. Τότε ὁ Θεός, μὲ θαυμαστὴ ἐπέμβαση, τὸν ὁδήγησε στὶς πηγὲς τῆς ἀλήθειας, στὴ Χριστιανικὴ πίστη καὶ ζωή, τὸ 135 μ.Χ.

 

Καθὼς διηγεῖται ὁ ἴδιος, ὁ Θεὸς τὸν ἐφώτισε μὲ κάποιο Χριστιανὸ πρεσβύτη, «πρᾶον καὶ σεμνὸν τὸ ἦθος». Ὁ θαυμάσιος ἐκεῖνος γέροντας τοῦ ἀποκάλυψε πόσο πτωχὲς ἦταν οἱ θεωρίες τῶν ἀνθρώπων μπροστὰ στὴν πραγματικὴ ἀλήθεια, τὴν ὁποία διδάσκει ὁ Θεός.

Ὁ Ἰουστίνος ἀποφασίζει νὰ μελετήσει τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ νὰ ἐμβαθύνει στὸ θεῖο λόγο. Χωρὶς νὰ πάψει νὰ φιλοσοφεῖ καὶ νὰ φορεῖ φθαρμένο χιτώνα, τὸν τρίβωνα, ποὺ ἐφοροῦσαν οἱ φιλόσοφοι, καταλάμπεται ἀπὸ τὴ Χριστιανικὴ πίστη, «τὴν μόνην φιλοσοφίαν τὴν ἀληθῆ καὶ ἀσύμφορον», στὴν ὁποία ἀποφασίζει νὰ διαθέσει πλέον τὴν ὑπόλοιπη ζωή του.

 

Ὁ Ἰουστίνος ἁρματωμένος μὲ τὰ ὅπλα τὰ πνευματικά, ἀποφασίζει νὰ στήσει στὴ Ρώμη τὸ πνευματικό του στρατηγεῖο. Ἀπὸ ἐκεῖ ἐξαπλώνει σφοδρὲς ἐπιθέσεις κατὰ τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστεως. Στὰ δύσκολα ἐκεῖνα χρόνια τῶν διωγμῶν, οἱ κατατρεγμένοι Χριστιανοὶ τῆς Ρώμης εὑρίσκουν στὸ πρόσωπό του τὸν ἔνθερμο ἀπολογητὴ καὶ ἀκούραστο ὑποστηρικτή. Ὁ Ἰουστίνος ἀπὸ τὴν ἀνεξάντλητη φαρέτρα του ἀντλεῖ ἀκαταμάχητα ἐπιχειρήματα, μὲ τὰ ὁποῖα ἀποστομώνει τοὺς φιλοσόφους, ποὺ διέβαλαν τὸν Χριστιανισμό. Τοὺς ἐλέγχει, γιατὶ κατηγοροῦν τὸν Χριστιανισμὸ χωρὶς νὰ τὸν γνωρίζουν.

 

Σημαντικότατο εἶναι καὶ τὸ ἔργο του «Διάλογος πρὸς Τρύφωνα», τὸ ὁποῖο περιέχει τὴ διήμερη θεολογικὴ συζήτηση ποὺ εἶχε μὲ τὸν Ἰουδαῖο Τρύφωνα, ὁ ὁποῖος εἶχε φύγει ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη λόγῳ τοῦ πολέμου (132 – 135 μ.Χ.) καὶ ἦταν ἐπισκέπτης στὴν πόλη ὅπου ἐσπούδαζε ὁ Ἰουστίνος. Ὅταν ἀντιλήφθηκε ὅτι κάτω ἀπὸ τὸ φιλοσοφικὸ ἔνδυμα τοῦ νεαροῦ Ἰουστίνου κρυβόταν ἕνας Χριστιανός, τὸν εἰρωνεύθηκε. Ἐπακολούθησε διήμερη συζήτηση, τῆς ὁποίας τὸ ὑποτιθέμενο περιεχόμενο περιελήφθηκε στὸ ἔργο «Διάλογος πρὸς Τρύφωνα». Δεδομένου ὅτι ὁ Τρύφων εἶχε ἀποφύγει «τὸ νῦν γενόμενον πόλεμον», ἡ συζήτηση πρέπει νὰ ἔγινε τὸ 136 μ.Χ.

 

Δὲν ἄργησαν ὅμως νὰ φανοῦν οἱ ἐναντίον τοῦ Ἁγίου ἀντιδράσεις. Οἱ φιλόσοφοι, ποὺ ἔχαναν συνεχῶς ἔδαφος καὶ οἱ ἄλλοι ἐχθροί του, τὸν διέβαλαν στὸν αὐτοκράτορα Μάρκο Αὐρήλιο (161 – 180 μ.Χ.). Ὁ Μάρτυς Ἰουστίνος ἐκφράζει τὴν ὑποψία ὅτι ἐπρόκειτο νὰ καταδοθεῖ στὶς πολιτικὲς ἀρχὲς ἀπὸ τὸν κυνικὸ φιλόσοφο καὶ μεγαλορρήμονα Κρήσκεντα, ὁ ὁποῖος ἐφθονοῦσε τὴν αὔξηση τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστιανοῦ διδασκάλου καὶ διέβλεπε κίνδυνο ἀπορροφήσεως τῶν μαθητῶν του ὑπὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ.

 

Φαίνεται ὅτι, μετὰ τὸ μαρτύριο τοῦ Πτολεμαίου, μαθητοῦ του πιθανῶς, περὶ τὸ 160 μ.Χ., ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴ Ρώμη ἀπὸ φόβο γιὰ τὴ σύλληψή του καὶ ὅτι ἐπέστρεψε ἐκεῖ ἀργότερα, ἀφοῦ ἤδη εἶχε κοπάσει ὁ θόρυβος, διότι κατὰ τὴν ἀνάκρισή του πρὸ τοῦ μαρτυρίου ἐδήλωσε ὅτι διέμεινε κατὰ δύο περιόδους στὴ Ρώμη. Ἀλλ’ ὁ Ἰουστίνος ἀποφασίζει νὰ ἀπολογηθεῖ γιὰ τὴ διωκόμενη πίστη στὸν αὐτοκράτορα καὶ τὴ Ρωμαϊκὴ σύγκλητο. Οἱ δύο του Ἀπολογίες ἀποτελοῦν πραγματικὰ διαμάντια τῆς Χριστιανικῆς Ἀπολογητικῆς.

 

Εικ. του μεγάλου αγιογράφου του 16ου αι. Θεοφάνους του Κρητός 

 

Στὴν πρώτη Ἀπολογία του, τὴν ὁποία ἀπευθύνει στὸν αὐτοκράτορα Ἀντωνίνο, τὰ παιδιά του καὶ τὴ Ρωμαϊκὴ σύγκλητο, κάνει γνωστὸ τὸ τί πιστεύουν οἱ Χριστιανοί, ἀνασκευάζει τὶς ἐναντίον του κατηγορίες τῶν Ἐθνικῶν, περιγράφει τὸν τρόπο τῆς Χριστιανικῆς λατρείας καὶ προσπαθεῖ μὲ νηφαλιότητα, εὐγένεια καὶ χωρὶς ρητορικὰ σχήματα νὰ τοὺς πείσει νὰ σταματήσουν τοὺς διωγμούς. 

 

Ὁ ἱερὸς ἀπολογητής, ἀποδεικνύοντας ὅτι ἐβίωνε πλήρως τὴν ἐκκλησιαστικὴ λειτουργικὴ καὶ μυστηριακὴ ζωή, ἰδίως στὰ τελευταῖα κεφάλαια τῆς πρώτης Ἀπολογίας του, ἐξέρχεται ἀπὸ τὰ καθαρῶς ἀπολογητικὰ πλαίσια καὶ ὅρια καὶ μεταβάλλεται σὲ ἄριστο μυσταγωγὸ καὶ σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς πρωτοπόρους σκαπανεῖς τῆς ἱστορίας τῆς θεολογίας τῆς Χριστιανικῆς λατρείας. Ὁ ἱερὸς Ἰουστίνος τόσο στὴ μνημονευθεῖσα Ἀπολογία του, ὅσο καὶ περιστατικὰ σὲ μερικὰ σημεῖα τοῦ λοιποῦ συγγραφικοῦ του ἔργου παρέχει ἀνεκτίμητες πληροφορίες περὶ τῆς Χριστιανικῆς λατρείας τῆς ἐποχῆς του, προβάλλοντας τὸν ἑορτασμὸ τῆς Κυριακῆς, ὡς καὶ τὴν τελεσιουργία καὶ συνοπτικὴ θεολογία τῶν ἱερῶν μυστηρίων τοῦ Βαπτίσματος καὶ τῆς Θείας Εὐχαριστίας.

 

Ἡ ἡμέρα τῆς Κυριακῆς θεωρεῖται ὡς πρώτη ἡμέρα τῆς καινῆς ἐν Χριστῷ κτίσεως. Ἡ Θεία Λειτουργία γίνεται ἡ ἐμψυχοῦσα τὴν διακονία ἐντελέχεια, ἐφ’ ὅσον κατὰ τὴ διάρκεια τῆς εὐχαριστιακῆς συνάξεως «οἱ εὐποροῦντες... καὶ βουλόμενοι κατὰ προαίρεσιν ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ ὃ βούλεται δίδωσι, καὶ τὸ συλλεγόμενον παρὰ τῷ προεστῶτι ἀποτίθεται, καὶ αὐτὸς ἐπικουρεῖ ὀρφανοῖς τε καὶ χήραις, καὶ τοῖς διὰ νόσον ἢ δι’ ἄλλην αἰτίαν λειπομένοις, καὶ τοῖς ἐν δεσμοῖς οὖσι, καὶ τοῖς παρεπιδήμοις οὖσι ξένοις, καὶ ἁπλῶς πᾶσι τοῖς ἐν χρείᾳ οὖσι κηδεμὼν γίνεται».

Ὅσον ἀφορᾶ στὸ Βάπτισμα, ὁ Ἅγιος Ἰουστίνος πληροφορεῖ ὅτι «τοῦ ὑπὲρ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ἀναγέννησιν λουτροῦ» προηγεῖται κατήχηση. Ὡσαύτως τοῦ Βαπτίσματος προηγοῦντο προσευχὴ καὶ νηστεία τόσο τῶν βαπτιζομένων, ὅσο καὶ τῶν λοιπῶν πιστῶν.

 

Στὴ δεύτερη Ἀπολογία του, τὴν ὁποία ἀπευθύνει στὴ Ρωμαϊκὴ σύγκλητο, ἀποδεικνύει ὅτι οἱ Χριστιανοὶ διώκονται, ἐπειδὴ πιστεύουν στὴν ἀλήθεια καὶ ζοῦν ἐνάρετη ζωὴ καὶ ὄχι γιὰ κάτι ἀξιόποινο.

 

 

 

Ὅμως οἱ Ἀπολογίες τοῦ Μάρτυρος Ἰουστίνου δὲν μετέτρεψαν τοὺς εἰδωλολάτρες, καθ’ ὅσον ἐπὶ ἐπάρχου Ρώμης τοῦ Ἰουνίου Ρουστικοῦ (162 – 167 μ.Χ.), ἄλλοτε παιδαγωγοῦ τοῦ αὐτοκράτορος Μάρκου Αὐρηλίου, πιθανῶς τὸ 165 μ.Χ., ἀποκεφαλίσθηκε μαζὶ μὲ ὁμάδα μαθητῶν του (οἱ Ἅγιοι Εὐέλπιστος, Ἱέρακας, Ἰούστος, Λιβεριανός, Παίωνας, Χαρίτων καὶ Χαρίτη οἱ Μάρτυρες).

Στὸ κοιμητήριο τῆς Πρισκίλλης εὑρέθηκε λίθος ἐνεπίγραφος ποὺ ἔφερε τὰ γράμματα ΜΧΟΥΣΤΙΝΟΣ, δηλαδὴ Μάρτυς Ἰουστίνος, ὁ ὁποῖος ἴσως ἐκάλυπτε τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου.

 

Ὄχι μικρὸς ἀριθμὸς ἄλλων ἔργων τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἰουστίνου, μαρτυρουμένων ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἴδιο ἢ ἀπὸ μεταγενέστερους συγγραφεῖς, ἔχουν χαθεῖ. Τὰ ἔργα αὐτὰ εἶναι: «Σύνταγμα κατὰ πασῶν τῶν αἱρέσεων», «Κατὰ Μαρκίωνος», «Περὶ ψυχῆς», «Πρὸς Ἔλληνας», «Ἔλεγχος πρὸς Ἕλληνας», «Περὶ μοναρχίας Θεοῦ», «Περὶ Ἀναστάσεως», «Ἑρμηνεία εἰς τὴν Ἀποκάλυψιν», «Ψάλτης», «Πρὸς Σοφιστὴν Εὐφράσιον περὶ προνοίας καὶ πίστεως», «Διάλογος πρὸς Κρήσκεντα», «Πρὸς Ἰουδαίους».

 

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Φιλοσοφίας ταῖς ἀκτῖσιν ἐκλάμπων, θεογνωσίας ὑποφήτης ἐδείχθης, σοφῶς παραταξάμενος κατὰ τῶν δυσμενῶν· σὺ γὰρ ὡμολόγησας, ἀληθείας τὴν γνῶσιν, καὶ Μαρτύρων σύσκηνος, δι’ ἀθλήσεως ὤφθης· μεθ’ ὧν δυσώπει πάντοτε Χριστόν, ὦ Ἰουστῖνε, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

 

Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τοὺς ἀσφαλεῖς.

Τὸν ἀληθῆ, τῆς εὐσεβείας κήρυκα, καὶ εὐκλεῆ, τῶν μυστηρίων ῥήτορα, Ἰουστῖνον τὸν φιλόσοφον, μετ’ ἐγκωμίων εὐφημήσωμεν· δυνάμει γὰρ σοφίας τε καὶ χάριτος, τὸν λόγον κατετράνωσε τῆς πίστεως, αἰτούμενος πᾶσι θείαν ἄφεσιν.

 

Μεγαλυνάριον.

Χάριτι σοφίας καταυγασθείς, ὡς αὐτοσοφίαν, ἐθεράπευσας τὸν Χριστόν, ὑπὲρ οὗ ἐνδόξως, ἀθλήσας Ἰουστῖνε, σὺν τούτῳ εἰς αἰῶνας, δοξάζῃ ἔνδοξε.

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ

Η Πεντηκοστή μάς υπενθυμίζει ότι η χριστιανική ζωή δεν είναι ηθικό σύστημα ούτε ιδεολογία, αλλά μετοχή στη ζωοποιό χάρη του Τριαδικού Θεού.

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Προσκυνητής (εικ.)

Η ευαγγελική περικοπή της Κυριακής της Πεντηκοστής μάς εισάγει στο μυστήριο της παρουσίας και της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης τοποθετεί τα λόγια του Χριστού κατά την τελευταία και μεγάλη ημέρα της εορτής της Σκηνοπηγίας, όταν ο Ιησούς αναφωνεί: «ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω». Η εικόνα της δίψας είναι καίρια: φανερώνει την υπαρξιακή ανάγκη του ανθρώπου για ζωή αληθινή, για κοινωνία με τον Θεό, για πληρότητα που δεν μπορεί να προσφέρει ο κόσμος.

Ο Χριστός δεν παρουσιάζεται απλώς ως διδάσκαλος που δείχνει έναν δρόμο· παρουσιάζεται ως η ίδια η πηγή της ζωής. Όποιος πιστεύει σε Αυτόν, λέει η Γραφή, «ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος». Και ο ίδιος ο ευαγγελιστής ερμηνεύει ότι ο λόγος αυτός αναφέρεται στο Άγιο Πνεύμα, το οποίο επρόκειτο να λάβουν οι πιστεύοντες σε Αυτόν. Εδώ βρίσκεται η σημασία της Πεντηκοστής: το Άγιο Πνεύμα δεν δίνεται ως μια εξωτερική δύναμη, αλλά ως εσωτερική δωρεά ζωής, που μεταμορφώνει τον άνθρωπο και τον καθιστά φορέα της θείας χάριτος.

Η αναφορά σε «ποταμούς ύδατος ζώντος» δείχνει αφθονία, κίνηση και καρποφορία. Η χάρη του Πνεύματος δεν παραμένει στάσιμη. Όταν κατοικεί στον άνθρωπο, τον ανακαινίζει και συγχρόνως τον καθιστά πηγή ευλογίας για τους άλλους. Έτσι, η Πεντηκοστή δεν είναι μόνο γεγονός που αφορά τους Αποστόλους, αλλά γεγονός εκκλησιολογικό και διαρκές: η Εκκλησία ζει από το Άγιο Πνεύμα και γίνεται ο τόπος όπου το «ζων ύδωρ» προσφέρεται στον κόσμο.

Η περικοπή δείχνει επίσης ότι ο λόγος του Χριστού προκαλεί διάκριση και κρίση. Άλλοι αναγνωρίζουν σε Αυτόν τον προφήτη ή τον Χριστό, ενώ άλλοι σκανδαλίζονται, αμφισβητούν και τον απορρίπτουν. Η παρουσία του Θεού μέσα στην ιστορία δεν εξαναγκάζει τον άνθρωπο· ζητεί ελεύθερη ανταπόκριση. Η πίστη δεν γεννιέται απλώς από εξωτερικά επιχειρήματα, αλλά από ταπεινή και δεκτική καρδιά. Γι’ αυτό και οι υπηρέτες που στέλνονται να συλλάβουν τον Ιησού επιστρέφουν λέγοντας: «Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος». Ο λόγος του Χριστού έχει δύναμη που υπερβαίνει την ανθρώπινη ρητορεία, διότι είναι λόγος ζωής και αλήθειας.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η στάση του Νικοδήμου, ο οποίος υπενθυμίζει ότι ο νόμος δεν κρίνει έναν άνθρωπο πριν πρώτα τον ακούσει. Μέσα σε ένα κλίμα προκατάληψης και εχθρότητας, ακούγεται μια φωνή δικαιοσύνης. Αυτό φανερώνει ότι η αλήθεια προϋποθέτει ταπείνωση, διάθεση ακροάσεως και ειλικρίνεια καρδιάς ενώπιον του Θεού. Όπου κυριαρχεί η εγωϊστική αυτάρκεια, ο άνθρωπος αδυνατεί να αναγνωρίσει το έργο του Θεού.

Η φράση «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου» αναδεικνύει ακόμη περισσότερο το νόημα της περικοπής. Ο Χριστός δεν ξεδιψά μόνο τον άνθρωπο, αλλά και τον οδηγεί στο φως της αλήθειας. Το Άγιο Πνεύμα, που εκπορεύεται από τον Πατέρα και αποστέλλεται στον κόσμο διά του Υιού, οδηγεί τον άνθρωπο σε όλη την αλήθεια και τον εισάγει στη ζωή του φωτός. Η δίψα και το σκοτάδι είναι δύο βασικές εμπειρίες της πεπτωκυίας ανθρώπινης υπάρξεως· ο Χριστός προσφέρει και το ύδωρ της ζωής και το φως της αλήθειας.

Συνεπώς, η ευαγγελική περικοπή της Πεντηκοστής είναι πρόσκληση προσωπική και εκκλησιαστική. Ο άνθρωπος καλείται να αναγνωρίσει τη δίψα της ψυχής του και να προσέλθει στον Χριστό. Και η Εκκλησία καλείται να ζει ως κοινότητα Πνεύματος Αγίου, ως σώμα Χριστού που προσφέρει στον κόσμο ζωή, φως και αλήθεια. Η Πεντηκοστή μάς υπενθυμίζει ότι η χριστιανική ζωή δεν είναι ηθικό σύστημα ούτε ιδεολογία, αλλά μετοχή στη ζωοποιό χάρη του Τριαδικού Θεού.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ, Ευαγγ. Ανάγνωσμα: Ιω. 7, 37-52. 8,12 

Ιερός ναός Παναγίας Αγίας Νάπας 

Πρωτότυπο Κείμενο

Εν δε τη εσχάτη ημέρα τη μεγάλη της εορτής ειστήκει ο Ιησούς και έκραξε λέγων∙ εάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω. Ο πιστεύων εις εμέ, καθώς είπεν η γραφή, ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος. Τούτο δε είπε περί του Πνεύματος ου έμελλον λαμβάνειν οι πιστεύοντες εις αυτόν∙ ούπω γαρ ην Πνεύμα Άγιον, ότι Ιησούς ουδέπω εδοξάσθη. Πολλοί ουν εκ του όχλου ακούσαντες τον λόγον έλεγον∙ ούτος εστιν αληθώς ο προφήτης. Άλλοι έλεγον∙ μη γαρ εκ Γαλιλαίας ο Χριστός έρχεται; Ουχί η γραφή είπεν ότι εκ του σπέρματος Δαβίδ και από Βηθλεέμ της κώμης, όπου ην Δαβίδ, ο Χριστός έρχεται; 

Σχίσμα ουν εν τω όχλω εγένετο δι’ αυτόν. Τινές δε ήθελον εξ αυτών πιάσαι αυτόν, αλλ’ ουδείς επέβαλεν επ’ αυτόν τας χείρας. Ήλθον ουν οι υπηρέται προς τους αρχιερείς και Φαρισαίους, και είπον αυτοίς εκείνοι∙ διατί ουκ ηγάγετε αυτόν; Απεκρίθησαν οι υπηρέται∙ ουδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος, ως ούτος ο άνθρωπος. Απεκρίθησαν ουν αυτοίς οι Φαρισαίοι∙ μη και υμείς πεπλάνησθε; Μη τις εκ των αρχόντων επίστευσεν εις αυτόν ή εκ των Φαρισαίων; Αλλ’ ο όχλος ούτος ο μη γινώσκων τον νόμον επικατάρατοι εισί! 

Λέγει Νικόδημος προς αυτούς, ο ελθών νυκτός προς αυτόν, εις ων εξ αυτών∙ μη ο νόμος ημών κρίνει τον άνθρωπον, εάν μη ακούση παρ’ αυτού πρότερον και γνω τι ποιεί; Απεκρίθησαν και είπον αυτώ∙ μη και συ εκ της Γαλιλαίας ει; Ερεύνησον και ίδε ότι προφήτης εκ της Γαλιλαίας ουκ εγήγερται. Και επήλθεν έκαστος εις τον οίκον αυτού. Πάλιν ουν αυτοίς ο Ιησούς ελάλησε λέγων∙ εγω ειμί το φως του κόσμου∙ ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ΄ έξει το φως της ζωής».

Απόδοση

 

Την τελευταία μέρα της γιορτής, την πιο λαμπρή, στάθηκε ο Ιησούς μπροστά στο πλήθος και φώναξε: «Όποιος διψάει, να ‘ρθει σ’ εμένα και να πιει. Μέσα από κείνον που πιστεύει σ’ εμένα, καθώς λέει η Γραφή, ποτάμια ζωντανό νερό θα τρέξουν». Αυτό το είπε ο Ιησούς εννοώντας το Πνεύμα που θα έπαιρναν όσοι θα πίστευαν σ’ αυτόν. Γιατί τότε ακόμα δεν είχαν το Άγιο Πνεύμα, επειδή ο Ιησούς δεν είχε ακόμα δοξαστεί με την ανάσταση. Πολλοί άνθρωποι από το πλήθος, που άκουσαν αυτά τα λόγια, έλεγαν: «Αυτός είναι πραγματικά ο προφήτης που περιμένουμε». Άλλοι έλεγαν: «Αυτός είναι ο Μεσσίας». Ενώ άλλοι έλεγαν: «Ο Μεσσίας θα ΄ρθει από τη Γαλιλαία; Η Γραφή δεν είπε πως ο Μεσσίας θα προέρχεται από τους απογόνους του Δαβίδ και θα γεννηθεί στη Βηθλεέμ, χωριό καταγωγής του Δαβίδ»; 

Το πλήθος λοιπόν διχάστηκε εξαιτίας του. Μερικοί απ’ αυτούς ήθελαν να τον πιάσουν, κανείς όμως δεν άπλωσε χέρι πάνω του. Γύρισαν, λοιπόν, πίσω οι φρουροί στους αρχιερείς και στους Φαρισαίους, κι αυτοί τους ρώτησαν: «Γιατί δεν τον φέρατε;» Οι φρουροί απάντησαν: «Ποτέ δε μίλησε άνθρωπος όπως αυτός». Τους ξαναρώτησαν τότε οι Φαρισαίοι: «Μήπως παρασυρθήκατε κι εσείς; Πίστεψε σ’ αυτόν κανένα μέλος του συνεδρίου ή κανείς από τους Φαρισαίους; Πιστεύει μόνο αυτός ο όχλος, που δεν ξέρουν το νόμο του Μωϋσή και γι’ αυτό είναι καταραμένοι». 

Τότε ο Νικόδημος, που ήταν ένας απ’ αυτούς, εκείνος που είχε πάει στον Ιησού νύχτα λίγο καιρό πριν, τους ρώτησε: «Μήπως μπορούμε σύμφωνα με το νόμο μας να καταδικάσουμε έναν άνθρωπο, αν πρώτα δεν τον ακούσουμε και δε μάθουμε τι έκανε»; Και αυτοί του είπαν: «Μήπως κατάγεσαι κι εσύ από τη Γαλιλαία; Μελέτησε τις Γραφές και θα δεις πως κανένας προφήτης δεν είναι να ‘ρθει από τη Γαλιλαία». Και έφυγαν καθένας για το σπίτι του. Τότε ο Ιησούς τους μίλησε πάλι και τους είπε: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου∙ εκείνος που με ακολουθεί δε θα πλανιέται μέσα στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως που φέρνει στη ζωή».

Σχολιασμός

 

Ξένια Παντελή, θεολόγος

 

Ο Κύριος βρισκόταν στην Ιερουσαλήμ την τελευταία ημέρα της μεγάλης εορτής της Σκηνοπηγίας. Οι Ιουδαίοι συμμετείχαν στην εορτή αυτή για να θυμούνται την πορεία των προγόνων τους από την Αίγυπτο στη γη της Επαγγελίας. Γι’ αυτό και επί επτά ημέρες έμεναν σε σκηνές. Την τελευταία και πιο επίσημη ημέρα της εορτής έκαναν αναπαράσταση της εισόδου στη γη της Επαγγελίας. Οι ιερείς έπαιρναν νερό από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ και προχωρούσαν προς το Ναό ραντίζοντας το θυσιαστήριο και τα πλήθη.

Αυτή λοιπόν την τελευταία ημέρα της εορτής, ο Κύριος, παίρνοντας αφορμή από τις τελετές της εορτής, άρχισε να διδάσκει με ζωηρή φωνή τα πλήθη λέγοντας: Εάν κανείς αισθάνεται πόθο και δίψα πνευματική, ας έρχεται σε μένα και ας πίνει. Κοντά μου θα βρει ανάπαυση ἡ ψυχή του. Από τα βάθη της ψυχής του θα τρέξουν ποταμοί αστείρευτου νερού.

Ο Κύριος βέβαια με τα λόγια αυτά εννοούσε το Άγιο Πνεύμα, το oποίο μετά την Πεντηκοστή θα έπαιρναν όσοι θα πίστευαν σ’ αυτόν. Διότι η Χάρις του Αγίου Πνεύματος, που μεταδίδει νέα και θεϊκή ζωή, δεν είχε ακόμη δοθεί σε κανένα. Διότι ο Ιησούς δεν είχε ακόμη δοξασθεί με το Πάθος του και την Ανάληψή του.

Γιατί όμως ο Κύριος παρομοιάζει το Άγιο Πνεύμα με νερό αστείρευτο που αναβλύζει μέσα από την ψυχή του ανθρώπου; Διότι όταν η Χάρις του Αγίου Πνεύματος έρχεται στην ψυχή κάθε βαπτισμένου και χρισμένου πιστού, προσφέρεται ασταμάτητα. Αναβλύζει διαρκώς, δεν αδειάζει ποτέ, ρέει σταθερά και ανεξάντλητα όπως το ποτάμι. Και ποιο έργο επιτελεί; Το Άγιο Πνεύμα ως ύδωρ ζων είναι η αιτία της πνευματικής μας ζωής. Η Χάρις του Αγίου Πνεύματος αρχικά σαν ένα ρεύμα ισχυρό καταρρίπτει μέσα στις ψυχές μας κάθε αντίσταση, κάθε πάθος. Καθαρίζει κάθε τι αμαρτωλό. Και ταυτόχρονα δροσίζει ως ύδωρ διαυγές και άφθονο τις ψυχές μας, τις μαλακώνει, τις ποτίζει και τις καθιστά καρποφόρες σε έργα αρετής. Εμπνέει αγαθές διαθέσεις και ιερά συναισθήματα, και αντίστοιχες ενέργειες και πράξεις. Ενδυναμώνει την ψυχή μας, ώστε να ζούμε μία αγία ζωή. Μας μεταμορφώνει και μας αναγεννά, γεμίζει το εσωτερικό μας με όλους τους δικούς της καρπούς, τους καρπούς των αρετών και της αγιότητας. Και καθιστά κι εμάς πηγές ανεξάντλητες ύδατος ζώντος προς τους συνανθρώπους μας.

 

Η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Αγίους Αποστόλους και μαθητές ήταν ένα γεγονός έκτακτο και μοναδικό στην ιστορία της Εκκλησίας μας. Διότι οι Άγιοι Απόστολοι δεν απέκτησαν απλώς τη θεία δύναμη του Αγίου Πνεύματος, αλλά γέμισε το εσωτερικό τους από την παρουσία Του. Μέσα τους πλέον σκήνωσε η χάρη του Παναγίου Πνεύματος και έγιναν κατοικητήρια και ναοί Τους, με ένα όμως τρόπο ιδιαίτερο, έκτακτο και μοναδικό. Μόνο αυτοί έγιναν αλάθητοι εκφραστές της αληθείας, πάνσοφοι. 

 

Ο ιερός Χρυσόστομος ερωτά: Τί σημαίνει ότι οι Απόστολοι και οι παρόντες πιστοί «επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου»; Σημαίνει ότι όχι απλώς έλαβαν την χάρη του, αλλά ότι «επλήσθησαν» με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Και τί σημαίνει «επλήσθησαν»; Αναζωπυρώθηκαν και αναζωογονήθηκαν με το Άγιο Πνεύμα. Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος κυριαρχούσαν μέσα στην ψυχή τους. Από τότε και στο εξης ζούσαν μέσα στην παρουσία και χάρη του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό και το Άγιο Πνεύμα μεταμόρφωσε την ζωή τους. Έγιναν πλέον ατρόμητοι, πάνσοφοι, κήρυτταν τον λόγο του Θεού με παρρησία.

Στη συνέχεια της ευαγγελικής περικοπής ο ευαγγελιστής Ιωάννης μας πληροφορεί ότι τα πλήθη του λαού που άκουαν τους λόγους αυτούς του Κυρίου, άρχισαν να διχάζονται. Άλλοι έλεγαν: «Αυτός είναι ο προφήτης που περιμένουμε». Άλλοι: «Αυτός είναι ο Χριστός». Κι άλλοι απορούσαν: «Είναι δυνατόν να προέλθει ο Χριστός από τη Γαλιλαία;» Οι πιο ζηλωτές ήθελαν να Τον συλλάβουν, όμως κανείς δεν τόλμησε να το κάνει, διότι μία αόρατη δύναμη τους εμπόδιζε. Γύρισαν λοιπόν πίσω άπρακτοι οι υπηρέτες στους αρχιερείς και στους Φαρισαίους, και αυτοί τους ρώτησαν: «Γιατί δεν τον συλλάβατε;» «Ποτέ άλλοτε δεν δίδαξε κανείς με τόση σοφία όπως αυτός ο άνθρωπος», αποκρίθηκαν εκείνοι. Τους ξαναρώτησαν oι Φαρισαίοι: «Μήπως κι εσείς έχετε πλανηθεί από αυτόν; Κανείς από τους άρχοντες δεν πίστεψε σ’ αυτόν, αλλά μόνο ο όχλος, που δεν ξέρει τον νόμο!». Τότε διαμαρτυρήθηκε ο Νικόδημος: «Πώς μπορούμε να καταδικάσουμε έναν άνθρωπο, εάν δεν τον ακούσουμε πρώτα και μάθουμε τι έκανε;» Κι εκείνοι του αποκρίθηκαν: «Προφήτης από τη Γαλιλαία δεν έχει φανεί ποτέ».

Ὁ Κύριος όμως συνέχισε να κηρύττει λέγοντας: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Εκείνος που με ακολουθεί δεν θα περιπλανιέται ποτέ στο σκοτάδι της αμαρτίας, αλλά θα έχει μέσα του το ζωοφόρο και πνευματικό φως». Όλοι αυτοί oι Ιουδαίοι ακροατές του Χριστού είχαν δίπλα τους το φως της ζωής, και παρέμεναν στο σκοτάδι. Το φως άγγιξε τη ζωή τους, κι αυτοί oι δύστυχοι βυθίζονταν περισσότερο στο σκοτάδι, στην άρνηση και την αντίδραση.

Αυτή η κατάσταση επαναλαμβάνεται πολλές φορές στην ιστορία και ιδιαιτέρως στις μέρες μας. Πόσοι βαπτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεχθήκαμε το φως της πίστεως και της αλήθειας. Ο Χριστός πλημμύρισε με το φως του τη ζωή μας, όταν βαπτιστήκαμε στο όνομά του. Αυτόν ντυθήκαμε τότε, για να ζήσουμε πλέον μία φωτεινή εν Χριστώ ζωή. Και να πορευόμαστε ως τέκνα φωτός. Δυστυχώς όμως πολλοί Χριστιανοί επηρεάζονται από την αμαρτία και πελαγοδρομούν μέσα στα σκοτάδια του κόσμου. Ψάχνουν αλλού για φως και χάνονται στα σκοτεινά μονοπάτια των αιρέσεων, των παραθρησκειών. Είναι τραγικό να πορεύονται σαν τυφλοί και να χάνουν το δρόμο τους, ενώ είναι δίπλα τους ο Χριστός και τους περιμένει να τους δώσει το φως του.

Μήπως όμως κι εμείς κάποτε επηρεαζόμαστε από τα σκοτάδια του κόσμου της αμαρτίας; Ζούμε πράγματι μέσα στο φως του Χριστού ή μάς ελκύει το σκοτάδι και μας ταλανίζει η αμφιβολία και η πλάνη;

Ας μην ξεγελιόμαστε. Ο Χριστός είναι το φως του κόσμου. Ας Τον παρακαλούμε λοιπόν να φωτίζει τις σκέψεις μας, τις επιθυμίες μας, τις ενέργειές μας, τα βιώματά μας.

Αναδημοσίευση από: Ιερά Μητρόπολις Κωνσταντίας - Αμμοχώστου

Άγγελοι με ένα φτερό...

 

ekklisiaonline.gr (εικ)

Ένα κοριτσάκι γύρισε σπίτι του από μιαν επίσκεψη στο γειτονικό σπίτι, που μόλις είχε πεθάνει με τραγικό τρόπο η οχτάχρονη κορούλα τους.

-Τι πήγες να κάνεις; ρώτησε ο πατέρας της.

-Πήγα για να παρηγορήσω τη μητέρα της, απάντησε η μικρή.

-Και πώς μπόρεσες να το κάνεις, τόσο μικρή που είσαι; τη ρώτησε ο πατέρας της.

-Έπεσα στην αγκαλιά της και έκλαψα μαζί της, απάντησε η μικρή.

Η αγάπη βλέπει και παρατηρεί. Αφουγκράζεται και ακούει. Αγαπώ σημαίνει συμμετέχω με όλο μου το είναι. Όποιος αγαπά ανακαλύπτει μέσα του αστείρευτες (ακένωτες) πηγές παρηγοριάς. Είμαστε άγγελοι μονάχα με ένα φτερό. Μπορούμε να πετάξουμε μόνο αγκαλιασμένοι!

Παρακαλώ, και:

Η κατάργηση του θανάτου - Αποχαιρετώντας τα παιδιά μας για τον Ουρανό…   

 

Μια ορθόδοξη μάνα για την κοίμηση της 8χρονης κόρης της 

 

Και βέβαια θ' αναστηθούμε!

 

Ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ αντιγράφει Θέσεις της ΝΙΚΗΣ για τα Κόκκινα Δάνεια (δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς!)

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Rethemnos Live

Με έκπληξη διαβάσαμε θέσεις της ΝΙΚΗΣ στο άρθρο του Εκπροσώπου Τύπου του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ κ. Κ. Τσουκαλά «Ιδιωτικό χρέος: Η Ν.Δ. άφησε τους πολίτες μόνους απέναντι στα funds», που δημοσιεύθηκε [στην Εφημερίδα των Συντακτών] στις 19 Μαΐου 2026.

Συγκεκριμένα, διαβάσαμε:

«Το πρώτο κρίσιμο βήμα είναι η ουσιαστική προστασία της πρώτης κατοικίας και της αγροτικής γης, στα πρότυπα του ν. 3869/2010 που νομοθέτησε το ΠΑΣΟΚ το 2010 και καταργήθηκε δυστυχώς τον Φεβρουάριο του 2019. Δεν μπορεί το σπίτι μιας οικογένειας ή η γη ενός αγρότη να αντιμετωπίζονται σαν απλά περιουσιακά στοιχεία προς εκποίηση. (…)

Το δεύτερο μεγάλο ζήτημα είναι το δικαίωμα του δανειολήπτη να εξαγοράζει ο ίδιος το δάνειό του πριν αυτό πουληθεί σε fund. Δεν είναι δυνατόν ένα fund να αγοράζει ένα δάνειο σε τιμή υποπολλαπλάσια της αρχικής του αξίας και ο πολίτης να μην έχει την ίδια ευκαιρία να σώσει το σπίτι του. Αυτή η αδικία πρέπει να τελειώσει».

Αυτό που παρέλειψε να αναφέρει ο κ. Τσουκαλάς είναι ότι η ΝΙΚΗ κατέθεσε ήδη από τον Μάιο 2024 πρόταση νόμου για το δικαίωμα εξαγοράς κόκκινων δανείων από τους δανειολήπτες μετά τη μεταβίβασή τους από τις Τράπεζες στα funds. Η ρύθμιση αφορά δάνεια φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων και θα εφαρμόζεται πριν από την έναρξη διαδικασιών αναγκαστικής εκτέλεσης. Η δυνατότητα αυτή δεν θα μπορούσε να απορριφθεί από τα funds χωρίς πλήρη και έγγραφη αιτιολόγηση.

Όσο για την (αυτονόητη) υποχρέωση του κράτους να προστατεύσει νομοθετικά την πρώτη κατοικία από τον πλειστηριασμό, αυτό βρίσκεται στις αναλυτικές Θέσεις της ΝΙΚΗΣ για Τράπεζες & Χρηματοδότηση από την αρχή: «Καμία κατάσχεση πρώτης κατοικίας λόγω κόκκινου δανείου». Και: «Απαγόρευση μεταφοράς του δανείου σε πιστωτή με άλλους όρους από τους αρχικούς»

Το ίδιο και η υποχρέωση του κράτους να προστατεύσει την αγροτική περιουσία από την κατάσχεση! Αλλά η ΝΙΚΗ έχει προτείνει κατ’ επανάληψιν πλήρη μέτρα για την ανόρθωση του πρωτογενούς τομέα, τον οποίο το πολιτικό κατεστημένο που λυμαίνεται την πατρίδα μας έχει αφήσει να καταστρέφεται. Δειγματοληπτικά παραθέτουμε απόσπασμα από την παρουσίαση της τοποθέτησης του βουλευτή της ΝΙΚΗΣ κ. Α. Βορύλλα στη Βουλή τον Ιανουάριο 2026:  

«Τρίτον, βιώσιμη ρύθμιση στα κόκκινα δάνεια του πρωτογενούς τομέα. Χιλιάδες αγρότες και κτηνοτρόφοι κινδυνεύουν να χάσουν τη γη και τον εξοπλισμό τους, όχι επειδή απέτυχαν να παράγουν, αλλά επειδή εγκλωβίστηκαν σε ένα τραπεζικό σύστημα χωρίς ειδικό πλαίσιο προστασίας της αγροτικής γης. Απαιτείται άμεσα ένα δίκαιο και ξεκάθαρο πλαίσιο ρύθμισης των κόκκινων αγροτικών δανείων, ώστε η γη να παραμείνει στην παραγωγή και να μη μεταβιβάζεται σε funds που δεν έχουν καμία σχέση με την ύπαιθρο και τη διατροφική ασφάλεια της χώρας» (Βορύλλας: «Ο πρωτογενής τομέας ως πυλώνας εθνικής ανάπτυξης και όχι πελατειακής πολιτικής»).

Στη συνέχεια του άρθρου του κ. Τσουκαλά διαβάζουμε:

«Για τον λόγο αυτό, χρειάζεται και ανεξάρτητη Επιτροπή Διευθέτησης Οφειλών, στην οποία θα μπορεί να προσφεύγει ο δανειολήπτης όταν θεωρεί ότι η πρόταση που του γίνεται είναι άδικη ή μη εφαρμόσιμη. Ο πολίτης δεν μπορεί να είναι έρμαιο της απόφασης του servicer».

Στις 14 Ιανουαρίου 2026, , στο άρθρο της Θεματικής Ομάδας Οικονομίας της ΝΙΚΗΣ «Οι servicers εμπορεύονται την απόγνωση των δανειοληπτών» διαβάζουμε:

«Η ΝΙΚΗ (…) διεκδικεί ουσιαστικές και μόνιμες λύσεις στο ιδιωτικό χρέος και προτάσσει:

• Την άμεση κατάργηση των πλειστηριασμών και τη μόνιμη, καθολική προστασία της πρώτης κατοικίας.
• Την κατάργηση των funds, με ταχεία εκκαθάριση και πλήρη δημοσιοποίηση της μετοχικής τους σύνθεσης.
• Τη δημιουργία Δημόσιου Οργανισμού Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους και τη διενέργεια λογιστικού ελέγχου όλων των δανείων, με διαγραφή πανωτοκίων και καταχρηστικών χρεώσεων».

Παρόμοια διαβάζουμε και στις 6 Δεκεμβρίου 2025, στο άρθρο της Θεματικής Ομάδας Οικονομίας της ΝΙΚΗΣ «Δάνεια σε ελβετικό φράγκο: 70.000 συμπολίτες μας σε ομηρία – Η κυβέρνηση σιωπά, το πρόβλημα διογκώνεται», θέμα που επίσης θίγει ο κ. Τσουκαλάς, για το οποίο η ΝΙΚΗ έχει ήδη προβεί σε ενέργειες.

 

Γράφει πιο κάτω ο κ. Τσουκαλάς: «Την ίδια ώρα, οι servicers πρέπει να πάψουν να λειτουργούν χωρίς ουσιαστικό φόβο κυρώσεων. Χρειάζεται αυστηρό πλαίσιο ποινών για καταχρηστικές πρακτικές: πρόστιμα, αστικές κυρώσεις, περιορισμοί στην αναγκαστική εκτέλεση και απώλεια αξιώσεων από τόκους υπερημερίας».

Η ΝΙΚΗ έχει καταγγείλει κατ’ επανάληψιν ότι «Η Κυβέρνηση αφήνει ασύδοτα τα funds – Η Κοινωνία δεν αντέχει άλλο στο έλεος των τοκογλύφων του συστήματος!», οι οποίοι δρουν ως κράτος εν κράτει, ενώ δεν πληρούν ούτε τις τυπικές δυνατότητες λειτουργίας μιας πραγματικής εταιρίας. Αποστολή της ΝΙΚΗΣ στο Δουβλίνο, στην υποτιθέμενη έδρα πολλών funds, τον Οκτώβριο 2025, απέδειξε ότι πρόκειται ουσιαστικά για εταιρίες φαντάσματα!

***** 

Η ΝΙΚΗ δίνει τιτάνιο αγώνα για τη διάσωση του κόπου των Ελλήνων δανειοληπτών από τα αρπακτικά που, με την ανοχή του κράτους, τον αρπάζουν στη μεγαλύτερη και πιο βρώμικη αναδιανομή ιδιωτικής περιουσίας Ελλήνων πολιτών της νεότερης ιστορίας της πατρίδας μας! Είναι αδύνατον να αρθρώσει λόγο κάποιος για το επείγον αυτό πρόβλημα της καταλήστευσης της ελληνικής κοινωνίας – όπως και για οποιοδήποτε από τα προβλήματα που ταλανίζουν τον Έλληνα, την ελληνική οικογένεια, την ελληνική επιχείρηση και τον λαό – χωρίς να αντιγράψει (συνειδητά ή ασυνείδητα) θέσεις της ΝΙΚΗΣ!

Από την άλλη, το ΠΑΣΟΚ βαρύνεται με τη δέσμευση της Ελλάδας στο ΔΝΤ και στα Μνημόνια, με βαρύτατες ευθύνες για την οικονομική κρίση που άρχισε το 2010 και οδήγησε όχι μόνο στην οικονομική εξαθλίωση του ελληνικού λαού, αλλά και σε αναρίθμητες αυτοκτονίες, και φυσικά αποτελεί τη βαθύτερη αιτία της αδυναμίας του Έλληνα δανειολήπτη να πληρώνει με συνέπεια το δάνειό του, εφόσον το είχε λάβει με διαφορετικές οικονομικές δυνατότητες πριν την κρίση, οι οποίες ανατράπηκαν! Τώρα, που «άλλαξεν ο Μανωλιός», το ΠΑΣΟΚ έρχεται να υποσχεθεί στον Έλληνα προστασία από την αρπαγή της περιουσίας του, για την οποία και το ίδιο φέρει ευθύνες!

Το πρόβλημα στην πολιτική ζωή της πατρίδας μας αυτή τη στιγμή είναι ότι οι περισσότεροι δεν ακούνε και δεν διαβάζουν τι λέει η ΝΙΚΗ! Και ότι τα θεωρούμενα ως «μεγάλα», συστημικά ΜΜΕ δεν μεταδίδουν αυτά που λέει η ΝΙΚΗ, ώστε να συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός ότι στην Ελλάδα έχει ανατείλει ένα νέο είδος πολιτικών, εκείνοι που ήρθαν για να υπηρετήσουν τον λαό και τη χώρα και όχι για να «αρπάξουν»! Αυτοί οι πολιτικοί είναι ο πρόεδρος, οι βουλευτές και τα στελέχη της ΝΙΚΗΣ – το μόνο πολιτικό κίνημα που ασκεί πραγματική αντιπολίτευση, η μόνη δύναμη την οποία φοβάται η κυβέρνηση, εφόσον δεν μπορεί ούτε να την ελέγξει ούτε να τη διαφθείρει, και που αναγκαστικά την αντιγράφει η υποτιθέμενη αντιπολίτευση (η ένοχη αντιπολίτευση), όταν προσπαθεί να παρουσιάσει κάποια σοβαρότητα.

Σε άλλο πρόσφατο άρθρο του ο κ. Τσουκαλάς γράφει ότι «Μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να κερδίσει την ΝΔ». Κάνει λάθος. Μόνο Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ μπορεί να κερδίσει τη Ν.Δ. Και θα το κάνει, όχι ξαναφέρνοντας στην εξουσία εκείνους που τον ξεγέλασαν, τον ταπείνωσαν και τον ρήμαξαν στο παρελθόν, αλλά εκείνους που αποτελούν μέρος του ίδιου του λαού και κατέβηκαν στην πολιτική με εντιμότητα και περίσκεψη για να τον βοηθήσουν επιτέλους να δει τη μέρα που θα ΝΙΚΗσει τους καταπιεστές και τους εκμεταλλευτές του!