Ωραίο ρεπορτάζ από Οrthodoxia news agency. Εμείς εδώ, αντί "του Έθνους" προτιμούμε "του Γένους", ολόκληρης της Ρωμηοσύνης, που είναι μέγεθος κατά βάσιν πνευματικό, οικουμενικό & υπερεθνικό.
240 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα [2019] από τον μαρτυρικό θάνατο του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, του πατρο-Κοσμά του Έθνους, του Μεγάλου Φωτιστή, που συνέδεσε τον βίο του και με τον αγώνα του ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου.
“Ο Χριστός υπήρξε για τον άγιο Κοσμά το θεμέλιο πάνω στο οποίο στήριξε τη ζωή και το έργο του, γιατί έργα, κατορθώματα και πράξεις, ζωή, θυσίες και μόχθος σαν του Κοσμά του Αιτωλού δεν αντέχουν σε άλλη θεμελίωση. Η σχέση του αγίου Κοσμά με τον Χριστό, δεν ήταν εγκεφαλική, αλλά ένα ολοκληρωτικό δόσιμο της καρδιάς του σ’ Αυτόν” έχει δηλώσει ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος.
Ο Άγιος Κοσμάς γεννήθηκε στο χωριό Ταξιάρχης της επαρχίας Αποκούρου
που βρίσκεται κοντά στο χωριό Μεγάλο Δένδρο Ναυπακτίας, το 1714 μ.Χ.,
από γονείς ευσεβείς, που τον ανέθρεψαν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου.
Είκοσι χρονών μετέβη στο Άγιο Όρος, για να σπουδάσει στο εκεί νεοσύστατο σχολείο του Βατοπεδίου. Ο Άγιος Κοσμάς, ονομαζόταν αρχικά Κωνσταντίνος και μετά την αποφοίτησή του, πήγε στη Μονή Φιλόθεου, όπου έγινε μοναχός (1759 μ.Χ.) και κατόπιν Ιερομόναχος και έλαβε το όνομα Κοσμάς.
Στο χωριό Κολικόντασι της Βορείου Ηπείρου βρίσκεται η Ιερά Μονή των Εισοδίων της Θεοτόκου, στον περίβολο της οποίας διατηρείται ο τάφος του αγίου Κοσμά του Αιτωλού.
Θαύμα: Πώς γλίτωσε ο τάφος του
Ο π. Τιμόθεος Ηλιάκης γράφει: «Δεν μπορούσα να εξηγήσω πως το άθεο καθεστώς του Εμβέρ Χότζα, που δεν άφησε ίχνος Χριστιανικό στην ταλαιπωρημένη Βόρειο Ήπειρο, επέτρεψε την διατήρηση της Μονής και του τάφου του Εθναποστόλου Κοσμά του Αιτωλού.
Η απορία μου αυτή λύθηκε
πρόσφατα όταν ένας νέος Βορειοηπειρώτης, ο κ. Χρήστος Μήτρος από το
Φίερι, γειτονική με το Κολικόντασι πόλη, ήρθε κοντά μας και ζήτησε να
βαπτιστεί Χριστιανός Ορθόδοξος. Όταν μου εξήγησε τα σχετικά με τον τόπο
της καταγωγής του, τον ρώτησα αν γνώριζε κάτι σχετικό με την απορία που
είχα. Ο νέος με βουρκωμένα μάτια άφησε τον λογισμό του ελεύθερο και μου
διηγήθηκε τα εξής θαυμαστά.
Όταν το 1968 με νόμο του Αλβανικού κράτους απαγορεύθηκε κάθε θρησκευτική
εκδήλωση, ήρθε διαταγή από τα Τίρανα να γκρεμισθούν οι Εκκλησίες και να
εξαφανισθούν οι Σταυροί από τους Χριστιανικούς τάφους.
Ο τότε Αστυνομικός διοικητής του Φίερι πήρε μαζί του το αρμόδιο συνεργείο και πήγαν στο Μοναστήρι προκειμένου να το εξαφανίσουν. Γνωρίζοντας μάλιστα την ευλάβεια των Ελλήνων προς τον άγιο Κοσμά, έδωσε εντολή να ξεκινήσει το έργο της κατεδαφίσεως από τον τάφο του αγίου.
Όταν όμως οι εργάτες έδωσαν το πρώτο κτύπημα στο ιερό μνημείο τότε μια δυνατή βουή έσπασε την ησυχία του χώρου και μια μεγάλη λάμψη σαν φωτιά ξεπήδησε μέσα από τον τάφο του πατρο-Κοσμά. Έντρομοι οι παριστάμενοι ετράπησαν σε φυγή και δεν επανήλθαν παρά τις απειλές των Τιράνων και την "καθησυχαστική" δήλωση του καθεστώτος πως, δήθεν, εξερράγη ξεχασμένη από τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο βόμβα! Έτσι δεν βεβηλώθηκε ο τάφος του αγίου Κοσμά, όπως και τα χαριτόβρυτα Λείψανά του,που παρέμειναν εκεί βάλσαμο στις πληγές των Χριστιανών και ελπίδα πως… "Θα 'ρθει το ποθούμενο"».
Όπου περνούσε έκτιζε σχολεία και εκκλησίες
Ο Άγιος γνωρίζοντας ότι το Έθνος κινδύνευε, δεν ησύχαζε και φλεγόταν νύχτα-μέρα από τον πόθο να βγει και να διδάξει στους σκλαβωμένους Έλληνες τα Άγια Γράμματα. Όμως, θεωρούσε τον εαυτό του ταπεινό και αδύνατο να επωμισθεί τέτοιο φορτίο. Με θεία αποκάλυψη, πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνάντησε τον αδελφό του Χρύσανθο, που ήταν δάσκαλος. Αυτός του έκανε μερικά μαθήματα ρητορικής, που θα βοηθούσαν τον Κοσμά στο κήρυγμα. Έπειτα, αφού πήρε την άδεια του Πατριάρχη Σεραφείμ, όργωσε στην κυριολεξία την Ελλάδα, διδάσκοντας στους «ραγιάδες» το λόγο του Θεού.
Έτσι, ο Άγιος Κοσμάς, αρχικά κήρυξε στην Κωνσταντινούπολη και στην συνέχεια μετέβη στην Αιτωλοακαρνανία. Με νέα άδεια περιήλθε τα Δωδεκάνησα και το Άγιο Όρος. Ακολούθως περιόδευσε στην Θεσσαλονίκη, Βέροια, σε ολόκληρη την Μακεδονία, έφθασε στην Χειμάρα, επέστρεψε στην Νότιο Ήπειρο και από εκεί κατέληξε στη Λευκάδα και την Κεφαλληνία. Πήγε ακόμη στη Ζάκυνθο, Κέρκυρα και ξανά στην Βόρειο Ήπειρο.
Απ’ οπού περνούσε, έκτιζε σχολεία, εκκλησίες, και πλήθος λαού συνέρεε και «ρουφούσε» το «νέκταρ» της αγίας διδασκαλίας του.
Το μαρτυρικό τέλος
Τελικά, ο φθόνος των Εβραίων, σε συνεργασία με τους Τούρκους, είχε σαν αποτέλεσμα τον απαγχονισμό του Αγίου στο Κολικόντασι, στα χώματα της Βορείου Ηπείρου το 1779 μ.Χ. Το λείψανό του το έριξαν στα νερά του ποταμού Άψου. Παρά την πέτρα που του είχαν δέσει στον λαιμό, το λείψανο επέπλεε. Βρέθηκε από τον ιερέα Μάρκο κι ενταφιάσθηκε στη μονή της Θεοτόκου Αρδονίτσας Β. Ηπείρου, όπου και ανευρέθη.
«ΑΝΗΓΕΡΘΗ ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ / Ο ΘΕΙΟΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΣ ΟΥ/ΤΌΣ ΝΑΟΣ ΔΙΑ ΠΡΟΣΤΑ/ΓΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΥΨΗΛΟΤΑΤΟΥ ΒΕΖΥΡ / ΑΛΗ ΠΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΕΠΕΛΕ/ΝΗ».
Το καθολικό της Μονής είναι ρυθμού βυζαντινού σταυροειδούς. Ο τρούλος είναι οκταγωνικός με κωνική κεραμόσκεπη στέγη και τέσσερα μονόλοβα παράθυρα. στη δυτική πλευρά υπάρχει δίλοβο κωδωνοστάσιο με ρωμαϊκό γλυπτό στο κέντρο. Το τέμπλο είναι ξυλόγλυπτο, έργο του ΙΘ’ αι.
Τα λείψανα του αγίου φυλάσσονται στην Αρχιεπισκοπή στα Τίρανα για λόγους ασφαλείας. Είναι τοποθετημένα σε μια απλή ξύλινη λάρνακα. Από το σκελετό των λειψάνων λείπουν: 1) Η κάρα, που εκλάπη το 1917 από Αυστροούγγρους και πιθανόν βρίσκεται σήμερα σε μουσείο της Βιέννης. 2) Η κάτω γνάθος, πού βρίσκεται στην Ιερά Μονή αγίου Νικολάου Άνδρου. 3) Η κερκίς της δεξιάς χειρός, που βρίσκεται στον Ιερό Ναό αγίου Κοσμά Κονίτσης.
Αποτμήματα από τα δάκτυλα χειρών και ποδιών του αγίου βρίσκονται σε διάφορα μέρη, όπως στα Γιάννινα, την Ιερά Μονή Δουσίκου και άλλου. Τεμάχιο λειψάνου του αγίου Κοσμά δώρισε πρόσφατα ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος στην Εκκλησία της Ελλάδος, κατά την επίσημη επίσκεψη του σ’ αυτήν. Το ιερό λείψανο έχει αποθησαυριστεί στο Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών. Επίσης τμήμα λειψάνου, δόθηκε στη Ιερά Μονή αγίου Κοσμά Αιτωλοακαρνανίας.
Συμπλήρωμα
Τα «εννιάμερα της Παναγίας» και το εορταστικό δεκαήμερο στην έξοδο του Αυγούστου...
Προσκυνητής
Παραμονές τα Νιάμερα (23 Αυγούστου) και ο νους μου ταξιδεύει πίσω σε περασμένες αλλά ολοζώντανες εικόνες…. (Τι ευτύχημα που είναι αυτά τα νοερά ταξίδια,!)…και μυρίζω το ζεστό πανί που έβαζε η Γιαγιά μου στην σιδερώστρα για να δοκιμάσει πόσο «κάβει» το σίδερο.
Τη παραμονή θα κατεβαίναμε στη "χώρα", και "έξω" πότιζα τα λουλούδια και το μποστανάκι για να κρατήσει η δροσά για τις γιορτινές, που φυσικά τέτοιες δουλειές τότε δεν γίνονταν. Η Γιαγιά μέσα, μου έφτιαχνε τα ρούχα για τον Εσπερινό και την Λειτουργία. Τα κρεμούσε όλα στην έξω πλευρά της πόρτας της ντουλάπας, με τα παπούτσια λουστραρισμένα από κάτω. ‘Όμως, δεν σιδέρωνε μόνο τα ρούχα της εκκλησίας, αλλά και την βράκα, το ζωνάρι και τη μαντήλα μου για το ΚΟΥΡΣΑΡΙΚΟ. Φρέσκο-σιδερωμένα, τα δίπλωνε και τα έβαζε σε μια «καλή τσάντα νάιλον» που φύλαγε για τέτοιες περιπτώσεις.
«Παντού, γύρω σ' όλη την Νάουσα, από την Παναγία μέχρι τα σημαιοστολισμένα καΐκια του λιμανιού – όλα «ηχούσαν» -- όλη η πλάση φώναζε τη λέξη– Πανήγυρη!»
Εκτυφλωτικά ασπρο-γαλακτισμένες ήταν οι αυλές της Παναγίας μας και με τις αυλόπορτες ανοιχτές, το άσπρισμα συνέχιζε προς τα κάτω στα σκαλιά και στο υπόλοιπο χωριό. Γύρω απ' τον ναό μεθούσες με την μυρωδιά του βασιλικού, της Μυρτιάς και το άρωμα απ’ τα μελισσοκέρια.
Πηγαινοέρχονταν γυναίκες, άλλες με μπουγέλα και σφουγγαρόπανα και άλλες με κεντητά, δοχεία και ανθοδέσμες — χαμηλοβλεπούσες-- λιγομίλητες— η κάθε μία ήξερε το ρόλο της και το τι θα προσφέρει η άλλη, είχαν κάνει πρόβες «τζενεράλε» χρόνια πολλά--μια ζωή!
Ήταν κι ο θείος ο Μανώλης ο Σιφναίος (ο παπάς) και ξεχώριζε τις μυρσινιές --τις πρασιές, και διέταζε που και πως θα πήγαιναν οι σημαίες και το κάθε στεφάνι.
Στο Ιερό, ο Θείος μου ο Μηνάς με το σουγιά του πολεμούσε να κάνει τις λαμπάδες να ταιριάζουν στα Δεσποτικά κηροπήγια, και ο Μπάρμπας ο Ζαχαριάς με τον Λουκά, κουβαλούσαν κεράκια διαφόρων μεγεθών προς το παγκάρι. Η Ευτέρπη παρούσα, έχοντας ήδη κάνει τα δικά της νωρίτερα, επέβλεπε, και μαζί με την Μαριώ καμάρωναν -- έτσι τα είχαν βρει νέες όταν ήρθαν από τη Μικρά Ασία, και έτσι τους άρεσαν.
Οι προετοιμασίες αδιάσπαστα γίνονταν μέχρι αργά το μεσημέρι, και για ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα — πήγαιναν όλοι στα σπίτια τους να ετοιμαστούν για τον Μεγάλο Εσπερινό --- και ΤΟΤΕ μόλις έφευγαν όλοι, το Πεύκο στην κάτω αυλή δειλά-δειλά έβγαζε το απαλό του άρωμα, και τα κρυμμένα τζιτζίκια ξετρύπωναν και άρχιζαν να ψέλνουν της Μεγαλόχαρης τα Προεόρτια.......και καθώς όλα μαζί ανέβαιναν.....«ώσφράνθη Κύριος ο Θεός, οσμήν ευωδίας…..»
--Νικόλαος Μ. Γαβαλάς
Άγιοι Ανάργυροι, Νάουσα, Πάρος
20 Αυγούστου 2024
**θύμησες= η ανάκληση κάποιου γεγονότος ή μιας κατάστασης στο νου από το παρελθόν.
πηγή
Ακόμα και αν όλες οι λέξεις του κόσμου έχαναν τη σημασία τους, ένα βλέμμα της Κυρίας Θεοτόκου από κάποιο μοσχολιβανισμένο εικόνισμα θα έφτανε για να ξαναβρείς την έννοια της αγάπης. Και από αυτήν την έννοια θα ξεπηδούσαν ξανά όλες οι άλλες σημασίες.
Όλοι όσοι ευλαβούνται την Παναγία έχουν να σου πουν άρρητα βιώματα εκείνων των αθέατων θαυμάτων που συμβαίνουν στις κρυφές κατεργασίες της ψυχής. Που δεν εκδηλώνονται πομπωδώς, ούτε προορίζονται να εντυπωσιάσουν τους πολλούς, αλλά κυλούν σαν ήρεμα υπόγεια ρυάκια και δροσίζουν τα τρίσβαθα της σπηλαιώδους φύσης μας.
Σε στιγμές που τα λόγια στερεύουν, που οι σκέψεις μπερδεύονται, που οι διέξοδοι χάνονται, και μόνο η επίκληση του ονόματος της Θεοτόκου δρα σαν άμεσο γιατρικό. Γλυκαίνει ο νους, ανασαίνει η καρδιά, διαλύονται τα πρώτα μαύρα σύννεφα. Ο λογισμός γίνεται πλατύτερος, πιο σπλαχνικός, πιο καρτερικός και πράος. Θαρρείς και η Παναγία σου κληρονομεί αμέσως δώρα από το ιερό βιός της.
Ποιος χριστιανός δεν έχει να μαρτυρήσει τέτοια μυστικά φιλοδωρήματα; Μήπως δεν είναι αυτά που ωθούν εκατομμύρια Έλληνες να γεμίζουν της εκκλησιές τον Δεκαπενταύγουστο; Μήπως δεν είναι αυτά που κάνουν ακόμα και άπιστους να φωνάζουν «Παναγία μου βόηθα» στη δύσκολη στιγμή; «Όλοι είναι άθεοι μέχρι να αρχίσει το αεροπλάνο να πέφτει», λέει ένα πολύ εύστοχο ρητό. Αλλά να το αντιστρέψω κιόλας. Όλοι όσοι λένε ότι είναι «καλοί χριστιανοί», είναι μέχρι να σταθούν έντιμα δίπλα στο μπόι της Παναγίας. Τότε κατανοούν ότι δεν είναι απολύτως τίποτα.
Θυμάμαι σαν χθες την πρώτη φορά που αντίκρυσα την Παναγία Πορταΐτισσα στη μονή Ιβήρων. Ήταν σαν να χάθηκαν τα πάντα γύρω μου και να καταλάμβανε τον χώρο μόνο η αρχοντική μορφή της. Το δέος σου λυγίζει τα γόνατα. Η επιβλητική της όψη σε κάνει να νιώθεις διάφανος και αναπολόγητα αδειανός. Ταυτόχρονα όμως σε πλημμυρίζει μια αλλόκοσμη ηδύτητα που σε χορταίνει ελπίδα. Η παρουσία της είναι ζωντανή. Στο πληροφορεί ολόκληρο το «είναι» σου. Δεν ξέρεις πώς να το εξηγήσεις – ξέρεις μόνο ότι το ζεις.
Όχι, η ελπίδα δεν γεννά συναισθηματικά την Παναγία – η Παναγία είναι εκείνη που γεννά φυσικά την ελπίδα. Την γέννησε μια φορά στη Βηθλεέμ και από τότε τη γεννά ξανά και ξανά στις ζωές μας. Πήγαινε στην πτέρυγα ενός νοσοκομείου και μέτρα σε πόσα προσκέφαλα και πόσα κομοδίνα ασθενών θα δεις χάρτινες εικόνες της. Σκέψου όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα και δες πόσο μισούσαν τη μορφή της. Κανένα πρόσωπο της ιστορίας δεν συγκεντρώνει τόση αγάπη και συνάμα τόσο μίσος, όσο η Παναγία και ο Υιός της.
Αγαπούμε ισοβίως ό,τι είναι ζωντανό και υπάρχει. Και αν όχι, μισούμε ό,τι μας θυμίζει πώς δεν υπάρχουμε εμείς. Αλλά τα τεκμήρια είναι μπροστά στα μάτια μας. Ζούμε κολυμπώντας μέσα στη φοβερή προφητεία της Παναγίας: «Ιδού, από τώρα και στο εξής θα με μακαρίζουν όλες οι γενεές». Ποτέ ξανά δεν είπε άνθρωπος τέτοιο λόγο για τον εαυτό του, παρά μόνο αν ήταν άρρωστος από μεγαλομανία. Τον είπε η ταπεινή Παναγία γιατί ήξερε ποιον φέρνει στον κόσμο.
Γενιές και γενιές νιώθουν το σκίρτημα αυτής της αλήθειας. Κάθε υπόκλιση στην Θεοτόκο και ένα χάδι, κάθε επίκληση και μια βοήθεια, κάθε παράκληση και ένα φτερούγισμα μακριά από το χάος. Αυτή είναι η Παναγία μας.
Ελευθέριος Ανδρώνης
Και:
Τα «εννιάμερα της Παναγίας» και το εορταστικό δεκαήμερο στην έξοδο του Αυγούστου...
Ο ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (Απόδοση Κοιμήσεως Θεοτόκου)
"Ἐν τῇ κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε…" (εικ.)
Για την Κοίμηση της Θεοτόκου και το έσχατο όριο της ανθρώπινης ελπίδας
Πόσοι ύμνοι έχουν γραφτεί παγκοσμίως για την Θεοτόκο!
H Παναγία και η Σκηνή του Μαρτυρίου (με την Κιβωτό της Διαθήκης)
Saint John of Shanghai and the Response of Faith to the Modern World
ROCOR / Eastern American Diocese
ΕΛΛΗΝΙΚΑ: ΕΝΑΣ ΦΑΡΟΣ ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗ ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ
In a world marked by haste, uncertainty, and a silent, creeping existential void, the call of faith emerges not as an echo of the past, but as a beacon of urgent hope. Mission, conceived as the living response to Christ’s mandate, is par excellence a path of faith, of absolute surrender, of sacrifice, and of the Cross. It is, above all, an act of pure service to those who desperately need comfort and human meaning in the face of the materialistic nihilism that today seeks to impose itself forcefully on our cities, rural communities, and families.
Amid this panorama, the geography of hope has a name in Nicaragua: Matagalpa. Our beautiful land continues to be an undeniable witness to the presence of God through his saints, whose lives never cease to impact and stir the hearts of contemporary people. Matagalpa is a city blessed with strength, productivity, a rich local tradition, and a deeply rooted culture of faith. However, behind its daily dynamism, a profound spiritual need also beats: a genuine yearning for the eternal that resists being diluted by secular modernism and its various depersonalizing currents.
It was precisely this fervor that overflowed on Sunday, July 5, when the community came together to celebrate the feast day of our beloved patron saint: the Holy Hierarch John of Shanghai & San Francisco. A man of awe-inspiring humility, his life was imbued with piety and unconditional compassion for all humankind, without distinction of race or condition. St. John embodied a deep ecclesial love for those who suffer, becoming a refuge for the most forgotten and, in a very special way, for vulnerable children.
This feast day was experienced in a unique and historic way for our region. The Liturgy and solemn ceremonies were attended by a diverse group that reflected the catholicity of our faith: members of the Russian Diasporan community, Nicaraguan Orthodox faithful, and those currently in the catechumenate were present. We were also honored by the presence of the Ambassador of the Russian Federation to Nicaragua, His Excellency Mikhail N. Ledenev, whose attendance strengthened the bonds of spiritual fraternity that unite us.
To ensure that this celebration unfolded with the necessary splendor and order, we received invaluable support from the Mayor of Matagalpa, the Honorable Sadrach Zeledón, who, with great sensitivity and respect for our community, provided us with a dignified and optimal space to hold this solemn celebration.
Our mission, under the loving blessing of our Metropolitan Nicholas, has confirmed in the heart of every believer an unshakeable truth: that the Church is Mother, and as such, she never abandons, but is always present to assist, nourish, and console her children.
With profound emotion, the members of the community expressed their gratitude for the divine gift of establishing the Russian Orthodox Church Outside of Russia (ROCOR) in Nicaragua. They gave thanks for the pure Faith that has been passed on to them and for the tireless spirit of service that characterizes the mission, capable of opening paths of light in places where our ancient theological and liturgical tradition was previously unknown. As a beautiful testament to this spiritual sowing, the grand celebration was preceded by the baptism of three new Orthodox Christians. After a rigorous and conscious period of catechumenate, these new children of the Church confirmed their faith, courageously embracing the path of self-denial and love for the Church that from this day forward guides their steps toward eternity.
Reflecting on the impact of this day, it is impossible not to recall the words of the writer Alex Goncharov, who, in portraying the figure of this great pastor, reminds us:
"Holiness is not only something from the distant past. God still gives saints to His Church, and they still care for us today."
That is the certainty that sustains us. God has not ceased to speak to the world; He continues to endow His Church with saints, and they, from heavenly glory, continue to watch over us and guide us today amidst our own storms (cf. Saint John of Shanghai & San Francisco: A Shepherd in Dangerous Times, p. 21).
May the celebration of our patron saint not be a mere memory on the calendar, but the flame that ignites an enduring transformation in every home in Matagalpa. Faced with a world fading into indifference, the Orthodox Faith stands firm here like a rock, reminding us that Heaven remains open and that holiness is our present goal. May the intercession of St. John of Shanghai & San Francisco watch over our fields, bless our children, and keep the flame of true faith burning brightly in our beloved Nicaragua!
Wondrous is God in His saints!
Priest Daniel Valle
Rector of Misión San Juan de Shanghai y San Francisco
Matagalpa, Nicaragua
Click:
"The Story of Guatemalan Orthodoxy" — Keynote Presentation at 2019 Team Chicago Banquet
Native Americans (tag)
Latin America: Peoples in Search of Orthodoxy
The ancient Christian Church - About Orthodox Church in the West World
Grace and “the Inverted Pyramid”
A Letter from an Orthodox Christian to our Native Americans Brothers
A Native American chief’s ‘secret path’ to Orthodoxy
Native American Pathways to Orthodoxy
Eight principal areas of convergence between African spirituality and Ancient Christianity
Fr. Moses Berry, a descendant of African slaves, Orthodox priest and teacher in USA
How “White” is the Orthodox Church?
The Church as the Liberated Zone: "All we Christians are terrorists..."
The Kingdom of Heaven, where racial discrimination has no place
"THE WAY" - An Introduction to the Orthodox Faith
*****
Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΣΑΓΚΑΗΣ ΚΑΙ Η ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ
Του Εφημέριου π. Δανιήλ Βαλλέ
Ιεραποστολή Αγίου Ιωάννου Σαγκάης και Σαν Φρανσίσκου, Ματαγκάλπα, Νικαράγουα
Πηγή: ROCOR / Eastern American Diocese (αγγλικά)
Σε ένα κόσμο που χαρακτηρίζεται από βιασύνη, αβεβαιότητα και ένα σιωπηλό, υφέρπον υπαρξιακό κενό, το κάλεσμα της πίστης αναδύεται όχι ως μια ηχώ του παρελθόντος, αλλά ως φάρος επείγουσας ελπίδας. Η Ιεραποστολή, που νοείται ως η ζωντανή απάντηση στην εντολή του Χριστού, είναι κατ' εξοχήν μια πορεία πίστης, της απόλυτης παράδοσης, της θυσίας και του Σταυρού. Είναι, πάνω απ' όλα, μια πράξη αγνής υπηρεσίας σε όσους χρειάζονται απεγνωσμένα παρηγοριά και ανθρώπινο νόημα απέναντι στον υλιστικό μηδενισμό που σήμερα επιδιώκει να επιβληθεί βίαια στις πόλεις, τις αγροτικές κοινότητες και τις οικογένειές μας.
Mέσα σε αυτό το πανόραμα, η γεωγραφία της ελπίδας έχει ένα όνομα στην Νικαράγουα: Ματαγκάλπα. Η όμορφη γη μας συνεχίζει να αποτελεί αδιαμφισβήτητος μάρτυρας της παρουσίας του Θεού μέσω των Αγίων Του, των οποίων η ζωή δεν παύει ποτέ να επηρεάζει και να συγκινεί τις καρδιές των σύγχρονων ανθρώπων. Η Ματαγκάλπα είναι μια πόλη ευλογημένη με δύναμη, παραγωγικότητα, μια πλούσια τοπική παράδοση και μια βαθιά ριζωμένη κουλτούρα πίστης. Ωστόσο, πίσω από τον καθημερινό δυναμισμό της, πάλλεται και μια βαθιά πνευματική ανάγκη: μια γνήσια λαχτάρα για το αιώνιο που αντιστέκεται στο «αραίωμα» από τον κοσμικό μοντερνισμό και τα διάφορα αποπροσωποποιητικά ρεύματά του.
Αυτός ακριβώς ο ζήλος ξεχείλισε την Κυριακή 5 Ιουλίου 2026, όταν η κοινότητα συγκεντρώθηκε για να γιορτάσει την ημέρα της εορτής του αγαπημένου μας προστάτη αγίου: του Αγίου Ιεράρχη Ιωάννη της Σαγκάης και του Σαν Φρανσίσκο. Ένας άνθρωπος με ταπεινότητα που εμπνέει δέος, με την ζωή του διαποτισμένη με ευσέβεια και άνευ όρων συμπόνια για όλη την ανθρωπότητα, χωρίς διάκριση φυλής ή κατάστασης. Ο Άγιος Ιωάννης ενσάρκωσε μια βαθιά εκκλησιαστική αγάπη για όσους υποφέρουν, αποτελώντας καταφύγιο για τα πιο ξεχασμένα - και με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο - τα ευάλωτα παιδιά.
Αυτή η ημέρα της εορτής βιώθηκε με έναν μοναδικό και ιστορικό τρόπο για την περιοχή μας. Στη Λειτουργία και στις επίσημες τελετές παρευρέθηκε μια ποικιλόμορφη ομάδα που αντανακλούσε την καθολικότητα της πίστης μας: παρόντες ήταν μέλη της ρωσικής διασποράς, Νικαραγουανοί ορθόδοξοι πιστοί και όσοι βρίσκονται τώρα κατηχούμενοι. Μας τίμησε επίσης με την παρουσία του ο Πρέσβης της Ρωσικής Ομοσπονδίας στη Νικαράγουα, ο Εξοχότατος Μιχαήλ Ν. Λεντένεφ, του οποίου η παρουσία ενίσχυσε τους δεσμούς της πνευματικής αδελφότητας που μας ενώνουν.
Για να διασφαλιστεί ότι αυτός ο εορτασμός θα πραγματοποιηθεί με την απαραίτητη λαμπρότητα και τάξη, λάβαμε ανεκτίμητη υποστήριξη από τον Δήμαρχο της Ματαγκάλπα, τον Αξιότιμο κ. Σαδράχ Ζελεντόν, ο οποίος, με μεγάλη ευαισθησία και σεβασμό για την κοινότητά μας, μας παρείχε έναν αξιοπρεπή και ικανοποιητικό χώρο για να πραγματοποιήσουμε αυτόν τον επίσημο εορτασμό.
Η αποστολή μας, υπό την ευλογία του Μητροπολίτη μας Νικολάου, επιβεβαίωσε στην καρδιά κάθε πιστού μια ακλόνητη αλήθεια: ότι η Εκκλησία είναι Μητέρα και ως τέτοια, δεν εγκαταλείπει ποτέ, αλλά είναι πάντα παρούσα για να βοηθά, να θρέφει και να παρηγορεί τα παιδιά της.
Με βαθιά συγκίνηση, τα μέλη της κοινότητας εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους για το θείο δώρο της ίδρυσης της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Εκτός Ρωσίας (ROCOR) στη Νικαράγουα. Ευχαρίστησαν για την αγνή Πίστη που τους έχει μεταδοθεί και για το ακούραστο πνεύμα διακονίας που χαρακτηρίζει την αποστολή, ικανή να ανοίξει δρόμους φωτός σε μέρη όπου η αρχαία θεολογική και λειτουργική μας παράδοση ήταν προηγουμένως άγνωστη.
Ως όμορφη απόδειξη αυτής της πνευματικής σποράς, του μεγάλου εορτασμού προηγήθηκε το βάπτισμα τριών νέων Ορθοδόξων Χριστιανών. Μετά από μια αυστηρή και συνειδητή περίοδο κατήχησης, αυτά τα νέα παιδιά της Εκκλησίας επιβεβαίωσαν την πίστη τους, ασπαζόμενα με θάρρος την οδό της αυταπάρνησης και της αγάπης για την Εκκλησία που από σήμερα και στο εξής καθοδηγεί τα βήματά τους προς την αιωνιότητα.
Στοχάζοντας τον αντίκτυπο αυτής της ημέρας, είναι αδύνατο να μην θυμηθούμε τα λόγια του συγγραφέα Άλεξ Γκοντσάροφ, ο οποίος, απεικονίζοντας τη μορφή αυτού του μεγάλου ποιμένα, μάς υπενθυμίζει:
«Η αγιότητα δεν είναι μόνο κάτι από το μακρινό παρελθόν. Ο Θεός εξακολουθεί να δίνει αγίους στην Εκκλησία Του, και αυτοί εξακολουθούν να φροντίζουν για εμάς σήμερα».
Αυτή είναι η βεβαιότητα που μας στηρίζει. Ο Θεός δεν έχει σταματήσει να μιλάει στον κόσμο. Συνεχίζει να προικίζει την Εκκλησία Του με αγίους, και αυτοί, από την ουράνια δόξα τους, συνεχίζουν να μας προσέχουν και να μας καθοδηγούν σήμερα εν μέσω των δικών μας καταιγίδων (βλ. Άγιος Ιωάννης της Σαγκάης και του Σαν Φρανσίσκο: «Ένας Ποιμένας σε Επικίνδυνους Καιρούς» σελ. 21).
Είθε ο εορτασμός του προστάτη αγίου μας να μην είναι απλώς μια ανάμνηση στο ημερολόγιο, αλλά η φλόγα που πυροδοτεί μια διαρκή μεταμόρφωση σε κάθε σπίτι στη Ματαγκάλπα. Αντιμέτωπη με έναν κόσμο που ξεθωριάζει μέσα στην αδιαφορία, η Ορθόδοξη Πίστη στέκεται σταθερή εδώ σαν βράχος, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο Ουρανός παραμένει ανοιχτός και ότι η αγιότητα είναι ο τωρινός μας στόχος. Είθε η μεσιτεία του Αγίου Ιωάννη της Σαγκάης και του Σαν Φρανσίσκο να σκέπει τα χωράφια μας, να ευλογεί τα παιδιά μας και να διατηρεί την φλόγα της αληθινής πίστης αναμμένη έντονα στην αγαπημένη μας Νικαράγουα!
Θαυμαστός ο Θεός ημών εν τοις Αγίοις Αυτού!
Συμπλήρωμα
άγιοι Αμερικής (ενότητα)
Ορθόδοξες ρίζες στη Δύση (ενότητα)
