Ν: Αντί εισαγωγής στη δραματική αυτή ανάρτηση, το σχόλιο του αδελφού μας Στυλιανού:
Βλέπουμε την απόλυτη (κατά την ταπεινή μας άποψη) διάλυση του ανθρώπινου προσώπου. Χωρίς καμία μα καμία ελπίδα για οτιδήποτε στο παραπέρα, με μόνη και μόνη την πεποίθηση της πρόσκαιρης ζωής και της σαρκικής επιβίωσης. Το απόλυτο κατάντημα του ανθρώπινου προσώπου και της ψυχής του.
Μακάρι ο Κύριος να ρίξει μερικές σταγόνες φωτισμού στην ψυχή αυτή και σε όσες άλλες σκέφτονται σαν κι αυτήν. Και μακάρι να κάνουμε κάτι και εμείς εδώ, σε ότι αφορά στην πολιτική και κοινωνική κατάσταση της χώρας μας, για να αντιμετωπίζουμε τέτοιες καταστάσεις...
Ν: Μία από τις αμέτρητες περιπτώσεις που φανερώνουν γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στον δυτικό κόσμο.
sdna.gr
Με την υποσημείωση ότι δεν φεύγει από τη Βρετανία για να αλλάξει τη ζωή της, αλλά για να δώσει ένα τέλος μέσω της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας.
Η ιστορία της 56χρονης πρώην εργαζόμενης στον τομέα φροντίδας, έχει προκαλέσει έντονη συγκίνηση στη Βρετανία. Αλλά και μεγάλη κουβέντα μια και η Wendy Duffy από τα West Midlands δεν αποφάσισε να αυτοκτονήσει γιατί πάσχει από κάποια σοβαρή ασθένεια, αλλά επειδή πολύ απλά δεν αντέχει να ζει. Οσο κι αν πάλεψε, δεν κατάφερε ποτέ να συμφιλιωθεί με τον θάνατο του γιου της πριν από τέσσερα χρόνια, παρά τις θεραπείες και τα αντικαταθλιπτικά...
«Δεν πρόκειται να αλλάξω γνώμη. Ξέρω ότι θα είναι δύσκολο για όλους. Αλλά θέλω να πεθάνω, και αυτό πρόκειται να κάνω. Και θα έχω ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου όταν το κάνω, οπότε σε παρακαλώ να χαρείς για μένα. Η ζωή μου· η επιλογή μου. Ανυπομονώ», λέει η ίδια μιλώντας λίγες ημέρες πριν την αυτοκτονία της.
Ο τραγικός θάνατος του Μάρκους
Σε συνέντευξη της στη Daily Mail, η Wendy περιέγραψε πώς έχασε τον Μάρκους πριν από μια τετραετία. Είχε αποκοιμηθεί στον καναπέ ενώ έτρωγε ένα σάντουιτς, με hangover μετά από μια έντονη βραδινή έξοδο. Λίγο αργότερα, βρέθηκε αντιμέτωπη με τον χειρότερο εφιάλτη κάθε γονιού.
«Ήταν μωβ», είπε. «Σκέφτηκα, “είναι η καρδιά του”.»
Η Wendy, που έχει ιατρική εκπαίδευση, τον κατέβασε στο πάτωμα και ξεκίνησε ΚΑΡΠΑ, φωνάζοντας για βοήθεια. Οι διασώστες έφτασαν και τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, όπου ήρθαν τα χειρότερα νέα: μισό ντοματίνι είχε σφηνώσει στην τραχεία του. Χρειάστηκε εξειδικευμένος εξοπλισμός για να αφαιρεθεί.
Η Wendy έμεινε δίπλα του για πέντε ημέρες πριν διακοπεί η μηχανική υποστήριξη. Τα όργανά του δωρίστηκαν για μεταμόσχευση. «Μετά, έλαβα ένα γράμμα από τον άνδρα που πήρε την καρδιά του. Είπε ότι χάρη στον Μάρκους μπορούσε ξανά να παίξει με τα παιδιά του». Ένας άλλος λήπτης ήταν ένα παιδί τεσσάρων ετών. «Ήταν μια παρηγοριά, αλλά ταυτόχρονα με διέλυσε.».
Επισκεπτόταν καθημερινά το γραφείο τελετών για να κάθεται δίπλα στον γιο της, ακούγοντας τη λίστα του στο Spotify.
«Στο γραφείο τελετών πήγαινα κάθε μέρα και απλώς καθόμουν μαζί του, παίζοντας τη λίστα του στο Spotify. Λύγισα όταν τον είδα εκεί. Το παιδί μου, πάνω σε ένα μεταλλικό τραπέζι. Από αυτό δεν επιστρέφεις, εκεί πέθανα κι εγώ μέσα μου. Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος όπως πριν. Παλιά ένιωθα πράγματα. Πλέον δεν με νοιάζει τίποτα.
Η προσπάθεια να συνεχίσει
Μετά τον θάνατο του Μάρκους, η Wendy έκανε εκτενή ψυχοθεραπεία μέσω του βρετανικού συστήματος Υγείας και ιδιωτικά, ενώ της χορηγήθηκαν αντικαταθλιπτικά. Εννέα μήνες μετά την απώλειά του, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει με υπερβολική δόση. Έμεινε δύο εβδομάδες με αναπνευστική υποστήριξη, ενώ έχασε προσωρινά τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί το δεξί της χέρι.
«Θυμάμαι να συνέρχομαι και να σκέφτομαι “τα έκανα θάλασσα” και δεν θέλω να το ξαναπεράσω αυτό. Προσπάθησα να γίνω καλά. Αλλά μπορείς να πάρεις όλα τα χάπια, να πας στους καλύτερους ψυχολόγους και ίσως να μην μπορούν να σε βοηθήσουν. Έχω οικογένεια, φίλους, τις συνήθειές μου. Πηγαίνω στο πάρκο. Δεν είμαι μόνη, αλλά τα βράδια κάθομαι μιλάω στον Μάρκους, φιλάω το κουτί με τις στάχτες του και λέω “καληνύχτα, λιακάδα μου”. Και πριν κλείσω τα μάτια μου σκέφτομαι ότι τελικά δεν θέλω να τα ξανανοίξω. Είναι απλό»
Η ελβετική κλινική Pegasos
Το Pegasos είναι μια ελβετική κλινική υποβοηθούμενου θανάτου που δέχεται περιπτώσεις μόνο ψυχιατρικής φύσης — όπου δεν υπάρχει σωματική ασθένεια — εφόσον πληρούν αυστηρά κριτήρια. Η κατάσταση πρέπει να είναι σοβαρή, μακροχρόνια και ανθεκτική στη θεραπεία. Πολλές ελβετικές κλινικές, συμπεριλαμβανομένης της πιο γνωστής Dignitas, αρνούνται εντελώς τέτοιες περιπτώσεις.
Η Wendy έμαθε για το Pegasos το 2024, όταν παρουσιάστηκε σε έρευνα του ITV σχετικά με τον θάνατο του Alastair Hamilton. Έστειλε email ζητώντας πληροφορίες και υπέβαλε επίσημα αίτηση στις αρχές του 2025.
Η διαδικασία διήρκεσε πάνω από έναν χρόνο, με συνεντεύξεις, έντυπα και υποβολή πλήρους ιατρικού ιστορικού και ιστορικού θεραπείας, σχεδόν εξ ολοκλήρου εξ αποστάσεως μέσω email και WhatsApp. Μια επιτροπή ειδικών, συμπεριλαμβανομένων ψυχιάτρων, αξιολόγησε την περίπτωσή της και την ενέκρινε.
Σύμφωνα με την ελβετική νομοθεσία, η Wendy πρέπει να χορηγήσει η ίδια το θανατηφόρο φάρμακο. Δεν ήθελε να αυτοκτονήσει με τρόπο που θα τραυμάτιζε άλλους. «Θα μπορούσα να πέσω από μια γέφυρα ή μια πολυκατοικία, αλλά αυτό θα άφηνε όποιον με βρει να το κουβαλάει για πάντα. Δεν θέλω να το κάνω αυτό σε κανέναν.»
Το υπόβαθρό της στον χώρο της φροντίδας της έχει δώσει εξοικείωση με τον θάνατο. «Έχω δει τον θάνατο εκατομμύρια φορές. Έχω καθίσει δίπλα σε τόσους ανθρώπους όταν έφευγαν. Έχω δει καλούς θανάτους, κακούς θανάτους. Θέλω έναν ήρεμο, γαλήνιο.»
Η Wendy έχει κανονίσει κάθε λεπτομέρεια. Έχει γράψει γράμματα στους αγαπημένους της, έχει επιλέξει τα ρούχα και τη μουσική της. Θα φορέσει ένα t-shirt του Μάρκους και έχει ζητήσει τα μεγάλα παράθυρα της κλινικής να μείνουν ανοιχτά.
Τα υπάρχοντά της θα δοθούν σε φιλανθρωπική οργάνωση για ζώα. Δεν μπορεί να δωρίσει τα όργανά της και θα αποτεφρωθεί στην Ελβετία. Οι στάχτες της θα επιστραφούν στην οικογένειά της στο Ηνωμένο Βασίλειο και θα σκορπιστούν δίπλα σε εκείνες του γιου της.
Ως επίλογο, παρακαλούμε για μια επίσκεψη σε κάποια από τα παρακάτω:
