ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2026

Κοιμήθηκε ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος (Καθαρά Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2026)

Πεμπτουσία (φωτο)

Εκοιμήθη, σήμερα Καθαρά Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2026, ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος σε ηλικία 96 ετών.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ:

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πειραιῶς ἀγγέλλει μετά βαθυτάτης κατ’ ἄνθρωπον θλίψεως ὅτι μετέστη πρός Κύριον ὁ σεπτός Ἱερομόναχος κυρός Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος, ἡγιασμένος Ἱερεύς καί ἐπί ἔτηἘφημέριος Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Βαρβάρας Ἀμφιάλης.

Τό ἱερό σκήνωμα αὐτοῦ θά ἐκτεθῇ εἰς προσκύνησιν τῶν πνευματικῶν του τέκνων καί τῶν πιστῶν εἰς τόν Ἱ. Ν. Ἁγ. Βαρβάρας Ἀμφιάλης ἀπό τῆς 10ης πρωϊνῆς τῆς σήμερον, 24ης Φεβρουαρίου ἐ. ἔ. και ἡ ἐξόδιος Ἀκολουθία αὐτοῦ τελεσθήσεται αὔριον 25ῃ Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. καί περί ὥραν 10ην πρωϊνήν εἰς τόν ὡς εἴρηται Ἱ. Ναόν.

Ἡ ταφή του γενήσεται εἰς τήν Ἱ. Μονήν Παναγίας Βαρνάκοβας τῆς Ἱ. Μ. Φωκίδος.

Δεόμεθα ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς μακαρίας ψυχῆς αὐτοῦ.

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ Π. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ο μακαριστός π. Στέφανος Κ. Αναγνωστόπουλος υπήρξε κληρικός της Ι.Μ. Πειραιώς, ιδιαίτερα γνωστός για το πνευματικό και συγγραφικό του έργο. Γεννήθηκε στη Δράμα το 1930 από Έλληνα πατέρα και Ρουμάνα μητέρα. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία και εργάστηκε αρχικά ως λογιστής, πριν αφιερωθεί ολοκληρωτικά στη διακονία της ιερωσύνης.

Διετέλεσε εφημέριος στον Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας Αμφιάλης, όπου ανέπτυξε έντονη ποιμαντική και πνευματική δράση. Έγινε ευρύτερα γνωστός ως πνευματικός πατέρας και καθοδηγητής πολλών πιστών, χάρη στον απλό, βιωματικό και κατηχητικό του λόγο. Οι ομιλίες και τα κηρύγματά του επικεντρώνονταν στη Θεία Λειτουργία, στην προσευχή της καρδιάς (την «Ευχή»), στη μετάνοια και στη ζωντανή εμπειρία της χάριτος του Θεού μέσα στην καθημερινότητα.

Παράλληλα, ανέπτυξε σημαντικό συγγραφικό έργο. Μεταξύ των γνωστότερων βιβλίων του συγκαταλέγονται τα «Εμπειρίες κατά τη Θεία Λειτουργία», «Η Ευχή μέσα στον κόσμο» [Ευχή: η νοερά προσευχή], «Γνώσις και βίωμα της Ορθοδόξου Πίστεως» και «Ανασασμοί Σωτηρίας». Τα έργα του χαρακτηρίζονται από θεολογική σαφήνεια και έντονο βιωματικό στοιχείο, καθώς συχνά περιλαμβάνουν μαρτυρίες και πραγματικά περιστατικά από την ποιμαντική του διακονία.

Το 1957 νυμφεύθηκε την Ελένη Λιασκοπούλου (μετέπειτα Μοναχή Εφραιμία) από τη Θεσσαλονίκη, με την οποία απέκτησαν 7 παιδιά. Στις 22 Αυγούστου 1959 χειροτονείται Διάκονος και στις 26 Μαρτίου 1961 Πρεσβύτερος από τον μακαριστό Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Παντελεήμονα Παπαγεωργίου, ενώ τοποθετείται Εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Ευόσμου. Το 1973 φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Από το 1962 συνδέθηκε πνευματικά με τον μακαριστό Γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτη-Αριζονίτη, σύνδεσμος που απετέλεσε ορόσημο στη ζωή του. Υπηρέτησε ως Εφημέριος στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, στους Ιερούς Ναούς Αγίου Βασιλείου Πειραιώς και στον Ιδρυματικό Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας Αμφιάλης Κερατσινίου, επί μακαριστών Μητροπολιτών Πειραιώς, Χρυσοστόμου Ταβλαδωράκη και Καλλινίκου Καρούσου, από τον οποίο έλαβε το Οφφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου, ενώ διέμεναν με την οικογένειά του, αρχικά στο Πέραμα και στη συνέχεια στην Αμφιάλη Κερατσινίου.

Ο π. Στέφανος εκάρη Μοναχός από τον Γέροντα Φιλόθεο, Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Καρακάλλου Αγίου Όρους, επίσης πνευματικό τέκνο του Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεΐτου-Αριζονίτου.

Ο π. Στέφανος εκοιμήθη στις 24 Φεβρουαρίου 2026, σε ηλικία 96 ετών, αφήνοντας πίσω του πλούσια πνευματική παρακαταθήκη, τόσο μέσα από τα βιβλία και τις ομιλίες του όσο και μέσα από την προσωπική του καθοδήγηση σε πλήθος ανθρώπων.

Συμπλήρωμα

20 πρακτικές συμβουλές για την ταπείνωση (από εδώ)

1. Σε ξέχασαν; Δε σε πήραν ούτε ένα τηλέφωνο; Δεν πειράζει. Και προπαντός μην παραπονείσαι.
2. Σε αδίκησαν; Ξέχασέ το.
3. Σε περιφρόνησαν; Να χαίρεσαι.
4. Σε κατηγορούν; Μην αντιλέγεις.
5. Σε κοροϊδεύουν; Μην απαντάς.
6. Σε βρίζουν; Σιωπή και προσευχή.

7. Σου αφαιρούν το λόγο; Σε διακόπτουν; Μη λυπάσαι.
8. Σε κακολογούν; Μην αντιμάχεσαι.
9. Σου μεταδίδουν ευθύνες τα παιδιά σου; Οι συγγενείς σου, οι δικοί σου οι άνθρωποι; Μη διαμαρτύρεσαι.
10. Θυμώνουν μαζί σου; Να παραμένεις ήρεμος.
11. Σου κλέβουν φανερά; Κάνε τον τυφλό.
12. Σε ειρωνεύονται; Να μακροθυμείς.
13. Δεν ακούνε τις συμβουλές σου; Ιδίως δεν ακούνε τις συμβουλές σου τα παιδιά σου; Πέσε στα γόνατα και κάνε προσευχή.
14. Εκνευρισμός στο αντρόγυνο; Εσύ φταις. Κι εσύ φταις. Όχι ο άλλος.
15. Έφταιξες; Ζήτησε συγγνώμη.
16. Δεν έφταιξες; Πάλι ζήτησε συγγνώμη.
17. Έχεις υγεία; Δόξαζε τον Θεόν.
18. Έχεις αρρώστια; Έχεις καρκίνο, ταλαιπωρείσαι, υποφέρεις, βασανίζεσαι, πονάς; Δόξαζε τον Θεόν.
19. Γκρίνια, ανεργία, φτώχεια μέσα στο σπίτι; Νήστευσε. Αγρύπνησε. Κάνε προσευχή.
20. Για όλους και για όλα προσευχή. Πολλή προσευχή. Πολλή προσευχή. Νηστεία και προσευχή διότι “τούτο το γένος των παθών και των δαιμόνων ουκ εκπορεύεται παρά μόνο με νηστεία και προσευχή”.

“Είθε αδελφοί μου, να ακολουθήσουμε όλοι μας, και πρώτος εγώ, τις ταπεινές αυτές συμβουλές, και να είστε βέβαιοι ότι θα σωθούμε.”

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Και:   

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος, ένας ορθόδοξος διδάσκαλος στην εποχή της σύγχυσης, της θλίψης & της ορφάνιας

Βίντεο του π. Στέφανου Αναγνωστόπουλου 

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος - Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Η ευχή μέσα στον κόσμο (βίντεο) 

A Modern Lent

 

 
 

Fr. Stephen Freeman / Glory 2 God for all things 

EΛΛΗΝΙΚΑ: Μια μοντέρνα Σαρακοστή – Μετάνοια από τον σύγχρονο κόσμο

Few things are as difficult in the modern world as fasting. It is not simply the action of changing our eating habits that we find problematic – it’s the whole concept of fasting and what it truly entails. It comes from another world.

We understand dieting – changing how we eat in order to improve how we look or how we feel. But changing how we eat in order to know God or to rightly keep a feast of the Church – this is foreign. Our first question is often, “How does that work?” For we live in a culture of utility – we want to know the use of things. Underneath the question of utility is the demand that something make sense to me, and that I be able to ultimately take charge of it, use it as I see fit and shape it according to my own desires. Perhaps the fast could be improved?

Our modern self-understanding sees people primarily as individual centers of choice and decision. A person is seen as the product of their choices and decisions – our lives are self-authenticated. As such, we are managers.

Of course there are many problems with this world-view from the perspective of Classical Christianity. Though we are free to make choices and decisions, our freedom is not unlimited. The largest part of our lives is not self-determined. Much of the rhetoric of modernity is aimed towards those with wealth and power. It privileges their stories and mocks the weakness of those without power with promises that are rarely, if ever, fulfilled.

Our lives are a gift from God and not of our own making. The Classical Christian spiritual life is not marked by choice and self-determination: it is characterized by self-emptying and the way of the Cross.

When a modern Christian confronts the season of Lent – the question often becomes: “What do I want to give up for Lent?” The intention is good, but the question is wrong. Lent quickly becomes yet another life-choice, a consumer’s fast.

The practice of the traditional fast has been greatly diminished over the past few centuries. The Catholic Church has modified its requirements and streamlined Lenten fasting (today it includes only abstaining from meat on the Fridays of Lent – which makes them similar to all the other Fridays of the year). The Protestant Churches that observe the season of Lent offer no formal guidelines for Lenten practice. The individual is left on their own.

Orthodoxy continues to have in place the full traditional fast, which is frequently modified in its application (the “rules” themselves are generally recognized as written for monastics). It is essentially a vegan diet (no meat, fish, wine, dairy). Some limit the number of meals and their manner of cooking. Of course, having the fast in place and “keeping the fast” are two very different things. I know of no study on how Orthodox in the modern world actually fast. My pastoral experience tells me that people generally make a good effort.

Does any of this matter? Why should Christians in the modern world concern themselves with a traditional practice?

What is at stake in the modern world is our humanity. The notion that we are self-authenticating individuals is simply false. We obviously do not bring ourselves into existence – it is a gift. And the larger part of what constitutes our lives is simply a given – a gift. It is not always a gift that someone is happy with – we would like ourselves to be other than we are. But the myth of the modern world is that we, in fact, do create ourselves and our lives – our identities are imagined to be of our own making. We are only who we choose to be. It is a myth that is extremely well-suited for undergirding a culture built on consumption. Identity can be had at a price. The wealthy have a far greater range of identities available to them – the poor are largely stuck with being who they really are.

But the only truly authentic human life is the one we receive as a gift from God. The spirituality of choice and consumption under the guise of freedom is an emptiness. The identity we create is an ephemera, a product of imagination and the market. The habits of the marketplace serve to enslave us – Lent is a call to freedom.

A Modern Lent

Thus, a beginning for a modern Lent is to repent from the modern world itself. By this, I mean renouncing the notion that you are a self-generated, self-authenticating individual. You are not defined by your choices and decisions, much less by your career and your shopping. You begin by acknowledging that God alone is Lord (and you are not). Your life has meaning and purpose only in relation to God. The most fundamental practice of such God-centered living is the giving of thanks.

  • Renounce trying to improve yourself and become something. You are not a work in progress. If you are a work – then you are God’s work. “For we are His workmanship, created in Christ Jesus for good works, which God prepared beforehand that we should walk in” (Eph 2:10).
  • Do not plan to have a “good Lent” or imagine what a “good Lent” would be. Give up judging – especially judging yourself. Get out of the center of your world. Lent is not about you. It is about Christ and His Pascha.
  • Fast according to the Tradition instead of according to your own ideas and designs. This might be hard for some if they are not part of the traditional Church and thus have no fasting tradition. Most Catholics have differing rules for fasting than the Orthodox. If you’re Catholic, fast like a Catholic. Don’t admire other people’s fasting.

If you’re Protestant but would like to live more traditionally, think about becoming Orthodox. Short of that, covenant with others (family, friends) to keep the traditional fast. Don’t be too strict or too lenient, and if possible keep the fast in a manner that is mutually agreed rather than privately designed. Be accountable but not guilty.

  • Pray. Fasting without praying is called “the Fast of Demons,” because demons never eat, but they never pray. We fast as a means of drawing closer to God. Your fasting and your prayer should be balanced as much as possible. If you fast in a strict manner, then you should pray for extended periods. If you fast lightly, then your prayers may be lighter as well. The point is to be single – for prayer and fasting to be a single thing.
  • To our prayer and fasting should be added mercy (giving stuff away, especially money). You cannot be too generous. Your mercy should be as invisible as possible to others, except in your kindness to all. Spend less, give away more.

Eating, drinking, praying and generosity are very natural activities. Look at your life. How natural is your eating? Is your diet driven by manufactured, processed foods (especially as served in restaurants and fast food places)? These can be very inhuman ways of eating. Eating should take time. It is not a waste of time to spend as much as six hours in twenty-four preparing, sharing, eating and cleaning up. Even animals take time to eat.

  • Go to Church a lot more (if your Church has additional Lenten services, go to them). This can be problematic for Protestants, in that most Protestant worship is quite modern, i.e. focused on the individual rather than directed to God, well-meant but antithetical to worship. If your Church isn’t boring, it’s probably modern. This is not to say that Classical Christianity is inherently boring – it’s just experienced as such by people trained to be consumers. Classical Christianity worships according to Tradition and focuses its attention on God. It is not there for you to “get something out of it.”
  • Entertain yourself less. In traditional Orthodox lands, amusements are often given up during the Lenten period. This can be very difficult for modern people in that we live to consume and are thus caught in a cycle of pain and pleasure. Normal pleasures such as exercise or walking are not what I have in mind – although it strikes me as altogether modern that there should be businesses dedicated to helping us do something normal (like walking or exercising), such that even our normal activities become a commodity to consume.
  • Fast from watching/reading the news and having/expressing opinions. The news is not presented in order to keep you informed. It is often inaccurate and serves the primary purpose of political propaganda and consumer frenzy. Neither are good for the soul. Opinions can be deeply destructive to the soul’s health. Most opinions are not properly considered, necessary beliefs. They are passions that pass themselves off as thoughts or beliefs. The need to express them reveals their passionate nature. Though opinions are a necessary part of life – they easily come to dominate us. Reducing the need to express how we feel about everything that comes our way (as opposed to silently weighing and considering and patiently speaking what we know to be true) is an important part of ascesis and self-control.

I could well imagine that a modern person, reading through such a list, might feel overwhelmed and wonder what is left. What is left is being human. That so much in our lives is not particularly human but an ephemeral distraction goes far to explain much of our exhaustion and anxiety. There is no food  for us in what is not human.

And so the words of Isaiah come to mind:

Ho! Everyone who thirsts, Come to the waters; And you who have no money, Come, buy and eat. Yes, come, buy wine and milk Without money and without price. Why do you spend money for what is not bread, And your wages for what does not satisfy? Listen carefully to Me, and eat what is good, And let your soul delight itself in fatness (Isa 55:1-2).

“Let your soul delight itself in fatness…” the irony of Lent.

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2026

Σουδάν: Σταματήστε τον λιθοβολισμό δύο μητέρων!

Παρουσίαση του θέματος και συλλογή υπογραφών εδώ

 

 

Ἡ Καθαρά Δευτέρα τῶν Χριστιανῶν καί ἡ Καθαρά Δευτέρα τῶν κοσμικῶν!

Εικ. από την ιστοσελίδα του Ι.Ν. Μεγάλης Παναγίας, Αγ. Δημητρίου Θηβών (σειρά άρθρων για τη Σαρακοστή).

Ἀλήθεια, ποτέ δέν κατάλαβα τί ἑορτάζουν οἱ κοσμικοί ἄνθρωποι τήν Καθαρά Δευτέρα; Καί γιατί τήν ἀποκαλοῦν κι αὐτοί "καθαρά", ὅπως ὅσοι ζοῦνε αὐτήν τήν ἡμέρα μέ τό πραγματικό της χριστιανικό περιεχόμενο; Ἀπό τί καθαρίζονται οἱ ἴδιοι καί ἀπό τί πιστεύουν ὅτι ἡ ἡμέρα αὐτή εἶναι "καθαρά";

Σκέφθηκα ἕναν παραλληλισμό ἀνάμεσα σέ μία χριστιανική Καθαρά Δευτέρα καί σέ μία κοσμική "καθαρά" Δευτέρα καί βρῆκα δύο ἀντίθετους δρόμους, πού ὁδηγοῦν σέ ἐκ διαμέτρου ἀντίθετους προορισμούς. Ὁ ἕνας ὁδηγεῖ στόν Χριστό καί στήν σωτηρία μας. Ὁ ἄλλος, ὁδηγεῖ στόν ἀρχηγό τοῦ πρόσκαιρου γλεντιοῦ καί τῆς ἀσυδοσίας, τόν σατανᾶ καί στόν αἰώνιο ἔρημο τόπο του.

Γιά τούς Χριστιανούς, ἡ Καθαρά Δευτέρα, εἶναι μία ἀποφασιστική μέρα γιά νά πετάξουμε τόν παλαιό μας ἑαυτό μέ τά πάθη καί τίς ἁμαρτίες του. Οἱ κοσμικοί πετᾶνε χαρταετό.

Για τούς Χριστιανούς, ἡ Καθαρά Δευτέρα εἶναι ἡμέρα πού ἀποφασιστικά ξεκινᾶμε τήν μεγάλη νηστεία τῆς Τεσσσαρακοστῆς μέ ἄλαδα φαγώσιμα, γιατί ἄλαδα (καί χωρίς οἶνο) θά τρῶμε ἀπό δῶ καί πέρα καθημερινά, πλήν Σαββάτου καί Κυριακῆς πού ἐπιτρέπονται τό λάδι καί τό κρασί. Οἱ κοσμικοί ἀντίθετα, θά καταναλώσουν σήμερα στό τραπέζι τους, ὀστρακοειδῆ καί ἄφθονα λαδερά, καθώς ἐπίσης ἀλκοόλ.

Γιά τούς Χριστιανούς, ἡ Καθαρά Δευτέρα εἶναι τό ἀνέβασμα τοῦ Γολγοθᾶ καί ἡ συνοδοιπορία μέ τόν Χριστό καί ἐντατικώτερος πνευματικός ἀγῶνας, ὥστε νά φθάσουμε νά ἑορτάσουμε τήν Σταύρωση καί τήν Ἀνάστασή Του. Εἴναι καί δική μας οἰκειοθελής συσταύρωση τῶν παθῶν, τῶν ἐπιθυμιῶν μας καί τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος. Γιά τούς κοσμικούς, εἶναι ἐκδρομές, φαγοπότι, μουσικές, χορός, ξενύχτι, ξεφάντωμα καί διασκέδαση.

Γιά τούς Χριστιανούς ἡ Καθαρά Δευτέρα εἶναι βαθύτερη μετάνοια, περισυλλογή καί εἰλικρινέστερη ἐξομολόγηση μέσα στήν Σαρακοστή, γιά νά ἀποκαλύψουμε καί νά ἀποδιώξουμε μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ κάθε ψίγμα τῆς φανερῆς καί κρυφῆς δυσωδίας τῆς ψυχῆς μας. Γιά τούς κοσμικούς εἶναι ἀκόμη μεγαλύτερο μασκάρεμα μέ καρναβάλια καί ψέματα.
 
Γιά τούς Χριστιανούς ἡ Καθαρά Δευτέρα εἶναι ἡ τελική εὐθεία τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ μέχρι τά πάθη Του, τήν Σταύρωσή Του καί τήν Ἀνάστασή Του. Γιά τούς κοσμικούς εἶναι ἔθιμα ξενόφερτα καί ντόπια ἀπό ἀρχαῖες ἐποχές μέ παγανιστικά πιστεύω, ἐκδηλώσεις καί τελετές.

Ἄς θυμηθοῦμε ὄμως, πῶς ἄρχισε ἡ Σαρακοστή γιά τόν Σωτῆρα μας Χριστό! Πάνω στό Σαραντάρειο Ὄρος, μέ αὐστηρότατη νηστεία (ἀποχή ἀπό φαγητό γιά 40 ἡμέρες) καί τρεῖς μεγάλους πειρασμούς τοῦ Κυρίου μας ἀπό τόν ἴδιο τόν διάβολο, τόν ὁποῖο καί νίκησε ὁ Χριστός κατά κράτος, τρέποντάς τον εἰς ἄτακτον φυγήν.

Γιά τούς Χριστιανούς, αὐτή τή νοηματοδότηση ἔχει ἡ Σαρακοστή πού ξεκινᾶ μέ τήν Καθαρά Δευτέρα. Γιά τούς κοσμικούς συμβαίνει τό ἀντίθετο. Ἡ ἀποχή ἀπό τό φαγητό δέν εἶναι αὐστηρή μία τέτοια ἐναρκτήριο μέρα στό στίβο τῶν πνευματικῶν ἀγώνων (ὑπάρχει λάδι καί ἀλκοόλ) καί τό χειρότερο, συναινοῦνε μέ τόν διάβολο κι ἀντί νά τόν ἀποδιώξουν, πηγαίνουν μαζί του στά καρναβάλια, στίς διασκεδάσεις καί στά ξεφαντώματα μέ κάθε ἐνδεχόμενη κατάληξή τους... 

Καμία σχέση τελικά ἡ Καθαρά Δευτέρα τοῦ Χριστιανοῦ, μέ τήν καθαρά Δευτέρα τοῦ κοσμικοῦ.

Εἴθε ὁ Θεός νά δώσει σέ ὅλους μας φώτιση καί μετάνοια, ὥστε κάθε μέρα τῆς ζωῆς μας νά εἶναι καθαρή ἀπό ἔργα ἀνομίας καί ἀπώλειας καί κάθε Σαρακοστή νά μᾶς ἀνεβάζει στόν Σταυρό, στήν Ἀνάσταση καί στήν αίώνιο ζωή, μαζί μέ τόν Λυτρωτή Ἰησοῦ Χριστό καί ὄχι σέ καρναβαλικά ἅρματα, σέ βουνά μέ χαρταετούς καί σέ τραπέζια κέντρων διασκεδάσεων!

Καλή Σαρακοστή ἀδελφοί. Καλή μετάνοια.

Μ.Σ. ἐκπ/κός
 

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026

Μια μοντέρνα Σαρακοστή – Μετάνοια από τον σύγχρονο κόσμο

 


Του π. Στεφάνου Φρήμαν
Μετάφραση: K. N.
ΟΟΔΕ / Glory 2 God for all things

 Λίγα πράγματα είναι τόσο δύσκολα στον σύγχρονο κόσμο όσο η νηστεία. Δεν είναι απλώς η κίνηση της αλλαγής των διατροφικών μας συνηθειών που βρίσκουμε προβληματική - είναι η όλη έννοια της νηστείας και τι πραγματικά συνεπάγεται.  Προέρχεται από έναν άλλο κόσμο.

Εμείς καταλαβαίνουμε την δίαιτα: όταν αλλάζουμε το πώς τρώμε για να βελτιώσουμε την εμφάνισή μας, ή το πώς νιώθουμε. Όμως το να αλλάξουμε το πώς τρώμε προκειμένου να γνωρίσουμε τον Θεό ή να τηρήσουμε σωστά μια γιορτή της Εκκλησίας - αυτό μάς είναι ξένο. Η πρώτη μας ερώτηση είναι συχνά, «Δηλαδή, τι ακριβώς κάνει αυτό;» επειδή ζούμε μέσα σε μια κουλτούρα του χρήσιμου - θέλουμε να γνωρίζουμε την χρησιμότητα των πραγμάτων. Κάτω από το ζήτημα της χρησιμότητας υπάρχει η απαίτηση να έχει νόημα κάτι για μένα, ώστε να μπορώ τελικά να το αναλάβω, να το χρησιμοποιήσω όπως εγώ κρίνω καταλλήλως, και να το διαμορφώσω σύμφωνα με τις δικές μου επιθυμίες. Μήπως θα μπορούσε να βελτιωθεί η νηστεία;

Η σύγχρονη αυτοκατανόηση βλέπει τους ανθρώπους κυρίως ως ατομικά κέντρα επιλογής και απόφασης. Το άτομο θεωρείται προϊόν των επιλογών και των αποφάσεών του – οι δε ζωές μας αυτοπιστοποιούνται. Ως εκ τούτου, είμαστε διευθύνοντες.

Φυσικά υπάρχουν πολλά προβλήματα με αυτή την κοσμοθεωρία από την οπτική γωνία του κλασικού Χριστιανισμού. Αν και είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε επιλογές και αποφάσεις, η ελευθερία μας δεν είναι απεριόριστη. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας δεν είναι αυτοπροσδιοριζόμενο. Μεγάλο μέρος της ρητορικής της νεωτερικότητας απευθύνεται σε όσους έχουν πλούτο και εξουσία. Ευνοεί τις ιστορίες τους και χλευάζει την αδυναμία όσων δεν έχουν εξουσία, με υποσχέσεις που σπάνια, (αν ποτέ), εκπληρώνονται.

Οι ζωές μας είναι δώρο από τον Θεό και όχι δική μας κατασκευή. Η κλασική χριστιανική πνευματική ζωή δεν χαρακτηρίζεται από επιλογή και αυτοδιάθεση: χαρακτηρίζεται από την κένωση και την οδό του Σταυρού.

Όταν ένας σύγχρονος Χριστιανός αντιμετωπίζει την περίοδο της Σαρακοστής - το ερώτημα συχνά γίνεται: «Τι θέλω να εγκαταλείψω για την Σαρακοστή;» Η πρόθεση είναι καλή, αλλά η ερώτηση είναι λάθος. Η Σαρακοστή γρήγορα γίνεται μια ακόμη επιλογή ζωής, μια νηστεία του καταναλωτή.

Η πρακτική της παραδοσιακής νηστείας έχει μειωθεί σημαντικά τους τελευταίους αιώνες. Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία έχει τροποποιήσει τις απαιτήσεις της, απλουστεύοντας την νηστεία της Σαρακοστής (σήμερα περιλαμβάνει μόνο την αποχή από το κρέας τις Παρασκευές της Σαρακοστής - γεγονός που τις καθιστά όμοιες με όλες τις άλλες Παρασκευές του έτους). Οι Προτεσταντικές εκκλησίες που τηρούν την περίοδο της Σαρακοστής δεν προτείνουν επίσημες οδηγίες για την τήρηση της Σαρακοστής. Το άτομο αφήνεται μόνο του.

Η Ορθοδοξία συνεχίζει να διατηρεί την πλήρη παραδοσιακή νηστεία, η οποία συχνά ρυθμίζεται στην εφαρμογή της (οι ίδιοι οι «κανόνες» αναγνωρίζονται γενικά ως γραμμένοι για μοναχούς). Είναι ουσιαστικά μια «βίγκαν» διατροφή (χωρίς κρέας, ψάρι, κρασί, γαλακτοκομικά). Μερικοί περιορίζουν τον αριθμό των γευμάτων - και τον τρόπο μαγειρέματος τους. Φυσικά, το να έχεις τη νηστεία στη θέση της και να «κρατάς τη νηστεία» είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Δεν γνωρίζω καμία μελέτη για το πώς οι Ορθόδοξοι στον σύγχρονο κόσμο νηστεύουν πραγματικά. Η ποιμαντική μου εμπειρία, λέει ότι οι άνθρωποι γενικά κάνουν καλή προσπάθεια.

Έχει σημασία τίποτα από αυτά; Γιατί θα’ πρεπε οι Χριστιανοί στο σύγχρονο κόσμο να ασχολούνται με μια παραδοσιακή συνήθεια;

Αυτό που διακυβεύεται στον σύγχρονο κόσμο είναι η ανθρωπιά μας. Η ιδέα πως είμαστε αυτοπιστοποιούμενα άτομα είναι εντελώς ψευδής. Προφανώς δεν φέρνουμε τον εαυτό μας στην ύπαρξη – αυτό είναι ένα δώρο. Και το μεγαλύτερο μέρος αυτού που αποτελεί τη ζωή μας είναι απλώς δοσμένο - ένα δώρο. Δεν είναι πάντα ένα δώρο με το οποίο κάποιος θα είναι ευχαριστημένος - θα θέλαμε να είμαστε άλλο απ’ ό,τι είμαστε. 

Όμως ο μύθος του σύγχρονου κόσμου είναι πως στην πραγματικότητα «δημιουργούμε» τον εαυτό μας και την ζωή μας - οι ταυτότητές μας φαντασιώνονται ως κάτι σαν δικές μας δημιουργίες. Δηλαδή, είμαστε μόνο αυτοί που επιλέγουμε να είμαστε. Είναι ένας μύθος που είναι εξαιρετικά κατάλληλος για να στηρίξει μια κουλτούρα που έχει χτισθεί πάνω στην κατανάλωση. Η ταυτότητα μπορεί να αποκτηθεί έναντι ενός τιμήματος. Οι πλούσιοι έχουν στην διάθεσή τους ένα πολύ μεγαλύτερο εύρος ταυτοτήτων - οι φτωχοί είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένοι στο να είναι αυτοί που πραγματικά είναι.

Όμως, η μόνη αληθινά αυθεντική ανθρώπινη ζωή είναι αυτή που λαμβάνουμε ως δώρο από τον Θεό. Η πνευματικότητα της επιλογής και της κατανάλωσης υπό το πρόσχημα της ελευθερίας είναι μια κενότητα. Η ταυτότητα που εμείς δημιουργούμε είναι εφήμερη, προϊόν της φαντασίας και της αγοράς. Οι συνήθειες της αγοράς υπηρετούν την υποδούλωσή μας. Η Σαρακοστή είναι ένα κάλεσμα για ελευθερία.

Μια μοντέρνα Σαρακοστή

Έτσι, το ξεκίνημα για μια μοντέρνα Σαρακοστή είναι να μετανοήσουμε από τον ίδιο τον σύγχρονο κόσμο. Με αυτό, εννοώ την αποκήρυξη της ιδέας ότι είμαστε ένα αυτοδημιουργημένο και αυτοπιστοποιούμενο άτομο. Δεν καθορίζεστε από  τις επιλογές και τις αποφάσεις σας, πόσο μάλλον από την καριέρα σας και τα ψώνια σας. Ξεκινάτε, αναγνωρίζοντας ότι μόνο ο Θεός είναι Κύριος (και εσείς δεν είστε). Η ζωή σας έχει νόημα και σκοπό - μόνο σε σχέση με τον Θεό. Η πιο θεμελιώδης πρακτική μιας τέτοιας θεοκεντρικής ζωής είναι να δίνουμε ευχαριστίες.

    Απαρνηθείτε την προσπάθεια να βελτιώσετε τον εαυτό σας,  και γίνετε κάτι. Δεν είστε ένα έργο σε εξέλιξη.  Αν είστε ένα έργο - τότε είστε έργο του Θεού. «αυτού γαρ εσμεν ποίημα, κτισθέντες εν Χριστώ Ιησού επί έργοις αγαθοίς, οις προητοίμασεν ο Θεός ίνα εν αυτοίς περιπατήσωμεν.» (Εφεσ.2:10).  
    Μην προσχεδιάζετε να «έχετε μια ‘καλή Σαρακοστή’», ή να φαντάζεσθε πώς θα είναι μια ‘καλή Σαρακοστή’.  Παραιτηθείτε από το να κρίνετε - ειδικά τον εαυτό σας. Βγείτε από το κέντρο του κόσμου σας. Η Σαρακοστή δεν αφορά εσάς. Πρόκειται για τον Χριστό και το δικό Του Πάσχα.
    Νηστέψτε σύμφωνα με την Παράδοση, αντί σύμφωνα με τις δικές σας ιδέες και σχέδια. Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο για κάποιους, αν δεν είναι μέρος της παραδοσιακής Εκκλησίας, και έτσι δεν θα έχουν παράδοση νηστείας. Οι περισσότεροι Ρωμαιοκαθολικοί έχουν διαφορετικούς κανόνες νηστείας από τους Ορθοδόξους. Αν είστε Καθολικοί, νηστέψτε σαν Καθολικοί. Μην εξετάζετε την νηστεία των άλλων.
    Εάν είστε Προτεστάντες αλλά θέλετε να ζήσετε πιο παραδοσιακά, σκεφθείτε μήπως γίνετε Ορθόδοξοι. Εν ολίγοις, συνάψτε σχέση με άλλους (οικογένεια, φίλους) για να τηρήσετε την παραδοσιακή νηστεία. Μην είστε πολύ αυστηροί ή πολύ επιεικείς και, αν είναι δυνατόν, τηρήστε την νηστεία με τρόπο που είναι αμοιβαία συμφωνημένος και όχι ιδιωτικά σχεδιασμένος. Να είστε υπόλογοι αλλά όχι ένοχοι.
    Προσεύχεσθε. Η νηστεία χωρίς προσευχή ονομάζεται «νηστεία των δαιμόνων», αφού οι δαίμονες δεν τρώνε ποτέ, αλλά και ποτέ δεν προσεύχονται. Νηστεύουμε, ως μέσον για να πλησιάσουμε τον Θεό. Η νηστεία και η προσευχή σας, πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο ισορροπημένες. Εάν νηστεύετε με αυστηρό τρόπο, τότε θα πρέπει να προσεύχεστε για παρατεταμένες περιόδους. Εάν νηστεύετε ελαφρά, τότε και οι προσευχές σας μπορεί να είναι ελαφρύτερες. Το θέμα είναι να είσαι «απλούς» - η προσευχή και η νηστεία να είναι ένα «απλούν» πράγμα.
    Στην προσευχή και την νηστεία μας πρέπει να προστεθεί το έλεος (χαρίζοντας πράγματα, ειδικά χρήματα). Δεν μπορεί κανείς να είναι «πολύ γενναιόδωρος».  Το έλεός σας πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο αόρατο στους άλλους - εκτός από την καλοσύνη σας προς όλους. Ξοδέψτε λιγότερα, χαρίστε περισσότερα.

Το φαγητό, το ποτό, η προσευχή και η γενναιοδωρία είναι πολύ φυσικές δραστηριότητες.  Παρατηρήστε την ζωή σας. Πόσο φυσικό είναι το φαγητό σας; Η διατροφή σας στηρίζεται από κατασκευασμένα, επεξεργασμένα τρόφιμα (ειδικά όπως σερβίρονται σε εστιατόρια και ταχυφαγεία); Αυτοί οι τρόποι μπορεί να είναι πολύ απάνθρωποι τρόποι διατροφής. Το φαγητό θέλει τον χρόνο του. Δεν είναι χάσιμο χρόνου να ξοδεύετε έως και έξι ώρες από τις εικοσιτέσσερις προετοιμάζοντας, μοιράζοντας, συντρώγοντας και καθαρίζοντας στο τέλος. Ακόμη και τα ζώα θέλουν τον χρόνο τους για να φάνε.

    Πηγαίνετε στην Εκκλησία πολύ συχνότερα (αν η Εκκλησία σας έχει επιπλέον λειτουργίες της Σαρακοστής, πηγαίνετε και σε αυτές). Αυτό μπορεί να είναι προβληματικό για τους Προτεστάντες, καθώς οι περισσότερες προτεσταντικές λατρείες είναι αρκετά σύγχρονες, δηλαδή επικεντρώνονται στο άτομο παρά να απευθύνονται στον Θεό, καλοπροαίρετες μεν, αλλά αντίθετες με τη λατρεία. Αν η Εκκλησία σας δεν είναι βαρετή, μάλλον είναι μοντέρνα. Αυτό δεν σημαίνει πως ο κλασικός Χριστιανισμός είναι εγγενώς βαρετός - απλώς βιώνεται ως τέτοιος από ανθρώπους που έχουν εκπαιδευτεί να είναι καταναλωτές. Ο κλασικός Χριστιανισμός λατρεύει σύμφωνα με την Παράδοση και εστιάζει την προσοχή του στον Θεό. Δεν είναι εκεί για να «βγάλεις κάτι από αυτό».
    Διασκεδάστε λιγότερο. Στις παραδοσιακές ορθόδοξες χώρες, οι διασκεδάσεις συχνά εγκαταλείπονται κατά την περίοδο της Σαρακοστής. Αυτό μπορεί να είναι πολύ δύσκολο για τους σύγχρονους ανθρώπους -καθώς ζούμε για να καταναλώνουμε- και έτσι είμαστε παγιδευμένοι σε ένα κύκλο πόνου και ευχαρίστησης. Οι φυσιολογικές απολαύσεις όπως η άσκηση ή το περπάτημα δεν είναι αυτό που έχω στο μυαλό μου - αν και μου φαίνεται εντελώς μοντέρνο το να υπάρχουν επιχειρήσεις αφιερωμένες στο να μας βοηθούν να κάνουμε κάτι φυσιολογικό (όπως το περπάτημα ή την άσκηση), έτσι ώστε ακόμη και οι κανονικές μας δραστηριότητες να γίνονται εμπόρευμα προς κατανάλωση.
    Νηστέψτε από την παρακολούθηση/ανάγνωση ειδήσεων και την ύπαρξη/εκδήλωση απόψεων. Τα νέα δεν παρουσιάζονται για να σας κρατάνε ενήμερους. Συχνά είναι ανακριβή και εξυπηρετούν τον πρωταρχικό σκοπό της πολιτικής προπαγάνδας και της καταναλωτικής φρενίτιδας. Κανένα από τα δύο δεν κάνει καλό στην ψυχή. Οι απόψεις μπορεί να γίνουν βαθιά καταστροφικές για την υγεία της ψυχής. Οι περισσότερες απόψεις δεν λαμβάνονται σωστά υπ' όψιν, ως αναγκαίες πεποιθήσεις. Είναι πάθη που διαφημίζονται ως σκέψεις ή πεποιθήσεις. Η ανάγκη να τα εκφράζουμε αποκαλύπτει την εμπαθή φύση τους.

  Αν και οι απόψεις είναι απαραίτητο μέρος της ζωής, μάς κυριαρχούν εύκολα. Ελαττώνοντας την ανάγκην να εκφράζουμε «πώς νιώθουμε» για όλα όσα έρχονται στο δρόμο μας (σε αντίθεση με το να ζυγίζουμε σιωπηλά και να σκεφτόμαστε και να λέμε υπομονετικά αυτό που γνωρίζουμε ότι είναι αλήθεια) είναι ένα σημαντικό μέρος της άσκησης και του αυτοελέγχου.

Θα μπορούσα άνετα να φαντασθώ πως ένας μοντέρνος άνθρωπος, διαβάζοντας μια τέτοια λίστα, μπορεί να αισθανθεί συγκλονισμένος και να αναρωτηθεί τι έχει απομείνει.  Αυτό που απομένει είναι πως είσαι άνθρωπος. Το ότι τόσα πολλά στη ζωή μας δεν είναι ιδιαίτερα ανθρώπινα, αλλά μια εφήμερη απόσπαση της προσοχής, εξηγεί μεγάλο μέρος της εξάντλησης και του άγχους μας. Δεν υπάρχει τροφή για εμάς, μέσα σε ό,τι δεν είναι ανθρώπινο.

Και έτσι μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια του Ησαΐα:
«Οι διψώντες, πορεύεσθε εφ ύδωρ, και όσοι μη έχετε αργύριον, βαδίσαντες αγοράσατε, και φάγετε και πίεσθε άνευ αργυρίου και τιμής οίνον και στέαρ. Ινατί τιμάσθε αργυρίου εν ουκ άρτοις και τον μόχθον υμών ουκ εις πλησμονήν; ακούσατέ μου και φάγεσθε αγαθά, και εντρυφήσει εν αγαθοίς η ψυχή υμών»    (Ησ. 55:1-2).         
«...φάγεσθε αγαθά, και εντρυφήσει εν αγαθοίς η ψυχή υμών» - η επισήμανση της Σαρακοστής.

Συμπλήρωμα

Ένα μυστήριο που μας κυνηγάει από παιδιά


Άρχισε να τηρείς τις μικρές Εντολές & σύντομα θα τηρείς και τις μεγάλες

Της Τυρινής & των Πρωτοπλάστων:

 

Ένα κλικ αγάπης, ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας & πνευματικής προετοιμασίας στα παρακάτω, παρακαλώ, αδελφοί:

Κυριακή της Τυρινής: από την εξορία των Πρωτοπλάστων στο γάμο με τον ουράνιο Νυμφίο 

Συγχώρηση, αυθεντική νηστεία & ουράνιοι θησαυροί (το ευαγγέλιο της Κυριακής της Τυρινής): από την καρδιά της διδασκαλίας του Κυρίου μας

Κληρονομείται το προπατορικό αμάρτημα; Γιατί να πληρώνω εγώ τα λάθη των Πρωτοπλάστων;

Τελείωση και πτώση: Αποτυχία θέωσης και όχι υπακοής

Όλοι οι Xριστιανοί είναι καλεσμένοι για συμβασιλείς του Χριστού

Η σχέση των Πρωτοπλάστων με τα υπόλοιπα δημιουργήματα του Θεού

Το κλειδί του χαμένου Παραδείσου 

Η πτώση και η επιστροφή τών πρωτοπλάστων (αφήγηση) 

Συνέπειες της πτώσεως του ανθρώπου

Εσπερινός της Συγνώμης, η τελευταία στιγμή της Αποκριάς (& η πρώτη της Μ. Σαρακοστής)... 

Ο παπάς και οι μασκαράδες...

ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ (μια Θεολογική θεώρηση)

Η θρησκεία της χαράς - Γελαστοί άγιοι

"Μαγεία! Ευλογία! Μέθη!": Η εξομολόγηση ενός μοναχού

Αν δεν είχε γίνει το προπατορικό αμάρτημα, θα ερχόταν ο Χριστός;

ΘΗΣΑΥΡΙΖΕΤΕ ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ ΕΝ ΟΥΡΑΝΩ 

Καλή Μεγάλη Σαρακοστή - Καλή Ανάσταση!


Εικ. Ο Προπάτωρ Αδάμ & η Προμήτωρ Εύα (οι Πρωτόπλαστοι) ως άγιοι της Εκκλησίας μας (από εδώ), αφού σώθηκαν με την κάθοδο του Κυρίου στον Άδη και την ανάστασή Του. Γιορτάζονται την Κυριακή των Προπατόρων, για την οποία δείτε εδώ, ενώ μνημονεύονται και την Κυριακή πριν τα Χριστούγεννα.

Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2026

Ο π. Αντώνιος μετά την καταδικαστική απόφαση εις βάρος του - Έρανος για να εξαγοράσει την ποινή του


Ένοχος και σε δεύτερο βαθμό ο πατέρας Αντώνιος – Καταδικάστηκαν και τέσσερις συνεργάτες της «Κιβωτού»

ΕΡΤ news

  • Το δικαστήριο του επεφύλαξε βαρύτερη ποινική μεταχείριση σε σχέση με τον πρώτο βαθμό, καθώς τον καταδίκασε για 9 πράξεις, ενώ πρωτοδίκως τον είχε καταδικάσει για πέντε

Ένοχος κρίθηκε ο ιδρυτής της «Κιβωτού του Κόσμου»,πατέρας Αντώνιος για ξύλο, τιμωρίες και καταναγκαστική εργασία σε βάρος τροφίμων σε δομές, σε Αθήνα, Βόλο και Καλαμάτα. Μάλιστα το δικαστήριο του επεφύλαξε βαρύτερη ποινική μεταχείριση σε σχέση με τον πρώτο βαθμό, καθώς τον καταδίκασε για εννέα πράξεις, ενώ πρωτοδίκως τον είχε καταδικάσει για πέντε.

Κρίθηκε ένοχος για πράξεις βαριάς σωματικής βλάβης, ηθικής αυτουργίας σε επικίνδυνη και απλή σωματική βλάβη για ξυλοδαρμό, παραγγελία σε σωματική τιμωρία σε βάρος φιλοξενούμενων και υποβολή τροφίμων σε απομόνωση και καταναγκαστική εργασία.

Ένοχοι κρίθηκαν ακόμη τέσσερις πρώην εργαζόμενοι για πράξεις βαριάς σωματικής βλάβης, επικίνδυνης σωματικής βλάβης, απειλής και έκθεσης κατά περίπτωση. Πρόκειται για τα δύο άλλοτε «πρωτοπαλίκαρα» του πατρός Αντωνίου, την πρώην διευθύντρια της δομής Βόλου και ακόμη έναν πρώην υπεύθυνο στο ΔΣ της Κιβωτού. Δύο απαλλάχθηκαν από όλες τις κατηγορίες, όπως πρωτόδικα.

Ο πατέρας Αντώνιος και ακόμη τρεις κατηγορούμενοι έχουν αποχωρήσει εδώ και καιρό από τη δίκη, διαμαρτυρόμενοι για μεροληπτική στάση του δικαστηρίου εναντίον τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν απολογήθηκαν στο δικαστήριο σε προηγούμενο διάστημα.

"Ν": Η παρακάτω ανάρτηση είναι επιβαρυντική για τον π. Αντώνιο. Στη συνέχεια θα αναδημοσιεύσουμε ορισμένα βίντεο υπέρ του, μεταξύ των οποίων και παιδιά που τον κατήγγειλαν και στη συνέχεια αναίρεσαν. Αυτές οι μαρτυρίες δεν φαίνεται να ελήφθησαν υπόψιν. Ποια η αλήθεια; Ο Θεός γνωρίζει. Ελπίζουμε να αποκαλυφθεί κατά το θέλημά Του. Εμείς είμαστε θετικοί απέναντι στον π. Αντώνιο & καχύποπτοι απέναντι και στο κράτος και στα δικαστήρια, γιατί ξέρουμε ότι υπάρχει και διαφθορά, αλλά και δικαστικές πλάνες. Ο Θεός ας βοηθήσει τους αθώους και ας αποκαλύψει την αλήθεια. Αμήν.

Xλίτσιος για καταδίκη π. Αντωνίου: «Tον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει να γνωρίζει» – Οι επώνυμες καταγγελίες για τη δομή του Βόλου

Ταχυδρόμος 

Τη δική του δημόσια τοποθέτηση για την υπόθεση της Κιβωτός του Κόσμου και την καταδίκη του ιδρυτή της, πατρός Αντωνίου, έκανε ο Χρόνης Χλίτσιος, πρώην εργαζόμενος στη δομή, γνωστός αθλητής, τέσσερα χρόνια μετά την –όπως αναφέρει– επώνυμη καταγγελία που είχε υποβάλει για κακοποιητικές συμπεριφορές στη δομή της οργάνωσης στον Βόλο.

Ο κ. Χλίτσιος τον Αύγουστο του 2022 είχε καταγγείλει επωνύμως στις αστυνομικές αρχές ότι υπήρξε περιστατικό ξυλοδαρμού τριών ανηλίκων στη δομή της Κιβωτού στον Βόλο από στέλεχος της δομής προερχόμενο από την Αθήνα, σε υπόγειο χώρο του παραρτήματος στο Διμήνι, αναφέροντας παράλληλα ότι ήταν το δεύτερο περιστατικό μέσα σε 8 μήνες με εμπλοκή του συγκεκριμένου προσώπου. Μάλιστα όταν ενημέρωσε ότι θα προβεί σε καταγγελία στην Αστυνομία, ενημερώθηκε τότε τηλεφωνικά ότι απολύθηκε, με το αιτιολογικό ότι με τις πράξεις του παρασύρει και άλλους συναδέλφους του σε ανάλογες κινήσεις.

Τέσσερα χρόνια μετά και αφού σήμερα το Εφετείο έκρινε ένοχο ξανά τον π. Αντώνιο, επιβάλλοντας ποινή φυλάκισης 9,5 ετών για τα αδικήματα που αφορούν στην υπόθεση κακοποίησης τροφίμων, ο κ. Χλίτσιος σε ανάρτησή του στα social media παίρνει θέση δημόσια και όσα επισημαίνει είναι πολύ ενδιαφέροντα.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στη στάση της κοινής γνώμης, τονίζοντας ότι οι χρήστες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πήραν θέση για την υπόθεση, με –κατά την εκτίμησή του– την πλειονότητα να εκφράζει πίστη στην αθωότητα του πατρός Αντωνίου. «Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι τον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει να γνωρίζει αλλά να πιστεύει», αναφέρει χαρακτηριστικά, επιχειρώντας μια ευρύτερη κοινωνική ερμηνεία της δημόσιας συζήτησης που αναπτύχθηκε γύρω από την υπόθεση.

Ολόκληρη η ανάρτησή του έχει ως εξής: «Τέσσερα χρόνια μετά την επώνυμη καταγγελία που είχα κάνει για κακοποιητικές συμπεριφορές στη δομή της Κιβωτού στο Βόλο βγήκε η απόφαση για τον ιδρυτή της Κιβωτού: Ένοχος.

Αυτά τα χρόνια κατόπιν προτροπής της συζύγου μου ποτέ δεν βγήκα να μιλήσω για το θέμα ούτε και έγραψα ποτέ κάτι με μορφή ανάρτησης. Αφού εξετάστηκα δύο φορές σαν μάρτυρας στο δικαστήριο (πρωτόδικα και εφετείο) παρακολουθούσα τις εξελίξεις τηλεοπτικά και κυρίως διαδικτυακά. Παρατήρησα λοιπόν ότι χιλιάδες χρήστες έπαιρναν θέση για την υπόθεση της Κιβωτού. Θα έλεγα μάλιστα ότι περισσότεροι ήταν αυτοί οι οποίοι πίστευαν στην αθωότητα του παπά Αντώνη. Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι τον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει να γνωρίζει αλλά να πιστεύει. Η γνώση συνοδεύεται από ευθύνη ενώ η πίστη φέρνει ελπίδα. Γι’ αυτό η πίστη είναι πιο δυνατή από τη γνώση, ακόμα και με κίνδυνο κάποιες φορές να οδηγεί σε πλάνη, όπως στην υπόθεση της Κιβωτού».

*****

Στις Αλήθειες με την Ζήνα ο Πατέρας Αντώνιος μετά την καταδικαστική απόφαση εις βάρος του

 

Συμπλήρωμα:

«Είπα ψέματα για τον π. Αντώνιο, ποτέ δε με πείραξε»

Παρέμβαση της ΝΙΚΗΣ στη Βουλή για την «Κιβωτό του Κόσμου» (ερωτήματα προς την Υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, κ. Δόμνα Μιχαηλίδου, 26.1.26)

Έρανος από τον πατέρα Αντώνιο για να εξαγοράσει την ποινή του - «Να με βοηθήσει ο κόσμος»

dnews

«Αφήνομαι στη βοήθεια των συνανθρώπων μου» τονίζει ο καταδικασθείς πατέρας Αντώνιος.

«Δεν έχω τα χρήματα να εξαγοράσω την ποινή μου. Επαφίεμαι στη βοήθεια των συνανθρώπων μου», δηλώνει ο πατέρας Αντώνιος τονίζοντας σε ανακοίνωσή του «η καταδικαστική απόφαση, που εκδόθηκε ερήμην μου, αφού προηγουμένως παραιτήθηκαν οι δικηγόροι μου (πρώτα οι τρείς, Θ. Κονταξής, Α. Τριαντάφυλλου, Ι. Κώτσος και ύστερα οι δύο, Α. Μπασαράς και Γ. Γεωργίου) και αποχώρησα κι εγώ, για λόγους ακραίας μεροληψίας του δικαστηρίου και στέρησης των υπερασπιστικών μου δικαιωμάτων, ήταν προδιαγεγραμμένη.

Ζω με την πρεσβυτέρα και το ανήλικο τέκνο μου, με έναν μειωμένο μισθό και κατά τούτο, αδυνατώ να καταβάλλω ακόμα και την οποιαδήποτε, ελάχιστη δόση. Αφήνομαι στον κάθε συνάνθρωπο, ως καταφύγιο και παρηγορία, ελπίζοντας στην βοήθειά του. Η επιβληθείσα ποινή, στρώνει το δρόμο του μαρτυρίου, που επί χρόνια πορεύομαι και θα ακολουθήσω μέχρι όπου η ανθρώπινη δικαιοσύνη ορίσει.»

«Ο πάτερ Αντώνιος θα φυλακιστεί και θα αγιοποιηθεί»