π. Αντώνιος Χρήστου / Ευχή (φωτο)
Αγαπητοί Αναγνώστες, ως πιστοί έχετε παρατηρήσει ποτέ την εικόνα των Ιερών Ναών μας τις Κυριακές, γύρω στις 8:30 π.μ. το πρωί;
Ησυχία, άδεια στασίδια, ο ιερέας και ο ψάλτης να ξεκινούν τον Όρθρο σχεδόν μόνοι τους. Και ξαφνικά, γύρω στις 9:30 π.μ., λίγο πριν τη Μεγάλη Είσοδο ή το Κοινωνικό, οι πόρτες ανοίγουν διάπλατα και ο ναός γεμίζει απότομα.
Το φαινόμενο φτάνει στο αποκορύφωμά του το βράδυ της Ανάστασης. Οι αυλές γεμίζουν ασφυκτικά στις 23:45, ακούγεται το «Χριστός Ανέστη» στις 12:00, και μέχρι τις 12:15 η εκκλησία έχει αδειάσει λες και πρόκειται για άσκηση εκκένωσης κτηρίου μετά από σεισμό ή σεισμό ή πλοίου μετά από ναυάγιο! (...)
Αυτό το άρθρο γράφεται για να αφυπνιστούμε όλοι και χωρίς μάσκες και δικαιολογίες να κάνουμε τώρα μια ειλικρινή σύγκριση, γιατί στη πράξη γινόμαστε καθημερινά «ειδωλολάτρες» και μάλιστα οπλισμένοι με αξιοθαύμαστη υπομονή ! Αυτό δεν το λέμε θεωρητικά, το είδαμε όλοι πρακτικά όταν έρχονται στην Ελλάδα συγκροτήματα όπως οι Metallica ή οι Iron Maiden, ή όταν ελληνική ομάδα προκρίνεται στους ημιτελικούς στους τελικούς και εν τέλει κατακτά την Euroleague όπως ο Ολυμπιακός φέτος, η συμπεριφορά μας αλλάζει ριζικά. Εκεί δεν υπάρχει «παρά πέντε».
Η αναμονή: Χιλιάδες άνθρωποι στήνονται στις ουρές από τις 3 το μεσημέρι, κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού ή μες στο λιοπύρι. Η αντοχή: Στέκονται όρθιοι, στριμωγμένοι, για έξι ή επτά ώρες, χωρίς να διαμαρτύρονται. Η ανοχή: Κανείς δεν γκρινιάζει ότι ζεσταίνεται, κανείς δεν ψάχνει «στασίδι» ή πολυθρόνα, κανείς δεν κοιτάζει το ρολόι του για το πότε θα τελειώσει η συναυλία ή το ματς. Και όταν τελειώσει και ανήκουμε αθλητικά στους νικητές, τότε ξενυχτάμε επίσης αδιαμαρτύρητα μέχρι το πρωί πανηγυρίζοντας!
Αντίθετα, στην Εκκλησία, αν η Λειτουργία ή Ιερά Αγρυπνία καθυστερήσει έστω δέκα λεπτά, αρχίζουν οι ψίθυροι, οι σχολιασμοί και οι γκρίνιες, ξεχνώντας ότι λειτουργικά βρισκόμαστε πλέον σε χρόνο της Βασιλείας των Ουρανών και ότι παύει ο φυσικός χρόνος που μετράμε με το ρολόι. Αν δεν βρούμε κάθισμα επίσης, νιώθουμε κουρασμένοι από το πρώτο πεντάλεπτο. Αν η θερμοκρασία ανέβει λίγο, φταίει ο κλιματισμός ή ο παπάς που «τραβάει» την ακολουθία.
Εδώ τίθεται ένα λογικό ερώτημα: Γιατί αυτή η κραυγαλέα αντίφαση;
Ο Χριστός τα είχε επισημάνει όλα αυτά στην επί του Όρους Ομιλία Του στο Ιερό Ευαγγέλιο: «Όπου γάρ έστιν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών» (Ματθ. 6,21 Δηλαδή εκεί που βρίσκεται ο θησαυρός σου, εκεί θα είναι καρφωμένος και ο νους σου, εκεί θα τρέχει και η καρδιά σου. Οπότε η απάντηση δεν είναι και δεν αφορά θέμα σωματικής κόπωσης ή αντοχής· είναι ξεκάθαρα θέμα πνευματικής προτεραιότητας γιατί έχουμε την τάση διαχρονικά να απολυτοποιούμε το σχετικό και να σχετικοποιούμε δυστυχώς το απόλυτο!
Επομένως και ιδιαίτερα στους νέους, ο «θησαυρός» μας είναι η διασκέδαση, η εκτόνωση, το πάθος για την ομάδα ή η νοσταλγία για ένα ροκ συγκρότημα, η καρδιά μας γεννά αμέσως την υπομονή, τον ζήλο και την αντοχή. Τα πάντα θυσιάζονται για το θέαμα. Όταν όμως η Θεία Λειτουργία αντιμετωπίζεται όχι ως ο θησαυρός της ζωής μας, αλλά ως ένα «θρησκευτικό καθήκον» ή μια κοινωνική συνήθεια, τότε η καρδιά απουσιάζει. Και όταν η καρδιά λείπει, το σώμα βαραίνει, τα πόδια λυγίζουν και ο χρόνος γίνεται αμίλητος εχθρός.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι στην Ορθόδοξη Θεολογία, η Θεία Λειτουργία δεν είναι ένα «θέαμα» όπου ο ιερέας είναι ο ηθοποιός και οι πιστοί οι θεατές. Η λέξη «Λειτουργία» σημαίνει έργο του λαού. Είναι μια κοινή σύναξη, ένας ζωντανός Δείπνος, όπου ο Χριστός προσφέρει το Σώμα και το Αίμα Του για να ενωθούμε μαζί Του και μεταξύ μας. Όταν ερχόμαστε στο «παρά πέντε», ουσιαστικά χάνουμε όλη την πνευματική προετοιμασία. Χάνουμε τον Όρθρο, που είναι η πνευματική εισαγωγή, οι ύμνοι της οποίας μας θεραπεύουν από τον θόρυβο του κόσμου. Χάνουμε τα Αναγνώσματα (Απόστολο και Ευαγγέλιο), όπου ο Θεός μας μιλάει και διδάσκει προσωπικά. Το να πηγαίνεις στη Θεία Λειτουργία μετά το Ευαγγέλιο είναι σαν να πηγαίνεις σε ένα δείπνο αφού έχουν μαζέψει τα φαγητά, ή σαν να μπαίνεις στο γήπεδο στο 85ο λεπτό του αγώνα. Έχεις χάσει το νόημα κυριολεκτικά το νόημα!
Στη συναυλία ή στο γήπεδο, πληρώνουμε ένα ακριβό εισιτήριο (και μάλιστα αρκετούς μήνες πριν) και απαιτούμε να είμαστε εκεί νωρίς για να «πιάσουμε καλή θέση», επειδή εκτιμούμε αυτό που αγοράσαμε. Στην Εκκλησία, η είσοδος είναι δωρεάν, αλλά το τίμημα που πληρώθηκε για χάρη μας είναι το Αίμα του Χριστού πάνω στον Σταυρό. Κι όμως, αυτή τη δωρεάν Χάρη τείνουμε να την υποτιμούμε, ακριβώς επειδή δεν μας κόστισε τίποτα σε χρήμα ή ακόμη χειρότερα «κλαίμε» και λίγα κέρματα που ρίξαμε στο δίσκο για κάποιο σκοπό που είναι και έκτατο και προαιρετικό στο κάτω-κάτω και όχι μόνιμο και υποχρεωτικό!
Αν θέλουμε πραγματικά η πνευματική μας ζωή να αλλάξει, θα τα καταφέρουμε μόνο όταν μετακινήσουμε τον «θησαυρό» μας. Όταν καταλάβουμε ότι μέσα στο Ναό δεν πάμε για να περάσει η ώρα, ούτε για να μας δουν οι συγχωριανοί ή οι γείτονες για να μας χαρακτηρίσουν καλούς ανθρώπους, αλλά για να συναντήσουμε προσωπικά αλλά και συνολικά ως μέλη της Εκκλησίας τον Αναστάντα Χριστό.
Αν μπορούμε να στεκόμαστε όρθιοι στον ήλιο για τους Metallica, μπορούμε σίγουρα να σταθούμε όρθιοι και με σεβασμό μπροστά στο Άγιο Ποτήριο. Αν μπορούμε να περιμένουμε ώρες για έναν ευρωπαϊκό τίτλο, αξίζει να αφιερώσουμε δύο ώρες την εβδομάδα για την αιώνια ζωή. Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, την επόμενη φορά που θα κοιτάξουμε το ρολόι μας την Κυριακή το πρωί: Πού βρίσκεται τελικά η καρδιά μας; Στο «παρά πέντε» της Εκκλησίας ή στο «εδώ και τώρα» του κόσμου; Η απάντηση αλλά κυρίως η στάση μας θα κρίνει όλη την πνευματική μας πορεία! Ας επιλέξουμε λοιπόν το ουσιώδες και το συμφέρον! Αμήν!
Συμπλήρωμα
Ας αλλάξουμε την κατάσταση για τα παιδιά μας!
Ο κύριος με τα σκουλαρίκια που πέρασε δίπλα μου στην εκκλησία...
