ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018

Τανζανία: Ο ευσεβής Μασάι Ματθαίος


In English here
 
Κάθε φορὰ ποὺ ἐπιστρέφουμε ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἤ ἀπὸ κάποια μακρὰ περιοδεία στὸ Ἱεραποστολικὸ Κέντρο μας στὸ Κινταμάλι Ἰρίγγας, πλῆθος πιστῶν, παιδάκια, νέοι καὶ ἡλικιωμένοι, ἔρχονται νὰ μᾶς καλοσωρίσουν μὲ φανερὴ χαρὰ καὶ εὐγένεια, ἀλλὰ καὶ νὰ ζητήσουν κάποια οἰκονομικὴ ἤ ὑλικὴ βοήθεια. Τὸ φαινόμενο εἶναι συνηθισμένο καὶ τὸ χαιρόμαστε γιατὶ δὲν γίνεται προσποιητὰ ἀλλὰ μὲ εἰλικρίνεια καὶ αὐθορμητισμό. Ἄλλωστε ἡ περιοχὴ αὐτὴ εἶναι ἡ φτωχότερη καὶ πιὸ πρωτόγονη τῆς Τανζανίας καὶ οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι οἱ δικοί μας ἄνθρωποι, ἡ ἀγαπημένη μας οἰκογένεια.
Ἕνα πρωινό, τὴν ἑπομένη τῆς ἐπιστροφῆς μου στὴν περιοχὴ τῆς Ἀρούσας, βλέπω στὴν πόρτα μου ἕνα ψηλό, ἀδύνατο παληκάρι μὲ τὴν χαρακτηριστικὴ ἐνδυμασία τῶν Μασάι, καὶ ἕνα φαρδὺ χαμόγελο. Ἦταν ὁ Ματθαῖος. Τὸν βαφτίσαμε ὅταν ἦταν μικρὸ παιδάκι. Ἔκτοτε φοίτησε στὸ σχολεῖο, ἀγάπησε τὴν Ἐκκλησία μας καὶ ὅταν ἦλθε σὲ ὥριμη ἡλικία παντρεύτηκε μὲ μιὰ ὄμορφη καὶ σεμνὴ κοπέλα ἀπὸ τὸ χωριό του καὶ τώρα εἶναι πατέρας δύο παιδιῶν. Μάλιστα τὴν τελευταία φορὰ ποὺ ἐπισκεφτήκαμε τὸ χωριὸ τῶν Μασάι, ὅλοι μαζὶ ζήτησαν νὰ χειροτονήσουμε τὸν Ματθαῖο ἱερέα γιὰ τὸ χωριό τους.


Ἐκεῖνο τὸ πρωὶ λοιπὸν βλέποντάς τον μπροστὰ μου, χάρηκα γιατὶ μέσα μου τρέφω ἐλπίδες γι’ αὐτὸν, ὅτι μπορεῖ μὲ τὴν χάρη του Θεοῦ, κάποια μέρα νὰ γίνει ἕνας καλὸς ἱερέας τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀφοῦ μοῦ φίλησε τὸ χέρι, μοῦ λέει: «Καρίμπου Ἀσκόφου», δηλαδὴ καλῶς ἦλθες Ἐπίσκοπε, ἦλθα νὰ πάρω τὴν εὐχή σου. Αὐθόρμητα μέσα μου σκέφτηκα, «ποιὸς ξέρει τὶ θὰ μοῦ ζητήσει». Ἀντίθετα, αὐτὸς ἐπανέλαβε ὅτι, «ἄκουσα πὼς γύρισες καὶ ἦλθα νὰ σὲ χαιρετίσω». Στὴ συζήτηση ποὺ ἀκολούθησε, τοῦ εἶπα πῶς κάποιοι ἀδελφοί μας ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἔδωσαν κάποια χρήματα γιὰ νὰ κάνουμε γεώτρηση στὸ χωριὸ τους. Τὰ μασάικα χωριὰ εἶναι ἀπομονωμένα ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα, διότι ἔχουν διαφορετικὸ πολιτιστικὸ ὑπόβαθρο καὶ κουλτούρα ἀπὸ τοὺς λοιποὺς Ἀφρικανούς, θεωροῦν ὅτι κατάγονται ἀπὸ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο καὶ δὲν ἀναμειγνύονται μὲ ἄλλες φυλές.
Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ματθαίου εἰλικρινὰ μὲ συνετάραξε. Ἀντὶ νὰ χαρεῖ καὶ νὰ πεῖ ὅτι ἡ γεώτρηση αὐτὴ θὰ μᾶς σώσει, διότι κουβαλᾶμε νερὸ μὲ τὰ πόδια ἀπὸ πολλὰ χιλιόμετρα, κλπ. αὐτὸς εἶπε: «καλύτερα νὰ κάνουμε τὴν γεώτρηση μεταξὺ τοῦ χωριοῦ μας καὶ τοῦ διπλανοῦ ἀφρικάνικου χωριοῦ, «διότι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῆς ἀγάπης καὶ δὲν ξεχωρίζει τοὺς ἀνθρώπους»!


Μιὰ κουβέντα ποὺ πραγματικὰ δὲν περίμενα νὰ τὴν ἀκούσω, ποὺ δείχνει τὴν εὐγένεια καὶ τὴν λεβεντιὰ αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων καὶ ποὺ ἀποδεικνύει πόσο ἡ ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου ἀγγίζει τὶς ἁπλὲς ψυχὲς αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων.
Πρὶν φύγει τὸν ρώτησα μήπως χρειάζεται κάτι, καὶ μοῦ ζήτησε ἕνα κομποσχοίνι. Τὸ πρόσωπό του ἔλαμψε ἀπὸ χαρὰ ὅταν τὸ πέρασε στὸν λαιμό του καὶ ἔφυγε τρισευτυχισμένος. Ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου δοξολόγησα τὸν Τρισάγιο Θεό, ποὺ μᾶς στηρίζει στὸ ἔργο μας μὲ τέτοιες πνευματικὲς χαρές. Καὶ παίρνουμε κουράγιο καὶ συνεχίζουμε.

Ο Αρούσας Αγαθόνικος
 
Προηγούμενο άρθρο 
Η άρρωστη που έγινε καλά
 
Επίσκοπος Αρούσας Αγαθόνικος
 
 
Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αρούσας και Κεντρικής Τανζανίας κ. Αγαθόνικος γεννήθηκε το 1964. Διακονεί την ιεραποστολή στην Αφρική από το 2004, ενώ το 2016 χειροτονήθηκε επίσκοπος της νεοσύστατης Επισκοπής Αρούσας.
 
Πώς έφτασε η Ορθοδοξία στην Τανζανία
 
"Πραγματικά είναι γιορτή για την Εκκλησία μας κάθε φορά που γίνονται βαπτίσεις. Σήμερα προσήλθαν στο ιεραποστολικό μας κέντρο ογδόντα πέντε πιστοί, άνθρωποι όλων των ηλικιών, για λάβουν το Άγιον Βάπτισμα. Ευχόμαστε στους νεοφώτιστους αδελφούς μας ο Θεός να τους ευλογεί και να τους βοηθάει στις ιδιαίτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην Αφρικανική ήπειρο και κυρίως στην περιοχή που βρίσκεται το κέντρο μας, εφόσον είναι η φτωχότερη της Τανζανίας." (από εδώ)
 
 
Τη δεκαετία του 1960 (η χώρα τότε λεγόταν Τανγκανίκα και είχε ανεξαρτητοποιηθεί από την αγγλική κυριαρχία το Δεκέμβρη του 1961) λειτουργούσε στο βορρά ένα εργοστάσιο, στο οποίο εργάζονταν και ντόπιοι, αλλά και πολλοί Έλληνες μετανάστες και Ινδοί. Ανάμεσά τους ένας Κύπριος, ο Κωνσταντίνος Χατζηπαναγιώτου. Η καλοσύνη του συγκίνησε τόσο τους ντόπιους εργάτες, που όχι μόνο έγιναν φίλοι του, αλλά κάποια στιγμή τον ρώτησαν για τη θρησκεία του ελληνικού έθνους. Τότε εκείνος τους μίλησε για την Ορθοδοξία, λέγοντάς τους ό,τι ήξερε, χωρίς να έχει κάποιες ιδιαίτερες γνώσεις.
Ιδίως ένας ιθαγενής Τανζανός, ο Πολ Μπουντάλα, γοητεύτηκε τόσο, που άρχισε να τον πλησιάζει σε κάθε στιγμή ελεύθερου χρόνου και να τον ρωτάει διαρκώς, ακόμα και σε βάρος του φαγητού ή του ύπνου του. Ο Χατζηπαναγιώτου δεν μπορούσε να του ικανοποιήσει όλες τις απορίες του. Τελικά, ο Μπουντάλα τον παρακάλεσε να του μάθει ελληνικά, ώστε να διαβάσει για την Ορθοδοξία από ορθόδοξα βιβλία. Ο Κύπριος φίλος του, τότε, θυμήθηκε την ύπαρξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ουγκάντα και του πρότεινε να στείλει εκεί ένα γράμμα.
Έτσι, οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Ουγκάντας έλαβαν με έκπληξή τους μια θερμή επιστολή, που εξελίχθηκε σε αλληλογραφία και συνοδεύτηκε από αποστολή βιβλίων στην Τανγκανίκα.
Το Δεκέμβρη του 1963 ο Ουγκαντέζος ιερέας π. Θεόδωρος Ναγκιάμα επισκέφτηκε το χωριό Kassamua, στη βόρεια Τανγκανίκα, κοντά στη Μουάνζα, όπου ζούσε ο ενδιαφερόμενος. Εκεί περικυκλώθηκε από μια ολόκληρη ομάδα φιλικών ιθαγενών, που όλη τη νύχτα τον ρωτούσαν για την Ορθοδοξία και συζητούσαν μαζί του. Λίγους μήνες αργότερα έλαβε επιστολή από τον Πολ Μπουντάλα, που τον ενημέρωνε ότι τριάντα άνθρωποι ήταν έτοιμοι να βαφτιστούν!
Η βάφτισή τους έγινε την Κυριακή των Μυροφόρων (2η Κυριακή μετά το Πάσχα) του 1964, στο οίκημα όπου ζούσαν οι εργάτες του εργοστασίου, με νονούς τον Κων. Χατζηπαναγιώτου και άλλους Έλληνες εργάτες. Ο Χατζηπαναγιώτου είχε κατασκευάσει μια κολυμπήθρα από χάλυβα, ενώ ο Πολ είχε μεταφράσει ο ίδιος τη θεία λειτουργία στα σουαχίλι, όπου και τελέστηκε εκεί στην τοπική αυτή γλώσσα για πρώτη φορά.
Σήμερα η Τανζανία έχει αμέτρητους ορθόδοξους χριστιανούς και δύο μητροπόλεις, τη μητρόπολη Ειρηνουπόλεως, με έδρα το Νταρ ες Σαλαάμ (που σημαίνει, ακριβώς, Πόλη της Ειρήνης ή, ακριβέστερα, Οίκος Ειρήνης) και τη μητρόπολη Μουάνζας, στο βορρά ["Ν": πλέον έχει τρεις, μαζί με την επισκοπή Αρούσας]. Οι δύο μητροπόλεις, όπως και όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες στην υποσαχάρια Αφρική, επιτελούν όχι μόνο πνευματικό έργο, αλλά και τεράστιο κοινωνικό έργο.
 
Ορθόδοξοι γάμοι στην Τανζανία. Ιερουργεί ο μητροπολίτης Μουάνζας Ιερώνυμος. Από εδώ.
 
Δείτε επίσης:
 
 
 

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018

Cybernomads: Οι «Τεχνοβάρβαροι» του 21ου αιώνα


Γιώργος Στάμκος
 
Ο νεοβάρβαρος «δεν θεωρεί τίποτε μόνιμο. Όμως, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, βλέπει παντού έναν δρόμο. Εκεί όπου οι άλλοι συναντούν τείχη ή βουνά, ακόμη κι εκεί, αυτός βλέπει έναν δρόμο. Επειδή όμως βλέπει έναν δρόμο παντού, είναι αναγκασμένος πάντα να αφανίζει τα πράγματα στο πέρασμα τους… Επειδή βλέπει δρόμους παντού τοποθετείται πάντα στα σταυροδρόμια»
Walter Benjamin
 
Πριν από έναν αιώνα ο Νίτσε αναρωτιόταν: «Πρόβλημα: που είναι οι βάρβαροι του εικοστού αιώνα; Προφανώς θα εμφανιστούν και θα εδραιωθούν μέσα από νέες κοινωνικές τάσεις». Και είχε δίκιο. Οι νέοι βάρβαροι, που θα μας απελευθερώσουν από τη βελούδινη σκλαβιά του μοντέρνου κόσμου, είναι εδώ. Μια νέα νομαδική ορδή, μια μεταμοντέρνα φυλή βαρβάρων έχει ήδη εμφανιστεί για να κατακλύσει και να «εκκενώσει» την Αυτοκρατορία. «Σε κάθε δρόμο υπάρχει ένας άγνωστος που ονειρεύεται να γίνει κάποιος. Είναι ένας άνθρωπος μόνος, εγκαταλειμμένος απ’ όλους, που προσπαθεί απεγνωσμένα να αποδείξει πως υπάρχει», είχε ειπωθεί στην ταινία Ταξιτζής. Οι νέοι βάρβαροι γεννιούνται μέσα στην μοναξιά και στην αποξένωση των μεγαλουπόλεων. Είναι όμως βάρβαροι του «γλυκού νερού».
 
Κάποτε οι βάρβαροι προσπαθούσαν να ερημώσουν τα πάντα και να επεκτείνουν τη «θάλασσά» τους, τη στέπα, διασχίζοντάς την μέσα από αβέβαια σκονισμένα μονοπάτια. Σήμερα το «μονοπάτι» των νεοβάρβαρων είναι το διαδίκτυο. .
 
Οι νεοβάρβαροι πολεμούν την Αυτοκρατορία λιποτακτώντας από αυτή, κηρύσσοντας την ανυποταξία. Ανυποταξία δεν σημαίνει κατεδάφιση, πρόκειται για στρατηγική αναχαίτισης και όχι ανατροπής. Οι νεοβάρβαροι αρνούνται την εργασία, το γάμο, την παράδοση, τις κοινωνικές συμβάσεις. Προτιμούν να μην. «Μόνον όταν όλοι μ’ αρνηθείτε, θα ‘ρθω πάλι κοντά σας», έλεγε ο Νίτσε.
  
Η πολιτική της άρνησης έχει μεγάλη ιστορία από τότε που ο Etiene de La Boetie κήρυττε: «Αποφασίστε να μην είστε πια δούλοι, και αμέσως θα βρεθείτε ελεύθεροι. Δεν σας ζητάω να σηκώσετε χέρι στον τύραννο για να τον ανατρέψετε, αλλά απλώς να πάψετε να τον υποστηρίζετε και τότε θα τον δείτε, σαν έναν τεράστιο Κολοσσό που έχει χάσει το βάθρο του, να καταρρέει κάτω από το δικό του βάρος και να γίνεται κομμάτια». Εφόσον ο λαός έχει πάψει προ πολλού να εξεγείρεται, μπορεί τουλάχιστον να λιποτακτήσει, να αρνηθεί την εθελούσια σκλαβιά του.
 
Η κινητικότητα και ο μαζικός νομαδισμός των εργατών εκφράζουν πάντοτε μιαν άρνηση και μιαν αναζήτηση της απελευθέρωσης. Από την άλλη ο φόβος των σύγχρονων «βαρβάρων» είναι μήπως καταντήσουν μικροαστοί και δημόσιοι υπάλληλοι. Γι’ αυτούς χειρότερη σκλαβιά είναι τα χρέη στις τράπεζες, παρά η φυλακή!
 
Εικ. από εδώ (ταινία Blade Runner)
 
ΤΕΧΝΟ-ΝΟΜΑΔΙΣΜΟΣ ΚΑΙ CYBER BARBARIANS
 
Κάθε εποχή παράγει τους βαρβάρους της. Έτσι και ο 21ος αιώνας έχει δημιουργήσει ένα νέο είδος βαρβάρου, τον τεχνοβάρβαρο. Οι τεχνοβάρβαροι του 21ου αιώνα είναι οπαδοί της αναδυόμενης τεχνοκουλτούρας του διαδικτύου. Χειρίζονται ανορθόδοξα την υψηλή τεχνολογία. Δεν έχουν συμβατικό τρόπο σκέψης. Είναι κυβερνο-μυστικιστές κι έχουν κάψει εκατομμύρια εγκεφαλικά κύτταρα στα ψυχεδελικά από τη νεαρή τους ηλικία. Είναι ανορθόδοξοι χειριστές χάι-τεκ συστημάτων, με αντισυμβατικό τρόπο ζωής κι ανατρεπτικό τρόπο σκέψης. Έχουν βαρεθεί να περιμένουν το μέλλον και γι’ αυτό το ανακαλύπτουν την κάθε στιγμή. Φιλοδοξούν να μεταμορφωθούν σε νομάδες της πληροφορικής εποχής. Θεωρούν τον εαυτό τους πολίτη του κόσμου, συνειδητοποιημένο κάτοικο του πλανητικού χωριού που λέγεται Γη. Ας τους ονομάσουμε Cybernomads (Κυβερ-νομάδες).
["Ν": Κυβερνητική - το λέω πολύ απλοϊκά - επί της ουσίας εννοείται ό,τι έχει σχέση με τη σύγχρονη υψηλή τεχνολογία & τις εφαρμογές της. Για τον όρο εδώ & εδώ].
 
Η χωροταξική σταθερότητα έρχεται σε αντίθεση με τις νομαδικές αντιλήψεις των Cybernomads. Μια σειρά από εξατομικευμένα νομαδικά προϊόντα υψηλής τεχνολογίας τους δίνουν ελευθερία κινήσεων και τους μετατρέπουν σε πραγματικούς Κυβερ-Νομάδες. Αποδεσμευμένοι πλέον από τη στατικότητα μπορούν να αναπτύσσονται και να δημιουργούν σε όλες τις περιοχές της υφηλίου. Οι χωροταξικοί περιορισμοί δεν αποτελούν πλέον εμπόδιο στην προσπάθεια των συγχρόνων βαρβάρων για να κατακτήσουν τις νέες τεχνολογικές ηπείρους. Για έναν Cybernomad η ακατάπαυστη κίνηση είναι κύριο συστατικό της ζωής του: αν σταματά να κινείται κινδυνεύει να βουλιάξει στο απόλυτο μηδέν, στον αποκρουστικό κόσμο της συμβατικότητας. Κάτι τέτοιο είναι όμως ανυπόφορο για κάποιον που θεωρεί τον εαυτό του προωθημένο. Για κάποιον που θέλει να βρίσκεται πάντα στην «κόψη του κύματος».
 
Το πρώτο κύμα κυβερνομετανάστευσης έχει ξεκινήσει ήδη από τη δεκαετία του 1990. Οι νομάδες της πληροφορικής εποχής με τα υψηλής τεχνολογίας φορητά τους συστήματα, την ικανότητα άμεσης πρόσβασης και την προωθημένη, αντι-εξουσιαστική τους κοσμοθέαση, γίνονται πρωταγωνιστές μιας εκπληκτικής μεταστροφής της δύναμης.
 
Ο αιώνας της μεγάλης κυβερνομετανάστευσης έχει φθάσει. Χαρακτηρίζεται από υπερταχύτητα. Οι γρήγορες κοινωνίες εξελίσσονται κι επιβιώνουν. Οι αργές βυθίζονται στην παρακμή.
 
Οι Cybernomads βρίσκονται πάντα στην πρώτη γραμμή: διαμορφώνουν το αύριο –τώρα! Ένας κυβερνομαδικός τρόπος ζωής αρχίζει να σχηματοποιείται μέσα από τις στάχτες του παλιού κόσμου. Ο παραδοσιακός κόσμος, που κυριαρχείται από τα έθνη-κράτη, έχει κάνει τον κύκλο του. Το τέλος του είναι ήδη ορατό. Καθώς η παντοδυναμία της «καμινάδας», δηλαδή του βιομηχανικού πολιτισμού, συνεχώς φθίνει, οι Cybernomads καταλαμβάνουν θέσεις μάχης. Η ώρα τους πλησιάζει.
 
Η παγκοσμιοποίηση θα σημάνει αργά ή γρήγορα το τέλος όχι μόνον των εθνών-κρατών, αλλά και του τέλους της μόνιμης εγκατάστασης των ανθρώπων, δηλαδή της «πατρίδας»! Η πατρίδα, η «γενέθλια γη», που είναι απόρροια ενός «γεωργικού πατριωτισμού» –τον οποίο και σιχαίνονται οι βάρβαροι όλων των εποχών– θα αμφισβητηθεί έντονα από το κύμα κυβερνομαδισμού που θα ξεσπάσει τις επόμενες δεκαετίες ως αποτέλεσμα της τεχνολογικής επανάστασης και της νέας οικονομίας, που θα μετατρέψει τη Γη σ’ ένα πλανητικών διαστάσεων χωριό. Σύμφωνα με τον Ζακ Αταλί σε λίγα χρόνια θα υπάρχουν στον πλανήτη μας υπερνομάδες, οι υπονομάδες και οι εικονικοί νομάδες. Οι πρώτοι θα έχουν χρήμα και τεχνολογίες για να ταξιδεύουν ασταμάτητα από τη μια ήπειρο στην άλλη. Οι δεύτεροι θα σέρνονται σε ακτίνα μερικών χιλιομέτρων γύρω από τα εμπορικά κέντρα, επιβιώνοντας με τα απόβλητα της ανάπτυξης, ενώ οι τρίτοι θα ζουν στην εικονικότητα την οποία θα έχουν εκλάβει ως πραγματικότητα.
 
Οι υπερκινητικοί κυβερνομάδες θα είναι αποδεσμευμένοι από το «σόφισμα της εδαφικότητας», επειδή πατρίδα τους θα είναι όλος ο κόσμος. Θα έχουν ανοσία στον τοπικιστικό εθνικισμό, και θα διαθέτουν πολλαπλά είδη ταυτότητας. Γι΄ αυτούς αξία θα έχουν όχι τα στατικά υλικά αγαθά, αλλά ότι μπορεί να μεταφερθεί. Στόχος τους θα είναι η αυτό-πραγμάτωση, η πνευματική ικανοποίηση και το «κυνήγι της ευτυχίας», ακολουθώντας πάντα τη σοφή ρήση των αρχαίων Ελλήνων αποίκων: «Όπου γης και πατρίς». Στον 21ο αιώνα, χάρη στην κυβερνομετανάστευση, ο άνθρωπος θα συνειδητοποιήσει ότι ο πλανήτης Γη δεν είναι πάρα μια τεράστια «στέπα» για την οποία θα πρέπει ξαναπολεμήσουν οι βάρβαροι με την Αυτοκρατορία.
 
«Μέσα στον υπόνομο βρισκόμαστε -όλοι μας. Όμως αυτό δεν εμποδίζει όσους προτιμούν ν’ ατενίζουν τ’ αστέρια»  Oσκαρ Ουάιλντ  
 
Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του, αυστραλού, Jeffrey Smart.
 
Συμπληρώνω
 

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

"Criminal Minds" - "Νόμος και Τάξη: Ειδική Ομάδα": δυο αστυνομικές σειρές που λένε πολλά...



Οι αστυνομικές σειρές έχουν πάρει διαστάσεις χιονοστιβάδας (όπως και οι ταινίες και σειρές με υπερήρωες των κόμικς), κατά 90% αμερικάνικες. Μεταξύ άλλων, έχουμε και σειρές ντοκιμαντέρ που ασχολούνται με αληθινά εγκλήματα, τις οποίες αποφεύγω συστηματικά να δω.
Ελληνικές αστυνομικές σειρές όπως ο "Κόκκινος κύκλος" και η "Δέκατη εντολή", κατά τη γνώμη μου δεν αξίζουν τίποτε, γιατί στοχεύουν απλώς στον εντυπωσιασμό της ωμής βίας. Αν κάνω λάθος (το εύχομαι), ας με συγχωρέσουν οι αναγνώστες / μπλογκοναύτες μας.
Από τις αστυνομικές σειρές που προβάλλονται κατ' επανάληψιν χρόνια τώρα στα ελληνικά τηλεοπτικά δίκτυα θεωρώ πως ξεχωρίζουν δύο: τα "Criminal Minds" (παλαιότερα προβαλλόταν από την ΕΡΤ με τον εξελληνισμένο τίτλο "Διαβολικά μυαλά") και "Νόμος και Τάξη: Ειδική Ομάδα" ("Law & Order: Special Victims Unit").
Δυστυχώς και οι δύο αυτές σειρές μεταδίδονται αργά τη νύχτα, μετά τις 11.30΄ μ.μ. (διαφέρει η ώρα έναρξης από μέρα σε μέρα), όμως, έχοντας δει αρκετά επεισόδια, χρόνια τώρα, νιώθω πως πρέπει να τις επισημάνω στους επισκέπτες μας.
Στην 1η σειρά, μια ομάδα αναλυτών συμπεριφοράς του FBI ταξιδεύουν σε όλες τις ΗΠΑ και σχηματίζουν ψυχογραφίες (ψυχολογικά προφιλ) κατά συρροήν εγκληματιών, ώστε να βοηθήσουν στη σύλληψή τους και συχνά στην αποτροπή του επόμενου, σχεδιαζόμενου, εγκλήματός τους. Η 2η σειρά παρουσιάζει τις ιστορίες μιας μονάδας καταστολής σεξουαλικών εγκλημάτων, ιδιαζόντως ειδεχθών, στη Νέα Υόρκη. Πρόκειται για σειρές μυθοπλασίας (το διευκρινίζω), αν και κάποιες ιστορίες, όπως έχει γραφτεί, βασίζονται ελαφρώς σε πραγματικά περιστατικά.
Γιατί θεωρώ σημαντικές αυτές τις σειρές; Επειδή παρουσιάζουν με σοβαρό και όσο πρέπει δραματικό τρόπο την παράνοια που έχει εξαπλωθεί σαν ιός στο μοντέρνο και μεταμοντέρνο κόσμο (στον οποίο ανήκουμε και εμείς) και εξαπλώνεται, φυσικά, και στη χώρα μας. Όχι μόνο την παρουσιάζουν, αλλά κατά το δυνατόν εμβαθύνουν, αποκαλύπτοντας βαθύτερες αιτίες, ψυχολογικές και κοινωνικές, που νομίζω ταπεινά ότι πρέπει να τις γνωρίζουμε.
Δεν είναι πια μακριά από εμάς, τις οικογένειές μας, τα παιδιά μας... Ο νέος μεσαίωνας είναι εδώ - η κόλαση είναι πλέον εδώ. Ο περίφημος "Αόρατος Πόλεμος" δεν είναι πια μόνο αόρατος. Και χρειάζεται η πανοπλία του Χριστό, εννοείται, και για άμυνα και για επίθεση, υπέρ εαυτών και αλλήλων.
Η συνέχεια επί της οθόνης. Σας ευχαριστώ.

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΩΝ ΠΥΡΚΑΓΙΩΝ

 
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 
Γιατί ο Θεός άφησε τόσους ανθρώπους να χαθούν στην τραγωδία της πυρκαγιάς στην Αττική; Γιατί η Παναγία δεν άκουσε τις προσευχές των σφιχταγκαλιασμένων και δεν βρήκε γι’ αυτούς λύτρωση; Γιατί άκουσε τις προσευχές άλλων και τους βοήθησε;
Ερωτήματα αγωνιώδη. Πάντοτε διατυπώνονταν, πάντοτε θα τα ξαναθέτουμε, πρώτα εντός μας, αλλά και σε όσους αγαπούμε, από όσους θέλουμε μία απάντηση, όχι κατ’ ανάγκην παρηγορητική, αλλά κατανοητή στην λογική μας. Διότι για τον νου μας, για τις αισθήσεις μας, για τον τρόπο που βλέπουμε ανθρώπινα την ζωή, αυτός που δεσπόζει είναι ο θάνατος. 
Ο θάνατος είναι «το μεγάλο γιατί;». Αυτός δεν φεύγει από μπροστά μας. Ακόμη και η όποια μεταφυσική αναζήτηση, ίσως και πίστη, δεν μπορεί να αναιρέσει το γεγονός ότι «ο άχρωμος θάνατος πιάνεται» (Οδ. Ελύτης), ψηλαφείται, πονάει. 
Και έχουμε ανάγκη από έναν Θεό που να μη μας αφήνει να πεθάνουμε, να πονάμε, να πρέπει να αποφασίσουμε ότι, θέλοντας και μη, συμβιβαζόμαστε με τον θάνατο. 
Τα ερωτήματα τίθενται καίρια από τους νέους, έστω και για λίγο, γιατί σ’ αυτούς η ζωή συνεχίζεται με έμφαση προς τα εμπρός και όχι προς το χθες. Σημαδεύουν. Ποιος Θεός μπορεί να αντέχει να μας βλέπει να υποφέρουμε; Τους δικούς μας να λυπούνται; Να μας υπόσχεται μία κατάσταση, στην οποία όσοι αγαπούμε δεν μπορούν να μετέχουν, γιατί παραμένουν στην ζωή; Γιατί το σώμα να πεθαίνει;
 
Είναι ο προσανατολισμός του πολιτισμού μας που τα κάνει όλα πιο δύσκολα. Είναι η αδυναμία να καταστήσουμε την Ανάσταση πυρήνα της πίστης και της ζωής μας. Να αποδεχτούμε ότι ο χρόνος δεν είναι εχθρός, δεν είναι μία αντίστροφη μέτρηση προς τον θάνατο, αλλά γιορτή. Ένα πανηγύρι στο οποίο καλούμαστε να ζήσουμε αγαπώντας. Να μοιραστούμε ό,τι μας δόθηκε και ό,τι κατακτήσαμε, αξιοποιώντας κάθε στιγμή. Να παλέψουμε με ό,τι μας χωρίζει από τον Θεό και τον συνάνθρωπο, ό,τι μας κάνει να διασπώμαστε εσωτερικά, ό,τι λέγεται θέλημα, αυτά που ονομάζονται πάθη. Να νικήσουμε την οδό της αυτοθέωσης, μετρώντας τα όριά μας και μένοντας ταπεινοί. 
Ο ταπεινός ξέρει να εκτιμά από το φυλλαράκι, μέχρι το ηλιοβασίλεμα, από το χώμα, μέχρι το αστέρι, αλλά κυρίως τον κάθε συνάνθρωπό του, είτε του ταιριάζει είτε όχι, είτε είναι καλός είτε είναι μη καλός. 

Όλα έχουν αλλιώτικο νόημα όταν πιστεύουμε στην Ανάσταση και όταν την ζούμε. Και Ανάσταση σημαίνει εμπιστοσύνη σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος και γεύτηκε και τον έσχατο εχθρό μας τον θάνατο, για να τον νικήσει. Ανάσταση σημαίνει όχι επίδειξη δύναμης απέναντι στην λύπη του θανάτου, αλλά «γενηθήτω το θέλημά Σου». 
Ανάσταση σημαίνει καινούργια αρχή, όχι αλαζονεία στην νίκη και απόγνωση στην ήττα, αλλά μέτρο. Και βεβαιότητα ότι ο θάνατος είναι Πάσχα, πέρασμα, συνάντηση του πνεύματός μας με τον Νικητή του θανάτου και προσδοκία ότι και το σώμα μας θα γευθεί την πληρότητα στην τελική Παρουσία Του.
Κάθε φορά που γιορτάζουμε το Πάσχα του καλοκαιριού, στο πρόσωπο της κεκοιμημένης και μεταστάσης Μάνας μας, της Υπεραγίας Θεοτόκου, η Εκκλησία μάς υπενθυμίζει ότι η Ανάσταση ως εμπιστοσύνη σ’ Αυτόν που μας αγαπά είναι η μία και μοναδική απάντηση στον θάνατο. Και έχει και λογική η απάντηση αυτή. Μόνο ο Δημιουργός μας βρίσκει τον τρόπο να ζήσουμε. Αυτόν που περνά από την Αγάπη.

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
Στο φύλλο της Τρίτης 14 Αυγούστου 2018
(Η εικ. της Θεοτόκου από εδώ

Και:

16 Αυγούστου: Άγιο Μανδήλιο και Σινδόνη του Τορίνο

Μήπως είναι το ίδιο αντικείμενο;

16 Αυγούστου: ανάμνηση της μεταφοράς της αχειροποίητης εικόνας του Κυρίου, δηλ. του ιερού Μανδηλίου, από την Έδεσσα της Συρίας στην ΚΠολη.

Για τη σχέση του με τη Σινδόνη του Τορίνο, κλικ εδώ!
 
Άγιοι στις 16, 17 & 18 Αυγούστου...

Δείτε επίσης: Οι μάρτυρες του Αυγούστου 2013 στη Συρία

Άγιος Ταρσίζιος, το παιδί που μαρτύρησε (και αγίασε) προστατεύοντας τη Θεία Μετάληψη!

Άγιος Διομήδης, ο γιατρός και ανάργυρος (εικ.)

Πώς είναι δυνατόν να συγχωρέσω τον εχθρό μου;

H Παλαιά Διαθήκη Πολεμούμενη και Απολογούμενη 

Θέλουμε "κάτι" από την Εκκλησία, αλλά όχι το Χριστό...

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018

Ελεύθεροι οι δυο Έλληνες στρατιωτικοί από την Τουρκία! Ανήμερα στη χάρη Της!...

 

Της Σταυρούλας (φωτο από εδώ)

Την ώρα του Εσπερινού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ανακοινώθηκε από τα μέσα η απελευθέρωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών κρατουμένων για έξι περίπου μήνες στις φυλακές Αδριανουπόλεως με την κατηγορία της δήθεν κατασκοπείας. Άλλα τέσσερα-πέντε αιτήματά τους για αποφυλάκιση είχαν απορριφθεί και σήμερα με σύμφωνη γνώμη προέδρου και εισαγγελέως αφέθηκαν ελεύθεροι. Θα δικασθούν ερήμην, δεν χρειάζεται καν να παραστούν στη δίκη και αν τους επιβληθεί κάποια μικροποινή θα έχει ήδη εκτιθεί λόγω της μακράς προφυλάκισής τους.
Πώς το ερμηνεύεις αυτό;
Κάποιοι μιλούν για προσπάθεια του Ερντογάν να καλοπιάσει τους Ευρωπαίους μετά την καταβύθιση της τουρκικής λίρας. Κάποιοι μιλούν για τις διπλωματικές πιέσεις των ΗΠΑ -Μόνο που δεν απελευθερώθηκε ο πάστοράς τους, αλλά τα δικά μας παλικάρια-. Κάποιοι θεωρούν πως ο Ερντογάν θέλει να αλλάξει το κλίμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις...
Όπως θέλουν ας το ερμηνεύσουν οι πολιτικοί και οι διπλωμάτες.
Εμείς, οι απλοί, οι απλοϊκοί, οι πιστοί ξέρουμε ότι η πίστη μετακινεί βουνά.


Όλο το Δεκαπενταύγουστο τα ονόματα των Δημητρίου και Αγγέλου μνημονεύονταν σε πάμπολλους ναούς της χώρας μας. 
Οι μάνες τους -μαζί με πολλές άλλες μάνες που τις συμπόνεσαν κι έκαναν δικό τους τον πόνο τους- ικέτευσαν με δάκρυα την Παναγία. 
Κι Εκείνη δεν προσπέρασε. Δεν αγνόησε. Δεν ξέχασε. Θέλησε ανήμερα στην μεγάλη της Εορτή, σ' αυτή την εορτή που ακόμα κι οι "άσχετοι " -συγχωρέστε μου την έκφραση- την τιμούν, τη μέρα που σ' όλη την Ελλάδα, σε κάθε γωνιά, σε βουναλάκι, σε σπηλιά, σε νησάκι, σε πόλεις, σε μοναστήρια, όπου υπάρχουν αναρίθμητες εκκλησιές στη χάρη της οι Έλληνες θα της πουν τον καημό και τα βάσανά τους, θα της αποθέσουν τις ελπίδες και τα όνειρά τους, θα την αγκαλιάσουν με σεβασμό κι αγάπη... αυτή τη μέρα διάλεξε για να φέρει πίσω στις οικογένειές τους τους δυο λεβέντες μας. Έτσι για νά 'ναι ολοφάνερη η επέμβασή της, το δώρο της, η αγάπη της.
Μεγάλη ας είναι κι η δική μας αγάπη κι ευγνωμοσύνη!
Καλή Παναγιά! Όχι με λόγια, αλλά με βαθιά κατάνυξη κι έμπονη πίστη κι αγάπη στη Μάνα μας!


"Ν": Δόξα τω Θεώ. Μεγάλη η χάρη της Παναγίας. Μακάρι και σε άλλα καλά νέα για τον τόπο μας και το λαό μας, με τη βοήθεια του Ουρανού!

Οι μαυροφόρες του Δεκαπενταύγουστου...


Η λιτανευτική μεταφορά της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας Χαρακιανής (=των βράχων) στο ομώνυμο προσκύνημά της, στο νομό Ρεθύμνου (περισσότερα εδώ & εδώ)

Μου φαίνεται ότι φέτος το Δεκαπενταύγουστο είδα περισσότερες μαυροφόρες...
Εννοώ τις χριστιανές μας, διαφόρων ηλικιών, που φορούν μαύρα τις πρώτες 14 μέρες του Αυγούστου, ώς τον εσπερινό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, από σεβασμό προς την Κοίμηση της Παναγίας μας. Φέτος, σαν κάπως περισσότερες να έβλεπα γύρω μου και στην εκκλησία της Παναγίας, όταν με αξίωνε η χάρη Της και πήγαινα (είτε μόνος, είτε με την οικογένειά μου, που είναι και το καλύτερο) στην Παράκληση.
Ίσως βέβαια να είναι και ιδέα μου. Όμως, αν έχω δίκιο (που το εύχομαι), ίσως να σημαίνει πως άρχισε το Ταξίδι της Επιστροφής. Μακάρι.
Για μια φορά ακόμη, για μια χρονιά ακόμη, η Παναγία μάς ενώνει.
Καλό Δεκαπενταύγουστο, "καλή Παναγιά", καλό παράδεισο.


Λιτάνευση της εικόνας της Παναγίας Τριχερούσας στην Κατερίνη (βλ. link παρακάτω)

Και:

Άγιος Ταρσίζιος (14 Αυγ.), το παιδί που μαρτύρησε (& αγίασε) προστατεύοντας τη θεία Μετάληψη!
Φωτο από εδώ
Οι Παναγίες της θάλασσας και η Παναγία του βουνού στην Ανατολική Μακεδονία 
«Η πηγή της ζωής εν μνημείω τίθεται και κλίμαξ προς ουρανόν ο τάφος γίνεται»
Τελευταία Παράκληση της Θεοτόκου στο Πεταλίδι
''Οίκος καταπαύσεως Θεού'' 
Προεόρτια Αγρυπνία στον Μητροπολιτικό Ναό της Καστοριάς
Τελευταία Παράκληση στην ιστορική Ζουμπάτα Αχαΐας 
  
Ο Επιτάφιος και τα Εγκώμια της Παναγίας... στην Αφρική (Μοζαμβίκη) 
Τα προεόρτια της Παναγίας στην Ιερά Μητρόπολη Κατάγκας (Κονγκό) 
Παράκληση της Παναγίας στην Ουγκάντα με τον Αρχιμανδρίτη π. Silvestros Kisitu, από εκεί η φωτο