ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2026

Αναδιώτης (ΝΙΚΗ): Στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή το ζήτημα της προστασίας της Μονής Σινά

Τη στιγμή που οι διαπραγματεύσεις για το μέλλον της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης στο Όρος Σινά βρίσκονται σε κρίσιμη φάση, μετά και την απόφαση του Εφετείου της Ισμαηλίας που άλλαξε τα δεδομένα γύρω από την ακίνητη περιουσία της, ο Έλληνας ευρωβουλευτής Νίκος Αναδιώτης φέρνει την υπόθεση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ζητώντας σαφείς εγγυήσεις για την προστασία του ιστορικού μοναστηριού, της περιουσίας και της μοναστικής του κοινότητας.

Με γραπτή ερώτησή του, ο Νίκος Αναδιώτης καλεί την Επιτροπή να διευκρινίσει:

εάν έχει ήδη θέσει το θέμα στις αιγυπτιακές αρχές,
πώς αξιολογεί τις τελευταίες εξελίξεις υπό το πρίσμα της θρησκευτικής ελευθερίας και των διεθνών υποχρεώσεων της Αιγύπτου και
κατά πόσο η προστασία της Μονής θα ενταχθεί στον πολιτικό διάλογο ΕΕ – Αιγύπτου και θα συνδεθεί με την ευρωπαϊκή χρηματοδοτική συνεργασία.

Η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ κ. Κάγια Κάλλας απαντά ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση "παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις" μετά τη δικαστική απόφαση του 2025 και επισημαίνει ότι η ΕΕ θα βρίσκεται σε στενό συντονισμό με την Ελλάδα, ελέγχοντας την τήρηση των δεσμεύσεων της αιγυπτιακής κυβέρνησης για τη διαφύλαξη του θρησκευτικού, ιστορικού και πνευματικού καθεστώτος της Μονής, σύμφωνα με τη Σύμβαση της UNESCO.

Τα καίρια ερωτήματα, ωστόσο, που έθεσε ο ευρωβουλευτής για τις εγγυήσεις ως προς την περιουσία και τη μοναστική κοινότητα, αλλά και για τη σύνδεση της υπόθεσης με την ευρωπαϊκή χρηματοδοτική συνεργασία, παραμένουν χωρίς συγκεκριμένη απάντηση.

*****

Τὸ Μοναστήρι τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης τοῦ Σινᾶ εἶναι δικό μας Μοναστήρι, γιατί εἶναι ρωμαίικο Μοναστήρι

Ἰωάννης Κων. Νεονάκης

Θεματική Ομάδα Ρωμηοσύνης της ΝΙΚΗΣ

Ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ

Ὑπάρχει ἕνα μοναστήρι στὴν ἐρημιὰ τοῦ Σινᾶ, ποὺ ἔχει διατηρηθεῖ ζωντανὸ καὶ ἀπαρασάλευτο γιὰ σχεδὸν 1.500 χρόνια. Δὲν εἶναι ἕνα ὁποιοδὴποτε μοναστήρι· εἶναι ἡ Μονὴ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, ἡ παλαιότερη συνεχῶς λειτουργοῦσα χριστιανικὴ μονὴ τοῦ κόσμου. Καὶ ὅμως, πολλοὶ συνέλληνες ἀναρωτιοῦνται τί «δουλειὰ» ἔχομε ἐμεῖς ἐκεῖ κάτω, σὲ μιὰ ἐρημικὴ γωνιὰ τῆς Αἰγύπτου, στὸν ἰσλαμικὸ κόσμο, ἐντὸς ἑνὸς κράτους ποὺ δὲν εἶναι οὔτε ὀρθόδοξο, οὔτε «ἑλληνικὸ».

Στὴν ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποιημένης ἀμνησίας καὶ τῆς ἐθνικῆς μας σχιζοφρένειας, ὅπου τὸ Γένος μας παλινδρομεῖ ἀμήχανα μεταξὺ μιᾶς νεοειδωλολατρικῆς ἀρχαιοπληξίας καὶ μιᾶς εὐρωπαϊκῆς ὑποτέλειας, ἡ ἐρώτηση «τί δουλειὰ ἔχομε ἐμεῖς ἐκεῖ κάτω;» γιὰ τὸ Σινᾶ, ἀποκαλύπτει τὸ βάθος τῆς ταυτοτικῆς μας σύγχυσης. Ἀποκαλύπτει τὴν ἐπιτυχία τοῦ διαχρονικοῦ σχεδίου ἀποδόμησης τῆς ἱστορικῆς μας συνείδησης.

Ἡ ἀπορία εἶναι μέν εἰλικρινής, ἀλλὰ φανερώνει μιά βαθιὰ σύγχυση, ποὺ ἔχει σπείρει ἡ ἀσυνέχεια ποὺ ἐπιβλήθηκε στὴν ἱστορικὴ μας συνείδηση. Μᾶς ἔμαθαν τοὺς τελευταίους δύο αἰῶνες, πὼς εἴμαστε ἀπλῶς Ἕλληνες, καὶ ἀπόγονοι τοῦ Περικλέους, καὶ ὄχι αὐτὸ ποὺ γιὰ περισσότερο ἀπὸ 1500 χρόνια ἤμασταν, δηλαδὴ Ρωμηοί· μᾶς ἔμαθαν ὅτι ἡ Ρωμανία ἦταν Βυζάντιο, καὶ ὅτι ὁ Ἰουστινιανὸς ἦταν κάποιος «Βυζαντινὸς» αὐτοκράτορας, ἕνας τρόπον τινὰ ξένος πρὸς ἐμᾶς. Τωόντι, μὲ τὸ ἄκουσμα τοῦ ὀνόματος τοῦ Περικλέους αἰσθανόμαστε οἰκεία ὡς ἀπόγονοι, μὲ τὸ ἄκουσμα ὃμως τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰουστινιανοῦ μᾶς μπαίνουν στὸ μυαλὸ ἐρωτηματικά.

Στὸν χῶρο τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, στὸν χῶρο τῆς Ρωμανίας, στον χῶρο τοῦ Ἑλληνιστικοῦ και Ρωμαϊκοῦ κόσμου η συνεχής ζωντανὴ παρουσία τοῦ ἐνσάρκως ἀναστηθέντος Χριστοῦ, καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του, δρώντας ὡς καταλύτης μετασχημάτισε καὶ μετασχηματίζει ἀκόμη τὰ προσωπικὰ καὶ συλλογικὰ μας πλαίσια σὲ μιὰ νέα παράδοση, σὲ μιὰ νέα ταυτότητα, τὴν ρωμαίικη ταυτότητά μας.

Ὄχι, δὲν εἴμαστε ἀπλῶς Ἕλληνες· ὄχι, ἡ παράδοσή μας δὲν εἶναι ἀπλῶς ἕνα, ὅπως τὸ χαρακτηρίζομε συμβατικὰ, «ἑλληνοχριστιανικὸ» πολιτισμικὸ μόρφωμα ἄνευ ζωῆς καὶ σημασίας. Εἴμαστε κάτι πολὺ πιὸ εὐρύ· εἴμαστε Ρωμηοί· εἴμαστε τὸ, πέραν ἀπὸ γλῶσσες καὶ ἐθνικὲς καταγωγές, Εὐσεβὲς Γένος τῶν Ρωμηῶν· εἴμαστε ὁ Λαὸς τοῦ ζῶντος Θεοῦ, εἲμαστε ὁ νέος Ἰσραὴλ ὁ πορευόμενος τὴν ἀγλαοφανῆ του πορεία στὰ ἔσχατα, καὶ μετὰ.

Τὸ Μοναστήρι τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης εἶναι δικό μας, ὄχι γιατί εἴμαστε «Ἕλληνες» μὲ τὴν στενὴ ἐθνοφυλετικὴ ἔννοια ποὺ μᾶς ἐπέβαλαν οἱ Βαυαροὶ καὶ ὁ Διαφωτισμός, ἀλλὰ γιατί εἴμαστε Ρωμηοί. Καὶ ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη τοῦ Σινᾶ εἶναι κατ᾽ ἐξοχὴν ρωμαίικο μοναστήρι. Χτίστηκε, λειτούργησε, διασώθηκε καὶ συνεχίζει νὰ ὑπάρχει ὡς μέρος τοῦ Σώματος τῆς Ρωμανίας. Τὸ ἔχτισε ὁ τότε ἡγέτης τῆς πατρίδας μας, τῆς Ρωμανίας, ὁ Μέγας Ἰουστινιανός – ναι, ὁ ἴδιος Ἰουστινιανὸς ποὺ ἔχτισε καὶ τὴν Ἁγία Σοφία, καὶ ναι, ὁ ἴδιος ποὺ ἔχτισε καὶ τὸ ἄλλο ἐμβληματικὸ μοναστήρι, αὐτὸ τῆς Παναγίας Σαϊντανάγιας, κοντὰ στὴν Δαμασκὸ.

Ἡ Μονὴ τοῦ Σινᾶ, ἀκριβῶς ἐπειδὴ εἶναι ρωμαίικη, εἶναι δικιὰ μας. Ὄχι ἐπειδὴ ἔχει «Ἕλληνες» μοναχοὺς· ὄχι ἐπειδὴ μιλοῦν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα· ἀλλὰ γιατί ἐκφράζει ἐκεῖνο ποὺ εἴμαστε ἐμεῖς στὸ βάθος μας· ὄχι ἕνα ἀπλὸ σύνολο ἐθνικῶν χαρακτηριστικῶν, ἀλλὰ μία ὁλοτελὴς ἐκκλησιαστικὴ ὕπαρξη, ἕνα ὁλοτελὲς γεγονός· ἕνας Λαὸς τῆς Λειτουργίας, τῆς προσευχῆς, τῆς Ὀρθόδοξης θεραπευτικῆς, τῆς νηπτικῆς θεώρησης καὶ τοῦ ἡσυχασμοῦ.

Στὸ Σινᾶ ὁ χρόνος κυλᾶ διαφορετικά· ἡ Μονὴ ζεῖ σὲ λειτουργικὸ χρόνο· ἡ ἱστορία γίνεται παρόν· ἡ βάτος τοῦ Μωυσῆ δὲν ἀνήκει στὸν Παλαιὸ Νόμο μόνο, ἀλλὰ και στὸ σήμερα, ὡς ζῶσα Θεία Παρουσία· ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη δὲν εἶναι μιὰ φιλοσοφικὴ ἡρωΐδα, ἀλλὰ μιὰ ζῶσα Μάρτυς, ποὺ φωτίζει σήμερα, καθημερινὰ, τὶς καρδιὲς ὅσων ἔρχονται νὰ προσκυνήσουν. Τὸ Σινᾶ εἶναι τόπος Θεοφάνειας, ὁ τόπος τῆς φλεγομένης καὶ μὴ κατακαιομένης βάτου, τῆς κατ᾽ ἐξοχὴν προεικόνισης τῆς Θεοτόκου, ποὺ δέχθηκε στὰ σπλάχνα της τὸ πῦρ τῆς Θεότητος, καὶ δὲν καταφλέχθηκε.

Γιὰ τὴν ρωμαίικη σκέψη, ἡ ἱστορία δὲν εἶναι μιὰ ἁπλή γραμμικὴ πορεία γεγονότων, ἀλλὰ μιὰ πορεία συνεχοῦς σχέσεως τοῦ Θείου καὶ τοῦ ἀνθρώπινου. Ὁ Ἰουστινιανὸς δὲν ἔχτισε ἕνα ἀπλὸ στρατιωτικὸ ὀχυρὸ στὴν ἔρημο· ἔχτισε μιὰ Κιβωτὸ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀκριβῶς στὸ σημεῖο ὅπου ὁ Χριστὸς, ὡς ἄσαρκος Λόγος, συνῆψε τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Καὶ αὐτὴ ἡ Κιβωτὸς φυλάττει ἐδῶ καὶ 1500 χρόνια ἄσβεστη τὴν φλόγα τῆς ἀλήθειας τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου· φυλάττει ἄσβεστη τὴν λαμπρότητα καὶ τὸ φῶς τοῦ κάθε προσώπου ποὺ γράφει, ψάλλει, φιλοξενεῖ, λειτουργεῖ· κάθε προσώπου ποὺ καθαίρεται, φωτίζεται καὶ ἐν τέλει ἐνσαρκώνει τὸ φῶς. Ἡ Μονὴ τοῦ Σινᾶ εἶναι σφραγίδα τῆς ἀλήθειας καὶ σφραγίδα τῆς Ρωμανίας πάνω στὴν Ἁγία Γῆ.

Ἐμεῖς, λοιπόν, ἔχομε κάθε «δουλειὰ» νὰ εἴμαστε ἐκεῖ. Γιατί δὲν εἶναι θέμα ἐθνικῆς κυριαρχίας· εἶναι θέμα ταυτότητας. Τὸ Σινᾶ εἶναι κομμάτι τοῦ πραγματικοῦ ἐαυτοῦ μας· τῆς μυστικῆς ἀλυσίδας ποὺ μᾶς συνδέει μὲ τὸ Γένος τῶν Ἁγίων. Ὅσοι, λοιπόν, ἀναρωτιοῦνται τί δουλειὰ ἔχομε στὸ Σινᾶ, ἂς κοιτάξουν βαθειὰ μέσα τους· γιατί ἡ ἀληθινὴ δουλειὰ εἶναι νὰ ξαναβροῦμε τὸν πραγματικὸ μας ἐαυτό, καὶ ἐντέλει τὴν ἰδιοπροσωπία μας. Καὶ στὸ Σινᾶ, ὅποιος ἔχει καρδιὰ ζωντανή, θὰ τὴν ξαναβρεῖ.

Χαίρετε πάντα καί τοῦ χρόνου στήν Πόλη!

Και:

Αναρτήσεις για την ιερά Μονή Σινά στην ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2026

Η ΝΙΚΗ ανοίγει νέο μέτωπο με την κυβέρνηση – Νατσιός: «Ποιος βαθμολογεί τους Έλληνες και ποιος βλέπει τη βαθμολογία τους;» | ΒΙΝΤΕΟ

Media autopsy

Μετά την απόσυρση σχολικών βιβλίων κατόπιν παρεμβάσεών της και την πίεση για τις νέες ηλεκτονικές ταυτότητες με τις γνωστές αναβολές, πέρασε στην επίθεση για την βαθμολόγηση των πολιτών (Credit Score)

Ένα ακόμη μέτωπο ανοίγει η ΝΙΚΗ απέναντι στην κυβέρνηση, αυτή τη φορά με επίκεντρο ένα θέμα που αγγίζει άμεσα την καθημερινότητα και τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών: το νέο σύστημα πιστοληπτικής βαθμολόγησης.

Ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ Δημήτρης Νατσιός επέλεξε ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα, κάνοντας λόγο για «αυταρχικό καθεστώς βαθμολόγησης των πολιτών» και προειδοποιώντας για ένα σύστημα το οποίο, κατά τη θέση του κόμματος, μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε οικονομικό ή κοινωνικό αποκλεισμό.

Και πίσω από τους υψηλούς τόνους υπάρχει ένα συγκεκριμένο θεσμικό υπόβαθρο.

Ο νόμος 5301/2026 προβλέπει, μεταξύ άλλων, συλλογή, αποθήκευση και επεξεργασία δεδομένων οικονομικής συμπεριφοράς, εξαγωγή πιστοληπτικής βαθμολόγησης και στατιστική επεξεργασία ιστορικών δεδομένων με στόχο την πρόβλεψη της πιθανότητας αθέτησης μελλοντικών οικονομικών υποχρεώσεων φυσικών και νομικών προσώπων.

Με άλλα λόγια, η πολιτική αντιπαράθεση δεν αφορά απλώς ένα ακόμη ψηφιακό μητρώο.

Αφορά το ποιος συγκεντρώνει τα οικονομικά δεδομένα ενός πολίτη, με ποια κριτήρια προκύπτει η βαθμολογία του, ποιος μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυτή και ποιες συνέπειες μπορεί να έχει για τον ίδιο.

Αντιπροσωπεία του κόμματος, με επικεφαλής τον Δημήτρη Νατσιό, συναντήθηκε με στελέχη της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, προκειμένου να ενημερωθεί για το σύστημα που εξειδικεύεται με τις σχετικές υπουργικές αποφάσεις [βλ. παρακάτω].

Σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε στη συνέχεια η ΝΙΚΗ, από τη συγκεκριμένη ενημέρωση προέκυψε ότι δεν είχε ζητηθεί γνωμοδότηση της Αρχής για τις συγκεκριμένες ΚΥΑ, ενώ οι μελέτες εκτίμησης αντικτύπου για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, οι οποίες φέρονται να έχουν εκπονηθεί, δεν είχαν τεθεί υπόψη της.

Και εδώ ακριβώς η πολιτική αντιπαράθεση αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Γιατί η ίδια η νομοθεσία προβλέπει εκθέσεις εκτίμησης αντικτύπου σχετικά με την προστασία δεδομένων αλλά και αλγοριθμική εκτίμηση αντικτύπου για συγκεκριμένες ρυθμίσεις του συστήματος.

Τα ερωτήματα που βάζει πλέον στο τραπέζι η ΝΙΚΗ:

Το κόμμα ζητά να αποσαφηνιστεί ποια δεδομένα εισέρχονται στο σύστημα, ποιος καθορίζει τα κριτήρια, πώς προκύπτει η κατάταξη κάθε πολίτη, ποιος θα έχει πρόσβαση στην πιστοληπτική ενημέρωση και ποιες θα είναι οι πραγματικές συνέπειες για κάποιον που κατατάσσεται σε υψηλότερο πιστοληπτικό κίνδυνο.

Η ΝΙΚΗ προαναγγέλλει πλέον ότι θα μεταφέρει την υπόθεση και στη Βουλή, ζητώντας την κατάθεση των σχετικών μελετών και πλήρη ενημέρωση για τα δεδομένα, τα κριτήρια και τους φορείς που θα μπορούν να αποκτούν πρόσβαση.

Από την είσοδο στη Βουλή στα συνεχή μέτωπα με την κυβέρνηση

Το πολιτικό ενδιαφέρον βρίσκεται και σε κάτι ακόμη.

Η ΝΙΚΗ είναι ένα σχετικά νέο κοινοβουλευτικό κόμμα. Κι όμως, τα τελευταία χρόνια επιχειρεί να ανοίγει επανειλημμένα μέτωπα με την κυβέρνηση σε ζητήματα που αφορούν από την ψηφιακή διακυβέρνηση και τα προσωπικά δεδομένα μέχρι την οικονομία και θεσμικά θέματα.

Στην περίπτωση της πιστοληπτικής βαθμολόγησης, η στρατηγική της είναι σαφής: να μετατρέψει ένα σύνθετο τεχνικό και οικονομικό ζήτημα σε ένα απλό πολιτικό ερώτημα που μπορεί να καταλάβει κάθε πολίτης.

«Ποιος βαθμολογεί τους Έλληνες, ποιος βλέπει αυτή τη βαθμολογία και τι σκοπεύει να κάνει με αυτήν;»

Αυτό είναι το ερώτημα που θέτει η ΝΙΚΗ προς την κυβέρνηση.

Και είναι πλέον η κυβέρνηση που καλείται να εξηγήσει αναλυτικά πώς θα λειτουργήσει το σύστημα, ποια ακριβώς δεδομένα θα χρησιμοποιούνται, ποιες ασφαλιστικές δικλίδες θα υπάρχουν και μέχρι πού μπορεί να φτάσει η χρήση μιας πιστοληπτικής βαθμολογίας.

Tο πραγματικό πολιτικό ερώτημα είναι εάν η υπόθεση της «βαθμολόγησης των πολιτών» θα παραμείνει ένα εξειδικευμένο ζήτημα οικονομικής πολιτικής ή εάν η πίεση που ασκεί η ΝΙΚΗ θα το μετατρέψει σε μία από τις επόμενες μεγάλες κοινοβουλευτικές αντιπαραθέσεις.

Παρεμβάσεις της ΝΙΚΗΣ για το θέμα, μέχρι στιγμής:

Κουρουπάκη: «Η κυβέρνηση βαθμολογεί τους πολίτες με αλγόριθμο και ανοίγει το δρόμο για οικονομικούς αποκλεισμούς

Από πολίτες, «βαθμολογημένοι πελάτες» – Η δυστοπική κοινωνία που ετοιμάζει η κυβέρνηση από τον Σεπτέμβριο

Κουρουπάκη προς κυβέρνηση: «Πριν βάλετε πιστοληπτικό σκορ στους πολίτες, βαθμολογήστε πρώτα το κόμμα σας»

Τσιρώνης: «Το κρατικό credit score ανοίγει τον δρόμο σε ψηφιακή κατηγοριοποίηση και αποκλεισμούς»

KAI:

Η επιβολή αχρήματης οικονομίας υπό καθεστώς ειδικών περιστάσεων (capital controls, πανδημία κ.ό.κ.) – ή, όπως λέει ο λαός, «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται»

Ποιος θα βαθμολογεί τους πολίτες και ποιος θα έχει πρόσβαση στα δεδομένα τους; Η κυβέρνηση οφείλει απαντήσεις.

ΝΙΚΗ

Ποιος έδωσε στην κυβέρνηση το δικαίωμα να συγκεντρώνει οικονομικά δεδομένα των πολιτών, να τα επεξεργάζεται, να τους κατατάσσει σε κατηγορίες και να προβλέπει εάν στο μέλλον θα είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους;

Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα που θέτει η ΝΙΚΗ μετά τη σημερινή συνάντηση αντιπροσωπείας της με την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα για το σύστημα πιστοληπτικής αξιολόγησης που εξειδικεύεται με τις ΚΥΑ 117113/2026 και 117786/2026.

Δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμη ηλεκτρονικό μητρώο. Δημιουργείται μηχανισμός αξιολόγησης οικονομικής συμπεριφοράς, ο οποίος παράγει βαθμολογία και φτάνει μέχρι την εκτίμηση της πιθανότητας μελλοντικής αθέτησης οικονομικών υποχρεώσεων.

Με απλά λόγια: το σύστημα δεν καταγράφει μόνο το οικονομικό παρελθόν του πολίτη. Επιχειρεί να προβλέψει και το οικονομικό του μέλλον.

Και όμως, από τη σημερινή ενημέρωση της ΝΙΚΗΣ προέκυψε ότι δεν ζητήθηκε από την Αρχή γνωμοδότηση για τις συγκεκριμένες ΚΥΑ, ενώ ούτε οι μελέτες εκτίμησης αντικτύπου για την προστασία προσωπικών δεδομένων που φέρονται να έχουν εκπονηθεί είχαν τεθεί υπόψη της.

Τα ερωτήματα πλέον είναι αμείλικτα:

Ποια δεδομένα τροφοδοτούν το σύστημα;
Ποιος καθορίζει τα κριτήρια βαθμολόγησης;
Πώς αποφασίζεται σε ποια κατηγορία θα ενταχθεί κάθε πολίτης;
Ποιος θα έχει πρόσβαση στη βαθμολογία του; Θα μπορούν να τη χρησιμοποιούν ιδιωτικές επιχειρήσεις;
Και τι θα συμβαίνει όταν ένας πολίτης χαρακτηρίζεται υψηλού πιστοληπτικού κινδύνου;

Η ΝΙΚΗ θα απαιτήσει στη Βουλή την κατάθεση των μελετών εκτίμησης αντικτύπου και την πλήρη αποκάλυψη των κριτηρίων, των δεδομένων και των φορέων που θα αποκτούν πρόσβαση.

Στη συνάντηση συμμετείχαν ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ Δημήτρης Νατσιός, ο βουλευτής Σπύρος Τσιρώνης και ο Εκπρόσωπος Τύπου Δήμος Θανάσουλας.

Την Αρχή εκπροσώπησαν ο Καθηγητής και Μέλος της Κωνσταντίνος Λαμπρινουδάκης και ο Γενικός Διευθυντής Δρ Γιώργος Ρουσόπουλος.

Η οικονομική συμπεριφορά του πολίτη δεν μπορεί να μετατρέπεται σε έναν βαθμό που θα τον ακολουθεί στην καθημερινότητά του. Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει: ποιος βαθμολογεί τους Έλληνες, ποιος βλέπει αυτή τη βαθμολογία και τι σκοπεύει να κάνει με αυτήν;

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026

Ο Καποδίστριας († 27 Σεπτεμβρίου) ως διαχρονικό πρότυπο πολιτικού

ΝΙΚΗ

Ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο οποίος δολοφονήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, αφού είχε κυβερνήσει την Ελλάδα επί 4 χρόνια (από τον Ιανουάριο 1828), διέθετε τις παρακάτω πολιτικές αρετές, οι οποίες τον καταξίωσαν στη συνείδηση του ελληνικού λαού, αλλά και τον κατέστησαν το πρότυπο πολιτικού που αναζητά ο Έλληνας από την εποχή εκείνη μέχρι σήμερα – και δεν το βρίσκει.

• Δεν επιδίωξε ο ίδιος να καταλάβει την εξουσία, αλλά τον κάλεσε ο λαός (η Γ΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων, το 1827).

• Δέχτηκε την πρόσκληση καθαρά και μόνο για να βοηθήσει την πατρίδα του, χωρίς να επιδιώκει ο ίδιος να κερδίσει τίποτε.

• Για να δεχτεί – και να αναλάβει τη ρημαγμένη και διαλυμένη χώρα, με τις φατρίες που έκαναν κουμάντο και τελικά τον δολοφόνησαν – εγκατέλειψε μια λαμπρή καριέρα ως υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας.

• Όλα του τα χρήματα τα διέθεσε για την πατρίδα. Όταν ο γιατρός τον είδε εξασθενημένο και του είπε «Κυβερνήτα, πρέπει να τρώτε καλύτερα», απάντησε: «Όσο υπάρχει έστω και ένα Ελληνόπουλο που πεινάει, δεν γίνεται εγώ να τρώγω καλά».

• Ερχόμενος στην Ελλάδα προσπάθησε να φέρει υπακοή στους νόμους, παιδεία και οικονομική ανάπτυξη. Δημιούργησε θεσμούς, καθιέρωσε ελληνικό εθνικό νόμισμα (τον «φοίνικα»), ίδρυσε σχολεία, ίδρυσε Γεωργική Σχολή, μερίμνησε για την ανοικοδόμηση κατεστραμμένων πόλεων όπως το Ναύπλιο, το Άργος, το Μεσολόγγι και η Πάτρα, φρόντισε για το εμπόριο, παραχώρησε δάνεια στους νησιώτες για την αγορά πλοίων και την κατασκευή ναυπηγείων, ίδρυσε ακόμη και αρχαιολογικό μουσείο στην Αίγινα κ.λ.π.

• Διοργάνωσε στρατό και ναυτικό, καταπολέμησε την πειρατεία, έδωσε τις τελευταίες μάχες κατά των Τούρκων (Μάχη της Πέτρας, 12 Σεπτ. 1829), κατόρθωσε με μεγάλο αγώνα να υπογραφεί το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830, που αναγνώριζε την Ανεξαρτησία της Ελλάδας, αγωνίστηκε να μην επιβληθεί στη χώρα μας ξένος βασιλιάς (δυστυχώς έγινε, μετά τη δολοφονία του), στήριξε προσπάθεια απελευθέρωσης της Χίου και της Κρήτης, εξέδωσε δύο εγκυκλίους που απαγόρευαν την ύπαρξη μυστικών εταιριών στην Ελλάδα (δηλ. της Μασονίας).

Τελικά δολοφονήθηκε από ελληνικό χέρι, όπως φαίνεται με υποκίνηση των Άγγλων, που πάντοτε έβρισκαν πρόθυμους υπηρέτες των συμφερόντων τους στην Ελλάδα.

Στη διεθνή σκηνή, πριν τον ερχομό του στη νεοσύστατη Ελλάδα μας, οι πράξεις του απέδειξαν νωρίς ότι δεν ήταν τυχαίος: συνέβαλε καθοριστικά στην ανεξαρτησία της Ελβετίας και πρότεινε τον τρόπο διακυβέρνησής της που εφαρμόζεται ώς σήμερα, συνέβαλε στην ανεξαρτησία της Γαλλίας και την αποφυγή του διαμελισμού της μετά την ήττα του Ναπολέοντα, αλλά και κατέθεσε με επιμονή στο συνέδριο της Βιέννης (1814-15) και στο συνέδριο του Άαχεν (1818) εκτενές υπόμνημα κατά του δουλεμπορίου, στην προσπάθειά του να θέσει τέρμα στην υποδούλωση των ανθρώπων και ιδιαίτερα των Αφρικανών. Κατόρθωσε επίσης να αποκτήσει η Επτάνησος Πολιτεία τα βασικά χαρακτηριστικά κράτους και να γίνει το πρώτο αυτόνομο κρατίδιο εντός του ελληνικού χώρου.

Ολοκληρώνω αυτή τη σύνοψη με την πληροφορία ότι ο Καποδίστριας ήταν πολύ πιστός ορθόδοξος χριστιανός. Αναγνώριζε την αξία της ορθόδοξης πνευματικής κληρονομιάς μας και, συνδέοντάς την με την παιδεία, προσπάθησε να την αξιοποιήσει για τη διαμόρφωση μιας καλύτερης κοινωνίας, με νέους ανθρώπους που θα διαθέτουν πολιτιστική ταυτότητα και υψηλό ήθος. Είναι γνωστό εξάλλου ότι δολοφονήθηκε στις 6.35΄ το πρωί, πηγαίνοντας στην εκκλησία (στον Άγιο Σπυρίδωνα, στην τότε πρωτεύουσα, το Ναύπλιο), παρότι του είχαν συστήσει να μην κυκλοφορεί λόγω των επανειλημμένων απειλών εναντίον του. Όμως γι’ αυτόν, το να πάει στη θεία λειτουργία ήταν μια ανάγκη μεγαλύτερη από την ασφάλειά του – γι’ αυτό, σε συνδυασμό με το εξαίσιο ήθος του, έχει χαρακτηριστεί «άγιος της πολιτικής» και έχει εκφραστεί ακόμη και αίτημα να αναγνωριστεί ως άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δηλαδή όχι απλώς εθνομάρτυρας, αλλά και μάρτυρας της πίστεως.

*****

Η ΝΙΚΗ, όχι μόνο τιμά την προσφορά και τη μνήμη του εθνομάρτυρα Κυβερνήτη, αλλά – το σημαντικότερο – έχει θεμελιώσει την πολιτική της σκέψη στα ίδια ιδανικά που εφάρμοσε εκείνος, τα οποία συνιστούν τις αρετές που ανέκαθεν εκτιμά το Γένος μας (ο Ελληνισμός – η Ρωμηοσύνη μας), όπως και κάθε τίμιος άνθρωπος επί της Γης: φιλοπατρία (μέχρι αυτοθυσίας), ανιδιοτέλεια, εντιμότητα, δικαιοσύνη, νομιμότητα, ισονομία (όλοι ίσοι απέναντι στους νόμους), μέριμνα για τις ανάγκες των ανθρώπων, εκτίμηση για την ιδιαίτερη πολιτισμική και πνευματική μας κληρονομιά και αξιοποίησή της, μέσω της παιδείας, για ένα καλύτερο αύριο.

Επιπλέον, πίστη στην αξία της χώρας μας και στις δυνατότητές της να βγει από τη μιζέρια και την υποτέλεια, όχι «προσκυνώντας» τους ισχυρούς σαν ανάξιος διαχρονικός ζητιάνος, αλλά βρίσκοντας ξανά τον καλύτερο εαυτό της και βαδίζοντας το δρόμο της εντιμότητας και της αξιοπρέπειας, χωρίς επιπολαιότητα, μα και χωρίς σύμπλεγμα κατωτερότητας.

Ο Καποδίστριας γράφει: «Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης» – όποιος δηλαδή υπακούει ευχαρίστως στις εντολές των ξένων είναι προδότης, δεδομένου ότι οι ξένοι, οι ισχυροί του κόσμου, όπως είναι ευνόητο, αποσκοπούν στο συμφέρον τους. Η φράση αυτή είναι ανεκτίμητο πολιτικό δίδαγμα και ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ Δ. Νατσιός, ο οποίος την έχει επαναλάβει πολλές φορές, έχει ζητήσει να χαραχθεί στη βάση του ανδριάντα του Κυβερνήτη, που έχει ληφθεί απόφαση (με αίτημα του Ελληνοαμερικανικού Εθνικού Συμβουλίου) να τοποθετηθεί στην Ελληνική Βουλή.

Το ανολοκλήρωτο έργο του Καποδίστρια θα το ολοκληρώσει ο ελληνικός λαός και η ΝΙΚΗ δημιουργήθηκε και βρίσκεται στην πολιτική σκηνή της πατρίδας μας για να το υπηρετήσει. Αυτό θα είναι και η σπουδαιότερη τιμή για τη μνήμη του.

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης
Υπεύθυνος της Θεματικής Ομάδας Ρωμηοσύνης της ΝΙΚΗΣ

Και, παρακαλώ:

Κοινά στοιχεία Καποδίστρια & Νατσιού

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται Τραμπ. Χρειάζεται Καποδίστρια.

Ο Καποδίστριας για την παιδεία

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ (ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΠΕΡΙ ΜΑΣΟΝΙΑΣ)

Όταν ο Καποδίστριας πολεμούσε τη δουλεία στην Ευρώπη!

«Μήπως πρέπει όντως να αγιοκαταταχθεί ο Ιωάννης Καποδίστριας;»

Αναφορές στον Ιωάννη Καποδίστρια στην ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ

Εκδήλωση του Κ.Ε.ΜΕ. Ευγένιος Τζιμογιάννης: «Ο Καποδίστριας, ως τρόπος και ως δρόμος, μόνη ελπίδα για την ανόρθωση του Ελληνισμού!»

Βίντεο της παραπάνω εκδήλωσης (μεταξύ άλλων) εδώ.

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026

Ο Καποδίστριας για την παιδεία

Άρθρο του Δημήτρη Νατσιού από το 2018. Πηγή, εφημερίδα Ολύμπιο Βήμα Κατερίνης. Είναι δημοσιευμένο στις 24 Σεπτ. 2018. Ο Δάσκαλος του Γένους Δ. Νατσιός τιμά τη μνήμη του Κυβερνήτη εδώ και χρόνια - τώρα πλέον και έμπρακτα μέσω του πολιτικού αγώνα που δίνει ολόκληρη η ΝΙΚΗ και ο Νατσιός μέσα σε αυτήν.

«Ο κακούργος όστις εδολοφόνησε τον Καποδίστριαν, εδολοφόνησε την πατρίδα του» (Εϋνάρδος)

«Ο μόνος αντίπαλος που δύσκολα ηττάται, είναι ο απόλυτα έντιμος άνθρωπος και τέτοιος είναι ο Καποδίστριας» (Μέτερνιχ)

«Η βοή τους έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων». [Καφάβης]

Όλη αυτή η δυσοσμία που περιβάλλει και κατέχει την πατρίδα μας τίποτε το καλό δεν προοιωνίζεται.

Θυμήθηκα και τους στίχους του Κ. Ουράνη:

«Πάψετε πια να εκπέμπετε το σήμα του κινδύνου,
τους γόους της υστερικής σειρήνας σταματήστε,
κι αφήστε το πηδάλιο στης τρικυμίας τα χέρια!
Το πιο φριχτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε!».

*******

Είναι φοβερός ο τελευταίος στίχος. Πολλοί, αφελείς, ελπίζουν σε επιστροφή στην προμνημονιακή εποχή, «που χτυπούσαμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα». Δυστυχώς δεν κατάλαβαν ότι ήμασταν σαν τους χοίρους της Κίρκης. Δεν ήταν ευημερία υγιής, ήταν τα επιφαινόμενα μιας βαθιάς παρακμής. Γλύτωσε ο Οδυσσέας γιατί δεν έχασε την μνήμη του, την μνήμη της πατρίδας. Και πατρίδα σημαίνει «εμείς».

Η προκοπή βρίσκεται στο «εμείς». Το «εγώ», χωρίς το ευλογημένο «εμείς», χωρίς την ευαίσθητη σύναρση στην αγωνία του πλησίον, καταστρέφει τις πολιτείες. Θυμάμαι μια φράση του αγράμματου ήρωα, του Κολοκοτρώνη, φράση πετράδι, την οποία είπε τον Νοέμβριο του 1838, μιλώντας στην Πνύκα στους μαθητές των Αθηνών: «Η προκοπή σας και η μάθησή σας να μην γίνει σκεπάρνι μόνο για το άτομό σας αλλά να κοιτάξει το καλό της κοινότητας και μέσα εις το καλόν αυτό βρίσκεται και το δικό σας». Λόγια που παραπέμπουν σε μια ρήση του Περικλή στους αρχαίους Αθηναίους:

«Καλώς μεν γαρ φερόμενος ανήρ το καθ’ εαυτόν διαφθειρομένης της πατρίδος ουδέν ήσσον ξυναπόλλυται, κακοτυχών δε εν ευτυχούσι πολλώ μάλλον διασώζεται». (Θουκ., Β΄60). «Διότι άνθρωπος που ευδοκιμεί εις τας ιδιωτικάς του υποθέσεις, εάν η πατρίς του καταστραφεί, χάνεται κι αυτός μαζί της, ενώ είναι πολύ πιθανόν ότι θα σωθεί, εάν κακοτυχεί μεν ο ίδιος, η πατρίς του όμως ευτυχεί», μεταφράζει ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Κλείνω όμως εδώ τις προλογικές σκέψεις, γιατί άλλος είναι ο σκοπός της σημερινής γραφής. Αφιέρωμα το σημερινό σημείωμα, με αφορμή μια επέτειο, ξεχασμένη, απωθημένη στο ημίφως της ιστορικής μνήμης. 27 Σεπτεμβρίου του 1831, Κυριακή μέρα, 6.35’ το πρωί, δολοφονείται στο Ναύπλιο ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Το αποτρόπαιο φονικό γίνεται έξω από τον ναό του Αγίου Σπυρίδωνος. Συνήθιζε ο Κυβερνήτης να «λειτουργιέται» νωρίς «όρθρου βαθέος». Ο θάνατός του θεωρήθηκε «συμφορά διά την Ελλάδα». «Ο κακούργος όστις εδολοφόνησε τον Καποδίστριαν, εδολοφόνησε την πατρίδα του», θα πει θρηνώντας ο φίλος του και μεγάλος ευεργέτης της πατρίδας μας, Ελβετός φιλέλληνας Εϋνάρδος. (Το νεοελληνικό κράτος ξεκίνησε με δυο δολοφονίες: του Κυβερνήτη και της Κοινοτικής Παράδοσης. Αυτές ακόμη τις πληρώνουμε).

Στην ιστορία υπάρχουν πρόσωπα αδυσώπητα δορυκτητόρων – κατακτητών, που τα ονόματά τους κολυμπώντας στο αίμα της νίκης τους πέρασαν στην επικράτεια του θρύλου. Είναι στη φύση του ανθρώπου να θαυμάζει τους νικητές. Υπάρχουν όμως και άλλοι ήρωες, που τα τραγικά τους παθήματα είναι «κρημνά αρετής» (Κάλβος). Προσφέρουν στην ιστορική περιπέτεια τον έλεον και τον φόβον μιας πολύ πιο ανθρώπινης αναγνώρισης. Είναι οι ήρωες της ήττας. Αυτοί που «ποτέ από το χρέος μη κινούντες» δεν στρέφουν την πλάτη στην βεβαιότητα του θανάτου. Σ’ αυτό το είδος της τραγωδίας συναπαντιέται και ο Καποδίστριας, που αντί άλλης τιμής, φρόντισαν τα τωρινά πολιτικά ναυάγια, να συνδέσουν το όνομά του, μ’ ένα νόμο, που για πολλούς κατάντησε συνώνυμο ύβρεως.

Ας είναι. «Πέφτουμε εμείς, το έργο μας για την πατρίδα μένει», έλεγε ο Κυβερνήτης. Έχω ένα μικρό βιβλιαράκι, έκδοση του 1976. Περιέχει κείμενα του Καποδίστρια. Εκδόθηκε από τον «Οργανισμό Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων». (Καταργήθηκε. Τον έφαγαν τα μνημόνια κι αυτόν). Τολμούσε κάποτε ο εν λόγω «Οργανισμός», να εκδίδει και κάποιο βιβλίο εθνικού περιεχομένου, για να συμβάλλει στην ιστορική παιδαγωγία μαθητών και δασκάλων. Αφότου αλώθηκε από την νεοταξική γλίτσα και η λέξη «εθνικός» ποινικοποιήθηκε και βλέπουν το φως της δημοσιότητας κουρελουργήματα τύπου Ρεπούση, βιβλία γλώσσας που μορφώνουν τους Ελληνόπαιδες με συνταγές για επιτυχημένα «μακαρόνια με κιμά» ή Θρησκευτικά, μεταλλεία βλασφημίας και αιρέσεων. Ερανίζομαι από το θαυμάσιο αυτό τευχίδιο κάποια κείμενα του Καποδίστρια, που επιβεβαιώνουν το γιατί η πρόωρη απώλειά του υπήρξε πράγματι συμφορά για τους Έλληνες.

Είχε συλλάβει εναργέστατα ο Καποδίστριας την ιδέα ότι για να ανορθωθεί ο λαός χρειάζεται σωστή Παιδεία «της ροδοχρόου ταύτης ελπίδος του Έθνους», όπως ο ίδιος την αποκαλεί σε μια επιστολή του.

Τι σχολείο όμως ονειρεύεται για τον λαό; «Τα σχολεία δεν είναι απλώς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, αλλά κυρίως φροντιστήρια ηθικής, χριστιανικής και εθνικής αγωγής». Σήμερα και οι τρεις αυτές λέξεις που συνοδεύουν την αγωγή, είναι προγραμμένες, γι’ αυτό περισσεύουν η ανηθικότητα, η αθεΐα και η αφιλοπατρία. Γι’ αυτό και «νόμιμα» αλλά χωρίς ίχνος ηθικής, «κάποιοι», με ήθος κλεφτοκατσικάδικο, βρίσκονται με ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα στην ιδιοκτησία τους.

Δεν διαφεύγει, από το ανύστακτο ενδιαφέρον του για την Παιδεία, το ποιόν των «διδασκάλων». «Το συμφέρον και η εθνική φιλοτιμία θα υποκινηθώσι εξ ίσου, εάν το εκπαιδευτήριον προικισθεί με όλα τα μέσα της παραγωγής της παιδείας, εάν διδάσκαλοι διακεκριμένοι, επί φιλοθρησκεία και έρωτι προς την εθνικήν γλώσσαν και φιλολογίαν, εκλέγονται μεταξύ των Ελλήνων, οίτινες δικαίως υπολήπτονται εν τω κόσμω των γραμμάτων και επιστημών».

«Σχολείο ίσον δάσκαλος» και, κατά τον Κυβερνήτη, σωστός δάσκαλος είναι ο διακεκριμένος επί «φιλοθρησκεία», ο χριστιανός δάσκαλος, και ο «επί έρωτι» προς την γλώσσα μας. Γλώσσα και πίστη είναι τα δύο «τζιβαϊρικά πολυτίμητα», που αρδεύουν την εθνική μας συνείδηση.

«…Άρτου και χρημάτων ανάγκην έχομεν. Εγώ εκ των λειψάνων της μικράς μου περιουσίας έδωκα ήδη». Ό,τι βιος είχε το πρόσφερε στην πάμφτωχη πατρίδα. Έδινε παράδειγμα στον λαό, τον φιλοτιμούσε. Λέει κάπου ο Πλάτων: «Πολιτεία τροφή ανθρώπων εστίν, καλή μεν αγαθών, η δ’ εναντία, κακών». Η πολιτεία, είναι ανατροφή, διαπαιδαγώγηση ανθρώπων. Η καλή πολιτεία κάνει τους πολίτες «καλούς καγαθούς», το κακό κράτος εκφαυλίζει τους πολίτες. Το ήθος των πολιτών μολύνεται, όταν κυβερνούν αχαλίνωτοι φιλοχρηματίες, αδιάντροποι σαλταδόροι και λοιπά αριστερόστροφα κηφηνοειδή

Ελάχιστη υπόληψη τρέφει ο Καποδίστριας για την Ευρώπη: «Και εγώ αναγκαιότατον κρίνω να συλλέξωμεν και επαναγάγωμεν εις την Ελλάδα τους νέους Έλληνας, όσοι επί προφάσει μαθήσεως διαφθείρωνται εν Ευρώπη…». Η Ευρώπη, που για τους σημερινούς είναι «τόπος επαγγελίας», για τον συνετό Κυβερνήτη, είναι εστία διαφθοράς. (Εννοεί τις παραλυμένες θεωρίες της «πεφωτισμένης Ευρώπης» και του πέραν του Ατλαντικού πνευματικού παιδιού της, που ήδη γονατίζουν την οικουμένη).

«Δε με μέλει» γράφει «περί του τι λέγουσι και τι θα είπωσι περί εμού. Με ενδιαφέρει μόνον να ευρίσκωμαι εν ειρήνη προς την συνείδησήν μου, όπως και ευρίσκωμαι, χάρις τω Θεώ». (Το 1811, ευρισκόμενος στην Βιέννη, ολόκληρη η αυστριακή αστυνομία τον παρακολουθεί, μήπως ανακαλύψει σκάνδαλο. Εις μάτην. Τις ώρες που κάποιοι διπλωμάτες έτρεχαν στα καζίνα και στα πορνεία - κάτι θυμίζει αυτό - ο Καποδίστριας πήγαινε για προσευχή στην Ορθόδοξη Εκκλησία της πόλης). Μπορεί κάποιος από τους ψευτοεθνοσωτήρες της σήμερον, να καυχηθεί για το έργο του και να επαναλάβει αυτά τα λόγια. Δύσκολο. Οι συνειδήσεις τους έχουν μπαζωθεί… και θα τους συντηρήσει η ιστορία ως προδότες της Μακεδονίας.

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος - Κιλκίς

Ένα κεράκι για τον Κυβερνήτη († 27 Σεπτεμβρίου 1831):

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ (ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΠΕΡΙ ΜΑΣΟΝΙΑΣ)

Όταν ο Καποδίστριας πολεμούσε τη δουλεία στην Ευρώπη! (από εκεί η παρακάτω εικόνα)

«Μήπως πρέπει όντως να αγιοκαταταχθεί ο Ιωάννης Καποδίστριας;» (περιλαμβάνει & βίντεο)

Κοινά στοιχεία Καποδίστρια & Νατσιού

Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2026

Ο αγώνας ενάντια στη Woke ατζέντα συνεχίζεται: εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, Σάββατο 26/9/26

Το ΚΕΜΕ "Ευγένιος Τζιμογιάννης" (με εξαιρετικές και πάρα πολλές εκδηλώσεις μέχρι στιγμής) είναι φορέας ιδρυμένος από τη ΝΙΚΗ.

Ο Δήμος Θανάσουλας είναι ο εκπρόσωπος τύπου της ΝΙΚΗΣ.

Η Γιάννα Στεργίου είναι υπεύθυνη της Θεματικής Ομάδας Πολιτισμού της ΝΙΚΗΣ & το βίντεό της για το συγκεκριμένο θέμα έχει κάνει το γύρο της Ελλάδας & έχει φύγει & εκτός Ελλάδος.

Καθαρή επιτυχία της ΝΙΚΗΣ ο κλονισμός της αναφοράς των νέων σχολικών βιβλίων σε "οικογένειες με δύο γονείς ίδιου φύλου"

23 Σεπτεμβρίου 2026: ο πρώτος εορτασμός του οσίου Παπά-Τύχωνος του Αγιορείτου

Η παρουσίαση του οσίου Παπά-Τύχωνα στη σειρά “Άγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον Ουρανό“ (Πεμπτουσία – Οrthodoxia news agency, & εδώ)

"Πεθαίνει παπα-Τύχων; Σιωπή! Κάνει κομποσχοίνι. Μετά λες: Παπα-Τύχων πέθανε".

Άγιος Σώστης

Χαιρόταν περιμένοντας το μακάριο τέλος ο Ρώσος ερημίτης της Καψάλας ιερομόναχος Τύχων. Κυριολεκτικά ο μακάριος αυτός αθωνίτης έπαιζε με τον θάνατο!

Άνοιξε ο ίδιος τον τάφο του δέκα μέτρα περίπου από το κρεββάτι του. Τον έσκαψε με τα χέρια του και στο σωρό του χώματος που έβγαλε, τοποθέτησε ένα φτυάρι.

- Να, έτσι ρίξη χώμα, έλεγε στον υποτακτικό του π. Παΐσιο (Άγιο) και έκανε τη σχετική κίνησι ρίχνοντας μια φτυαριά χώμα μέσα στον τάφο του.

Φύτεψε και ένα δεντρολίβανο στην άκρη. Συχνά έδινε οδηγίες για το τι θα κάνουν στην έξοδό του.

- Πεθαίνει παπα-Τύχων; Σιωπή! Κάνει κομποσχοίνι. Μετά λες: Παπα-Τύχων πέθανε.

Και άλλοτε πρόσθετε:

- Καλός, όχι καλός παπα-Τύχων… Θεός Δευτέρα Παρουσία πη καλός, όχι καλός.

Είχε ετοιμάσει ο άνθρωπος του Θεού και γράμματα που θα τα έστελναν μετά το θάνατό του σε γνωστούς και φίλους του. Ανάμεσα στους παραλήπτες ήταν ο πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος, μητροπολίτες, ιερομόναχοι και άλλοι. Έγραφε λοιπόν:

«Φίλος παπα-Τύχων απέθανε ημέρα… (άφηνε κενό) παρακαλώ διάβασε μια ευχή».

Πολλές φορές τον ρωτούσαν οι νεαροί μοναχοί του γειτονικού μοναστηριού.

- Θα σου κόψωμε εφέτος, παπα-Τύχων, ξύλα για τον χειμώνα;

- Θα κόψετε, αν δεν πεθάνη. Αν πεθάνη, δεν θα κόψετε, απαντούσε.

Κάποτε του έδωσαν ένα κλαδί βασιλικό για να μυρίση. Αφού ανέπνευσε την ευωδία του, έκανε ποικίλους μορφασμούς που έδειχναν την ικανοποίησί του από το άρωμα και αμέσως πρόσθεσε:

- Καλό βασιλικό αυτό, μα καλύτερο Παράδεισος!

Στο τέλος πια της πορείας του ο Κύριος του αποκάλυψε ότι επρόκειτο να τον παραλάβη. Κάλεσε τότε τον π. Παΐσιο για να είναι κοντά του. Εκείνος τον φρόντιζε με πολλή στοργή και αγάπη.

Σαν πραγματικό του πατέρα τον έβλεπε. Ο γέροντας ήθελε να εκφράση την ευγνωμοσύνη του και έλεγε με δάκρυα:

- Γλυκό Παΐσιο.

Μια μέρα λέει στον υποτακτικό του:

- Παπα-Τύχων, αν θέλη Θεός ζήση μια εβδομάδα, δέκα μέρες…

Εικ. από την επόμενη ανάρτηση, για την αγιοκατάταξή του (βλ. στη συνέχεια)

Σε λίγες ημέρες ο π. Παΐσιος μπαίνει μέσα στο κελλάκι που ήταν ο γέροντας, και τον είδε να ψάχνη να βρη κάποιον. Γύριζε δεξιά, αριστερά… Σε μια στιγμή ρωτά:

- Πού είναι Παναγία, άγιο Σέργιο, άγιο Σεραφείμ;

Πιάνει το ράσο του υποτακτικού και του λέει:

- Συ, άγιο Σέργιο;

- Όχι, γέροντα, εγώ ο Παΐσιος είμαι.

Ησύχασε για λίγο ο ασκητής, μα ο π. Παΐσιος τον ρώτησε:

- Γέροντα, τι σου είπε η Παναγία;

Και η απάντησις ήταν η εξής:

- Είπε παπα-Τύχωνα περάσει γιορτή της, πάρη!

Και πράγματι, αφού πέρασε η εορτή του Γενεσίου της Θεοτόκου, 8 Σεπτεμβρίου, σε δύο μέρες, στις 10 – 9 – 1968, αφού έλαβε το «εφόδιον της αθανασίας», τα Άχραντα Μυστήρια, εξέφρασε την ευχαρίστησί του με προσευχή και με λαμπερό πρόσωπο, έκανε το σημείο του σταυρού και ανεπαύθη.

Η νεκρώσιμη ακολουθία έγινε με πολλή κατάνυξι και το εξαγιασμένο σκήνος ετάφη στον χώρο που είχε ετοιμάσει από καιρό ο ίδιος. Εκεί στο απλό μνήμα υπάρχει στημένο το σημάδι της ελπίδος και της αναστάσεως, επάνω στο οποίο είναι γραμμένα με το χέρι του μακαρίου Τύχωνα τα εξής λόγια: «Αμαρτωλός Τύχων Ιερομόναχος. 60 χρόνια Άγ. Όρος. Δόξα σοι ο Θεός».

Πράγματι δεν υπάρχει καλύτερη δοξολογία του Υψίστου από τη ζωή και την τελευτή των αγίων του!

("Χαρίσματα και Χαρισματούχοι", Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος Β΄, σ. 242-244)

*****

Ο τάφος του Οσίου βρίσκεται στο κελί του Τιμίου Σταυρού, στην Καψάλα του Αγίου Όρους.

Ο Παπά-Τύχων, που κοιμήθηκε το 1968, αγιοκατατάχθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 11 Φεβρουαρίου 2026 και η μνήμη του ορίστηκε να τιμάται στις 23 Σεπτεμβρίου.

(Η Κόνιτσα Σήμερα)

Ἁγιοκατάταξη τοῦ παπα-Τύχωνος τοῦ Ρώσου

Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Στην Αγιοκατάταξη του Παπά – Τύχωνα του Αγιορείτη, του πνευματικού του Αγίου Παϊσίου, προέβη η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου η οποία συνεδρίασε στο Φανάρι υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο.

Ὁ μακάριος καὶ θεοφόρος πατήρ Τύχων ὁ Ρῶσος ἐγεννήθη στὴν εὐσεβῆ γῆ τῆς Ρωσίας κατὰ τὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος. Ἀπὸ νεαρὰ ἡλικία ἐδείκνυε σημεῖα θείας κλήσεως· ἡ καρδία του ἐστρέφετο πρὸς τὴν προσευχὴν καὶ ἡ ψυχὴ του ἐπόθει τὴν ἡσυχίαν. Ἀπεστρέφετο τὰ κοσμικὰ καὶ ἀγαποῦσε τὰ θεῖα, ὡς ἂν ἦτο ἤδη πολίτης τοῦ οὐρανοῦ.

Ἀφού ἐγκατέλειψε πατρίδα καὶ συγγενεῖς διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἦλθε εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, τὸ περιβόλι τῆς Παναγίας. Ἐκεῖ ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἔλαβε τὸ ἅγιον σχήμα, ἀσκούμενος μὲ ζῆλον εἰς νηστείαν, ἀγρυπνίαν καὶ προσευχὴν. Ἀξιώθηκε καὶ τῆς ἱερωσύνης, γι’ αὐτὸ καὶ ἐκλήθη ἀπὸ τοὺς πατέρας παπα-Τύχων.

Κατοίκησε κυρίως εἰς ἡσυχαστικὰ μέρη τῆς Ἀθωνικῆς ἐρήμου, ὅπου ἡ ζωὴ του ἦτο ἀπλουστάτη. Τροφὴ ὀλίγη, ἔνδυμα πτωχικόν, ἀνάπαυσις ἐλαχίστη. Ἡ χαρὰ του ἦτο ἡ εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ. Πολλὲς νύχτες ἔμενε ἄυπνος προσευχόμενος μὲ δάκρυα γιὰ ὅλον τὸν κόσμο, ὅπως ἐμαρτύρησαν ὅσοι τὸν ἔζησαν.

Ἦτο ἄνθρωπος ἀπλότητος παιδικής. Ἡ καρδιά του δὲν ἐγνώριζε πονηρίαν, καὶ ὁ λόγος του ἦτο πράος καὶ γλυκύς. Ὅταν κάποιος ἐπῄνει τὴν ἀρετήν του, ἐκεῖνος ἔλεγε:

«Ἐγὼ δὲν ἔχω τίποτε καλό· ὁ Θεὸς εἶναι καλός».

Διὰ τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς του ἔλαβε χάριν παρηγορίας· ὅποιος τὸν ἐπλησίαζε ἔφευγε εἰρηνεμένος. Δὲν ἐδίδασκε μὲ λόγους πολλούς, ἀλλὰ μὲ τὴν παρουσία του. Ἡ σιωπὴ του ἦτο διδαχή, καὶ τὸ βλέμμα του προσευχὴ.

Ἰδιαιτέραν σχέσιν ἀπέκτησε μὲ τὸν ὅσιον Παΐσιον τὸν Ἁγιορείτην, ὁ ὁποῖος νέος ἀσκητὴς ἔζησε πλησίον του καὶ τὸν ἐθεώρει πνευματικὸν πατέρα. Ὁ ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε ὅτι ὁ παπα-Τύχων ἦτο ἄνθρωπος ἄκακος, γεμάτος θείαν χάριν, καὶ ὅτι ἡ προσευχὴ του ἐστήριζε πολλοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν τὸ ἤξεραν.

Ὅταν ἔφθασε ὁ καιρὸς τῆς ἀναχωρήσεώς του, ὁ μακάριος γέρων τὸ προεγνώρισε. Προετοιμάσθηκε μὲ εὐχαριστίαν, ἐκοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καὶ ἀνέπεμψε δοξολογίαν. Ἔπειτα παρέδωσε τὴν ψυχὴν του εἰρηνικῶς, ὡς νὰ ἀποκοιμήθηκε, τὸ ἔτος 1968, ἀφήνοντας ὀπίσω μνήμην ὁσίου καὶ εὐωδίαν πνευματικήν.

Πνευματικὴ παρακαταθήκη

Οἱ λόγοι του ἦσαν ὀλίγοι, ἀλλὰ γεμάτοι φῶς. Συχνὰ ἔλεγε:

«Νὰ ἔχεις καρδιὰ ἀπλή, καὶ ὁ Θεὸς θὰ κατοικεῖ μέσα σου».

Καὶ ἄλλοτε:

«Νὰ προσεύχεσαι γιὰ ὅλον τὸν κόσμο — τότε ἡ καρδιά σου θὰ χωρέσει τὸν οὐρανό».

Μαρτυρίες του Αγίου Παϊσίου για τον παπα-Τύχωνα: «Ήταν άνθρωπος του Θεού»

Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε:

«Ο παπα-Τύχων ήταν άνθρωπος του Θεού. Δεν είχε καθόλου πονηριά. Ό,τι έλεγε, το έλεγε από καθαρή καρδιά».

Τόνιζε ότι η αγιότητά του δεν φαινόταν εξωτερικά αλλά στην ειρήνη που εξέπεμπε.

Η προσευχή του στήριζε τον κόσμο

Ο Άγιος διηγούνταν ότι πολλές νύχτες τον άκουγε να προσεύχεται με δάκρυα:

«Προσευχόταν ώρες πολλές για όλο τον κόσμο. Αυτοί κρατούν τον κόσμο και δεν το ξέρει κανείς».

Η παιδική απλότητα

Ο Παΐσιος τόνιζε ιδιαίτερα την απλότητά του:

«Ήταν σαν μικρό παιδί. Δεν ήξερε από κακία. Όποιος τον έβλεπε, γαλήνευε».

Έλεγε μάλιστα ότι η απλότητα αυτή ήταν μεγαλύτερη από πολλές ασκήσεις.

Η ταπείνωση

Όταν κάποιος έλεγε στον παπα-Τύχωνα ότι είναι άγιος, εκείνος απαντούσε:

«Εγώ αμαρτωλός είμαι· ο Θεός είναι άγιος».

Ο Άγιος Παΐσιος σχολίαζε:

«Η χάρη του Θεού κατοικούσε μέσα του γιατί είχε πολλή ταπείνωση».

Η σιωπηλή διδασκαλία

Ο Παΐσιος έλεγε:

«Δεν χρειαζόταν να σου μιλήσει. Και μόνο που καθόσουν κοντά του, έπαιρνες χάρη».

Δηλαδή ο γέροντας δίδασκε όχι με λόγια αλλά με παρουσία.

Η τελευταία μαρτυρία

Μετά την κοίμησή του, ο Άγιος Παΐσιος είπε συγκινημένος:

«Έφυγε ένας άγιος άνθρωπος. Τέτοιες ψυχές είναι τα στηρίγματα του κόσμου».

Πώς τον έβλεπε πνευματικά ο Άγιος Παΐσιος

Ο ίδιος ο Άγιος συνοψίζει την εικόνα του γέροντα με τρία χαρακτηριστικά: απλότητα παιδική
προσευχή καρδιακή
ταπείνωση βαθιά

Και έλεγε:

«Αν θέλεις να βρεις δρόμο για τον Θεό, κοίταξε τη ζωή τέτοιων ανθρώπων».

Μέσα από τα λόγια του Αγίου Παϊσίου φαίνεται ότι ο παπα-Τύχων δεν ήταν απλώς ένας καλός μοναχός, αλλά ένας κρυμμένος άγιος της εποχής μας — από εκείνους που ζουν αφανείς και όμως στηρίζουν πνευματικά τον κόσμο.