Δεκαπενταύγουστος του 1994 & βορειοηπειρωτικός αγώνας...

 

Θάνος Χούπης, δημοσιογράφος

 

Τίρανα, Δεκαπενταύγουστος του 1994.

Λίγο μετά τις 5 το απόγευμα, αφού πλήρωσα, με τη βοήθεια του θεόσταλτου εφοπλιστή Βαγγέλη Αγγελάκου, το πρόστιμο που μού επιβλήθηκε, στο αλβανικό νόμισμα ("λεκ" / lek), έβγαινα απ' τη φυλακή που βρισκόταν στα περίχωρα της αλβανικής πρωτεύουσας.

Το "έγκλημα"που διαπράξαμε, για το οποίο μας συνέλαβαν, πάνω από 20 δημοσιογράφους, τεχνικούς - μέλη τηλεοπτικών συνεργείων και εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών, απ' την Ελλάδα και την Ομογένεια, ήταν η απόφασή μας να σταθούμε στο πλευρό των Πέντε Ελλήνων, Βορειοηπειρωτών, ηγετικών στελεχών της "Ομόνοιας". Άλλοι από επαγγελματική υποχρέωση και όλοι υπακούοντας στο εθνικό χρέος.

Η πολλαπλά ευεργετημένη ηγεσία της Αλβανίας, με τον Σαλί Μπερίσα στο τιμόνι της, εκείνη την περίοδο, με τη στήριξη και κάποιων ιδεολογικά συγγενών τους εξ Ελλάδος, είχαν αποφασίσει να προκαλέσουν, για πολλοστή φορά την Πατρίδα μας.

Προσδιόρισαν την έναρξη της "Δίκης" - παρωδία, για τις 15 Αυγούστου, θεωρώντας ότι οι Έλληνες θα ήταν εκείνη τη μέρα στα Πανηγύρια... Κι όταν είδαν ότι αυτό δεν συνέβη, καθώς στα Τίρανα βρέθηκαν πολλές εκατοντάδες εκπρόσωποι της πολιτικής και της κοινωνίας, αποφάσισαν να κλιμακώσουν τις προκλήσεις. 

 

Μόλις ολοκληρώθηκε η ανάγνωση των χαλκευμένων ψευδο-κατηγοριών και η αρχική τοποθέτηση των κατηγορουμένων, καθώς η ζέστη στην αίθουσα του "Δικαστηρίου" ήταν αφόρητη, κατευθύνθηκα στον περίβολό του, για να δώσω την πρώτη ανταπόκριση της ημέρας στην ΕΡΤ3.

Στη σκέψη μου κυριαρχούσε η αγέρωχη εικόνα του Κώστα Κυριακού και του Ηρακλή Σύρμου, πρώην πολιτικών κρατουμένων στο κολαστήριο καταναγκαστικής εργασίας του Σπάτς. Τους είχαν βάλει στη δεύτερη σειρά, πίσω απ' τον Θόδωρο Μπεζιάνη, τον Βαγγέλη Παπαχρήστο και τον Παναγιώτη Μάρτο, οι οποίοι είχαν κι αυτοί στο βλέμμα τους τη δύναμη και το κουράγιο που άντλησαν από τη διεθνή και την ομόθυμη, ελληνική κατακραυγή, για τις σταλινικές μεθοδεύσεις της τυραννίας των Τιράνων.

Λίγο πριν τη σύνδεση με την Ελλάδα, με την άκρη του ματιού μου είδα μια ομάδα προβοκατόρων επί τω έργω. Οι μέχρι πριν λίγη ώρα συνομιλητές των αστυνομικών και των μελών της διαβόητης "Σιγκουρίμι" (Drejtoria e Sigurimit të Shtetit / Διεύθυνση Κρατικής Ασφάλειας), έδιναν την αφορμή της επίθεσης, απευθύνοντας κάποια ακατάληπτα για μας λόγια στους πραιτωριανούς των Τιράνων. Ακολούθησε άγρια επίθεση ένστολων και μη, σε όποιον Έλληνα έβρισκαν μπροστά τους και σε λίγη ώρα οι κλούβες της αλβανικής αστυνομίας γέμισαν με συλληφθέντες. 

 

Καθώς η κλούβα, στην οποία βρέθηκα, ξεκινούσε για τη φυλακή, με τη σειρήνα της να ηχεί δαιμονισμένα, πρόσεξα τα αυτοκόλλητα με την ένδειξη "Ελληνική Αστυνομία", που υπήρχαν μέσα στο όχημα. Δίπλα μας, μια άλλη κλούβα είχε την ιταλική επιγραφή "Polizia". Ήταν οχήματα που είχαν δοθεί ως Δωρεά των γειτονικών χωρών, στη "Δημοκρατία της Αλβανίας", σε μια προσπάθεια να τη βοηθήσουν να εμπεδώσει τους θεσμούς της ... Δημοκρατίας!! Κι αυτό έκαναν οι ...τύραννοι των Τιράνων.

Μετά από διαδρομή 15-20 λεπτών, φτάσαμε στη φυλακή. Άλλα ουρλιαχτά, άλλες κραυγές απ' τους ανθρώπους του νόμου, μόλις κατεβήκαμε απ' τις κλούβες. Μας οδήγησαν στο κελί, μέσα στο οποίο βρισκόταν κι ένας Αλβανός "κρατούμενος". Σε ένα χώρο 2 επί 3, καμιά 25αριά άτομα, όλοι όρθιοι και σε μια γωνιά καθιστός ο Αλβανός"συγκρατούμενος", δίπλα από δύο τενεκεδάκια μπύρας...

Σε λίγη ώρα αποδείχθηκε ήταν καλός γνώστης της ελληνικής γλώσσας, γιατί, μισή ώρα αργότερα, μετέφερε "χαρτί και καλαμάρι", ό,τι συζητούσαν οι Έλληνες κρατούμενοι μπροστά του. Στη συνέχεια , χωρίς κουκούλα, έδειχνε στους δεσμοφύλακες, αυτούς που ξεχώρισε ως τους πλέον νευρικούς και επικίνδυνους εξ ημών. 

 

Οι ώρες περνούσαν, η ζέστη γινόταν αφόρητη, νερό δεν υπήρχε και οι σκέψεις για τη συνέχεια της περιπέτειας μάς εκαναν ολοένα και πιο απαισιόδοξους. Προσωπικά, σκεφτόμουν ότι, λόγω Δεκαπενταύγουστου, θα αργήσει πολύ η Ελληνική Κυβέρνηση να προβεί σε Διάβημα για την αποφυλάκιση των συλληφθέντων. Το μυαλό μου πήγαινε στους δικούς μου, που τους άφησα στο εξοχικό σπίτι της οικογένειας, στην Ασπροβάλτα Θεσσαλονίκης. Άραγε, ήξεραν ότι είμαι μεταξύ των συλληφθέντων; (αργά το βράδυ έμαθα ότι η τετράχρονη τότε κόρη μου, η Κατερίνα, ήταν η πρώτη που άκουσε το όνομά μου, σε έκτακτο τηλεοπτικό δελτίο και ενημέρωσε τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, με έκδηλη αγωνία).

Προσπαθούσα να μείνω ψύχραιμος, αλλά οι κουβέντες που ξεστόμιζαν ορισμένοι γύρω μου, ειδικά εκείνοι που είχαν πιστέψει στο παρελθόν στον "αλβανικό παράδεισο", όπως παρουσίαζαν τη γειτονική χώρα, κάποιοι πολιτικοί μύωπες, Έλληνες πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με γέμιζαν θλίψη και οργή.

Είχα την τύχη να είμαι ένας εκ των ελάχιστων λειτουργών του Τύπου, που είχαν επισκεφθεί την Αλβανία, τόσο την εποχή του Εμβέρ Χότζα και του διαδόχου του, Ραμίζ Αλία, όσο και την εποχή της ονομαζόμενης "δημοκρατικής μετάβασης". Μετά λόγου γνώσεως, λοιπόν, ξόρκιζα το ενδεχόμενο να διανυκτερεύσουμε σ' αυτήν, την άθλια φυλακή, γιατί είχα ακούσει τόσα πολλά, από Αλβανούς και Έλληνες Βορειοηπειρώτες, πολιτικούς κρατουμένους...

Κάπου, γύρω στις 5 η ώρα το απόγευμα, ένας κύριος με ευγενική, αριστοκρατική θωριά, πλησίασε στο παράθυρο του κελιού και μας ενημέρωσε ότι μας έχει επιβληθεί ένα πρόστιμο, που πρέπει να πληρωθεί στο αλβανικό νόμισμα και, εν συνεχεία, θα αφεθούμε ελεύθεροι. Ήταν, όπως προανέφερα, ο εφοπλιστής Βαγγέλης Αγγελάκος, που είχε αναλάβει αυτοβούλως τα της υπεράσπισης των 5 της "Ομόνοιας", ευρισκόμενος στα Τίρανα με τη γυναίκα του και τρία από τα παιδιά του!! Ήρθε για να μας βοηθήσει και ανταλλάξαμε μαζί του, λίγα δολλάρια με λεκ, για να βγούμε!! "Πρώτα δαρμένοι και μετά ...κερατάδες", που λέει σοφά ο λαός μας!! 

 

Τον ρώτησα πώς εξελίσσεται η "Δίκη" κι ανταλλάξαμε κάποιες επισημάνσεις για την περήφανη, την αγέρωχη στάση των 5 Ελλήνων Βορειοηπειρωτών, που βρίσκονταν άδικα στο εδώλιο των κατηγορουμένων. Στο μυαλό μου κυριαρχούσε η εικόνα του Κώστα Κυριακού και του Ηρακλή Σύρμου. Έβλεπα, στα χαρακτηριστικά τους, πολλές, κορυφαίες φυσιογνωμίες του Ελληνισμού, που βρέθηκαν -κατ' αναλογία- στην ίδια θέση. Περνούσαν απ' τη σκέψη μου, ο Κυριάκος Μάτσης, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, όλοι οι Έλληνες της Κύπρου, που οδηγήθηκαν -από τους Εγγλέζους κατακτητές τους- στην αγχόνη, ο Κολοκοτρώνης, μέχρι κι ο Σωκράτης... Τούτοι όμως, οι τωρινοί, έμοιαζαν γίγαντες με ανάστημα απίστευτο, καθώς έβλεπες στα μάτια τη συνείδηση της συνολικής, εθνικής Κληρονομιάς και του Χρέους, προς το Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό!!

Κάποια στιγμή, όταν άνοιξε η πύλη της φυλακής, συνειδητοποίησα ότι μας περίμενε ένα ακόμη, πολύ μικρότερο πρόβλημα. Έπρεπε να βρούμε μέσο, για να πάμε πίσω στα Τίρανα... Την ίδια στιγμή, η φωνή του Μουεζίνη, από ένα νεότευκτο, γειτονικό τζαμί, απ' τα αμέτρητα που κατασκεύαζαν στην Αλβανία, τουρκικά και αραβικά "θρησκευτικά ιδρύματα", με ώθησε να σκεφτώ πόσοι και ποιοι παράγοντες ξεκίνησαν να επηρεάζουν το βηματισμό της χώρας που εγκατέλειπε δρομέως το κινεζικό στρατόπεδο και -με "κομμουνιστικό ζήλο"- είχε προλάβει να ξεπουληθεί, μέχρι το μεδούλι των οστών του, στον άρτι αφιχθέντα "θείο Σαμ"...

Ο Αλβανός που συνάντησα δίπλα απ' το αυτοκίνητο "χρέπι", που ήταν παρκαρισμένο έξω από ένα παλιό σπίτι, δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα να πληρωθεί σε δολλάρια, για να μεταφέρει τρεις από εμάς στα Τίρανα. Μας άφησε έξω απ' το ξενοδοχείο Ντάιτι / Dajty, στο κέντρο των Τιράνων.

Είχαμε την αίσθηση ότι βρισκόμαστε στο αίσιο τέλος της περιπέτειάς μας. Ωστόσο, σύντομα υποχρεωθήκαμε να ...προσγειωθούμε στη θλιβερή πραγματικότητα. Εγώ, όταν άκουγα από το στόμα "παράγοντα" της μειονότητας τη φράση: "Θανάση, μετά από τόσες φορές στην Αλβανία, περίμενα να είσαι πιο ψυλλιασμένος, σε ό,τι αφορά σε αυτήν τη δίκη. Τι σας έπιασε και ήρθατε όλοι εσείς να συμπαρασταθείτε στους 5; Εμείς, όταν τους συνέλαβαν, φάγαμε κρέας!!!!!"... 

 

Ο χαφιές του Γρηγόρη Αυξεντίου, ο Βασίλης Νενέκος, ο Εφιάλτης, άπαντες οι προδότες της μακράς ελληνικής ιστορίας, αποτυπωμένος σε ένα και το αυτό πρόσωπο... Και γύρω του, κάποιοι υπομειδιώντες "συμπατριώτες", μαζί με θρασύτατους, χαμογελαστούς πράκτορες της "Σιγκουρίμι". Λίγη ώρα αργότερα τον έβλεπα να προσπαθεί να εξηγήσει τι συμβαίνει στα Τίρανα, στο Δελτίο Ειδήσεων της ΕΡΤ!!... Έφταιγε "η κακιά η ώρα!!". Είχαν πιάσει τα πόστα της ενημέρωσης όλοι οι υποτιθέμενοι, "διπλοί πράκτορες"...

Κατάλαβα ότι ο δρόμος θα είναι μακρύς... Η "Δίκη των 5" διήρκεσε επί μακρόν και η προαποφασισμένη καταδίκη τους, προοιωνίζονταν νέα δεινά για τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό. Ωστόσο, ο Βαγγέλης Αγγελάκος και όσοι ασχολήθηκαν, με ζέση, με το τεράστιο ζήτημα των ανθρώπινων και μειονοτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων της Βόρειας Ηπείρου, μεταφέρθηκε αλλού.

Το Φεβρουάριο του 1995, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπιλ Κλίντον, υποχρέωσε την κυβέρνηση των Τιράνων και, παρά τη θέληση του Σαλί Μπερίσα, σε δεύτερο βαθμό υπήρξε μείωση της ποινής κι αποφυλάκισή τους.

 

Με τον εικονιζόμενο Κώστα Κυριακού, που μαζί με τον Ηρακλή Σύρμο συνέχισαν τον Αγώνα στην Ελλάδα, γίναμε φίλοι και συνοδοιπόροι, σε μια προσπάθεια που ο Κώστας συνεχίζει, με αμείωτη ένταση, ως σήμερα. Σ' αυτόν αφιερώνω το παρόν, κατ' ανάγκη ελλειπτικό σημείωμα, για την 15η Αυγούστου του 1994 και την έναρξη της Δίκης των 5. Και στη μνήμη του Γεωργίου - Αλέξανδρου Μαγκάκη, πρώην Υπουργού, που τον έπεισε να σπουδάσει στη Νομική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, για να συνεχίσει τον Αγώνα για τη Βόρεια Ήπειρο, ως πρώην Πολιτικός Κρατούμενος και ως Νομικός πλέον.

Είναι σαν να ακούω ξανά τα λόγια του, τούτη τη μέρα, ενώπιον του οιωνεί Δικαστηρίου, που επί της ουσίας δίκαζε τον αδούλωτο Ελληνισμό ενός πανάρχαιου ελληνικού τόπου: "Κάθομαι στο εδώλιο του κατηγορουμένου μόνο και μόνο επειδή είμαι Έλληνας!! μετά από πολύμηνη, πλήρη απομόνωσή μας και άγρια βασανιστήρια που υποστήκαμε, για 4 μήνες!!...".

 

Για μένα και για όλους τους Έλληνες που δεν είναι επιλήσμονες του απαράγραπτου, Εθνικού Χρέους μας, το Βορειοηπειρωτικό δεν έκλεισε!! Η Ελλάδα οφείλει να υπερασπιστεί τα δίκαια και τα δικαιώματα του Ελληνισμού της Βόρειας Ηπείρου!!

Χρόνια Πολλά, στα αδέρφια μας, σήμερα, Γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου!! Της Παναγίας, που τους βοήθησε και τους βοηθά να αντιπαλεύουν τις διώξεις του καθεστώτος της Αλβανίας και την αδιαφορία της πλειοψηφίας του πολιτικού προσωπικού της Μητέρας Πατρίδας.

Όσιος Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης & Ησυχαστής (16 Αυγούστου), ο αζωογονητής του σύγχρονου αγιορείτικου μοναχισμού

 

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΤΙΣΤΗΣ

Ο Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής γεννήθηκε το έτος 1897 ή 1898 στο χωριό Λεύκες της Πάρου. Η Πάρος είναι ένα μικρό και ήρεμο νησί των Κυκλάδων. Οι γονείς του ήταν φτωχοί και αναγκάζονταν να εργάζονται πολύ για να συντηρήσουν την οικογένειά τους. Ο πατέρας του ονομαζόταν Γεώργιος και πέθανε πολύ νωρίς. Η μητέρα του Μαρία ανέλαβε την προστασία όλης της οικογενείας. Η μητέρα του ήταν ευλογημένη ψυχή και είχε απλότητα και ακεραιότητα χαρακτήρος και πήγαινε πολύ συχνά στην Εκκλησία για να λειτουργηθεί, αλλά και για να περιποιηθεί τον Ιερό ναό.

Όταν ο μικρός Φραγκίσκος - αυτό ήταν το κοσμικό όνομα του Οσίου Ιωσήφ - έφυγε για να γίνει μοναχός η μητέρα του είπε στους συγγενείς της:

«Το γνώριζα πως θα γίνει μοναχός από την γέννησή του. Όταν γέννησα τον Φραγκίσκο μου και ήμουνα ακόμη στο κρεββάτι με το μωρό δίπλα φασκιωμένο, είδα να ανοίγει η στέγη του σπιτιού και ένας φτερωτός και πολύ ωραίος νέος, που μόλις μπορούσα να τον αντικρύσω από την πολλή λάμψη του, κατέβηκε και στάθηκε πλάι στο μωρό μου και άρχισε να το ξεσκεπάζει με σκοπό να το πάρει. Όταν εγώ διαμαρτυρήθηκα λέγοντας, "Τί κάνεις καλέ; θα μου πάρεις το μωρό μου;" Εκείνος επέμενε ότι για τον σκοπό αυτό ήρθε και αυτή είναι η απόφαση. Και για να με βεβαίωση, μάλιστα μου έδειξε σε ένα σημειωματάριο γραμμένη μια εντολή, ότι πρέπει οπωσδήποτε να πάρει το μικρό. Όταν αντιστάθηκα, ο Άγγελος μου έδωσε ένα πολύτιμο κόσμημα σε σχήμα σταυρού και μου πήρε το μωρό. Από τότε πίστευα, έλεγε η μητέρα του Μαρία, ότι κάποτε ο Φραγκίσκος θα ακολουθούσε τον Χριστό».

Ο Όσιος ως την εφηβική του ηλικία παρέμεινε στο χωριό του και βοηθούσε την μητέρα του στις διάφορες εργασίες του σπιτιού. Μετά έφυγε για τον Πειραιά, όπου εργαζότανε ως μικροέμπορος. Στην ηλικία των εικοσιτριών ετών κέντρο της εργασίας του ήταν η Αθήνα. Ήταν πολύ δραστήριος, αλλά απέφευγε την πονηρία και την αδικία.

Τότε άρχισε να μελετά πατερικά βιβλία. Μεγάλο ενθουσιασμό προκαλούσαν σε αυτόν οι βίοι των μεγάλων ασκητών. Την απόφασίν του για τον μοναχισμό την πήρε ύστερα από το ακόλουθο όραμα:

«Ένα βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι περνούσα έξω από τα ανάκτορα και αμέσως με πήραν δυο αξιωματικοί της ανακτορικής φρουράς και με ανέβασαν στο παλάτι. Δεν κατάλαβα τον λόγο και για τούτο διαμαρτυρήθηκα. Τότε μού αποκρίθηκαν με καλοσύνη να μη φοβούμαι, αλλά να ανέβω, γιατί είναι θέλημα του Βασιλέως. Ανεβήκαμε σε ένα πολύ υπέροχο ανάκτορο, ανώτερο από κάθε επίγειο, μου φόρεσαν μια ολόλευκη και πολύτιμη στολή και μού είπαν· "από εδώ και εμπρός θα υπηρετείς εδώ". Και μετά με πήγαν να προσκυνήσω τον Βασιλέα.

Ξύπνησα αμέσως και αυτά που είδα και άκουσα χαράχθηκαν τόσο πολύ μέσα μου, ώστε δεν μπορούσα να κάνω ή να σκεφθώ τίποτε άλλο. Σταμάτησα τις εργασίες μου και έμεινα σκεπτικός. Άκουγα ζωντανά μέσα μου να επαναλαμβάνεται διαρκώς εκείνη η εντολή “από τώρα και εμπρός θα υπηρετείς εδώ”. Όλη μου η κατάσταση εσωτερικά και εξωτερικά άλλαξε» (Γέροντος Ἰωσὴφ Βατοπαιδινοῦ, Ὁ Γέροντας Ἰωσὴφ ὁ Ἥσυχαστης, σελ. 39).

Έτσι πήρε την απόφαση και έφυγε για το Άγιον Όρος. Ο πρώτος σταθμός ήταν τα Κατουνάκια. Εκεί ζούσε τότε ο αείμνηστος Γέροντας Δανιήλ (φωτο), ο ιδρυτής της αδελφότητος των Δανιηλαίων. Από τον Γέροντα Δανιήλ, ο οποίος ήταν ευλαβής και συνετός άνθρωπος, έλαβε μεγάλη βοήθεια. Δεν έμεινε όμως μαζί του, διότι αγαπούσε την αυστηρότερη ησυχαστική ζωή.

Σε μια πανηγύρι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην κορυφή του Άθωνα, γνώρισε τον Γέροντα Αρσένιο. Έκτοτε ο π. Αρσένιος έγινε ο μόνιμος συνασκητής του και δεν χώρισαν ποτέ πλέον.

Υποτάχθηκαν στον Γέροντα Εφραίμ που είχε την καλύβη του Ευαγγελισμού στα Κατουνάκια. Έπειτα μαζί με τον Γέροντά τους Εφραίμ έφυγαν για την Σκήτη του Αγίου Βασιλείου για περισσότερη άσκηση.

Μετά την κοίμηση του Γέροντος Εφραίμ άρχισαν τους μεγάλους ασκητικούς αγώνας. Η άσκηση τους ήταν η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή. Κυριότερο όμως έργο αποτελούσε γι’ αυτούς η νήψη και ο εγκλεισμός του νοός στην καρδιά.

Το έτος 1938 μαζί με τον π. Αρσένιο μετακόμισαν στις απόκρημνες σπηλιές της Μικράς Αγίας Άννης. Σε ένα από τα σπήλαια αυτά υπήρχε και Εκκλησία του Τιμίου Προδρόμου. Διαμόρφωσαν εκεί τον χώρο, έκτισαν και μερικά κελλιά και παρέμειναν στο σπήλαιο αυτό έως και το έτος 1947.

Σε αυτό το ταπεινό σπήλαιο του Τιμίου Προδρόμου ασκήθηκαν και ετοιμάσθηκαν τα πνευματικά του παιδιά και έγιναν έπειτα ηγούμενοι σε άλλα μοναστήρια. Στον Όσιο Ιωσήφ οφείλεται η πνευματική αναγέννηση και επάνδρωση έξι Ιερών Μονών του Αγίου Όρους και πολλών άλλων γυναικείων αδελφοτήτων στον Ελλαδικό χώρο.

Από το ταπεινό αυτό σπήλαιο ξεκίνησε και ο Γέροντας Εφραίμ και ίδρυσε στον Καναδά και την Αμερική ιερούς Παρθενώνες, πνευματικά φυτώρια απ’ όπου μεταφυτεύεται και εξαπλώνεται το Ορθόδοξο Πνεύμα, το φως του Χριστού στον απόδημο Ελληνισμό, αλλά και στα πέρατα του κόσμου.

Η αρετή έχει κόπο για να την απόκτηση κανείς. Αλλά όταν την απόκτηση και την ευωδία της δεν μπορεί να συγκρατήσει. Το Ορθόδοξο ασκητικό Πνεύμα μπορεί να αναμορφώσει τον κόσμο και να ανάπλαση τον άνθρωπο που σήμερα έχασε τον δρόμο του, τον προορισμό του και υποφέρει πολύ.

Το έτος 1951 μεταφέρθηκε στην Νέα Σκήτη, στην καλύβα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όπου παρέμεινε έως την κοίμησίν του που συνέβη την 15ην Αυγούστου του έτους 1959, εορτή της κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Η οσιακή κοίμησή του

Τα περί της κοιμήσεώς του τα περιγράφει πολύ γλαφυρά ο Γέροντάς Εφραίμ στο βιβλίο «Προθύμως Ἀνάβαινε», το οποίον είναι έκδοση της Ιεράς Μονής Φιλοθέου:

«Ἡ ἀγάπη του πρὸς τὴν Παναγίαν μας εἶναι ἀνωτέρα πάσης περιγραφῆς. Μόνον ποὺ ἀνέφερε τὸ ὄνομά της τὰ μάτια του ἔτρεχαν. Τὴν παρακαλοῦσε ἀπὸ καιρόν, νὰ τὸν πάρη, νὰ ξεκουρασθῆ. Καὶ τὸν εἰσήκουσεν ἡ Παντάνασσα. Τὸν ἐπληροφόρησε ἕνα μήνα πρὶν διὰ τὴν ἀναχώρησίν του. Μὲ ἐκάλεσε τότε ὁ Γέροντας καὶ μοῦ ὑπέδειξε τί νὰ ἑτοιμάσωμε. Ἐπεριμέναμε.

Τὴν παραμονὴν τῆς κοιμήσεώς του -14 Αὐγούστου 1959- ἐπέρασε νὰ τὸν ἴδη ὁ κ. Σχοινᾶς ἀπὸ τὸν Βόλον· ἦσαν γνώριμοι πολύ.

- Τί κάμετε, τοῦ λέγει, πῶς ἔχει ἡ ὑγεία σας;

- Αὔριον, Σωτήρη, ἀναχωρῶ διὰ τὴν αἰώνιαν πατρίδα. Ὅταν ἀκούσῃς τὶς καμπάνες, νὰ ἐνθυμηθῆς τὸν λόγον μου.

Τὸ βράδυ εἰς τὴν ἀγρυπνίαν τῆς Κοιμήσεως τῆς Παναγίας μας ὁ Γέροντας συνέψαλλε ὅσον ἠδύνατο μὲ τοὺς πατέρας. Εἰς τὴν Θείαν Λειτουργίαν τὴν ὥραν ποὺ ἐκοινώνησε τὰ Ἄχραντα Μυστήρια εἶπε· «ἐφόδιον ζωῆς αἰωνίου».

Ξημέρωσε 15η Αὐγούστου. Ὁ Γέροντας κάθεται στὴν μαρτυρική του πολυθρόνα στὴν αὐλὴ τοῦ ἡσυχαστηρίου μας. Περιμένει τὴν ὥραν καὶ τὴν στιγμήν. Εἶναι σίγουρος διὰ τὴν πληροφορίαν ποὺ τοῦ εἶχε δώσει ἡ Παναγία μας, ἀλλὰ βλέποντας τὴν ὥραν νὰ περνᾶ καὶ τὸν ἥλιον νὰ ἀνεβαίνη τοῦ ἔρχεται κάτι ὡσὰν στενοχώρια, ὡσὰν ἀγωνία διὰ τὴν βραδύτητα.

Εἶναι ἡ τελευταία ἐπίσκεψις τοῦ πονηροῦ. Μὲ φωνάζει καὶ μοῦ λέγει: «Παιδί μου, γιατί ἀργεῖ ὁ Θεὸς νὰ μὲ πάρη; Ὁ ἥλιος ἀνεβαίνει καὶ ἐγὼ ἀκόμη εἶμαι ἐδῶ!». Βλέποντας ἐγὼ τὸν Γέροντά μου νὰ λυπῆται καὶ σχεδὸν νὰ ἀδημονῇ, τοῦ λέγω μὲ θάρρος: «Γέροντα μὴ στενοχωρῆστε, τώρα ἐμεῖς θὰ κάνωμε εὐχὴ» καὶ θὰ φύγετε».

Ἐσταμάτησαν τὰ δάκρυά του. Οἱ πατέρες, ὁ καθένας τὸ κομποσχοίνι του καὶ ἔντονον τὴν εὐχήν. Δὲν ἐπέρασε ἕνα τέταρτο καὶ μοῦ λέγει: «Κάλεσε τοὺς πατέρες νὰ βάλουν μετάνοιαν, διότι φεύγω». Ἐβάλαμε τὴν τελευταίαν μετάνοιαν. Ἔπειτα ἀπὸ λίγο ἐσήκωσε τὰ μάτια του ὑψηλὰ καὶ ἔβλεπε ἐπιμόνως ἐπὶ δυὸ λεπτὰ περίπου. Κατόπιν γυρίζει καὶ πλήρης νηφαλιότητος καὶ ἀνεκφράστου ψυχικοῦ θάμβους μᾶς λέγει:

«Ὅλα ἐτελείωσαν, φεύγω, ἀναχωρῶ, εὐλογεῖτε!» Καὶ μὲ τὶς τελευταῖες λέξεις ἔγειρε τὸ κεφάλι του δεξιά, ἀνοιγόκλεισε δυὸ τρεῖς φορὲς ἤρεμα τὸ στόμα καὶ τὰ μάτια, καὶ αὐτὸ ἦταν. Παρέδωκε τὴν ψυχήν του εἰς χεῖρας Ἐκείνου, τὸν ὁποῖον ἐπόθησε καὶ ἐδούλευσεν ἐκ νεότητος.

Θάνατος ὄντως ὁσιακός. Εἰς ἡμᾶς ἐσκόρπισε ἀναστάσιμον αἴσθησιν. Ἐμπροστά μας εἴχαμε νεκρὸν καὶ ἥρμοζε πένθος, ὅμως μέσα μας ἐζούσαμε ἀνάστασιν. Καὶ τοῦτο τὸ αἴσθημα δὲν ἔλειψε πλέον· μὲ αὐτὸ συνοδεύεται ἔκτοτε ἡ ἐνθύμησις τοῦ ἀειμνήστου ἁγίου Γέροντος».

Ἡ διδασκαλία του περιέχεται εἰς ἑξηνταπέντε ἐπιστολάς, τὰς ὁποίας ἔχει ἐκδόσει ἡ Ἱερὰ Μονὴ Φιλοθέου. Εἰς αὐτὰς φαίνεται καθαρά, ὅτι εἶναι συνεχιστὴς καὶ ἐκφραστὴς ὅλης τῆς νηπτικῆς παραδόσεως.

Ὁ ἐμπειρικὸς τρόπος τῆς ζωῆς του ἔδειξε ἐφηρμοσμένην ὅλην τὴν διδασκαλίαν τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Τὰ κύματα τῆς θείας χάριτος πλημμύριζαν τὴν ψυχήν του καὶ ὁ νοῦς του ἡρπάζετο εἰς θεωρίαν. Ἦτο κάτοχος τοῦ ἀκτίστου φωτὸς καὶ ἄριστος διδάσκαλος τῆς νοερᾶς προσευχῆς.

Ὅλος ὁ βίος του εἶναι ἕνα πνευματικὸν συναξάρι ποὺ θυμίζει τοὺς παλαιοὺς ἀσκητὰς τῆς ἐρήμου. Τοὺς ἀγώνας του μὲ τὰ δαιμόνια οὔτε νὰ τοὺς ἀκούσῃ κανεὶς δὲν τολμᾶ σήμερα. Ἦταν ἀνδρεῖος πολεμιστὴς ἐναντίον τῶν παθῶν καὶ ἐβίαζε τὸν ἑαυτόν του εἰς ἀφάνταστον βαθμόν. Ἀπέκτησε πολλὴν καθαρότητα καὶ ἁγνότητα ψυχῆς καὶ σώματος καὶ εἶχε ὡς παράδειγμα πάντα τὴν Παναγία μας. Ἔγραφε σὲ μία ἐπιστολή: «Δὲν ἠμπορῶ νὰ σᾶς περιγράψω πόσον ἀρέσκει ἡ Παναγία μας τὴν σωφροσύνην καὶ τὴν καθαρότητα. Ἐπειδὴ Αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη ἁγνὴ Παρθένος, δι᾿ αὐτὸ καὶ ὅλους τοιούτους θέλει καὶ ἀγαπᾶ».

Ὁ ἀείμνηστος Γέρων Ἰωσὴφ ἐπέρασε ὅλα τὰ στάδια τῆς πνευματικῆς πορείας τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδὴ τῆς καθάρσεως, τοῦ φωτισμοῦ καὶ τῆς τελειώσεως. Ἐγνώρισε ὅλα τὰ θεῖα χαρίσματα αὐτῶν τῶν καταστάσεων.

Ἔγινε ἔμπειρος πνευματικὸς ὁδηγός, διακριτικὸς καὶ ἀπλανὴς ὁδηγὸς τῆς πνευματικῆς ζωῆς· δι᾿ αὐτὸ ἔγραφε: «ἀναγκάζομαι νὰ ἀνοίγω τοὺς αὔλακας εἰς τὸν κόσμον· καθότι ὑπάρχει ἐλπὶς νὰ δεχθοῦν τὸν λόγον ψυχαὶ καθαραὶ καὶ εἰς ἐμὲ νὰ γίνῃ ὠφέλεια ὁ μισθὸς τῆς ἀγάπης. Λοιπὸν ἀκούσατέ μου τοὺς λόγους, χαρίσατέ μου τὰς ἀκοάς...». Ἡ ζωή του καὶ ἡ διδασκαλία του εἶναι μιὰ ὀρθόδοξη ἐμπειρικὴ θεολογία.

Ἀπὸ πνευματικὴν ὑπακοὴν εἰς τὸν ἅγιον αὐτὸν Γέροντα, τὸν παπποῦν μας, ὀφείλομεν νὰ ἐκτελοῦμεν τὶς συμβουλές του, διὰ νὰ συνεχίζεται καὶ σήμερα ἡ νηπτικὴ καὶ ἡσυχαστικὴ παράδοσις εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ νὰ εὐαρεστῆται καὶ ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, τῆς ὁποίας τὸ περιβόλι ὡς ἀνάξιοι κατοικοῦμεν.

Νὰ ἔχωμεν τὴν εὐχὴν τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Ἰωσήφ.

Λειτουργικά κείμενα

Στίχοι

Ἡσυχίαν φιλῶν, Ἰωσήφ, καὶ νῆψιν
εὐχὴν εἰργάσω ἐν Ἄθωνι ἀόκνως.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α ́. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τὴν ψυχὴν ἐκκαθάρας συντόνοις σκάμμασι, σκληραγωγίᾳ, νηστείᾳ, ἀδιαλείπτῳ εὐχῇ, ἀγρυπνίᾳ καὶ πεντάδος τῶν αἰσθήσεων θεοφρουρήτῳ φυλακῇ ἄρτι, μάκαρ Ἰωσήφ, ἀπῆλθες Χριστῷ συνεῖναι, Ὃν δυσωπεῖς ὑπὲρ πάντων, Ἡσυχαστά, νῦν εὐφημούντων σε.

Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α ́. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ἡσυχίαν φιλοῦντα, προσευχὴν ἀδιάλειπτον, σιωπήν, ἀμεριμνισίαν, νῆψιν καὶ κακοπάθειαν τιμήσωμενθεόπνουν Ἰωσήφ, ὡς Ἄθωνος νεόφωτον φανόν, καὶ ἀλείπτην μονοτρόπων πρὸς Φωτοδότου θέαν ἀνακράζοντες· Δόξα, τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ,...

Αποφθέγματα

(Ελάχιστα από δεκάδες που θα βρεις στην κάτω μερικά της αρχικής ανάρτησης. Κάνε μια βόλτα. Εκεί περιλαμβάνονται και πολλά βίντεο για τον άγιο, με μαρτυρίες, αφιερώματα κ.λ.π.)

"Ο Θεός είναι Θεός πολυόμματος και βλέπει παντού. Ο νους σου πριν κινηθεί να σχηματίσει τον λογισμό, ο Θεός το ξέρει. Γιατί λοιπόν εσύ δεν το βλέπεις; Η όραση του Θεού είναι η γνώση περί Θεού. "

"Να έχετε τον Χριστό και την Παναγία βοήθεια· ας είναι πάντοτε στο νου και την καρδιά το γλυκύτατο και ποθεινότατο όνομά τους. Και αυτό είναι αρκετό αντί πολλών προσευχών."

"Να γαληνεύεις, και με την υπομονή και την μακροθυμία να καις το διάβολο." 

"Τα δάκρυα πρέπει να συνοδεύονται με ταπείνωση και να μη νομίζει ο άνθρωπος ότι κάνει κανένα έργο του Θεού, και ότι του χρωστά ο Κύριος χάρη."

"Άφησε το θέλημά σου, για να βρεις ψυχική ειρήνη. Επειδή το θέλημα του ανθρώπου έγινε  χάλκινος τοίχος, και εμποδίζει τον φωτισμό και την ειρήνη."

"Δεν είδα εγώ μεγαλυτέραν ανάπαυσιν ως της τελείας υπακοής… Εργασθήτε λοιπόν τώρα που είσθε νέοι, να θερίσετε καρπόν απάθειας εις το γήρας. Εάν δεν βιασθήτε (δηλ. να πιέσετε πολύ τον εαυτό σας), και του Μαθουσάλα τα χρόνια να ζήσετε, δεν θα χαρήτε αυτά τα χαρίσματα… Και θα ιδήτε τοιαύτην ακινησίαν πα­θων και ειρήνην ψυχής ως να είσθε μέσα εις τον Παράδεισον."

"Όποιος βλέπει καλύτερα και είναι λίγο ξεσκοτισμένος, πρέπει να συγχωρεί και να συμπαθεί τον ομόψυχο, ομόπαθο πλησίον του αδελφό." 

"Σε καιρό πειρασμού μην αφήνεις τη θέση σου· μη λιποτακτήσεις· μη θελήσεις να δείξεις του άλλου το σφάλμα· μη ζητήσεις το δίκαιο· αλλά σιωπώντας μέχρι θανάτου προσπέρασε τον πειρασμό και την ταραχή." 

Ο άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης μιλά για τον Γέροντά του, τον άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή!

Άπαντα Ορθοδοξίας (& εδώ)

Είναι συγκινητικό (τουλάχιστον) και εξαιρετικά ωφέλιμο ν' ακούς έναν άγιο να μιλάει. Εδώ ακούμε έναν άγιο να μιλά για έναν άλλο άγιο, τον δάσκαλό του. Και λέει πράγματα σπουδαία, που αφορούν όχι μόνον τους μοναχούς, μα και όλους εμάς. 

 

Τα παρακάτω δύο βίντεο από:  Όρος Αλατόμητον & Ινστιτούτο Άγιος Μάξιμος ο Γραικός (Saint Maxim The Greek Institute)

 

 

Η προσευχή ενός πολιτικού

 

Δεκαπενταύγουστος!

Ἑορτή τῆς Κοιμήσεως καί μεταστάσεως τῆς Παναγίας μας!

Μέσα στίς κατανυκτικές ἀκολουθίες τῶν Παρακλήσεων πρός τό πρόσωπο της, ἡ σκέψη μου πῆγε στήν Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Γλυκοφιλούσας τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἡγέτη, τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια. Τήν εἶχε στό δωμάτιό του καί μπροστά της προσευχόταν, ἀπευθυνόμενος στην Ὑπεραγία Θεοτόκο, κατά τίς ὧρες τῶν κινδύνων καί τῶν θλίψεων πού συναντοῦσε στήν προσπάθειά του νά ἀνασυγκροτήσει ἐκ θεμελίων, μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τό νέο Ἑλληνικό Κράτος.

Ἦρθαν στόν νοῦ μου καί οἱ σημερινοί κίνδυνοι πού ἀντιμετωπίζει το ἔθνος μας, περικυκλωμένο ἀπό πολύνεκρους πολέμους, μέσα στήν δίνη παγκοσμίων γεωπολιτικῶν ἀναταράξεων, μέλος μιᾶς Εὐρώπης πού παραπέει διότι δυστυχῶς ἀρνήθηκε τήν χριστιανική της καταγωγή καί τίς ἀξίες τις.

Συλλογίστηκα την χώρα μας μέσα στις στάχτες, κατακαμένη ἀπό ἄνομα συμφέροντα, ἀπό πολυχρόνιες ἀμέλειες και παραλείψεις, καταφαγωμένη ἀπό ἀπάτες και σκάνδαλα, προδομένη ἐπί σειρά ἐτῶν ἀπό ἡγετίσκους καί ἡγεμονίσκους πού βάζουν πάνω ἀπό το συμφέρον τῆς Πατρίδας τό δικό τους πρόσκαιρο προσωπικό συμφέρον, ὑποτελεῖς σέ ξένα κέντρα ἀποφάσεων.

 

Σκέφθηκα καί τόν λαό μας, θολωμένο ἀπό τήν πολυποίκιλη προπαγάνδα, μέ τήν ὁποία προσπαθοῦν νά γκρεμίσουν τίς ἀξίες του, τίς παραδόσεις του, τήν ὀρθόδοξη πίστη του, τήν ὁμορφιά καί λεβεντιά του. Ἕναν λαό φτωχοποιημένο ἀπό τήν κακή διαχείριση καί τήν διασπάθιση τοῦ Ἑλληνικοῦ πλούτου καί τοῦ δημοσίου χρήματος. Ἕναν λαό ἀπό τόν ὁποῖο προσπαθοῦν καί πάλι νά ὑποκλέψουν τήν ψήφο του μέ δουλικά ψευτοεπιδόματα.

Καθώς σκεφτόμουν ὅλα αὐτά, γύρισα τό βλέμμα μου στήν γλυκιά μορφή τῆς Παναγίας, στήν στοργική εἰκόνα τῆς Μάνας μας – ὄχι σέ κάποια θολή ζωγραφιά – καί τήν παρακάλεσα:

Στεῖλε Παναγία μου ἀνθρώπους ἱκανούς νά βοηθήσουν τόν λαό σου. Στεῖλε ἡγέτες μέ ἀγνά κίνητρα καί ἀρετές, μέ πίστη στόν Θεό καί ἀγάπη στήν Πατρίδα.

Ἐμεῖς στήν προσπάθειά μας γι’ αὐτό ἀγωνιζόμαστε, αὐτός ὁ πόθος μᾶς ἔσπρωξε νά ἀσχοληθοῦμε μέ τήν πολιτική, ἀλλά οἱ δυνάμεις μας εἶναι λίγες και ἀσθενεῖς.

Ἐσύ Παναγία μου, ἡ ἀπροσμάχητη βοηθός μας, ἡ ἀμετάθετος ἐλπίδα μας, με τίς μητρικές σου πρεσβεῖες ἀνάδειξε ἀνθρώπους στην χώρα μας «μετά σοφίας κυβερνᾶν τον εὐσεβῆ λαόν Σου».

Ἀμήν. Γένοιτο.

Ανδρέας Βορύλλας

Βουλευτής Β2 Δυτικού Τομέα Αθηνών με τη ΝΙΚΗ

Πηγή (εικ.)

Δείτε: Για τον Βορύλλα 

Βορύλλας στη Βουλή: «Η στήριξη της αναπηρίας δεν είναι φιλανθρωπία» – Αποκλεισμοί και εγκατάλειψη των οικογενειών ΑμεΑ

Επίσης

Ορθόδοξες Παναγίες απ' όλο τον κόσμο!...

Ομιλία για την Παναγία στη Βουλή των Ελλήνων

Βοήθα Παναγιά μου γιά να γλυττώσουμε!!!

Βορύλλας για Παναγία Σουμελά: Ο αντίλαλος της αδικίας διατρέχει τα άγρια βράχια της Τραπεζούντας

Η Παναγία είναι μάνα και προστάτιδά μας

Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας ανά τους αιώνες

Η Παναγία και οι αλλόθρησκοι

Ζευγάρι Τούρκων ήρθε να ευχαριστήσει την Παναγιά Τσαμπίκα για το παιδί τους

Η Παναγία δακρύζει στο σπίτι ενός Τούρκου στο Παρίσι!...

 
Επιστημονική εξέταση εικόνας που δάκρυσε

Ο Δεκαπενταύγουστος και η Σιωπή της Παναγίας

 

Πεμπτουσία

Πέτρος Δ. Δαμιανός, Δρ. Φιλοσοφίας – Διδακτικό Προσωπικό ΕΜΠ

Ο Δεκαπενταύγουστος είναι από τις πιο βαθιές γιορτές της Ορθοδοξίας. Δεν είναι απλά η γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου· είναι για εμάς τους Χριστιανούς η γιορτή του σπουδαιότερου ανθρώπου που πέρασε ποτέ από τη γη και η ζωή του ολοκληρώθηκε χωρίς θόρυβο, χωρίς επίδειξη, χωρίς καμία αξίωση εξουσίας. Η Παναγία, ο πιο σπουδαίος άνθρωπος στον κόσμο, είναι ταυτόχρονα και ο πιο σιωπηλός.

Στα Ευαγγέλια μιλά ελάχιστα. Δεν αφήνει πίσω της ένα σύστημα ιδεών, δεν γράφει βιβλία, δεν διεκδικεί θέση, αξίωμα ή αναγνώριση. Ακόμη και όταν βρίσκεται στο κέντρο του μεγαλύτερου γεγονότος της χριστιανικής πίστης, παραμένει σχεδόν πάντοτε στο περιθώριο της αφήγησης. Επειδή γνωρίζει ότι δεν έχει τίποτε άλλο να προσθέσει.

Μία από τις ελαχιστες φράσεις της, στον γάμο της Κανά, μοιάζει να συνοψίζει ολόκληρη τη στάση της απέναντι στον κόσμο: «Ό,τι σας πει, κάντε το». Δεν στρέφει τα βλέμματα προς τον εαυτό της. Τα στρέφει προς τον Υιό της.

Ίσως αυτή να είναι και η μεγάλη σημασία της σιωπής της. Σαν να μας λέει: «Δεν έχω τίποτε άλλο να σας πω. Εκείνος σας τα είπε όλα».

Αλλά τι σημαίνει «όλα»;

Ο άνθρωπος πέρασε την ιστορία του αναζητώντας μεγάλες αλήθειες μέσα σε αυτοκρατορίες, επαναστάσεις και ιδεολογίες. Κάθε εποχή βρήκε έναν σκοπό που παρουσιαζόταν ως ανώτερος από τον ίδιο τον άνθρωπο. Άλλοτε ήταν η αυτοκρατορία, άλλοτε το έθνος, άλλοτε η φυλή, η τάξη, η επανάσταση, η οικονομική πρόοδος. Και ξανά και ξανά άνθρωποι πείστηκαν ότι άξιζε να θυσιάσουν για αυτά ό,τι πολυτιμότερο είχαν.

Όχι μόνο την περιουσία τους. Όχι μόνο την ελευθερία τους. Αλλά τον ίδιο τους τον χρόνο πάνω στη γη.

Και η ιστορία είναι γεμάτη νεκρούς που πίστεψαν ότι υπηρετούσαν κάτι αιώνιο, ενώ λίγες γενιές αργότερα εκείνο για το οποίο πέθαναν είχε ήδη αλλάξει όνομα, σύνορα, σημαία ή ιδεολογία. Αυτοκρατορίες κατέρρευσαν. Καθεστώτα που παρουσιάστηκαν ως το τέλος της Ιστορίας εξαφανίστηκαν. Επαναστάσεις που υπόσχονταν ελευθερία δημιούργησαν νέες εξουσίες. Έθνη που πολέμησαν για να αποκτήσουν τη δική τους πατρίδα ξερίζωσαν άλλα έθνη από τις δικές τους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν ήταν ανόητοι ή ότι οι αγώνες τους ήταν πάντοτε μάταιοι. Συχνά πολέμησαν από αγάπη, από φόβο, από ανάγκη, από επιθυμία για δικαιοσύνη. Όμως η ανθρώπινη ιστορία μάς δείχνει πόσο εύκολα ακόμη και το πιο ευγενικό συναίσθημα μπορεί να γίνει καύσιμο μιας εξουσίας που τελικά υπηρετεί άλλους σκοπούς.

Και κάπου μέσα σε όλον αυτόν τον θόρυβο στέκεται η σιωπηλή μορφή της Παναγίας.

Δεν μας προσφέρει άλλη μία ιδεολογία. Δεν υπόσχεται μια νέα αυτοκρατορία. Δεν μας καλεί να κατακτήσουμε τον κόσμο. Μας δείχνει Εκείνον που είπε: «Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος αν κερδίσει όλον τον κόσμο και χάσει την ψυχή του;»

Ίσως αυτό είναι το πιο επαναστατικό ερώτημα που τέθηκε ποτέ.

Γιατί ο κόσμος μάς μαθαίνει να μετράμε την επιτυχία με το τι αποκτήσαμε: γη, χρήμα, δύναμη, επιρροή, νίκες. Ο Χριστός ζητά να τη μετρήσουμε με το τι γίναμε. Και κυρίως με το πώς φερθήκαμε στον άνθρωπο που βρέθηκε μπροστά μας: στον φτωχό, στον ξένο, στον αδύναμο, ακόμη και στον εχθρό.

Οι άρχοντες των εθνών, είπε, «κατακυριεύουν» τους ανθρώπους. Και αμέσως πρόσθεσε στους μαθητές Του: «Σε εσάς δεν θα είναι έτσι».
Ίσως αυτή η φράση να είναι αρκετή για να κρίνει ολόκληρη την πολιτική ιστορία της ανθρωπότητας.

Κάθε φορά που μια εξουσία ζητά από τον άνθρωπο να γίνει αναλώσιμος για έναν «μεγάλο σκοπό», κάθε φορά που μια ιδεολογία του ζητά να μισήσει έναν άγνωστο επειδή ανήκει στην άλλη πλευρά, κάθε φορά που του υπόσχεται έναν παράδεισο στο μέλλον με αντάλλαγμα το αίμα του σήμερα, η σιωπή της Παναγίας μοιάζει να μας επιστρέφει στην ίδια απλή φράση:

«Ό,τι σας πει, κάντε το».

Και ο Υιός της δεν είπε να κατακτήσουμε τον κόσμο. Είπε να αγαπήσουμε.

Ίσως γι’ αυτό ο Δεκαπενταύγουστος είναι τόσο μεγάλη γιορτή. Μέσα στο κατακαλόκαιρο, όταν η ζωή μοιάζει πιο έντονη από ποτέ, η Εκκλησία γιορτάζει μια Κοίμηση. Μας θυμίζει ότι ο χρόνος μας είναι πεπερασμένος και πολύτιμος. Και μπροστά σε αυτή τη γνώση, αυτοκρατορίες, πλούτη, ιδεολογίες και θρίαμβοι μικραίνουν ξαφνικά.

Μένει ο άνθρωπος.

Και απέναντί του η Παναγία, σχεδόν σιωπηλή μέχρι το τέλος.

Σαν να μας λέει ότι, τελικά, δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά.

Ο Υιός της τα είπε όλα.

ΚΑΙ:

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΝΑ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ  

Η Παναγία η Ολόφωτη των Κεριών (Κεριώτισσα)
Ο καθρέφτης και η Παναγία...  

ΤΟ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΟ ΔΟΓΜΑ (με πολλά links)

Ένας αγνωστικιστής για την Παναγία
Έντγκαρ Άλλαν Πόε: "Ύμνος στην Θεοτόκο"

 
Η Παναγία και οι αλλόθρησκοι

Ζευγάρι Τούρκων ήρθε να ευχαριστήσει την Παναγιά Τσαμπίκα για το παιδί τους

Ορθόδοξες Παναγίες απ' όλο τον κόσμο!...
Η Παναγία δακρύζει στο σπίτι ενός Τούρκου στο Παρίσι!...
Επιστημονική εξέταση εικόνας που δάκρυσε

Τα "Δάκρυα της Παναγίας", σχέδια αυτοκτονίας & πώς κάνουν εμπόριο οι Αγιορείτες

"Ανέκδοτα" με την Παναγία
Ραπ προσευχή προς την Παναγία 
Οι γιορτές της Παναγίας μέσα στο έτος (& τα Εγκώμιά Της)
Η ευαγγελική περικοπή στις εορτές της Θεοτόκου

 
Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας ανά τους αιώνες
Το θαύμα της Παναγίας στα τζάμια της Θεσσαλονίκης
Όταν η Εκκλησία γιορτάζει την εγκυμοσύνη...  

H Θεοτόκος και η οικογένεια! (π. Ευάγγελος Παπανικολάου)

Ομιλία για την Παναγία στη Βουλή των Ελλήνων

Ομιλία για την Παναγία στη Βουλή των Ελλήνων

«Η Παναγία μάνα και προστάτιδα τους έθνους μας»! – Δημήτρης Νατσιός

ΝΙΚΗ (εικ.)

Σε κάθε ιερό αγώνα του έθνους η Παναγία μας στέκεται μάνα και προστάτιδα. Σε κάθε δυσκολία σκεπάζει τον πονεμένο λαό μας, τον στηρίζει, τον εμψυχώνει,τον οδηγεί στην νίκη!

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Νότης Μπότσαρης, Καρατάσαινα, Κίτσος Τζαβέλας, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Παύλος Μελάς!… Οι ήρωες μαρτυρούν την παρουσία της Μεγαλόχαρης σε όλες τις δύσκολες στιγμές του γένους!
Ας ζητήσουμε από την θεομάνα μας και προστάτιδα των Ενόπλων Δυνάμεων, σήμερα στην εορτή της, ένα άγιο ρουσφέτι: «Ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου, Σώτερ, σώσον ημάς»!

Ομιλία του προέδρου της ΝΙΚΗΣ Δημήτρη Νατσιού στην ολομέλεια της Βουλής για την εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου και προστάτιδας των ενόπλων δυνάμεων (21/11/2023).

Η οικογένεια ως εκκλησία κατ' οικον: Αντιμέτωποι με το φαινόμενο της Βίας.

 

 

Συνέντευξη του π. Σπυρίδωνα Σκουτή στο Ράδιο Μαρτυρία.

Ας την ακούσουμε εδώ. 

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ καί ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Ἐφημερίδα Χριστιανική

Ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ξεκάθαρη.

Τό χριστιανικό πνεῦμα θέτει τόν ἄνθρωπο πολύ ψηλά καί πάνω ἀπό ὁποιεσδήποτε  στενόκαρδες, ἐγωιστικές καί ζημιογόνες φυλετικές διακρίσεις καί κοινωνικές διαφορές.

Ἡ χριστιανική θέση ἀπέναντι στόν ἄνθρωπο εἶναι ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἴσοι ἀδιακρίτως φυλῆς, ἐθνικότητας, χρώματος δέρματος, θρησκείας καί τάξεως.

Ἡ δουλεία, ὡς ἀρνητικό σύμπτωμα τῆς ἀνθρωπότητας, μετά τήν πτώση, ὑπῆρχε καί στήν ἐποχή τῆς Π. Διαθήκης. Ὁ Μωσαϊκός νόμος θεσπίζει, ὅμως, δίκαιο τοῦ δούλου (Ἔξοδος 21:1 κ. ἑξ., Δευτ. 15:15 κ. ἑξ.) καί περιφρουρεῖ αὐτόν προστατεύοντάς τον ἀπό τήν αὐθαιρεσία τοῦ κυρίου του. Ἔχει δικαιώματα μέσα στήν κοινωνία.

Τά παιδιά καί ἡ γυναίκα διασφαλίζουν τό πρόσωπό τους καί τά δικαιώματά τους μέσα στή Χριστιανική Ἐκκλησία, ἡ ὁποία συμβάλλει στήν ἐξύψωση καί προστασία τους.

Ἔρχεται τό Εὐαγγέλιο καί μᾶς δίνει τόν «Καταστατικό Χάρτη»  τῆς ἰσότητας  τῶν ἀνθρώπων καί καταργεῖ τίς κάθε εἴδους ἐθνικές καί κοινωνικές διακρίσεις: «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδέ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ, πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»˙ καί, «οὐκ ἔνι Ἕλλην καί Ἰουδαῖος,…βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλά τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός» (Γαλ. 3:28 καί Κολοσ. 3:11). Δέν ὑπάρχουν δηλαδή διαφορές καί διακρίσεις ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους: «Οὐκ ἔστι διαστολή Ἰουδαίου τε καί Ἕλληνος˙ ὁ γάρ αὐτός Κύριος πάντων» (Ρωμ. 10:12), θά διακηρύξει ὁ Ἀπ. Παῦλος.

Προμετωπίδα αὐτοῦ τοῦ «Χάρτη» μπορεῖ νά τεθεῖ τό «ἐντολήν καινήν δίδωμι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» (Ἰωάν. 13:44) καί μάλιστα καί «τούς ἐχθρούς ὑμῶν…» (Ματθ. 5:44).

Αὐτό τό νόημα ἔχει καί ἡ παραβολή τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτη (Λουκ. 10:30-37).

Ἡ Χριστιανική διδασκαλία εἶναι πρωτοπόρος στό θέμα τῆς κατανόησης τῆς ἀπόλυτης ἀξιοπρέπειας τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου, πάνω στήν ὁποία πρέπει νά στηρίζονται τά ἀνθρώπινα δικαιώματα.

Ὁ Ρατσισμός 5, πού ἀποτελεῖ στίγμα τῆς ἐποχής μας, εἶναι παράλογος, ἀνήθικος καί ἀπάνθρωπος, ἀφοῦ στηρίζεται στόν ἐγωισμό, τή βία, τή διάκριση καί τόν παραγκωνισμό τοῦ ἀνθρώπου.

Ὅλοι εἴμαστε ἀδέλφια, πρόσωπα, «εἰκόνα θεοῦ», μέ κοινό πατέρα τόν Δημιουργό ὅλων τῶν Ἐθνῶν (Πράξ. 17:26), ὅπως   εἶπε καί ὁ Ἀπ. Παῦλος στήν σημαντική Ὁμιλία του πάνω στόν Ἄρειο Πάγο (Ἀθήνα).

Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά σταματήσει νά εἶναι γιά τόν συνάνθρωπο λύκος, ὅπως ἔλεγαν καί οἱ Λατίνοι 6. Ἀλλά νά ὑπάρχει ἀμοιβαία ἀγάπη καί ἀλληλοσεβασμός μεταξύ τῶν ἀνθρώπων.

Οἱ αἰώνιες πνευματικές, ἠθικές και κοινωνικές ἀξίες (πίστη, ἀγάπη, ἀδελφοσύνη, ἰσότητα, εἰρήνη, ἐλευθερία, δικαιοσύνη…) πρέπει νά διέπουν τίς κοινωνικές σχέσεις τῶν ἀνθρώπων καί ὄχι ἡ βία καί ὁ πόλεμος, πού μόνο κακά προξενοῦν.

Ἡ ζωή τοῦ καθενός ἀνθρώπου, μαύρου, λευκοῦ καί κίτρινου,  χριστιανοῦ ἤ μη, εἶναι δῶρο θεοῦ καί ὑπερτάτη ἀξία, καί δέν ἔχει δικαίωμα κανείς νά τῆς στερήσει ὅ,τι τῆς ἀνήκει ἤ τό χειρότερο νά τήν ἀφαιρέσει γιά λόγους οἰκονομικούς κ.ἄ. (Ὅλοι μας ἔχουμε γίνει θεατές τέτοιων τραγικῶν περιστατικῶν δολοφονίας καί σφαγῆς χριστιανῶν κ.ἄ. σέ μουσουλμανικές χῶρες ἤ καί στή χώρα μας ἀκόμη, γιά θρησκευτικούς καί οἰκονομικούς λόγους).

Ὁ Χρυσοῦς κανόνας τῆς Χριστιανικῆς Ἠθικῆς, ὅπως ὀρίζεται ἀπό τό Εὐαγγέλιο, δηλαδή «ὅλα ὅσα ἄν θέλετε νά σᾶς κάνουν οἱ ἄνθρωποι, νά κάνετε καί σεῖς ὁμοίως» (Ματθ. 7:12) ἥ τῆς Π. Διαθήκης «κάτι τό ὁποῖο ἐσύ μισεῖς νά μή το κάνεις στόν ἄλλο» (Τωβίτ 7:15), πρέπει νά μπεῖ σέ ἐφαρμογή πλέον ἀπό ὅλη τήν ἀνθρωπότητα, ἄσχετα τοῦ τί πιστεύει θρησκευτικά ὁ καθένας μας.

Ἔτσι θά γίνει ἡ ἐσωτερική ἀλλαγή τοῦ ἀνθρώπου καί θά μπορέσει νά μεταμορφώσει τό «ἄηθες ἦθος» τῆς κοινωνίας μας. Διαφορετικά οἱ ψυχροί νόμοι, οἱ «διακηρύξεις» καί τά ἡμίμετρα δέν θά δώσουν τή λύση τους ποτέ, μά ποτέ.

Τό ριζοσπαστικό μήνυμα τοῦ Χριστιανισμοῦ γιά τήν κατάργηση τῶν κάθε λογῆς φυλετικῶν καί κοινωνικῶν διακρίσεων προηγήθηκε ὅλων τῶν γνωστῶν ἀνθρωπίνων «διακηρύξεων», καί ἀναφέρθηκε ἤδη ἀνωτέρω.

Καί δέν στάθηκε ἡ Ἐκκλησία μόνο στή θεωρητική διατύπωση, στήν πρόταση, ἀλλά προχώρησε καί στήν πράξη.

Παλαιά, μέ τόν ἀγῶνα τῶν προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων, τῶν Πατέρων καί τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Σήμερα, μέ διακηρύξεις, συνελεύσεις, διαμαρτυρίες, ἐγκυκλίους καί μέ διαλόγους ὑπέρ τῆς εἰρήνης καί τοῦ σεβασμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων πολιτικῶν, γλωσσικῶν,  θρησκευτικῶν καί λοιπῶν δικαιωμάτων.

Ἀλλά καί μέ ἔμπρακτο ἀγώνα˙ μέ τή «Θεολογία τῆς ἐπανάστασης» ἤ τῆς «ἀπελευθέρωσης». Δηλαδή, ἀξιόλογοι ἀγωνιστές Ἐπίσκοποι καί παπάδες (ἀντάρτες) ἀγωνίζονται ἥ ἀγωνίσθηκαν στό παρελθόν, στή Λατινική Ἀμερική, Βραζιλία, Χιλή, Κολομβία (π.χ.  Χέλντερ Καμάρα, Καμίλο Τόρες), Τουλούζη Γαλλίας (ὀνομαστός φυλακισμένος ἀπό τούς Ναζί στό Ἄουσβιτς Ἐπίσκοπος Σέελ Ἐρρίκος Ντερουά), Ἀφρική (Ντέσμου Τούτο).

«Χριστός καί Ἐπανάσταση πάνε ἀντάμα», εἶχε δηλώσει παλαιότερα ὁ ὑπουργός ἐξωτερικῶν τῆς Νικαράγουα πατήρ Μιγουέλ Ντ’ Ἐσκότο.

Στήν Ἀμερική, ἐμπνεόμενοι ἀπό τό καθαρῶς χριστιανικό πνεῦμα τῆς ἰσότητας καί ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, ἀγωνίσθηκαν ἐναντίον τῆς δουλείας καί τῶν φυλετικῶν διακρίσεων: Ὁ 16ος πρόεδρος τῶν Η.Π.Α. (1809-1865), ὁ Ἀβραάμ Λίνκολν, πού κατάργησε τή δουλεία (γύρω στά 6.000.000 δούλων βρήκαν τήν ἐλευθερία τους) καί τελικά δολοφονήθηκε ἀπό φανατικό ὀπαδό τῆς δουλείας. Καί ὁ Μάρτιν Λούθερ Κίγκ γιά τά δικαιώματα τῶν Μαύρων, πού καί  αὐτός εἶχε τήν ἴδια τύχη (δολοφονήθηκε τό 1968).

Νομίζουμε ὅτι εἶναι ἀρκετά τά στοιχεῖα πού ἀναφέραμε, γιά νά μᾶς προβληματίσουν καί νά βγάλουμε τά συμπεράσματά μας.

«Ἦλθε τό φῶς στόν κόσμο καί οἱ ἄνθρωποι ἀγάπησαν μᾶλλον τό σκότος παρά τό Φῶς˙ διότι ἦταν πονηρά τά ἔργα τους…» (Ἰωάν. 3:19-21).

Γι’ αὐτό οἱ ρατσιστές εἶδαν τόν Χριστιανισμό σάν τόν ἀσυμβίβαστο ἀντίπαλό τους.

Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί πάντως, δέν θά παύσουμε νά ἀγωνιζόμαστε γιά τήν χριστιανική παγκοσμιότητα καί κατά τῆς παγκοσμιοποίησης, ἡ ὁποία «πολτοποιεῖ» τήν ἀνθρωπότητα.

Πιστεύομε ἀκράδαντα ὅτι ὅλα τά κοινωνικά προβλήματα θά βροῦν τή λύση τους, μόνο ἄν βάλουμε σέ ἐφαρμογή τήν μοναδική καί ἀξεπέραστη διδασκαλία τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Διαφορετικά  τό  παράλογο  καί τό ἀνήθικο θά βρίσκουν χῶρο ὕπαρξης μέ τή μορφή τοῦ ρατσισμοῦ ἤ τοῦ ὅποιου ὑποκατάστατου αὐτοῦ.

Πάντως, καί τά ἐφετινά Χριστούγεννα, καί πάντοτε, καί εἰς τόν αἰῶνα θ’ ἀκούγεται τό διαχρονικό μήνυμα τῶν μεγάλων πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας:

«Αὐτός γάρ ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν» 7, καί, «κατῆλθεν ἵν’ὑψωθῶμεν» 8. Καί ὁ ἐκκλησιαστικός ὑμνογράφος θά συνηγορήσει  λέγοντας: «Ἄνθρωπος γίνεται Θεός, ἵνα Θεόν τόν Ἀδάμ ἀπεργάσηται» 9.

Στήν ἀνθρωπότητα ὅλη ἐναπόκειται πλέον ν’ ἀνοίξει τόν «δέκτη» τῆς ψυχῆς της, γιά νά τ’ ἀκούσει καί νά τό συνειδητοποιήσει καλά, ἄν θέλει νά ὀρθοποδήσει καί νά εὐτυχήσει. Διαφορετικά θά ἀντιμετωπίζει τίς τραγικές συνέπειες τῶν ἁμαρτιῶν της. Ἐκεῖνος, ὅμως, πάντοτε θά περιμένει τή μετάνοια, τήν ἀλλαγή πορείας τῆς ζωῆς της, τόν ἄσωτο υἱό της!

***********

4. Σωκράτη Νίκα, Ἐκκλησία ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ σέ πορεία, Ἀθήνα 1992, σελ. 122: «Στήν ἐποχή τοῦ Κλαυδίου (37-41 μ.Χ.) οἱ δοῦλοι εἶχαν φτάσει τά 60 ἑκατομ., ἐνῶ οἱ κάτοικοι ὅλης τῆς αὐτοκρατορίας ἦταν 120 ἑκατομμύρια»!
5. Ρατσισμός-ρασισμός (ἀπό τό λατιν. ratio) εἶναι πολιτική ἰδεολογία πού πρεσεύβει τήν ἀνωτερότητα καί καθαρότητα συγκεκριμένης φυλῆς ἥ ἔθνους. Ἐκφράζεται κάτω ἀπό διάφορες ἰδεολογίες (παραλλαγές) πού στηρίζονται ὅμως στήν ρατσιστική θέση, πού εἴπαμε παραπάνω, ὅπως λ.χ. ὁ Σωβινισμός, ὁ Ἐθνοφυλετισμός, τό Ἀπαρτχάϊντ, ὁ Ναζισμός κ.ἄ.
6. Homo homini lupus. [Πλαῦτος, (254/250;-184 π.Χ.), Asinaria (ἡ κωμωδία τῶν γαϊδάρων), ΙΙ, 4, 88].
7. Μ. Ἀθανασίου, Ε.Π.Ε., τόμ. 1, 366.
8. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Λόγος Α΄ εἰς τό Ἅγιον Πάσχα, Ε.Π.Ε., τόμ. 1, σελ. 68.
9. Δοξαστικό αἴνων Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου.