ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Ανακοίνωση: Το ιστολόγιό μας δεν έχει Facebook


Φωτο από εδώ

Φίλες μπλογκοναύτισσες, αγαπητές συνοδοιπόροι μας, που συμπλέουμε στον ωκεανό της μπλογκόσφαιρας, μας ενημέρωσαν - και τις ευχαριστούμε - πως κάποιος αδελφός έχει λογαριασμό στο Facebook με τίτλο "Νεκρός για τον κόσμο".
Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, ενημερώνουμε τους φίλους και τις φίλες της ταπεινής μας μπλογκονησίδας ότι δεν ξέρουμε ποιος είναι και ότι ο λογαριασμός αυτός δεν ανήκει στο ιστολόγιό μας. Μάλιστα δεν τον έχουμε δει ποτέ, ούτε ξέρουμε τι γράφει.
Το ιστολόγιό μας δεν έχει επεκταθεί στο Facebook και οποιαδήποτε πιθανή συνωνυμία είναι συμπτωματική.
Ευχαριστούμε.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Ο Ιωσήφ, ο Νικόδημος και οι άρχοντες της κάθε εποχής (Κυριακή των Μυροφόρων)


 
ΕΥΧΗ
 
Ο Ιωσήφ ο ευσχήμων και δίκαιος είναι ένα πρόσωπο, που εμφανίζεται στα ευαγγέλια αμέσως την ημέρα του Πάθους και μετά τον θάνατο του Χριστού. Ζητά το σώμα από τον Πιλάτο και θάβει τον διδάσκαλό του, σε καινό μνημείο που προετοίμαζε για τον εαυτό του. 

Πληροφορούμαστε επίσης πως ήταν επίσημο πρόσωπο και πως περίμενε και αυτός την βασιλεία του Θεού, πράγμα που μπορεί να σημαίνει πως ήταν ένας κρυφός μαθητής του Χριστού, διά τον φόβο των Ιουδαίων, ή ένας πολύ ευλαβής και ευσεβής άνθρωπος.

Ο Νικόδημος είναι αυτός ο νυχτερινός μαθητής του Ιησού, με τον οποίο διαλέχτηκε κάποτε σε υψηλό θεολογικό επίπεδο και που προσπάθησε εις μάτην να υποστηρίξει τον Χριστό ενώπιον του συνεδρίου. Αυτός έφερε μια τεράστια ποσότητα μύρων στην ταφή του Χριστού για να τιμήσει τον διδάσκαλό του. 

Και οι δύο ήταν άνθρωποι της εξουσίας και με υπόληψη ενώπιον των ιουδαϊκών και ρωμαϊκών αρχών. Και όμως αυτή την τους την υπόληψη και κοινωνική θέση καταφέρνουν, από την αγάπη την πολλή ή από την καρδιακή τους εντιμότητα και με γενναιότητα ψυχής, να μην την υπολογίζουν. Ενώ ακόμα ο όχλος μαίνεται και οι άρχοντες της αμαρτίας επικρατούν και ο Ιησούς φαίνεται ότι νικάται και εξουθενώνεται και μαθητές και απόστολοι διασκορπίζονται και κρύβονται, τα δυο αυτά ιερά πρόσωπα δείχνουν γενναιότητα και αυτοθυσία. Περιστοιχίζουν τον ηττημένο και αποσυνάγωγο και εβδελυγμένον θεωρούμενον ως νεκρόν, ον απεδοκίμασαν οι θρησκευτικοί άρχοντες του λαού τους, και τον θάβουν επιμελώς και τιμητικά με βασιλικές τιμές.

Ζούμε σε μια εποχή που η εξουσία ταυτίζεται άμεσα με την πνευματική και υλική διαφθορά και η διαφθορά αυτή διαχέεται ως ατομισμός και δίψα για διάκριση, επιβίωση, αυτοπροβολή, συντήρηση του ειδώλου (Image) και στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Όποιος δεν βαδίζει με τον συρμό και πολύ περισσότερο όποιος δεν αγωνίζεται να επιβληθεί εξουσιαστικά στο κοινωνικό στερέωμα, όχι μόνο καταποντίζεται, αλλά και αναγνωρίζεται ως περιθωριακός και μηδαμινός. Η στάση των ευσχημόνων ανδρών δεν είναι προκλητική μόνον για την εποχή τους. Είναι εκτός έθους και παραμένει προκλητική και για την σημερινή ανταγωνιστική και απόλυτα εικονολατρική εποχή.

Είναι πολύ γενναίο να πηγαίνεις ενάντια στο ρεύμα και στις κοινωνικές αρχές και συμβάσεις, είναι ανοίκειο να επιβάλεις εσύ το πρέπον επειδή υπάρχει προσωπική ηθική συνείδηση, ενώ γύρω και πλάι καταργείται κάθε γνήσια πρωτοβουλία και γνησιότητα. Ιερό είναι το επιβαλλόμενο και ό,τι επικρατεί. Λοιπόν, οι ευσεβείς είναι ασεβείς για τον κόσμο και οι φιλεύσπλαχνοι τρελοί που μαίνονται, άρα και οι έντιμοι είναι επικίνδυνοι και κάθε αλτρουισμος τρέφει την καχυποψία.

Ο νους μας δεν μπορεί να συλλάβει την παράσταση δύο αρχόντων να υπερβαίνουν τα νενομισμένα και να φέρονται με τέτοια ανθρώπινη τρυφερότητα και εντιμότητα σε έναν αποστάτη του γένους και της κοινωνίας. Γιατί οι άρχοντες είναι σκληροί συνήθως και υπηρετούν τον εαυτό τους. Ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος είναι οι ήρωες της αγάπης και της αυτοθυσίας, αυτό που εμείς, που λεγόμαστε οι πολλοί και το σύνολον, έχουμε απαίτηση από την άρχουσα τάξη να ασπαστεί και να υποδυθεί: τον ρόλο της θυσίας και της προσφοράς, το σπάσιμο κάθε αλυσίδας που συγκρατεί την τυρανία του φόβου, της επιβολής και της διάκρισης.

Η φιλευσπλαχνία και η αγάπη για την αλήθεια, την έμπρακτη αλήθεια, είναι το αεί ζητούμενον. Φτάνει εμείς ως σύνολο να απεκδυθούμε την διαφθορά και την προκατάληψη και να εννοήσουμε πως οι άρχοντες δεν είναι οι ιεροφάντες του καθεστώτος και του πρέποντος και εμείς οι σιωπηλοί ακόλουθοί τους, αλλά οι τηρητές του αυτονόητου που έρχονται και να μας εκφράσουν, αλλά και να μας διδάξουν δίνοντας το παράδειγμα της γενναίας απόφασης. Σε κάθε άλλη περίπτωση αποτελούμε μαζί τους ένα αξιολύπητο σύνολο.


*****  
Κυριακή των Μυροφόρων, τρίτη Κυριακή από το Πάσχα

Των αγίων Μυροφόρων και των αγίων Νικοδήμου και Ιωσήφ από την Αριμαθαία, των «κρυφών μαθητών» του Κυρίου. 
 [Απόσπασμα από το αφιέρωμα: Από το Πάσχα ώς του Αγίου Πνεύματος]


Την Κυριακή αυτή (μετρώντας ως πρώτη την ίδια την Κυριακή του Πάσχα) η Εκκλησία τοποθέτησε την εορτή των αγίων μαθητριών του Κυρίου, που κατανίκησαν το φυσικό φόβο τους και ήρθαν χαράματα στον Πανάγιο Τάφο για να αλείψουν με μύρα (αρώματα) το σώμα Του, σύμφωνα με τα αρχαία ιουδαϊκά έθιμα. Όμως το μνημείο (ο Τάφος) ήταν άδειος, άγγελος Κυρίου τις ενημέρωσε ότι ο Κύριος αναστήθηκε και στη συνέχεια ο Ίδιος ο Κύριος τις συνάντησε και μίλησε μαζί τους – είναι η πρώτη εμφάνιση του αναστάντος Χριστού, που έκανε αυτή την τιμή στις γυναίκες, όχι στους άνδρες. Έκανε μάλιστα τις γυναίκες «ευαγγελίστριες» και αποστόλους των ανδρών, γιατί τις επιφόρτισε με την αποστολή να πληροφορήσουν τους μαθητές Του το γεγονός της ανάστασης. Για τις εμφανίσεις του Κυρίου μετά την ανάστασή του, δείτε το παρακάτω άρθρο: Πόσες και ποιες εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού έχουμε και πότε έγιναν;.

Κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας, Μυροφόρος ήταν και η Θεοτόκος (είναι η «άλλη Μαρία» του Ευαγγελίου ή η «Μαρία Ιακώβου»). Γι’ αυτό στην εικόνα της συνάντησης των Μυροφόρων με τον Κύριο πάντοτε απεικονίζεται και εκείνη. Αναλυτικά εδώ.

Την ίδια μέρα τιμάται η μνήμη των δύο Ιουδαίων αξιωματούχων που αποκαθήλωσαν τον Κύριο από το σταυρό (αφού ζήτησαν το Σώμα Του από τον Πιλάτο) και ανέλαβαν την ταφή Του. Είναι οι άγιοι Νικόδημος και Ιωσήφ από την Αριμαθαία. Ο άγιος Νικόδημος εμφανίστηκε μια νύχτα και συνομίλησε με τον Κύριο και, όταν το Ιουδαϊκό Συνέδριο συνωμοτούσε για να Τον σκοτώσει, προσπάθησε να Τον υπερασπιστεί, αλλά χωρίς επιτυχία (κατά Ιωάννην, κεφ. 3, και 7, 50-52).

Ο άγιος Ιωσήφ, κατά την παράδοση, κήρυξε το Ευαγγέλιο μέχρι τη Βρετανία και είναι ένας από τους αποστόλους των Βρετανών, μαζί με τον άγιο Αριστόβουλο, έναν από τους 70 Αποστόλους. 


Περισσότερα για την Κυριακή των Μυροφόρων εδώ.
 
Επισκεφθείτε επίσης:

Οι Μυροφόρες δεν πίστευαν… αλλά πήγαν!

Των Μυροφόρων: Σήμερα διαλαλούμε σε όλους τους άνδρες ότι ο Χριστός Ανέστη! Σήμερα θα έπρεπε να εορτάζεται η Γιορτή της Γυναίκας (εικ.) 

Δεν καταλαβαίνω αυτά που λέγονται στην Εκκλησία...
 
The Sundays after Easter in the Orthodox Christian Heritage!  


"True freedom is to choose the better in the light of truth..."

 

Death to the World (About)


Some people by the word freedom understand the ability to do whatever one wants... People who have the more allowed themselves to come into slavery to sins, passions, and defilements more often than others appear as zealots of external freedom, wanting to broaden the laws as much as possible. But such a man uses external freedom only to more severely burden himself with inner slavery.
True freedom is the active ability of a man who is not enslaved to sin, who is not pricked by a condemning conscience, to choose the better in the light of God's truth, and to bring it into actuality with the help of the gracious power of God. This is the freedom of which neither heaven nor earth are restrict.

+St. Philaret of Moscow




From here: "...For the Christians are distinguished from other men neither by country, nor language, nor the customs which they observe. For they neither inhabit cities of their own, nor employ a peculiar form of speech, nor lead a life which is marked out by any singularity... They dwell in their own countries, but simply as sojourners. As citizens, they share in all things with others, and yet endure all things as if foreigners. Every foreign land is to them as their native country, and every land of their birth as a land of strangers... They pass their days on earth, but they are citizens of heaven."

-Epistle to Diognetus 5, discussing the behavior of Christians. The only tribe we belong to, is the heavenly one. Beware of those who teach otherwise.


Kenya (from here & here)
See also

About Richard-Spyros Hagabimana, an Orthodox Christian of Burundi
Orthodox Mission in Tropical Africa (& the Decolonization of Africa)

Miley Cyrus, or: why Orthodox Mission in the West is an urgent need... 

Why I’m not an atheist
Punks to Monks: Effects of the Last True Rebellion (Video)
False Black: Gothic Orthodox?


A Letter from an Orthodox Christian to our Native Americans Brothers

VALERIU GAFENCU - The Saint of the Prisons and Prisoners
Through Closed Doors
"THE WAY" - An Introduction to the Orthodox Faith
Theosis (deification): The True Purpose of Human Life
The holy anarchists... in the Egyptian Desert

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Προσευχές από τους «τελειωμένους»...



π. Σπυρίδων Σκουτής
ΕΥΧΗ

Τα καλύτερα αιτήματα προσευχής έρχονται από τους «τελειωμένους».

Βλέπεις καρδιές ερημικές που όμως μέσα τους ανθίζουν τριαντάφυλλα. Παιδιά νέα, αγόρια και κορίτσια, να ψάχνουν τον παπά να του μιλήσουν, να βρουν την αλήθεια που αναζητά η ψυχή τους. Υπάρχουν και αυτοί οι νέοι...

Αυτά είναι θαύματα. Να σε σταματάει ένα νέο παιδί και να σου λέει «Θέλω να μιλήσουμε, πάτερ, κάτι βαραίνει την συνείδησή μου και θέλω να σ' το πω». Ναι, αυτό το παιδί! της καφετέριας, με το σκουλαρίκι στο αυτί ή το φρύδι. Με το ταττού μια ξεχασμένης αγάπης και τα ακουστικά με τους Iron Maiden στο τέρμα.


Μιλάς με μια παρέα με νέους σε καφετέρια και νιώθεις το τραπέζι με τους φραπέδες να γίνεται ένα μικρό εκκλησάκι παρουσίας του Χριστού, διότι μην ξεχνάμε, «όπου εισί δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών» (Ματθ. 18, 19-20). Και να μπαίνεις μέσα στην Εκκλησία και να μην προλαβαίνεις να βγάλεις τις μαχαιριές, ιδιαίτερα από ανθρώπους που είναι «κοντά στον παπά» και από «ανθρώπους της Εκκλησίας».

Να κάνεις συζήτηση θεολογική με τον ροκά νέο που δεν το φανταζόσουνα ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα. Και όμως μέσα εκεί μιλάει εσωτερικά το βάπτισμα. Μια προσευχή ίσως μιας γιαγιάς, μιας μάνας γονατισμένης στα εικονίσματα να παρακαλάει όχι για νύφες, γαμπρούς, δουλειές και φράγκα, αλλά για μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών. Υποψήφιος Άγιος σε αναζήτηση πνευματικής στέγης! Αυτά είναι θαύματα ...

Αυτό το καντήλι μέσα στην καρδιά που δεν έχει σβήσει ακόμα και το ανανεώνει κάποια προσευχή. Και τότε αρχίζει να φωτίσει την καρδιά του ανθρώπου, έτσι, για να μυρίζει αλήθεια ο κόσμος. Και αρχίζει αυτό το «κακό παιδί» για τον κόσμο, να βλέπει τον ξεχασμένο θησαυρό μέσα του και να πηγαίνει στον εξομολόγο να τον γυαλίσει και να λάμψει και πάλι. Αυτές είναι μετάνοιες! Από τους τελειωμένους για τον κόσμο, αλλά από τους ανδρειωμένους για τον Θεό... Σε κάνει να βλέπεις την παρουσία του Θεού ως «φωνή αύρας λεπτής» σε ψυχές διψασμένες ["Ν": στον προφήτη Ηλία εμφανίστηκε έτσι ο Θεός, ως "φωνή αύρας λεπτής", στην Παλ. Διαθήκη].

Και από την άλλη να βλέπεις την κυρία με το ταγέρ και την φανουρόπιτα ανά χείρας σε κάθε παράκληση να ζητάει από τον Χριστό λαγούς με πετραχείλια, έτσι για να μυρίσει εγωϊσμό ο κόσμος, και μόλις δει το παιδί με το σκουλαρίκι θα πει «Το παλιόπαιδο, εμ τι περιμένεις από τον γιο της τάδε». Και όποτε σε βλέπει θα σου λέει με το χαμόγελο της πωλήτριας «Την ευχή σας, πάτερ». Και 30 χρόνια στην Εκκλησία δεν κατάλαβε τίποτα, νιώθει ότι, με κάποιες δωρεές και κάποια στολίσματα επιταφίου, έχει vip θέση στον παράδεισο. Καημένε άνθρωπε….

Τελικά ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν φαίνεται. Κρύβεται και λάμπει μέσα στην μουγκαμάρα της σιωπής. Κάτι σαν τον ήλιο. Ο ήλιος όταν ανατέλλει δεν κάνει φασαρία, δεν μιλάει όπως το κύμα ή ο αέρας. Απλά παρουσιάζεται με την λάμψη και την θερμότητά του, αυτή η παντοδύναμη παρουσία του αρκεί.
 

Έτσι ενεργεί ο Χριστός… Έρχεται όταν τον καλούν οι τελειωμένοι και διψασμένοι. Ενώ όταν τον προκαλούν οι εγωϊστές και οι φαρισαίοι απομακρύνεται, διότι ο χώρος είναι κλειστός για ΕΚΕΙΝΟΝ.

Μην ξεχνάμε, αγαπητοί μου, ότι τον Παράδεισο τον άνοιξε ένας ληστής με ένα Μνήσθητι. Ένας τελειωμένος και μια διψασμένη κραυγή άνοιξαν τις ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ. Καλό αγώνα.

Και:


Τούρμπο Κουάλλις, Αφροαμερικανός σχεδιαστής
tatoo, τώρα ορθόδοξος ιερέας στην Αμερική.


Με το σκουλαρίκι στην εκκλησία
"Αντίο, ολόδικέ μου Θεέ..." - Ένας "ευγνώμων ληστής" του 20ού αιώνα
"Πες του Χριστούλη να με δεχτεί...", και ξεψύχησε
Το Μανιφέστο του Αταίριαστου
Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;
Αθήνα, πόλη των αγίων!...
Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου...
Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο...
H παρεξηγημένη αγιότητα

 
Μαγεία! Ευλογία! Μέθη! 
Κάτι τύποι με μαύρα που ζουν στον κόσμο τους 
Ο κόσμος γίνεται διαφορετικός όταν...
Punks to Monks: Effects of the Last True Rebellion (Video)
False Black: Gothic Orthodox?
Ο άγιος των Εξαρχείων, που δεν είχε ούτε για νοίκι...
Αντιεξουσιαστές και Μεγάλη Παρασκευή!...
«Αγάπη και φιλία δεν έμαθα στην Εκκλησία»!...
Εφηβεία και αναζήτηση του Θεού
Άναρχος Θεός και αναρχικός Χριστιανός


Άντε και πίστεψα – Τώρα τι κάνουμε;
ΖΗΣΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!
Είσαι ο άνθρωπός μου;

Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής
  
π. Μωυσής Μπέρυ: από τις φυλακές στον Κήπο του Θεού
Από το Ημερολόγιο της Ευτυχίας, του Νικολάε Στάινχαρτ. 
Η μετάνοια της Ζαμφίρας της τσιγγάνας
Οι φυλακές ανηλίκων, η παρακμή, ο Χριστός, τα δάκρυα της Παναγίας...

 

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Δρ. Μάνος Δανέζης, "Νέα ανάγνωση των σχέσεων Επιστήμης, Θεολογίας και Φιλοσοφίας"

 
Διάλεξη-Συζήτηση του Δρ Μάνου Δανέζη, Αστροφυσικού, μέλους του Σώματος Ομοτίμων Καθηγητών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα: «Η Σύγχρονη επιστημονική σκέψη ως παράγοντας μιας νέας ανάγνωσης των σχέσεων Επιστήμης, Θεολογίας και Φιλοσοφίας».
Προσκεκλημένος της Διεθνούς Επιστημονικής Εταιρίας Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας, στο πλαίσιο των Πανεπιστημιακών Σεμιναρίων Φιλοσοφίας 2016- 2017, την Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 2017 και ώρα 17.00-19.00 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, (Ακαδημίας 50), στην Αίθουσα Αντώνη Τρίτση.
anemos

 

Συμπληρωματικά

Επιστήμη, Δαρβίνος και Εκκλησία

Andrew Parker, Το Αίνιγμα της Γενέσεως - Γιατί η Βίβλος είναι επιστημονικά ακριβής

π. Ειρηναίος Δεληδήμος: Ο χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία - Χριστιανισμός & επιστήμη

Ο π. Ειρηναίος Δεληδήμος για το CERN

Μπορούμε να γνωρίσουμε το Θεό;

"Παιδιά χωρίς Θεό": ιστοσελίδα για την προώθηση του αθεϊσμού στα παιδιά (με πολλά links σε άρθρα μας για την ύπαρξη του Θεού και την αθεΐα)


Η Αθεΐα ενάντια στην Επιστήμη

 
Πατερική Θεολογία: π. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδη, πανεπιστημιακού
 

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Μερικές πολιτικές (& πνευματικές) αναρτήσεις...



Προτάσεις για μερικές βόλτες προβληματισμού & καλής ανησυχίας (& προσευχής):

Οι εκπαιδευτικοί της Θράκης παλεύουν μόνοι απέναντι στην ανθελληνική ΧΟΥΝΤΑ της αριστερής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ
 

Η προτεσταντική αντίληψη για την εργασία και ο Βέγγος

<<...Εκεί, από την Συρία όταν ξεκινήσει..>>

Τρομοκρατία και πόλεμος για να μην χάσει η Δύση τα προνόμιά της

Οι νέοι «κανόνες του παιχνιδιού» στη Συρία

 
Στην Ρωμέικη φιλοθεΐα και φιλανθρωπία, ο μοναχισμός και οι άγιοι ήταν τα πρότυπα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής
 
Το χριστιανικό κράτος 



Ιερομάρτυς Κύριλλος Στ΄, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
 

Το μυστήριο της χαμογελαστής Παναγίας σε ελληνικό μοναστήρι στη Νίγδη της Καππαδοκίας


Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

The Mystery of the Touch of Saint Thomas and the Empirical Experience of the (Orthodox) Church

 
+ HIEROTHEOS of Nafpaktos and Agiou Vlasiou
 
Beloved brethren, Christ is Risen!

The feast of the Resurrection of Christ, Pascha, is the central feast of the entire ecclesiastical year and the last of the Triodion and Great Lent, but also the beginning of another period that concludes with the great feast of Pentecost. This feast we celebrate today as well as throughout the entire period of the Pentecostarion, and every Sunday which is dedicated to the Resurrection of Christ.

Many events occurred on the first day of the Resurrection of Christ, as well as the days that followed. Christ appeared to His Disciples, who had prepared properly to see Him Risen and this appearance contributed to their salvation.

On the first day, late in the evening, the Risen Christ appeared to His Disciples, although Thomas was absent, and the next Sunday He appeared again to His Disciples in the Upper Room, with Thomas present. The Apostle Thomas wanted to put his finger on the mark of the nails and his hand on His side to be assured of His Resurrection. It is known that the nails of the crucifixion created wounds on the body of Christ and the lance opened His side from which flowed blood and water. For Thomas to see the wounds caused by the Cross and to touch them he considered it as an assurance of His Resurrection.

Christ, by His appearance after eight days, invited the Apostle Thomas to touch the wounds of His body and His side. This is the extreme humility – emptying of Christ, to accept to be touched, as well as His love towards man by satisfying all of his sacred desires. This is why in a hymn of the Church it is written: “Rejoice, investigator!”. In other words, Christ rejoices when we investigate. As soon as the Apostle Thomas saw Christ and heard His invitation to touch, he proclaimed: “My Lord and my God” (Jn. 20:19-29). This is a confession of the divinity of Christ with the vision of the Risen Body of Christ.

The Gospel of John does not confirm whether the Apostle Thomas touched the Risen Body of Christ, but it only records his confession.

However, in the hymns of the Church it is written that the Apostle Thomas confessed Christ, since previously he had touched the wounds of Christ created by the Cross. “Therefore, having touched and beheld, he confessed that Thou art an unabstract God, and an unsimple Man.” In another hymn it is written that the Apostle Thomas by “touching the side theologized the One incarnate”. He recognized that the Son of God suffered in the flesh and he preached the Risen God. Thus, in Orthodox theology the vision and touching of God are connected.

In another hymn it is written that John, who leaned on the breast of Christ, drew up from there the depth of theology, while Thomas was made worthy of the mystery of the divine economy by touching, that is, he came to know the mystery of the incarnation of Christ and he initiated us into it. Again, in another hymn it is written that Thomas, by putting his hand in the fiery side of Jesus Christ, was not burned by the touch, but the unbelief of his soul changed to verification.

The desire of the Apostle Thomas to see and touch the wounds of the body of Christ was not an unbelief in today's meaning of the word, but it was his desire to go from faith by hearing to faith by seeing. He did not only want to hear from the Disciples that Christ had risen, but he wanted to see and verify the Resurrection with his senses. This shows that the life of the Church is empirical, a spiritual relationship, a touching of Christ.

The Church is not an abstract system, but life in its fullest. Christ is not imaginary, but the God-man who has a resurrected body, that shines with the Light of Divinity and we have the ability to touch Him. The Church is the Body of Christ, that consists of its Mysteries, is expressed by its dogmas and sacred canons, and is established by a particular ecclesiastical government. The theology of the Church is empirical, it is “the mystery of the touch”.

We commune of the Body of Christ, when we Clergy liturgize we hold it in our hands. We kiss the Cross, the sacred relics of the Saints, the sacred icons. And when a Christian prays with spiritual strength, he touches eternity and participates in the glory of God.

My beloved brethren,

The Risen Christ is not a man who once lived, but He is the God-man who is always with us. The Resurrection of Christ is not an event of the past, but it is experienced within the life of the Church. We are not people who believe in God only in theory, but we are members of His Risen Body. Christ calls us to touch Him and we must respond to this invitation. This is “the mystery of the touch”. The mystery of divine communication.

I wish you all many years and exclaim: “Christ is Risen”.

With resurrectional paternal blessings,

The Metropolitan
+ HIEROTHEOS of Nafpaktos and Agiou Vlasiou

Source:  https://thoughtsintrusive.wordpress.com  

See also
  
ST. THOMAS SUNDAY (ANTIPASCHA) - BELIEF AND UNBELIEF

In the Steps of the Apostle Thomas - The Orthodox Church in West Bengal, India 
The Lord’s Pascha

Why I'm not an atheist
The Way - An introduction to the Orthodox Faith 

Father Moses Berry: From Hippie Bad-Boy Cool-Cat to Humble…