Η ιστορία δεν γράφεται με υποθέσεις, ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη όσα τραγικά συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, οφείλουμε ως Έλληνες και, κυρίως, ως πολίτες της οικουμένης, να αναρωτηθούμε: Πώς θα ήταν ο κόσμος σήμερα αν είχε εφαρμοστεί η Συνθήκη των Σεβρών;
Το 1920, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι νικήτριες δυνάμεις σχεδίασαν έναν ριζικά διαφορετικό χάρτη της Μέσης Ανατολής. Η Συνθήκη των Σεβρών προέβλεπε ουσιαστικά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τη δημιουργία νέων πολιτικών οντοτήτων: ανεξάρτητης Αρμενίας, αυτόνομου –και δυνητικά ανεξάρτητου– Κουρδιστάν, καθώς και σημαντική ελληνική παρουσία στη Μικρά Ασία και στην Ανατολική Θράκη. Παράλληλα, μεγάλες περιοχές θα περνούσαν υπό διεθνή ή ευρωπαϊκή επιρροή, ενώ τα αραβικά εδάφη της αυτοκρατορίας θα οργανώνονταν σε νέα κράτη και εντολές [1].
Η συνθήκη αυτή δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Η τουρκική εθνική εξέγερση υπό τον Μουσταφά Κεμάλ ανέτρεψε πλήρως το σχέδιο και οδήγησε λίγα χρόνια αργότερα στη Συνθήκη της Λωζάννης, η οποία διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό τα σύνορα της σημερινής Τουρκίας. Μαζί με την ανατροπή εκείνης της συμφωνίας, χάθηκε και η προοπτική δημιουργίας ανεξάρτητου κουρδικού κράτους· οι Κούρδοι διαμοιράστηκαν τελικά ανάμεσα σε Τουρκία, Ιράκ, Ιράν και Συρία [2].
Από τότε μέχρι σήμερα, η «κουρδική εκκρεμότητα» παραμένει μία από τις βαθύτερες γεωπολιτικές ρωγμές της περιοχής. Δεκαετίες συγκρούσεων, εξεγέρσεων και γεωπολιτικών παιχνιδιών γύρω από το κουρδικό ζήτημα έχουν στοιχίσει δεκάδες χιλιάδες ζωές και συνεχίζουν να επηρεάζουν τις ισορροπίες σε Τουρκία, Συρία, Ιράκ και Ιράν. Την ίδια στιγμή, οι μεγάλες δυνάμεις εξακολουθούν να αξιοποιούν τις εθνοτικές και πολιτικές αντιθέσεις της περιοχής ως μοχλούς στρατηγικής πίεσης [3].
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι ιστοριοδιφικό. Είναι βαθιά πολιτικό και ανθρωπολογικό:
Αν είχε εφαρμοστεί η Συνθήκη των Σεβρών — με ένα κουρδικό κράτος, μια διαφορετική ισορροπία στη Μικρά Ασία και ίσως μια πιο πολυκεντρική Μέση Ανατολή — θα είχαν αποφευχθεί έναν αιώνα συγκρούσεων;
Ή μήπως απλώς θα είχαν προκύψει άλλες, εξίσου σκληρές, συγκρούσεις;
Η ιστορία δεν προσφέρει βεβαιότητες. Προσφέρει όμως μια αυστηρή υπενθύμιση: οι γεωπολιτικές αποφάσεις που λαμβάνονται σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων μπορούν να καθορίσουν τη μοίρα ολόκληρων λαών για έναν αιώνα.
(Του ίδιου, από εδώ):
Ελλάδα:
Ανατολική Θράκη μέχρι σχεδόν την Τσατάλτζα, διοίκηση της περιοχής
Σμύρνης με προοπτική δημοψηφίσματος για ένωση, τα νησιά του Αιγαίου
(εκτός Δωδεκανήσων που παρέμεναν ιταλικά)
Διεθνής ζώνη Στενών: Κωνσταντινούπολη και Στενά υπό διεθνές καθεστώς.
Αρμενία:Μεγάλο κράτος στον ανατολικό Πόντο και στην Ανατολία (η λεγόμενη «Αρμενία του Wilson»).
Κουρδιστάν: Αυτόνομη περιοχή στην ανατολική Ανατολία με πιθανότητα ανεξαρτησίας.
Ζώνες επιρροής στην Ανατολία: Ιταλική στη νοτιοδυτική Μικρά Ασία, Γαλλική στην Κιλικία.
Αραβικά εδάφη: Συρία και Λίβανος → γαλλική εντολή, Μεσοποταμία (Ιράκ) και Παλαιστίνη → βρετανική εντολή.
[1]: https://en.wikipedia.org/wiki/Treaty_of_S%C3%A8vres... "Treaty of Sèvres"
[2]: https://www.reuters.com/.../kurdish-struggle-rights.../... "The Kurdish struggle for rights and land"
[3]: https://www.theguardian.com/.../airstrikes-hit-iran-iraq... "Airstrikes hit Iran-Iraq border as US and Israeli plan to mobilise Kurds gathers pace"
ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ
Αναζητώντας τη Ρωμιοσύνη (ως νέα πολιτική και πολιτισμική πρόταση)
Τι μας αφορά πιο πολύ; Η Άλωση της Βαστίλης ή της Κωνσταντινούπολης; [Ν: Αυτό το άρθρο είναι γραμμένο το 2017, προ ΝΙΚΗΣ, γι' αυτό ρωτάει "πού είστε, ηγέτες μας;". Τώρα, με τη χάρη του Θεού, εμφανίστηκαν οι ηγέτες - για όποιους έχουν ανοιχτά τα μάτια τους & θάρρος στην καρδιά τους φυσικά].
29 Μαΐου: “Επίθεση” στους Τούρκους!
Οι ορθόδοξες ρίζες της Δύσης ως παράγοντας πανευρωπαϊκής ενότητας
Κωνσταντινούπολις, ἡ αἰώνια πρωτεύουσα καὶ καρδιὰ τοῦ γένους τῶν Ρωμηῶν
Ρωμηοσύνη (ενότητα άρθρων)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου