Δημήτριος Καμπισιούλης - Υποστράτηγος ε.α.
Υπερπολύτεκνος – συγγραφέας
Σύμβουλος δημογραφικής πολιτικής προέδρου ΝΙΚΗΣ
Με αφορμή το τραγικό περιστατικό με την εκπαιδευτικό θα προσπαθήσω να περιγράψω την αιτία της πολύ κακής κατάστασης που βρίσκεται η παιδεία μας και να προτείνω λύση. Τα γραφόμενα φυσικά και δεν πηγάζουν από το γεγονός το οποίο θα διερευνηθεί, αλλά από την επαφή μου με πολλούς εκπαιδευτικούς στον κύκλο της οικογένειάς μου, από τα παιδιά μου και φυσικά από τον τεράστιο αριθμό των σχολίων της ανάρτησης που κοινοποιώ.
Είναι δεδομένο ότι η κατάσταση δεν είναι καλή. Τα παιδιά είναι απείθαρχα και δύσκολα ελεγχόμενα, οι εκπαιδευτικοί έχουν δύσκολο έργο και νιώθουν θύματα μίας δύσκολης καθημερινότητας από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν. Η κατάσταση σαφώς έχει και πολύ σοβαρά αρνητικά αποτελέσματα στο επίπεδο της παρεχόμενης παιδείας.
Πώς όμως φτάσαμε εδώ; Για εμένα το ζήτημα είναι απλό και εύκολα εξηγήσιμο. Ο λόγος είναι η ολιγοτεκνία και η κακή ανατροφή σε συνδυασμό με το διαδίκτυο και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (ΜΚΔ).
Τα παιδιά κουβαλούν στο σχολείο την ανατροφή που λαμβάνουν από το σπίτι τους. Τι συμβαίνει σήμερα κατά κανόνα; Η πρώτη τεκνογονία λαμβάνει χώρα στα 32+ χρόνια (συνεπώς στα χρόνια της εφηβείας οι γονείς είναι 40+ ή και 50+ χρονών) και οι οικογένειες κάνουν ένα ή το πολύ δύο παιδιά, τα οποία είναι κλεισμένα στα διαμερίσματα και μεγαλώνουν με παρέα τα ΜΚΔ.
Οι μεγάλοι σε ηλικία και κουρασμένοι από την πολύωρη εργασία γονείς, δεν έχουν το κουράγιο να ασχοληθούν με το παιδί (ή τα δύο παιδιά) το οποίο κακομαθαίνουν κάνοντας όλα τα χατίρια και αφαιρώντας κάθε πρωτοβουλία. Άλλωστε ένα είναι, γιατί να κουραστεί το καημένο; Έτσι δημιουργούνται παιδιά «κανακάρηδες», μαθημένα να γίνεται πάντα το δικό τους, χωρίς καμία πρωτοβουλία, καμία επικοινωνία με άλλα παιδιά, παρά μόνο με τον άγριο και πονηρό κόσμο του διαδικτύου.
Αυτήν την κακή ανατροφή κουβαλάνε μαζί στο σχολείο και περιμένουν από τους εκπαιδευτικούς να τους φερθούν με τον ίδιο τρόπο. Δυστυχώς το ίδιο περιμένουν και οι γονείς με αποτέλεσμα τη συνεχή τριβή και σύγκρουση με τους εκπαιδευτικούς ακόμα και όταν τα παιδιά έχουν καταφανή βίαιη συμπεριφορά.
Θα αναφερθώ σύντομα σε δύο άλλους παράγοντες.
Πρώτον στο κράτος, που έχει σκοπίμως διαλύσει την εθνική παιδεία και αντί τα παιδιά να διδάσκονται την ιστορία, τους ήρωες και τους άγιους του Έθνους, τα ήθη και τα έθιμα και τις παραδόσεις, μαθαίνουν για τις ποικίλες μορφές οικογένειας και για τη σεξουαλική αγωγή από το Δημοτικό. Με τέτοια παιδεία πως θα σφυρηλατηθούν σωστοί και ηθικοί χαρακτήρες;
Δεύτερον στους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, μεγάλο μέρος των οποίων δυστυχώς έχει υιοθετήσει την αθεϊα και τον εθνομηδενισμό που επιβάλει το κράτος. Τα παιδιά μας χρειάζονται δασκάλους του Γένους, χρειάζονται νέους Πατροκοσμάδες για να ανακάμψει αυτός ο τόπος. Εκπαιδευτικούς που θα δίνουν πρώτιστη σημασία στην εθνική αγωγή και θα διδάσκουν ότι η μόρφωση θα πρέπει πρωτίστως να στοχεύει στο εθνικό κοινό καλό και όχι μόνο στην ατομική πρόοδο.
Ποια είναι η λύση; Πλήρης μεταστροφή του τρόπου ζωής, απόδοση αξίας στην ελληνορθόδοξη παιδεία και παράδοση, τα ήθη και έθιμα της πατρίδας μας. Αποκέντρωση και ανάπτυξη της περιφέρειας άμεσα για να μπορούν τα παιδιά μας να παίζουν έξω από το σπίτι ανάλογα με την ηλικία τους, να έρχονται σε επαφή με τα άλλα παιδιά και να κοινωνικοποιούνται στις γειτονιές, μακριά από το διαδίκτυο και τα ΜΚΔ όσο είναι αυτό δυνατόν.
Τέλος, η επιστροφή στην ευλογημένη πολυτεκνία που ήταν ελληνική συνήθεια για 4.000 χρόνια ενώ η ολιγοτεκνία επικρατεί τα τελευταία 50-70 χρόνια. Μέσα στην πολύτεκνη οικογένεια τα παιδιά μοιράζονται, επικοινωνούν, κοινωνικοποιούνται και δεν κακομαθαίνουν. Δεν έχουν την πολυτέλεια να τραβήξουν την αποκλειστική προσοχή για να κακομάθουν.
Οι εκπαιδευτικοί είναι απαραίτητο να κάνουν ευσυνείδητα τη δουλειά τους και να προσφέρουν στα παιδιά μας αυτό που αυτά αξίζουν: εθνική παιδεία.
Όσο και να φαίνεται παράξενο και παράδοξο, πρέπει να επιστρέψουμε όχι σε όλες αλλά στις καλές συνήθειες του παρελθόντος. Καλά και πολλά παιδιά στο σπίτι με ήθος και αγωγή θα αποδίδουν στο σχολείο και θα βοηθάνε τους εκπαιδευτικούς, θα τους στηρίζουν και δεν θα τους δυσκολεύουν τη ζωή. Πολλά παιδιά στην επαρχία και στα ευλογημένα χωριά μας θα προκαλέσουν το άνοιγμα και όχι το κλείσιμο των σχολείων που δείχνει αδράνεια, εγκατάλειψη, μαρασμό, απουσία προοπτικής και ενισχύει την απογοήτευση. Θα προκαλέσουν τον διορισμό νέων σε ηλικία εκπαιδευτικών με όρεξη και μεράκι να διδάξουν τα παιδιά μας ό,τι απαιτείται από την εθνική μας παράδοση μέχρι τις νέες και απαραίτητες γνώσεις και τεχνολογίες.
Γράφοντας τα παραπάνω μου έρχεται στον νου η ρήση του προέδρου τους ΝΙΚΗΣ «Παιδιά και Παιδεία». Πραγματικά αυτά τα δύο πάνε χέρι – χέρι, μόνο του το καθένα δεν μπορεί να σταθεί, το οικοδόμημα καταρρέει. Όπως είναι έτοιμο να καταρρεύσει.
Υ.Γ. Από το κράτος δεν περιμένω τίποτα. Συνεχώς το γράφω και το επαναλαμβάνω. Κράτος που δεν ενδιαφέρεται για τη γέννηση νέων Ελλήνων, δεν είναι ικανό να ενδιαφέρεται για τίποτα σε αυτόν τον τόπο, ούτε φυσικά για την παιδεία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου