ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Δευτέρα 7 Μαΐου 2012

St. Alexis Toth - Confessor of the Orthodox Faith in America (1854-1909)

American Carpatho-Russian Orthodox Diocese of the U.S.A.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ, ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Submitting my soul to the mercy of God,and asking everybody's forgiveness and forgiving everybody,and remaining faithful to the Orthodox Catholic doctrines up to my last minute, believing and professing myself, and submitting myself to the prayers of all....

With these words, our Holy Father Alexis Toth composed his last will and testament shortly before his death in Wilkes-Barre, Pennsylvania in 1909. In this year of the centennial of his falling-asleep in the Lord, we especially honor the memory of this Carpatho-Rusyn priest who was an inspiration, example and also a warning for the founding fathers of our Diocese.

St. Alexis was born in a Carpatho-Rusyn family of priests, both his father and brother were priests and his uncle was a bishop. Like most Carpatho-Rusyns of the time, the Toths were Eastern Rite - Uniate Catholics. After completing his seminary education, he married Rosalie Mihalich, the daughter of a priest in 1878, was ordained to the priesthood and assigned as the second priest in a Greek Catholic parish. While serving there, his wife and their only child died. Father Alexis was later appointed secretary to the Bishop of Presov and Chancellor of the Diocese and taught Church History and Canon Law in the Presov Seminary.

The pivotal time of Father Toth's life began with his arrival in America in November, 1889 to become the first pastor of the new Greek Catholic church in Minneapolis. Five weeks after his arrival, Father Toth, following Canon Law, presented his credentials to the local Roman Catholic bishop, Archbishop John Ireland. Learning that Father Toth had been married, the Archbishop refused to recognize him as a legitimate Catholic priest and forbade him to function as a priest anywhere in the Diocese. Archbishop Ireland was a leader among a movement in the Catholic Church aimed at Americanizing the Catholic Church. Their views had no place for the use of the Eastern rite in Liturgy by foreign speaking immigrants with married priests.

Having served as a professor of Canon Law, Father Toth knew his rights and continued serving the needs of his flock. He set about raising funds for needed church items, purchased a house for use as a rectory and even opened a small grocery store for which he served as a baker. With his small income, he provided not only for himself but gave assistance for his poor parishioners and paid for a caretaker and cantor for the church. In 1890, all of the Uniate priests then serving in America gathered for a meeting in Wilkes-Barre to discuss the open hostility they were all receiving from the local Roman Catholic hierarchy. In response and as a punishment for this meeting, all the priests in attendance were recalled to Europe by their bishops.

Return to Orthodoxy

Recognizing that the Greek Catholic clergy and faithful would always be treated as inferiors in the larger Roman Catholic Church and that the Union with Rome had been forced upon the peasant Carpatho-Rusyns, Father Alexis relates:

I made up my mind to do something which I carried in my heart for a long time, for which my soul longed: that is, to become Orthodox. But how was it to be done. I had to be very cautious. The unfortunate Union, the source of our decline and all our ills, had been part of our people too long. We had already borne that yoke on our shoulders for 250 years. I fervently prayed God to grant me the power to make all this clear to my unenlightened parishioners.

After contacting the Orthodox Bishop Vladimir who was residing in San Francisco, Father Toth traveled there and was received into the Orthodox Faith by the bishop. An eyewitness of this event, the parish choir director Paul Zaichenko wrote:

In the Russian Orthodox Cathedral of San Francisco, Bishop Vladimir is serving the Divine Liturgy. The choir, under my direction, is singing splendidly. In the center of the church stands a stranger. He is clean shaven, with a short military haircut. He wears a cassock, fastened with a row of buttons, and around his waist is tied a wide purple sash...All eyes are on him, but no one knows who the stranger is. Bishop Vladimir, in all his vestments, comes forward from the altar, holding the Bible and the cross. According to the Church ritual, the stranger is accepted into the Orthodox faith. In a loud voice, he renounces papism and enters the fold of the Holy Orthodox Church. At that moment his face lights up with an internal light. This new convert was Father Alexis Toth, young, handsome, and energetic...

Bishop Vladimir traveled to Minneapolis in March, 1891 and received 361 parishoners into the Orthodox Church. Uniate priests and people throughout America took note of Father Alexis' courageous action and he found ready listeners as he enlightened his Carpatho-Rusyn brethren of the false teachings and deceptions which had misled them for generations. Through his efforts, over 17 parishes returned to the Orthodox Faith and an estimated 25,000 people.

Struggles and Hardships

Icon from here

Father Toth's life was not without struggle and hardship.. From the time he was received into the Orthodox Faith in 1891, it took over a year for the Holy Synod of Russia to officially accept Father Toth and his flock into the American Missionary Diocese. During this time Father Toth was without any salary, his only income was the paltry trebe or gifts he received from baptisms, weddings, and funerals. Despite his poverty, Father Toth was accused of selling out the Christian Faith to the Muscovites for a huge sum of money, he was accused of stealing orphan's money in Hungary before fleeing to America, and in Old Forge, Pennsylvania, he narrowly escaped serious injury or death when a rock was thrown at his head through the rectory window. Returning from his missionary journey to Northeastern Pennsylvania, he found that his own flock had turned against him which caused him to move to the newly-converted Orthodox parish in Wilkes-Barre, Pennsylvania. Recalling this tragic event, Father Alexis later wrote to his Bishop Nicholas:

...these same people, for whom I sacrificed everything and who, during the attacks of the Papists, stood as strong as a wall, and whom I had been protecting and saving, became so ungrateful...It was told to my face that "we do not want the ‘Hungarian' as a priest anymore - we need a Russian priest!" ... So I left Minneapolis and moved to Wilkes-Barre.

Father Alexis endured all of his sufferings with the help of his faith in the Lord. He wrote:

I lived through very difficult days. But regardless of the difficult situation and privations, I did not rescind from my temporary thorny road. The Lord gave me strength to overcome the difficulties of being scorned and disdained as a slave of my past connections. All this trouble with its many uncalled for offenses against me, I was able with the help of God to overcome. Glory to God for His great mercy.

Father Toth's health began to decline in 1908 and he fell asleep in the Lord in Wilkes-Barre on May 7, 1909 and was buried in a magnificent mausoleum behind the altar of St. Tikhon's Monastery Church in South Canaan, Pennsylvania. He body was exhumed from his tomb in 1994 and placed in the special shrine in preparation for his official glorification as a saint with the title: Confessor of the Faith in America.

Inspiration, Example, Warning

The example of St. Alexis, along with his tireless preaching and teaching of the Orthodox Faith in the mill and mining towns throughout the eastern United States was undoubtedly influential on Father Orestes Chornock and other Uniate clergy as they faced a new era of misunderstanding, mistreatment, and changes to their faith by the Roman Catholic hierarchy. After their repeated appeals to Rome fell on deaf ears, the founders of our Diocese followed the path first trod by St. Alexis in returning to the Orthodox Faith of their ancestors. However they observed what had happened in the 17 parishes received into Orthodoxy through the efforts of Father Toth. In time the unique Carpatho-Rusyn identity of these people was suppressed in favor of an invented Russian identity which continues in many places to this day. Their ancient congregational style of singing known as prostopinije was suppressed as some sort of Uniate invention in favor of Russian music sung by a choir with the congregation as passive listeners. These observations led the founders of this Diocese to coin the motto Ani do Rim, ani doMoskvi! (neither to Rome nor to Moscow!) as they sought refuge and protection under the Ecumenical Patriarch of Constantinople.

The life of St. Alexis also challenges us in his relentless and courageous pursuit of the truth of the Gospel. One of the pamphlets he wrote and distributed in his missionary work was titled Where to Seek the Truth. The challenge for Orthodox Christians living in America today is the dangerous yet common belief that there is no one truth but that each person follows whatever is true for them. Truth is not objective but subjective: I decide what is right and
wrong, what is true and false, truth is not revealed from God on high and disseminated to mankind. While our respect for people of other beliefs has led to relative peace among the many religions of America, the price has been the embrace of a non-Biblical, non-Christian teaching that there are many paths to God, I have my path and you have yours and they are all equally valid. This new view now demands that we question and change the meaning of such
previously basic institutions as family and marriage. In today's society, to declare that there is objective right and wrong, sin and virtue, truth and falsehood is to be labeled bigoted, old-fashioned, narrow and exclusive. St. Alexis, by his struggle to return to the truth of the Gospel, inspires us to continue to seek the truth revealed by the Lord Jesus Christ to an unchanging Church that continues in the Faith of the Apostles.

Very Rev. Edward Pehanich

Click:

Orthodox Carpatho-Russia: The People From Nowhere

The Stories of the Saints of North America

A Letter from an Orthodox Christian to our Indian Brothers

LOVERS OF TRUTH: THE LIFE OF HIEROMONK SERAPHIM ROSE

OUR TALENT OF FREEDOM & SOME PITFALLS
Orthodox America - By Issue Number
ORTHODOX OUTLET for DOGMATIC ENQUIRIES
St Herman Press

Quelques Saints ex-musulmans

Orientation Orthodoxe Dogmatique Elaborée
Ελληνικά: Μουσουλμάνοι που αγίασαν ως χριστιανοί

Cet article succède celui au titre Miracles Chrétiens chez les Musulmans et consiste une référence descriptive de l’ invitation incessante que Jésus Christ adresse à nos frères musulmans qui sont sincères et bien-intentionnés afin qu’ ils s’ approchent de Lui et deviennent membres de Son Corps universel et magnifique, c’ est à dire de l’ Eglise :

En disant Eglise je dénote l’ Eglise ancienne et indivisible des mille premières années après le Christ et sa continuation historique, qui est l’ Orthodoxie.

Les martyrs dont nous allons parler à la suite étaient musulmans mais ils ont sanctifié leur vie en tant que chrétiens. Parmi eux un émir, deux derviches et deux officiers supérieurs de l’ armée turque.

Pendant cette période appelée Occupation Turque, entre 1453 et 1922 environ, sur le territoire de l’ Empire Byzantin (Romanie), il y avait des milliers de chrétiens qui sont devenus musulmans, tandis que très peu de musulmans sont devenus chrétiens. Mais les chrétiens changeaient de foi parce qu’ ils ne pouvaient plus supporter les conditions onéreuses des taxes de l’ esclavage, tandis que les musulmans qui devenaient chrétiens ne quittaient pas seulement la liberté totale du dominateur en incombant à ces conditions insupportables, mais de plus, ils risquaient d’ être arrêtés et condamnés aux tortures et à la mort. C’ est pourquoi, tous les saints présentés ici sont des martyres :

Quel est donc le grand secret qui les poussait vers cette décision courageuse? Jetons un coup d’ œil –aussi bref qu’ il soit - sur leur vie et cela peut être aidera nos frères musulmans à le découvrir.

Musulmans convertis à l’ Orthodoxie

Saint Tunom, l’ émir

En 1579, les dirigeants de l’ Eglise Arménienne à Jérusalem ont pu persuader l’ administration turque de permettre au Patriarche Arménien –et non pas au Patriarche Orthodoxe comme il est d’usage depuis toujours, d’ entrer dans le Tombeau Saint pour recevoir la Sainte Lumière, lors de la cérémonie usuelle qui a lieu chaque année, le matin du Samedi Saint. (Notes importantes : La Sainte Lumière, apparition purement miraculeuse n’apparaît que lors de la prière des Patriarches Orthodoxes par tous les temps. L’Eglise Arménienne est une église de déviation monophysite, c’ est à dire hérétique). Il est bien connu que cette fois-la, la Sainte Lumière n’ est pas sortie du Tombeau Saint comme d’habitude mais elle a déchiré un des trois piliers à gauche de l’ entrée de l’ Eglise de la Résurrection parvenant là où se tenait debout le Patriarche Orthodoxe avec les fidèles chrétiens.

L’ Emir Arabe Tunom, qui était en tête du corps de la garde, a vu cet événement impressionnant, du haut du minaret voisin. Il était tellement étonné qu’ il s’ est précipité du minaret et a atterri sans la moindre blessure. Après quoi, il a immédiatement refusé l’ Islam et a avoué que la vraie foi est le Christianisme !

Sa confession a eu comme conséquence d’ être arrêté par ses propres soldats musulmans et d’ être mis au feu tout vivant. Nous, les Orthodoxes, nous célébrons son martyre le 18 avril.

[In English: The column that was split by the Holy Fire (1579)]

Saint Barbare le Myroblite

Selon les renseignements historiques, sauvés par la Tradition, la grande icône de la Vierge surnommée Portaϊtissa qui se trouve au Monastère Iviron, sur la péninsule de la Sainte Montagne Athos, avait été jetée dans la mer de Nice en Asie Mineure par une femme qui voulait la sauver des mains des iconoclastes, en 829, et a apparu aux rivages de la Sainte Montagne en 1004. La Vierge, sur cette icône, porte une blessure tachée de sang sèche, au niveau de la mâchoire du coté droit du visage. Cette blessure est due au coup de sabre d’ un Arabe, nommé Rahai, chef de l’ Armée Navale Arabe. Quand l’ Armée Navale a navigué à la bouline du Monastère Iviron, Rahai a envoyé des Pirates pour dépouiller le Couvent. Les Pirates n’ont pas pu effectuer l’ ordre de leur chef, parce qu’ ils avaient été empêchés par une Femme, et sont retournés bredouilles sur leur bateaux.

Quand Rahai écouta les prétextes de ses compagnons, il les injura et il est couru contre le Monastère en brandissant son sabre. Devant l’ icône de Portaitissa, il a tiré son sabre et, très fâché , l’ a percée. Beaucoup de sang a commencé a couler de la blessure. En voyant le sang du terrible miracle, le chef des pirates commença à trembler et repenti pour son irrespect, il demanda d’ être absolu. Il a tellement reconnu son pêché, qu’ il a été baptisé. Il est tout de suite devenu moine et il confessait, en pleurant, sa transgression.

Pour le reste de sa vie, il est resté devant la sainte icône, essayant d’ offrir ses services dans l’ église de Portaitissa. En plus, il demandait à ses frères du Monastère d’ Iviron, de ne pas l’ appeler de son nom monastique, Damaskinos, mais « barbare », c’ est à dire brute et agreste. St Barbare a tellement progressé en vertu, qu’ après sa mort les signes de sa sainteté étaient très évidents. Il est appelé jusque maintenant le « saint Barbare » et il est célébré par l’ Eglise le 15 mai. Sa relique, a été trouvée intacte et intègre, exhalant de l’ essence.

St Ahmet l’ ouvrier du cordonnier

Il y avait un homme Turc ; il était riche et vaillant ; son nom était Ahmet. Il habitait Constantinople et disposait d’un postulat supérieur dans le palais. Il disposait aussi d’ une esclave Russe, chrétienne orthodoxe : Chaque dimanche, une autre vieille esclave lui apportait du pain bénit, elle en mangeait et elle buvait aussi de l’ eau bénite.

Un jour, Ahmet lui demanda : « Qu’ est- ce que tu manges dimanche matin et pourquoi ta bouche émet un tel arôme? Alors, elle lui parla du Christ. Ahmet alla à l’ église pour voir de ses propres yeux: Il vit vraiment des choses mystérieuses et miraculeuses, il crut et fut baptisé chrétien.

Le temps s’ écoulait; personne ne savait rien. Mais un jour, comme il mangeait et buvait avec d’ autres Turcs, on a commencé une discussion sur la chose la plus importante sur terre. Chacun donnait son avis et enfin on a questionné Ahmet. En ce moment-là, son coeur lui commanda de dire ce qu’ il croyait en vérité: « La chose la plus grande de toutes, c’ est la foi des Chrétiens! Répondit-il.

Ses compagnons se sont rues sur lui, on l’ a mis en prison et, un peu plus tard, il a été mis à mort.

St. Ahmet a été décapité le 3 mai 1682, sur la place Keaphane Bahçe. C’ est en ce même jour de mai que sa mémoire est célébrée chaque année.

St Jean le Derviche

Ce Saint Néomartyr est né à Konitsa d’ Ipiros : Ses parents étaient musulmans. Son père était un derviche et Seh. A l’ age de vingt ans, il est entré, lui aussi, dans le bataillon des Derviches. Après être resté quelques années a Ioannina, il est allé à Vrahori d’ Aitolia, habitant au Mouselim Serai.

Soudain, il commença à vivre en Chrétien, jeta ses vêtements de Derviche portant des vêtements de chrétiens . Ensuite, il alla à Ithaque, où il reçut le Saint Baptême, prenant le nom Ioannis. A son retour à Aitolia, il se maria dans le village Mahalas ou il travaillait comme garde champêtre. Son père envoya des délégués pour le dissuader, mais Ioannis les renvoya. Alors il fut arrêté par le Mouselim de l’ arrondissement, devant lequel il confessa avec courage son nom chrétien et son amour pour le Christ. Il a été soumis à des tortures inexorables. Finalement, on le décapita et sa relique sainte fut enterrée dans une ferme à Vrahori.

Notre Eglise célèbre sa mémoire le 23 Septembre.

Saint Jean l’ Albanais

Le néomartyr Jean était d’ origine albanaise ; il participa à titre de soldat, avec d’ autres Turcs, à l’ étouffement d’ une des révolutions Crétoises. Par la suite, il retourna en Crète, et repenti, il fut baptisé Chrétien Orthodoxe au village St Jean de Faistos ou on lui a attribué le travail du garde–champêtre. Les Turcs fanatiques façonnèrent une calomnie contre lui, en disant qu’ il était responsable de l’ assassinat de quelques Turcs-Egyptiens, de sorte a l’ efforcer a changer de foi. Il fut emprisonné à Iraklion ou il a subi des tortures terribles enfin décéda. I fut enterré à l’ emplacement Spitalia. Sa relique sainte, pendant son exhumation a été retrouvée sanctifiée et le Consulat Russe l’ envoya à Kiev, pour la protéger d’ un sacrilège possible.

Le témoignage du Néomartyr Jean, a été trouve, par Providence Divine, par l’ archimandrite père Chrysostome Papadakis, pendant sa recherche dans la librairie du Monastère Stavronikita de la Sainte-Montagne Athos. Il s’entendit avec l’ Association Culturelle de Saint Jean de Faistos, un village de Messara en Crète où Saint Jean avait passé sa vie et où il travailla, il écrit le livre et se soucia pour qu’ un office soit composé à l’ intention du Saint. L’office fut approuvé par la Synode de l’ Eglise Crétoise :

On a établi le 19 mai, jour de la redecouverte de l’ histoire de sa vie, comme date de sa sainte mémoire. Après l’ écriture du livre, l’ auteur -tout à fait par hasard - trouva que Saint Jean a subi le martyre en 1845, au debut du mois de mai et que pour cette raison les Chrétiens d’ Iraklion se soulevèrent cinq fois.

[In English: THE CHURCH OF ALBANIA HISTORY AND SPIRITUAL TRADITION]

Saint Grand Martyr Constantin l’ ex-musulman

L’épouvantable histoire de ce grand héros se trouve en détail dans le Nouveau Recueil des Saints Martyrs, ecrit par St Nicodime de la Sainte Montagne Athos.

Le saint était Turc et vivait dans le village Psilometopo a Mytilini. C’ était un garçon mature et prudent. A l’ age de 15 ans, il a perdu sa vue à cause de la variole et il est resté aveugle pendant trois ans : Il a été guéri seulement quand une amie chrétienne lui a lavé les yeux avec de l’ eau bénite.

Plus tard, puisque son beau-pere était excessivement brutal, sa mère prit ses enfants et ils déménagèrent à Izmir : là, son frère aîné commença à travailler comme marchand de légumes et le Saint se plaça auprès de lui : A cause de son travail il se mit en contact avec les chrétiens, parmi lesquels il y avait aussi des prêtres, et l’ enseignement chrétien a radouci son cœur . Peu à peu, en lisant aussi des livres chrétiens, une passion s’ alluma dans son cœur : celle d’ être baptisé. Il agréa aussi avec deux de ses amis et ils apportèrent trois cierges pour ne pas tomber malade de la peste qui avait déjà attaqué la ville.

Un peu plus tard il s’en alla en secret au Mont Athos (Sainte Montagne) et il dévoila son intention a quelques moines. Les moines ne l’ont pas incité à se précipiter, ni l’ont facilité dans son but. Il erra beaucoup sur Athos, mais tous l’attardaient concernant le Bapteme, les uns par timidité, les autres par prudence. Tout cela pourtant lui donna l’occasion de méditer intensément, afin de prendre une décision mature. Finalement, il s’en alla et se présenta au Patriarche lui-même. Lui, pour le tenter, lui dit : « Qu’ est-ce que tu veux auprès de nous, jeune homme, nous qui sommes la nation la plus humiliée du monde ? (à cause de l’ Occupation Turque).

A ce moment-là, le Saint a fondu en pleurs et dans ses larmes il insistait à son intention de devenir un membre de l’ Eglise du Christ. Le Patriarche, ébahi, l’aida et le saint a été baptisé en prenant le nom de Constantin.

Il a vécu une période de temps comme un chrétien pieux. Il est allé au Monastère d’ Iviron de la Sainte Montagne Athos, pour se prosterner devant l’ Icône miraculeuse de la Vierge Portaitissa, il s’est trouve et s’est prosterné devant les Saintes Reliques de quelques Néomartyrs. C’ était a ce moment-là qu’ il a ressenti le désir de donner sa vie pour le Christ. Mais le prêtre expert auquel il s’est confessé, lui a proposé de jeûner pour quarante jours et de prier afin de s’assurer en lui si son intention était pure et correcte. Au cours de cette tentation, il a vu en vision le Christ avec tous les saints autour de Lui, et c’ était Lui qui lui confirma que ce n’ était pas encore le temps de donner sa vie pour sa foi.

Ensuite, il s’en alla avec l’ intention de rentrer à Magnisia (où vivait sa famille) et d’ aider sa sœur a se convertir au Christianisme. Mais a Kydonies (Aivali) il a été reconnu par un musulman, a été arrêté et renvoyé comme transfuge. Il a été soumis a des tortures indescriptibles : il a été fouetté, on lui a mis un casque incandescent sur la tête, on lui a resserre les tempes jusqu’ à la douleur absolue, on lui a tendu le corps avec un mécanisme spécial, on le laissait pendant le jour étendu et pendant la nuit on le suspendait par les mains…

Dans la prison, le saint a été torturé par une série de visions démoniaques, pendant lesquelles c’ était Jean, un chrétien qui etait entré dans la prison à cause d’ une infraction commise intentionnellement, afin de se trouver aupres de lui pour le réconforter. D’ autres chrétiens se sont aussi rendus dans la prison pour le voir et le saint demandait leurs prières .

Dans les églises de la ville, les Chrétiens veillaient en priant pour lui ; Soudain, quelques chrétiens dont l’ âme était pure, ont vu une lumière paradoxe se propager autour de l’ église du Néomartyr Saint Georges et puis penetrer dans la prison ou Constantin était detenu. Là, un peu avant la fin, le saint reçut la visite de la Vierge.

Après être envoyé à Istambul et torturé à nouveau pendant trois jours, il a finalement été pendu. Les tortures du Saint ont duré du 23 avril au 2 juin 1819. Sa mémoire est célébrée le jour de sa mort.

Le Staretz Nicolas d’ Optina

Son nom était Yousouf Abdoul Ongli, il était Turc Musulman provenant de Bitlis, près d’ Erzeroum. Il est né en 1820. Une série de miracles et de rêves, déjà dès son enfance, l’ ont poussé à s’ intéresser au Christianisme, qu’ il a initialement connu à sa version Arménienne, a cause de son amitié avec des voisins Arméniens.

A Ikonion , où il servait comme commandant de l’ armée turque, il a fait des efforts pour acquérir des expériences métaphysiques, comme c’ était l’ habitude dans la tradition derviche. Tous ses efforts, cependant, restèrent infructueux, laissant un vide spirituel dans son âme.

Pendant la guerre entre Russie et Turquie (1853-1856) il fut capturé et amené en Russie. Cela lui donna l’ opportunité de connaître l’ Orthodoxie de près et meme de discuter avec des prêtres et plus précisément avec Saint Philarete, un fou pour le Christ (un saint qui cache sa sainteté en jouant le fou) qui vivait à Toula. Il a aussi acquis quelques livres et quelques icônes. Quand il a été libéré, il retourna à Erzeroum, à son épouse et à son enfant, mais maintenant il se sentait chrétien et non plus comme musulman. Il priait en lisant les Salutations envers le Christ et la Vierge, devant leurs icônes et devant l’ icône de Saint Nicolas, qu’ il vénérait particulièrement. Il rencontrait aussi d’ autres chrétiens avec lesquels il discutait de la foi chrétienne.

Cependant, son beau-père, qui était un moufti, fut informé de son intérêt au christianisme et des livres qu’ il lisait et l’ a dénoncé à l’ Administration. Il fut arrêté et destitué de ses fonctions d’ officier, puis condamné à subir deux cents fustigations! A deux pas de la mort, il est resté six mois dans l’ hôpital, tandis que les cicatrices des fustigations n’ont jamais disparu de son corps (à leur vue, les moines d’ Optina ont été bouleversés, quand, après sa dormition en 1893, ils l’ ont déshabillé pour le préparer a l’ensevelissement). Il fut emprisonné sous des conditions inhumaines, empirées par le comportement de ses co-prisonniers. Ensuite, après beaucoup de déplacements et de mésaventures, en allant vers l’endroit de son exil, quelques chrétiens Arméniens soudoyèrent le soldat qui l’ accompagnait et réussirent sa délivrance.

Il eut de nouvelles péripéties, des voyages, des viatiques mais aussi des persécutions … Il voyagea a la Terre Sainte pour le pèlerinage et il se réfugia encore une fois en Russie, où finalement, il accomplit son désir intime se baptisant chrétien. En entrant dans l’ église de saint Nicolas Karantin ou allait avoir lieu son baptême, il reconnût l’ église qu’ il avait rêvée il y avait quelques décennies et sur l’ icône de Saint Nicolas, il reconnût le prêtre qui lui avait donné la Sainte Communion dans son rêve.

Pendant quelques années, il voyagea à l’ intérieur de la Russie comme pèlerin, et passa par l’ important Monastère d’ Optina (ce germoir de Saints). Là, il discuta avec le grand maître spirituel, Saint Ambroise, qui lui proposa de rester là comme moine. Il fut intégré dans la confraternité du couvent, sous la direction des deux autres grands saints, du père Anatole et du père Varsanoufios. Père Anatole l’ encouragea a décrire toute sa vie au Père Varsanoufios, qui, comme il était évident, l’ a enregistré au manuscrit qui fût sauvé jusqu’ a nos jours.

Comme moine, il lutta fortement dans la science de la prière noétique, il fit face aux attaques démoniaques cruelles et devint digne des visions divines, qu’ il dévoila à son père spirituel, saint Varsanoufios (le père spirituel est le guide personnel d’ un chrétien au sujet de la foi, et le plus souvent il s’ agit aussi de son confesseur).

Son voyage terrestre prit fin le 18 août 1893 et les Pères Anatole et Varsanoufios reconnurent qu’ il s’agissait d’ un saint. Plus tard, l’ important auteur spirituel Russe, Serge Nilos (1862-1929), se rapporta à lui dans son livre « Voies célestes », en 1905.

La biographie bouleversante du saint moine Nicolas le Turc fut publiée en russe et traduite en grec.

***

Le cheminement secret d'un chef amérindien Mohawk vers l'Orthodoxie
SKITE SAINTE FOY - Monastère Orthodoxe en Cévennes
Saint Romain - Abbé du Jura, frère de saint Lupicin (✝ 460)
Forum Orthodoxe francophone
Orientation Orthodoxe Dogmatique Elaborée
La vénération de la Mère de Dieu

Κυριακή 6 Μαΐου 2012

Οδηγίες για... μετά τις εκλογές!

Τα γόνατα των πολλών ως πολιτική παρέμβαση

"Εμείς, ως χριστιανοί, πιστεύουμε και σε άλλες δυνατότητες..."

To βίντεο από εδώ. Απόσπασμα ομιλίας του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου.

Δείτε και:

Το αξεπέραστο μοντέλο παιδείας
Σκέψεις για ένα χριστιανικό κράτος

Ρώτησε κάποιος τον Γέροντα Πορφύριο, τι πρέπει να ψηφίσει στις βουλευτικές εκλογές.
Eκείνος του απάντησε παραβολικά:
«Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι σαν την κλώσσα:
Κάτω από τα φτερά της σκεπάζει και άσπρα πουλάκια και μαύρα πουλάκια».
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν πολιτικοποιείται και πολύ περισσότερο δεν κομματικοποιείται. Σκεπάζει με την αγάπη όλους, χωρίς να ταυτίζεται με φατρίες.

Κάποτε ο Γέροντας με ρώτησε πώς πάνε τα πολιτικά πράγματα. Του απάντησα ότι γενικά δεν πάνε καλά. Κι ο Γέροντας είπε: «Τι να σου κάνουν οι πολιτικοί;
Είναι μπερδεμένοι με τα ψυχικά πάθη τους. Όταν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του, πώς θα μπορέσει να βοηθήσει τους άλλους;
Φταίμε κι εμείς για την κατάσταση αυτή. Αν ήμασταν αληθινοί χριστιανοί, θα μπορούσαμε να στείλουμε στη Βουλή, όχι βέβαια χριστιανικό κόμμα, αλλά χριστιανούς πολιτικούς, και τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά». [Από εδώ].

Η σύγχρονη αγία Σοφία της Κλεισούρας (6 Μαΐου 1974)

Κλικ εδώ!
Αγγλικά: "Let the mouth become basil and a rose": St. Sophia the Righteous, the "Ascetic of the Panagia"

Ιώβ: το παιχνίδι του Θεού;

Ο Δίκαιος Ιώβ & ένας Κινέζος

Του παπά Ιωνά της Ταϊβάν

ΑΡΩΜΑ ΑΣΙΑΣ

Μνήμη του αγίου και δικαίου Ιώβ του Πολύαθλου (6 Μαΐου), που η ιστορία του σκανδαλίζει και προβληματίζει εδώ και αιώνες, ακόμη και σήμερα.

Κλικ εδώ!

IN ENGLISH HERE

Σάββατο 5 Μαΐου 2012

Έλληνες νεομάρτυρες από αθεϊστές

Ως γνωστόν, ο μαρξισμός και οι ιδεολογικοί του απόγονοι θεωρούν τη θρησκεία «όπιο του λαού», δηλ. πνευματικό ναρκωτικό, που εξαπατά τους ανθρώπους και που πρέπει να εκλείψει απ’ τον κόσμο.

Πρόκειται για πλάνη, αφενός γιατί προϋποθέτει ως σίγουρο ότι δεν υπάρχει Θεός, περιφρονώντας ως ψεύδη τις εμπειρίες όλων των αγίων, και, αφετέρου, γιατί η θρησκεία γενικά και ο χριστιανισμός ειδικότερα έχει παρακινήσει χιλιάδες ανθρώπους ν’ αγωνιστούν με αυτοθυσία για τον πλησίον, αλλά και πλούσιος να μοιράσουν την περιουσία τους στους φτωχούς – το αγιολόγιο της Ορθοδοξίας είναι γεμάτο τέτοιες περιπτώσεις. Εξαιτίας αυτής της πλάνης όμως, όπου επικράτησε κομουνιστικό καθεστώς, ίσως με κάποιες εξαιρέσεις, ξέσπασε διωγμός κατά της θρησκείας, άλλοτε ήπιος και άλλοτε ανελέητος. Αναρίθμητοι χριστιανοί μαρτύρησαν στη Ρωσία (ΕΣΣΔ), στη Ρουμανία, την Αλβανία κ.α.

Η Ελλάδα δεν ξέφυγε απ’ το γενικό κανόνα. Οι κομουνιστές αντάρτες, κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο (1945-1949), εξολόθρευσαν αρκετούς παπάδες, κάποιους απ’ τους οποίους (και όχι μόνο) θα γνωρίσουμε με συντομία παρακάτω.

Ήταν επόμενο οι ιερείς, και γενικά οι πιστοί χριστιανοί, να θεωρήσουν τον κομουνισμό εχθρικό. Στην Ελλάδα βέβαια υπάρχει μια ιδιόρρυθμη κατάσταση, γιατί είχαμε και έχουμε και πολλούς κομουνιστές που είναι και ορθόδοξοι πιστοί, καθώς και ιερείς που συμπαθούν την ευρύτερη αριστερά. Οι άνθρωποι αυτοί βρίσκουν στην κοινωνική ηθική του κομουνισμού τα κοινά στοιχεία με το χριστιανισμό και συνδυάζουν τα δύο, παρόμοια όπως οι χριστιανοσοσιαλιστές του εξωτερικού. Προσωπικά, συμπαθώ αυτή τη στάση, στο βαθμό που καθαρίζει την αριστερή πολιτική ιδεολογία από αυτά που θεωρώ αδυναμίες της…

Οι παρακάτω μαρτυρίες προέρχονται από το συγκλονιστικό βιβλίο του π. Γρηγορίου, ηγουμένου της μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους, Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας, Σεπτέμβριος 2010, στις σελ. 149-166. Είναι διηγήσεις για ανθρώπους –σχεδόν πάντα ιερείς– που βασανίστηκαν και θανατώθηκαν κατά τον Εμφύλιο εξαιτίας της χριστιανικής ή της ιερατικής τους ιδιότητας. Τις αναδημοσιεύουμε για λόγους καθαρά πνευματικούς, χωρίς καμιά απολύτως διάθεση πολιτικού φατριασμού ή σκοπιμότητας. Μακάρι ο Θεός να συγχωρέσει και να αναπαύσει και τους δήμιους, με τις πρεσβείες των μαρτύρων-θυμάτων τους. Και μακάρι οι ιδεολογικοί τους επίγονοι, κάθε μορφής, να έχουν θεία φώτιση και ευλογία στις επιλογές τους.

Α. Το μαρτύριο του π. Χρυσόστομου Παπαχρήστου

Η ιστορία καταγράφηκε από το συγγραφέα το Πάσχα του 1966 στο Μεγαλοχώρι των Τρικάλων. Διηγείται η αδελφή του Αριάδνη, που συνάντησε σε κάποιο εστιατόριο έναν άνθρωπο, ο οποίος φορούσε ρούχα που ανήκαν στον αδελφό της.

«…Κάθομαι στο τραπέζι απέναντί του. Το γκαρσόν φωνάζει: “Βάβω, δεν είναι αυτού η θέση σου”. Έκανα τον κουφό. Γεμίζω από θάρρος ανδρίκιο και του λέγω:

–Ξένε, το κουστούμι, τα ρούχα που φοράς τα ’χω εγώ ραμμένα. Τα παρατήρησα καλά και είδα τις δαχτυλιές μου επάνω. Θα μου πεις πού τα βρήκες. Δεν θα μου κρύψεις τίποτες. Κι εγώ, σου υπόσχομαι στο Χριστό μου, δεν θα σε προδώσω. Αλλιώς, τούτη την ώρα θα κράξω και θα φωνάξω.

–Θα σου πω όλη την αλήθεια, αλλά μη με καταδώσεις· κι εγώ διαταγές εκτελούσα. Άκουε λοιπόν. Εκεί που μέναμε έφεραν έναν, μάλλον πρέπει να ήταν παπάς. Δεν είχε όμως καλυμμαύχι και δεν φορούσε ράσα. Δεμένος πισθάγκωνα, δέχτηκε τόσες κακοποιήσεις που δεν λέγονται. Ειρωνείες τρομερές, κλωτσιές, σαν μπάλα τον έστελναν από τη μια μεριά στην άλλη. Μ’ ό,τι εύρισκαν τον χτυπούσαν στο κεφάλι, στο πρόσωπο, στην κοιλιά.

Εμένα πόνεσε η ψυχή μου και είπα να τον τελειώσω. Μου τον παρέδωσαν με τέσσερις άλλους να τον εκτελέσουμε. Τον σύραμε στο χείλος ενός λάκκου με βρωμόνερα. Τον εγδύσαμε, τον πασσαλώσαμε σε τέσσερα παλούκια και με πρόσταξαν να τον γδάρω ζωντανό. Όταν έφθασα στα μπούτια (σ.σ. αρχίζοντας από τις πατούσες), οι φωνές του και τα βογγητά του ήτανε πράγμα φοβερό. Δεν άντεχα να τον ακούω και του έδωσα με το τσεκούρι στο κεφάλι και τον πέταξα στα βρωμόνερα του λάκκου.

“Ο αδελφός μου ο παπα-Χρυσόστομος” πρόλαβα να του πω και συνήλθα στο νοσοκομείο των Τρικάλων. Να γιατί έχω την καρδιά μου και φορώ πάντα μαύρα και ποτέ δεν θα τα αποχωριστώ.»

Ο συγγραφέας, στη συνέχεια, ρώτησε τη γυναίκα:

«–Κυρα-Αριάδνη, μήπως δεν ήταν στ’ αλήθεια άνθρωπος κι ήταν διάβολος για να σε ταράξει;

–Τα λες αυτά, παιδί μου, για να με παρηγορήσεις, αλλ’ ήταν άνθρωπος κυριευμένος από το διάβολο.

–Τότε, αν έτσι έχουν τα πράγματα, είναι μάρτυρας ο αδελφός σου, άγιος αληθινός. … Αυτού αγίαις πρεσβείαις, ελέησέ με, Κύριε».

Β. Οι κόκκινοι παραστάτες της εξωκλησιάς

Διηγείται ένας ηλικιωμένος βοσκός έξω απ’ το ξωκλήσι του αγίου Δημητρίου, κοντά στη μονή Μυρτιάς, περιοχή Τριχωνίδας της Αιτωλοακαρνανίας. Η καταγραφή έγινε τη δεκαετία του ’70.

«Ένα απομεσήμερο έφτασαν εδώ μπροστά που μιλούμε τώρα ομάδα ανταρτών. Είχαν μαζί τους ένα παπά. Το τι τον βασάνιζαν δεν μπορώ να σου περιγράψω· λιγώνεται η ψυχή μου. Μου ’ρθε να βάλω φωτιά στον τόπο, αλλά φοβήθηκα.

Το πιο τρομερό απ’ όλα ήταν πως τα βασανιστήρια τα ’φτιαχναν γυναίκες… Στο τέλος τον έγδυσαν, τον διαπόμπευσαν, τον έδεσαν κάτω σ’ αυτήν την αυλή του Αγίου Δημητρίου και οι άσπλαχνοι άντρες έκαναν χάζι μαζί τους. Μια σκύλα τού απέκοψε με τσεκούρι τα γεννητικά όργανα και έβαψε τους παραστάτες της εκκλησίας. Δεν είναι, παιδί μου, χρώμα αυτό που θωρείς. Είναι αίμα μαρτυρικό και μάλιστα λευϊτικό (=ιερέα). Διάβασα όλους τους βίους των Αγίων εδώ που βόσκω τα πρόβατά μου. τέτοιο μαρτύριο δεν βρήκα στα συναξάρια. από τότε κανείς δεν άσπρισε ούτε έβγαλε αυτό το βάψιμο.»

Ο αφηγητής άρχισε να κλαίει και ο συγγραφέας τον ρώτησε:

«–Γιατί κλαις;

–Δεν κλαίω τον μάρτυρα, αλλά τους ανθρώπους, που χωρίς το Θεό γίνονται των θηρίων αγριότεροι. Αλλά γιατί, δέσποτα (=πάτερ), η Εκκλησία δεν τους τιμά τους μάρτυρες αυτούς ως Αγίους; Λένε: “Για να μην ανάβουν τα μίση”. Αυτοί άναψαν και έκαψαν και τώρα που θα δροσίσουν την Εκκλησία, αφήνουμε τη μαρτυρία και τα μαρτύρια και καταπιανόμαστε με χωρατά και παραμύθια; Αλλοίμονό μας, πάτερ, όποιος και να είσαι.»

Γ. Ο παπα-δάσκαλος με τα πληγωμένα χείλη

Αφηγητής εδώ είναι ο ίδιος ο παθών, που επιβίωσε από την αιχμαλωσία. Καταγράφηκε στην Παναγία την Προυσιώτισσα, όπου ο ιερέας αρνήθηκε να φιλοξενηθεί στο κελί όπου, όπως αποκάλυψε, τον κρατούσαν φυλακισμένο οι αντάρτες το 1944, μαζί με άλλους, «χωροφύλακες, παπάδες και δασκάλους».

«…Το καθημερινό μας φαγητό ήταν κολοκύθια ανάλαδα και ανάλατα. Ο ηγούμενος, παλιός γνώριμος, προσπαθούσε κάτι να μου προσφέρει. Οσάκις γινόταν αντιληπτό, ερχόντουσαν στο κελί μου και μου ’βγαζαν με την κάνη του όπλου τα δόντια. Όσες φορές με φίλεψε ο ηγούμενος, τόσα δόντια μου έβγαλαν και τόσες πληγές μου προξένησαν στα χείλη, που ακόμη δεν θεραπεύτηκαν. Ίσως αυτές οι πληγές μου κόψουν το νήμα της ζωής.»

«Έτσι κι έγινε» συνεχίζει ο συγγραφέας. «Εξελίχθηκαν σε καρκίνο και πολύ γρήγορα μετέστη ο μαρτυρικός παπάς».

Οι κρατούμενοι απελευθερώθηκαν όταν οι αντάρτες πληροφορήθηκαν πως πλησιάζει γερμανική φάλαγγα. Τους φόρτωσαν στην πλάτη από ένα γεμάτο τσουβάλι και τους έστειλαν στο χωριό Καστανιά. Όταν έφτασαν κι άνοιξαν τα τσουβάλια διαπίστωσαν πως περιείχαν τούβλα και παλιοσίδερα.

«Και έλεγε ο παπα-δάσκαλος:

–Δόξα τω Θεώ, τα ξεχάσαμε σήμερα και ζούμε και γελούμε και λέμε: “Κύριε, μη στήσης την αμαρτίαν αυτών”· δεν ξέρανε τι κάνανε».

Δ. Ο μπαρμπα-Κωστής ο ευλαβής

«Πίσω, στα βόρεια του όρους Δίρφης (Εύβοιας), στις απόκρημνες ακτές του νησιού, βρίσκονται κάποια χωριουδάκια· σήμερα θα τα πούμε συνοικισμούς. Σ’ ένα από αυτά κατοικούσε κι ο μπαρμπα-Κωστής ο ευλαβής.

Ζούσε με την οικογένειά του, ασχολούμενος με την κτηνοτροφία και την καλλιέργεια της λιγοστής γης. Η τυραννισμένη ζωή του αγροτοκτηνοτρόφου, το ξεροβόρι που τον θαλασσόδερνε, η νηστεία και η αγρυπνία τον έκαναν να φαντάζη των ασκητών ασκητικώτερος. Ποιος ξέρει πόσες φορές, με το κέρινο πρόσωπό του στραμμένο στο Αιγαίο, θωρούσε τα καράβια ν’ αρμενίζουν στο ανοιχτό και ατέρμονο πέλαγος και προσευχόταν γι’ αυτά, λιμάνι γρήγορα να πιάσουμε, στα σπίτια τους και στις φαμελιές τους γρήγορα τα παλληκάρια να γυρίσουνε […]

Ο μπαρμπα-Κωστής ήταν άνθρωπος της προσευχής. Όταν επρόκειτο να κοινωνήση, όλη την νύχτα σαν νυχτοκόρακας την έβγαζε στο δάσος προσευχόμενος. Την αυγή παρουσιαζόταν να φορέση τα καλά του για την εκκλησιά και την μεταλαβιά. Και άλλοι χάνονται τις νύχτες στις μέρες μας, αλλά σαν φέξη εμφανίζονται σαν φρικιά.

Ο γέρος ήταν φιλόξενος· το σπίτι του πάντα ανοιχτό για όλους. Ακόμη και οι πολυθρύλητοι γύφτοι στο δικό του κονάκι ακουμπούσαν να ξημερώσουν και να πιάσουν ψωμί. Καθόλου δεν φοβόταν μη τον κλέψουν ή τον αϊτέψουν με τις μαγείες και τα ξόρκια τους. η τέλεια αγάπη του Κωστή για τον Θεό και τον πλησίον έδιωχνε κάθε φόβο. Ρωτούσαν οι περίοικοι:

–Δεν τους φοβάσαι τους τσιγγάνους, που έχουν μακριά χέρια και κουβαλούν δαιμονικά;

Και απαντούσε ήρεμα και καλά:

–Όταν έχουμε τον Θεό μαζί μας, κανένας δεν μπορεί να μας κάνη κακό. “Ιησούς Χριστός νικά κι όλα τα κακά σκορπά” δεν λέμε στην προσευχή μας;

Ο Κωστής ζούσε στα δύσκολα χρόνια του εμφύλιου σπαραγμού, που αδελφός τον αδελφό σκότωνε για το κόμμα και την ιδέα της λαοκρατίας. Παρ’ όλο που ποτέ δεν σύχναζε σε μαγαζιά και ποτέ δεν έμπαινε σε συζητήσεις που εξάπτουν τα πάθη, κάποιου από το χωριό τού είχε “καθίσει”, επειδής είχε γιο στον στρατό, να τον ξεβγάλη τον δίκαιο. Κάποια βολά που τον βρήκε μόνο του να βόσκη τα ζωντανά του, αφού τον τυράννησε με μύρια βασανιστήρια […], στο τέλος, αφού τον έδεσε χειροπόδαρα και του κρέμασε μεγάλη πέτρα στον αγιασμένο του τράχηλο, τον γκρέμισε στη θάλασσα. Έτσι, η θάλασσα, που τον συντρόφευε νύχτα και μέρα, δέχθηκε το μαρτυρικό του σώμα και ο καταγάλανος ουρανός την κεκαθαρμένη του ψυχή.

Η θάλασσα σεβάστηκε το σώμα του και δεν επέτρεψε να το καταπιή η άβυσσος ούτε το ’δωσε τροφή στα κήτη. Το έβγαλε στην παραλία, όχι όμως με τους φυσικούς όρους πλαγιασμένο, αλλά όρθιο φάνταζε από την μέση κι επάνω, όπως το λείψανο του αγίου Κοσμά του Αιτωλού στον ποταμό. Οι δικοί του και οι χωριανοί το εξέλαβαν ως θαύμα και το κήδευσαν με τιμές μάρτυρος.

Ο δε φονιάς και ληστής, πιεζόμενος από διάφορες καταστάσεις και ελέγχους συνειδήσεως, από τον ίδιο γκρεμό έρριψε τον εαυτό του στην θάλασσα, σαν άλλος Ιούδας, και εξεμέτρησε το ζην (=πέθανε)»…

Ε. Το μαρτύριο του ανώνυμου παπά

Καταγράφηκε στο Άγιο Όρος το 2006, με αφηγητή έναν ηλικιωμένο κτηνοτρόφο από το Μέτσοβο.

«…Τα χρόνια του εμφύλιου σπαραγμού, το ’47, με τα μικρότερα αδέλφια μου σε μια πλαγιά που ξεσαλαγίζαμε τα πρόβατα, τι να δούμε και πώς να το πούμε τώρα; Σε μια ελάτη είχαν δέσει ένα παπά. Τα ράσα και το καλυμαύχι του ήταν πιο πέρα πεταμένα και ποδοπατημένα, σαν να είχαν πάρει φωτιά και τα πάτησαν για να σβήσουν. Είχαν φτιάξει με ξύλα λόγχες και είχαν τρυπήσει τα μάτια του, τα αυτιά του, το στόμα του, τη φύση του [=τα γεννητικά του όργανα], την καρδιά του. Το δε σώμα του ολόκληρο είχε μπλαβιάσει σαν το συκώτι.

Αυτές τις μέρες έλαχε το εγγονάκι μου να έχη μια εικόνα του μάρτυρα Σεβαστιανού με λογχευμένο το σώμα και θυμήθηκα τον άγνωστο παπά του ’47 στης Πίνδου τα βουνά, γι’ αυτό σας το διηγούμαι φρέσκο σαν να είναι αυτή η στιγμή που τον βλέπω μπροστά μου».

Ο νεομάρτυρας π. Γεώργιος Σκρέκας, που σταυρώθηκε τη Μ. Παρασκευή του 1947

Από το post μας Δύο ιερείς που σταυρώθηκαν από αθεϊστές. Αρχική πηγή hellas-orthodoxy.blogspot.com

Την 27η Μαρτίου 1947, ο ιερέας Γιώργος Σκρέκας, εφημέριος του χωριού Μεγάρχης Τρικάλων, πληροφορήθηκε οτι οι εαμοκομμουνιστές Μεγάρχης έκαμαν συμβούλιο, στο οποίο αποφασίστηκε να τον απογυμνώσουν από κάθε περιουσιακό στοιχείο. Όντως, τη νύχτα της 27ης προς 28η Μαρτίου μετέβηκαν οι λησταντάρτες στο σπίτι του και του αφαίρεσαν τα πάντα.
Μη αρκούμενοι όμως σε αυτά, αφού άδειασαν τους στάβλους από τα ζώα και ανάγκασαν τον πατέρα και τον θείο του ιερέα να πάνε τα ζώα στο χωριό Πρόδρομος μαζί με δύο λησταντάρτες, έκλεισαν τον ιερέα μέσα στον στάβλο και άρχισαν να τον δέρνουν άγρια, ζητώντας του κι άλλα χρήματα.
Η γυναίκα του, ακούγοντας τις φωνές και τις κραυγές του άνδρα της, έτρεξε στον Αθανάσιο Ίτσιο, κομμουνιστή απο τα σπουδαιότερα στελέχη του ΚΚΕ, καθώς και σε άλλα μέλη της "αυτοάμυνας" Μεγάρχης. Με δάκρυα τους εκλιπαρούσε να ελευθερώσουν τον σύζυγό της και να πάψουν να τον χτυπούν. Δυστυχώς, ο εν λόγω Ιούδας και οι άλλοι δεν θέλησαν να ακούσουν τα παρακάλια της και δεν έκαναν τίποτα για τον συλληφθέντα.
Την ίδια νύχτα παρέλαβαν τον ιερέα Γιώργο Σκρέκα αιμόφυρτο, ημίγυμνο και ξυπόλητο και τον οδήγησαν στο χωριό Γοργογύριο. Ο μελλοθάνατος ζήτησε να δει τον εκεί ιερέα. Με δάκρυα στα μάτια είπε στον ιερέα που ήρθε να τον παρηγορήσει: "Ο Θεός γνωρίζει τι θ'απογίνω. Αν με το μαρτύριο με καλεί δίπλα Του, ας είναι ευλογημένο το όνομά Του, ας γίνει το θέλημά Του".
Κατόπιν τον παρέλαβαν έφιπποι λησταντάρτες και τον έσυραν πεζό μέχρι το χωριό Τύρνα. Δεν σταμάτησαν εκεί, αλλά τον μετέφεραν σε άθλια κατάσταση πρώτα στο Ξυλοπάροικο και μετά στο Νεραϊδοχώρι. Εκεί τον βασάνιζαν από τις 29/3, Σάββατο του Λαζάρου, μέχρι την Μ. Παρασκευή.
Γυναίκες συμμορίτισες του έλεγαν: "γιατί δεν προσεύχεσαι στο Χριστό να έρθει να σε σώσει;", οι δε δήμιοι πιό ωμά: "Εσύ που πιστεύεις στο Χριστό, θα σε σταυρώσουμε σαν Εκείνον την ίδια μέρα".
Αυτό που έγινε πριν 2 χιλιετηρίδες στον Γολγοθά, επαναλήφθηκε στην Πίνδο. Μεγάλη Παρασκευή, και οι συμμορίτες έσυραν τον βασανισμένο ιερέα στον Σταυρικό θάνατο. Τον σταύρωσαν επάνω σε ένα έλατο που είχε το σχήμα σταυρού. Του τρύπησαν τη δεξιά πλευρά με ξιφολόγχη και άνοιξαν πληγές στο μέτωπο του με περόνια.
Οταν ξεψύχησε, έριξαν το γυμνό σώμα του σε μια χαράδρα και το σκέπασαν με πέτρες και κλαδιά, για να κρύψουν το έγκλημά τους.
Οταν απελευθερώθηκε το Νεραϊδοχώρι από τον Ελληνικό στρατό, ο αξιωματικός Νικόλαος Χόνδρος αναζήτησε και βρήκε το λείψανο του Μάρτυρα. Το μετέφερε στα Τρίκαλα, όπου έγινε πάνδημη κηδεία.
Το φέρετρό του συνόδευαν 60 ιερείς, ψάλλοντας "Εγώ γαρ τα στίγματα του Κυρίου εν τω σώματί μου βαστάζω" [απόστολος Παύλος, από το τέλος της προς Γαλάτας].
Ο ιερέας Γεώργιος Σκρέκας, στα πλαίσια της "συμφιλίωσης" δεν ανακηρύχθηκε Άγιος από την Εκκλησία, μέχρι σήμερα.
Μακάρι από εκεί ψηλά που βρίσκεται να μας βοηθάει και να μας προστατεύει από τον Σατανά και τους οπαδούς του.

Τα παραπάνω συγκλονιστικά γεγονότα επιβεβαιώνει και ο Μακαριστός Μητροπολίτης Φλώρινας Αυγουστίνος Καντιώτης:

"῞Οταν ήμουν ἱεροκήρυκας —σας ομιλώ μὲ παραδείγματα που αντλώ από μία ἱστορία πενήντα ἐτῶν, μισού αἰῶνος— ἔφθασα σ᾿ ἕνα χωριό των Γρεβενῶν. Βρίσκω τον ἱερέα θλιμμένο, πονεμένο, κλαμένο. —Τί ἔχεις; —Το χωριό μου δὲν πιστεύει πια στο Χριστό. —Μην απογοητεύεσαι, λέω, ἔχε θάρρος· κάτω από τη σταχτη υπάρχει η σπίθα κρυμμένη. —Θέλεις νὰ δῇς; μοῦ λέει· ἔλα. Μὲ πάει στο νεκροταφεῖο. Ἐκεί τα παιδιά του Μάρξ και του Λένιν, που κυριαρχούσαν τότε, εἶχαν ξερριζώσει όλους τους σταυρούς από τους τάφους καὶ στὴ θέσι τους εἶχαν βάλει σφυροδρέπανα καὶ γροθιές! Μισοῦσαν τὸ σταυρό. Καὶ μόνο σε μια περίπτωσι τὸν «θυμήθηκαν». Ενώ η σταύρωσις ὡς τρόπος θανατικῆς καταδίκης ἔχει πρὸ πολλοῦ καταργηθῆ, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας τὴν ξαναχρησιμοποίησαν· σταύρωσαν ἄνθρωπο! ῏Ηταν ἕνας ἱερεὺς τοῦ ῾Υψίστου ευλαβής, πιστός καὶ πολύτεκνος, ὁ π. Γεώργιος Σκρέκας ἐφημέριος τοῦ χωριοῦ Μεγάρχη – Τρικάλων. Ἄθεοι καὶ άπιστοι τον άρπαξαν από την αγία τραπεζα που ἱερουργούσε, τον οδήγησαν σαν άκακο αρνίο έξω απο το χωριό, κ᾿ εκεί τον σταυρωσαν πάνω σ᾿ ἕνα δέντρο· καὶ ήταν Μεγάλη Παρασκευή, του ἔτους 1947"!

Δύο νεομάρτυρες στη Βερδικούσα Λαρίσης

Εντάσσουμε στο άρθρο τα στοιχεία από σχόλιο αναγνώστη (δες μετά το post). Ας έχει τις ευχές των αγίων. Γράφει:
"Και δεν είναι μόνο αυτά. Ο καθένας από τον τόπο καταγωγής του θα έχει να διηγηθεί ιστορίες. Στο δικό μου χωριό (Βερδικούσα Λαρίσης) οι αντάρτες περιέφεραν στην πλατεία, ετοιμοθάνατο, τον δάσκαλο Ιωάννη Σούμα με τα έντερά του στα χέρια μόνο και μόνο γιατί ήταν χριστιανός, τον δε προπάππου μου Θωμά Δαούλα, ο οποίος ήταν καντηλανάφτης στο εικονοστάσι των παλαιοημερολογιτών (δεν είχαν εκκλησία ακόμη και μαζεύονταν σε ένα εικονοστάσι για προσευχή), τον έκοψαν σε 14 κομμάτια και βρήκαν στο δεξί του χέρι τα τρία δάχτυλα ενωμένα στο σημείο του Σταυρού.
Αν ο κομμουνισμός (ο μαρξισμός πιο σωστά) δεν βασιζόταν στην αθεΐα, θα ήταν όντως δίκαιο πολίτευμα. Όμως αποτελεί σάρκα από τη σάρκα του άλλου υλιστικού τέρατος, του καπιταλισμού. Μόνο στην Ορθοδοξία υπάρχει αληθινή ελευθερία"...

Ο Θεός να αναπαύσει τους βασανιστές και δολοφόνους των αγίων, και εμάς. Οι άγιοι ας πρεσβεύουν για μας και γι' αυτούς. Καλή ανάσταση.