ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

«"Πές τού Χριστούλη νά μέ δεχτεί", καί ξεψύχησε...»


Σύριγγα θανάτου – μετάνοια ζωής 




Στό Ευαγγέλιο διαβάζουμε ότι στόν Γολγοθά τήν ώρα τής σταυρώσεως τού Χριστού ένας εκ τών ληστών πού σταυρώθηκε μαζί του είπε στόν Χριστό: «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τή βασιλεία σου» (Λουκ. κγ', 42). Καί ο Χριστός τόν διαβεβαίωσε ότι εκείνη τήν ημέρα θά εισερχόταν στήν Βασιλεία Του.
Οι Πατέρες τής Εκκλησίας ερμηνεύοντας αυτό τό γεγονός αποκαλούν τόν ληστή θεολόγο, πού θεολόγησε από τόν σταυρό, αναγνωρίζοντας ότι ο Χριστός πού καταδικάστηκε νά πεθάνη διά τού Σταυρού είναι Θεός. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έχει μιά τέτοια ομιλία.
Τό γεγονός αυτό επαναλαμβάνεται ποικιλοτρόπως σέ κάθε εποχή. Πόσοι άνθρωποι δέν ομολογούν τήν θεότητα τού Χριστού καί δέν προσεύχονται σέ Αυτόν, ακόμη καί τήν ώρα πού πεθαίνουν! Πόσοι δέν τελειώνουν τήν ζωή τους μέ μετάνοια καί συντριβή!
Διάβασα σέ περιοδικό ότι ο μακαριστός Επίσκοπος Πατάρων Ειρηναίος, πού ανήκει στό Οικουμενικό Πατριαρχείο, καί υπηρετούσε στήν Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων καί Μεγάλης Βρετανίας, στόν Πρόλογο τού βιβλίου του μέ τίτλο «Λουλούδια από τούς κήπους τής Ορθοδόξου Εκκλησίας μας» αναγράφει ένα συγκλονιστικό περιστατικό:

«Προχθές, γυρίζοντας από έναν Εσπερινό πέρασα από τήν Ομόνοια. Πλήθος νέων ήταν μαζεμένοι γύρω από ένα παιδί. Στό χέρι του κρατούσε τήν τελευταία σύριγγα τού θανάτου. Τόν πλησίασα καί μέ δακρυσμένα μάτια φώναξε: "Βοήθεια, πεθαίνω...". Έτρεξα κοντά του τόν αγκάλιασα. Μέ σπασμένη φωνή μού είπε: "Παππούλη, πεθαίνω διάβασέ μου μιά ευχή". Γονάτισα τού διάβασα μία ευχή. Ψέλλισε δύο λέξεις: "πές τού Χριστούλη νά μέ δεχτεί" καί ξεψύχησε μέσα στήν αγκάλη μου, άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Φεύγοντας, ψιθύριζα μία προσευχή:
"Χριστέ μου, μία λέξη είπε ο ληστής καί τόν δέχτηκες στήν βασιλεία Σου, δέξου καί τήν ψυχή αυτού τού παιδιού σου"» (Περιοδικό Ερώ, Απρίλιος-Ιούνιος 2011).
Από το αισιόδοξο άρθρο Μια μέρα καθαρός

Τό περιστατικό αυτό είναι πολύ χαρακτηριστικό. Τό παιδί αυτό, που ήταν πληγωμένο από τήν σύγχρονη μάστιγα τών ναρκωτικών πέθανε στόν δρόμο, ζητώντας προσευχή καί επιθυμώντας νά τόν δεχθή ο Χριστός στήν βασιλεία Του. Ποιός ξέρει πόσα βάσανα πέρασε στήν ζωή του γιά νά καταλήξη στά ναρκωτικά καί ποιός ξέρει πόσες πληγές δέχθηκε από τό στενό καί ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον καί από τούς εμπόρους τών ναρκωτικών, τούς εμπόρους τού θανάτου! Καί όμως πέθανε μέ τό όνομα τού Χριστού καί τήν αίτηση γιά τήν Βασιλεία Του.


Αλλά καί η προσφορά τών Κληρικών είναι μεγάλη, όταν ανοίγουν τήν αγκαλιά τους σέ τέτοιες πληγωμένες υπάρξεις, όταν δέχωνται τόν πόνο τών ανθρώπων, όταν χύνουν κάποια δάκρυα γιά τούς νέους πού βασανίζονται σκληρά.
Συγκινήθηκα διαβάζοντας αυτό τό περιστατικό γιατί θυμήθηκα μία παρόμοια σκηνή. Κοντά στήν Ομόνοια τής Αθήνας κάποια κοπέλα 25-30 ετών, πού έμοιαζε μέ 60 ετών, σκελετωμένη από τά ναρκωτικά, πονεμένη στό πρόσωπο πού ήταν σκαμμένο από τόν πόνο καί τά βάσανα, μέ εκλιπαρούσε: «Παππούλη, κάνε μιά προσευχή γιά μένα γιά νά σωθώ» καί μού είπε τό όνομά της. Ακόμη καί τώρα, ύστερα από χρόνια, έχω μέσα μου έντονα τήν ενθύμηση τού προσώπου της. Είναι παιδιά τού Θεού πού αναζητούν τόν Πατέρα τους, πού μέ τόν τρόπο τους ζητούν αγάπη καί στοργή, τήν οποία τούς τήν στέρησε η «ακοινώνητη κοινωνία».



Στέλλα Μιτσακίδου, το "Σπουργιτάκι του Θεού": η άστεγη αγία του κέντρου της Αθήνας (αξίζει να τη γνωρίσεις, εδώ)

Η ιστορία τού Γολγοθά επαναλαμβάνεται καί ο Χριστός εξακολουθεί νά έχη φίλους από τό πιό πληγωμένο μέρος τής κοινωνίας, από τούς «ανασφάλιστους»!

π. Ιερόθεου Βλάχου, μητροπολίτη Ναυπάκτου & Αγ. Βλασίου
(Πηγή: "Εκκλησιαστική Παρέμβαση" Αύγ. 2011)


Στην ορθόδοξη αγιογραφία, ο Ληστής του σταυρού ζωγραφίζεται ως άγιος, με φωτοστέφανο, αν και δεν ξέρουμε το όνομά του. Κάθε άνθρωπος που μπαίνει στον παράδεισο είναι ένας μικρός -έστω- άγιος. Σώθηκε, όχι επειδή "κολάκεψε" το Χριστό, αλλά επειδή είπε: "Εμείς απολαμβάνουμε ό,τι μας αξίζει γι' αυτά που κάναμε" (κατά Λουκάν, κεφ. 23, στ. 41), κι έτσι εξομολογήθηκε την ενοχή του, με πόνο ψυχής, λίγο πριν πεθάνει. Η εικόνα από αυτό το σχετικό άρθρο.

6 σχόλια:

Ἐρευνητὴς είπε...

Τι ωραίο αυτό με τον ναρκομανή στην Ομόνοια " Πες του Χριστούλη να με δεχθεί".

Συγκινητική ανάρτηση.

Δημήτρης είπε...

Αδελφέ, δεν έχω λόγια να πω για την απίστευτη μπλογκονησίδα (που λες και εσύ) που έχεις και μας φωτίζεις. Σε ευχαριστώ και να σε έχει ο Θεός καλά να συνεχίσεις να γράφεις.

Ευχαριστώ.

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ είπε...

Χαίρομαι - δε... φωτίζω κανένα, απλά ψαρεύω ό,τι μ' αρέσει (ή μάλλον ό,τι θέλω να σας προσφέρω) απ' τη θάλασσα της μπλογκόσφαιρας. "Μας φώτισες!" θα μου πεις...
Ένας είναι το Φως, φίλε μου, εμείς μακάρι να γίνουμε... φακοί που να εκπέμπουν λίγο δικό Του Φως (πρώτα προς τα μέσα μας)...
Όντως συγκινητική ανάρτηση, φίλε Ερευνητή - επειδή φαίνεται ένας ή δύο άνθρωποι να σώθηκαν. Μακάρι και οι υπόλοιποι, κι εμείς φυσικά...

Ανώνυμος είπε...

όσο το διαβάζω τόσο βουρκώνω...και το ξαναδιάβασα πριν λίγες μέρες και σε άλλο μπλογκ και πάλι βούρκωσα! και αύριο θα το ξαναδιαβάσω γιατί το θυμάμαι τα λόγια του Χριστού που λέει ότι ο παράδεισος δεν θα είναι γεμάτος από "καλούς" ανθρώπους, αλλά γεμάτος από "κακούς". Αυτούς τους περιφρονεμένους από εμάς τους δήθεν και καθωσπρέπει κυρίους που σε όλα είμαστε εντάξει απέναντι του Κυρίου σαν άλλοι Φαρισαίοι. Ας μας λυπηθεί ο καλός Θεός μας για την κατάντια και την πνευματική μας τύφλωση και ας μας φωτίσει να μετανοήσουμε έστω και την ύστατη ώρα.

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ είπε...

Μακάρι, για όλο τον κόσμο. Και μακάρι κι αυτά τα παιδιά να είναι στον παράδεισο, και ν' αξιωθούμε να τα συναντήσουμε κι εμείς εκεί.
Ως χριστιανοί, δεν ψάχνουμε για "άμεμπτους", να τους ανεβάσουμε στο βάθρο του αγίου, ούτε θέλουμε να γράψουμε μέλη σε κάποιο club. Μακάρι κι εκείνος που έζησε την πιο αμαρτωλή ζωή να γίνει άγιος μετανοώντας την ύστατη ώρα.
Φυσικά τα παιδιά αυτά πάσχουν, δεν είναι τόσο αμαρτωλά, όσο βασανισμένα (αν και δεν ξέρουμε τι μπορεί να είχαν κάνει - ο Θεός ξέρει, ο Θεός να τα συγχωρέσει).
Ευχαριστώ για τα σχόλιά σας.

GEORGE PAP είπε...

Μακάρι να φθάσω ως την πόρτα του Βασιλείου Σου, να δω όλους τους γνωστούς μου, όλα τα παιδάκια και όλο τον φτωχό κόσμο, μέσα... και ας με αφήσεις στον τόπο όπου μεγάλη είναι η λύπη και το τρίξιμο των δοντιών μου, όπως λένε οι Πατέρες μας, γιατί είμαι ένας αμαρτωλός... θα έπρεπε να ήμουν ένας ασυμβίβαστος Ορθόδοξος Χριστιανός. Αυτό να είστε όλοι σας! Όχι μόνο Χριστιανοί, αλλά να αναζητάτε την Μαρτυρία της Πίστης σας!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό.