ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Τρίτη 3 Απριλίου 2012

Ο μεθυσμένος, τα 1000 ρούβλια & οι κατσίκες


Δυο σύγχρονοι άγιοι της Ρωσίας 
(Σεραφείμ και Ναταλία της Βίριτσα)

Μια ξεχωριστή προσωπικότητα της ρωσικής χριστιανοσύνης, ο άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα (1866-1949), έβρισκε ο ίδιος τους ανθρώπους που τον είχαν ανάγκη και τους καλούσε κοντά του. 

 Κλικ εδώ!

Aπό Misha (όπου ένα συγκλονιστικό κείμενο του αγ. Σεραφείμ, που δύσκολα μπορεί να το αντέξει ο κοινός νους)

Δευτέρα 2 Απριλίου 2012

Είναι απαραίτητο να “λάβουμε” Πνεύμα Άγιο και πώς θα το κατορθώσουμε;

Από το ιστολόγιο Γέροντες της εποχής μας

 
Ο κάθε βαπτισμένος και χρισμένος με Άγιο Μύρο χριστιανός λαμβάνει την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, η ύπαρξή του κάθε πιστού πλημμυρίζει με την Χάρη του Πνεύματος το οποίο μοιράζει χαρίσματα τα οποία συμβάλουν στην σωτηρία μας.
Όλοι μας λοιπόν έχουμε τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος από την ώρα της συμμετοχής μας στο Μυστήριο του Βαπτίσματος αλλά κυρίως του Χρίσματος.
Το Άγιο Πνεύμα είναι το Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος που «κυριαρχεί» μέσα στην Ιστορία από την ημέρα της Πεντηκοστής.
Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, που συνοψίζει τη διδασκαλία -περί του προσώπου του Αγίου Πνεύματος- των πριν από αυτόν πατέρων της Εκκλησίας μας λέγει: «Όπως ακριβώς όταν ηκούσαμεν δια τον Λόγο του Θεού, δεν τον εθεωρήσαμε ότι είναι χωρίς προσωπική ύ­παρξη, ούτε αποκτάται με την εκμάθηση, ούτε ότι προσ­φέρεται με τη φωνή, ούτε ότι διασκορπίζεται, άλλ’ ότι υ­πάρχει κατ’ ουσίαν και ότι έχει ελευθέρα βούληση και ε­νέργεια και παντοδυναμία, έτσι και όταν εδιδάχθημεν δια το Πνεύμα του θεού, το οποίον συνοδεύει το Λόγο και φανερώνει την ενέργειά Του, δεν θεωρούμε ότι είναι κά­ποια πνοή χωρίς προσωπική ύπαρξη, διότι η μεγαλοπρέ­πεια της θείας φύσεως θα εξευτελίζετο, αν θεωρείτο ότι το Πνεύμα που έχει, είναι όμοιο με το ιδικό μας πνεύμα».
Το Άγιο Πνεύμα λοιπόν έχει προσωπική ύπαρξη, εί­ναι ο άλλος Παράκλητος (Ιω. ιδ’ 16) σε σχέση με τον Λόγο του Θεού (Α’ Ιω. β 1), που έχει επίσης προσωπική ύπαρξη και δεν είναι απρόσωπη δύναμη η σοφία (πρβλ. Α’ Κορ. α’ 24). Με το να πει «άλλον», δείχνει τη διαφορά του προσώπου, ενώ με το να πει Παράκλητον δείχνει την συγγένεια της ουσίας (Χρυσόστ.). Δεν είναι δυνα­τόν να είναι η απρόσωπη δύναμη του Πατρός, γιατί πέμ­πεται στο όνομα του Υιού (Ιω. ιδ’ 26) και ονομάζεται και Πνεύμα Χριστού (Ρωμ. η’ 9. Α’ Πέτρ. α’ 11).
Στην Αγία Γραφή διακρίνεται κατηγορηματικά το Άγιο Πνεύμα από τη δύναμη του Θεού. Ας αναφέρουμε ένα από τα πολλά εδάφια: Σαν υπηρέται του Θεού συσταίνουμε τους εαυτούς μας σε όλα… με αγνότητα, σύνεσιν, μακροθυμίαν και καλωσύνην, με Πνεύμα Άγιον, με αγάπην ανυπόκριτον, με το κήρυγμα της αληθείας και με δύναμιν Θεού (Β’ Κορ. στ’ 4-7). Άλλο λοιπόν Πνεύμα Άγιον και άλλο δύναμις Θεού (πρβλ. και Μιχ. γ’ 8. Πράξ. ι’38.Α’Κορ. β’4. Ρωμ ιε’ 13. Α’Θεσ. α’5). Αλλά και αν ακόμη χαρακτηρίσουμε το Άγιο Πνεύμα δύνα­μη του Θεού (πρθλ. Κριταί ια’ 29, ιδ’ 6. Ης. ια’ 2), τότε, εάν πράγματι δεν πρόκειται για τη θεία ενέργεια, πρέπει να το εκλάβουμε ως δύναμη ενυπόστατη, όπως ακριβώς και τον Υιό, ο οποίος χαρακτηρίζεται δύναμις του Θεού (Α’ Κορ. α’ 12).
Εάν το Πνεύμα το Άγιο ήταν μόνο ενέργεια, όχι και πρόσωπο, τότε πρέπει να συμπεράνουμε πως τίθεται σε ε­νέργεια, δεν θέτει κάτι άλλο σε ενέργεια. Και φυσικά θα παύσει να υπάρχει μόλις τελειώσει την αποστολή του.
Όμως το Πνεύμα το Άγιο ακούει (Ιω. ιστ’ 13), λαλεί (Ιεζ. ια’ 5. Ματθ. ι’ 20. Ιω. ιστ’ 13. Πράξ. α’16,η’ 29, κα’ 11, κη’25), μαρτυρεί (Ιω. ιε’26. Πράξ. ε’ 32 η’23. Ρωμ. η ‘ 16. Έβρ. θ’8,ι’ 15), αναγγέλλει (Ιω. ιστ’ 13-15), διδάσκει (Ίεζ. ια’5. Ιω. ιδ’26. Αουκ. ιβ’ 12), έρευνα (Α ‘ Κορ. β’ 10-11), αποκαλύπτει (Αουκ. β’ 26. Α’ Πέτρ. α’ 11), προφητεύει (Πράξ. α’ 16 κα’ 11), οδηγεί στην αλή­θεια (Ιω. ιστ’ 13). προτρέπει (Πράξ. Γ 19-20, ια’ 12), βοηθεί (Ρωμ. η ‘ 14. Γαλ. ε’ 18), ελέγχει (Ιω. ιστ’ 8), εμ­ποδίζει (Πράξ. ιστ’ 6), κρίνει (Πράξ. ιε’ 28), διατάσσει (Πράξ. η 29, ιγ’2), συνετίζει (Νεεμ. θ’20).
Το Άγιο Πνεύμα είναι η μοναδική μας ελπίδα, είναι ζωής χορηγός· μεταδίδει σε μας τη δική Του ζωή και κοινωνία με τον Πατέρα και τον Υιό, που είναι κοινωνία μεταξύ προσώπων. Έτσι ο άνθρωπος καταξιώνεται, γιατί η ζωή του γίνεται εικόνα της ζωής του Θεού, δηλαδή α­γάπη (πρβλ. Γέν. α’ 26).
Υπάρχει λοιπόν ελπίδα για τον άνθρωπο, γιατί το Άγιο Πνεύμα βρίσκεται σε δράση και είναι πρόσωπο˙ δια­θέτει αυτοσυνείδηση, προσωπική βούληση και προ παν­τός αγάπη. Είναι πάντοτε ενωμένο με τον Πατέρα και τον Υιό σε κοινωνία πλήρους αγάπης, χωρίς σύγχυση, χωρίς εξουθένωση της προσωπικότητος· αυτό αποτελεί την εγ­γύηση της δικής μας σωτηρίας.
Εάν η ορθή πίστη στο Άγιο Πνεύμα είναι απαραίτη­τη για τη σωτηρία μας (Ιω. η’ 32, ιστ’ 13. Πρβλ. Μάρκ. γ’ 29), είναι βασικό να γνωρίζουμε πως θα φθάσουμε στην πίστη αυτή.
Η αγία Γραφή μας πληροφορεί πως πρέπει γι’ αυτό να έχουμε τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος (Α’ Κορ. θ’ 4). Βέβαια το Πνεύμα όπου θέλει πνεί (Ιω. γ’ 8), δεν μπορούμε να του βάλουμε περιορισμούς (Α’ Κορ. ιβ’ 11). Αλλά δεν μπορούμε να φθάσουμε στο Άγιο Πνεύμα έξω και μακράν του Σώματος του Χριστού.
Για να έλθει κανείς στον Πατέρα πρέπει να τον υψώ­σει ο Υιός (Ιω. ιδ’ 6)· για να αναγνωρίσει κανείς τον Χριστόν ως Κύριον, πρέπει να έχει την συμπαράσταση του Αγίου Πνεύματος (Α’ Κορ. ιθ’ 3. Πρβλ. Ιω. ιε’ 26) Όμως το Άγιο Πνεύμα αποστέλλεται από τον Πατέρα στο όνομα του Χριστού (Ιω. ιδ’ 26). Ετσι δεν μπορεί να είναι ο στόχος μας η κατοχή του Αγίου Πνεύματος έξω και μακράν του Χριστού, έξω από το Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία (Γαλ. γ’ 27. Α’ Κορ. ιθ’ 12-27. Εφεσ. ε’ 23).
Το Πνεύμα το Άγιο δε δρα ανεξάρτητα από τον Υιό, ούτε βέβαια ανεξάρτητα και από τον Πατέρα· μεταξύ των τριών προσώπων υπάρχει ενότητα θέλησης και ενότητα ενέργειας (πρβλ. Ιω. η ’28-29, ιστ’ 12-15, 23-24, 26-28. Α ‘ Κορ. β’ 4-6). Γι’ αυτό άλλωστε και το Άγιο Πνεύμα δεν χαρακτηρίζεται μόνο ως το Πνεύμα του Θεού (Ματθ. γ’ 16. Α΄ Κορ. θ’ 10-14), αλλά και Πνεύμα του Υιού (Γαλ. δ’ 6) ή ακόμη Πνεύμα του Χριστού (Ρωμ. η’ 9) και νους Χριστού (Α’ Κορ. β’ 16). Αν θέλουμε λοιπόν να φθάσουμε στην επίγνωση του Πνεύματος, πρέπει να επιθυμήσουμε την αγάπη του Χριστού και την ένωσή μας με το Σώμα Του, την Εκκλησία.
Το Άγιο Πνεύμα οδηγεί όχι απλώς στην κατανόηση των λόγων του Χριστού, αλλά στον ίδιο τον Χριστό, δρώντας με τα ιερά μυστήρια της Εκκλησίας μας. Με τα ιερά μυστήρια ο πιστός γίνεται τόπος κατοικίας του Θεού, πνευματικός άνθρωπος, που αντανακλά τη χάρη του Αγίου Πνεύματος γύρω του.
Δεν είναι δυνατόν όμως να συμμετέχει κάποιος στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας ζώντας μέσα στην πλάνη της αμαρτίας, ζώντας αμετανόητα, μη έχοντας συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του.
Από την άλλη θα πει κάποιος ότι μπορεί να συμμετέχει…είναι δικαίωμά του. Ναι, μπορεί ακόμα και ένας αμετανόητος να συμμετέχει, όμως αυτή του η συμμετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας και ιδιαιτέρως στο Μέγα Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας –κοινωνώντας Σώμα και Αίμα Χριστού- δεν γίνεται εφόδιο ζωής αιωνίου αλλά δυστυχώς… κατάκριμά του!
Η αίσθηση της αμαρτωλότητάς μας, η μετάνοια (η έμπρακτη προσπάθεια για αλλαγή!) και κυρίως η ταπείνωση ελκύουν την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, ελκύουν τον Παράκλητο, ο οποίος φωτίζει πλέον τον εσκοτισμένο νου μας ενεργοποιώντας και πάλι όλα αυτά τα χαρίσματα τα οποία είχαμε λάβει στο Χρίσμα μας –και τα οποία λόγω της απομάκρυνσής μας από τον Θεό «πέσανε σε αδράνεια»- και μας οδηγεί σε μία πνευματική πρόοδο που καταλήγει στην κάτα Χάριν Θέωση.
Τα δώρα του Πνεύματος δεν εξαναγκάζονται· προσ­φέρονται με βάση τη θεία βούληση (Ιω. γ’ 8, Α’ Κορ. ιβ’ 11. ‘Εβρ. β’ 4), όχι με ανθρώπινες μεθοδεύσεις. Αν τα χαρίσματα αυτά ήταν αποτέλεσμα ανθρώπινης προσπάθειας, θα ήταν κτιστής τάξης, δεν θα αποτελούσαν πραγματική κοινωνία με τον Θεό.
Αλλά από την άλλη μεριά η Θεία Χάρη δεν προσφέρεται χωρίς την ενεργό συμμετοχή του άνθρωπου. Τα ιερά μυστήρια της Εκκλησίας δεν είναι πράξεις μαγικές· προϋποθέτουν τη συμμετοχή του κάθε πιστού! Ο άγγελος του Κυρίου ανήγγει­λε στην Παρθένο Μαρία: Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε, και δύναμις Υψίστου επισκιάσει σοι· όμως και εκείνη έπρεπε να πει το γένοιτο! (Λουκ. α’ 35-38).
Χρειάζεται λοιπόν και από μέρους μας προσπάθεια, χρειάζεται άσκηση, χρειάζεται μετάνοια, χρειάζεται να καθαριστούμε –όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν- από κάθε ρύπο αμαρτίας ώστε ο Παράκλητος να έρθει μέσα στην ύπαρξή μας και να μας μεταμορφώσει.
Μπορεί κάποιος να ρωτήσει: «Εάν κάποιος ιερέας είναι αμαρτωλός, ζει μία ζωή αμετανοησίας, χωρίς μετάνοια, άσκηση κ.τ.λ. είναι δυνατόν να τελεί τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας; Να «κατεβάζει» το Άγιο Πνεύμα;»
Η απάντηση είναι: Βεβαίως και μπορεί!
Ας μην μπερδεύουμε τα πράγματα. Άλλο είναι να σκηνώσει το Άγιο Πνεύμα μέσα σε κάποιον άνθρωπο λόγω της έμπρακτης μετάνοιάς του, της ενάρετης ζωής του και άλλο είναι να μπορεί ένας αμαρτωλός-αμετανόητος-υπερήφανος-αδιάκριτος-αλαζόνας ιερέας να τελεί τα Άγια Μυστήρια. Ο ιερέας τελεί τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας όχι λόγω της αξιότητάς τους αλλά λόγω της ιερατικής του ιδιότητος. Του δόθηκε δηλαδή εξουσία από τον Χριστό δια μέσου του Επισκόπου να τελεί τα Άγια Μυστήρια.Το να λάβει όμως την Χάρη του Αγίου Πνεύματος  έγκειται σίγουρα στην βούληση του Θεού αλλά και στον φιλότιμο πνευματικό αγώνα του.
Δεν μπορούμε να πούμε ότι εάν κάποιος ζει ασώτος, αμετανόητα μέσα στην αμαρτία θα λάβει Άγιο Πνεύμα επειδή «το πνεύμα όπου θέλει πνει..» (Ιω. γ’ 8) διότι είναι σαν να λέμε ότι το Άγιο Πνεύμα μπορεί να συνυπάρχει με την αμαρτία, με την αμετανοησία, με την έπαρση, με την κακότητα!
Ο ιερέας λοιπόν μπορεί να τελεί τα Μυστήρια της Εκκλησίας όμως αυτό δεν τον κάνει αυτόματα «άξιο» να λάβει και Άγιο Πνεύμα, μπορεί δηλαδή ο ιερέας να σώσει δια των Μυστηρίων πολλούς ανθρώπους αλλά ο ίδιος εάν δεν ασκηθεί πνευματικά…!
Ο Κύριος στους μακαρισμούς λέγει ξεκάθαρα: «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται». Όμως για να φθάσει ο άνθρωπος σε αυτήν την πνευματική κατάσταση, πρέπει να δεχθεί την πνοή του Άγιου Πνεύματος. Σ’ αυτή τη Θεία πνοή δε μπορούμε να βάλουμε περιορισμούς, γιατί συντελείται σύμφωνα με τη Θεία βουλή. Όμως δεν υπάρχει τρόπος να φθάσουμε στη χάρη του Αγίου Πνεύματος χωρίς και την δική μας συμμετοχή, χωρίς και εμείς να το θελήσουμε… έχοντας τουλάχιστον καλή προαίρεση όπως είχε ο απόστολος Παύλος, (ο οποίος όμως είχε και καθαρή ζωή) (στον οποίο φανερώθηκε ο ίδιος ο Κύριος και έπειτα μετανόησε και φωτίστηκε).
 Όχι όμως μετάνοια με παχιά λόγια αλλά με έργα, με έργα μετανοίας…και ο πρώτος καρπός της μετανοίας όπως λέγει και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι να προσέλθει ο άνθρωπος στο Μέγα Μυστήριο της Εξομολογήσεως για να ΚΑΘΑΡΙΣΤΕΙ από την αμαρτία και να αποκαταστήσει την σχέση του με τον Χριστό η οποία ολοκληρώνεται με την Θεία Κοινωνία!
Το «υπέρτατο όραμα» λοιπόν προορίζεται για αυτούς που έχουν καθαρή καρδιά :«ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΚΑΘΑΡΟΙ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ…»! Αυτοί και μόνο βλέπουν καθαρά και το όραμα τους καθαρίζει ακόμα περισσότερο, καθώς συνεχίζουν να ατενίζουν Αυτόν στον οποίο αντανακλάται το πλήρωμα της ζωής.
Ας προσπαθήσουμε και εμείς λοιπόν να γίνουμε μιμητές των Αγίων της Εκκλησίας που κοπίασαν για να λάβουν την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, ώστε και εμείς να φωτιστούμε, να απομακρυθούμε από την εμπάθεια, την αδιακρισία, την μνησικακία, την κατάκριση, την κακότητα και να αρχίσουμε να καλλιεργούμε -συνεργεία του Αγίου Πνεύματος και με τις πρεσβείες των Αγίων μας-  αρετές όπως η ταπείνωση, η διάκριση,η σωφροσύνη, η υπομονή, η αγάπη οι οποίες θα μας οδηγήσουν στην υπαρξιακή μας Ανάσταση εν Χριστώ φυσικά δια Χριστού- στην κοινωνία μας με τον Θεό- στην Σωτηρία μας!
 
 

Illness, Cure and the Therapist According to St. John of the Ladder



By Metropolitan Hierotheos of Nafpaktos and St. Vlassios
MYSTAGOGY

Today, there is a lot of talk about the cure of man, since we have realized that, by living an individualistic way of life, separated from community and reality, obliged to live in a tradition that has lost its communal character, where there is no communion and preservation of the person, man is sick. Naturally, when we talk of illness we do not mean its neurological and psychological aspect, but we mean illness as the loss of the true meaning of life. It is an illness that is first and foremost ontological (i.e. to do with our very being).

The Orthodox Church seeks to heal the sick personality of man and indeed this is the work of Orthodox theology. In the Patristic texts we see the truth that Orthodox theology is a therapeutic science and method: on the one hand, because theologians are those who have acquired personal knowledge of God, within the context of revelation, and thus all the powers of their soul have been already cured by the Grace of God; on the other hand because these theologians, who have found the meaning of life, the true meaning of their existence, go on to help others in their journey along this way, the way of theosis.



In attempting to study human problems we come to the realization that at their very depth these problems are theological, since man was created according to the Image and Likeness of God. This means that man was created by God to have and to maintain a relationship with God, a relationship with other people, and a relationship with the whole of creation. This relationship was successful for first-formed human beings, Adam and Eve, precisely because they possessed God's Grace. When, however, man's inner world became sick, when human beings lost their orientation towards God and consequently God's Grace, then this living and life-giving relationship ceased to exist. The result of this was that all his relationships with God, with his fellow man, with creation and with his own self were upset. All his internal and external strength was disorganized. He ceased to have God as his focus, and instead he replaced him with his own self. A self, however that was cut off from those other parameters became autonomous, resulting in him becoming sick in both essence and reality. Therefore, in all that follows health is understood as a real and true relationship, and illness, as the interruption of that relationship, when man falls away from his essential dialogue with God, his fellow men and creation, and sinks into a tragic monologue.

To use an example, we (could say that before the Fall man's center was God. His soul was nourished by God's Grace and his body by his grace-filled soul. This was something that had consequences for all creation, and in this sense man was the king of all creation. However, all this balance was disturbed by sin. The soul, having ceased to be nourished by God's Grace, now sucks at the body, and thus the passions of the soul come into being (egotism, pride, hate etc.). The body, having ceased to be nourished by the soul, now sucks at mate-rial creation; hence the bodily passions (gluttony, possessiveness, desires of the flesh etc.) are created. In this situation nature both suffers and is violated, since, instead of receiving God's Grace through the pure looking-glass that is man's nous, it is exposed to violence by man, because what man wants from it is to satisfy his passions. Hence, ecological problems are created. After the Fall, a complete reversal is noted in man's relationship with God, with other people, and with creation. This is and is called an illness, a serious sickness. The cure for this, as seen within the Orthodox Tradition, is the proper reorientation of those relationships, the rebuilding of human existence in a way that man's center is God once again and that man's soul is again nourished by God. When this happens the Divine Grace is transmitted to the body and from there it is conveyed to the whole of irrational creation.

In light of this, man's problems are not simply psychological, social and ecological, but problems of relationships and universal responsibility. They are ontological problems, i.e. problems pertaining to man's being and existence. It is within this framework that we have spoken about the illness and cure of man in the Orthodox Church and about theology as therapeutic science. The Orthodox Church does not reject medical science. On the contrary she accepts and uses medicine in many instances. At the same time she looks at the ontological dimension of man's problems and tries to bring man back to his right perspective and to his original ontological orientation. Hence, we can talk of spiritual psychotherapy and of essential psychosynthesis but not of psychoanalysis. From this standpoint, even someone who is healthy from a psychiatric point of view can be sick from a theological one.

The saints of the Church also worked within this framework. Amongst them is St. John of Sinai, the author of the well-known book The Ladder, which has this title because it has to do with the ladder of man's ascent to God. This ascent is in reality a reorientation of man's true relationships with God, with his fellow man, with creation and, naturally, with his very self. All that follows must be placed within this essential framework.

READ THE REST HERE


& click here:

Theosis, St. Silouan and Elder Sophrony
A Deer Lost in Paradise
Heaven & Hell in the Afterlife Acc. To The Bible
LIVE, BEYOND THE LIMITS!
ORTHODOX PSYCHOTHERAPY
OUR TALENT OF FREEDOM & SOME PITFALLS
Through The Eastern Gate - From Tibetan Buddhism to Orthodox Christianity
An Indian chief’s ‘secret path’ to Orthodoxy

Κυριακή 1 Απριλίου 2012

Δωρεάν πορνεία, αγάπη & αγιότητα


5η Κυριακή της Μεγάλης Σαρακοστής, και γιορτάζουμε την αγία Μαρία την Αιγυπτία - τη μεγάλη πόρνη, που πρόσφερε τις υπηρεσίες της δωρεάν, αναζητώντας καθαρά και μόνο τη σεξουαλική ηδονή. 
Έκανε δηλαδή ό,τι κάνουν πάρα πολλοί άντρες και γυναίκες -και ό,τι ποθούν (ή έχουν πειστεί να ποθούν) οι έφηβοι- στην εποχή μας, χωρίς σήμερα να θεωρείται "αμαρτία" και χωρίς να δέχεται κανείς να του πουν πως αυτό είναι "πορνεία".
Οι άγιοι του Θεού βέβαια, όταν μιλάνε για "πορνεία", δεν το κάνουν για να καταδικάσουν και να απορρίψουν τους ανθρώπους, αλλά για να τους ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ να κάνουν ένα βήμα μπροστά. Ας ρωτήσει πρώτα ο καθένας ποιο είναι αυτό το βήμα μπροστά, και μετά ας πιάσει πέτρα να την πετάξει στο κεφάλι του Χριστού ή των αγίων που μιλάνε έτσι...
Η αγία Μαρία η Αιγυπτία παράτησε τη ζωή που ζούσε μετά από μια συγκλονιστική εμπειρία στον Άγιο Τάφο, μπήκε στην έρημο και εκεί έζησε ως ασκήτρια κάπου 50 χρόνια κι έγινε μεγάλη και θαυματουργή αγία, με επικοινωνία με τα ζώα και τα στοιχεία της φύσης.

Για το θέμα προσκαλούμε στα παρακάτω posts:
Και, επειδή το σημερινό ευαγγέλιο μιλάει για τους σωστούς (χριστιανούς) άρχοντες, που υπηρετούν τους άλλους αντί να εξυπηρετούν το δικό τους συμφέρον, προτείνουμε και το άρθρο Το χριστιανικό κράτος.

Tελεσίγραφο στους χριστιανούς να εγκαταλείψουν τη χώρα μέχρι τις 8 Απριλίου έδωσε το Σουδάν

Defencenet.gr








Το Σουδάν
 Οι Χριστιανοί του Σουδάν εγκαταλείπουν τη χώρα. Περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι με διάταγμα της νέας κυβέρνησης στερούνται την ιδιότητα του πολίτη. Κατά τη γνώμη των σουδανικών Αρχών δεν έχουν θέση σε ένα «αυστηρά ισλαμικό κράτος». Οι εκπρόσωποι των «μη μουσουλμανικών» δογμάτων, οι οποίοι δεν θα προλάβουν να φύγουν έως τις 8 Απριλίου, θα υποστούν διώξεις και αναγκαστική απέλαση.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η μαζική φυγή των Χριστιανών από το Σουδάν εγκυμονεί μια ανθρωπιστική καταστροφή τόσο για τη νεοδημιουργηθείσα Δημοκρατία του Νοτίου Σουδάν, όσο και για τις γειτονικές αφρικανικές χώρες.

Ο μακροχρόνιος εμφύλιος πόλεμος στο Σουδάν έληξε μόλις το περασμένο έτος. Οι νότιες πολιτείες απέκτησαν την ανεξαρτησία τους και το μερίδιό τους από τα έσοδα των πωλήσεων πετρελαίου, που ήταν και η κύρια αιτία των μαχών του Βορρά με το Νότο. Ακόμη και πριν από την τελική απόφαση σχετικά με τη διαίρεση της χώρας ο πρόεδρος του Σουδάν Ομάρ Χασάν αλ-Μπασίρ εκκόλαπτε τα σχέδια για να συντάξει ένα νέο "ισλαμικό" Σύνταγμα. Ως βάση του κηρύχθηκαν οι νόμοι της Σαρίας, το Ισλάμ ως επίσημη θρησκεία και τα αραβικά ως επίσημη γλώσσα του κράτους.

Δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπό το παλαιό δίκαιο οι Χριστιανοί είχαν γλυκιά ζωή στο Σουδάν. Στα χαρτιά το κράτος εγγυάτο τη θρησκευτική ελευθερία, στην πράξη όμως οι μη μουσουλμάνοι αντιμετώπιζαν συνεχώς σοβαρές διακρίσεις και διώξεις. Ακόμη και πριν από τον τελικό διαχωρισμό του Σουδάν σε Νότιο και Βόρειο είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους εκατοντάδες χιλιάδες χριστιανοί Νουμπί. Στην περιοχή των Ορέων Νουμπί τότε διεξήχθησαν μάχες μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών.Τώρα ο πόλεμος φαίνεται να τελείωσε, εάν δεν υπολογίσουμε τις περιοδικές αψιμαχίες στα σύνορα. Για τους Χριστιανοί είναι η αλήθεια αυτό δεν κάνει ευκολότερα τα πράγματα: το Χαρτούμ έχει ουσιαστικά τεθεί εκτός νόμου. Και ακόμα και αν οι άλλες γειτονικές χώρες ανοίξουν τα σύνορά σε όσους απελάθηκαν από το Σουδάν, δεν θα λυθεί το πρόβλημα. Στο βορρά η Αίγυπτος, στα βορειοδυτικά η Λιβύη, μακρύτερα το Τσαντ, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και η Αιθιοπία. Για κάθε μία από αυτές τις χώρες να ταΐσει έστω και ένα τμήμα από το ένα εκατομμύριο των προσφύγων είναι ένα ακατόρθωτο έργο.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι παρόμοιες διαδικασίες λαμβάνουν χώρα σήμερα όχι μόνο στο Σουδάν. Και η φύση τους είναι μάλλον όχι θρησκευτική, αλλά πολιτική, θεωρεί ο εκπρόσωπος της Ρωσικής Εκκλησίας στο Συμβούλιο της Ευρώπης ηγούμενος Φίλιππος (Ριαμπίχ). Ανησυχητικές ειδήσεις έρχονται και από άλλες χώρες, όπου κυριαρχούν οι ισλαμικές παραδόσεις, όπου γεννώνται εκκλήσεις για την καταστροφή των χριστιανικών εκκλησιών ή το διωγμό των χριστιανών. Κατά τη γνώμη μου, το πρόβλημα δεν είναι ότι οι εκπρόσωποι του Χριστιανισμού και του Ισλάμ έπαψαν να συνεννοούνται ο ένας με τον άλλο. Αφού οι άνθρωποι εκατοντάδες χρόνια ζούσαν δίπλα-δίπλα. Το πρόβλημα είναι ότι στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο κόσμο πραγματοποιείται μεταφορά της ευθύνης για τις ενέργειες ενός λαού ή μιας θρησκευτικής παράδοσης σε όλα τα μέλη αυτής της παράδοσης.Πράγματι τα πολιτικά συμφέροντα στο Σουδάν, όπως και σε κάθε χώρα, πλούσια σε πετρέλαιο, έχουν μπλεχτεί πολύ.

Ως παραδείγματα για το πώς λύνονται στον «σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο κόσμο» τα προβλήματα, δεν χρειάζεται να πάμε μακριά: δίπλα στο Σουδάν βρίσκονται οι χώρες της «αραβικής άνοιξης» και η Λιβύη. Η διαμάχη μεταξύ των φυλών, των λαών και θρησκειών, ένα από τα πιο συνηθισμένα εργαλεία αποσταθεροποίησης. Η ανθρωπιστική καταστροφή, στο χείλος της οποίας ισορροπεί το Σουδάν, επίσης μπορεί να επιλυθεί με διαφορετικούς τρόπους, έως και την ήδη δοκιμασμένη μέθοδο του «κλεισίματος του εναέριου χώρου». Ωστόσο προς το παρόν η παγκόσμια κοινότητα έχει αρκετές άλλες μεθόδους επιρροής στο βόρειο Χαρτούμ και τη νότια Τζουμπά, είναι πεπεισμένος ο ειδικός του Κέντρου μελέτης των χωρών της Βόρειας Αφρικής Σεργκέι Koστελιάνετς: Δεν είναι καθόλου μια εσωτερική υπόθεση του Σουδάν, που χωρίστηκε και έχουμε να κάνουμε με δύο διαφορετικές χώρες. Λάβετε υπόψη ότι η ίδια η διαίρεση αυτή έγινε με την υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας.

Αν δεν ήταν η πίεση από τη διεθνή κοινότητα, ο πόλεμος είναι πιθανό ότι θα συνεχιζόταν. Και υπάρχουν πολλές πολιτικές, οικονομικές και ανθρωπιστικές πλευρές επίδρασης στις χώρες αυτές. Η διεθνής κοινότητα είναι υποχρεωμένη να λάβει μέτρα ώστε τουλάχιστον να μειωθεί η ένταση των παθών στα σύνορα. Και ως μέγιστος στόχος να διευθετηθεί συνολικά η σύγκρουση.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 20 ετών, που συνοδεύτηκαν από μόνιμες αψιμαχίες, ξηρασία, πείνα, το Σουδάν εγκατέλειψαν περισσότεροι από 4 εκατομμύρια άνθρωποι. Σήμερα 700.000 χριστιανοί είναι αντιμέτωποι με ένα δίλημμα: την καταστολή του καθεστώτος Αλ Μπασίρ ή την πείνα στη Νότια Δημοκρατία. Το πρόβλημα σε κάθε περίπτωση πρέπει να λύσει η διεθνής κοινότητα: η κυβέρνηση του Σουδάν εξαρτάται πλήρως από την οικονομική και ανθρωπιστική βοήθεια από το εξωτερικό. Εν τω μεταξύ εκπρόσωποι διαφόρων χριστιανικών δογμάτων στο Σουδάν λένε με μια φωνή: οι ομόθρησκοί τους απειλούνται στη χώρα από μια πραγματική γενοκτονία.

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Διαβάστε και:
Σύγχρονοι μάρτυρες σε Ρωσία, Αλβανία, Ρουμανία

Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012

Ερμηνεία των Χαιρετισμών της Παναγίας


Παρασκευή του Ακάθιστου Ύμνου και σου δίνω, και φέτος, αδελφέ/αδελφή μου, απογευματινό Ραντεβού στον Ακάθιστο!

Η "Παναγία Ιεροσολυμίτισσα", η εικόνα που μοιάζει στην Παναγία πιο πολύ από κάθε άλλη. Η ιστορία της εδώ.

Μπορείς να δεις και μερικά πραγματάκια επιπλέον:
Το κείμενο των Χαιρετισμών και μερικά εισαγωγικά στοιχεία γι' αυτούς
Η Πάττυ και ο Ακάθιστος
 
Παρακάτω μπορείς να δεις τη μετάφραση και ερμηνεία των Χαιρετισμών, στίχο στίχο, στα 4 μέρη τους, που τα ονομάζουμε "τέσσερις Στάσεις".

Ερμηνεία Α΄ στάσης
Ερμηνεία Β΄ στάσης 
Ερμηνεία Γ΄ στάσης 
Ερμηνεία Δ΄ στάσης

Επισκεφτείτε και την ενότητα του blog μας για την Παναγία. Σίγουρα, κάτι καλό θα βρείτε σ' αυτήν...  
Καλή Μεγάλη Βδομάδα & καλή Ανάσταση (ό,τι κι αν πιστεύετε)!