ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Τρίτη 10 Απριλίου 2012

10 Απρίλη: του αγίου Γρηγορίου Ε΄


Μερικά "κλικς" για τον άγιο και μάρτυρα πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄, έναν ακόμη κατασυκοφαντημένο πνευματικό ήρωα (δόξα τω Θεώ), που κάθισε σαν αρνί να τον σκοτώσουν στην πόρτα του πατριαρχείου κατά την ημέρα του Πάσχα (10 Απρίλη 1821):

Ο άγιος Γρηγόριος Ε΄ & η Επανάσταση
Ο "αφορισμός" του Αλέξανδρου Υψηλάντη


Παραθέτουμε και ένα σχόλιο αναγνώστη, που δημοσιεύτηκε κάτω από αυτό το post:

Είναι αστεία η προσπάθεια των όψιμων πατριωτών να κηλιδώσουν την μνήμη του αγίου Γρηγορίου 5ου. Και δη, αποσκοπώντας όχι στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, αλλά στην υποβάθμιση της Εκκλησίας στα όμματα των Νεο-Ελλήνων.
Λησμονούν όμως ότι σύσσωμο το έθνος τίμησε τον Γρηγόριο ως ήρωα και εθνομάρτυρα ήδη από τον 19ο αιώνα. Από τον πλοίαρχο Μαρίνο Σκλάβο, που συνέλεξε το σκήνωμά του από τη θάλασσα, έως τον Ελληνισμό της Οδησσού που το κήδεψε με μεγάλες τιμές και μάλιστα το 1859 κατασκεύασαν μεγαλοπρεπές μνημείο με την εικόνα του, προ της οποίας ήδη άναβαν κεριά Έλληνες και Ρώσοι. Το βασίλειον της Ελλάδος το 1871 ζήτησε το σκήνωμα από την Ρωσία, το υποδέχθηκε με τιμές και το τοποθέτησε σε μαρμάρινη λάρνακα, εντός του καθεδρικού ναού Αθηνών. Το δε 1872 έστησε ανδριάντα του, προ του οποίου ο Αριστ. Βαλαωρίτης εξεφώνησε το θρυλικό "Πώς μας θωρείς ακίνητος...", με συγκίνηση που θρυλλείται πως του προκάλεσε καρδιακό επεισόδιο και επέσπευσε τον θάνατό του...
Όλοι οι ανωτέρω δεν ήσαν πατριώτες; ή δεν εγνώριζαν την ιστορία; ΟΛΟ ΤΟ ΕΘΝΟΣ τιμούσε έναν προδότη; Και περίμενε τους σημερινούς ανατροπείς της ιστορίας να του ανοίξουν τα μάτια, εφοδιασμένοι με μπόλικη αυταρέσκεια;
Οι άνθρωποι του 19ου αιώνος είναι εις θέσιν να αποτιμήσουν πληρέστερα από εμάς την προσφορά ενός εκάστου πρωταγωνιστή του 1821. Και πιστέψτε με, ποτέ δεν θα συγχωρούσαν έναν προδότη!! Η ιστορία έχει γραφεί, δεν αναμένει τον δικό μας κονδυλοφόρο και τις δικές μας "αποκαλύψεις" και "ερμηνείες", που δεν είναι ανεπηρέαστες από τις πολιτικές θεωρίες της γενιάς μας.


Το απολυτίκιο του αγίου από εδώ:


Την ίδια μέρα: του αγίου νεομάρτυρα Δήμου του Ψαρά και των αγίων μαρτύρων Τερεντίου, Αφρικανού κ.λ.π., μεταξύ των οποίων οι άγιοι Προμηθεύς, Ηρακλής, Όμηρος κ.ά. (να λοιπόν που κι αυτά είναι ΚΑΙ χριστιανικά ονόματα). Ας έχουμε την ευχή τους.

Δευτέρα 9 Απριλίου 2012

Αφήστε για μια εβδομάδα καφετέριες, εμπορικά κέντρα, ταβέρνες, & ακολουθήστε τον Χριστό προς το Γολγοθά και την Ανάσταση!

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ

Σήμερα ξεκινά η Μεγάλη Εβδομάδα προς τη Σταύρωση και την Ανάσταση. Σήμερα οι Ιουδαίοι υποδέχονταν τον Ιησού Χριστό με φοίνικες, αλλά μετά Τον εγκατέλειψαν, Τον αρνήθηκαν και Τον Σταύρωσαν ! Σήμερα, εμείς οι βαπτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ας αφήσουμε τις μέριμνες και τις διασκεδάσεις, κι ας ακολουθήσουμε τον Ιησού Χριστό, κάθε μέρα, στη πορεία προς το Πάθος και την Ανάσταση !



Από αγάπη για τον Ιησού Χριστό, ας τρέξουμε κάθε βράδυ στις Ορθόδοξες εκκλησίες και τα μοναστήρια της πατρίδας μας και σε κάθε γωνιά του πλανήτη, με ένα βιβλιαράκι της Μεγάλης Εβδομάδας, για να συμπορευθούμε, να συσταυρωθούμε, να συναναστηθούμε μαζί Του.
Από αγάπη για τον Ιησού Χριστό, τον Σωτήρα μας, ας αφιερώσουμε ΜΙΑ ( 1 ) ώρα κάθε βράδυ, στις ακολουθίες του Νυμφίου, του Νιπτήρα, της Μεγάλης Πέμπτης, της Μεγάλης Παρασκευής και του Αναστάσιμου Μεγάλου Σαββάτου.
Ας κάνουμε μια θυσία για Εκείνον που μας αγάπησε τόσο, που έγινε άνθρωπος για να μας χαρίσει ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ. Ας  μην Τον αφήσουμε μόνο Του προς τον Σταυρό ! Οι καφετέριες, οι ταβέρνες, τα νυχτερινά κέντρα, οι διασκεδάσεις, τα ψώνια στα καταστήματα και στα εμπορικά κέντρα, μπορούν να  περιμένουν άλλη ώρα, άλλη μέρα, άλλη στιγμή. Ας αφήσουμε τη τηλεόραση, το ίντερνετ, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, τον αθλητισμό, κάθε άλλη ασχολία, κι ας τρέξουμε κοντά Του, για να πάρουμε ΖΩΗ, ΕΛΠΙΔΑ, ΑΝΑΣΤΑΣΗ !
ΜΙΑ ΩΡΑ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ για το ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ, τον ΣΩΤΗΡΑ Ιησού Χριστό, είναι μεγάλη θυσία ; Η μέρα που έχει 12 και 14 ώρες δεν αρκεί για να γίνουν όλα τα υπόλοιπα ;  Γιατί πρέπει να τα κάνουμε όταν χτυπούν οι καμπάνες και μας προσκαλούν για ΜΙΑ ΩΡΑ περίπου στις απογευματινές- βραδινές ακολουθίες ;  Γιατί πρέπει να χαρίσουμε 2 ώρες στη μπάλα και στο ποδόσφαιρο, όταν μας περιμένει ο αγαπημένος Ιησούς Χριστός, για  να μας ειρηνεύσει, να μας χαρίσει την ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ;  Γιατί πρέπει να πιούμε τον καφέ μας, την ώρα που βγαίνει ο Νυμφίος της Εκκλησίας, στις ολόφωτες ορθόδοξες εκκλησιές ; 



Μήπως και εμείς Τον αρνούμαστε και Τον προδίδουμε, όπως ο Ιούδας ;
Μήπως και εμείς Τον θέλουμε, μόνο όσο βολεύει τις κοσμικές μας φιλοδοξίες, όπως οι Ιουδαίοι που Τον περίμεναν ως κοσμικό βασιλιά ;
Μήπως και εμείς Τον σταυρώνουμε, με την αδιαφορία μας ;  Πως ένας ερωτευμένος θέλει να είναι συνεχώς με την αγαπημένη του, κι εμείς δεν μπορούμε ούτε μια ώρα να αφιερώσουμε στον Τριαδικό Θεό και την Σταυρωμένη Αγάπη Του ;  Μήπως Τον αγαπάμε στα λόγια ή σε ώρα δύσκολη,  και Τον έχουμε ως ” πάρεργο”, ως ” συνήθεια”,  ως ” παράδοση”,  ως” κοσμική- κοινωνική εκδήλωση” ; Μήπως, στα αλήθεια, τυπικά Τον αγαπούμε, ενώ η καρδιά μας είναι δοσμένη σε άλλες ηδονές και στα υλικά αγαθά ;
Μήπως είμαστε χειρότεροι από την αμαρτωλή γυναίκα που του έπλυνε τα πόδια με μύρα, ενώ εμείς είμαστε – στη κυριολεξία- μακριά Του και δεν Τον θέλουμε στη ζωή μας ;
Λεφτά υπάρχουν για όλα τα άλλα ( φαγητά, ψώνια, καφέδες, ουίσκι, τζόγος, ποδόσφαιρο  κλπ ), αλλά δεν υπάρχουν για να δώσουμε κάτι στους αδελφούς μας, μέσω της Ορθόδοξης Ιεραποστολής, που υποφέρουν σε 80 χώρες του κόσμου , ώστε να μπορέσουν να ζήσουν και αυτοί αληθινή Ανάσταση ;


Πάσχα, χωρίς καθημερινή παρουσία στις ορθόδοξες εκκλησιές,  είναι “Πάσχα”  άνοστο, άγευστο, άοσμο !
Πάσχα, χωρίς εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία, είναι άδειο κουτί με φανταχτερό περιτύλιγμα.
Πάσχα, χωρίς Χριστό, χωρίς προσφορά στους αδελφούς και στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή, είναι “κόκκινα αυγά” και “μαγειρίτσα” και “αρνί”, αλλά δεν είναι ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ ( Ιωαν, κεφ 6: 40-60 ). Κι αυτά ευλογημένα είναι από το Θεό, αρκεί να μην έχουν τη πρώτη θέση στη ζωή μας !
Πάσχα, χωρίς νηστεία από ΑΓΑΠΗ για τον Ιησού Χριστό και όχι από καταναγκασμό, δεν είναι Πάσχα ΚΑΙΝΟΝ, άγιον, μυστικόν ! Ναι, μπορούμε και θέλουμε να στερηθούμε κάποιες τροφές, για να μπορέσουμε να αφιερώσουμε λίγο περισσότερο χρόνο στη προσευχή, στις Ακολουθίες, στον αδελφό μας που έχει ανάγκη, κάθε είδους ανάγκη.
Ούτε η γλώσσα ( αρχαία ελληνική ), ούτε το φαγητό, ούτε τα υλικά αγαθά θα μας στερήσουν από την ΑΓΑΠΗ του Ιησού Χριστού, ούτε πόνος, ούτε θλίψη,ούτε μέριμνες.

Αδέλφια μου,
έρχεται ο Σταυρός, αλλά μετά ακολουθεί η Ανάσταση, η προσωπική του καθενός μας, η οικογενειακή, η ανάσταση της πατρίδας μας.
Χωρίς Χριστό, φτάσαμε έως εδώ και δεν ξέρουμε ακόμα αν πιάσαμε πάτο. Ο Χριστός δεν προσπάθησε να σας ξεγελάσει με κοσμικές εξουσίες, δόξα και χρήμα, όπως οι πολιτικοί. Γι’  αυτό γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, γι’ αυτό μεγάλωσε στη Ναζαρέτ στο σπίτι ενός μαραγκού, γι’ αυτό σταυρώθηκε με το πιο ταπεινωτικό θάνατο, γι’  αυτό δεν μας υποσχέθηκε ακόρεστες ηδονές και απολαύσεις, αλλά μας πρότεινε Σταυρό, ταπείνωση, προσευχή, πράγματα καθόλου ελκυστικά για το σύγχρονο κόσμο. Δεν ήθελε να μας αναγκάσει να Τον δεχθούμε ως κοσμικό σωτήρα ή βασιλιά !
Αδέλφια μου,
τώρα που οι πολιτικοί μας πούλησαν και μας χρεοκόπησαν, τώρα που οι ιδεολογίες ξέφτισαν και κατέρρευσαν, τώρα που τα υλικά αγαθά φαίνονται πρόσκαιρα και φθαρτά, ήρθε η ώρα να δούμε αληθινά τα πράγματα, να δούμε το ΦΩΣ της αγάπης του Θεού, στο πρόσωπο του μονογενούς Του Υιού, του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.
Αν, σήμερα, χτυπήσει τη πόρτα της καρδιάς σας, ανοίξτε του και φιλοξενείστε Τον μέσα της. Αυτός θα αλλάξει τις καρδιές μας, Αυτός θα μας μεταμορφώσει, Αυτός θα μας αγιάσει.
Δεν ήρθε στη γη για να μας αφήσει ένα βιβλίο, τη Καινή Διαθήκη, αλλά ήρθε στη γη, έγινε άνθρωπος, πέθανε και αναστήθηκε, για να αναστήσει το ανθρώπινο γένος.
Ήρθε στη γη και άφησε Εκκλησία με Μυστήρια, όπως η Βάπτιση, το Χρίσμα, το ευχέλαιο ( Μεγάλη Τετάρτη ) η Εξομολόγηση- άφεση αμαρτιών ( Ματθ, 18:18 ) και η Θεία Κοινωνία ( Ιωαν, 6: 40-60 ) που χαρίζουν ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ. Όσα βιώνουμε δεν είναι μόνο μια ανάμνηση, αλλά στα Μυστήρια της Εκκλησίας είναι παρών ο Τριαδικός Θεός.
Σήμερα, αυτό το Πάσχα, αυτή η Ανάσταση πρέπει να είναι διαφορετική για εμάς.
Ναι, θα φροντίσουμε να είμαστε ΟΛΟΙ εκεί ΜΑΖΙ Του. Να μην Τον αφήσουμε στιγμή μόνο Του στη σταυρική πορεία. Ναι, θα φροντίσουμε να μη λείπουμε από την Αναστάσιμη Λειτουργία, να μη φύγουμε μετά το ” Χριστός Ανέστη” για να πέσουμε με τα μούτρα στο φαγητό !
Ναι, θα φροντίσουμε, από αγάπη για τον Χριστό, να στερηθούμε κάποιες απολαύσεις και να προετοιμαστούμε για το Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας, όχι τρέχοντας, όχι βιαστικά, όχι χωρίς συναίσθηση.
Ναι, θα φροντίσουμε να βρούμε έναν ιερέα – πνευματικό στην ενορία μας ή κάπου αλλού ( πχ μοναστήρι ) για να απελευθερωθούμε από τα βάρη της αμαρτίας και να αποκαταστήσουμε τις σχέσεις μας με το Θεό.
Αυτό το Πάσχα, αυτή η Ανάσταση να είναι η 9η ώρα για εμάς !

Τον Νυμφώνα Σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον. Και ένδυμα ουκ έχω ίνα εισέλθω εν αυτώ. Λάμπρυνόν μου τη στολήν της ψυχής, Φωτοδότα, και σώσον με.

ΓΙΑΤΙ ΑΝΑΒΟΥΜΕ ΚΕΡΙΑ ΚΑΙ ΚΑΝΤΗΛΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;



ΑΝΤΙΧΙΛΙΑΣΤΙΚΟΣ

Πολύ φοβούμαστε πως αν μας επισκεπτόταν ένας αλλόθρησκος και μας έθετε το παραπάνω ερώτημα, ότι οι περισσότεροι από εμάς πολύ πιθανόν να μην γνωρίζαμε τι θα έπρεπε να του απαντήσουμε.


Ο πιστός κατά την είσοδό του στον Ιερό Ναό το πρώτο πράγμα που θα κάνει είναι το να πάρει κερί και να το ανάψει.


Σκεφτείτε λοιπόν πόσο ειρωνικό ακούγεται να μην ξέρουμε να απαντήσουμε σε κάποιον που μας ρώτησε για κάτι που μάθαμε να κάνουμε από μικρά παιδιά.


Δεν είναι μόνο η ντροπή, είναι και η ηθική ικανοποίηση που θα νιώσει ο εκάστοτε αλλόθρησκος που θα μας έχει φέρει σε μια τόσο δύσκολη θέση με ένα τόσο απλό ερώτημα.


Μόλις μας καταλάβει ότι δεν έχουμε ιδέα για ποιο λόγο ανάβουμε κερί στην Εκκλησία του Θεού, σας υποσχόμαστε ότι δεν θα διστάσει να σας πει ότι τα κεριά κατασκευάστηκαν από τους παππάδες καθαρά για εμπορικούς σκοπούς.


Κι όταν κανείς βρίσκεται σε άγνοια γύρω από τέτοια ζητήματα, δεν είναι καθόλου δύσκολο να παρασυρθεί σε διδασκαλίες πλάνης.


Με τις σκέψεις αυτές καταλήξαμε στην απόφαση να αρθρογραφήσουμε για τη σημασία τού κεριού στη Θεία Λατρεία της Εκκλησίας αλλά και του καντηλιού.


Το κερί χρησιμοποιείται από τα πανάρχαια χρόνια, αφού υπήρχε σε αφθονία στις κυψέλες των μελισσών.


Εξ ού και η ονομασία «Μελισσοκέρι».


Το χρησιμοποιούσαν οι Ισραηλίτες ως φωτιστικό μέσο στην Σκηνή του Μαρτυρίου, όπου φυλάγονταν οι Πλάκες της Διαθήκης, η Ράβδος του Ααρών και το Μάνα εξ Ουρανού.


Ακόμη το χρησιμοποιούσαν και ως φαγώσιμο για την καλή χώνεψη της τροφής:


«Και εκείνοι έδωσαν σ' αυτόν ένα μέρος από ψημένο ψάρι, και ένα μέρος κηρήθρας από μέλι»
(Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο Κεφ. 24, Στίχος 42).

Το κερί αρχικά ως φωτιστικό μέσο, χρησιμοποιείται στους Ιερούς Ναούς σε κάθε Ιερή Ακολουθία.

Λαμπάδες τοποθετούνται πάνω στην Αγία Τράπεζα και στην Ιερά Πρόθεση.


Τις κρατούν οι πιστοί κατά την τέλεση της Αναστάσεως του Κυρίου, οι νεοφώτιστοι μετά την Βάπτισή τους. ακόμη στην εξόδιο Ακολουθία και στις Ακολουθίες του Μνημοσύνου, της Λιτανείας και του Ευχελαίου.


Κεριά ανάβοντας στους τάφους και στα κατ΄ οίκον εικονοστάσια.


Το κερί είναι η ελάχιστη προσφορά κάθε πιστού στον Θεό για την ψυχή του και την ψυχή των προσφιλών του προσώπων, ζώντων και κεκοιμημένων.

Οι Ορθόδοξοι όταν ανάβουν το κερί, εκφράζουν την πίστη τους στην Αγία Τριάδα ζητώντας το πλούσιο έλεος του Θεού και τις πρεσβείες των Αγίων.

Να τονίσουμε πως δεν έχει σημασία το μέγεθος του κεριού ή της λαμπάδας, αλλά η εσωτερική διάθεση της ψυχής του πιστού.

Σύμφωνα με τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη και τον Άγιο Συμεών Θεσσαλονίκης, το κερί συμβολίζει την καθαρότητα και την πλαστικότητα της ψυχής.


Πάντοτε έχει σχέση με τη φλόγα.


Η φλόγα είναι το Φως του Χριστού, το οποίο διαλύει κάθε πνευματικό σκοτάδι και γεμίζει με αγάπη και ειρήνη την ψυχή του πιστού.

Συμβολίζει επίσης τα καλά και αγαθά έργα αυτών που ευαρεστούν στον Θεό και με αυτόν τον τρόπο δοξάζεται και ο Θεός:


«Έτσι ας λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα, και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς» (
κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο Κεφ. 5, Στίχος 16).
 

Εισερχόμενοι στο Ναό κάνουμε το σταυρό μας με μικρή υπόκλιση λέγοντας μυστικώς:

''Εισελεύσομαι εις τον οίκον Σου, προσκυνήσω προς Ναόν Αγιον Σου εν φόβω Σου''
(Ψαλμός Ε.7-8).

Κατευθυνόμαστε (εάν θέλουμε) στο παγκάρι και παίρνουμε 1 ή 2 κεριά.


Η συνήθεια να ανάβουμε πολλά κεριά είναι λανθασμένη νοοτροπία και δημιουργεί προβλήματα.


Ένα κερί προς τιμή του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων Του και ένα για τη σωτηρία των ψυχών των δικών μας ζώντων και τεθνεώτων (ή ένα κερί για όλα).


Έτσι θα χωρεί το μανουάλι τα κεριά όλων, θα καίγονται περισσότερη ώρα και δεν θα μπαίνει σε πειρασμό ο Νεωκόρος να τα μαζεύει γρήγορα (για... απόκερα!) πριν καούν.


Και όταν ανάβουμε το κεράκι μας, με πολύ ευλάβεια, προσευχόμενοι μπορούμε να λέμε:


''Χριστέ μου, είσαι το φως του κόσμου.
Βοήθησέ με ώστε και η ζωή μου να λιώνει από αγάπη προς τον πλησίον μου και να φωτίζει σαν το ταπεινό φως αυτού του κεριού''.
 

ΕΙΠΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΑ ΑΝΑΒΟΥΜΕ ΚΑΝΔΗΛΕΣ;

ΚΑΝΔΗΛΕΣ ή αλλιώς ΚΑΝΤΗΛΙΑ – ΤΟ ΚΑΝΤΗΛΙ



Στα Ορθόδοξα σπίτια συνηθίζεται στο εικονοστάσι να υπάρχει (ιδιαίτερα τις μεγάλες εορτές αλλά και κάθε Κυριακή) ένα καντηλάκι αναμμένο.

Ας υποθέσουμε ξανά ότι μας επισκέπτεται σπίτι μας ένας πλάνος / αιρετικός άνθρωπος και από τη θέση εις την οποία κάθεται είναι εμφανές το εικονοστάσι με το καντηλάκι αναμμένο και μας ρωτά το εξής απλό:


«Εσείς οι Ορθόδοξοι ανάβετε καντήλια..

Τι σημαίνει το καντήλι και το ανάβετε;
Είπε ο Χριστός να ανάβουμε καντήλια;»

Τι θα απαντούσατε εάν σας έκανε αυτήν την ερώτηση;


Οι αιρετικοί μάλιστα ζητούν να τους απαντήσετε κυρίως μέσα από την Αγία Γραφή, διαφορετικά οποιαδήποτε άλλη πηγή τους αναφέρετε θα σας την απορρίψουν.


ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΛΟΙΠΟΝ
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ!

Οι κανδήλες είναι γνωστές από τα αρχαία χρόνια.

Τις χρησιμοποιούσαν ως λυχνίες για να φωτίζουν το χώρο όπου δεν επαρκούσε το φως της ημέρας και κυρίως όταν έδυε ο ήλιος, κατά τη διάρκεια της νύκτας.


Εκτός από φωτιστικό σκεύος τις χρησιμοποιούσαν και ως «ακοίμητο φως» προς τιμή διαφόρων θεοτήτων.
Κατασκευάζονται από διάφορα ευτελή ή πολυτελή μέταλλα, πηλό και μάρμαρο.
Έχουν απλή ή πλούσια διακόσμηση με εγχάρακτες ή ανάγλυφες παραστάσεις και πολύτιμους λίθους.


Η κανδήλα αποτελείται από το κυρίως σώμα όπου μπαίνει το λάδι και τον μυκτήρα όπου τοποθετείται το φυτίλι (φλομός ή θρυαλλίς).

Την συναντούμε σε τρία είδη, την επιτραπέζια, την κρεμαστή και με ορθοστάτη.


Σ΄ έναν Ναό οι κρεμαστές κανδήλες τοποθετούνται μπροστά στις εικόνες του τέμπλου, των προσκυνηταρίων, των εικονοστασίων.


Οι επιτραπέζιες πάνω στη Αγία Τράπεζα, στους τάφους, στους οίκους.

Αυτές με τον ορθοστάτη τις τοποθετούμε ανατολικά της Αγίας Τράπεζας, μπροστά στον Εσταυρωμένο ή σε λειψανοθήκες με σκηνώματα Αγίων.


Η κανδήλα που καίει μπροστά στο Ιερό Αρτοφόριο ["Ν": πάνω στην αγία τράπεζα, όπου φυλάσσεται μικρό κομμάτι θείας Μετάληψης για ώρα επείγουσας ανάγκης] λέγεται «ακοίμητος», διότι πρέπει να ανάβει μέρα νύχτα..:


(ίνα καίηται λύχνος δια παντός)

«Και εσύ θα προστάξεις τους γιους Ισραήλ να σου φέρουν καθαρό λάδι από κοπανισμένες ελιές για το φως, για να καίει πάντοτε το λυχνάρι»
(Π. Διαθήκη – ΕΞΟΔΟΣ Κεφ. 27, Στίχος 20).

..και συμβολίζει την διαρκή παροχή της Θείας χάριτος.

Είναι εικόνα του αληθινού Φωτός, του Θεού, που φωτίζει κάθε άνθρωπο, ενώ το λάδι της ακοιμήτου κανδήλας είναι σύμβολο του Πνεύματος του Θεού.


Σε πολλούς Ναούς η φλόγα είναι από το «Άγιο Φως» που βγαίνει από τον Πανάγιο Τάφο του Κυρίου και διατηρείται πάντοτε αναμμένο εις ένδειξη του αιωνίου φωτός.


Για την κανδήλα η οποία ανάβει συνεχώς, χρησιμοποιούμε την λέξη «ακοίμητος», όταν όμως τη σβήσουμε, τότε λέμε ότι η κανδήλα «κοιμάται».


Ανάλογα με το πόσα σώματα έχει, ονομάζεται μονοκάνδηλη, τρικάνδηλη, επτακάνδηλη, δωδεκακάνδηλη και πολυέλαιος.


Οι κανδήλες που κρέμονται μπροστά στις εικόνες των Αγίων, αποδεικνύουν την τιμή και τον σεβασμό των πιστών.


Έχουν διάφορα σχήματα και μεγέθη, ανάλογα με το τάμα των πιστών προς τον προστάτη τους Άγιο.


Υπάρχουν ναόσχημες, καραβόσχημες, αγκυρόσχημες, κ.τ.λ. και λεγόμενες λασέρνες.


Για την ανύψωση και την κατάβαση των κανδηλιών υπάρχει ειδικός εξοπλισμός.


Το λάδι που χρησιμοποιείται πρέπει να είναι ελαιόλαδο καλής ποιότητας:


«σύνταξον τοῖς υἱοῖς ᾿Ισραὴλ καὶ λαβέτωσάν σοι ἔλαιον ἐξ ἐλαιῶν ἄτρυγον καθαρὸν κεκομμένον εἰς φῶς καῦσαι, ἵνα καίηται λύχνος διαπαντός» (Π. ΔΙΑΘΗΚΗ – ΕΞΟΔΟΣ, Κεφ. 27, Στίχος 20).

Συμβολίζει την ειρήνη του Θεού και την ευσπλαχνία Του προς το ανθρώπινο γένος.

Σε πολλές κανδήλες και πάνω από αυτές βλέπουμε να τοποθετούνται αυγά από στρουθοκάμηλους.

Ο λόγος είναι κυρίως πρακτικός: Λόγω του σχήματός του το αυγό εμπόδιζε τα ποντίκια να κατεβαίνουν στο λάδι και έδιωχνε μακριά τις αράχνες με την μυρωδιά του.

Γι΄ αυτό κρεμούσαν τα αυγά καί στους πολυελαίους.

Όπως είδαμε τα κεριά και οι κανδήλες δεν προστέθηκαν τυχαία στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας.

Δεν ήταν μια ιδέα κάποιου σχεδιαστή προς στολισμό των Ναών.

Είναι ιερές προσφορές που «ταξιδεύουν» ανά τους αιώνες και φτάνουν έως τις μέρες μας.

Όπως είδαμε τα επιβεβαιώσαμε όλα αυτά μέσα από το λόγο του Θεού.

«Δουλειά» των αιρέσεων είναι να αμφισβητούν την Εκκλησία του Θεού.

Πριν πιστέψουμε τον αιρετικό που μας επισκέφτηκε καλό θα είναι πρώτα να γνωρίζουμε τις θέσεις την Ορθοδόξου πίστεώς μας.

Ένας πιο γρήγορος τρόπος για τον άνθρωπο που κλονίστηκε η πίστη του από κάποιον αιρετικό, είναι να έρθει το γρηγορότερο σε επαφή με τον Ιερέα της ενορίας του ώστε να ζητήσει εξηγήσεις κι εκείνος θα τον καθοδηγήσει.

Έτσι με τον τρόπο αυτό όχι μόνο δεν θα μπορούν να μας παρασύρουν σε διδασκαλίες πλάνης, αντιθέτως θα είμαστε και σε θέση να κηρύξουμε την αλήθεια της Ορθόδοξου πίστεώς μας.



ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ (blog) ΑΝΤΙΧΙΛΙΑΣΤΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ:

-Ο πιστός που δεν γνωρίζει καλά τα της Ορθοδοξίας ζητήματα καλύτερα να μην δέχεται να έρθει σε διάλογο με έναν αλλόθρησκο για τους απλούς εξής λόγους:

-Ο αιρετικός άνθρωπος παρακολουθεί μαθήματα στις συναθροίσεις τις θρησκείας του δύο και τρεις και τέσσερις φορές την εβδομάδα.

-Στον αιρετικό άνθρωπο γίνονται ειδικά μαθήματα με ποιόν τρόπο να μας πλησιάζει και με ποιο θέμα πρέπει να ξεκινήσει μια συζήτηση.

-Ο αιρετικός συνήθως δεν μας επισκέπτεται μόνος του αλλά με συνοδό ώστε ο ένας να συμπληρώνει τα κενά του άλλου.

-Ο αιρετικός ξέρει από πριν τι έχει ετοιμάσει να μας πει – εμείς όμως όχι – συνεπώς μας βρίσκει πάντα απροετοίμαστους…

Καλύτερα λοιπόν ας κρατάμε μια απόσταση έως ότου αποκτήσουμε γνώση.

Ο ΠΙΣΤΟΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΦΟΒΗΘΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. ΣΥΝΕΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΕ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ.

Ο Θεός να μας προστατεύει από την πλάνη των αιρέσεων.

Το άρθρο είναι βασισμένο στις παρακάτω πηγές:

Ηγάπησα, Κύριε, ευπρέπειαν οίκου σου..


Του Αρχιμανδρίτη Ισαάκ Τσάπογλου.

Π. Γεωργίου Κουγιουμτζόγλου.
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου, μετόχιον Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους.


Δείτε και: Γιατί θυμιατίζουμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία
Απλές προτάσεις για υγεία, ευεξία, αρμονία & αιώνια ζωή!

Κυριακή 8 Απριλίου 2012

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα! Καλό Γολγοθά! Καλή Ανάσταση!



Τι σημαίνει «Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται…»
Το πρόβλημα του Ιούδα



π. Εφραίμ Φιλοθεΐτης: "Τον νυμφώνα σου βλέπω"
Από το εξαιρετικό blog Ομολογία πίστεως

Tον νυμφώνα Σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον και ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αυτώ· λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής, Φωτοδότα και σώσόν με», ψάλλει η Εκκλησία μας.

Η ψυχή του χριστιανού, η μετανοημένη ψυχή, αυτή που έχει συναίσθησι της αμαρτωλότητος και της ευθύνης, στρέφει τα μάτια της προς τον Νυμφίον της Εκκλησίας και γοερώς αναφωνεί: «Σωτήρα μου, Ευεργέτα μου, Συ που σταυρώθηκες γιά μένα την αμαρτωλή ψυχή· δεν έχω χιτώνα καθαρό, χιτώνα λελαμπρυσμένο από τα δάκρυα και την μετάνοια· ένδυμα δεν έχω αγνό.
Πώς θα παρουσιασθώ ενώπιόν Σου, Ουράνιε Νυμφίε κάθε μετανοημένης και καθαράς ψυχής! Ο νυμφώνας Σου είναι κεκοσμημένος, είναι θαυμάσια στολισμένος και όμορφος. Εγώ όμως δεν έχω ένδυμα, ίνα εισέλθω και κατοικήσω αιωνίως εν αυτώ. Σε παρακαλώ, Σε ικετεύω, Ουράνιε Νυμφίε της ψυχής μου, λάμπρυνόν με· καθάρισε το ένδυμα της ψυχής μου, δώσε μου τα απαιτούμενα μέσα καθάρσεως για να λαμπρυνθή το ένδυμα αυτό και να αξιωθώ να γίνω μέτοχος, να γίνω άξιος να κατοικήσω μέσα σ' αυτόν τον ουράνιο και αιώνιο νυμφώνά Σου».

Η Βασιλεία του Θεού, η Άνω Ιερουσαλήμ, ο ουράνιος κόσμος, ο αιώνιος και αναλλοίωτος είναι ο νυμφώνας του Θεού, εκεί που κατοικεί ο Θεός εν φωτί, εκεί που οι άγγελοι ψάλλουν ακαταπαύστως το: «Άγιος, Άγιος, Άγιος ει ο Θεός ημών». Σ' εκείνον τον ουράνιο κόσμο βρίσκεται η μακαριότητα του Θεού, η ευτυχία, το κάλλος και η ομορφιά.


Ψυχές κεκαθαρμένες και με τα δάκρυα αγνισμένες, αισθάνονται αυτόν τον ουράνιο νυμφώνα· από τώρα τον γεύονται· τον βλέπουν με τα μάτια της ψυχής· τον ορέγονται, τον ποθούν και νοσταλγούν την ημέρα και την ώρα που θα απέλθουν δια να κατοικήσουν εις αυτόν.


Ημείς όμως οι ταλαίπωροι άνθρωποι δεν έχουμε την πληροφόρησι της συνειδήσεως, γιατί η ψυχή μας δεν είναι καθαρή, μήτε το σώμα μας. Γι' αυτό ακριβώς και δεν είναι ανοιγμένα τα μάτια της ψυχής μας, να δούμε τον ουράνιο αυτό κόσμο, αυτήν την ομορφιά, την οποία είδε για λίγο ο Απόστολος Παύλος και ανεφώνησε από έκπληξι και θάμβος και είπε: «Ώ βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού! Ως ά- νεξερεύνητα τα κρίματα αυτού και ανεξιχνίαστοι αι οδοί αυτού!...» (Ρωμ. 11, 33), και αλλού πάλιν «Α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρ-δίαν άνθρωπου ουκ άνέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν» (Α'Κορ. 2, 9).


Σ' αυτόν τον νυμφώνα τον ουράνιο καλούμεθα να γίνουμε οικήτορες, να κατοικήσουμε, να συναυλιζώμεθα μετά των Αγγέλων, μετά των Αγίων, σε ουράνια παστάδα, στην Άνω Ιερουσαλήμ, στο κάλλος της Βασιλείας των Ουρανών, στο φως το απρόσιτον, στον υπέρφωτον γνόφον της αγνωσίας του Θεού, αφού καθάρουμε τον χιτώνα της ψυχής μας.


Σ' αυτήν την κάθαρσι του χιτώνος, που καλούμεθα να επιτύχουμε, μας βοηθεί πάρα πολύ η Εκκλησία μας. Γι' αυτό, τον χρόνο αυτό, που ανοίχθηκε μπροστά μας και φέτος, αυτές τις άγιες ημέρες -με την γενική άποψι της νηστείας, όχι μόνον από τροφές, αλλά κυρίως από εγκράτεια κακών επιθυμιών-πρέπει ο κάθε χριστιανός που ποθεί να σωθή, να ανασυγκροτήσει τις σκέψεις και τις αποφάσεις του και να αγωνισθή να ζήση πιο σεμνά, πιο απέριττα, πιο απλά, σταματώντας την εξωτερική προσπάθεια της καλλωπίσεως και στρεφόμενος στον εσωτερικό καλλωπισμό του. Το εξωτερικό σκεύος καταστρέφεται, διαλύεται, γίνεται βορά και τροφή των σκωλήκων και της φθοράς. Την ομορφιά όμως της ψυχής, όχι μόνο κανένα πράγμα δεν τη φθείρει, αλλά μάλλον το Πνεύμα του Θεού την εξωραΐζει προς το ευγενέστερον. Ο χρόνος ολοένα και συντέμνεται, όλο και λιγοστεύει. Κάθε ημέρα που περνά, είναι και ένα βήμα προς τον θάνατο. Να ξέρετε, ότι και ένα μόνο δάκρυ ισοδυναμεί με το λουτρό. Όπως το λουτρό ανακουφίζει το σώμα και το πλύσιμο καθαρίζει το ένδυμα, ούτω πως και τα δάκρυα της μετανοημένης ψυχής αγνίζουν την καρδιά, αγνίζουν το νου, αγνίζουν το σώμα, αγνίζουν την ζωή, αγνίζουν τον λόγο, αγνίζουν ακόμα και την κάθε έκφρασι του ανθρώπου.


Να γονατίζουμε και να προσευχώμεθα με πολλή ταπείνωσι. Σε κάθε μετανοημένη ψυχή δίδεται λόγος, της δίδεται φωτισμένη προσευχή. Αυτό το βλέπουμε στην πόρνη του Ευαγγελίου κατά την Μεγάλη Τρίτη. Που ήξερε αυτή, μια γυναίκα του δρόμου να κάνη προσευχή; Αφ' ης στιγμής όμως απεφάσισε να μετανοήση και άρχισε να κλίνη προς το φως και προς την αλήθεια, της δόθηκε πνεύμα προσευχής. Πόσο ωραία είναι τα λόγια της μπροστά στον Σωτήρα! Γονάτισε μπροστά Του και ασφαλώς έκανε έναν εσωτερικό διάλογο μαζί Του! Εξέφρασε με όλη την καρδιά της την μετάνοιά της, διότι της απεκαλύφθη ότι Αυτός είναι ο μόνος Σωτήρας της και όλοι οι άλλοι την εξηπάτησαν. Είδε ότι μόνον ο Ιησούς, ο Χριστός, είναι Αυτός που θα της δώση το φώς, την ανακούφισι, την χαρά και την άφεσι των πολλών της εγκλημάτων.


(από εδώ)
«Δέξαι με -είπε- την αμαρτωλή, δέξαι μου το πέλαγος της αμαρτίας!». Και είδατε ότι τα δάκρυά της ήταν τόσα πολλά, που έβρεξαν τα άχραντα πόδια του Χριστού και αναγκάσθηκε να τα σκουπίση με την πλούσια κόμη της. Δεν χρειαζόταν άλλο μύρο για τον Χριστό μας. Το πολυτιμότερο μύρο ήταν τα δάκρυά της, που άξιζαν μεγάλο πλούτο.

Ήταν σε θέσι να εξαλείψουν όλο το χρέος που είχε απέναντι στον Θεό. Και ενώ ήταν καταβουρκωμένη, καταπνιγμένη στη βρωμιά και στη δυσωδία, τα πολύτιμα εκείνα δάκρυα την βοήθησαν να λαμπρύνη το ένδυμα της ψυχής της και να γίνη αποδεκτή από τον Σωτήρα μας. Εμείς, άραγε, πότε θα λαμπρύνουμε το ένδυμα της ψυχής μας;


Έτσι και κάθε αμαρτωλή ψυχή που κλαίει, που βρέχει νοερώς τα πόδια του Χριστού μας, δέχεται την αυτήν ανταπόκρισιν, την οποία δέχθηκε και η πόρνη γυναίκα. Δεν είναι μόνον το ότι σώθηκε, αλλά και έγινε φωτεινό παράδειγμα για κάθε ψυχή παραστρατημένη, γιατί της δείχνει τον τρόπο, τον δρόμο και το φως για επιστροφή. Αν μπορούσε κανείς να εμβαθύνη στην ψυχή αυτής της γυναίκας, καθ' ην στιγμήν ωλοφύρετο και έκλαιγε και έβρεχε τους αχράντους πόδας του Ιησού, θα έβλεπε οποία η ανακούφισις, οποίον βάρος της έφυγε και οποίαν ανάπαυσιν έλαβε η συνείδησίς της. Ο Χριστός γι' αυτά τα δάκρυά της της έδωσε πλήρη την άφεσι όλων των αμαρτιών της. Έτσι και σε κάθε άνθρωπο, που επιστρέφει κοντά Του, του δίνει πλούσια την συγγνώμη, αρκεί να μετανοήση ειλικρινά. Ουδέν πρόβλημα μετά την μετάνοια. «Ου θελήσει θέλω τον θάνατον του αμαρτωλού, ως το επιστρέψαι και ζην αυτόν», λέγει ο Κύριος. Ορκίζεται στον εαυτόν Του ο Θεός και λέγει: «δεν θέλω κανένας άνθρωπος, καμμία ψυχή να χαθή και να κολασθή, αλλά θα την περιμένω. Θα εξαντλήσω κάθε περιθώριο χρόνου και κάθε προσμονή για την επιστροφή της».


Ας ακολουθήσουμε τον φωτεινό δρόμο της μετανοίας· εάν μετανοήσουμε ειλικρινά, τότε ο Θεός δέχεται την μετάνοιά μας και δημιουργεί νέα σχέσι μαζί μας. Πολλές φορές ο άνθρωπος από το βάρος της αμαρτίας, έρχεται στο σημείο να λέγη: «Μά, δύναται ο Θεός να μου συγχωρέση αυτά που έκανα;». Από τη μια πλευρά έχει δίκηο. Νοιώθει το βάρος κι αναρωτιέται, αν τόσο βάρος μπορεί να το σηκώση ο Θεός! Για όνομα του Θεού! Δεν μπορεί ο Θεός, ο Χριστός, το πέλαγος της ευσπλαχνίας και των οικτιρμών, να σηκώση το βάρος μιας ψυχής αμαρτωλής; Μια χούφτα άμμος όταν ριφθή, μέσα στους ωκεανούς, έχει καμμία υπόστασι; Καμμία υπόστασι, χάνεται. Φαίνεται τίποτε στην επιφάνεια; Μηδαμώς. Ακριβώς ετσι είναι και όλα τα αμαρτήματα της ανθρωπότητος. Είναι ενα μηδέν εμπρός στην άβυσσο της ευσπλαχνίας του Θεού. Πολλώ μάλλον τα αμαρτήματα μιας και μόνον ψυχής!


Έρχεται όμως από τα δεξιά, ο αλλότριος της σωτηρίας του ανθρώπου, ο δαίμων και συμβουλεύει την ψυχή: «δεν συγχωρείσαι με τίποτε!» την σπρώχνει, την πιέζει και την «πρεσσάρει» για να την εξωθήση στο έγκλημα της αυτοκτονίας. Γι' αυτόν τον λόγο, ημείς ποτέ να μη πιστέψωμε κάτι τέτοιο, ακόμη και αν κάθε ημέρα εγκληματούμε. Ποτέ να μη χάσουμε την ελπίδα, όσα κι αν πράττουμε, όσο κι αν πίπτουμε, όσο κι αν τραυματιζώμεθα και χτυπάμε· μηδαμώς απελπισία και απόγνωσις. Μα, θα πη ο λογισμός: «Έως πότε θα με περιμένη ο Θεός;» Εφ' όσον ο Θεός σου χαρίζει ζωή, αυτό είναι μία έγγύησις του Θεού ότι σε περιμένει. Δεν μπορείς εσύ να αποκλείσης το δικαίωμα της προσμονής του Θεού. Μ' αυτήν την ελπίδα, μ' αυτό το θάρρος να προσερχώμεθα στον Θρόνο της Χάριτος του Θεού.


Έχουμε αναρίθμητα φωτεινά παραδείγματα μετανοίας ανθρώπων, μακράν του Θεού ευρισκομένων, οι οποίοι επέστρεψαν και όχι απλώς σώθηκαν, αλλά άγγιξαν μεγάλα μέτρα αγιότητος.

Η Οσία Μαρία η Αιγύπτια τι ήτο; Πόσοι και πόσες σαν την Οσία Μαρία, δεν υπήρξαν αμαρτωλοί άνθρωποι, που έγιναν άγιοι κατόπιν! Γι' αυτό κανείς να μην απελπίζεται, αλλά να προσέρχεται με μετάνοια στον πνευματικό, που δύναται με τον λόγο του να οικειώση τον αμαρτωλό μετά του Θεού, να τον δικαιώσει αυτοστιγμεί. «Όσα εάν λύσητε επί της γης, έσται λελυμένα και εν τω ουρανώ. Η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος έχει σε συγκεχωρημένον και λελυμένον και εν τω νυν αιώνι και εν τω μέλλοντι». Αυτομάτως το «κομπιούτερ» του Θεού χτυπάει μηδέν αμάρτημα και συγχρόνως ανοίγεται η πύλη της Βασιλείας των Ουρανών. ο νυμφώνας του Χριστού δέχεται τον άνθρωπο, τον προηγουμένως μη έχοντα «λελαμπρυσμένον» τον χιτώνα της ψυχής.

Γι' αυτήν την μεγάλη ευσπλαχνία του Θεού, ας τον ευχαριστήσουμε, ας τον προσκυνήσουμε με όλη την ευγνωμοσύνη της ψυχής μας. Εάν ο Θεός δεν ήτο τόσον απείρως εύσπλαχνος, ουδείς ο σωζόμενος. Κανείς δεν θα εσώζετο, διότι ουδείς ευρίσκεται και υπήρξεν επί της γης άμεμπτος και χωρίς σφάλμα και κηλίδα. Ουδείς ημπορεί να καυχηθή ότι ετήρησε την καρδίαν του άμεμπτη και καθαρή. Η ευσπλαχνία του Θεού όμως είναι τόσο δραστική, το φάρμακο αυτό είναι τόσο φοβερό και τρομερό, που εξαλείφει τα πάντα. Κάνει τρομερές επεμβάσεις, απίθανες εγχειρήσεις και σώζει τον άνθρωπο από βέβαιο ψυχικό θάνατο.


Εδώ βλέπουμε ψυχές, που έφυγαν από την ζωή αμετανόητες και «θεία επεμβάσει και θεία προνοία» δια πρεσβειών αγίων ανθρώπων, επεστράφησαν πίσω και έλαβαν την συγγνώμη. «Μετά θάνατον ουκ εστί μετάνοια» από την ίδια την κολασμένη ψυχή. Για να μετανοήση η ίδια, πρέπει να επιστρέψη στην ζωή. Ακόμη και τέτοια θαύματα έκανε η πρόνοια του Θεού, για να σώση τον άνθρωπο.


Ο νυμφώνας «ηνέωκται» [=άνοιξε], ο Χριστός μας περιμένει· δεν πρέπει να βραδύνουμε. Το στάδιον της νηστείας και της καθάρσεως το βαδίζουμε τώρα, το λουτρό της μετανοίας μας περιμένει. Ας αξιοποιήσουμε τον χρόνο τώρα, που όλα συμβάλλουν στην μετάνοια. Τα λόγια της Εκκλησίας είναι όλα κατανυκτικά, αρκεί να προσέξουμε την έννοιά των. Ας γονατίζουμε κάθε μέρα, κάθε νύχτα και ας επικαλούμεθα πνεύμα κατανύξεως και δακρύων να μας χαρίζη ο Θεός.


Κι όταν αγγίξη ο Θεός τα μάτια μας, να τον ευχαριστήσουμε, να ταπεινωθούμε και να Του εκφράσουμε την αδυναμία μας, κι ότι με την ευσπλαχνία Του και μόνον μετανοούμε και όχι ότι είμεθα ικανοί και άξιοι για μετάνοια. και το ότι πιστεύουμε στον Θεό και το ότι αναγνωρίζουμε την αμαρτωλότητά μας είναι Χάρις Θεού, είναι ευσπλαχνία. Έάν η Χάρις δεν επισκιάση, ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Εάν σκεπτώμεθα επιστροφή, εάν μετανοούμε, εάν αλλάζουμε, αυτό είναι Χάρις Θεού. Για να έλθη η Χάρις του Θεού, είμεθα δεκτοί από την Χάρι.


Ας μετανοήσουμε όσο είναι στην διάθεσί μας ο χρόνος, όσο έχουμε τον καιρό μπροστά μας. Ο Θεός είναι τόσο καλός, ο Ουράνιος Πατέρας έχει τέτοια καρδιά που όλοι χωράμε μέσα Του, αρκεί να προσέλθουμε εν μετανοία και εξομολογήσει. Ιδιαίτερα τώρα να προσερχώμεθα στις Προηγιασμένες Λειτουργίες, διότι είναι γεμάτες κατάνυξι και χάρι. Τι ωραίο το Χερουβικό της Προηγιασμένης Λειτουργίας! Μά, κι εκείνο το Χερουβικό του Μεγάλου Σαββάτου, τι δογματική και θεολογία περιέχει!


Ας βιάσουμε τους εαυτούς μας, για να βρεθούμε γρηγορούντες και νήφοντες και να καταπολεμήσουμε την αμέλεια και τη ραθυμία, γιατί αυτά εμποδίζουν τα αγαθά του Θεού προς τον άνθρωπο. Έρχεται ο δαίμων και μας φέρνει κόπωσι, κομάρες και μας ψιθυρίζει: «μη κάνης τις μετάνοιες, μη σηκώνεσαι τώρα για προσευχή, είσαι κουρασμένος, κοιμήσου λίγο παραπάνω, θα πας για δουλειά και τόσα άλλα». Ας μη τον ακούσουμε, ας βιασθούμε, διότι δεν ξέρουμε μετά από λίγες στιγμές τι μπορεί να συμβή. «Όπου εύρω σε, εκεί και κρινώ σε». Αν μας βρη επάνω στη βία, θα μας κατάταξη μετά των βιαστών. Αν μας βρη στην αμέλεια και στη ραθυμία, θα μας κατατάξη μετά των ραθύμων και των αποτυχημένων.


Να βοηθήσουμε και τους συνανθρώπους μας· να τους μιλήσουμε για τον Θεό, για την αγάπη του Ουρανίου Πατρός· να τους δώσουμε θάρρος κι ελπίδα. Μία ψυχή να βοηθήσουμε, είναι η μεγαλυτέρα ελεημοσύνη. Όπως κι εμάς μας βοήθησαν άλλοι άνθρωποι, οφείλουμε κι εμείς να κάνουμε το ίδιο.


Ας βιασθούμε λοιπόν σε όλα, για να εισέλθουμε στον νυμφώνα του Χριστού· διότι «των βιαστών είναι η Βασιλεία των Ουρανών». Αμήν.


πηγή: γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου "Η τέχνη της σωτηρίας", εκδ. Ιεράς Μονής Φιλοθέου, Άγιον Όρος, 2005. 

 

Για τον άγιο Γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτη (της Αριζόνας) δείτε στο post μας Το Grand Canyon της Ορθοδοξίας.

ΚΑΛΟ ΓΟΛΓΟΘΑ, ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Σάββατο 7 Απριλίου 2012

Αγωνία & αγώνες Ορθοδόξων στο Κόσοβο!...


"Νεκρός": Ο σκοπός του παρακάτω αφιερώματος είναι καθαρά πνευματικός και καθόλου πολιτικός. Για τις πηγές των δημοσιευμάτων, κλικ στους τίτλους.

30 φωτογραφίες του Σέρβου φωτογράφου Μιλίνκο Στεφάνοβιτς τραβηγμένες το 1999,τις πρώτες μέρες μετά την αποχώρηση του σέρβικού στρατού από το Κόσοβο όταν τον έλεγχο της περιοχής ανέλαβαν οι Αλβανοί και το Ν.Α.Τ.Ο..Οι φωτογραφίες παρουσιάζουν το δράμα των προσφύγων,αλλά και τις καταστροφές που υπέστησαν οι ορθόδοξοι ναοί,πολλοί απ'αυτούς αρχιτεκτονικά μνημεία χτισμένα πριν από πολλούς αιώνες.


 

Μεταξύ Ιουνίου και Οκτωβρίου 1999,πολλές εκκλησίες και μοναστήρια στο Κόσοβο και στα Μετόχια καταστράφηκαν και βεβηλώθηκαν σε περιοχές που προστατευόνταν από τις δυνάμεις KFOR.
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα www.rastko.rs 76 εκκλησίες καταστράφηκαν σε ζώνες όπου υπήρχαν αμερικανικά και ιταλικά στρατεύματα, 17 σε ζώνες ελεγχόμενες από γερμανούς στρατιώτες, 10 σε ζώνες λεγχόμενες από βρετανούς στρατιώτες και 7 εκκλησίες σε ζώνες ελεγχόμενες από γάλλους στρατιώτες.Η ίδια πηγή αναφέρει ότι πολλόί από τους ναούς που μετατράπηκαν σε ερείπια ήταν μνημεία του 14ου αιώνα και άντεξαν τόσο στις επιθέσεις των Οθωμανών,όσο και στη διάρκεια των 2 παγκοσμίων πολέμων.


 

Είναι χαρακτηριστικό ότι την ίδια περίοδο είχε καταστραφεί ένα άγαλμα του Βούδα του 7ου αιώνα και κάθε 15 λεπτά το CNN έδινε πληροφορίες. Για την τεράστια πολιτιστική καταστροφή και όχι μόνο στο Κόσοβο κανείς δεν είπε κουβέντα!
Το μοναστήρι Duboki Potok (Βαθύ ρυάκι), βρίσκεται στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο, κοντά στην κωμόπολη Zubin Potok, ανάμεσα στους λόφους και έχει δίπλα του ένα ρυάκι. Ήρεμο τοπίο με φιλόξενο οικοδεσπότη. Όταν πλησιάζουμε αυτό το μοναστήρι, μας υποδέχεται ο π. Romilo και μας μιλάει για το ιστορικό αυτού του μοναστηριού και για το λαό που έχρεται εδώ.
Όταν τον ρωτήσαμε πώς ζει εδώ στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο, ο π. Ρωμύλος λέει ότι ο Κύριος δίνει σ’αυτόν τη δύναμη να αντέξει, καθώς και ότι όλες οι άσχημες καταστάσεις και όλοι οι μπελάδες περνούν συν το χρόνο. «Όταν κάποια δυσάρεστη κατάσταση διαρκεί πολύ καιρό, τότε ο άνθρωπος το συνηθίζει και το αντέχει ευκολότερα. Είναι δύσκολο να ζει κανείς εδώ, όμως, όταν τα πράγματα γίνουν δυσβάστακτα, τότε ο άνθρωπος πρέπει να στραφεί στο Θεό και να ελπίζει ότι Αυτός θα του δώσει δύναμη και θάρρος να αντέξει περισσότερο», λέει ο π. Ρωμύλος.


«Για το μοναστήρι Duboki Potok γίνεται λόγος για πρώτη φορά στα παλιά κείμενα, και συγκεκριμένα σε μια τουρκική απογραφή πληθυσμού από τον 14ο αιώνα, όταν το μοναστήρι βρισκόταν σε ερείπια. Αργότερα, τον 16ο αιώνα, το μοναστήρι ανακαινίζεται, και τον 18ο αιώνα αποκτάει και παρεκκλήσι. Το έτος 1903 κτίστηκε το καμπαναρειό, και τα μέλη του Συνδέσμου της Σέρβας πριγκίπισσας Ljubica από το Βελιγράδι αγόρασαν μια μεγάλη καμπάνα και την έστειλαν εδώ, μέσω του μεγάλου βουνού Rogozna, στο νότο της Σερβίας».
Αυτά μας διηγείται ο π. Ρωμύλος, και συνεχίζει λέγοντας ότι πριν 400 χρόνια το μοναστήρι φυλάγει και μερικά ιερά λείψανα, δηλαδή το χέρι του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Νικήτα, που είναι προστάτης αυτής της περιοχής, και για αυτόν το λόγο ο πιστός λαός ονομάζει αυτό το μοναστήρι και «Άγιο Χέρι». Εδώ φυλάγονται, επίσης, και λείψανα του Αγίου Κοσμά και Δαμιανού, μέσα σε ένα μικρό κυβώτιο, που βρίσκεται κάτω από τις εικόνες αυτών των δύο Αγίων Πατέρων. Ο λαός έρχεται εδώ να προσευχτεί με την ησυχία του, μακριά από το καθημερινό άγχος. 
 
«Όλοι μας έχουμε τα δικά μας χαρακτηριστικά, πρέπει να καλλιεργούμε τις καλές αρετές μας και να αποφεύγουμε τις κακές, πρέπει όλοι μας να αλλάζουμε το χαρακτήρα μας με το πέρασμα του καιρού, και προχωρώντας στην ηλικία μας πρέπει να γίνουμε ώριμοι άνθρωποι. Είναι πιο δύσκολο να αλλάξει ο άνθρωπος την περιφάνειά του, όμως, με τη βοήθεια του Θεού και αυτό γίνεται»,- καταλήγει ο π. Ρωμύλος, και προσθέτει ότι σήμερα όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι, όπου και να ζουν, όλοι τους έχουν τα ίδια προβλήματα και στεναχώρια.
 
Επιμέλεια της δημοσιογράφου Ljiljana Sinđelić Nikolić. πηγή

*****
Εμπόριο ανθρώπινων οργάνων (Σέρβων αιχμαλώτων) στο Κόσοβο!
 
Δημοσιευμένο στις 10 Μαΐου 2011 
 
Το Κόσσοβο είναι το αποτέλεσμα ενός πολέμου, το 1999 και ενός έρωτα. Του πολιτικού έρωτα των ΗΠΑ και των συμμάχων της προς τους Αλβανούς του Κοσσόβου.

Το Κόσσοβο παρά τις αντιδράσεις αυτονομήθηκε. Η πολιτική ηγεσία του Κοσσόβου, είναι οι παλιοί πολέμαρχου του UCK. Ακόμη και στις ΝΑΤΟικές εκθέσεις, εμφανίζονται ως μια ομάδα με άνομες ενέργειες. Εγκλήματα πολέμου, εμπόριο όπλων και ναρκωτικών.

Στη διάρκεια του πολέμου το 1999, ομάδες του UCK σκότωναν αμάχους στο Κόσσοβο τους αφαιρούσαν τα όργανα και τα πουλούσαν. Το «κίτρινο σπίτι», το σύμβολο της φρίκης, ανοίγει την πόρτα του στην αλήθεια.

Ο αρχηγός του UCK και νυν πρωθυπουργός του Κοσσόβου απαντά στις κατηγορίες που τον θέλουν αρχηγό μιας εγκληματικής ομάδας που εμπορευόταν ανθρώπινα όργανα.

Το ένοχο μυστικό του ΟΗΕ αποκαλύπτεται. Οι απόρρητες εκθέσεις που αποδεικνύουν πως ο ΟΗΕ ήξερε, βγαίνουν από το «Κουτί της Πανδώρας».

 

Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κι-Μουν, προώθησε στα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ το αίτημα της Σερβίας να αρχίσει έρευνα για τις αναφορές – στην έκθεση για το εμπόριο ανθρώπινων οργάνων στο Κόσοβο – του ειδικού εισηγητή του Συμβουλίου της Ευρώπης, Ντικ Μάρτι.

Ταυτόχρονα στήριξε την ανεξάρτητη έρευνα.

«Θα ήθελα να εκμεταλλευτώ τη δυνατότητα να εκφράσω τη στήριξή μου σε θεμελιώδη, ανεξάρτητη και αντικειμενική έρευνα των σοβαρών καταγγελιών. Ο ΟΗΕ θα συνεργαστεί πλήρως σε μια τέτοια έρευνα, αν διεξαχθεί», αναφέρεται σε επιστολή του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ που απεστάλη στον προεδρεύοντα του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Ο Μπαν Κι-Μουν στην τριμηνιαία έκθεσή του για το Κόσοβο, η οποία θα εξεταστεί την Πέμπτη σε συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αναφέρει ότι είναι αναγκαία μια θεμελιώδης και ανεξάρτητη έρευνα για το εμπόριο ανθρώπινων οργάνων, με ισχυρό πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων και πλήρη συνεργασία όλων των πλευρών.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Σερβίας, Βουκ Γέρεμιτς, ο οποίος θα συμμετάσχει στην τακτική συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, στις 12 Μαΐου, ανήγγειλε ότι θα εξεταστεί και η σερβική πρωτοβουλία για τη διεξαγωγή έρευνας για το εμπόριο ανθρώπινων οργάνων στη διάρκεια των συγκρούσεων στο Κόσοβο από ανεξάρτητο όργανο υπό την εντολή του ΟΗΕ, αλλά ότι δεν αναμένει να ληφθεί οριστική απόφαση.
Πολλά άρθρα για το θέμα εδώ!
Δείτε και σχετικό βίντεο
Επισκεφτείτε επίσης:
Επισκεφτείτε και την ιστοσελίδα www.kosovo.net/

Το δάκρυ του Ιησού (Σάββατο του Λαζάρου)

 
 
 
Σήμερα η αγία μας Εκκλησία εορτάζει το θαύμα της έγερσης του Λαζάρου, όπως μας το περιγράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Βλέπουμε τον Χριστό να αποκαλύπτει με θαυμαστό τρόπο την παντοδυναμία Του: αντιστρέφει την πορεία του θανάτου, αναδομεί την σάρκα του τετραήμερου Λάζαρου και τέλος ανασταίνει εκ νεκρών τον φίλο Του. Αξίζει ωστόσο να σταθούμε σε μια λεπτομέρεια της διήγησης του Ευαγγελίου: όταν ο Ιησούς οδηγήθηκε στον τάφο του φίλου Του και άκουσε από την Μάρθα να Του λέει «Κύριε, ήδη όζει» [=μυρίζει] και ατένισε τον λίθο που έφραζε την θύρα του μνήματος, τότε εδάκρυσε και οι παρευρισκόμενοι σχολίασαν «ίδε πώς εφίλει αυτόν» [=κοίτα πώς τον αγαπούσε!].

Τούτο το δάκρυ του Ιησού δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται, γιατί ο Χριστός δεν ήταν απλά ένας φίλος του Λάζαρου και δεν πήγε απλά να δει τον τόπο που τον έθαψαν, αλλά είναι ο σαρκωθείς Λόγος του Θεού που πήγε στην Βηθανία με σκοπό να αναστήσει τον Λάζαρο, όπως φαίνεται ξεκάθαρα μέσα από την διήγηση του ευαγγελιστή Ιωάννη. Με δεδομένα λοιπόν ετούτα τα στοιχεία, ο Ιησούς δακρύζει. Είναι η μοναδική φορά που στην ζωή Του δάκρυσε. Και το δάκρυ αυτό είναι θεανθρώπινο, αφού ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος.
 
Δακρύζει λοιπόν ως άνθρωπος, γιατί πραγματικά αγαπά πολύ τον φίλο Του, γιατί νιώθει θλίψη για τον χωρισμό. Δακρύζει και ως Θεός, γιατί βλέπει τον θάνατο να κυριεύει τα πλάσματά Του, την δημιουργία Του να φθείρεται, την θλίψη να ταλαιπωρεί τους ανθρώπους, την απελπισία να τους καταβάλλει. Δακρύζει γιατί βρίσκεται μπροστά σε μια πραγματικότητα που ο ίδιος δεν έκαμε, γιατί βλέπει την έσχατη μοίρα του ανθρώπου που είναι δέσμιος της αμαρτίας, της φθοράς και του θανάτου.

Έξω από το μνήμα του Λάζαρου βρίσκεται ο Θεός. Μέσα στο μνήμα είναι ο θάνατος, η φθορά, η σαπίλα. Έρχεται δηλαδή τρόπον τινά ο Θεός πρόσωπο με πρόσωπο με τον προαιώνιο εχθρό Του. Είναι η ώρα της πρώτης μεγάλης αναμέτρησης ανάμεσα στην Ζωή και τον θάνατο. Γιατί μέχρι τώρα η καταδίκη του θανάτου συνόδευε όλους τους ανθρώπους. Ο λίθος μετακινείται. Μα πριν προλάβει η οσμή του θανάτου να σκορπίσει στον αέρα, ο Ιησούς φωνάζει: «Λάζαρε, δεύρο έξω!».
 
Το θαύμα έχει γίνει. Η Ζωή έχει καταγράψει την πρώτη της νίκη. Σύντομα, με την πορεία του Χριστού στον Άδη και την Ανάστασή Του, θα επιτευχθεί ο οριστικός θρίαμβος και θα καταλυθεί το κράτος του θανάτου. Από τούτη τη στιγμή ανατέλλει η ελπίδα και της δικής μας ανάστασης, που σε λίγες ημέρες θα γίνει βεβαιότητα, πίστη, γεγονός. Αρκεί να έχουμε την ταπείνωση να ακολουθήσουμε τον Ιησού στην δύσκολη ανάβαση στο Γολγοθά. Μετά, σίγουρα θ’ ανατείλει το φως της Αναστάσεως!

Ο άγιος Λάζαρος, σε μεγάλη ηλικία, από το ναό του στη Λάρνακα της Κύπρου, όπου ετάφη (φωτο από εδώ)

Η Ανάσταση του Λαζάρου - The Resurrection of Lazarus