Με αφορμή της δηλώσεις της κ. Καρυστιανού για δημόσια διαβούλευση για τις αμβλώσεις εμφανίστηκαν στο διαδίκτυο ένα πλήθος αναρτήσεων, κυρίως «πεφωτισμένων» ανθρώπων της δύστυχης Ελλάδας όπως ο Δεληβοριάς, ο Μπογιόπουλος και ο Βαξεβάνης. Δεν αναφέρομαι σε γυναίκες. Εκεί έγινε το έλα να δεις.
Εγώ όμως θα γράψω τα πράγματα ως έχουν, διότι στα θέματα αυτά δεν χωράνε ήξεις αφήξεις και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ.
Είναι σαφές ότι οι αμβλώσεις είναι αποτέλεσμα της ηθικής παρακμής ειδικά μετά το 1960. Τότε που αποφάσισε ο άνθρωπος να γίνει ο ίδιος Θεός στη θέση του Θεού και οι αποφάσεις του να έχουν αλάνθαστο χαρακτήρα. Τότε οι ηθικοί και πνευματικοί κανόνες παραμερίστηκαν πλήρως και επικράτησε η «ηθική του γούστου», αυτό που άρεσε στον άνθρωπο ήταν και ηθικό και νόμιμο.
Αυτή η νέα ηθική δεν είχε μόνο ως αποτέλεσμα τις αμβλώσεις. Τα διαζύγια, η τέλεση πολιτικού γάμου και συμφώνου συμβίωσης, η χαλάρωση και η διακοπή των σχέσεων με τον Θεό, η συναλλαγή και το ρουσφέτι και φυσικά η ατεκνία και η ολιγοτεκνία, όλα αυτά ήταν απόρροια των αποφάσεων του νέου υπερανθρώπου.
Μέχρι τότε ο κανόνας ήταν ότι η σύλληψη και τεκνογονία συνέβαινε κυρίως στα πλαίσια του γάμου, συνεπώς τα παιδιά αποτελούσαν καρπό αγάπης και δέσμευσης δύο ατόμων. Όταν επικράτησε η σεξουαλική απελευθέρωση, τότε αναπόφευκτα προήλθαν και πολύ περισσότερες ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Το φαινόμενο αυτό έπρεπε να αντιμετωπιστεί. Επειδή όμως η γενετήσια πράξη έγινε πράξη ηδονής και όχι ηδονής και ευθύνης μαζί, τότε ο άνδρας με τη γυναίκα αποξενώθηκαν και η γυναίκα ένιωσε και έμεινε μόνη της. Από εκεί προήλθαν και οι διάφορες θεωρίες του φεμινισμού για τα δικαιώματα άμβλωσης και το my body my choice. Κυρίως επειδή η γυναίκα εγκαταλείφθηκε και στιγματίστηκε.
Για να θεμελιωθεί όμως το δικαίωμα άμβλωσης με διάφορους νόμους του αστικού και ποινικού δικαίου, με τους οποίους δεν θα ασχοληθώ καθόλου (περιέχονται στο συνημμένο άρθρο) έπρεπε να επινοηθούν κάποιες θεωρίες που θα επέτρεπαν στους νομοθέτες να ψηφίσουν τους νόμους χωρίς ηθικά και άλλα διλήμματα. Αυτοί οι νόμοι σήμερα θεωρούνται θεμελιώδη δικαιώματα και κατακτήσεις αγώνων.
1η θεωρία: το έμβρυο δεν είναι άνθρωπος
Η θεωρία αυτή λέει ότι η ανθρώπινη ζωή αρχίζει να υπάρχει με τη γέννηση, συνεπώς μέσα στη μήτρα της γυναίκας είναι κάτι σαν άνθρωπος σε αναμονή και συνεπώς μικρότερης αξίας, μέχρις ότου βγει στον εξωτερικό κόσμο.
Δεν ισχύει. Η αλήθεια είναι ότι το έμβρυο είναι άνθρωπος εξ άκρας συλλήψεως. Η Ορθόδοξη πίστη καταξιώνει την εμβρυική ζωή καθώς γιορτάζει τις τρεις συλλήψεις, του Ιωάννου του Προδρόμου, της Παναγίας και του Χριστού μας.
Το έμβρυο είναι άνθρωπος από την στιγμή της σύλληψης κι όχι από την συμπλήρωση ορισμένου επιπέδου ανάπτυξης αυτού, ή με τον χτύπο της καρδιάς ή με τη δημιουργία του νευρικού συστήματος κ.λπ. ή με τη γέννηση. Απλώς, όπως και σε όλα τα θηλαστικά, ο άνθρωπος από τη σύλληψη μέχρι κάποια χρονική στιγμή δεν μπορεί να επιβιώσει μόνος του στον κόσμο αλλά μόνο στη μήτρα της μητέρας του. Όλα τα άλλα είναι θεωρίες που επινοήθηκαν για να δικαιολογήσουν τα νομοσχέδια υπέρ της επέμβασης στην ενδομήτρια ζωή.
Συνεπώς κάθε διακοπή κύησης είναι ανεπίτρεπτη διότι διακόπτει τη ζωή ενός ανθρώπου.
2η θεωρία: Το έμβρυο ανήκει στη γυναίκα
Από τη θεωρία αυτή θεμελιώθηκε το δικαίωμα της γυναίκας για άμβλωση, καθόσον θεωρείται ότι το έμβρυο είναι κομμάτι του εαυτού της και συνεπώς έχει αναφαίρετα δικαιώματα πάνω του, μέχρι βέβαια κάποιας ηλικίας αυτού.
Αυτή η θεωρία δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Το έμβρυο προέρχεται από την ένωση του ωαρίου της γυναίκας και του σπερματοζωαρίου του άνδρα και είναι ξεχωριστός άνθρωπος και δεν ανήκει στη γυναίκα (ούτε φυσικά στον άνδρα), εκτός αν κάποιος νομίζει ότι ανήκει στη …. μάνα του.
Το ότι η γυναίκα το κυοφορεί, και όχι ο άνδρας, είναι διότι έτσι φτιάχτηκε από τον Θεό ή από την φύση ή από όπου πιστεύει ο καθένας και εκεί να διαμαρτυρηθεί. Το έμβρυο όμως δεν φταίει σε τίποτα. Συνεπώς το έμβρυο είναι μέσα στο σώμα της γυναίκας και όχι το σώμα της γυναίκας για να έχει η γυναίκα ή το ζευγάρι δικαιώματα πάνω του.
Η προοδευτική κοινωνία και το δημογραφικό πρόβλημα
Η νέα προοδευτική κοινωνία που υπερασπίζεται τις αμβλώσεις αλλά και τις άλλες επιλογές του νέου υπερανθρώπου, υποτίθεται ότι στοχεύει στη βελτίωση των συνθηκών ζωής. Έτσι επικράτησαν σήμερα οι πολύχρονες σχέσεις αλλά όχι ο γάμος, η καλοπέραση, η πρώτη τεκνογονία στα 32 χρόνια, η ολιγοτεκνία και φυσικά οι εκτρώσεις, όλα τα παραπάνω ως ιερά ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν γνωρίζουν όμως οι ταλαίπωροι Έλληνες, ούτε αυτοί που κόπτονται τόσο πολύ για τα δικαιώματα, ότι το τέλος μας πλησιάζει γοργά. Δεν το ξέρουν διότι έχουν παντελή άγνοια γύρω από το τέρας του δημογραφικού προβλήματος.
Η ύπαιθρος ερήμωσε, η Ελλάδα γέρασε, η διάμεση ηλικία ήδη έφτασε τα 47 έτη και οδεύει σε μία γενιά προς τα 60, με αυτόν τον μέσο όρο ηλικίας η Ελλάδα θα σβήσει. Η δημογραφία δεν κάνει λάθη, οι αριθμοί δυστυχώς είναι αμείλικτοι. Το τέλος μας έρχεται απόρροια όχι τόσο των οικονομικών συνθηκών, αλλά κυρίως λόγω της ηθικής παρακμής και της πνευματικής άλωσης. Η προοδευτική κοινωνία που μας κραδαίνουν όλοι ενάντια στον σκοταδισμό, είναι αυτή που φέρνει δυστυχώς και το τέλος του ελληνισμού.
Και ξέρετε κάτι; Κανείς από όλους τους πεφωτισμένους προοδευτικούς δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει, κανείς δεν έχει λύσεις και κανέναν τελικά δεν νοιάζει. Διότι αν τους ένοιαζε δεν θα αντιμετώπιζαν έτσι το «ιερό δικαίωμα» για άμβλωση.
Και τώρα τι;
Η ηθική παρακμή της κοινωνίας είναι πλέον τόσο μεγάλη που τα βήματα θα πρέπει να είναι σταδιακά και προσεχτικά.
Εκτιμώ πως παρότι το θέμα είναι «ήδη νομοθετημένο και διευθετημένο από το Κράτος ως θεμελιώδες δικαίωμα» (όπως άπαντες οι προοδευτικοί διατείνονται) είναι απαραίτητο να ενημερωθεί και να πειστεί ο πληθυσμός ότι το έμβρυο είναι ένας κανονικός άνθρωπος από τη στιγμή της σύλληψης. Η άποψη ότι ο άνθρωπος στη μήτρα της μητέρας του μέχρι την 8η, 12η ή 20η εβδομάδα ή δεν ξέρω εγώ μέχρι πότε, αποτελεί ένα σύνολο κυττάρων, είναι η πιο βολική δικαιολογία για τη διακοπή κύησης.
Κατόπιν, ένα τεράστιο πλέγμα μέτρων πρέπει να σχεδιαστεί και να υλοποιηθεί. Η ενημέρωση των νέων, η προστασία της μητρότητας, η πρόσβαση σε ιατρικές και υπηρεσίες ψυχολογικής υποστήριξης, η ευρεία δυνατότητα υιοθεσίας, η χορήγηση γενναίων επιδομάτων για κάθε παιδί, η στήριξη της εργασίας των γονέων και γενικώς όλα τα δημογραφικά μέτρα που σήμερα δεν υπάρχουν, νομίζω ότι θα ωθήσουν τη συντριπτική πλειοψηφία των ζευγαριών στην αλλαγή απόφασης για άμβλωση.
Πιστεύω όμως εν τέλει πως το πρόβλημα είναι κυρίως ηθικό και πνευματικό και εδράζεται στην εγκατάλειψη των αξιών μας και της παραδοσιακής και μάλιστα πολυμελούς οικογένειας. Ο ατομικισμός και η φοβερή έπαρση έχει κάνει τον άνθρωπο σκληρόκαρδο χωρίς αγάπη, και ταπεινό πνεύμα. Έτσι δύσκολα θα αποχωριστεί τις ανέσεις του για τη δημιουργία οικογένειας που συνεπάγεται κόπο και θυσία για τους άλλους.
Όταν ξαναβρούμε τις ρίζες μας και επιστρέψουμε στις ελληνορθόδοξες αξίες μας και στην ελληνική παραδοσιακή οικογένεια του τιμιότερου από όλα τα αγαθά, ενός ιερού καταφυγίου, τόπου γεννήσεως, ανατροφής, μάθησης, θυσίας και αγιασμού, οι αμβλώσεις ήδη θα έχουν αποβληθεί από τη ζωή μας.
Δεν απαιτούνται απαγορεύσεις και διαβουλεύσεις και νομοθετήματα.
Δημήτρης Καμπισιούλης, Υπτγος ε.α., υπερπολύτεκνος, συγγραφέας, μέλος της Θ.Ο. της ΝΙΚΗΣ για το Δημογραφικό και την Οικογένεια
Παρακαλώ, αν θέλετε, επισκεφθείτε επίσης:
α) Θέσεις και άρθρα της ΝΙΚΗΣ για τις εκτρώσεις ήδη από το 2022.
β) την ενότητα του ιστολογίου μας περί εκτρώσεων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου