Η εικόνα των θυμάτων του αυτοκινητικού δυστυχήματος από εδώ. Η εικ. των θυμάτων του εργατικού δυστυχήματος από εδώ.
Είναι πολύ συγκινητικό ότι οι δύο αιματηρές τραγωδίες αντιμετωπίστηκαν με αρκετά πνευματικό & ορθόδοξο πνεύμα. Προσευχές, σταυροί, κεριά... Συγκινητικό το πανώ "Καλό παράδεισο αδέρφια". Το ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ολόψυχα, όπως και παρηγοριά στις οικογένειές τους. Συγκινητικό και το μήνυμα συμπαράστασης από οργανώσεις οπαδών άλλων ομάδων, κατά τεκμήριο αντιπάλων, όπως του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού και του Άρη. Μπράβο.
Αυτά θα μείνουν. Δεν θα ξεχαστούν, γιατί είναι η ταυτότητα ενός λαού. Η θλίψη ενός λαού, χρωματισμένη με τη μακραίωνη, δυναμική πίστη του!
Θα παρακαλέσω μόνο, αν γίνεται, να αποφύγουμε τον ρηχό συναισθηματισμό. Ο θάνατος και ο πόνος δρουν διαρκώς. Πάντα πρέπει να είμαστε συγκινημένοι (και ποτέ απελπισμένοι). Πάντα θλιμμένοι και πάντα χαρούμενοι (χαρμολύπη): θλιμμένοι για τον πόνο και το θάνατο που κυριαρχούν κάθε μέρα παντού - όχι μόνο στα συγκεκριμένα δυστυχήματα ή μόνο στα Τέμπη και στο Μάτι - και χαρούμενοι επειδή ο Χριστός αναστήθηκε και άνοιξε το δρόμο για την ανάσταση όλων των κεκοιμημένων, όλων μας.
Επίσης, παρακαλώ, ας μη σπεύδουμε να αγιοποιήσουμε τα παλικάρια. Είδα και εικόνα τους με φωτοστέφανα και φτερά. Δεν τους γνώριζα, δεν ξέρω πόσο Καλά Παιδιά ήταν, πόσο αγνές ψυχούλες ενδεχομένως, και το εύχομαι. Αλλά δεν μου φαίνεται σωστό. Αν τους γνώριζα, ίσως είχα άλλη γνώμη, δεν ξέρω. Ας προσευχόμαστε για τις ψυχές τους, χωρίς να προεξοφλούμε ότι εισέρχονται αγκαλιασμένοι στον παράδεισο. Το ευχόμαστε.
Αναρωτιέμαι & ας αναρωτηθούμε: εκτός από οπαδοί του ΠΑΟΚ ήταν και οπαδοί του Χριστού; Πίστευαν; (Έστω με την ενστικτώδη, ακαλλιέργητη αλλά συχνά πολύ αγνή & ανεκτίμητη πίστη των λαϊκών παιδιών;) Πήγαιναν στην εκκλησία; Μεταλάβαιναν πότε πότε; Έκαναν το σταυρό τους;
Τα ονόματά τους: Ο Χρήστος, ο Βάχος, ο Βασίλης, ο Θανάσης, ο Δημήτρης, ο Κώστας, ο Γιώργος είναι τα επτά θύματα του σοκαριστικού τροχαίου στη Ρουμανία. Η Έλενα, η Σταυρούλα, η Βάσω, η Αναστασία και η Αγάπη, ήταν οι 5 σκληρά εργαζόμενες γυναίκες, μητέρες και σύζυγοι, που άφησαν την τελευταία τους πνοή από την έκρηξη ενώ εργάζονταν. Ας τα μνημονεύουμε. Μαζί με το πλήθος των πονεμένων, το πλήθος των κεκοιμημένων, το πλήθος των πενθούντων... Όλοι χρειάζονται μνημόνευση. Όλοι χρειαζόμαστε μνημόνευση.
Πάντως αυτές οι ρωμαίικες και ορθόδοξες στιγμές αποχαιρετισμού και προσευχής είναι όμορφες. Και δεν θα ξεχαστούν. Δεν πρέπει.
ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, ΑΔΕΡΦΙΑ.
Παρακαλώ:
Η κατάργηση του θανάτου - Αποχαιρετώντας τα παιδιά μας για τον Ουρανό…
Το Βραβείο της Θείας μου
Η Αγία Γραφή για τη μετά θάνατον ζωή των ψυχών
Και βέβαια θ' αναστηθούμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου