Ο κρυφός γελαστός άγιος του Αιγάλεω

Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης: ο άγιος φίλος των λεπρών

Οι εικόνες του αφιερώματος αναδημοσιεύονται από εδώ, όπου και πολλές άλλες και σχετικά άρθρα

Ο π. Ευμένιος γεννήθηκε το 1931 στην Εθιά Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου Κρήτης και ήταν το όγδοο παιδί μιας φτωχής & πιστής οικογένειας. Έγινε μοναχός σε ηλικία 17 χρονών, αγωνίστηκε για την καλλιέγεια της ψυχής του με αγάπη και προσευχή και δοκιμάστηκε σκληρά και από την ασθένεια της λέπρας, αλλά και αργότερα, ενώ ήταν ήδη ιερέας, από δαιμονική επιρροή, με την οποία βασανίστηκε ψυχοσωματικά και ελευθερώθηκε μετά από πολλές προσευχές, αγρυπνίες και εξορκισμούς σε μοναστήρια της Κρήτης, όπως στις μονές Κουδουμά και Παναγίας Καλυβιανής (δες παρακάτω).

Η λέπρα τον έφερε στο Νοσοκομείο Λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα Αθηνών. Εκεί θεραπεύτηκε αλλά, βλέποντας τον ανθρώπινο πόνο, αποφάσισε να παραμείνει στο Νοσοκομείο ως ιερέας, για να βοηθήσει όσο μπορούσε την ανακούφιση των συνανθρώπων του! Εκεί λοιπόν "θα αρχίσει το ποιμαντικό του έργο, που μπροστά του γονατίζουν οι έχοντες θεολογικά πτυχία και εκκλησιαστικά αξιώματα".

Η αγάπη του και ο ασκητικός του αγώνας έφεραν σ' αυτόν τη χάρη του Θεού και ο ταπεινός ιερέας (λειτουργούσε στο ναό των αγίων Αναργύρων Ιατρών Κοσμά & Δαμιανού, μέσα στο Λοιμωδών) έφτασε σε μεγάλο ύψος αγιότητας -το οποίο διατηρούσε κρυφό όσο μπορούσε- και αξιώθηκε να λάβει το προορατικό χάρισμα, να ζήσει υψηλά πνευματικά βιώματα και οράματα και να βοηθήσει πάρα πολλούς ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης και μορφωτικού επιπέδου, όχι μόνο με τις συμβουλές και την προσευχή του αλλά και με την αγιασμένη παρουσία του. 

Ο Γέροντας αγαπούσε όλο τον κόσμο, κάθε άνθρωπο προσωπικά, και ήταν ένας ιδιαίτερα γελαστός άγιος - το τρανταχτό γέλιο του ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά του - όπως και πολλές φορές έβγαινε από το Ιερό, κατά τη λειτουργία, με τα γένια του βρεγμένα από δάκρυα, αφού προσευχόταν για όλους τους πονεμένους και δυστυχισμένους συνανθρώπους μας και είχε προφανώς και το χάρισμα των δακρύων.

Ο παππούλης μας γελούσε, γελούσε πολύ. Γελούσε με εμάς τους ανθρώπους και μας μετέδιδε τη χαρά του. Γελούσε με τους αγίους, με την Κυρία Θεοτόκο, με τους αγγέλους, και μας μετέδιδε πάλι τη χαρά των αγίων, της Κυρίας Θεοτόκου, των αγγέλων, γι’ αυτό, όταν πηγαίναμε εκεί, μπορεί να ήμαστε στενοχωρημένοι και κουρασμένοι ψυχικά ή σωματικά, αλλά φεύγαμε… πετώντας.

Ο π. Ευμένιος γελούσε πολλές φορές και κατά τη διάρκεια των ακολουθιών, μπορεί την ώρα που διάβαζε το ιερό ευαγγέλιο ή όταν εθυμίαζε την Κυρία Θεοτόκο στην «Τιμιωτέρα» [σημαντικό τροπάριο για την Παναγία, που ψάλλεται σε ειδικό σημείο της καθημερινής πρωινής ακολουθίας (όρθρου)] ή την ώρα των παρακλήσεων [παράκληση ή "παρακλητικός κανόνας" = μουσικό + ποιητικό έργο, που αποτελεί προσευχή προς την Παναγία ή προς έναν άγιο (οι χριστιανοί συχνά διαβάζουν παρακλήσεις στο σπίτι τους, αλλά ψάλλονται & στην εκκλησία - δες πολλά δείγματα εδώ)].

[...] «Όποιος τον πλησίαζε, έβλεπε έναν ιερέα, έναν καλόγερο, με έντονη χαρά στο πρόσωπό του. Αυτή η χαρά, πολλές φορές, εκφραζόταν με πολλά γέλια, που αναμιγνύονταν με τα λόγια του ή ξεχύνονταν από τις άκρες των κλειστών χειλιών του, όταν έμενε σιωπηλός. Το καταλάβαινες ότι ήταν γέλια ενός χαριτωμένου ανθρώπου [δηλ. ανθρώπου με θεία χάρη], μιας καρδιάς ξέχειλης από αληθινή, θεία γαλήνη και χαρά, που χυνόταν έξω και δρόσιζε, ξενίζοντας [παραξενεύοντας] τους άλλους.

Ήταν εμφανές ότι ο π. Ευμένιος προσπαθούσε να συγκρατηθεί από ταπείνωση, να μη φανεί αυτή η αγία ιδιαιτερότητα, μα δεν το κατάφερνε πάντοτε.

Όποτε τον επισκεπτόμουν έπαιρνα αυτό το δώρο, τη χαρά δηλαδή και τα «αλλιώτικα» γέλια του, που κυλούσαν ώς την δική μου καρδιά. Όταν φορούσε την ιερατική του στολή και έβγαινε στην Ωραία Πύλη για το «Ειρήνη πάσι» ή θυμίαζε την Παναγία μας στο τέμπλο, το πρόσωπό του, συγκρινόμενα με τα απαστράπτοντα άμφια, έλαμπε περισσότερο. Ιδιαίτερα μπροστά στην Θεοτόκο, στην Τιμιωτέρα ή στους Χαιρετισμούς, την χαιρετούσε πραγματικά πλημμυρισμένος χαρά και γελούσε μόνος αυτός, σαν να του είπε η Θεοτόκος μιαν ευχάριστη είδηση. […]» (βλ. Σίμωνος μοναχού, π. Ευμένιος - Ο κρυφός άγιος της εποχής μας, Αθήνα 2010, 2η έκδ., σελ. 137-146).

Ο Γέροντας Πορφύριος έλεγε για τον Γέροντα Ευμένιο: «Να πηγαίνετε να παίρνετε την ευχή του Γέροντα Ευμένιου, γιατί είναι ο κρυμμένος Άγιος των ημερών μας. Σαν τον Γέροντα Ευμένιο βρίσκει κανείς κάθε διακόσια χρόνια».

Στο Νοσοκομείο Λοιμωδών ευτύχησε να γνωρίσει το λεπρό άγιο μοναχό Νικηφόρο, που, αν και τυφλός από την ασθένειά του, έγινε μεγάλος πνευματικός πατέρας των χριστιανών και δάσκαλος του Γέροντα Ευμένιου.
Τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και την 23η Μαίου 1999 παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο και τάφηκε, σύμφωνα με την επιθυμία του, στον τόπο που γεννήθηκε (στην Εθιά).

H προσευχή του Γέροντα ("Και εχάρη ο Θεός")

Η μυστική ζωή του αγίου Γέροντα (=οι προσωπικοί ασκητικοί αγώνες του) δεν είναι ευρύτερα γνωστή. Όμως έχει ιδιαίτερη σημασία η παρακάτω προσευχή του, που περιλαμβάνεται, μαζί με πολλά άλλα στοιχεία για τη ζωή του και μαρτυρίες πολλών ανθρώπων που τον γνώρισαν (και πολλές μαρτυρίες για τα αγιοπνευματικά [=θαυματουργικά] χαρίσματά του), στο εξαιρετικό βιβλίο του Σίμωνος Μοναχού π. Ευμένιος - Ο κρυφός άγιος της εποχής μας, σελ. 133-134. Διηγείται ο μητροπολίτης Μόρφου της Κύπρου Νεόφυτος.

«Ένα πολύ σημαντικό περιστατικό, που θυμούμαι από τον γέροντα Ευμένιο, είναι μία προσευχή του έκανε: "Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους ανθρώπους".

"Κι εχάρη ο Θεός", μου έλεγε.

"Και μετά είπα: "Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους καθολικούς. Και όλους τους προτεστάντες, Χριστέ μου, θέλω να σώσεις". Κι εχάρη ο Θεός.

"Θέλω να σώσεις και τους μουσουλμάνους και όσους ανήκουν σε όλες τις θρησκείες, και τους αθέους ακόμα θέλω να σώσεις". Κι εχάρη πολύ ο Θεός.

Και του είπα: "Χριστέ μου, θέλω να σώσεις όλους τους απ' αιώνες κεκοιμημένους από Αδάμ μέχρι τώρα". Κι εχάρη ο Θεός πολύ.

Και είπα: "Θεέ μου, θέλω να σώσεις και τον Ιούδα". Και στο τέλος είπα: "Θέλω να σώσεις και τον διάβολο". Κι ελυπήθη ο Θεός".

Του λέω: "Γιατί λυπήθηκε ο Θεός;". "Διότι θέλει ο Θεός και δεν θέλουν αυτοί" μου απάντησε, "δεν υπάρχει ίχνος καλής θελήσεως σωτηρίας στον διάβολο".

"Καλά" του είπα, "πώς κατάλαβεες εσύ πότε ο Θεός χαιρόταν και πότε ελυπήθη;". Και μου λέει: "Άμα η καρδιά σου γίνει ένα με την καρδία του Χριστού, αισθάνεσαι αυτά που αισθάνεται".

Δηλαδή αντιλαμβάνεσαι τι εύρος είχεν η καρδία αυτού του ανθρώπου; Αυτό είναι από τα πιο δυνατά που έχω ακούσει και δεν το έχω ακούσει από κανέναν άλλον. Κι αυτό το καταλάβαινε από την ένταση της Χάριτος. Ανάλογα με τον βαθμό της Χάριτος αντιλαμβανόταν την λύπη ή την χαρά Του, σ' αυτό που ο ίδιος έλεγε ή έκανε».

[Χάρις: η αγαθή ενέργεια του Θεού, που εκπέμπεται σε όλα τα πλάσματα και που ανάλογα με το βαθμό, που ο άνθρωπος ανοίγεται σ' αυτήν (=την επιθυμεί και γίνεται κατάλληλος για να μπει μέσα του, καλλιεργώντας την ταπεινή αγάπη), σώζεται και γίνεται άγιος. Κατά τους αγίους Πατέρες, η Χάρις είναι "άκτιστη", δηλ. αδημιούργητη: εκπέμπεται απευθείας από το Θεό, δεν είναι δημιούργημά Του - κι έτσι, όποιος ανοίγεται και μπαίνει μέσα του η θεία Χάρις, έχει μέσα του τον Ίδιο το Θεό αυτοπροσώπως και όχι ένα δημιούργημα, ενώνεται δηλαδή με το Θεό (θέωση). Σχετικά δες εδώ & εδώ].

Αναφορά σε άλλη προσευχή του Γέροντα, με το ίδιο πνεύμα, δες και στο post μας περί αυτοκτονίας.

Η μάχη με τον εχθρό (διάβολο)

Επειδή πολλοί αναγνώστες θα θέλουν κάτι παραπάνω για το θέμα, ας αναφέρουμε επιγραμματικά λίγες πληροφορίες, προερχόμενες από το βιβλίο του π. Σίμωνα, σελ. 60-65.

Το χτύπημα του εχθρού ήρθε όταν, μετά από σειρά δαιμονικών οραμάτων με άγρια θηρία, ο Γέροντας (νέος & άπειρος ιερέας ακόμη, αν και πιστός, γεμάτος αγάπη & αγωνιστής της προσευχής) έπαψε να έχει ενοχλήσεις και ένιωσε ότι "νίκησε το διάβολο" και τον γελοιοποίησε. Η στιγμή εκείνη ήταν μια εγωιστική πτώση σε παγίδα και ο εχθρός τον χτύπησε καθώς κατέβαινε τη σκάλα του Λοιμωδών, αρχικά στο πρόσωπο και στη συνέχεια στην ψυχή. 

Για την περίοδο εκείνη ο Γέροντας είχε πει: "Ήταν ο καιρός που τα δάκρυά μου έκαιγαν το πρόσωπό μου. Ζεματιστά δάκρυα". Η ταλαιπωρία του έπαψε όχι με τη βοήθεια της ψυχιατρικής, αλλά μετά από νηστείες, αγρυπνίες και πολλές επισκέψεις, με τη συντροφιά πιστών φίλων και χωριανών, στα μοναστήρια της Κρήτης. Στην Παναγία του Κουδουμά, κατά τον άγιο Γέροντα, δόθηκε η τελική νίκη κατά του εχθρού, μια νίκη της Παναγίας για χάρη του.

Σημειωτέον ότι η μονή Κουδουμά (νότια νομού Ηρακλείου) είναι μία από τις πιο σημαντικές ορθόδοξες μονές της Κρήτης και πολλοί άγιοι έχουν αναδειχθεί εκεί, όπως οι άγιοι Παρθένιος και Ευμένιος (κοιμήθηκαν αρχές του 20ού αιώνα), Ιωακείμ ο Νάνος, Γεννάδιος ο μετέπειτα ασκητής της Ακουμιανής Γιαλιάς (νομού Ρεθύμνης), ο γέροντας Αναστάσιος κ.λ.π. [για Γεννάδιο και Ιωακείμ δες εδώ].

Ένα ποίημα αφιερωμένο στο όσιο Γέροντα Ευμένιο Σαριδάκη

Δεν θυμάμαι την ακριβή ημερομηνία.
Με τους αριθμούς άλλωστε δεν τα πάω καλά.
Έχουν πολύ λογική και με κουράζουν.
Μα εκείνο που σίγουρα θυμάμαι
είναι ότι σαν ήρθε το μακάριο λείψανο στο νησί μας
μετά από διήμερο προσκύνημα στην πρωτεύουσα,
ανέβηκα στο χωριό να δω έναν Άγιο.
Δεν είναι δα και τόσο συχνό το φαινόμενο!!!
Όταν πλησίασα κοντά του,
μια λάμψη που έκαιγε κάθε δισταγμό και λογοκρατούσα συνήθεια
φάνηκε ηχηρά στο πρόσωπό του.
Όχι !!!! Δε την έβλεπα μονάχα εγώ.
Ήταν πολλοί εκεί με αναμμένα τα κεριά
και πληγωμένη την καρδιά.
Έλαμπε!!!!!!
Μα η λάμψη αυτή δεν είχε κάτι από αυτή εδώ την κτίση.
Δεν ήταν φως σε δικό μας ουρανό.
Μήτε μορφή από εκείνες που στολίζουν τους τοίχους του χώρου και του χρόνου μας.
Δεν ήταν κορνίζα, για να ξυπνάει την λήθη και την μοναξιά του χωρισμένου.
Ήταν φως εκ φωτός. Λάμψη λαμπρής κοσμημένης.
Μα πιο πολύ από όλα, εκείνο που σταμάτησε της λογικής τους ήχους,
σώπασε και ηρέμησε,
εσώτερες φωνές των απειθών λογισμών μου,
…..τα πόδια τα κουρασμένα του Αγίου.
Ήταν ζεστά και μαλακά σαν την καρδιά του,
κι όμως είχαν περάσει τρεις μέρες που είχε κοιμηθεί !!!

(π. Λίβυος)

IN ENGLISH

Βίντεο από ΕΔΩ, όπου και πιο αναλυτικό βιογραφικό του Γέροντα, καθώς και μερικές διηγήσεις θαυμάτων του:

Εμφάνιση αγίων Γερόντων μετά θάνατον

Το παρακάτω βίντεο περιέχει μια νεανική μαρτυρία για μετά θάνατον εμφάνιση του αγίου Γέροντα Ιάκωβου Τσαλίκη, της Εύβοιας.

Ανάλογες μαρτυρίες για πολλούς αγίους και Γεροντάδες [γέροντας = ορθόδοξος πνευματικός διδάσκαλος] υπάρχουν εκατοντάδες στη γενιά μας (αν όχι χιλιάδες, σε παγκόσμιο επίπεδο) και συναντούν τις αντίστοιχες μαρτυρίες των περασμένων αιώνων.
Άραγε ο νεαρός αυτός λέει ψέματα (τόσο ωμά, με το πρόσωπό του να φαίνεται στο Διαδίκτυο); Ή μήπως ο ίδιος και η παρέα του πέσανε θύμα "ομαδικής παραίσθησης";

Δείτε το βίντεο και τα συμπεράσματα δικά σας. Ας θεωρηθεί ως μικρό συμπλήρωμα στο post: "Θαυματουργοί άγιοι: αλήθεια ή μύθος;".

***

Μαρτυρία ταξιδιώτη του Αγίου Όρους για εμφάνιση του Γέροντα Παΐσιου

(από ειδικό blog για το Γέροντα, & αυτοί από Misha)

Τελικά ύστερα από σχεδόν 5 χρόνια, η ιστορία της συναντήσεως μου με τον Γέροντα Παϊσιο καταλήγει σε αίσιο τέλος έτσι τελικά μπορώ να ρίξω την αυλαία και να βρω λίγη ψυχική γαλήνη.
Είναι αναγκαίο να μοιρασθώ αυτην την εμπειρία με κάποιον.
Ιδιαιτέρως όταν αυτός ο κάποιος είναι ένας που έχει συναντήσει τον Γέροντα.
Όπως εσύ.

Και εδώ μπορώ να δω την μεσολάβηση του Γέροντα.
Το μόνο που θέλω από εσένα είναι να ακούσης την όλη ιστορια σαν είδος Εξομολογήσεως.
Είμαι βέβαιος ότι θα δείξεις κατανόηση όσο κανείς άλλος και αυτό είναι αρκετό για εμένα.
Στην ιστορια μου θα βάλω και μερικές φωτογραφίες μια και που μια φωτογραφία αξίζει για 1000 λέξεις.

25 Νοεμβρίου 2001
 

Στο μονοπάτι προς την Ιερά Μονή Καρακαλλου, λίγες ώρες πριν συναντήσω τον Γέροντα (Η παρατιθέμενη φωτογραφία είναι του συντάκτη της επιστολής ελαφρώς «πειραγμένη» για λόγους προστασίας των προσωπικών δεδομένων)

Τον Γέροντα τον συνάντησα σε ένα ακριβώς όμοιο σημείο δρόμου, και ήταν ακριβώς το ίδιο ακριβώς ντυμένος.

Η μόνη διαφορά στην φωτογραφία είναι ο καιρός που εκείνη την ημέρα ήταν κρύος, μουντός και στις πλευρές του δρόμου εδώ και εκεί υπήρχε χιόνι και ήταν πολύ λασπερός λόγω που ήταν φρέσκοκομμένος.

Σε αυτό το σημείο ο δρόμος έκανε μια διχάλα σχήματος Υ.

Εγώ ήμουν έτοιμος να ακολουθήσω τον αριστερό δρόμο με κατεύθυνση προς την παραλία Γιατί είχα σχηματίσει την λανθασμένη εντύπωση ότι η Μονή ήταν κλειστά στην παραλία.

Παρουσιάσθηκε ο Γέροντας και ύστερα από το «Δεν πας καλά, ακολούθησε με» άρχισε να περπατάει προς τον δεξιό δρόμο.

Ακολουθώντας τον Γέροντα αρκετά βήματα πιο πίσω διερωτόμουν «Γιατί δεν κρύωνε τόσο ελαφρά ντυμένος;», και «Γιατί τα παπούτσια του ήταν τόσο καθαρά και όχι λασπωμένα όπως τα δικά μου;».

Μου έκανε εντύπωση πόσο γρήγορα περπατούσε, είχα αρχίσει να λαχανιάζω και αισθάνθηκα ανακούφιση όταν, ύστερα από τις λίγες λέξεις που ανταλλάξαμε κατά την διαδρομή («Βάζουν τις μπουλντόζες και καταστρέφουν τα μονοπάτια του Αγίου Όρους» και «Χιονίζει στην Ι…ία;»), τελικά είπε «ακολούθησε το μονοπάτι, Ο Χριστός και Η Παναγία θα σε προστατέψουν εγώ γυρίζω στην σκήτη μου».

Η όλη ιστορία βάστηξε περίπου 10 λεπτά πάνω κάτω.

Όταν χωριστήκαμε με τον παράξενο τρόπο που ήδη σου έχω γράψει, κατάλαβα ότι κάτι πολύ παράξενο είχε συμβεί αλλά δεν μπορούσα ακριβώς να καταλάβω τι.

Στις 15 Δεκεμβρίου έφυγα από το Άγιο Όρος.

Όπως το Ferryboat απομακρυνόταν από την προβλήτα της Δάφνης ένοιωσα ένα πολύ βαθύ πόνο που έφευγα από το Άγιο Όρος, τώρα ξέρω ότι ύστερα από 5 χρόνια ένα πολύ μεγάλο κομμάτι από τον εαυτόν μου είναι ακόμη εκεί.

Έκανα Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά 2001, 2002, με την οικογένειά μου.

Πάλι έβαλα τον σάκο και την σκηνή μου στην πλάτη και άρχισα τις περιηγήσεις μου. [...] Ο πόνος του χωρισμού από την Ελλάδα ήταν πολύ δυνατός αυτήν την φορά, τα χρόνια περνάνε και η πιθανότητα ότι ίσως να μην ξαναδώ ποτέ την Ελλάδα γίνονται όλο και περισσότερες.

[...]

Ο πόνος του χωρισμού δεν ήταν πια τόσο δυνατός αλλά η ανάμνηση της συναντήσεως με τον Γέροντα γινότανε δυνατότερη σε σημείο που ο αδελφός μου στην Ελλάδα έφθασε να μου πει όταν τον είχα πάρει τηλέφωνο: σε παρακαλώ ας μην αρχίσουμε πάλι με το Καλόγερο.

[...]

Κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών μου ήρθε η ανεξήγητη επιθυμία να φτιάξω μια μικρή εκκλησούλα για τον κήπο.

Η επιθυμία ήταν πολύ δυνατή παρόλο που στην ζωή μου το Θρησκευτικό μέρος δεν ήταν πολύ έκδηλο.

Οι σχέσεις μου με την εκκλησία ήταν πολύ τυπικές, απλώς σεβόμουν Θρησκεία και Εκκλησία και αυτό ήταν ΟΛΟ.

Το Φθινόπωρο του 2004 άρχισα να κάνω τα σχέδια και να μαζεύω τα υλικά και τον χειμώνα του 2004-2005 έφτιαξα την Εκκλησούλα στο δωμάτιο που χρησιμοποιώ ως Hobby roomComputer room.

Όλα πήγαιναν σαν ρολόι και πραγματικά το γλεντούσα, το παράξενο ήταν ότι πολύ συχνά το δωμάτιο γέμιζε από μια θαυμάσια ευωδιά που δεν μπορούσα να καταλάβω από που προερχόταν.

Η γυναίκα μου που ερχόταν στον δωμάτιο δεν της μύριζε τίποτα.

Την έφτιαξα κομμάτι κομμάτι από καλής ποιότητας τσιμέντο έτσι θα υπάρχει για πολλά χρόνια. Τελείωσα στις αρχές Μάιου του 2005 και κατέβασα τα κομμάτια στον κήπο για συναρμολόγηση.

Στις αρχές του Αυγούστου 2005 όλα ήταν έτοιμα, από την Ελλάδα μου έστειλαν το Καμπανάκι επίσης Αγιασμό από την Εκκλησία των Σπάτων και λάδι από το καντήλι του Αγίου Εφραιμ.

Στις 15 Αυγούστου 2005 κάναμε την αφιέρωση της Εκκλησούλας μου στην Παναγία και την ονομάσαμε Η Πανταχού Παρούσα.

Οι εικόνες είναι δώρα από την οικογένεια μου στην Ελλάδα.

Αμέσως άρχισαν να συμβαίνουν παράξενα πράγματα. Την επόμενη ημέρα δούλευα στο Κομπιούτερ μου. Συνήθως έχω πολλές σελίδες ανοιχτές ταυτόχρονα.

Όταν τελείωσα και έκλεινα τις σελίδες στο τέλος εμφανίστηκε η φωτογραφία του Γέροντα που μου έδειξε τον δρόμο στο Άγιο Όρος και έψαχνα τόσο καιρό να βρω κάτι σχετικό με αυτόν. Ακόμη δεν ήξερα το όνομα του.

Έπαθα σοκ και αμέσως πήρα τηλέφωνο την αδελφή μου στην Ελλάδα λέγοντας της ότι Βρήκα τον Καλόγερο, βρήκα τον καλόγερο και ότι μου μοστράριζε το παπούτσια του σαν να μου έλεγε «Με Θυμάσαι;».

Της είπα ότι θα της έστελνα μια φωτογραφία και να πήγαινε στον Παπά της ενορίας και αυτός ίσως να ήξερε ποιος είναι. Η αδελφή μου ήταν πιο προσγειωμένη και μου είπε κατά τα φαινόμενα θα ξαναπαρουσιαστεί ή θα σου δώσει σημάδια ποιος είναι.

Μερικές μέρες αργότερα εντελώς τυχαία έπιασα την εκπομπή του Μάνου Τσιλιμίδη agrypnos στην ΝΕΤ και άκουσα όταν κάποιος από τους ακροατές του τον ρώτησε εάν ήξερε που μπορούσε να βρει για τους εορτάζοντες της ημέρας. Ο Τσιλιμίδης του είπε να κοιτάξει στην σελίδα www.eortologio.gr. Από περιέργεια πήγα στην σελίδα, πραγματικά ωραία σελίδα και πολύ χρήσιμη για ανθρώπους όπως εγώ.

Πήγα στο Guestbook και άφησα ένα Comment, κάτι πολύ τυπικό,

Ύστερα από 10 ημέρες είχα ένα e-mail από την ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ (kivotos Help), στο οποίον μου έλεγαν σχετικώς με την σελίδα τους.

Τους απάντησα ρωτώντας τους πώς βρήκαν την διεύθυνση μου. Μου είπαν από το eortologio.

Η kivotos Help μου αρέσει παρά πολύ, θαυμάσιοι άνθρωποι, ιδιαιτέρως μου αρέσουν οι απαντήσεις που δίνουν σε απορίες μελών.

Αλλάξαμε αρκετά πολύ ενδιαφέροντα e-mail. Σε ένα από αυτά είχα αναφερθεί στον άσχημο δρόμο που ακολουθεί η σημερινή μοντέρνα Ελληνική οικογένεια.

Συμφώνησαν μαζί μου προσθέτοντας «τώρα που δεν υπάρχει πια μαζί μας ο Πάτερ Παΐσιος για να μας οδηγήσει …. »
Τους ρώτησα ποιος ακριβώς ήταν ο π. Παισιος μου απάντησαν ότι ήταν ένας από τους καλύτερους και ποιο αγαπητούς Αγιορείτες των τελευταίων ετών και μου έστειλαν και 2 φωτογραφίες.

Νόμισα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να τους ρωτήσω σχετικώς με τον Γέροντα μου και τους έστειλα την φωτογραφία του.

Είμαι σίγουρος ότι θα νόμισαν προσπαθούσα να κάνω πλάκα μαζί τους.

Απλώς μου έστειλαν την διεύθυνση του http://www.athos.edo.gr/

Πήγα στην σελίδα αλλά ακόμη δεν ήξερα το όνομα του Γέροντα για να ρωτήσω.

Έκανα surfing για αρκετές ώρες.

Δεν ήξερα το όνομα του Γέροντα, έτσι χρειάσθηκε αρκετό surfing πριν τελικά διαπιστώσω ότι ο Γέροντάς μου ήταν ο Παΐσιος.

Μια και οι φίλοι από το kivotos Help μου είχαν αναφέρει ότι «Τώρα που δεν είναι μαζί μας ο Γέροντας Παΐσιος» πίστεψα ότι είχε φύγει από την ζωή ύστερα από την συνάντηση μας Άγιο Όρος στις 25 Νοέμβριου 2001.

Στο Forum του athos edo, ζήτησα πληροφορίες εάν υπήρχε ένα σύντομο βιογραφικό του Γέροντα Παϊσίου.

Απήντησε ο g_aggelos με μια σύντομη βιογραφία του Γέροντα και συνιστώντας το βιβλίο που έγραψε ο Ιερομόναχος Ισαάκ.

Όταν είδα την ημερομηνία της κοιμήσεως του Γέροντα ήταν σαν να έπεσε ο ουρανός και με πλάκωσε.

Ακόμη και η γυναίκα μου το κατάλαβε και με ρώτησε τι μου συμβαίνει.

Έγραψα στην Ελλάδα και μου έστειλαν το βιβλίο του Ιερομόναχου Ισαάκ.

Ένα από τα ποιο δύσκολα βιβλία που έχω διαβάσει.

Με επηρεάζει πάρα πολύ.

Οι κακουχίες που θεληματικώς ο Γέροντας επέβαλε στον εαυτόν του για μένα είναι δύσκολο να κατανοήσω.

Η δύναμης της θελήσεως είναι απίστευτη.

Αυτά με λίγα λόγια είναι η ιστορία της συναντήσεως μου με το Γέροντα Παΐσιο.

Τότε στο Άγιο Όρος χωρίς αμφιβολία για μένα μου έσωσε την ζωή.

Τώρα σχεδόν κάνει το ίδιο με το να με καθοδηγεί σιγά σιγά στην απολύτρωση από τις επιπτώσεις εκείνης της συναντήσεως.

Γράφοντας αυτό το γράμμα σε έναν άγνωστο ήταν δύσκολο και κάτι που έχω κάνει για πρώτη φορά στην ζωή μου.

Θέλω να σου δείξω ότι δεν είμαι Φανατικός η μάλλον καλύτερα δεν έχω καβαλήσει το καλάμι.

Είμαι ένας Νορμάλ άνθρωπος με τις αδυναμίες του…..

(εδώ ο φίλος αποστολέας γράφει κάποια προσωπικά του δεδομένα)

ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΚΥΡΙΕ.

Το παράξενο είναι ότι μέσα μου κάτι μου λέει να σε εμπιστευτώ.

Είναι κάτι που δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλά τα τελευταία χρόνια τόσα έχουν συμβεί σε μένα που δεν μπορώ να τα εξηγήσω.

Αφήνω πάνω σε σένα αν θα ήταν καλό αυτή η ιστορια να «μαθευτεί».

Νομίζω ότι το χρωστάω στον Άγιο Γέροντα οι άνθρωποι να την γνωρίσουν.

Μπορείς να χρησιμοποιήσεις το γράμμα μου και φωτογραφίες, όπως είναι ή τροποποιημένα, σύμφωνα με ό,τι εσύ νομίζεις καλύτερο.

Ελπίζω να μην σε κούρασα με την πολυλογία μου.

Σου εύχομαι να είσαι πάντα καλά.

Καλό Σαββατοκύριακο.

Φιλικότατα, Γ.

[Τα στοιχεία του συντάκτη μπορούν να αναζητηθούν στο αρχικό blog]

Για τον άγιο Γέροντα Παΐσιο, εκτός απ' το παραπάνω blog, βλ. εδώ (τηλεοπτικό αφιέρωμα) και εδώ.

Χριστούγεννα με τους Ασκητές του Αγ. Όρους

Από τις αμέτρητες χριστουγεννιάτικες καταχωρίσεις στη μπλογκόσφαιρα, αδελφοί, επιλέγω να σας ευχηθώ προσφέροντάς σας ταπεινά, ως εορταστικό κέρασμα, το παρακάτω βίντεο. Το πήρα από εδώ.

Υπενθυμίζω φυσικά και αυτό:

Καλά κι ευλογημένα άγια Χριστούγεννα σε όλο τον κόσμο & για κάθε χρόνο!

Από την απάτη των Christmas στη γιορτή των Χριστουγέννων

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Πηγή: Πέρα από το Άτομο

Το τοπίο θυμίζει έντονα αυτό της Αμερικής μετά το μεγάλο οικονομικό κραχ του 1929. Η μουδιασμένη τότε και απελπισμένη κοινωνία δεχόταν ασμένως την προ τριών ετών (1926) ανακάλυψη της Coca Cola ως παυσίπονο στα δεινά της. Αναφέρομαι στον Santa Claus (τον ψευδεπίγραφο Άη Βασίλη), ο οποίος προβλήθηκε – κυρίως στα παιδιά, το καλύτερο αγοραστικό κοινό – ως η ελπίδα μέσα στις δυσκολίες, ως το αμυδρό φως μέσα στο σκοτάδι της οικονομικής κατάρρευσης με τα υλικά δωράκια που έφερνε μέσα από τις καμινάδες. Εμπόριο με ισχυρές δόσεις καπήλευσης της θρησκείας: το καλύτερο όπιο για το λαό. Πόσο δίκιο είχες, Κάρολε!!

Περνώντας τα χρόνια, η χαζοχαρούμενη φυσιογνωμία του Santa επιβλήθηκε ως σήμα κατατεθέν της εορταστικής περιόδου ακόμη και σε αυτούς που είναι αντίθετοι με τον καπιταλισμό, ακόμη και σε αυτούς που αντιτίθενται στον οδοστρωτήρα των πολυεθνικών. Βάλαμε κι άλλα εμπορικά και διανοητικά κατασκευάσματα για να «εμπλουτίσουμε» τις άγιες ημέρες. Έτσι φτάσαμε σήμερα σε μια γλυκανάλατη γιορτή, με κούφιες και μηχανικές ευχές για αγάπη, ειρήνη και υγεία. Φτάσαμε στον ωραίο μύθο περί Χριστού και στη μαγική νύχτα των Χριστουγέννων. Έτσι, η θρησκεία που φοράει «τα γιορτινά της» είναι μόνο μια ωραία ιστορία δίπλα στο τζάκι, ο Χριστούλης είναι απλά ένα ροδοκόκκινο πλαστικό μωράκι, η καρδιά μας γίνεται πρόσκαιρα γλυκιά και απλόχερη (προς φίλους και συγγενείς βέβαια…). Ως συνέπεια, το συμπέρασμα ότι οι γιορτές είναι για τα παιδιά με τη βασική έννοια ότι σε αυτά αρέσουν τα παραμυθάκια, είναι αναπόφευκτο.

Ο οίκτος μας για τα παιδάκια που πεινάνε, εύκολα παραμερίζεται μετά από δυό μπουκιές ροδοψημένη γαλοπούλα. Μπορεί να αγοράσαμε και ευχετήριες κάρτες από φιλανθρωπικούς συλλόγους ή να δώσαμε κατιτίς στον ταλαίπωρο που μας καθάρισε το τζάμι του αυτοκινήτου στο φανάρι, χωρίς βέβαια να καταφέρουμε να απωθήσουμε αρκετά βαθιά την αμφιβολία μήπως δεν έχει πραγματική ανάγκη. Ε, αυτές τις μέρες η φιλανθρωπική μας διάθεση φουντώνει, άσχετα αν λίγο πριν αναστενάξαμε όταν πληροφορηθήκαμε πόσο κοστίζει το καλάθι της νοικοκυράς. Χαρήκαμε που θα γίνουν από τους δήμους εορταστικά συσσίτια για τους απόρους και άστεγους, λες και τις άλλες ημέρες του χρόνου έχουν πού να φάνε και να μείνουν. (Ας είναι καλά κάποιες ενορίες)…

 

 

Όλα αυτά τα συναισθήματα λίγες ημέρες μετά την Πρωτοχρονιά θα τα κλείσουμε στο κουτί με τα Χριστουγεννιάτικα για να τα βάλουμε στο πατάρι ή θα τα αποθέσουμε στον κάδο απορριμμάτων μαζί με το πλαστικό δεντράκι και τις στιμμένες λεμονόκουπες για το ψητό, εφόσον του χρόνου θα αγοράσουμε καινούρια.  

Δυστυχώς, αυτή τη γιορτή στην «ορθόδοξη» Ελλάδα την έχουμε καταντήσει αγνώριστη. Μια ματιά να ρίξει κανείς γύρω του, ελάχιστα θυμίζουν την παράδοσή μας και την ορθόδοξη θεολογία περί της γέννησης του Χριστού. Ακόμη και τα λόγια από τα κάλαντα αντί να γίνονται αντικείμενο προσοχής συχνά χάνονται στον αέρα, καθώς έχουμε άλλα πιο σημαντικά να κάνουμε. Αλήθεια, ποιος επιλέγει να διαβάσει τις χριστουγεννιάτικες ιστορίες του Παπαδιαμάντη από το να δει τα «Μαγικά Χριστούγεννα» της Disney;

Προσωπικά, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα με το κοσμικό – εορταστικό περιτύλιγμα των Χριστουγέννων (που δεν είναι απαραίτητα κακό), εάν ήταν έντονη και η εκκλησιαστική και ορθόδοξη διάσταση της γιορτής. Μήπως όμως και εμείς οι «εκκλησιαστικοί» (κληρικοί, θεολόγοι, πιστός λαός) χάσκουμε αποβλακωμένοι ενώπιον των ψεύτικων λαμπιονιών που αναβοσβήνουν;

Είναι ο Χριστός ο αληθινός Θεός μας που γίνεται άνθρωπος για να διώξει το σκοτάδι της αμαρτίας και να μας οδηγήσει πάλι στη ζωή του Παραδείσου; Λέει κάτι στην προσωπική μας ζωή η γέννησή Του; Στη γέννησή Του συγκλονίζεται κανένας ή οι προετοιμασίες μας περιορίζονται στην ετοιμασία των μελομακάρονων, στην προμήθεια του άφθονου κρέατος και στην αγορά των ρούχων που θα κάνουν εντύπωση; Λίγο να προσεγγίζαμε το μυστήριο της γέννησης του Θεανθρώπου μέσα από την υμνολογία της Εκκλησίας θα κατανοούσαμε πόσο κενό είναι το περίφημο «πνεύμα των Χριστουγέννων» μπροστά στην αληθινά χριστουγεννιάτικη φράση ότι «ο Θεός έγινε άνθρωπος για να κάνει τον άνθρωπο Θεό».

Τι έχουμε κάνει και ως διοικούσα Εκκλησία και ως χριστιανικό πλήρωμα, ώστε να προβάλουμε την προσωπικότητα, το έργο και τη διδασκαλία του ασκητή επισκόπου Μεγάλου Βασιλείου απέναντι στο χαζοχαρούμενο κατασκεύασμα των πολυεθνικών κερδοσκοπικών εταιριών; Ενοχλείται κανείς από την πλαστογράφηση του ονόματος του σπουδαίου αυτού Πατέρα της Εκκλησίας, του μεγάλου θεολόγου και σπουδαίου κοινωνικού αγωνιστή, στον οποίο αποδίδονται ιδιότητες προσβλητικές και αντιχριστιανικές;

 

Ο Μέγας Βασίλειος, ο προστάτης των φτωχών (μία από τις εξαιρετικές εικόνες που δημοσιεύονται εδώ)

Ρώτησαν κάποιον τι σημαίνουν γι’ αυτόν τα Χριστούγεννα. Και είπε: «Στα παιδικά μου χρόνια ένα ωραίο παραμύθι για να κοιμάμαι γλυκά, αργότερα άγχος και τρέξιμο για να προλάβω να αγοράσω, να στολίσω, να φάω και να διασκεδάσω και τώρα… τίποτα». Τελικά, μήπως να ξανακοιταχτούμε στον καθρέπτη της πίστης και να αναρωτηθούμε αν βλέπουμε πουθενά το Χριστό; Φανταστείτε στο σπίτι μας να πηγαίναμε στο παιδικό δωμάτιο, να κοιτάζαμε την κούνια και… το μωρό μας να έλειπε. Να μην βρίσκαμε τίποτα. Άραγε, τι θα κάναμε; Έχει το Χριστό μέσα η φάτνη της καρδιάς μας ή είναι άδεια; Σε λίγο η περιλάλητη «μαγεία των ημερών» θα φύγει. Ο Χριστός θα μείνει; Θα Τον ακολουθήσει κανείς μας μετά τη φάτνη ξέροντας ότι τον περιμένει σταυρός; Έχουμε κατανοήσει ότι η χριστιανική ζωή για όσους την επιλέγουν δεν είναι μια μαγική θρησκευτική υπόθεση, αλλά συνοδοιπόρευση με το Χριστό, μια σταυροαναστάσιμη πορεία; Θα φορτώσουμε πάλι στην πλάτη του Χριστού τα λάθη των Χριστιανών ώστε να έχουμε ένα ωραίο πρόσχημα για να Του κλείσουμε την πόρτα; Θα κάνουμε και τα Χριστούγεννα του 2010 άλλο ένα αποπροσανατολιστικό ψυχοναρκωτικό ή θα γίνουμε πραγματικοί μαθητές Αυτού που είπε ότι η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας;

Καλά Χριστούγεννα μαζί με το Χριστό. Ας μην είναι τα Χρόνια μας Πολλά, αρκεί να είμαστε μαζί Του…

Κάτω τα Χριστούγεννα. Ζήτω τα Αντι-Χριστούγεννα!

Ανάρτηση του Κόκκινου Ουρανού από το 2008,

ΔΥΣΤΥΧΩΣ σήμερα ακόμη πιο επίκαιρη!

Tα Χριστούγεννα πρέπει να καταργηθούν ή να "μεταλλαχθούν" κατά τα πρότυπα της πολυπολιτισμικής σύγχυσης. Αυτά τα μηνύματα έρχονται συνέχεια από την "πολιτισμένη", "δημοκρατική" και "πολυπολιτισμική" δύση που βάλθηκε να προστετεύσει όσους "ενοχλούνται" από φάτνες και κάλαντα... Κάποια άλλα "χριστούγεννα" όμως παραμένουν, αφού δεν ενοχλούν. Τι λές τώρα;;
Άλλα "χριστούγεννα" πάλι κάνουν θριαμβευτικά την εμφάνισή τους (ή την επανεμφάνισή τους) στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο νεοεποχίτικο αλαλούμ...
Ας τα δούμε (στο τέλος το "καλύτερο"...):

Τα «Χριστούγεννα» των ΙΟΥΔΑΙΩΝ

 
Διαβάζουμε στην ιουδαϊκή ελληνική ιστοσελίδα «Chabad of Greece»:

H Χανουκά, η Γιορτή των Φώτων (Χάγκ Αουρίμ) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 25 του Εβραϊκού μήνα Κισλέβ και διαρκεί οκτώ ημέρες (φέτος από το βράδυ της Κυριακής 21 Δεκεμβρίου 2008 έως και την Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2008 - τελευταίο άναμμα της Χανουκιγιά το βράδυ της Κυριακής 28 Δεκεμβρίου).

Η Χανουκά δεν αποτελούσε στο παρελθόν την σημαντικότερη εορτή του Ιουδαϊσμού. Ανεσύρθη από τα ιουδαϊκά καλαντάρια την δεκαετία του ’20 για να προλάβει την αφομοίωση των αμερικανοεβραίων από την χριστιανική κοινωνία, καθ’ ότι οι τελευταίοι είχαν αρχίσει να ανταλλάσσουν δώρα, να στολίζουν δένδρα και να υιοθετούν διάφορα χριστουγεννιάτικα έθιμα.

Η Χανουκά αναφέρεται στο γεγονός της επαναφιέρωσης του ιουδαϊκού ναού της Ιερουσαλήμ, ο οποίος είχε μετατραπεί σε τόπο λατρείας των Θεών από τον Σύριο τύραννο Αντίοχο (έναν από τους διαδόχους του Μ. Αλεξάνδρου) που ηττήθηκε από τους Μακκαβαίους, μετά από πολυήμερο ανταρτοπόλεμο.

(Σ.Σ. το γεγονός αυτό αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα ή Ο΄, αλλά δεν θεωρείται μέρος της Ιουδαϊκής «τανάκ», δηλαδή των ιερών βιβλίων της Ιουδαϊκής θρησκείας. Η ιστορία αυτή περιγράφεται αναλυτικά στα βιβλία Α' και Β' Μακκαβαίων τα οποία θεωρούνται ως "αναγινωσκόμενα" ή "δευτεροκανονικά" κατά την Ορθόδοξη και την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, οι οποίες τα περιλαμβάνουν στον «κανόνα» τους ["Νεκρός": δηλ. τα έχουν μέσα στην Παλαιά Διαθήκη - & θα τα βρείτε εδώ], ενώ η Διαμαρτυρόμενη Εκκλησία τα θεωρεί "δευτεροκανονικά" ή απόκρυφα» και τα έχει απορρίψει από τον κανόνα της [για τη διαφορά αυτή στην Παλ. Διαθήκη δες σχετικό άρθρο]).

Σύμφωνα με την ιουδαϊκή παράδοση, που επινοήθηκε από τους ραββίνους, όταν οι Μακκαβαίοι ανακατέλαβαν τον ναό, το αγιασμένο λάδι που διέθεταν για τα φώτα του ναού αρκούσε μόνον για μία μέρα, αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο κράτησε για οκτώ ημέρες, μέχρι να αγιασθεί νέο λάδι.

Αυτό είναι και το "θαύμα" που μνημονεύεται με τα κηροπήγια μενορά, άλλως χανουκά, με τα οκτώ κεριά που ανάβονται κατά την περίοδο τους εορτασμού της Χανουκά, ελληνιστί επαναφιερώσεως. 

Τα «Χριστούγεννα» των ΑΦΡΟΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ

Στις ΗΠΑ...
 

Η Κουάντζα («Kwanzaa») αποτελεί επινόημα του Αφροαμερικανού εθνικιστή Ρον Καρένγκα (Ron Karenga), για την προώθηση της Αφροαμερικανικής υπερηφάνειας και αλληλεγύης.

Ο Karenga (στην φώτο στο μέσον, σε εκδήλωσηΚουάντζα) υπήρξε στα νιάτα του μέλος των «Μαύρων Πανθήρων» και θαυμαστής του γνωστού αφροαμερικάνου μουσουλμάνου ακτιβιστή Malcom X (1925 - 1965), ο οποίος υπήρξε και η κορυφαία μορφή του εθνικιστικού αφρο αμερικάνικου κινήματος στις δεκαετίες '50 και '60.

Η λέξη «Karenga» σημαίνει «Εθνικιστής» στην γλώσσα σουαχίλι.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η γιορτή δεν γιορτάζεται στην Αφρική, αλλά στις ΗΠΑ από τους εκεί αφροαμερικανούς.

Χαρακτηριστικά της είναι το άναμμα κεριών (τα λεγόμενα «kinara»), οι σπονδές (προσφορά σε θεούς με την έκχυση υγρών – κρασιού, λαδιού κλπ ), η παράθεση καρπών στο τραπέζι, ο στολισμός του σπιτιού, η μουσική και η ανταλλαγή δώρων.

Η πρώτη Kwanzaa γιορτάστηκε μόλις, το 1966.

Τα «Χριστούγεννα» των ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΩΝ- ΠΟΛΥΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΜΥΑΛΩΝ (γενικώς "multi" ή κοινώς «τουρλού-τουρλού»)

Στην Γηραιά Αλβιώνα και αλλού...
 

Υπάκουος στα κελεύσματα της δημιουργίας πολυπολιτισμικών - πολυθρησκευτικών κοινωνιών, ο Δήμος του Μπέρμιγχαμ στην Αγγλία, τον Χειμώνα του 1997, αντικατέστησε στις εορτές του την ονομασία «Χριστούγεννα» με αυτήν του “Winterval” = Φεστιβάλ του Χειμώνα.

Σημειώνεται ότι το Μπέρμιγχαμ είναι μία πόλη με ιδιαίτερα αυξημένο αριθμό μεταναστών και ήδη τα τεμένη είναι περισσότερα από τις χριστιανικές εκκλησίες!

Το 2005 έλαβαν χώρα εκεί σοβαρά επεισόδια μεταξύ μεταναστών από την Καραϊβική και μεταναστών από την Ασία.

Η λέξη - υβρίδιο “Winterval” αποτελεί σύντμηση των λέξεων Winter (χειμώνας) και (festival), που δημιουργήθηκε για να περιγράψει τις εορταστικές δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα στα τέλη Δεκεμβρίου στις αγγλοσαξονικές χώρες, από τη στιγμή που αυτές άρχισαν να αποβάλλουν τον χριστιανικό χαρακτήρα αυτών των εορτών.

Στο ίδιο μοτίβο, φέτος, στο χωρίο Armonk της πολιτείας της Νέας Υόρκης (ΗΠΑ), οι αρχές τοποθέτησαν στην πλατεία, ένα "νεωτεριστικό" πολυθρησκευτικό δέντρο!

Στο "κλασικό" δέντρο λοιπόν, μπορείς να δεις την Ιουδαϊκή "Μενορά" και το Μουσουλμανικό μισοφέγγαρο!

Όλα ξεκίνησαν πέρσυ, όταν ένας μουσουλμάνος ζήτησε να τοποθετηθεί στο δέντρο το ισλαμικό σύμβολο, για την γιορτή των Χριστουγέννων και το αίτημά του έλαβε θετική απάντηση...

Αξίζει να σημειωθεί ότι η μουσουλμανική γιορτή Eid-al-Adha (που σημαίνει "γιορτή της θυσίας") δεν "πέφτει" πάντοτε τον μήνα Δεκέμβριο, ώστε να "τύχει" να συμπέσει με τα Χριστούγεννα, αλλά παρόλα αυτά αντιπροσωπεύεται πάντοτε τς ημέρες των Χριστουγέννων.

Μέσα στο "πνεύμα" των εορταστικών τουρλού – τουρλου, επινοήθηκε και ο όρος «Chrismahanukwanzakah» (ανακατεμένα Χριστούγεννα, Χανουκά και Κουάνζα), το 2004, από την εταιρία “Virgin Mobile USA”, μέσα από ένα διαφημιστικό για την τηλεόραση.

Αντιπρόσωποι από όλες τις θρησκείες τραγουδούν "happy Chrismahanukwanzakah"...

Δείτε το βίντεο

Τα «Χριστούγεννα» των ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΩΝ

Των εν Ελλάδι...
 

Τέτοιες ημέρες οι εγχώριοι οπαδοί του νεοπαγανιστικού κινήματος εύχονται «καλά Ηλιούγεννα» και «καλό τριέσπερον».

(Σ.Σ. Είναι γνωστό ότι η γιορτή προς τιμή του θεού Ήλιου γιορταζόταν από πολλούς αρχαίους λαούς, συμπεριλαμβανομένων των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων.

Οι Ρωμαίοι γιόρταζαν την «Ημέρα της Γεννήσεως του Ανίκητου Ηλίου», «Dies Natalis Solis Invicti», στα λατινικά.

Όταν οι διωγμοί κατά των χριστιανών σταμάτησαν και ο Χριστιανισμός έγινε η «επίσημη θρησκεία» της αυτοκρατορίας, οι ηγέτες της Εκκλησίας προσπάθησαν να απορροφήσουν και να δώσουν ένα εντελώς νέο, «χριστιανικό» περιεχόμενο στις γιορτές αυτές και σε πανάρχαια λατρευτικά έθιμα.

Για περισσότερα σχετικά με τις ρίζες της εορτής των Χριστουγέννων βλέπε ΕΔΩ ["Νεκρός": το παραπάνω link δίνεται από το αρχικό blog. Εμείς δίνουμε δύο άλλα links -ας τα πούμε "συμπληρωματικά"- δηλαδή: Η ημερομηνία γέννησης του Χριστού & Το θρησκευτικό νόημα του να γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα])

Θριαμβολογώντας για την πολυπολιτισμική μετάλλαξη των Χριστουγέννων, "σκληρή" νεοπαγανιστική ιστοσελίδα γράφει τα εξής απίστευτα: "Σε όλη την Ευρώπη (sic) και την Αμερική καταργήθηκε η δημόσια επίδειξη φατνών και χριστουγεννιάτικων δένδρων. Σε όλα τα δημόσια κτήρια, στους δήμους, στα καταστήματα, και στα ιδιωτικά γραφεία πολλών εταιριών, απαγορεύτηκαν τελείως τα χριστιανικά σύμβολα…. Καμμία χριστιανική προσβολή δεν γίνεται πιά ανεκτή από τα Ευρωπαϊκά κράτη που προχωρούν σε ταχυτάτη αποχριστιανοποίηση… Στην Βρετανία ο λαός (sic) προχωρά σε πλήρη αναβίωση των Εθνικών θρησκειών. Οι Βρετανοί άλλαξαν την ονομασία των χριστουγέννων, σε Winterval, που αποτελεί την επανεμφάνιση του Χειμερινού Ηλιοστασίου των Εθνικών θρησκειών… Η πολυπολιτισμική Ευρώπη έστειλε το χαρμόσυνο μήνυμα της Ελευθερίας σε όλους τους λαούς του κόσμου που υποφέρουν από την αίρεση των ναζωραίων".

Τα «Χριστούγεννα» των ξένων ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΩΝ, κοινώς “WICCAN”

Εις την αλλοδαπήν....
 

Στην Βόρεια Ευρώπη οι προ-χριστιανικοί λαοί γιόρταζαν μία πολύ διαδεδομένη χειμωνιάτικη «οικογενειακή» γιορτή, γνωστή ως «Yule».

Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και σήμερα, σε πολλές βόρειες χώρες (όπως Δανία, Νορβηγία, Σουηδία, Φιλανδία) ο όρος «Yule» και ο όρος «Χριστούγεννα» αντιστοιχούν στην ίδια εορτή!

Η λέξη «Yule» είναι νορβηγική και σημαίνει «τροχός». Ο τροχός αποτελεί ένα γνωστό παγανιστικό σύμβολο για τον Ήλιο.

Περαιτέρω η Γιούλ είναι θεότητα της θρησκείας Αζατρού, που είναι μία εκ των δύο αναγνωρισμένων θρησκειών της Ισλανδίας, μαζί με τον Λουθηρανισμό. Κατά την σκανδιναβική μυθολογία, η νορβηγική θεά Φρέγια (Freyja) (θεά των μαχών αλλά και του έρωτα, κάτι αντίστοιχο με την «δική μας» θεά Αφροδίτη) καθόταν και ύφαινε στον τροχό (Γιούλ) τις μοίρες των ανθρώπων.

Στην εορτη αυτή παραδοσιακά έκαιγαν ένα κούτσουρο και πίστευαν ότι το έθιμο αυτό θα έφερνε τύχη σε κάθε νοικοκυριό. Επίσης άναβαν κεριά και κρέμαγαν καμπανάκια στα κλαδιά των δέντρων, για να μπορούν να αντιληφθούν την εμφάνιση κάποιου «καλού πνεύματος».
Για τα «καλά πνεύματα» κρέμαγαν ακόμα γλυκά και φαγώσιμα στα δέντρα, ενώ στην κορφή τοποθετούσαν ένα αστέρι που συμβόλιζε τα πέντε στοιχεία [σημείωση "Νεκρού": είναι πασίγνωστο ότι το χριστουγεννιάτικο δέντρο έχει ειδωλολατρική προέλευση, αλλά δεν είναι κακό ένας λαός να ντύνει με χριστιανικό νόημα τα αρχαία έθιμά του και να τα συνεχίζει, ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ΑΝΗΘΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ. Για μας, το αστέρι της κορυφής είναι το άστρο της Βηθλεέμ. Τώρα το δέντρο έχει έρθει για τα καλά στην Ελλάδα (πρώτα από το Βαυαρό βασιλιά Όθωνα). Ίσως όμως το πρωτοστόλισε τον 8ο αι. μ.Χ. ο άγιος Βονιφάτιος της Γερμανίας, ο μέγας ειρηνιστής και μάρτυρας, για να σταματήσει τη δεντρολατρία των Γερμανών, που περιείχε και ανθρωποθυσίες! Για το θέμα, δες άρθρο ΕΔΩ].

Η συγκεκριμένη εορτή έχει πολλά κοινά με τα «δικά μας» Χριστούγεννα (γιορτινή ατμόσφαιρα, κάλαντα (!),κάψιμο κορμών Yule κλπ).

Οι σημερινοί νεοπαγανιστές, αποκρυφιστές και οπαδοί της μαγείας (γνωστοί ως “wiccan” [post γι' αυτούς ΕΔΩ]) γιορτάζουν κάθε χρόνο με πολλή επιμέλεια το «Yule», στολίζοντας δέντρα και ανταλλάσσοντας δώρα…

Τα «Χριστούγεννα» των ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ

έτσι για να μαθαίνουμε...

Ο Αδόλφος Χίτλερ, βαθύτητα επηρεασμένος από τις δοξασίες της ακροδεξιάς αποκρυφιστικής οργάνωσης με την ονομασία «Εταιρεία της Θούλης» (Thule-Gesellschaft), της οποίας υπήρξαν μέλη πολλοί από την ελίτ της ναζιστικής ιδεολογίας, διακήρυττε «Δεν θέλουμε άλλον θεό παρά μόνο την Γερμανία».

Στην κάτω φωτογραφία ναζιστικό προπαγανδιστικό έντυπο του Δεκεμβρίου 1943, δείχνει το κλασσικό δεντρο, αλλά κάνει λόγο για "γιορτή του Χειμερινού Ηλιοστασίου".

Φυσικά η Ναζιστική προπαγάνδα δεν θα μπορούσε παρά να βάλει στόχο και την γιορτή της «Ιουδαιοχριστιανικής αγάπης», τα Χριστούγεννα.

Γράφει το φιλο-ναζιστικό βιβλίο «΄Αρια Μυσταγωγία», (σελ. 72, εκδόσεις ΑΠΟΛΛΩΝΕΙΟ ΦΩΣ). «Το 1939 η λέξη Χριστούγεννα έχει ατονίσει....Στα παιδικά βιβλία δεν υπάρχουν αναφορές στον Χριστό, σε αγγέλους ή αμφιλεγόμενους εβραιο-αγίους.....Έχουν αντικατασταθεί από αναφορές στην ΦΥΣΗ και στην δύναμη του ΗΛΙΟΥ....Κατά την διάρκεια της κυριαρχίας του Γ΄ Ράιχ έκδηλη είναι η προσπάθεια να επανέλθει η άρια θρησκευτικότητα, να μετατραπούν τα Χριστούγεννα σε γιορτή του φωτός... Στο εθνικοσιασιαλιστικό ημερολόγιο το θερινό ηλιοστάσιο γιορτάζεται επίσημα σαν εθνική εορτή...». 

Τα «Χριστούγεννα» των "ΟΜΠΑΜΙΚΩΝ"!

Στην Ιταλία...

Φέτος στην φάτνη κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο οι κλασσικές φιγούρες των βοσκών και των Μάγων, εξοστρακίστηκαν και την θέση τους πήρε η φιγούρα του Ομπάμα!

Στην Ιταλία εκτός από τις γνωστές φιγούρες (Ιωσήφ, Παρθένος Μαρία, μικρός Χριστός κλπ), κατασκευάζουν και φιγούρες διασημοτήτων!

Φέτος οι κατασκευαστές δεν προλάβαιναν να φτιάχνουν φιγούρες Ομπάμα, αφού, μέσα στο πνεύμα της εποχής, η συγκεκριμένη φιγούρα ήταν περιζήτητη!

Δείτε το βίντεο

Τα «Χριστούγεννα» των "Gay ΑΚΤΙΒΙΣΤΩΝ"

Πού αλλού, στην Ολλανδία...

Στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας, gay ακτιβιστές πραγματοποίησαν «Ροζ Χριστούγεννα», ένα 10ήμερο gay «χριστουγεννιάτικο» φεστιβάλ, με «λειτουργίες» και αναπαράσταση «φάτνης» έξω από γνωστό gay club.

Η «χριστουγεννιάτικη» εκδήλωση χρηματοδοτήθηκε από τον δήμο του Άμστερνταμ με το ποσό των €15.000. Στην θέση του μωρού Χριστού είχανε βάλει πραγματικό μωράκι τριών μηνών, το οποίο ήταν ανιψάκι τραβεστί πρωταγωνίστριας!

Ο «εμπνευστής» του Frank van Dalen δήλωσε ότι σκοπός της «εκδήλωσης» ήταν η σύνδεση θρησκείας και ομοφυλοφιλίας

Φυσικά υπήρξαν αντιδράσεις από χριστιανούς και κυρίως από την οργάνωση «Χριστιανοί για την Αλήθεια» (‘Christians for Truth»).

"Η 'φάτνη' γελοιοποιεί βασικές έννοιες του ευαγγελικού μηνύματος", υποστήριξε εκπρόσωπος της οργάνωσης και πρόσθεσε ότι «η διεστραμμένη φαντασία ορισμένων ανθρώπων επιτίθεται στην ιστορία της Βίβλου».

“Gay Χριστούγεννα” έγιναν και στην Ισπανία, από όπου και η φωτογραφία.

Τα «Χριστούγεννα» των "ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΩΝ"

Made in Greece...
 

Στην Θεσσαλονίκη κουκουλοφόροι δύο φορές (μέχρι στιγμής) έκλεψαν το ομοίωμα του νεογέννητου Χριστού από τη φάτνη που έχει στήσει ο δήμος της πόλης, στην προέκταση της πλατείας Αριστοτέλους.
Στη θέση του ομοιώματος του Θείου Βρέφους, άφησαν τηλεόραση στην οποία έγραψαν με κόκκινη μπογιά «Θα το δείτε στην TV». Την δεύτερη φορά απλά το πέταξαν πιο πέρα.
Ένα αντίστοιχο περιστατικό είχε συμβεί και πριν από δύο χρόνια στην συμπρωτεύουσα. Στην Αθήνα ΜΑΤ προστάτευαν το (δεύτερο) δέντρο το οποίο στολίστηκε από τους κουκουλοφόρους με σκουπίδια. Πέταξαν επίσης κομμάτια ωμού κρέατος και ένα ψημένο κεφάλι γουρουνιού.

Και η αποθέωση του "εορταστικού αχταρμά"...

Τα «Χριστούγεννα» των ΦΑΝ του ΣΑΤΑΝΑ!

Στο "γιορτινό" Λονδίνο...
 

Το 'μπουντρούμι' αποτυπώνει το 666 στα μέτωπα των ‘διαβολικών παιδιών’.

Το τουριστικό "αξιοθέατο" του Λονδίνου “London Dungeon” («το μπουντρούμι του Λονδίνου») έχει προκαλέσει καταγγελίες επειδή επιτρέπει στα ‘διαβολικά παιδιά’ αποκαλούμενα ‘Damien’, την είσοδο στην ατραξιόν ‘Satan's Grotto’ («σπηλιά του σατανά»), δωρεάν.

Το ‘εορταστικό κλίμα’ του 'μπουντρουμιού', που αποκαλείται "anti-christ'mas" («αντιχριστούγενα»)- διαρκεί από τις 18 έως τις 29 Δεκεμβρίου και επιτρέπει στα παιδιά να επισκεφτούν τη «σπηλιά του σατανά», όπου μπορούν να πουν στο διάβολο τις πιο φρικτές φαντασιώσεις τους και να λάβουν τις άπληστες επιθυμίες τους με αντάλλαγμα τις ψυχές τους.

Το "Satan's Grotto" είναι μια ετήσια ατραξιόν στο «μπουντρούμι του Λονδίνου», ένα από τα πιο δημοφιλή τουριστικά σημεία της πόλης, αλλά φέτος τα παιδιά που αποκαλούνται ‘Damien’ μπορούν να εισέλθουν δωρεάν.

Προς τιμή της επιτυχημένης ταινία φρίκης “The Omen” («Η προφητεία»), όσοι λέγονται Damien δεν χρειάζεται να πληρώσουν.

Εντούτοις, το μπουντρούμι παραδέχτηκε ότι τα διαβολικά Χριστούγεννά έχουν προσβάλει μερικούς ανθρώπους.

Ένας εκπρόσωπος είπε: " Είχαμε μερικές καταγγελίες, αλλά το “Satan' s Grotto” έχει γίνει μια δημοφιλής παράδοση."

Η επίσκεψη παρουσιάστηκε ως σούπερ πρόταση για "αποτοξίνωση" από το εορταστικό κλίμα των Χριστουγέννων. Στην φωτογραφία ένα από τα "εκθέματα" που υπάρχουν στο "μπουντρούμι" και βλέπουν τα παιδιά..

Αντισταθείτε λέγοντας: "Καλά ΧΡΙΣΤΟΥγεννα"...

Δείτε και ΕΔΩ για τον Πόλεμο της νεοεποχίτικης διεθνούς Εξουσίας ενάντια στα Χριστούγεννα (War on Christmas).

ΥΓ. του blog μας: Εύχεσθε για όλες αυτές τις ομάδες, αδελφοί, να γνωρίσουν το Φως το Αληθινό, το Χριστό, και να κερδίσουν όσο περισσότεροι γίνεται τον παράδεισο. Χρειάζεται προσευχή, αλλά και Ιεραποστολή, Ιεραποστολή, Ιεραποστολή.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!