Η παρουσίαση του οσίου Παπά-Τύχωνα στη σειρά “Άγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον Ουρανό“ (Πεμπτουσία – Οrthodoxia news agency, & εδώ)
"Πεθαίνει παπα-Τύχων; Σιωπή! Κάνει κομποσχοίνι. Μετά λες: Παπα-Τύχων πέθανε".
Χαιρόταν περιμένοντας το μακάριο τέλος ο Ρώσος ερημίτης της Καψάλας ιερομόναχος Τύχων. Κυριολεκτικά ο μακάριος αυτός αθωνίτης έπαιζε με τον θάνατο!
Άνοιξε ο ίδιος τον τάφο του δέκα μέτρα περίπου από το κρεββάτι του. Τον έσκαψε με τα χέρια του και στο σωρό του χώματος που έβγαλε, τοποθέτησε ένα φτυάρι.
- Να, έτσι ρίξη χώμα, έλεγε στον υποτακτικό του π. Παΐσιο (Άγιο) και έκανε τη σχετική κίνησι ρίχνοντας μια φτυαριά χώμα μέσα στον τάφο του.
Φύτεψε και ένα δεντρολίβανο στην άκρη. Συχνά έδινε οδηγίες για το τι θα κάνουν στην έξοδό του.
- Πεθαίνει παπα-Τύχων; Σιωπή! Κάνει κομποσχοίνι. Μετά λες: Παπα-Τύχων πέθανε.
Και άλλοτε πρόσθετε:
- Καλός, όχι καλός παπα-Τύχων… Θεός Δευτέρα Παρουσία πη καλός, όχι καλός.
Είχε ετοιμάσει ο άνθρωπος του Θεού και γράμματα που θα τα έστελναν μετά το θάνατό του σε γνωστούς και φίλους του. Ανάμεσα στους παραλήπτες ήταν ο πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος, μητροπολίτες, ιερομόναχοι και άλλοι. Έγραφε λοιπόν:
«Φίλος παπα-Τύχων απέθανε ημέρα… (άφηνε κενό) παρακαλώ διάβασε μια ευχή».
Πολλές φορές τον ρωτούσαν οι νεαροί μοναχοί του γειτονικού μοναστηριού.
- Θα σου κόψωμε εφέτος, παπα-Τύχων, ξύλα για τον χειμώνα;
- Θα κόψετε, αν δεν πεθάνη. Αν πεθάνη, δεν θα κόψετε, απαντούσε.
Κάποτε του έδωσαν ένα κλαδί βασιλικό για να μυρίση. Αφού ανέπνευσε την ευωδία του, έκανε ποικίλους μορφασμούς που έδειχναν την ικανοποίησί του από το άρωμα και αμέσως πρόσθεσε:
- Καλό βασιλικό αυτό, μα καλύτερο Παράδεισος!
Στο τέλος πια της πορείας του ο Κύριος του αποκάλυψε ότι επρόκειτο να τον παραλάβη. Κάλεσε τότε τον π. Παΐσιο για να είναι κοντά του. Εκείνος τον φρόντιζε με πολλή στοργή και αγάπη.
Σαν πραγματικό του πατέρα τον έβλεπε. Ο γέροντας ήθελε να εκφράση την ευγνωμοσύνη του και έλεγε με δάκρυα:
- Γλυκό Παΐσιο.
Μια μέρα λέει στον υποτακτικό του:
- Παπα-Τύχων, αν θέλη Θεός ζήση μια εβδομάδα, δέκα μέρες…
Σε λίγες ημέρες ο π. Παΐσιος μπαίνει μέσα στο κελλάκι που ήταν ο γέροντας, και τον είδε να ψάχνη να βρη κάποιον. Γύριζε δεξιά, αριστερά… Σε μια στιγμή ρωτά:
- Πού είναι Παναγία, άγιο Σέργιο, άγιο Σεραφείμ;
Πιάνει το ράσο του υποτακτικού και του λέει:
- Συ, άγιο Σέργιο;
- Όχι, γέροντα, εγώ ο Παΐσιος είμαι.
Ησύχασε για λίγο ο ασκητής, μα ο π. Παΐσιος τον ρώτησε:
- Γέροντα, τι σου είπε η Παναγία;
Και η απάντησις ήταν η εξής:
- Είπε παπα-Τύχωνα περάσει γιορτή της, πάρη!
Και πράγματι, αφού πέρασε η εορτή του Γενεσίου της Θεοτόκου, 8 Σεπτεμβρίου, σε δύο μέρες, στις 10 – 9 – 1968, αφού έλαβε το «εφόδιον της αθανασίας», τα Άχραντα Μυστήρια, εξέφρασε την ευχαρίστησί του με προσευχή και με λαμπερό πρόσωπο, έκανε το σημείο του σταυρού και ανεπαύθη.
Η νεκρώσιμη ακολουθία έγινε με πολλή κατάνυξι και το εξαγιασμένο σκήνος ετάφη στον χώρο που είχε ετοιμάσει από καιρό ο ίδιος. Εκεί στο απλό μνήμα υπάρχει στημένο το σημάδι της ελπίδος και της αναστάσεως, επάνω στο οποίο είναι γραμμένα με το χέρι του μακαρίου Τύχωνα τα εξής λόγια: «Αμαρτωλός Τύχων Ιερομόναχος. 60 χρόνια Άγ. Όρος. Δόξα σοι ο Θεός».
Πράγματι δεν υπάρχει καλύτερη δοξολογία του Υψίστου από τη ζωή και την τελευτή των αγίων του!
("Χαρίσματα και Χαρισματούχοι", Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος Β΄, σ. 242-244)
*****
Ἁγιοκατάταξη τοῦ παπα-Τύχωνος τοῦ Ρώσου
Στην Αγιοκατάταξη του Παπά – Τύχωνα του Αγιορείτη, του πνευματικού του Αγίου Παϊσίου, προέβη η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου η οποία συνεδρίασε στο Φανάρι υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο.
Ὁ μακάριος καὶ θεοφόρος πατήρ Τύχων ὁ Ρῶσος ἐγεννήθη στὴν εὐσεβῆ γῆ τῆς Ρωσίας κατὰ τὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος. Ἀπὸ νεαρὰ ἡλικία ἐδείκνυε σημεῖα θείας κλήσεως· ἡ καρδία του ἐστρέφετο πρὸς τὴν προσευχὴν καὶ ἡ ψυχὴ του ἐπόθει τὴν ἡσυχίαν. Ἀπεστρέφετο τὰ κοσμικὰ καὶ ἀγαποῦσε τὰ θεῖα, ὡς ἂν ἦτο ἤδη πολίτης τοῦ οὐρανοῦ.
Ἀφού ἐγκατέλειψε πατρίδα καὶ συγγενεῖς διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἦλθε εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, τὸ περιβόλι τῆς Παναγίας. Ἐκεῖ ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἔλαβε τὸ ἅγιον σχήμα, ἀσκούμενος μὲ ζῆλον εἰς νηστείαν, ἀγρυπνίαν καὶ προσευχὴν. Ἀξιώθηκε καὶ τῆς ἱερωσύνης, γι’ αὐτὸ καὶ ἐκλήθη ἀπὸ τοὺς πατέρας παπα-Τύχων.
Κατοίκησε κυρίως εἰς ἡσυχαστικὰ μέρη τῆς Ἀθωνικῆς ἐρήμου, ὅπου ἡ ζωὴ του ἦτο ἀπλουστάτη. Τροφὴ ὀλίγη, ἔνδυμα πτωχικόν, ἀνάπαυσις ἐλαχίστη. Ἡ χαρὰ του ἦτο ἡ εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ. Πολλὲς νύχτες ἔμενε ἄυπνος προσευχόμενος μὲ δάκρυα γιὰ ὅλον τὸν κόσμο, ὅπως ἐμαρτύρησαν ὅσοι τὸν ἔζησαν.
Ἦτο ἄνθρωπος ἀπλότητος παιδικής. Ἡ καρδιά του δὲν ἐγνώριζε πονηρίαν, καὶ ὁ λόγος του ἦτο πράος καὶ γλυκύς. Ὅταν κάποιος ἐπῄνει τὴν ἀρετήν του, ἐκεῖνος ἔλεγε:
«Ἐγὼ δὲν ἔχω τίποτε καλό· ὁ Θεὸς εἶναι καλός».
Διὰ τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς του ἔλαβε χάριν παρηγορίας· ὅποιος τὸν ἐπλησίαζε ἔφευγε εἰρηνεμένος. Δὲν ἐδίδασκε μὲ λόγους πολλούς, ἀλλὰ μὲ τὴν παρουσία του. Ἡ σιωπὴ του ἦτο διδαχή, καὶ τὸ βλέμμα του προσευχὴ.
Ἰδιαιτέραν σχέσιν ἀπέκτησε μὲ τὸν ὅσιον Παΐσιον τὸν Ἁγιορείτην, ὁ ὁποῖος νέος ἀσκητὴς ἔζησε πλησίον του καὶ τὸν ἐθεώρει πνευματικὸν πατέρα. Ὁ ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε ὅτι ὁ παπα-Τύχων ἦτο ἄνθρωπος ἄκακος, γεμάτος θείαν χάριν, καὶ ὅτι ἡ προσευχὴ του ἐστήριζε πολλοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν τὸ ἤξεραν.
Ὅταν ἔφθασε ὁ καιρὸς τῆς ἀναχωρήσεώς του, ὁ μακάριος γέρων τὸ προεγνώρισε. Προετοιμάσθηκε μὲ εὐχαριστίαν, ἐκοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καὶ ἀνέπεμψε δοξολογίαν. Ἔπειτα παρέδωσε τὴν ψυχὴν του εἰρηνικῶς, ὡς νὰ ἀποκοιμήθηκε, τὸ ἔτος 1968, ἀφήνοντας ὀπίσω μνήμην ὁσίου καὶ εὐωδίαν πνευματικήν.
Πνευματικὴ παρακαταθήκη
Οἱ λόγοι του ἦσαν ὀλίγοι, ἀλλὰ γεμάτοι φῶς. Συχνὰ ἔλεγε:
«Νὰ ἔχεις καρδιὰ ἀπλή, καὶ ὁ Θεὸς θὰ κατοικεῖ μέσα σου».
Καὶ ἄλλοτε:
«Νὰ προσεύχεσαι γιὰ ὅλον τὸν κόσμο — τότε ἡ καρδιά σου θὰ χωρέσει τὸν οὐρανό».
Μαρτυρίες του Αγίου Παϊσίου για τον παπα-Τύχωνα: «Ήταν άνθρωπος του Θεού»
Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε:
«Ο παπα-Τύχων ήταν άνθρωπος του Θεού. Δεν είχε καθόλου πονηριά. Ό,τι έλεγε, το έλεγε από καθαρή καρδιά».
Τόνιζε ότι η αγιότητά του δεν φαινόταν εξωτερικά αλλά στην ειρήνη που εξέπεμπε.
Η προσευχή του στήριζε τον κόσμο
Ο Άγιος διηγούνταν ότι πολλές νύχτες τον άκουγε να προσεύχεται με δάκρυα:
«Προσευχόταν ώρες πολλές για όλο τον κόσμο. Αυτοί κρατούν τον κόσμο και δεν το ξέρει κανείς».
Η παιδική απλότητα
Ο Παΐσιος τόνιζε ιδιαίτερα την απλότητά του:
«Ήταν σαν μικρό παιδί. Δεν ήξερε από κακία. Όποιος τον έβλεπε, γαλήνευε».
Έλεγε μάλιστα ότι η απλότητα αυτή ήταν μεγαλύτερη από πολλές ασκήσεις.
Η ταπείνωση
Όταν κάποιος έλεγε στον παπα-Τύχωνα ότι είναι άγιος, εκείνος απαντούσε:
«Εγώ αμαρτωλός είμαι· ο Θεός είναι άγιος».
Ο Άγιος Παΐσιος σχολίαζε:
«Η χάρη του Θεού κατοικούσε μέσα του γιατί είχε πολλή ταπείνωση».
Η σιωπηλή διδασκαλία
Ο Παΐσιος έλεγε:
«Δεν χρειαζόταν να σου μιλήσει. Και μόνο που καθόσουν κοντά του, έπαιρνες χάρη».
Δηλαδή ο γέροντας δίδασκε όχι με λόγια αλλά με παρουσία.
Η τελευταία μαρτυρία
Μετά την κοίμησή του, ο Άγιος Παΐσιος είπε συγκινημένος:
«Έφυγε ένας άγιος άνθρωπος. Τέτοιες ψυχές είναι τα στηρίγματα του κόσμου».
Πώς τον έβλεπε πνευματικά ο Άγιος Παΐσιος
Ο ίδιος ο Άγιος συνοψίζει την εικόνα του γέροντα με τρία χαρακτηριστικά: απλότητα παιδική
προσευχή καρδιακή
ταπείνωση βαθιά 
Και έλεγε:
«Αν θέλεις να βρεις δρόμο για τον Θεό, κοίταξε τη ζωή τέτοιων ανθρώπων».
Μέσα από τα λόγια του Αγίου Παϊσίου φαίνεται ότι ο παπα-Τύχων δεν ήταν απλώς ένας καλός μοναχός, αλλά ένας κρυμμένος άγιος της εποχής μας — από εκείνους που ζουν αφανείς και όμως στηρίζουν πνευματικά τον κόσμο.
Παρακαλώ, και:
Γέροντας Τύχων, η αγνή ψυχή των δασών (το κείμενο του αγίου Παϊσίου για τον όσιο παπά-Τύχωνα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου