ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Πέμπτη 29 Μαρτίου 2012

The first Orthodox Pygmies

Το ίδιο, ελληνικά

From the window of the Boeing 737 I could see the equatorial jungle below, shrouded in its misty cloak like a green, endless sea. I brought to mind all of God's beautiful creations - rational and irrational - that live inside it. After about a one-hour and fifteen minute flight we landed - almost brushing against the tops of mighty, tall trees - when the Impfondo (Republic of Congo) airstrip suddenly appeared before us.


 
Among the crowd that was waiting I could discern a tall figure wearing a cassock: it was the Deacon Sergius. At the temple we were welcomed with flowers by several of our faithful. I enjoyed some wonderful hours of prayers with them, during the Great Lent.

Theirs was a lively daily participation in Matins and Great Vespers. During the Divine Liturgy of the Annunciation and the Veneration of the Cross, the house we had rented was filled with the neophytes, inside and out. Their souls were likewise filled with the truths of our Faith that pertained to our Holy Mother and the Precious Cross, during the catechesis that followed. Whatever the Lord inspired us to say, they heard in three different languages: in French, for those who went or were going to school; in Lingala, for many of the women and the illiterate, and in the language of the Baâka Pygmies, as the locals call them. Pygmies are numerous among our faithful, and are very punctual churchgoers. They are many in number among the inhabitants of Impfondo, having created two districts at the edges of the town.
 

In mid March, the government organized a different kind of forum for the Pygmies. Camps and gathering spots were created outside the city, as well as an amphitheater for the official events. Many visitors arrived and huge expenses were made. The theme: the recognition of the rights of the Pygmies and their acceptance as equal members in local communities. They were also allotted a section of the jungle next to the river, where they built their huts. In that way their position amidst the Bandu, the other Africans, was officially ameliorated, however, not their finances, as nothing was left over from the money that had been plentifully dedicated. They continued coming to Church wearing dirty rags. That was the reason we organized a committee of the faithful and purchased and distributed (intact, albeit second-hand) garments from the bazaar. They were the clothes that they wore to their Baptism also.



On the 26th of March, on the banks of the River Ubangi, I performed the third group Baptism at Impfondo. Among the catechumens, twenty-seven were prepared, of whom the twelve were little children. The seventeen were Bandu, of which the ten were Pygmies - four men and six women.

Once again, a pirogue was used as a platform, so that the water would be deep enough at the point of Baptism (immersion). Quite a number of faithful had come and several of our Pygmy catechumens were also present, observing the Baptism Sacrament and rejoicing together with those being baptized. They sat under the shade of the huge trees on the banks of the river. We, however, were being observed by the scorching hot gaze of the equatorial sun, as well as by the fishermen who passed by us with their pirogues.

The group Baptism lasted more than two hours, and the hearts and faces of the newly-baptized shone, like their white candles and white shirts - as many as we could find in the market. The angels had also embraced them joyfully, protecting them from the fury of the demons: on our departure, we heard a loud crashing sound behind us, as a huge branch broke away from a gigantic tree, falling exactly on the spot where - only three minutes before - were seated the families of the Pygmies who were observing the Sacrament. When we arrived near our Church, a scooter hit little Rebecca as she was crossing the road. She too had been watching the Baptism together with her mother, both of them being Orthodox. We took her to the hospital immediately. Thankfully, she only had a few bruises on her feet: her Angel had been holding her by the hand...

During the Divine Liturgy of the Veneration of the Precious Cross, the twenty-seven newly baptized took Holy Communion first, and afterwards, almost all of the faithful. Refreshments were offered, and a homily on the Precious Cross was delivered. The Pygmies sang their joy and danced, in their own distinct tradition.

However, my own joy was made complete with the postponement of my flight the next day, giving us the opportunity for a further, 4-day stay in that traditional African town, where a primitive bicycle helped me to become better acquainted with it, but also for conditions to mature for the purchase that same day of the property on which the church of Saint Mark will be erected.

Africa's protector-Saint, the Evangelist Mark, will hereafter look after the new Orthodox community, securing its continuity and ensuring that the dreams of our brethren there will be materialized.

Translation: K. N.

ΕΙΡΗΝΗ ΜΕΡΚΟΥΡΗ: ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ ΒΙΩΣΑ


Τα επαγγέλματα που σχετίζονται με τη νυχτερινή ζωή σίγουρα είναι επικίνδυνα για τη σωτηρία της ψυχής. 
Όλα τα επαγγέλματα που φέρνουν τον άνθρωπο μπροστά σε πολύ χρήμα είναι επικίνδυνα, γιατί τέτοιες ευκαιρίες εύκολα μπορεί να με διαφθείρουν. Ο κόσμος της νύχτας επιπλέον έχει - εκ των πραγμάτων - επαφές με κυκλώματα του υποκόσμου, αλλά επίσης προσφέρει στους κουρασμένους ή μεθυσμένους ανθρώπους του και πρόσθετες ευκαιρίες (ή μάλλον παγίδες) αμαρτίας: πορνείας, μοιχείας, εθισμών, βίας, οικονομικής καταστροφής (με συνέπειες για την οικογένειά τους) κ.τ.λ.
Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, οι καλλιτέχνες και όλοι όσοι σχετίζονται με τον κόσμο της νύχτας, και μάλιστα της νυχτερινής διασκέδασης, θα ήταν καλύτερα ν' αλλάξουν δουλειά, για να είναι πιο ασφαλής η θέση τους στον ουρανό.

Όμως, όπως και σε κάθε τομέα, έτσι και στη νύχτα εργάζονται πάρα πολλοί καλοί, ενάρετοι, μα και πιστοί άνθρωποι! Η αμαρτία δεν έχει σχέση με την καλοσύνη - ακόμα κι ένας διεφθαρμένος άνθρωπος μπορεί να είναι καλός, αλλά παρασυρμένος. Και φυσικά κανένα δεν απορρίπτουμε, κανένα δεν καταδικάζουμε στη συνείδησή μας.
Μια περίπτωση, ωστόσο, σαν της Ειρήνης Μερκούρη, μου δίνει χαρά, που ένας άνθρωπος είναι κοντά στο Χριστό, και με παρηγορεί, που αυτός ο άνθρωπος (σ' ένα χώρο υψηλού κινδύνου, όπως είπαμε) διακηρύσσει δημόσια την πίστη του.
Γι' αυτό, μοιράζομαι το βίντεο μαζί σας.

Ας έχουμε υπόψιν ότι η κυρία Μερκούρη μιλάει χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις για τη θρησκευτική μας παράδοση. Φαίνεται να λέει π.χ. ότι το να πηγαίνουμε στην εκκλησία δεν είναι άμεσα σχετικό με την ποιότητά μας ως χριστιανών. Αυτό όμως προϋποθέτει τρομερά έντονη προσευχή και συνείδηση ότι ανήκουμε σ' αυτή την εκκλησία, αλλά δεν πάμε επειδή δε μπορούμε, ενώ θέλουμε. Γενικά, δεν είναι συνετό να απολυτοποιούμε τέτοιες εκφράσεις. Κάποιοι λόγοι, που κάνουν σημαντικό το να πηγαίνουμε στην εκκλησία, αναφέρονται εδώ.
Τέλος, για τον τραγουδιστή Νίκο Κουρκούλη, που γίνεται αναφορά στο βίντεο, δείτε εδώ.

Πηγή των παρακάτω: Ιστολόγιο Παναγίας Αλεξιώτισσας
ΑΓΓΛΙΚΑ ΕΔΩ - ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ Ν. ΚΟΥΡΚΟΥΛΗ ΕΔΩ.

Η γνωστή τραγουδίστρια βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή Μίλα
και είπε τα πάντα για την περιπέτεια με την υγεία της, αλλά και την πίστη της στο Θεό.
ΈΔΩΣΕ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ
"ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΜΕ ΕΣΩΣΕ Η ΠΙΣΤΗ ΜΟΥ"
"ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ"


Οι άγιοι Ιωάννης ο Ρώσος, Δαβίδ της Εύβοιας και Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, που αναφέρονται στο βίντεο, βιογραφούνται στα links τους. Αξίζει επίσης να διαβάσετε αυτό. 
Μακάρι ο Χριστός να ευλογεί την αδελφή μας και όλους τους συναδέλφους της, αλλά και όλο τον κόσμο, της "μέρας" και της "νύχτας", πιστούς και "άπιστους".

Δείτε και: Από τη Λευκορωσία με αγάπη!

Τετάρτη 28 Μαρτίου 2012

Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ

Ἁγίου Ἀνδρέα Κρήτης
ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ


«Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις;»

Εἰσαγωγή, νεοελληνικὴ ἀπόδοσις, σχόλια:
Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών

[Πρόλογος] [Εἰσαγωγή]

ᾨδαί [Α] [Β] [Γ] [Δ] [Ε] [Ϛ] [Κοντάκιον] [Μακαρισμοί] [Ζ] [Η] [Θ] 

Ο Μεγάλος Κανόνας ψάλλεται στην εκκλησία την Τετάρτη της 5ης εβδομάδας της Σαρακοστής. Είναι ένα μεγάλο και σπουδαίο μουσικό και ποιητικό έργο του αγίου Ανδρέα Κρήτης (έζησε ανάμεσα στον 7ο και τον 8ο αι. μ.Χ.), που, με πολλά παραδείγματα από την Αγία Γραφή (που τα έχει κάνει ποίημα), κάνει εξαιρετικές αναλύσεις της ανθρώπινης ψυχής και μιλάει για το πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος, τι μορφές παίρνουν τα πάθη (οι πνευματικές εξαρτήσεις που οδηγούν στην αμαρτία) και πώς μπορεί να πλησιάσει ξανά το Θεό και ν’ απαλλαγεί από τα πάθη του. Είναι ένα ποίημα με μεγάλο ενδιαφέρον όχι μόνο για τους πιστούς, αλλά και για τους ψυχολόγους, γιατί εμβαθύνει πολύ σ’ αυτά που έχει κάθε άνθρωπος στην ψυχή του [από το post μας Μεγάλη Σαρακοστή: να μην ξεχάσω...].

Τρίτη 27 Μαρτίου 2012

Η άγαμη μητέρα στα μάτια ενός Πατερικά Ορθοδόξου


π. Γεώργιος Μεταλληνός
ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ
Φωτο από εδώ
 
Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στον «Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού» για την σύγκληση αυτής της Ημερίδας στα δεκάχρονά του, αλλά και για την επιτυχή επιλογή της διπλής θεματικής της, που η μία πλευρά συμπληρώνει αποτελεσματικά την άλλη. Ευχαριστώ και για την τιμητική σας πρόσκληση να συμπεριληφθώ στην ομάδα των εκλεκτών ομιλητών σας. Θα επιχειρήσω μια σύντομη ποιμαντική προσέγγιση της «άγαμης μητέρας», που είναι στο επίκεντρο της προβληματικής μας, επιδιώκοντας κάποιες πνευ­ματικές, αλλά και κοινωνικές, ως εκκλησιαστικές, ψηλαφήσεις του θέματος και χαράσσοντας ένα πλαί­σιο δυναμοποίησης των προσπαθειών του Συλλόγου στα όρια της ελληνορθόδοξου παραδόσεως. Θα μου ε­πιτραπεί όμως πρώτα μία σημασιολογική οριοθέτηση.

Ο τίτλος της εισηγήσεώς μου με τον όρο «πατερικά Ορθοδόξου» διαφοροποιεί τον τυπικά Ορθόδοξο Χριστιανό, απλώς λόγω της βαπτίσεώς του (πα­λαιότερα λέγαμε: χριστιανός της ταυτότητας), από τον αυθεντικά χριστιανό-Ορθόδοξο, αυτόν που μετέ­χει στην εν Χριστώ ζωή ορθόδοξα, μέσα στο πνεύμα δηλαδή και την πράξη των Αγίων μας, που γνήσια εν­σαρκώνουν και εκφράζουν την Ορθοδοξία. Αν σε κοινωνικά θέματα, όπως η «άγαμη μητέρα», παρατη­ρούνται συμπεριφορές ανάρμοστες και στην δική μας χριστιανική κοινωνία, αυτό οφείλεται στο γεγονός, ότι μιλούμε για Ορθοδόξους, που όμως μόνον επιφανειακή, τυπική και συμβατική σχέση έχουν με την Ορθοδοξία.
 
Ο λόγος μας αφορά την αθέλητα άγαμη μητέρα, που κατά κανόνα είναι θύμα, πρώτα της αστοργίας και απάνθρωπης στάσης απέναντί της του πατέρα του παιδιού της, αλλά στην συνέχεια και της κοινωνίας, που, μολονότι χαρακτηρίζεται χριστιανική, την περι­βάλλει συχνά με σκληρότητα και περιφρόνηση. Το νόθο χριστιανικό κοινωνικό, ακόμη δε και το οικογε­νειακό περιβάλλον, την απαξιώνει, κατά κανόνα, και την ωθεί στο έγκλημα της έκτρωσης. Προϋπόθεση της αρνητικής και απορριπτικής αυτής συμπεριφοράς απέναντι στην «άγαμη μητέρα», ήδη από το στάδιο της εγκυμοσύνης, είναι προφανώς μια αντιχριστιανι­κή νοοτροπία, ηθικιστικού και φαρισαϊκού χαρακτή­ρα, που κρίνει υποκριτικά και εγωκεντρικά.

Η οικογένεια ιδίως σ' αυτή την περίπτωση προσπαθεί να δια­σώσει το δικό της κοινωνικό κύρος, εξαρτώμενη πολύ σοβαρά από την γνώμη μιας κοινωνίας όχι μόνο απο-χριστιανοποιημένης, αλλά και απάνθρωπης: Ενώ η α­νοικτή σκέψη και κυρίως η ευρύχωρη καρδιά του Χριστού και των Αγίων μας «συγχωρεί» -αυτό σημαίνει: κάνει τόπο για να χωρέσουν και όλοι οι άλ­λοι, δίκαιοι και αμαρτωλοί- η στενή ηθικιστική και φαρισαϊκή συνείδησή μας κάνει διακρίσεις και κρί­σεις, πάντοτε αποβλέποντας στο δικό μας κοινωνικό κύρος και την διάσωση της αξιοπρέπειας μας, αδιαφο­ρώντας για τον Άλλο, που μπορεί να είναι το ίδιο το παιδί μας.
 
Η «άνευ ετέρου» όμως απόρριψη της «άγαμης μη­τέρας» παραγνωρίζει το γεγονός, ότι αυτή, παρά τον κλονισμό, που προκαλεί η εγκατάλειψη της από τον «άπιστο» (χωρίς εμπιστοσύνη, δηλαδή) σύντροφο, έ­χοντας συναίσθηση τι σημαίνει η άμβλωση πνευματι­κά και ανθρωπολογικά, πέρα από τους σωματικούς κινδύνους, που περικλείει, πιστή στο μητρικό ένστι­κτο, αποφασίζει να σώσει το παιδί της, την ζωή δηλα­δή, που φυτεύθηκε στα σπλάγχνα της, σεβόμενη την αξία του ανθρώπου και θυσιαζόμενη γι' αυτήν. Σ' αυ­τή την κρίσιμη στιγμή της μεγάλης απόφασης όμως χρειάζεται την βοήθεια και ενίσχυση του περιβάλλον­τός της, το οποίο σχεδόν κατά κανόνα -δυστυχώς- δεν την θέλει μόνο εγκαταλελειμμένη, αλλά και στιγ­ματισμένη. Πολλές εκτρώσεις γίνονται, επειδή η άγα­μη μητέρα δεν αντέχει την κοινωνική κατακραυγή, ό­ταν μάλιστα θα φέρει στον κόσμο το παιδί της και πα­ράλληλα δεν έχει τις οικονομικές δυνατότητες να αντιμετωπίσει την εγκυμοσύνη και όλα τα συνδεόμενα με αυτήν προβλήματα.

Η «άγαμη μητέρα» θέτει, έτσι, την κοινωνία μας προ των ευθυνών της απέναντι της. Ιδιαίτερα δε στην δική μας παραδοσιακή ελληνορθόδοξη κοινωνία ε­λέγχει την συμπεριφορά μας και τις προϋποθέσεις της. Διότι για μια καθαρά χριστιανική (και συνάμα ανθρωπιστική) στάση απέναντι στην εμπερίστατη «άγαμη μητέρα» χρειάζονται κατάλληλες προϋποθέ­σεις, που μπορούν να διαμορφώσουν ανάλογη νοοτρο­πία. Στην θεολογική μας γλώσσα αυτό λέγεται φρόνη­μα, που είναι το περιεχόμενο της συνειδήσεως μας. «Τούτο φρονείσθω εν υμίν, ο και εν Χριστώ Ιησού», λέγει ο Απ. Παύλος (Φιλ. 2,5), Η «ολοτελής» (Α' Θεσσ. 5, 23) και καθολική ένταξη του Ορθοδόξου πιστού στην εν Χριστώ κοινωνία, το εκκλησιαστικό σώμα, αποσκοπεί στην συγκρότηση εν Χριστώ συνει­δήσεως, και δεκτικής της Χάριτος του Θεού καρδιάς, ώστε ο πιστός να ζει, να κινείται και να βλέπει τα πάντα, μέσα από το πρίσμα της θεϊκής αγάπης. Αυτό όμως σημαίνει υπέρβαση της άτεγκτης νομιμότητας και του τυφλού ηθικισμού. Είναι, άλλωστε, βασική δι­δασκαλία του Απ. Παύλου, ότι δεν σώζει η τυφλή προσήλωση στον νόμο, έστω και αν δόθηκε από τον Θεό, αλλά η μέσω της τηρήσεως του νόμου, μετοχή στην χάρη του Θεού, για να μεταβληθεί η αγάπη μας σε ανιδιοτελή και φιλάνθρωπη. Αυτή η αγάπη «πάντα στέγει» και «ουδέποτε εκπίπτει», διότι «ου ζητεί τα ε­αυτής» (Α' Κορ. 13, 5-8). Αυτό δεν σημαίνει, φυσικά, περιφρόνηση του θεϊκού νόμου. Αλλά οι εντολές του Θεού, όπως λέγει ο άγιος Μάρκος ο Ερημίτης, «ουχί την αμαρτίαν εκκόπτουσιν, αλλά τους όρους της δο­θείσης ημίν ελευθερίας φυλάττουσιν» (PG 65, 992).
 
Πέρα από τα «Πρέπει» του ηθικού νόμου, υπάρχει το «Είναι» της ανθρώπινης ύπαρξης, που κατακρεουρ­γείται από την μια πλευρά με την έκτρωση και από την άλλη με την απαξίωση της εγκύου, που έστω και άγαμη, θέλει να «κρατήσει», όπως λέμε, το παιδί της. Η στάση μας, λοιπόν, απέναντι σ' αυτήν την μητέρα και στη ζωή, που φέρει μέσα της, βαρύνει πολύ περισ­σότερο από την δική της «ανομία» και παρέκκλιση. Είναι δε απόλυτα αναγκαίος ο αναβαπτισμός μας στην φιλανθρωπία των Αγίων μας, ιδιαίτερα σήμερα, που τα ριζοσπαστικά νέα ήθη της εσχατολογικής Νέ­ας Εποχής, ένα από τα όποια είναι η ασυδοσία των προγαμιαίων σχέσεων, θα μας οδηγεί όλο και περισ­σότερο σε τέτοιες καταστάσεις, που θα γίνουν γρήγο­ρα ο κανόνας στην κοινωνική και οικογενειακή ζωή μας (πρβλ. την νομοθέτηση των συμβιώσεων, τ. ο.)
 
Είναι αναγκαίος, συνεπώς, ο σεβασμός όλων μας στην αξία της ζωής και η προστασία της γυναίκας, που κυοφορεί, με οποιεσδήποτε προϋποθέσεις. Αυτό μάλιστα ισχύει και για την άγαμη μητέρα, ακόμη και στην περίπτωση του βιασμού της, και μάλιστα κτηνώ­δους, όπως συνέβη κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974. Άλλο όμως η κτηνωδία και άλλο η ζωή και ο κυοφορούμενος άνθρωπος, που δεν φέρει μόνον τις καταβολές του απαίσιου βιαστού, αλλά και της ίδιας της βιασθείσης μητέρας. Ποιος ξέρει δε τι άνθρωπος θα γεννηθεί, έστω και από αυτή την αδόκη­τη σύλληψη! Σε κάθε περίπτωση ο άνθρωπος δεν παύ­ει να είναι «θεός κεκελευσμένος», κατά τον Μ. Βασί­λειο: άνθρωπος δηλαδή, που έχει μέσα του την εντο­λή και την δυνατότητα να γίνει «θεός κατά χάριν».

Η καλλιέργεια σ' όλους μας της αγιοπατερικής νοοτροπίας οδηγεί στην αποδοχή της άγαμης μητέρας ως συνανθρώπου εμπερίστατου, που έχει ανάγκη την βοήθεια και προστασία μας. Και υπάρχει πλήθος προ­τύπων συμπεριφορών αυτού του είδους, όπως π.χ. η παραβολή του Καλού Σαμαρείτου (Λουκ. 10, 30-37), που κωδικοποιεί την στάση του ίδιου του Θεανθρώ­που απέναντι σε κάθε άνθρωπο. Ο Χριστός με την δι­ήγηση αυτή διδάσκει πώς μπορεί ο άνθρωπος να γίνει «πλησίον» για τον Άλλον, τον συνάνθρωπό του. Τό­σο στην αρχαιοελληνική, όσο και στην ιουδαϊκή κοι­νωνία «πλησίον» ήταν ο συγγενής, ο ομόφυλος, ο οι­κείος. Ο Χριστός μας όμως προβάλλει ως «πλησίον», πρώτα εκείνον που «ποιεί το έλεος» -δείχνει δηλαδή αγάπη- και όχι τον δεχόμενο την φιλανθρωπία, και δεύτερο αυτός που δέχεται την αγάπη δεν είναι συγγε­νής και ομόφυλος, αλλά ξένος και πρακτικά εχθρός και αντίπαλος, όπως οι Σαμαρείτες απέναντι στους Ιουδαίους.
 
Ο Σαμαρείτης, κατά τον άγιο Κύριλλο Α­λεξανδρείας, μολονότι «αλλογενής... πεπλήρωκε της αγάπης τον νόμον». Συμπληρώνει δε ο ιερός Χρυσό­στομος: «Ούτω τοίνυν και συ, αν ίδης τινά κακώς πά­σχοντα, μηδέν περιεργάζου λοιπόν. Έχει το δικαίωμα της βοηθείας το κακώς παθείν αυτόν». Και μόνον η κατάσταση του πάσχοντος συνανθρώπου απαιτεί την συμπαράστασή μας. Το ορθό ερώτημα, λοιπόν, δεν εί­ναι «τις εστί μου πλησίον», που έθεσε ο νομικός της παραβολής, αλλά «σε ποιον είμαι εγώ πλησίον». «Πλησίον» γινόμεθα στην άγαμη μητέρα, όταν την αποδεχόμεθα, όπως είναι, «καθώς και ο Χριστός ημάς προσελάβετο» (Ρωμ. 15, 7).
 
Σημαντική όμως για το θέμα μας είναι και η περι­κοπή του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου με την διήγηση για τον Ιωσήφ, τον «μνήστορα» και προστάτη της Παναγίας και τους δικαιολογημένους λογισμούς του στην περίπτωση της «εκ Πνεύματος Αγίου» εγκυμο­σύνης της, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών και των διαφορών. Ο Ιωσήφ χαρακτηρίζεται «δίκαιος», ευσυνείδητος δηλαδή τη ρητής κατ' αρχάς του Νόμου, που επέβαλλε όμως ποινή θανάτου στους μοιχούς και τις μοιχαλίδες (Λευϊτ. 20, 10) διά λιθοβολισμού (Δευτ. 22, 23). Ο Ιωσήφ όμως, κατά τον Χρυσόστομο, «εφιλανθρωπεύετο από πολλής χρηστότητος... υπέρ τα νο­μικά εντάλματα ζων». Είχε περάσει στην περιοχή της Χάρης, υπερβαίνοντας τον Νόμο. Περιβάλλει, λοι­πόν, με την αγάπη και φιλανθρωπία του την κατά τις ενδείξεις «κλεψίγαμον» Μαρία. Όμως «ου μόνον κολάσαι, αλλ' ουδέ παραδειγματίσαι εβούλετο». Ούτε να την διαπομπεύσει δηλαδή δεν ήθελε. Γιατί; Απαντά ο Χρυσόστομος: «Αλλ' όμως ούτως ην πάθους καθαρός, ως μη θελήσαι μηδέ εν μικροτάτοις λυπήσαι την Παρθένον» (Ήταν τόσο καθαρός από κάθε κακία, που δεν ήθελε στο ελάχιστο να λυπήσει την Παρθένο Μαρία), που ο θεός του εμπιστεύθηκε. Αυτό είναι αγιότητα, Ορθοδοξία! Αν δεν φθάσουμε σ' αυτή την καθαρότη­τα της καρδιάς, δεν είναι δυνατόν αυτή να πληρωθεί από την θεϊκή αγάπη και φιλανθρωπία του Ιωσήφ προς κάθε συνάνθρωπο.
 
Οι Άγιοί μας, μιμηταί και συνεχιστές του Θεαν­θρώπου στην ιστορία, έχουν επίγνωση της αξίας του ανθρώπου σε οποιαδήποτε στιγμή και κατάσταση της ζωής του. Αρκεί να θυμηθούμε το Μάρκ. 2, 27. Είναι ο λόγος του Χριστού μας, ότι «το Σάββατον διά τον άνθρωπον εγένετο, ουχ ο άνθρωπος διά το Σάββατον». Οι θεσμοί, η κοινωνία, τα πάντα υπάρχουν, για να υπηρετούν τον άνθρωπο, πόσο μάλλον, όταν είναι εμπερίστατος, όπως η άγαμη μητέρα. Ο Ορθόδοξος α­διαφορεί για το τι θα πει η χωρίς Χριστό κοινωνία, έ­στω και αν λέγεται χριστιανική, και το μόνο που θέ­λει είναι να συμπαρασταθεί στο θύμα, που λέγεται ά­γαμη μητέρα, και να σώσει την ζωή, που αυτή κυοφο­ρεί. Χίλια εξώγαμα είναι αγιότερα από μία έκτρωση, που είναι ψυχρός φόνος! Μπορούμε, συνεπώς να καταλάβουμε αυτό, που είπε ένας πατέρας στην κόρη του, μόλις μπήκε στην εφηβεία: 
«Παιδί μου, της είπε. Μπορεί να έχεις περιπέτειες στη ζωή σου και να βρε­θείς κάποια στιγμή έγκυος, πριν ακόμη φθάσεις στον γάμο. Σε παρακαλώ, αν συμβεί κάτι τέτοιο, εγώ θα το αναλάβω. Έκτρωση όμως μην κάνεις ποτέ στην ζωή σου!». 
Το αληθινό κύρος μας είναι να σώσουμε μια ζωή και όχι να την θυσιάσουμε στον Μολώχ του εγω­κεντρισμού μας...
 
Αν δεν μιλήσουμε έτσι στα παιδιά μας, δεν θα α­ποβάλουν τον φόβο για την οικογενειακή εγκατάλει­ψη σε περίπτωση εξώγαμης εγκυμοσύνης και την κοι­νωνική κατακραυγή. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει με κανένα τρόπο ενθάρρυνση των λεγομένων ελευθέρων σχέσεων, του πανσεξουαλισμού και της ηθικής ασυδο­σίας της εποχής μας. Αλλά την θωράκιση της γυναίκας-θυγατέρας μας, με την υπόσχεση της συμπαράστα­σής μας σε περίπτωση θυματοποιήσεώς της από κά­ποιον ανάξιο άνδρα. Δεν πρέπει δε, να λησμονούμε, ότι οφείλουμε αυτή την στάση απέναντι στις θυγατέρες μας, διότι σχεδόν πάντοτε είναι θύματα και της απου­σίας αγωγής στην ίδια την οικογένεια. Οι πτώσεις των παιδιών μας είναι κατά κανόνα, η συνέπεια της α­διαφορίας μας για την εν Χριστώ διαπαιδαγώγησή τους, ώστε να μάθουν να αγωνίζονται και να ανθί­στανται στους πειρασμούς. Σε πρόσφατη ανακοίνωση μου σε συνέδριο για το δημογραφικό, ετόνισα ιδιαίτε­ρα, ότι η πολυτεκνία μόνη της δεν σώζει, αν δεν συνδέεται και με την ορθή αγωγή, που οδηγεί στην «καλλιτεκνία». Δεν σώζει ο αριθμός των παιδιών, αλλά η εν Χριστώ ανατροφή τους. Η κατάλληλη ανα­τροφή είναι η πρόληψη του κακού (κατά το: «κάλλιον το προλαμβάνειν ή το θεραπεύειν») και η εμφύσηση πνεύματος αυτοσεβασμού και αυτοσυγκράτησης στα παιδιά μας, ιδιαίτερα στις θυγατέρες μας. Παράλληλα όμως έμπνευση σεβασμού του ανθρώπου και ως εμ­βρύου, ώστε σε περίπτωση έκτος γάμου εγκυμοσύνης να αποφευχθεί η έκτρωση με κάθε τρόπο.
Εύχομαι στον Σύλλογο να τα εκατοστήσει! 
 
ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ
ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ
Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη

Διαβάστε και: 

Κυριακή 25 Μαρτίου 2012

Ταινία: The miracle, Chudo, Tο θαύμα (2009)


Η εξαιρετική αυτή ταινία βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά, που συνέβησαν στη Σαμάρα της αθεϊστικής Ρωσίας (ΕΣΣΔ) το 1956. 
Στη διάρκεια των διακοπών, μια κοπέλα παίρνει από τον τοίχο την θαυματουργή εικόνα του Αγίου Νικολάου και αρχίζει να χορεύει μαζί της, αλλά ξαφνικά παγώνει στη θέση της. Η κατάστασή της θα κρατήσει πολλούς μήνες. Οι κάτοικοι της μικρής πόλης είναι τρομοκρατημένοι από αυτό το εξαιρετικό γεγονός, το οποίο εξελίσσεται σε ένα θαύμα...

Πηγή: Christian Orthodox (& εδώ)
Λεπτομέρειες για τα γεγονότα εδώ.
Πρόσθετες μαρτυρίες εδώ.

A drama based on an alleged incident in 1956 Samara, where a young woman who danced with a religious icon was frozen into immobility.


Άλλες σημαντικές ορθόδοξες ταινίες: ο κλασικός (παλιός) "Αντρέι Ρουμπλώφ" του μεγάλου Αντρέι Ταρκόσφκι, το περίφημο "Νησί" [δείτε την εδώ], το "Μοναστήρι" και κάποια ρωσικά κινούμενα σχέδια...
Και μια εξαιρετική ταινία από τη Λευκορωσία με αγάπη!

The Spirit of the World and the Spirit of God


By St. Nikolai Velimirovich

"We have received, not the spirit of the world, but the Spirit which is of God"

Brethren, the spirit of this world is the spirit of pride and cruelty and the Spirit of God is the Spirit of meekness and gentleness. The apostle of God asserts that the followers of Christ did not receive the spirit of this world rather the Spirit "which is of God" i.e., who proceeds from God the Father as a sweet-smelling fragrance as from flowers and as a good fragrance pours out on the soul of man making it mighty, bright, peaceful, thankful and pleasant.

Men by nature are meek and gentle. Tertullian writes: "The soul of man by nature is Christian." But, by the spirit of this world, it is irritable and enraged. The spirit of this world made wolves out of lambs, while the Spirit Who is from God makes lambs out of wolves.

The apostle still adds that we received the Spirit of God "that we may know the things that are freely given to us of God" (1 Corinthians 2:12). That is, that we may know what is from God in us and what is not from God, and that we may sense the sweetness of that which is from God and the bitterness from that which is not from God, but rather from the spirit of this world. As long as man is outside of his nature, beneath his nature, he considers bitterness as sweetness and sweetness as bitterness. But, when by the Spirit of God he returns to his true nature, then he considers sweet as sweetness and bitter as bitterness.

Who can return man to God? Who can heal man of poisonous sinful bitterness? Who can teach him by experience to distinguish true sweetness from bitterness? No one except the Spirit Who is from God.

Therefore brethren, let us pray that God grants us His Holy Spirit as He granted the Holy Spirit to His apostles and saints. And when that Holy Spirit of God enters into us, the kingdom of God has arrived in which is all sweetness itself, only good, only light, only meekness and only gentleness.

O Holy Spirit, the Spirit of meekness and gentleness, come and abide in us
(1 Corinthians 2:12).

Click:
A Saint Speaks To Europe From Dachau (1)
A Saint Speaks To Europe From Dachau (2)
A Saint Speaks To Europe From Dachau (3)
A Saint Speaks To Europe From Dachau (4)