.jpg)
Χθες, μεγάλη γιορτή, ήμουν όλη μέρα στο δικαστήριο. Για τους ρομά που μας έκλεψαν όλα τα χρυσαφικά. Ήταν η δεύτερη υπόθεση στο πινάκιο, αλλά εξετάστηκε τελευταία.
Εγώ, η βασική μάρτυς, δεν μπορούσα να ταυτίσω τους δράστες με τα πρόσωπα των κατηγορουμένων. Μπορούσα μόνο να βεβαιώσω τον αριθμό του αυτοκινήτου.
Καλύτερα ένας κλέφτης έξω παρά ένας αθώος στη φυλακή.
Συνάμα γνώρισα και τη μάνα του ενός κατηγορουμένου, χάρη σε έναν φιλότιμο νεαρό δικηγόρο των αντιδίκων. Το αυτοκίνητο ήταν στο όνομά της. Ο άντρας της αγόρασε το αυτοκίνητο στο όνομά της, καθώς ο ίδιος είναι ποινικός και μπαινοβγαίνει συνεχώς στη φυλακή, η οικογένεια είναι σίγουρα καλύτερα όταν αυτός είναι μέσα.
Δεν μπορεί να ξέρω τι ακριβώς ισχύει. Ενδέχεται ο πατέρας να δίδασκε στα τέκνα του την τέχνη του. Μπορεί να είχε μαζέψει και άλλους συνεργάτες.
Σε κάθε περίπτωση αθωώθηκε ο κατηγορούμενος, και ησύχασα κι εγώ από την πιθανότητα νέας αναβολής της δίκης.
Μου συνέβη κάτι όντως κακό. Όσο και αν το πήρα στοχαστικά, ότι εδώ μας λείπουν τα βασικά, τα χρυσαφικά μας έλειπαν, στεναχωρήθηκα. Το τελευταίο καταφύγιο για μια έκτακτη ανάγκη, ένα δίχτυ ασφαλείας, εξέλιπε. Εξάλλου φοβήθηκα.
Όμως χθες ένιωσα χαρά με την αθώωση. Ευχήθηκα στη μάνα να μείνουν τα παιδιά της στον καλό δρόμο, για το οποίο έκανα ό,τι μπορούσα (είχε προηγηθεί και δικαστήριο ανηλίκου, ένα παιδάκι το οποίο ήταν ήδη για κάποιο λόγο μέσα, και βγήκε αφού δεν ήμουν βέβαιη αν ήταν αυτός).
Το μόνο δίχτυ ασφαλείας στη ζωή είναι ο Θεός. Αυτό με έχει φέρει η ζωή ή ο Θεός να το μάθω με πολλούς τρόπους, κάποιες φορές λίγο σκληρούς. Εντούτοις είναι πολύτιμο μάθημα. Πρέπει να αφηνόμαστε, αυτό είναι επιλογή ελευθερίας, πίστης και εσωτερικής ησυχίας.
Χρόνια πολλά σε όλους, και τον Δημήτρη μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου