ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ: ΑΓΙΟΣ ΕΥΜΕΝΙΟΣ: Ἐπίσκεψη στό σπίτι τῶν δύο ὁμοφυλόφιλων πού εἶχαν νοσήσει ἀπό AIDS

Κυριακή 24 Μαΐου 2026

ΑΓΙΟΣ ΕΥΜΕΝΙΟΣ: Ἐπίσκεψη στό σπίτι τῶν δύο ὁμοφυλόφιλων πού εἶχαν νοσήσει ἀπό AIDS

Προσκυνητής
πηγή

Αναμνήσεις και εμπειρίες από τον Όσιο Ευμένιο. π. Ευάγγελος Παπανικολάου, σελ. 154-166, Εκδόσεις: Άθως.

Δύο ἀπὸ τὰ παιδιὰ αὐτά, πῆραν ἐξιτήριο κάποτε ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο καί πήγανε στὸ σπίτι τους, ὅπου ἔμεναν μαζί. Ὅταν ξαναπῆγαν στὸν Γέροντα γιὰ νὰ τὸν δοῦν, τοῦ λένε: «Γέροντα, τόσον καιρὸ πού ἐρχόμαστε ἐδῶ πέρα, μᾶς ταΐζατε, μᾶς ποτίζατε κ.λπ. Θέλουμε κι ἐμεῖς νὰ σᾶς καλέσουμε μιὰ μέρα στὸ σπίτι μας, γιὰ νὰ σᾶς περιποιηθοῦμε».
Μοῦ λέει, λοιπόν, ὁ Γέροντας:
– Βαγγέλη, θὰ πᾶμε.
Λέω:
– Γέροντα, ποῦ θὰ πᾶμε; Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι…
– Βαγγέλη, ξέρω, ξέρω τὶ εἶναι…
-Μά, Γέροντα, αὐτοὶ οἱ δύο συζοῦν. Μένουν στὸ ἴδιο σπίτι. Ἐπίσης, φορᾶνε βέρες.

Ἄρα, πρέπει νὰ καταλάβετε ὅλοι – καὶ νὰ τὸ καταλάβει καὶ ἡ Ἐκκλησία καὶ νὰ τὸ καταλάβει καὶ ὁ λαός- ὅτι ἀπὸ τὸ 1984 ὑπῆρχαν ὁμοφυλόφιλοι πού συζοῦσαν καὶ φοροῦσαν βέρες. Καταλαβαίνετε τί λέω; Ὅτι δηλαδὴ ἦσαν ἀρραβωνιασμένοι, παντρεμένοι. Τέλος πάντων, τοῦ λέω:
– Γέροντα, πῶς θὰ πᾶμε ἐκεῖ πέρα; Νὰ μᾶς δεῖ κανένα μάτι νὰ μπαίνουμε ἐκεῖ μέσα, θὰ λένε, ποῦ μπῆκαν αὐτοὶ κ.λπ.
Μοῦ λέει:
– Δὲν ξέρει ὁ κόσμος. Τί ξέρει ὁ κόσμος, Βαγγέλη; Κι αὐτοὶ ἄνθρωποι εἶναι, ἄνθρωποι. Μπήκαμε, λοιπόν, στὸ αὐτοκίνητό μου καὶ πήγαμε. Ήμουν ἐγώ, ὁ π. Εὐμένιος καὶ ή Ἀργυρώ. Μπαίνει μέσα ὁ Γέροντας καὶ τὸν καλωσόρισαν. Τὸ σπίτι αὐτὸ ἦταν… μαῦρος τοῖχος ἀπὸ ‘δῶ, κόκκινος τοῖχος ἀπό ‘κεῖ, οἱ κουρτίνες ὅ,τι μπορεῖτε νὰ φανταστεῖτε, ὅλα τὰ κιτσαριά…, μὲ φῶτα καὶ διάφορα, μιά ἀτμόσφαιρα πολὺ ξενικὴ γιὰ ἐμᾶς. Εἶχαν βάλει φαγητὸ -τοῦ εἶχαν φτιάξει ψάρι τοῦ Γέροντα, γιατὶ δὲν ἔτρωγε κρέας– εὐλόγησε τὴν τράπεζα καὶ φάγαμε.

Μόλις τελειώσαμε, μοῦ λέει:
– Βαγγέλη, νυστάζω. Θέλω νὰ ξαπλώσω νὰ κοιμηθῶ καὶ μετὰ θὰ γυρίσουμε πίσω.
Ρωτάω τὰ παιδιά, τοὺς λέω ὁ Γέροντας θέλει λίγο νὰ ξαπλώσει. Μοῦ λένε αὐτοί:
– Ἐμεῖς, κ. Παπανικολάου, δὲν ἔχουμε νὰ τοῦ στρώσουμε κάπου νὰ ξαπλώσει. Μόνο τὸ διπλό κρεβάτι που κοιμόμαστε οἱ δυό μας ἔχουμε. Καὶ ντρεπόμαστε. Ποῦ νὰ τὸν βάλουμε; Στὸ κρεβάτι που κάνουμε τὶς ἁμαρτίες που κάνουμε; Πῶς θὰ τὸν βάλουμε ἐκεῖ αὐτὸν τὸν ἅγιο ἄνθρωπο;
Τοῦ λέω:
– Γέροντα, οἱ ἄνθρωποι μοῦ εἶπαν ὅτι ἔχουν μόνο τὸ κρεβάτι τὸ διπλό, πού κοιμοῦνται ἐκεῖνοι. Σὲ παρακαλῶ, πᾶμε νὰ φύγουμε καὶ θὰ κοιμηθεῖς στὸ αὐτοκίνητο.
– Όχι, Βαγγέλη. Ἐγὼ θέλω νὰ κοιμηθῶ ἐδῶ.
– Καλά, ρε Γέροντα. Πῶς θὰ κοιμηθεῖς;
– Θὰ μοῦ φέρουν ἕνα σεντονάκι νὰ ξαπλώσω ἐπάνω καὶ θὰ κοιμηθῶ.

Πράγματι, ὁ π. Εὐμένιος ἔβαλε ἕνα μονό σεντονάκι καὶ ξάπλωσε στὴ μιὰ μεριὰ τοῦ κρεβατιοῦ. Καθίσαμε μιάμιση ώρα, κοιμήθηκε, σηκώθηκε, ἔφαγε παγωτό, ἤπιαμε καφὲ καὶ φύγαμε.

Ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα που φύγαμε, ἐπειδὴ ὁ Ἅγιος ἐπισκέφθηκε τὸ σπίτι τους κι ἔχοντας πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι τους τὴ δαμόκλεια σπάθη μιᾶς κακοήθειας, μιᾶς νόσου (διότι πολλές φορές, ὅταν τὸ AIDS δεν θεραπευόταν ἔβγαιναν κάποιες κακοήθειες, γιὰ τὶς ὁποῖες ἔπρεπε νὰ πάρουν θεραπείες), τὰ παιδιὰ αὐτὰ εἶπαν τὸ ἑξῆς: «Θὰ μένουμε παρέα, ἀλλὰ δὲν θὰ ζοῦμε σαρκικά. Καὶ αὐτὸ θὰ τὸ κάνουμε γιὰ τὸν π. Εὐμένιο». Πράγματι, ἔτσι ἔκαναν καὶ παράλληλα εξομολογοῦντο στὸν Ἅγιο. Τελικά, πέθαναν καὶ οἱ δύο καὶ πήγαμε στὴν κηδεία τους μὲ τὸν π. Εὐμένιο καὶ τοὺς διάβασε. Καὶ πάντοτε τοὺς μνημόνευε.

Τί θέλω νὰ πῶ μὲ τὴν ἱστορία αὐτή; Καὶ μόνο ποὺ ξάπλωσε στὸ κρεβάτι τους, τοὺς χάλασε τὴ σχέση. Καταλάβατε; Οὔτε φώναξε, οὔτε εἶπε τίποτα, οὔτε «μὰ» οὔτε «μοῦ»… Ἔλεγε:
– Παιδιὰ δικά μας εἶναι, εύλογημένα. Δὲν πειράζει.
– Τοὺς εὐλόγησε τὸ φαγητό, τὸ τραπέζι, ὄχι ὅμως τὴν ἁμαρτία. Προσέξτε το αὐτό! Τὴν άμαρτία τὴν ἤξερε καὶ τὴν κλοτσοῦσε. Αὐτὸ εἶναι ἕνα πολύ καλὸ παράδειγμα ἀντιμετώπισης, που ἐγὼ τὸ εἶχα ξεχάσει, ἀλλὰ μέ αὐτὴ τὴ φασαρία ποὺ ἔγινε τελευταῖα μέ τὸ θέμα τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων (2024) τὸ θυμήθηκα. Θυμήθηκα μάλιστα ὅτι μετὰ τὸ γεγονός αὐτὸ οἱ ἄνθρωποι πῆγαν καὶ προσκύνησαν στὴν Τῆνο, ἔβγαλαν τὰ δαχτυλίδια καὶ τὰ ἄφησαν πάνω στὴν εἰκόνα, δηλαδὴ ἄρχισε ἡ μεταστροφή τους.
Δὲν ὑποχρεώνουμε τοὺς ἀνθρώπους –πρέπει νὰ σᾶς τὸ ξαναπῶ αὐτό- διὰ τῆς βίας νὰ μεταστραφοῦν. Η χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θὰ ἐπισκιάσει οποιονδήποτε ἄνθρωπο, ἐφόσον αὐτὸς γνωρίσει ἕναν άγιο τοῦ Θεοῦ – γιατί οἱ ἄνθρωποι θέλουν νά δοῦν μέ τὰ μάτια τους ἕναν ἅγιο.