Ανάσταση, η ελπίδα του κόσμου

Βασίλειος Στογιάννος, καθηγητής Ιστορίας των χρόνων & της Ερμηνείας της Καινής Διαθήκης Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Στην τριάδα των χριστιανικών αρετών, που αναφέρει ο απόστολος Παύλος στην κατακλείδα του ύμνου της αγάπης, ανάμεσα στην πίστη και στην αγάπη υπάρχει η ελπίδα. Σωστά, γιατί στηρίζεται στην πίστη και σχετίζεται πρακτικά με την αγάπη. Η ελπίδα του χριστιανού πηγάζει από την πίστη του, από την θεογνωσία και την ανθρωπογνωσία του. Συγχρόνως όμως δίνει φτερά και στην αγάπη του, γιατί την συνδέει με το όραμα του καινούριου κόσμου, με το πλήρωμα της βασιλείας του Θεού στην νέα γη και στον νέο ουρανό που κατοικεί η δικαιοσύνη κατά τον απόστολο Πέτρο. 

Αγωνιζόμαστε, κάνομε θυσίες, υφιστάμεθα δεινά αγόγγυστα, δίνομε την ζωή μας, γιατί έχομε ένα τελικό στόχο, την επικράτηση της νέας δημιουργίας, της βασιλείας του Θεού. Όλες μας οι πράξεις κατατείνουν στην έλευση αυτής της έσχατης πραγματικότητας, που την ξέρομε από την πίστη μας βέβαια, αλλά που βασικά την βλέπομε με την ελπίδα, με την προσδοκία μας.

Η δική μας, η χριστιανική προσδοκία στηρίζεται στην ανάσταση. Ξεκινά από την ανάσταση του Χριστού και απολήγει στη δική μας μετοχή στον κόσμο της αναστάσεως. Έτσι μιλώντας κανείς για την ανάσταση αναφέρεται στην ελπίδα του κόσμου.

Η ανάσταση δεν είναι ελπίδα για τον χριστιανό στην αφετηρία της. Είναι αποδοχή ενός ιστορικού γεγονότος, της αναστάσεως του Χριστού. Είναι κατάφαση της μαρτυρίας των αποστόλων, που είδαν τον κενό τάφο και συναντήθηκαν με τον αναστημένο Χριστό. Είναι μια πίστη διαφορετική από την συνηθισμένη, γιατί βασίζεται σε αξιόπιστες μαρτυρίες, έχει δηλαδή περισσότερο το στοιχείο της αποδοχής ενός γεγονότος.

Όλα τα Ευαγγέλια μαρτυρούν για την ανάσταση του Χριστού. Αναφέρουν το γεγονός της ευρέσεως κενού, αδειανού του τάφου του Χριστού τόσο από τις μυροφόρες γυναίκες, όσο και από τους δύσπιστους μαθητές. Και μιλούν ακόμη για τις εμφανίσεις του αναστημένου Χριστού στους μαθητές του, που δίνουν την εξήγηση για τον κενό τάφο: ο τάφος ήταν κενός γιατί ο Χριστός αναστήθηκε. Και δεν εμφανίστηκε σε έναν ή δύο, αλλά και στους δώδεκα, μια φορά μάλιστα και σε πεντακόσιους, ίσως και περισσότερους πιστούς. Ο απόστολος Παύλος, που αναφέρει αυτή την εμφάνιση σε μιαν επιστολή του γραμμένη γύρω στο 55, λίγα χρόνια μετά δηλαδή, θυμίζει στους αναγνώστες του ότι μπορούν να δουν τους μάρτυρες αυτής της εμφανίσεως και να διαπιστώσουν την αλήθεια των λόγων του. Πεντακόσιοι άνθρωποι δεν είναι συνηθισμένος αριθμός μαρτύρων!

Στο γεγονός της αναστάσεως του Χριστού στηρίχθηκε και η πίστη, σωστότερα η ελπίδα των χριστιανών και για την δική μας ανάσταση, την κοινή ανάσταση όλων των ανθρώπων σ’ ένα νέο κόσμο ζωής και αφθαρσίας. Αυτή η προσδοκία των πιστών είναι το σημείο του χριστιανικού κηρύγματος που συνάντησε την μεγαλύτερη αντίδραση στον αρχαίο κόσμο, αλλά συνάμα και η δύναμη του λόγου των αποστόλων και των άλλων κηρύκων της πίστεως. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Αθήνα, όταν μίλησε ο Παύλος στον Άρειο Πάγο, τον άκουσαν με πολλή προσοχή και ανεκτικότητα μέχρι το σημείο του λόγου του, που αναφερόταν στην ανάσταση. Τότε ξαφνικά οι φιλόσοφοι των Αθηνών αισθάνθηκαν ενοχλημένοι και μισοειρωνικά του είπαν: «θα σ’ ακούσουμε μιαν άλλη φορά». 

Η προοπτική του κόσμου της αναστάσεως δεν ταίριαζε στην εικόνα για τον κόσμο που είχαν διαμορφώσει οι αρχαίοι σοφοί. Η ελπίδα του Παύλου για έναν νέο κόσμο, μια νέα δημιουργία, δεν μπορούσε να ταιριάσει με την άποψη για την τελειότητα του παρόντος κόσμου. Σε τελευταία ανάλυση αμφισβητούσε την σιγουριά του παρόντος. Το πλάτεμα του παρόντος με το άνοιγμα στο μέλλον δημιουργούσε μιαν αβεβαιότητα, που δεν ήταν έτοιμοι να δεχθούν οι αρχαίοι, όπως δεν είναι πρόθυμοι να την δεχθούν και οι σύγχρονοί μας. Γιατί έτσι ξαφνικά φαίνεται γυμνό από κάθε ωραιοποίηση το παρόν. Η αναμονή της πληρότητας της ζωής στο μέλλον, φωτίζει μ’ ένα καινούριο φως και το παρόν. Δείχνει την απουσία της ζωής από έναν κόσμο που βρίσκεται κάτω από την καταθλιπτική δύναμη του θανάτου, που στενάζει κάτω από την φοβία για την αύριο, που είναι υπόδουλος στον τρόμο από την προοπτική του θανάτου. 

Η ελπίδα της αναστάσεως κάνει μιαν απομύθευση του κόσμου των ονείρων μας. Θυμίζει πόσο μετέωρα είναι τα ανθρώπινα πράγματα, όσο πάνω από τα κεφάλια μας βαραίνει η έλευση του θανάτου. Θυμίζει ακόμη η ανάσταση πως μόνο με την επέμβαση του Θεού εν Χριστώ, μόνο με μια νέα θεϊκή δημιουργική επέμβαση είναι δυνατή η απαλλαγή του ανθρώπου από τον φόβο και το άγχος και η μετοχή του στην πραγματική ζωή. Υπάρχει βέβαια έντονο το αισιόδοξο στοιχείο στην προσδοκία της αναστάσεως. Γεμίζει η ψυχή του ανθρώπου από νέα συναισθήματα, βλέπει τον κόσμο με νέα προοπτική. Αλλά για να γίνει αυτό, πιο πριν πρέπει να διαπιστώσει την αδυναμία του, την ανικανότητά του ν’ αλλάξει από μόνος του την πορεία του. 

Η ελπίδα της αναστάσεως προϋποθέτει σε τελευταία ανάλυση την απεμπόληση του ανθρωποκεντρισμού και την εγκατάλειψη στα χέρια του Θεού. Και στο σημείο αυτό αντιδρά ο φυσικός άνθρωπος. Γιατί έχει την τάση να λησμονεί πως είναι δημιούργημα, πως η ζωή του εξαρτάται από τον Θεό. Όταν έλθει αντιμέτωπος με την ανάσταση, ο άνθρωπος γίνεται συνήθως επαναστάτης έναντι του Θεού. Καταλαμβάνεται από την επιθυμία του Αδάμ ν’ αποκτήσει μόνος του την αθανασία. Και έτσι ακολουθεί τον πρωτόπλαστο στην τραγική πορεία της ύβρεως, της αποστασίας και της πτώσεως. Και όλα αυτά, γιατί φοβάται να παραδώσει το μέλλον του, την συνέχιση της ζωής του στον δημιουργό Θεό, στην πηγή της ζωής.

 

Φωτο

Η προσδοκία της αναστάσεως είναι η ελπίδα του χριστιανού και η ελπίδα του κόσμου, όταν μπορέσει κανείς να απαλλαγεί από την φοβία για το μέλλον και όταν δεν φοβηθεί την προοπτική μιας νέας δημιουργίας. Φτάνει να κάμει ο άνθρωπος μιαν ανατοποθέτηση του παρόντος, για να δει την ομορφιά του μέλλοντος, που θα χρωματίσει και το παρόν του στη συνέχεια. Η αποδοχή της ελπίδας για την ανάσταση δίνει νέες διαστάσεις στο παρόν. Έτσι ο θάνατος παύει να είναι ο ρυθμιστικός παράγοντας των ανθρωπίνων σχέσεων. Αντί να προσπαθούμε με κάθε μέσο να παραμερίσομε τους άλλους για να διασφαλίσομε έτσι τουλάχιστον πιστεύομε την ζωή μας, μπορούμε να αγωνιζόμαστε χωρίς άγχος και για τους άλλους. Αντί να βλέπομε τον θάνατο σαν μια δαμόκλεια σπάθη πάνω από κάθε στιγμή μας, είναι δυνατό με την προσδοκία της αναστάσεως να δούμε το θάνατο οπως είναι: σάν μιά προσωρινή μάχη που δέν μπορεί ν’ αλλάξει τίποτε σ’ ένα πόλεμο που έχει οριστικά κριθεί θετικά για μας. Ο θάνατος είναι τα τελευταία ψυχογραφήματα ενός κόσμου που χάνεται. Γιατί η ανάσταση του Χριστού έχει ανοίξει τον δρόμο της αιώνιας ζωής οριστικά για όλους μας. Έτσι μπορούμε να ξεπεράσομε οριστικά το άγχος, την αμφιβολία, την αβεβαιότητα για το μέλλον.

Η ιστορία της Εκκλησίας είναι εύγλωττη σ’ αυτό το σημείο. Οι χριστιανοί αντιμετώπισαν μαρτύρια και διωγμούς, κοινωνικούς εξοστρακισμούς και βασανιστήρια με μοναδικό όπλο την βέβαιη ελπίδα της αναστάσεως. Οι ασκητές της ερήμου νίκησαν τον παλαιό άνθρωπο με την δύναμη της προσδοκίας της αναστάσεως των νεκρών. Και η ’Εκκλησία προσελκύει και σώζει ανθρώπους βασισμένη σ’ αυτή την προσδοκία, που κατακλείει το σύμβολο της πίστεως: «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος». Είναι η προσδοκία της ολοκληρωμένης και ατελεύτητης ζωής, που τόσο επιθυμεί ο άνθρωπος…

Στο 21ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως ο απόστολος Ιωάννης δίνει μια περιγραφή του καινούριου κόσμου, της ουράνιας Ιερουσαλήμ, της βασιλείας του Θεού. «Και είδα καινούριο ουρανό και καινούρια γη. Γιατί ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη έφυγαν και δεν υπάρχει πια και η θάλασσα. Και είδα την αγία πόλη Ιερουσαλήμ καινούρια να καταβαίνει από τον ουρανό, από τον Θεό, ετοιμασμένη και στολισμένη σαν νύμφη για τον άνδρα της. Και ήκουσα μια δυνατή φωνή από τον θρόνο του Θεού να λέγει: Να, η σκηνή του Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους. Και θα κατασκηνώσει κοντά τους· και αυτοί θα γίνουν δικός του λαός και ο Θεός θα βρίσκεται πάντα μαζί τους. Και θα εξαφανίσει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους και δεν θα υπάρχει πια ο θάνατος και δεν θα υπάρχει πια ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος».

Είναι χαρακτηριστική για την χριστιανική προσδοκία αυτή η περιγραφή. Συνοψίζει με την ομορφιά της ποιητικής γλώσσας του προφήτη όλες τις ανθρώπινες ελπίδες. Δεν δίνει το βάρος σε υλικές περιγραφές και ανέσεις, αλλά συνδέει την Βασιλεία του Θεού με την απουσία του πόνου και του πένθους, με την κατάργηση του θανάτου και με την εξασφάλιση της αιώνιας ζωής που χορηγεί ο δημιουργός Θεός. Όλο το βάρος πέφτει στην εξαφάνιση του θανάτου και του πόνου, της αιτίας της ανθρώπινης δυστυχίας.

Καταλαβαίνει κανείς εύκολα γιατί η Εκκλησία χαρακτήρισε ως άγκυρα ελπίδας την προσδοκία της αναστάσεως και γιατί ποτέ δεν έπαψε να περιμένει την έλευσή της με αδημονία. Γιατί η ανάσταση σημαίνει το τέλος της αγωνίας του ανθρώπου και την αρχή μιας νέας εποχής ζωής αληθινής. Γιατί με την ανάσταση θα γίνει πραγματικότητα η ανάκτηση του κόσμου και η μεταμόρφωση του ανθρώπου σε εικόνα Θεού. Όλος ο μόχθος και ο αγώνας μας θα δικαιωθεί την ώρα που η ζωή θα πλημμυρίσει τον κόσμο. Η αγάπη του Θεού θα κυριαρχήσει στον κόσμο και τα τείχη που χωρίζουν τους ανθρώπους θα γκρεμιστούν από το φως της θεϊκής παρουσίας.

Η ανάσταση δεν είναι ένα ανθρώπινο όραμα, αλλά μια θεϊκή υπόσχεση, που συνοδεύεται από ένα γεγονός, από την ανάσταση του Χριστού. Η προσμονή της ελεύσεως αυτής της ώρας δεν έπαψε ποτέ να μας δίνει δύναμη, θα συνεχίσει να είναι πηγή θάρρους και ενθουσιασμού, μέχρι που να έλθει ως πραγματικότητα. Μέχρι τότε η Εκκλησία θα αγωνίζεται και θα αγαπά, θα μαρτυρεί για την βασιλεία του Θεού και θα διατηρεί την προσδοκία του ερχομού της, γιατί σ’ αυτή την προσδοκία κλείνεται η ελπίδα η δική της και μαζί η ελπίδα του κόσμου.

(Β. Π. Στογιάννος, «Η Εκκλησία στην ιστορία και στο παρόν», εκδ. Π. Πουρναρά-Θεσ/νίκη, σ. 140-144)

Άγιος Μαρτίνος, πάπας Ρώμης, ο Ομολογητής & στύλος της Ορθοδοξίας (13 Απριλίου)

 

Παρακαλώ, ας διαβάσουμε το παρακάτω αφιέρωμα, για να γνωρίσουμε τη συγκινητική ζωή ενός μεγάλου αγίου από το ορθόδοξο παρελθόν της Δύσης, πριν το Μεσαίωνα. Χριστός ανέστη!

Εδώ 

 

 

Δείτε επίσης:

 Άγιος Αντίπας ο αρχαίος, ο αναφερόμενος στην Αποκάλυψη

Νατσιός: «Η Ανάσταση του Κυρίου μας καλεί να νικήσουμε το φόβο και το σκοτάδι – Ενωμένοι θα τα καταφέρουμε»

 

«Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας. Η Ανάσταση του Χριστού μας καλεί να πατήσουμε και να νικήσουμε τον φόβο, την αδικία και το σκοτάδι και να βαδίσουμε στο φως της αλήθειας και της αγάπης Του.

Το Πάσχα και η φωτοφόρος Ορθοδοξία μας αποτελούν μια συνεχή υπενθύμιση ότι ο Χριστός είναι η ελπίδα, η χαρά και η σωτηρία μας. Ας αγωνιστούμε να μεταλαμπαδεύσουμε το φως της Αναστάσεως στα παιδιά μας και στις οικογένειές μας, για μια παιδεία της ελπίδας.

Ζούμε, το γνωρίζω καλά, σε ένα κράτος βυθισμένο στην ανυποληψία. Όμως είμαστε Έλληνες. Ενωμένοι θα τα καταφέρουμε και αυτή τη φορά.

Εύχομαι καλή Ανάσταση, καλό Πάσχα σε όλους τους Έλληνες και σε όλες τις Ελληνίδες. Το φως και η αγάπη του Χριστού να γεμίζουν τις ψυχές μας».

Το βίντεο με τη δήλωση του προέδρου της ΝΙΚΗΣ εδώ. 

Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης, στή φωτοφόρο καί ἁγία Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου: «ἡ βασιλεία σου εἶναι βασιλεία ὅλων τῶν αἰώνων» (Ψαλμ. 144, 13)

 

ΠΕΡΙΒΛΕΠΤΟΣ (Εικ.) 

Άγιος Γρηγόριος Νύσσης. Τοιχογραφία 11ου αι. μ.Χ. Ιερός Ναός Παναγίας των Χαλκέων, Θεσσαλονίκη

«Εὐλογητός ὁ Θεός» (Λουκ. 1, 68). Ἄς ἐπαινέσουμε σήμερα τόν Μονογενή Θεό τόν δημιουργό τῶν οὐρανίων, αὐτόν πού ἔσκυψε πάνω στίς μυστικές λαγόνες τῆς γῆς καί μέ τίς φωτοφόρες ἀκτίνες του φώτισε ὅλη τήν οἰκουμένη. Ἄς ὑμνήσουμε σήμερα τήν ταφή τοῦ Μονογενοῦς, τήν ἀνάσταση τοῦ Νικητῆ, τή χαρά τοῦ κόσμου, τή ζωή τῶν λαῶν (Ἰω. 16, 20. Λουκ. 2, 10).

Ἄς ὑμνήσουμε σήμερα αὐτόν πού φόρεσε τήν ἁμαρτία (Β´ Κορ 5, 21). Ἄς εὐφημήσουμε σήμερα τόν Θεό Λόγο, πού ντρόπιασε τή σοφία τοῦ κόσμου (Α´ Κορ. 1, 20), ἐπιβεβαίωσε τήν ἀναγγελία τῶν προφητῶν, συγκέντρωσε τήν ὁμάδα τῶν ἀποστόλων, διάδωσε τήν κλήση τῆς Ἐκκλησίας καί τή χάρη τοῦ Πνεύματος. Γιατί νά, ἐμεῖς πού κάποτε ἤμαστε ξένοι ἀπό τήν ἐπίγνωση τοῦ Θεοῦ (Ἐφ. 2, 13.19), γνωρίσαμε τό Θεό καί ἐκπληρώθηκε ὅ,τι ἔχει γραφεῖ: «θά θυμηθοῦν καί θά στραφοῦν στόν Κύριο ὅλα τά πέρατα τῆς γῆς καί θά πέσουν νά τόν προσκυνήσουν ὅλες οἱ φυλές τῶν λαῶν» (Ψαλμ. 21, 28).

Τί θά θυμηθοῦν; Τήν παλαιά πτώση, τή νέα ἀνάσταση, τήν ἀρχαία παράβαση καί τήν κατοπινή διόρθωση, τό θάνατο τῆς Εὔας, τή γέννηση τῆς Παρθένου, τήν ἀποκατάσταση τῶν λαῶν, τή συγχώρηση τῶν ἁμαρτωλῶν, τήν προαναγγελία τῶν προφητῶν, τό κήρυγμα τῶν ἀποστόλων, τήν ἀναγέννηση ἀπό τήν κολυμβήθρα (Ἰω. 5, 1-30), τήν ἐπανεγκατάσταση στόν Παράδεισο, τήν ἐπιστροφή τῶν οὐρανῶν, τόν δημιουργό πού ἀναστήθηκε, ἐκεῖνον πού ἀπέθεσε ὅσα δέν τοῦ ταίριαζαν, ἐκεῖνον πού μέ τή θεϊκή μεγαλοσύνη του ξαναέχυσε σάν μέταλλο τό φθαρτό σέ ἀφθαρσία. Καί ποιά ἀπέθεσε πού δέν τοῦ ταίριαζαν; Ἐκεῖνα πού εἶπε ὁ Ἠσαΐας:«τόν εἴδαμε», λέει, «καί δέν εἶχε οὔτε εἶδος οὔτε κάλλος, ἀλλά τό πρόσωπό του ἦταν ἀτιμασμένο καί στεροῦσε ὡς πρός τήν ὡραιότητα ἀπό ὅλων τῶν ἀνθρώπων» (Ἠσ. 53, 2-3).

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν συναναστρεφόταν μέ τούς ἀλιτήριους Ἰουδαίους καί τόν ἀποκαλοῦσαν Σαμαρείτη καί δαιμονισμένο (Ἰω. 8, 48). Ὅταν ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης καί τά γεννήματα τοῦ σκότους κρατοῦσαν τόν ἀχώρητο γιά νά τόν θανατώσουν. Δέν ἔλεγε ἀδικαιολόγητα ὁ Ἰωάννης γι᾿ αὐτούς, «γεννήματα ἐχιδνῶν. Ποιός σᾶς συμβούλεψε νά ξεφύγετε τήν μελλοντική ὀργή;» (Ματθ. 3, 7). Γιατί πραγματικά ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ θά μείνει ἐπάνω τους.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν ἀντιμετώπιζαν τό βλαστό τῆς ἐπιείκειας μέ ραπίσματα καί ζητοῦσαν ἀπαντήσεις μέ ὅρκους ἀπό αὐτόν πού εἶναι δικαστής τῶν ὅρκων (Μαρκ. 14, 65).

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν δίκαζαν τό δικαστή καί ἔκριναν τόν κριτή τοῦ κόσμου, ὅταν ὁ δοῦλος ρωτοῦσε καί ὁ Κύριος σώπαινε, τό φῶς ἡσύχαζε καί τό σκοτάδι γαυριοῦσε, τό πλάσμα ἔδειχνε θρασύτητα καί ὁ Δημιουργός ἔδειχνε ὑπομονή.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν οἱ ταῦροι χτυποῦσαν μέ τά κέρατα καί ὁ μόσχος στεκόταν, ὅταν τό λιοντάρι βρυχιόταν καί οἱ ταῦροι κοίταζαν ἀγέρωχοι, ὅπως ἔχει γραφτεῖ: «μέ περικύκλωσαν πολλά μοσχάρια καί μέ τριγύρισαν ταῦροι καλοθρεμμένοι• ἄνοιξαν τό στόμα τους καταπάνω μου σάν λιοντάρι ἁρπαχτικό» (Ψαλμ. 21, 12).

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν ἀλυχτοῦσαν τά σκυλιά καί ὁ ἀφέντης ἔδειχνε ἀνοχή, ὅταν οἱ λύκοι εἶχαν βγεῖ γιά ν᾿ ἁρπάξουν καί τό πρόβατο ἦταν παρόν ἐκεῖ. Ὅταν ὁ ληστής δεχόταν πρόσκληση στή ζωή, ἐνῶ ἡ ζωή τοῦ κόσμου συρόταν στό θάνατο, ὅταν ἔβγαζαν τίς ἄτακτες καί θεοκτόνες ἐκεῖνες φωνές «ἆρον, ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. Τό αἷμα του ἐπάνω σ᾿ ἐμᾶς καί τά παιδιά μας» (Ἰω. 19, 15. Ματθ. 27, 25), οἱ φονιάδες τοῦ Κυρίου καί τῶν προφητῶν, οἱ θεομάχοι, οἱ μισόθεοι, οἱ ὑβριστές τοῦ νόμου, οἱ πολέμιοι τῆς χάριτος, οἱ ἐχθροί τῆς πίστης τῶν πατέρων, οἱ συνήγοροι τοῦ διαβόλου, τά γεννήματα τῶν ἐχιδνῶν, οἱ ψιθυριστές, οἱ καταλαλητές, ἐκεῖνοι πού εἶχαν βουτηγμένο τό νοῦ τους στό σκοτάδι, ἡ ζύμη τῶν Φαρισαίων (Ματθ. 16, 6. Μάρκ. 8, 15. Λουκ. 12, 1), τό συνέδριο τῶν δαιμόνων, οἱ μιαροί, οἱ πάμφαυλοι, οἱ λιθοβολιστές, οἱ μισόκαλοι. Καί δικαιολογημένα φώναζαν, «ἆρον, ἆρον, σταύρωσον αὐτόν». Γιατί τούς καταπλάκωνε ἡ παρουσία τῆς θεότητας μέ σάρκα καί τούς δυσαρεστοῦσε ὁ ἔλεγχος γιά τόν τρόπο ζωῆς τους. Εἶναι συνήθεια πάγια τῶν ἁμαρτωλῶν νά μισοῦν τή συναναστροφή τῶν δικαίων.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν τόν φραγγέλωσαν καί βασάνιζαν τό Ἅγιο σῶμα ἐκείνου πού ὑπέφερε θεληματικά τά πάθη, γιά νά θεραπεύσει τίς παλιές πληγές τῶν ἁμαρτημάτων μας.ὅταν σήκωσε στούς ὤμους του τό ξύλο τοῦ σταυροῦ τό τρόπαιο κατά τοῦ διαβόλου• ὅταν ἔβαζαν στεφάνι ἀπό ἀγκάθια σ᾿ ἐκεῖνον πού στεφανώνει ὅσους πιστεύουν σ᾿ αὐτόν• ὅταν φόρεσαν τήν πορφύρα σ᾿ αὐτόν πού χαρίζει ἀφθαρσία σέ ὅσους ἀναγεννιοῦνται μέ νερό καί Πνεῦμα Ἅγιο (Ἰω. 3, 5. Ματθ. 27, 48)• ὅταν κάρφωσαν στό ξύλο αὐτόν πού εἶναι Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν οἱ στρατιῶτες θριάμβευαν περιπαίζοντας τόν Κύριο τῆς στρατιᾶς τῶν οὐρανῶν.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν ἔδεσαν στό καλάμι σπόγγο γεμάτο μέ ξίδι καί τόν πότιζαν δίνοντας χολή, αὐτόν πού τούς ἔριξε τό μάννα σά βροχή (Ἐξ. 16, 13-15)• ὅταν ἔσπαζαν οἱ πέτρες καί σκιζόταν τό καταπέτασμα τοῦ ναοῦ κατάπληκτα ἀπό τό θράσος τῶν ἀλιτηρίων• ὅταν ὁ ἥλιος πενθοῦσε καί φοροῦσε τό σκότος σάν πένθιμο σάκκο πενθώντας τήν πτώση τῶν Ἰουδαίων. Γιατί ἡ ἡμέρα θρηνοῦσε τίς συμφορές τῶν Ἰουδαίων, ὅταν ἡ ζωή ἦταν κρεμασμένη ἀνάμεσα στούς ληστές καί ὁ ἕνας τόν χλεύαζε καί τόν κατηγοροῦσε, ἐνῶ ὁ ἄλλος μέ τή μετάνοιά του λήστευε τόν Παράδεισο (Λουκ. 23, 39-43).

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν τό σῶμα παραδινόταν γιά τήν ταφή.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν οἱ στρατιῶτες φύλαγαν καί ἡ γῆ ἔκρυβε αὐτόν πού στήριξε τή γῆ πάνω στά νερά (Γεν. 1, 9)• ὅταν οἱ ἀπόστολοι κρύβονταν μή μπορώντας νά ὑποφέρουν τόν ὄγκο τῶν πειρασμῶν.

Ἀλλά πρόσεχε, ἀγαπητέ, τά θαύματα τοῦ Θεοῦ καί τά κατορθώματα τῆς χαρᾶς μετά τό πάθος. Ὁ περιφρονημένος μεταβαλλόταν σέ ἔνδοξο καί ἡ χαρά τοῦ κόσμου ἀνασταίνεται ἄφθαρτη μαζί μέ τό σῶμα. Τότε εἶχε ὠδίνες ἡ γῆ καί κυοφόρησε ἡ ἡμέρα καί ὁ θάνατος ἀπέβαλε τή ζωή τῶν ὅλων. Δέν ἦταν δυνατό νά κρατήσει ὁ θάνατος Ἐκεῖνον πού κρατεῖ τά πάντα μέ τό λόγο του.

Ἄς ἑορτάσουμε λοιπόν τήν τριήμερη ἀνάσταση πού ἔγινε πρόξενος αἰώνιας ζωῆς. Γιατί, ὅπως ἡ Θεοτόκος Μαρία δέ δοκίμασε παρθενικές ὠδίνες κόρης ἀνύμφευτης, ἀλλά μέ τή θέληση τοῦ Θεοῦ καί τή χάρη τοῦ Πνεύματος γέννησε τόν Δημιουργό τῶν αἰώνων, τόν Θεό Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἔτσι καί ἡ γῆ ἀπό τίς λαγόνες της, ἀποφεύγοντας τίς ὠδίνες τοῦ θανάτου (Πράξ. 2, 24), ἄφησε ἐλεύθερο, ὅταν διατάχτηκε τόν Κύριο τῶν Ἰουδαίων• γιατί δέν μποροῦσε νά κατέχει ἕνα σῶμα πού εἶχε γίνει φορέας ἀθανασίας. Φέροντας λοιπόν στό νοῦ ὁ προφήτης Δαβίδ τήν ἀποκατάσταση τοῦ μεγαλείου, τήν κατάργηση τοῦ θανάτου, τήν ἐλευθερία ὅσων ἦταν κάποτε δοῦλοι, φωνάζει καί λέει:«ὁ Κύριος ἔγινε βασιλιάς, φόρεσε τό μεγαλεῖο του» (Ψαλμ. 92, 1).

Ποιό μεγαλεῖο ντύθηκε; Τήν ἀφθαρσία, τήν ἀθανασία, τή σύναξη τῶν ἀποστόλων, τό στεφάνι τῆς Ἐκκλησίας. Δέν προδίδει πιά ὁ Ἰούδας, δέν ἀπειλεῖ ὁ Καϊάφας, δέν ἁρματώνεται ὁ Ἡρώδης γιά τό φόνο τῶν παιδιῶν, δέν δικάζει ὁ Πιλάτος, οὔτε φυλακίζουν οἱ Ἰσραηλίτες. Τό φθαρτό ἔγινε ἄφθαρτο κι Ἐκεῖνος πού τόν θεωροῦσαν ἁπλό ἄνθρωπο μόνο, ἀποδείχτηκε Θεός ἀληθινός. Γι᾿ αὐτό φωνάζομε κι ἐμεῖς:«ποῦ εἶναι, θάνατε, τό κεντρί τῆς δύναμης; Ποῦ εἶναι, ἅδη, ἡ νίκη σου;» (Α´ Κορ. 15, 55). «Ὁ Κύριος ἔγινε βασιλιάς, ντύθηκε μεγαλεῖο, ντύθηκε καί ζώστηκε δύναμη» (Ψαλμ. 92, 1). Δύναμη ἐννοεῖ τήν οἰκονομία τῆς ἔνσαρκης παρουσίας του, γιατί δέν εἶναι τίποτα δυνατότερο ἀπό αὐτήν.μέ τό σῶμα του ὁ ἀσώματος νίκησε τούς δαίμονες, μέ τό σταυρό ὑποδούλωσε τίς ἀντίπαλες δυνάμεις.

Ἐπειδή δηλαδή στήν ἀρχή ἡ ἁμαρτία συγκλόνιζε τή γῆ, ἀφοῦ ἀναστήθηκε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ὅπως προεῖπε, τή στερέωσε μέ τό ξύλο τοῦ σταυροῦ, γιά νά μήν βαδίζει στόν γκρεμό τῆς ἀπώλειας οὔτε νά τήν δέρνουν οἱ ἄνεμοι τῆς πλάνης. Καί μάρτυρα τοῦ λόγου μας ἄς φέρουμε τόν μακάριο Παῦλο πού λέει τά ἑξῆς.«πρέπει τοῦτο τό φθαρτό νά ντυθεῖ ἀφθαρσία καί τό θνητό αὐτό νά ντυθεῖ ἀθανασία» (Α´ Κορ. 15, 53). Γι᾿ αὐτό κι ὁ ψαλμωδός λέει:«ἕτοιμος εἶναι ὁ θρόνος σου ἀπό τότε, ἐσύ ὑπάρχεις ἀπό τόν αἰώνα» (Ψαλμ. 92, 2) καί «ἡ βασιλεία σου εἶναι βασιλεία αἰώνια, πού δέ θά καταλυθεῖ» (Δαν. 7, 14). Καί πάλι.«ἡ βασιλεία σου εἶναι βασιλεία ὅλων τῶν αἰώνων» (Ψαλμ. 144, 13). Καί πάλι:«ὁ Κύριος ἔγινε βασιλιάς, ἄς ἀναγαλλιάσει ἡ γῆ, ἄς εὐφρανθοῦν νησιά πολλά» (Ψαλμ. 96, 1), γιατί σ᾿ αὐτόν ἀνήκει ἡ δόξα καί ἡ δύναμη στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Νίκος Μπούζας

 

Άστεγοι & Πάσχα: "Το Πάσχα για μένα δεν είναι γιορτή. Είναι μια πληγή που ανοίγει πιο βαθιά."

Συναντήσαμε τον Μιχάλη, στο κέντρο της Αθήνας. Μας μίλησε για... το δικό του Πάσχα.

Άλφα Βήτα

Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων

"Ζω μέσα στις κακουχίες. Δεν είναι απλά ότι δεν έχω χρήματα. Είναι ότι δεν έχω τα βασικά για να ζήσω σαν άνθρωπος. Πείνα που καίει το στομάχι, κρύο που μπαίνει μέσα στα κόκαλα, νύχτες που δεν κοιμάμαι γιατί φοβάμαι και πονάω. Τα ρούχα μου είναι σκισμένα, τα παπούτσια μου ανοίγουν από κάτω, και πολλές φορές περπατάω χωρίς να νιώθω τα πόδια μου.

Και τις μέρες του Πάσχα… όλα αυτά γίνονται πιο βαριά. Ακούω καμπάνες, βλέπω οικογένειες, μυρίζω φαγητά… και εγώ είμαι στο περιθώριο. Σαν να μην υπάρχω. Σαν να μην είμαι άνθρωπος.

Εκείνη τη μέρα ήμουν στον δρόμο. Είχα μέρες να φάω. Το σώμα μου έτρεμε. Ένιωσα ότι θα πέσω. Κάθισα κάτω, δίπλα στο πεζοδρόμιο, και κατέβασα το κεφάλι. Δεν είχα δύναμη ούτε να ζητήσω βοήθεια.

Και τότε… έγινε το θαύμα φίλε.

Ένα μικρό παιδί στάθηκε μπροστά μου. Δεν φοβήθηκε. Δεν με απέφυγε όπως κάνουν πολλοί. Με κοίταξε στα μάτια. Στα αλήθεια. Και μου έδωσε το κουλούρι του. Ήταν ό,τι είχε.

Τα χέρια μου έτρεμαν όταν το πήρα. Δεν ήταν απλά φαγητό. Ήταν ζωή. Ήταν σαν να μου έλεγε κάποιος: «Σε βλέπω. Υπάρχεις».

Μετά ήρθε κι άλλος κόσμος. Μια γυναίκα που άφησε φαγητό χωρίς να πει πολλά. Ένας άνθρωπος που μου έβαλε μια κουβέρτα στους ώμους. Κάποιος που μου είπε «Χριστός Ανέστη» και το εννοούσε.

Αυτή είναι η ελεημοσύνη. Είναι όταν δίνεις ενώ ίσως δεν σου περισσεύει. Είναι όταν σκύβεις πάνω στον άλλον που είναι πεσμένος. Είναι όταν απλώνεις το χέρι εκεί που όλοι οι άλλοι κοιτάνε αλλού.

Για εμάς, η ελεημοσύνη δεν είναι κάτι μικρό. Είναι ανάσα. Είναι σωτηρία. Είναι το μόνο φως μέσα σε μια ζωή σκοτεινή και σκληρή."

Κάπου εδώ, τελείωσε ο Μιχάλης, ο Λάκης όπως τον έλεγαν στην Σάμο.

Η δική μου η σειρά τώρα...

Το Πάσχα μιλά για αγάπη και θυσία. Μα αν δεν δώσεις στον πεινασμένο, αν δεν ντύσεις τον γυμνό, αν δεν σταθείς στον μόνο… τότε τι σημαίνει;

Εκείνη τη μέρα, στον δρόμο, με ένα κομμάτι ψωμί που έφαγε ο Μιχάλης… εγώ ένιωσα την Ανάσταση.

Όχι μόνο στις Εκκλησίες. Όχι μόνο στα τραπέζια.

Στην ελεημοσύνη.

Καλλωπίσαμε τα λόγια του Μιχάλη, εμείς οι "μορφωμένοι", έτσι, για να "βγεί" ωραίο το κείμενο.

Καλό Πάσχα.

*Απο μικρό παιδί με έπαιρνε και πηγαίναμε σε διάφορα σημεία, για να δούμε πως υπάρχει δυστυχία λίγο πιο πέρα απο εμάς."Πάμε αγόρι μου να δούμε, πως ζούν κάποιοι συνάνθρωποί μας στον δρόμο και ειδικά τέτοιες ημέρες", μου είπε ξανά... Και πήγαμε. Για το μόνο που στεναχωρήθηκα, ήταν για το ότι, όταν ο Μιχάλης μου ζήτησε τσιγάρο, δεν έβγαλα να του δώσω, γιατί ήταν μπροστά ο πατέρας μου. Μου χαμογέλασε όμως και έτσι ο Μιχάλης απέκτησε ενα πακέτο με τσιγάρα. Αυτό είχα να του δώσω.

Το επαναστατικό μήνυμα του Μεγάλου Σαββάτου

 

 

Προσκαλώ, αδελφοί, να (ξανα)διαβάσουμε αυτή την ανάρτηση: 

«Ου προσκυνούμεν!»: Το επαναστατικό μήνυμα του Μεγάλου Σαββάτου
 

Το άρθρο αυτό είναι γραμμένο το 2015 και σε κάποιο σημείο γράφει:

"Αυτό το «ου προσκυνούμεν» περιμένουμε χρόνια και χρόνια έναν ηγέτη - πολιτικό, μα και εκκλησιαστικό - που θα το διατρανώσει στους φορείς της άθεης και απάνθρωπης εξουσίας παγκοσμίως, σ' εκείνους που ελέγχουν τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας. Κάτι τέτοιο βέβαια θα είχε το τίμημά του και για τους συγκεκριμένους ηγέτες και για μας. Η ελευθερία της ψυχής ξεβολεύει και πρέπει, κατά την παροιμία, να προσέχουμε τι ευχόμαστε".

Αυτή η μικρή παράγραφος φανερώνει γιατί η ταπεινή μπλογκονησίδα μας στηρίζει με όλες τις δυνάμεις που διαθέτει τη ΝΙΚΗ. Τότε, το 2015, γράφαμε "περιμένουμε έναν ηγέτη". Τώρα, εδώ και λίγα χρόνια, ήρθε αυτός ο ηγέτης, δόξα τω Θεώ. Είναι ο Νατσιός - ο γνωστός από χρόνια αγωνιστής σύγχρονος Δάσκαλος του Γένους - μαζί με όλους τους έντιμους αγωνιστές της ΝΙΚΗΣ, που πήραν την απόφαση και μπήκαν μπροστά για την πατρίδα και τη Ρωμιοσύνη. Αυτό δηλαδή που περιμέναμε τόσες γενιές. Δεν είναι δυνατόν να μην τους στηρίξουμε, εάν συνεχίζουμε να λέμε πως είμαστε ορθόδοξοι χριστιανοί Έλληνες και Ρωμιοί και πως αγαπούμε το Χριστό, την Ελλάδα και τη Ρωμιοσύνη.

Αυτό που περιμένουμε πλέον δεν είναι ο ηγέτης (αυτόν, όπως είπαμε, μας τον έστειλε ο Θεός). Είναι ο λαός - περιμένουμε να δούμε πότε θα ξυπνήσει ο Έλληνας, προπαντός ο Έλληνας ορθόδοξος, να σηκώσει τη σημαία που θα σημάνει τη Νίκη του Χριστού και την Ανάσταση του Γένους που τόσο επιθυμούμε! Χωρίς δικαιολογίες ή προφάσεις ή υπεκφυγές ή δειλία. Χωρίς να θέλει ο καθένας να γίνει αρχηγός. Ο Νατσιός δεν είναι "αρχηγός", είναι όπως διακήρυξε ο Χριστός μας, "πάντων διάκονος". Μία σημαία λοιπόν υπάρχει - του σταυρού η σημαία - και την έχει σηκώσει εκείνος, μαζί με τους συναγωνιστές του.

Κάποιοι φεύγουν, κάποιοι δειλιάζουν, κάποιοι ορέγονται αρχηγίες, κάποιοι άλλοι δηλητηριάζονται και ξεγελιούνται... Όσοι πιστοί, μένουμε όπου είναι ο Νατσιός. Κάνουμε το σταυρό μας και προσκαλούμε όλους, φωνάζοντας "Ανάστα ο Θεός, κρίνον την γην!" και, Ελλάς, "ανάστα εν τάχει"! 

 

Συμπληρωματικά:

Η 7η Ημέρα της Δημιουργίας ως προτύπωση του Μεγάλου Σαββάτου
 
Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου...

 

Θύρα 7 και Θύρα του Μνημείου: Μιλώντας «με τη γλώσσα του θανάτου το ρίγος της Ανάστασης»!

Ο κύριος με τα σκουλαρίκια που πέρασε δίπλα μου στην εκκλησία...

 

...με συγκίνησε βαθύτατα. Κρατούσε στην αγκαλιά του ένα μωράκι. Πήγε και προσκύνησε τον Επιτάφιο και, φεύγοντας, έκανε το σταυρό του πολύ ευλαβικά, έναν μεγάλο σταυρό - όπως πρέπει να γίνεται - σταυρώνοντας και τον εαυτό του και το μωρό που κρατούσε.

Τα σκουλαρίκια που φορούσε και στα δύο αφτιά του δεν τον εμπόδισαν να έρθει στην εκκλησία τη Μ. Παρασκευή.

Δόξα τω Θεώ. Έτσι, αδέρφια. Όλοι μαζί στην εκκλησία μας, όλοι στο Χριστό μας!

Μεγάλη Παρασκευή στη σκιά του Τιμίου Σταυρού, Μεγάλο Σάββατο στον Πανάγιο Τάφο και από τη Νύχτα της Αναστάσεως στον κενό Τάφο, τον λουσμένο στο ανέσπερο Φως της Ανάστασης.

Ανάστα, ο Θεός! Ανάστα, ψυχή μου! Τι καθεύδεις; 

Ένα μικρό κέρασμα 

ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!

 

ΖΗΣΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!

 

Υπάρχει μια αγκαλιά που μας περιμένει στο τέλος της διαδρομής μας...

 

Αυτογνωσία

 

Το να αφεθείς στην αγκαλιά του Χριστού, είναι κάτι άλλο...  

 

Διάλογος Active Member και Ιησού Χριστού

 

Αντιεξουσιαστές και Μεγάλη Παρασκευή!...

 
Ο θάνατος του Υιού του Θεού

 
"Ξερά οστά, ζήστε"! Το όραμα του προφήτη Ιεζεκιήλ, που διαβάζεται τη Μεγάλη Παρασκευή

 

«Ου προσκυνούμεν!»: Το επαναστατικό μήνυμα του Μεγάλου Σαββάτου
 

Η 7η Ημέρα της Δημιουργίας ως προτύπωση του Μεγάλου Σαββάτου
 
Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου...
 

Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο... 
 

Η ομορφιά & η αλήθεια της Ορθοδοξίας μέσα από τα μάτια τριών αλλοθρήσκων...

Μεγάλη Παρασκευή: Η κορύφωση της θυσίας του Κυρίου και η σιωπηλή δύναμη της πίστης

Η ημέρα της σιωπής και της πίστης που ενώνει τους Έλληνες σε κοινό βίωμα και αναζήτηση νοήματος

ΝΙΚΗ

Η Μεγάλη Παρασκευή αποτελεί την πλέον κατανυκτική ημέρα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ημέρα σιωπής και βαθιάς περισυλλογής, κατά την οποία ο άνθρωπος στέκεται με δέος ενώπιον του μυστηρίου της Σταυρώσεως και του μεγέθους της θυσίας του Ιησού Χριστού, αναζητώντας το νόημα που αυτή φέρει για την ίδια του την ύπαρξη.

Ο Χριστός, ως Θεάνθρωπος, προσφέρει εκούσια τον εαυτό Του «υπέρ της του κόσμου ζωής», αποκαλύπτοντας την άκρα ταπείνωση και την άπειρη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Οι πένθιμες κωδωνοκρουσίες, το φως των κεριών και η ευλάβεια των πιστών στους ναούς συνιστούν έκφραση της συμμετοχής στο Θείο Πάθος, ενώ η περιφορά του Επιταφίου γίνεται ζωντανό εκκλησιαστικό βίωμα που ενώνει την κοινότητα σε κοινή εμπειρία πίστης και μνήμης.

Σε μια περίοδο έντονων ανακατατάξεων, αβεβαιότητας και δοκιμασιών, η ημέρα αυτή αποκτά βαθύτερη υπαρξιακή σημασία. Οι δυσκολίες της καθημερινότητας και η ανασφάλεια για το μέλλον εντείνουν την ανάγκη για πνευματικό προσανατολισμό, οδηγώντας τον άνθρωπο σε εσωτερική αναζήτηση που συνδέεται με το μήνυμα της θυσίας, της μετάνοιας και της επιστροφής στον Θεό.

Στον Σταυρό αναγνωρίζεται όχι μόνο ο πόνος, αλλά και η οδός της σωτηρίας, που περνά μέσα από την ταπείνωση και την πίστη, θεμελιώνοντας μια στάση ζωής που εδράζεται στην αλήθεια και στις πατροπαράδοτες αρχές.

Η Μεγάλη Παρασκευή οδηγεί στην προσδοκία της Αναστάσεως, καλλιεργώντας τη βεβαιότητα ότι η ελπίδα παραμένει ζωντανή και ότι η αναγέννηση αποτελεί διαρκή επιλογή. Το σκοτάδι του Γολγοθά και η σιωπή του Τάφου του Κυρίου προετοιμάζουν το φως της ζωής, υπενθυμίζοντας ότι ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο.

Έτσι, η ημέρα αυτή καλεί τον άνθρωπο σε εσωτερική μεταμόρφωση, οδηγώντας τον από τη λύπη στην ελπίδα και από το σκοτάδι στο φως, μέσα από μια ουσιαστική σχέση με τον Θεό.

Δημήτρης Σωτηρίου

Μεγάλη Πέμπτη στην πόλη Τζίντζα, Ουγκάντα (στιγμιότυπο)

 

Orthodoxia Post

 

Το Μυστικό Δείπνο! #αγιαπεμπτη

Για τη Μεγάλη Παρασκευή

 

 

O ΣΤΑΥΡΟΣ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΟΛΟ ΜΙΛΑΜΕ

 
Αντιεξουσιαστές και Μεγάλη Παρασκευή!...

 

Ήμουν κάτω από το Σταυρό σου… έτσι, από περιέργεια βεβαίως  
 

Ο θάνατος του Υιού του Θεού
 

"Ξερά οστά, ζήστε"! Το όραμα του προφήτη Ιεζεκιήλ, που διαβάζεται τη Μεγάλη Παρασκευή

"Θέλεις να γίνεις παιδί μου;"

Πέτρος Παπαγεωργίου

 

Η ερώτηση μου είναι: θέλεις να γίνεις παιδί μου;

Μπορεί να μην με γνωρίζεις, αλλά εγώ ξέρω τα πάντα για σένα. (Ψαλμοί 138:1)

Γνωρίζω πότε είσαι καθιστός και πότε όρθιος. (Ψαλμοί 138:2)

Ξέρω κάθε βήμα σου. (Ψαλμοί 138:3)

Ακόμη και οι τρίχες του κεφαλιού σου είναι μετρημένες. (Κατά Ματθαίον 10:30)

Γιατί φτιάχτηκες κατ’ εικόνα μου. (Γένεσις 1:27)

Μέσα σ’ εμένα ζεις, κινείσαι και υπάρχεις. (Πράξεις 17:28)

Σε γνώριζα πριν ακόμη διαμορφωθείς στην μήτρα της μητέρας σου. (Ιερεμίας 1:4-5)

Σε διάλεξα όταν σχεδίαζα την δημιουργία. (Εφεσίους 1:11-12)

Δεν ήσουν ένα λάθος. (Ψαλμοί 139:15-16)

Γιατί όλες οι μέρες σου είναι γραμμένες στο βιβλίο μου. (Ψαλμοί 139:15-16)

Εγώ όρισα την ακριβή ώρα της γέννησής σου και που θα ζούσες. (Πράξεις 17:26)

Γιατί φοβερά και θαυμάσια πλάστηκες. (Ψαλμοί 139:14)

Εγώ σε διαμόρφωσα στη μήτρα της μητέρας σου. (Ψαλμοί 139:13)

Και σε έφερα στον κόσμο την ημέρα που γεννήθηκες. (Ψαλμοί 71:6)

Με έχουν παρουσιάσει λάθος άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν. (Ιωάννη 8:41-44)

Δεν είμαι απόμακρος και θυμωμένος αλλά είμαι η απόλυτη έκφραση της αγάπης. (Α Ιωάννη 4:16)

Και είναι επιθυμία μου να σε κατακλύσω με την αγάπη μου. (Α Ιωάννη 3:1)

Απλά επειδή είσαι παιδί μου και είμαι ο πατέρας σου. (Α Ιωάννη 3:1)

Σου προσφέρω περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ να σου προσφέρει ο σαρκικός σου πατέρας. (Ματθαίος 7:11)

Γιατί είμαι ο τέλειος πατέρας. (Ματθαίος 5: 48)

Κάθε καλό δώρο που λαμβάνεις έρχεται από το δικό μου χέρι. (Ιακώβου 1: 17)

Γιατί εγώ είμαι ο προμηθευτής σου και φροντίζω για όλες τις ανάγκες σου. (Ματθαίος 6: 31-33)

Το σχέδιο μου για το μέλλον σου ήταν πάντα γεμάτο με ελπίδα. (Ιερεμίας 29:11)

Γιατί σε αγαπώ με αγάπη παντοτινή.

(Ιερεμίας 31:3)

Οι σκέψεις μου για σένα είναι αμέτρητες όπως οι κόκκοι της άμμου στην ακρογιαλιά.

(Ψαλμοί 139:17-18)

Και χαίρομαι για σένα με τραγούδια.

(Σοφονίας 3:17)

Δεν θα σταματήσω πότε να κάνω καλό για σένα. (Ιερεμίας 32:40)

Γιατί είσαι το πολύτιμο απόκτημά μου.

(Έξοδος 19:5)

Επιθυμώ να σε στερεώσω με όλη την καρδιά μου και όλη την ψυχή μου. (Ιερεμίας 32:41)

Αν με ψάξεις με όλη την καρδιά σου θα με βρεις. (Δευτερονόμιο 4:29)

Ζήτα την ευτυχία σου σε εμένα και θα σου δώσω ότι η καρδιά σου λαχταρά. (Ψαλμοί 37:4)

Γιατί εγώ είμαι αυτός που σου έδωσα αυτές τις επιθυμίες. (Φιλιππησίους 2:13)

Είμαι ικανός να κάνω για σένα περισσότερα από όσα θα μπορούσες να φανταστείς.(Εφεσίους 3:20)

Γιατί εγώ είμαι ο μεγαλύτερος υποστηρικτής σου. (Β Θεσσαλονικείς 2:16-17)

Μ. Τετάρτη 2026 στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων / Μήνυμα ελπίδας από τον Πατριάρχη Θεόφιλο — Ανοίγει ο Πανάγιος Τάφος!

Πατριαρχική χοροστασία στον Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης

Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων

 

ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ – Μια πρωτόγνωρη και δραματική εικόνα παρουσιάζει φέτος η Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών στην Αγία Πόλη, καθώς οι πολεμικές συγκρούσεις έχουν κρατήσει μακριά τους χιλιάδες προσκυνητές που παραδοσιακά κατακλύζουν το Πατριαρχείο.

Η ακολουθία του Όρθρου της Τετάρτης τελέστηκε το απόγευμα της Μεγάλης Τρίτης, στον Πατριαρχικό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, παρουσία-χοροστασία του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Θεοφίλου Γ', μελών της αγιοταφικής αδελφότητος και ελαχίστων πιστών.

Σήμερα το πρωί, τελέστηκε η ο Εσπερινός της Μεγάλης Τετάρτης με την τελευταία Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία στον Πατριαρχικό Ναό παρουσία του Πατριάρχου. Το απόγευμα θα τελεστεί το Ιερό Ευχέλαιο.

Η Πατριαρχική Υποδοχή σε Σιωπή

Ο ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο οποίος στεγάζει και τον χώρο της Πατριαρχικής υποδοχής, παραμένει το κέντρο της διοίκησης του Πατριαρχείου. Ωστόσο, η φετινή Μεγάλη Εβδομάδα στερείται της συνήθους κίνησης και των επίσημων αντιπροσωπειών, μετατρέποντας τις ημέρες αυτές σε μια περίοδο εσωτερικής περίσκεψης και αγωνιώδους προσευχής για την επικράτηση της ειρήνης.

Ιεροσόλυμα: Μήνυμα ελπίδας από τον Πατριάρχη Θεόφιλο, εν μέσω πολέμου

Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων

Ο Προκαθήμενος της Σιωνίτιδος Εκκλησίας απευθύνεται στους πιστούς για τη Μεγάλη Εβδομάδα, τονίζοντας πως «καμία σκοτία δεν μπορεί να κρύψει το Φως της Αναστάσεως».

Ο Πατριάρχης Θεόφιλος Γ΄ παραμονή της εορτής του Πάσχα απευθύνθηκε στους πιστούς με λόγια υποστήριξης από την Αγία Πόλη, σημειώνοντας τις βαριές δοκιμασίες που βιώνει η Αγία Γη. Σύμφωνα με τα λόγια του, σήμερα τα βάσανα αγγίζουν πολλές περιοχές – «από τους δρόμους της Γάζας μέχρι την Τιβεριάδα», ενώ η ίδια η Ιεροσολυμίτικη γη ζει υπό συνθήκες διαρκούς απειλής.

Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων υπογράμμισε ότι φέτος οι λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας θα τελεστούν στον Ναό της Αναστάσεως χωρίς τη συνήθη παρουσία πολυάριθμων προσκυνητών και πιστών. «Αναγκαζόμαστε να τελούμε τις ιερές και ιστορικές μας λειτουργίες... χωρίς τη φυσική παρουσία πολλών πιστών, οι οποίοι συνήθως μοιράζονται μαζί μας αυτές τις αγίες στιγμές», σημείωσε.

Ο Πατριάρχης Θεόφιλος υπενθύμισε ότι οι σημερινές δοκιμασίες δεν αποτελούν εγκατάλειψη του ανθρώπου από τον Θεό: «Σε αυτή την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής μας παρηγορεί η βεβαιότητα ότι ο Κύριος ακούει τις κραυγές μας και μοιράζεται τα βάσανά μας». Επεσήμανε τα ευαγγελικά γεγονότα – τα δάκρυα του Χριστού στον τάφο του Λαζάρου και τα πάθη Του στον σταυρό – ως μαρτυρία ότι ο Θεός παραμένει δίπλα στον άνθρωπο ακόμη και στη θλίψη.

Ταυτόχρονα ο Προκαθήμενος της Ιεροσολυμίτικης Εκκλησίας κάλεσε τους πιστούς να μη χάσουν την ελπίδα, υπογραμμίζοντας ότι η Μεγάλη Εβδομάδα δεν καταλήγει στο πάθος, αλλά στην Ανάσταση.

«Σε αυτό τον Άγιο καιρό θα γίνουμε για άλλη μια φορά μάρτυρες του θαύματος της Αναστάσεως, και το Άγιο Φως θα εξέλθει από τον τάφο του Χριστού. Καμία σκοτία δεν θα μπορέσει να κρύψει τη ζωή Του, και καμία δύναμη δεν θα μπορέσει να σβήσει την ελπίδα που μας δόθηκε στην Ανάστασή Του», είπε.

Ο Πατριάρχης επίσης σημείωσε ότι, παρά τους περιορισμούς, οι χριστιανοί σε όλο τον κόσμο είναι πνευματικά ενωμένοι και υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον στην προσευχή, ενώ στον Ζωοδόχο Τάφο του Κυρίου αναπέμπονται προσευχές «για όλη την Εκκλησία και για όλο τον κόσμο».

 

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Ανοίγει ο Πανάγιος Τάφος!

Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων

Με μεγάλη χαρά υποδέχεται το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων την απόφαση για το άνοιγμα του Ναού της Αναστάσεως.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της ΕΟΔ, μετά την επίτευξη εκεχειρίας μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν οι ισραηλινές αρχές επιτρέπουν την κανονική λειτουργία του Ναού της Αναστάσεως. H επίσημη απόφαση θα ανακοινωθεί αύριο, καθώς σήμερα στα Ιεροσόλυμα ήταν δημόσια αργία λόγω της εορτής του εβραϊκού Πάσχα.  

Αυτό σημαίνει ότι αύριο το απόγευμα η κατανυκτική Ακολουθία των Παθών (ο Όρθρος της Μεγάλης Παρασκευής) θα τελεστεί στον Ναό της Αναστάσεως όπου βρίσκεται και ο Φρικτός Γολγοθάς με ελεύθερη παρουσία πιστών.

Μετά τον πρόσφατο συναγερμό με την αναχαίτιση πυραύλου πάνω από τον Πανάγιο Τάφο και την ισχυρή έκρηξη λίγο έξω από την παλιά Πόλη των Ιεροσολύμων, η καμπάνα του Ναού της Αναστάσεως θα ηχήσει και πάλι, καλώντας τους πιστούς να συνοδεύσουν τον Κύριο στο εκούσιο Πάθος Του.

Ταινίες "Φιλοθέη" και "Κύριλλος & Μεθόδιος" τη Μ. Εβδομάδα στο MEGA (τρέιλερ)

 

Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων

Η συγκλονιστική ζωή της Αγίας Φιλοθέης και η πρώτη τηλεοπτική μετάδοση για τους Φωτιστές των Σλάβων Κύριλλο και Μεθόδιο, σε δύο καθηλωτικά δραματοποιημένα ντοκιμαντέρ.

Το MEGA, τιμώντας το πνεύμα των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας (2026), εντάσσει στο πρόγραμμά του δύο εξαιρετικές παραγωγές της διακεκριμένης σκηνοθέτιδας Μαρίας Χατζημιχάλη Παπαλιού. Πρόκειται για δύο έργα που συνδέουν την ορθόδοξη πίστη με τους κοινωνικούς αγώνες και την πολιτισμική ταυτότητα της Ευρώπης. [Ν: Βεβαίως, πολύ θετικό αυτό, αλλά η μεταμεσονύκτια ώρα προβολής δεν βοηθάει. Ελπίζουμε να βρίσκονται στη συνέχεια και στο Διαδίκτυο ή και να προβληθούν ξανά, σε μια πιο λογική ώρα.]

1. «Φιλοθέη, η Αγία των Αθηνών»

Προβολή: Μ. Πέμπτη, 01:00 (μετά τα μεσάνυχτα)

Ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ για τη ζωή της Ρηγούλας Μπενιζέλου, που έμεινε στην ιστορία ως Αγία Φιλοθέη. Σε μια σκοτεινή περίοδο της Τουρκοκρατίας, η Φιλοθέη τόλμησε να υψώσει το ανάστημά της απέναντι στον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή.

Η Αγία ίδρυσε το πρώτο σχολείο γυναικών στην Ευρώπη, έχτισε νοσοκομείο για όλους (Έλληνες, Τούρκους, Φράγκους) και απελευθέρωσε εκατοντάδες από τα σκλαβοπάζαρα. Προσέφερε καταφύγιο σε κακοποιημένες γυναίκες, φυγαδεύοντάς τες μέσα από τα αρχαία υπόγεια περάσματα της Αθήνας. Η δράση της προκάλεσε το κατεστημένο, οδηγώντας τη στο μαρτύριο το 1589.

2. «Κύριλλος και Μεθόδιος – οι Φωτιστές των Σλάβων»

Προβολή: Μ. Παρασκευή, 01:00 (Σε ΠΡΩΤΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ)

Η ταινία ξετυλίγει την επική ιστορία των δύο Θεσσαλονικέων αδελφών που άλλαξαν τον χάρτη της Ευρώπης. Από την αντίσταση στην Πράγα του 1942, η αφήγηση μας ταξιδεύει 12 αιώνες πίσω, στην εκστρατεία που έφερε το αλφάβητο και τη γνώση στους σλαβικούς λαούς.

Η δημιουργία του σλαβικού αλφαβήτου επέτρεψε στα έθνη να γνωρίσουν τη χριστιανική και την αρχαία ελληνική γραμματεία. Η παραγωγή ταξίδεψε σε Κωνσταντινούπολη, Ρώμη, Βενετία, Πράγα, Ρωσία, Βαλκάνια και φυσικά στη Μακεδονία. Η ταινία έχει ήδη αποσπάσει το Excellency Award στο Religion Faith International Film Festival και συνεχίζει τη διεθνή της πορεία σε πανεπιστήμια παγκοσμίως.

Συντελεστές και Παραγωγή

Και οι δύο ταινίες φέρουν τη σφραγίδα της Μαρίας Χατζημιχάλη Παπαλιού (Σκηνοθεσία-Σενάριο), με τη συμμετοχή διακεκριμένων επιστημόνων όπως ο Δρ Γεώργιος Τσούπρας και ο καθηγητής Δημήτριος Γόνης. Η μουσική επένδυση ανήκει στον Μάριο Αριστόπουλο, ενώ στην αφήγηση της «Φιλοθέης» ακούγεται η φωνή του Κώστα Καστανά.

Η ιστοσελίδα της σκηνοθέτιδας (είναι η δημιουργός και της ωραίας σειράς ντοκιμαντέρ "Δεν είσαι μόνος" και πολλών άλλων ταινιών). 

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ

Η Χώρα του Αχωρήτου 

«Φιλοθέη η Αγία των Αθηνών»

Η ταινία είναι ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ για τη ζωή και τη δράση της Αγίας Φιλοθέης, που πρώτη, εξήντα χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, τολμά να υψώσει το ανάστημά της απέναντι στον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, στην σκληρότερη περίοδο της Τουρκοκρατίας, επηρεάζοντας καθοριστικά τις συνθήκες ζωής στην πόλη της Αθήνας. 

Ελευθερώνει άντρες και γυναίκες από  τα σκλαβοπάζαρα, πληρώνοντας από την προσωπική της περιουσία, και τους φυγαδεύει ή τους κρατά ελεύθερους να ζήσουν από τη δική της γη, όλοι ίσοι, ανεξάρτητα από την θρησκεία και την εθνικότητά τους.

Ιδρύει το πρώτο σχολείο γυναικών στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Τις προετοιμάζει να ζήσουν αυτόνομες, προσφέροντας επαγγελματική εκπαίδευση σε περισσότερες από δύο χιλιάδες μαθητευόμενες.

Χτίζει νοσοκομείο, όπου παρέχεται δωρεάν νοσηλεία  σε Έλληνες, Τούρκους και Φράγκους. Προσφέρει καταφύγιο σε γυναίκες  κακοποιημένες ή έγκυες, έκθετες στον λιθοβολισμό, φυγαδεύοντάς τες στα νησιά μέσα από τα υπόγεια αρχαία περάσματα της Αθήνας.

Η δράση της προκαλεί τις αντιδράσεις των κατακτητών και του κατεστημένου, φυλακίζεται, βασανίζεται και θανατώνεται μαρτυρικά το 1589.

Από αυτοκρατορική γενιά των Παλαιολόγων, μια επαναστάτρια πριν από την Επανάσταση και αγία, η Φιλοθέη των Αθηνών.

Η δράση της  αποτελεί έμπνευση και ο αγώνας της για να αλλάξει ο κόσμος είναι αυτό που τη συνδέει με το σήμερα.

Η ταινία έχει παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και  σε διεθνή φεστιβάλ, αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές και βραβεία, ενώ τις διαδικτυακές προβολές της παρακολούθησαν δεκάδες χιλιάδες θεατές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Μερικοί σταθμοί του ταξιδιού της ταινίας ήταν Αυστρία, Ουγγαρία, Γαλλία, Αυστραλία, Γερμανία, Ταϊβάν και αλλού.

Μια εμπνευσμένη ιστορία  για τον διαχρονικό αγώνα για ελευθερία και ισότητα.

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Μαρία Χατζημιχάλη Παπαλιού

Μοντάζ: Γιάννης Τσιτσόπουλος

Φωτογραφία: Βαγγέλης Κουλίνος                                

Μουσική: Μάριος Αριστόπουλος

Έρευνα: Δρ Γεώργιος Τσούπρας                                                                                       

Αφήγηση: Κώστας Καστανάς                                                                                            

«Κύριλλος και Μεθόδιος – οι Φωτιστές των Σλάβων»

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΩΝ ΠΟΥ ΦΩΤΙΣΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ: Η ΠΙΣΤΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΠΛΟ ΚΑΙ Η ΓΡΑΦΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

1942: Γερμανοκρατούμενη Τσεχία. 

Μια ομάδα αντιστασιακών, κρυμμένοι στον Ορθόδοξο ναό της πόλης, συλλαμβάνονται από τους ναζί και εκτελούνται. Έχουν μόλις εξοντώσει τον Ράινχαρντ Χάιντριχ, τον «Χασάπη της Πράγας». Αλλά πώς βρέθηκε ένας ορθόδοξος ναός στην καρδιά της Ευρώπης; Πρέπει να πάμε πίσω 12 αιώνες, για να γνωρίσουμε την ιστορία του εκχριστιανισμού των Σλάβων από τους Θεσσαλονικείς αδελφούς Κύριλλο και Μεθόδιο, καθώς και τους μαθητές τους, οι οποίοι δημιούργησαν το σλαβικό αλφάβητο και συνακόλουθα τη γραφή. Έτσι οι σλαβικοί λαοί μπόρεσαν να εκφραστούν και να γνωρίσουν την αρχαία ελληνική όπως και χριστιανική γραμματεία.

Το έργο τους επηρέασε βαθιά πολλά έθνη, αλλάζοντας καθοριστικά την εξέλιξη της ευρωπαϊκής ιστορίας.

Τιμώνται ως Άγιοι και προστάτες της Ευρώπης.

Η ταινία ξεχωρίζει σε διεθνή φεστιβάλ, αποσπώντας το Excellency Award στο Religion Faith International Film Festival, ενώ είναι υποψήφια και για τα 2025  GIFFT Film Awards στον Καναδά και αλλού.

Έχει ήδη παρουσιαστεί στο Διεθνές Συμπόσιο  «Nis & Byzantium» στην πόλη Νις της Σερβίας και συνεχίζει τη διεθνή της πορεία με προβολές σε πανεπιστήμια και φορείς σε Ευρώπη, Αμερική, Καναδά και Ασία.

Τα γυρίσματα έγιναν σε: Κωνσταντινούπολη, Ρώμη και Βενετία, Πράγα, Ρωσία, Σερβία, Ουκρανία, Πολωνία, Ρουμανία, Σλοβενία, Βουλγαρία, Γερμανία και φυσικά στη Μακεδονία, στην πατρίδα τους τη Θεσσαλονίκη, στην Καστοριά, τη Φλώρινα, τη Σιάτιστα, στις Πρέσπες και στην Αχρίδα.

Σκηνοθεσία – Σενάριο : Μαρία Χατζημιχάλη – Παπαλιού

Διεύθυνση Φωτογραφίας : Γιάννης Δασκαλοθανάσης GSC, Βασίλης Κλωτσοτήρας GSC, Βαγγέλης Κουλίνος

Μοντάζ : Γιάννης Τσιτσόπουλος

Πρωτότυπη Μουσική : Μάριος Αριστόπουλος

Έρευνα Κείμενο : Γεώργιος Τσούπρας, Δρ. Θεολογίας, Ιστορικός,  Σλαβολόγος, Δημήτριος Γόνης, Ομότιμος Καθηγητής Ε.Κ.Π.Α.

Επιστημονικός Σύμβουλος : Iωάννης Σίσιου, Διδάκτωρ Ιστορίας της Τέχνης

Παίζουν : Γιώργος Φριντζήλας, Μιχάλης-Μάριος Γεωργίου

Η Χώρα αντιμετωπίζει λογοκρισία στα κοινωνικά δίκτυα. Αν θέλετε να βλέπετε τις δημοσιεύσεις ο μόνος ασφαλής τρόπος είναι η εγγραφή στο site. Είναι δωρεάν.

Πηγή: Μήνυμα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας στη σελίδα μας

 

Σχετικά «Είμαστε Χριστιανοί. Αυτό μας ενώνει όλους» - Ημέρα των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου στο Πετροβαράντιν

 
Μια σταγόνα νοήματος της Μεγάλης Εβδομάδας: να υποφέρουμε και διά του πόνου να νικήσουμε...

 
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος της Μεγάλης Εβδομάδας: ο θρησκευτικός συναισθηματισμός...

 

Όλη η ζωή μας μια μεγαλοβδομάδα

 

Ορθοδοξία, θρησκευτικές ταινίες & τηλεοπτικές σειρές (& για τα Χριστούγεννα) Ν: Στο άρθρο αυτό, γραμμένο το 2017, αναφέρεται ότι δεν έχουμε ταινίες για τη ζωή αγίων. Αυτό το μεγάλο κενό, δόξα τω Θεώ, έχει αρχίσει να καλύπτεται, τόσο στη Ρωσία (με την ταινία για τον άγιο Λουκά τον Ιατρό πχ) όσο και στην Ελλάδα με τον "Άνθρωπο του Θεού" (που κυκλοφόρησε και στο εξωτερικό), τον "Άγιο Παΐσιο" (σειρά & ταινία) και άλλα που αναμένουμε. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα αφύπνισης και αναγέννησης.

Ιησούς Χριστός: θεραπεύοντας την ψυχή με την αυτοθυσία Του

 

Τρεις ενδιαφέρουσες ταινίες για τη Μ. Εβδομάδα και το Πάσχα: "Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο", "Παύλος", "Αποκάλυψη"