Η Παναγία μας, ο άγιος Παΐσιος και όλοι οι άγιοι της Ηπείρου ας βάλουν το χέρι τους.
Τα παρακάτω από εδώ.
Όγδοη ημέρα μάχης με τη μεγάλη φωτιά στην Κόνιτσα, καίει πυκνό δάσος, σηκώθηκαν τα εναέρια μέσα (7 Σεπτ. 2026)
«Το βλέπεις κείνο το βουνό, που ’ναι ψηλό από τ’ άλλα;
Εκεί ’ναι πύργος γυάλενος με κρυσταλλένια τζάμια,
μέσα κοιμάται μια ξανθιά, μιας χήρας θυγατέρα.
Πώς να τηνε ξυπνήσουμε, να της το πω φοβούμαι.
-Ξύπνα καημένη Αναστασιά, ξύπνα καημένη Άννα,
ξύπνα ν’ ανάψεις τη φωτιά, να σβήσεις το λυχνάρι,
γιατί μας πήρε η χαραυγή, το δόλιο μεσημέρι.
Πάν’ τα πουλάκια για βοσκή, οι λυγερές στις βρύσες,
ξύπνα, καημένη Αναστασιά...»
Σχόλιο:
Συγχωρέστε με. Για ποιο λόγο συνδύασα την τόσο δραματική είδηση της μεγάλης πυρκαγιάς στην Κόνιτσα με το συγκεκριμένο τραγούδι.
Κατ' αρχάς, επειδή δεν μπορούσα ν' αρθρώσω λέξη και κατέφυγα στην ποίηση από την λύπη μου, για να εκφράσω τα ανείπωτα. Εκτός αυτού:
α) Είναι τραγούδι που λέγεται στην περιοχή της Κόνιτσας. Όχι μόνον εκεί, αλλά και εκεί (το έλεγε και ο πατέρας μου, από το Καλαπόδι Φθιώτιδος).
β) Παρά το χορευτικό ρυθμό του, κατ' εμέ είναι μοιρολόι. Η κοπέλα προφανώς είναι νεκρή, γι' αυτό δεν ξυπνά. Γι' αυτό όλοι ξέρουν - ακόμη και οι πιο μακρινοί, που βλέπουν το βουνό της ανάμεσα στα άλλα βουνά - ότι «μέσα κοιμάται μια ξανθιά», που κανείς δεν μπορεί να την ξυπνήσει, ούτε τολμά να το επιχειρήσει.
Εκτός αν είναι μαγεμένη, σαν την Ωραία Κοιμωμένη.
γ) Το οξύμωρο: η κοπέλα ονομάζεται Αναστασιά (Αναστασία => Ανάσταση)... Αυτό ίσως αφήνει μια ελπίδα, έναν υπαινιγμό, ότι μπορεί να ξυπνήσει κάποτε.
Γι' αυτό κι εγώ φωνάζω μετά δακρύων (κυριολεκτικά) στη δύσμοιρη πατρίδα μας:
«Ξύπνα, καημένη Αναστασιά, ξύπνα, καημένη Άννα,
γιατί μας πήγε η χαραυγή, το δόλιο μεσημέρι...».
Αμήν. «ἀνάστα ἐν τάχει» (Πράξ. 12, 7).
Ν: Στην παρακάτω απόδοση το τραγούδι είναι λίγο διαφορετικό. Συμβαίνει αυτό στα δημοτικά μας τραγούδια, λόγω της ζωντανής (άρα ρέουσας) παράδοσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου