Από το πολύ ωραίο ιστολόγιο Μαμά για Σπίτι
Πριν λίγο καιρό στην τάξη της μικρής μου κόρης έγινε κάτι που την στεναχώρησε πολύ. Δεν ήταν κάτι φαινομενικά μεγάλο, αλλά εκείνη την πίκρανε πολύ και όταν γύρισε από το σχολείο, έκλαιγε με μαύρο δάκρυ και είδα κι έπαθα να την παρηγορήσω.
Στη συνέχεια έκανα το λάθος, να ρωτήσω τι συνέβη και κάποιες από τις άλλες μαμάδες της τάξης, για να καταλάβω τι έγινε, από αυτά που και τα υπόλοιπα παιδιά μετέφεραν. Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα και την ημέρα εκείνη έβγαλα πολλά συμπεράσματα, για τις πολλές διαφορετικές αντιλήψεις στην μαμαδοσφαίρα, αλλά και για τον τρόπο που σαν κοινωνία έχουμε επιλέξει να ανατρέφουμε τα παιδιά μας, που δεν είναι της παρούσης. Αυτό που ακολούθησε στη συνέχεια όμως, ήταν αυτό που έγινε η αφορμή για την ανάρτηση αυτή.
Μια μέρα, αρκετό καιρό μετά, μου έπιασε την συζήτηση μια μαμά, η οποία αναφερόμενη στο γεγονός, ούτε λίγο ούτε πολύ, μου είπε πως τίποτα δεν είχε συμβεί, πως το παιδί είχε πει πράγματα που φαντάστηκε και πως όλα αυτά τα έκανε για να μου τραβήξει την προσοχή. Μιας και έχω τρία παιδιά, μιας και έχουμε στην οικογένεια το μωρό, μιας και προφανώς της φάνηκα πως δεν ασχολούμαι με το παιδί, γιατί δεν προλαβαίνω, μου εφέστησε την προσοχή. Κοντολογίς, το παιδί μου είναι φαντασιόπληκτο και παραμελημένο και γι’ αυτό, ας της δώσω λίγη προσοχή.
Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ακούω από τον , ευτυχώς όχι πολύ κοντινό, περίγυρο τέτοιου είδους σχόλια. Ακόμα και όταν μεγάλωνα η ίδια είχα ακούσει μαμάδες να σχολιάζουν ότι δεν είναι δυνατόν μια μαμά με περισσότερα από ένα, το πολύ δύο παιδιά, να ασχολούνται σωστά με όλα. Ότι κάποια μένουν παραμελημένα, ότι οι ψυχικές ανάγκες των πολύτεκνων παιδιών , κοντολογίς δεν καλύπτονται. Πολύ συχνά μάλιστα έχω ακούσει ακόμα και δασκάλες να έχουν αυτή την άποψη και την έχω ακούσει και η ίδια από δασκάλα. Μήπως δεν προσέχετε, μήπως δεν έχετε χρόνο, μήπως σας τρώνε χρόνο τα άλλα παιδιά, μήπως το μωρό έτσι και γιουβέτσι. Και ξέρω και από φίλες πολύτεκνες, πως πάντα αυτή η άποψη υποβόσκει στα σχόλια και στην αντιμετώπιση.
Και θυμώνω. Θυμώνω πάρα πολύ. Γιατί πρέπει στην μαμά με τα πολλά παιδιά να της φορτώσουμε ακόμα μια ενοχή. Γιατί μας φαίνεται τόσο περίεργο, σχεδόν αφύσικο κάποιος να επιλέξει να κάνει μεγάλη οικογένεια, που ξεχνάμε πως το βασικό κίνητρο είναι η αγάπη για τα ίδια τα παιδιά. Που αντί να πούμε μια καλή κουβέντα στην μαμά με τα πολλά παιδιά, τρέχουμε να την κατηγορήσουμε ότι παραμελεί τα παιδιά της. Που δεν τολμάς να εμφανιστείς κάπου με όλα τα παιδιά και αρχίζουν τα “πωπωπω” και “τηλεόραση δεν έχετε στο σπίτι σας;” και “απαπαπα καημενούλα, σε λυπάμαι, τόση κούραση τραβάς” και άλλα τέτοια χαριτωμένα και διακριτικά. Λες και δεν έχει κάποιος το δικαίωμα ΝΑ ΘΕΛΕΙ να κάνει πολλά παιδιά! Λες και όταν έχεις πολλά παιδιά αυτομάτως μεταβάλλεσαι σε μια κουρασμένη, ταλαίπωρη ύπαρξη, που δεν έμαθε ποτέ για την αντισύλληψη και βολοδέρνει ανάμεσα σε πλυντήρια και μωρά που κλαίνε.
Λοιπόν σας έχω νέα. Η μαμά με τα πολλά παιδιά δεν χρειάζεται το θαυμασμό κανενός, ούτε και τη λύπησή του φυσικά. Απαιτείται όμως να έχει και αυτή, όπως τόσες και τόσες άλλες κοινωνικές ομάδες, το σεβασμό των άλλων. Με τον σύντροφο της πήραν την απόφαση να δημιουργήσουν μεγάλη οικογένεια και με όλες τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους, είναι άνθρωποι με πολλή αγάπη, πάρα πολλά ενδιαφέροντα, όρεξη για ζωή και συνήθως αεικίνητοι. Δουλεύουν διαρκώς πάνω στον εαυτό τους, να γίνονται καθημερινά καλύτεροι, γιατί έχουν συνείδηση των αδυναμιών τους, ακριβώς επειδή έχουν το μεγαλύτερο κίνητρο: τα πολλά παιδιά τους, που είναι ο καθρέφτης τους.
Οι πολύτεκνες μαμάδες είναι κάτι παραπάνω από πολυεργαλεία, αφού συνήθως εργάζονται, κάνουν μεταπτυχιακά, έχουν χόμπι, ζωντανή κοινωνική ζωή και μεγαλώνουν υπέροχα παιδιά . Γιατί τα παιδιά αυτά μαθαίνουν από νωρίς πως δεν χρειάζεται να είσαι το κέντρο του κόσμου, για να είσαι σημαντικός και να αγαπιέσαι. Είναι σημαντικά και έχουν τον χώρο τους, το χρόνο τους και την προσωπικότητά τους, επειδή είναι μοναδικά έτσι κι αλλιώς. Μαθαίνουν να είναι υπεύθυνα, να αγαπούν χωρίς όρια, να μοιράζονται, να δημιουργούν , να είναι χρήσιμα σε ένα κοινωνικό σύνολο. Και για μένα, στην εποχή της ατομικότητας και του εγωκεντρισμού, αυτά τα πολύ “απλά” εφόδια, που είναι τα πιο απαραίτητα για το κοινωνικό καλό, είναι αυτά που τελικά όλοι ξεχνάμε. Και φυσικά, γράφοντας αυτές τις γραμμές δεν μιλώ μόνο σαν μητέρα, αλλά και σαν παιδί πολύτεκνης οικογένειας.
Έχεις φανταστεί εσύ που με τόση ευκολία λες στην άλλη ότι δεν ασχολείται με το παιδί της, τι καλείται να κάνει μια μαμά με πολλά παιδιά στην καθημερινότητά της; Πόσους ρόλους συνδυάζει, πώς έχει μάθει να κάνει πέντε πράγματα ταυτόχρονα, για να προλάβει μόλις γυρίσουν τα παιδιά από το σχολείο, να είναι εκεί μόνο μαζί τους ; Πώς πρέπει να εφεύρει χίλιους δυο τρόπους για να βρει χρόνο να αφιερώσει σε κάθε παιδί ξεχωριστά, για να μην νιώσει ακριβώς αυτό, ότι δηλαδή η μαμά δεν ασχολείται μαζί του. Πως τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα είναι αφιερωμένα στις δραστηριότητές τους και την ψυχαγωγία τους, που ακριβώς επειδή είναι παραπάνω από ένα, σημαίνει ότι πρέπει να είσαι δυνατός λύτης παζλ για να καταφέρεις όλα να τα συνδυάσεις.
Και ξεχνάς πως αν δεν θες να ασχοληθείς με τα παιδιά σου, δεν χρειάζεσαι πολλά παιδιά για να το κάνεις αυτό. Μπορεί να έχεις ένα παιδί και να βαρυγκομάς καθημερινά, γιατί όλα σου φαίνονται βουνό και από την άλλη να έχεις πέντε παιδιά και παρόλη την κούραση, να είσαι με το χαμόγελο στο στόμα. Ξεχνάς, πως ειδικά στην εποχή μας, η απόφαση να πάρεις το ρίσκο για μεγάλη οικογένεια, προϋποθέτει μεγάλα αποθέματα αγάπης και υπομονής, επιμονής και αγάπης, ξανά. Θέλει και πίστη βέβαια, εμπιστοσύνη και να ανακαλύπτεις μέρα τη μέρα δυνάμεις , που δεν ήξερες πως διαθέτεις.
Ποτέ δεν κάνω κριτική σε καμία μαμά. Σέβομαι την διαδρομή της και η πείρα από την δουλειά μου, αλλά και από την συναναστροφή με πολλές γυναίκες όλα αυτά τα χρόνια, μου έχει δείξει πως τα λόγια μας πρέπει να είναι μετρημένα, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την πόρτα κάθε σπιτιού, ούτε και μέσα στην καρδιά κάθε γυναίκας. Κι αναρωτιέμαι, πόσο δύσκολο είναι να το κάνουμε όλοι αυτό.
Ακούω καθημερινά γύρω μου για την ενσυναίσθηση, που πρέπει να καλλιεργήσουμε στα παιδιά μας. Η απορία μου είναι αν έχουμε δουλέψει καθόλου και τους εαυτούς μας στην ενσυναίσθηση. Αν όχι, αμφιβάλλω πολύ για την επιτυχία να εκπαιδεύσουμε σ’ αυτήν τα μικρά μας. Και όσο περισσότερο περνούν τα χρόνια και έρχομαι σε επαφή με μαμάδες, τόσο περισσότερο πείθομαι πως όχι, την κοινωνία μας όχι μόνο ενσυναίσθηση δεν την διακρίνει, αλλά ούτε καν προσπάθεια να ξεφύγουμε λίγο από το δικό μας εγωιστικό μικρόκοσμο δεν κάνουμε.
Δεν διεκδικώ τον τίτλο της αλάνθαστης μαμάς. Ούτε φυσικά θα ισχυριστώ πως ποτέ δεν έχω σχολιάσει κι εγώ συμπεριφορές, που με έχουν ξενίσει. Θα σκεφτώ όμως πάρα πολύ προτού κουνήσω το δάκτυλο σε οποιαδήποτε μαμά, για οποιονδήποτε λόγο. Ακριβώς επειδή ξέρω πόσα λάθη κάνω εγώ κάθε μέρα. Επειδή είμαι ανεπαρκής.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δείτε μια μαμά με πολλά παιδιά, μην σκεφτείτε πόσες ελλείψεις έχει. Άλλωστε ποιος δεν έχει; Σκεφτείτε μόνο πόση προσπάθεια κάνει. Πόσα αποθέματα αγάπης και υπομονής έχει. Κι αν απαραίτητα θέλετε κάτι να κάνετε, αν βλέπετε ότι κάπου δυσκολεύεται, αντί να κάνετε κριτική πίνοντας καφέ σταυροπόδι, πηγαίνετε να της κάνετε παρέα την ώρα που εκείνη κυνηγάει ένα μωρό, όταν όλες οι άλλες μαμάδες κάθονται χαλαρές στο παιδικό πάρτι. Αυτό αρκεί και να ξέρετε θα της δώσετε απεριόριστη χαρά.
Λυπάμαι αν ήμουν έντονα φορτισμένη γράφοντας αυτές τις γραμμές, αλλά τι να κάνουμε, δεν μπορώ πάντα να μιλάω γλυκά, γιατί κάποια στιγμή πρέπει να πούμε και μεις την άποψή μας.
Σας φιλώ!
Συμπλήρωμα
Loving, Γονείς και παιδιά (από τη Μαμά για Σπίτι)
Πολυτεκνία: Η σιωπηλή διαφορετικότητα που λοιδορείται
Εκπληκτική τοποθέτηση πολύτεκνης μητέρας για τα παιδιά, το δημογραφικό & την πολιτική!
"Πώς τα προλαβαίνεις όλα με 4 παιδιά και δουλειά; Αντέχεις;..."
Το πιο σημαντικό γυναικείο επάγγελμα στην Ελλάδα σήμερα
Η φωνή μιας μαμάς: «Τρέχω για να τα προλάβω όλα και τελικά με θεωρούν δεδομένη, μα ως εδώ!»
«Έχουμε αναθέσει την Παιδαγωγία του παιδιού στην τηλεόραση»...
Για τις μητέρες που είναι εκεί — για τους πατέρες που λείπουν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου