ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2026

Του Tιμίου Προδρόμου (7 Ιανουαρίου) & Χριστούγεννα στον μισό Ορθόδοξο κόσμο (με το Παλαιό Εορτολόγιο)

 
Η διδασκαλία του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, η δραματικά επίκαιρη!...

Η Αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου

Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος πολέμιος της διαφθοράς (του μητροπολίτη Ζιμπάμπουε Σεραφείμ)

7 Ιανουαρίου: Χριστούγεννα με το Παλαιό Εορτολόγιο - του άη Γιάννη με το Νέο 

Χριστούγεννα στο Άγιον Όρος (7 Ιανουαρίου)

Τίμιος Πρόδρομος: ο καλύτερος φίλος του Ηρώδη - Η ιστορική πορεία της τιμίας κεφαλής του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου

Oxford Historians Find The Bones of St John the Baptist - Επιστημονικές επιβεβαιώσεις σε λείψανα του τιμίου Προδρόμου - Ποια τα σωζόμενα σήμερα λείψανά του

Προδρομικά, του Αγιασμού & της Φυλακής, και όταν οι μάρτυρες τελούσαν τη θεία λειτουργία πάνω στο στήθος τους...

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ: Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ ...

Χαιρετισμοί & Παράκληση του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου

ΤΟ ΙΩΑΝΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑ

Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2026

Θεοφάνεια: θεολογία και πολιτισμός

 

Θεοφάνεια: θεολογία και πολιτισμός...

 


Θεοφάνεια: θεολογία και πολιτισμός

ΝΟΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΙΑ

Εορτή των Φώτων και φυσικό περιβάλλον

ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΙΑ ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΟΥ ΑΓΝΟΟΥΜΕ

π. Ν. Λουδοβίκος: Θεοφάνεια ή η κάθοδος του Χριστού στην άβυσσο του ανθρώπου

Κορωνείας Παντελεήμων: «Ο κόσμος είναι Κτίση όχι Φύση»!

«Πίστη, ό,τι και να γίνει, εγώ φέτος θα βουτήξω για το Σταυρό στην Ελιά...»

Ο Γιάννης Δαμιανός μιλά για τη ζωή του έναν χρόνο μετά το τραγικό ατύχημα τα Θεοφάνεια του 2021

"Εδώ εμένα o Θεός με πήρε απ' το Πεδίο του Άρεως με τη σύριγγα στο χέρι και μ' έκανε καλόγερο..."

Η θυσία στη χριστιανική παράδοση & στον σύγχρονο εγωκεντρικό πολιτισμό...

(άρθρο σχετικό με την Κυριακή προ των Φώτων)
ΤΟ ΙΩΑΝΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑ

ΤΑ ΤΡΙΑ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΑ - ΠΟΙΟ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΛΑΒΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ...

Καλή φώτιση! 6 Ιανουαρίου: Τα Θεοφάνεια, δηλ. η βάπτιση του Κυρίου

Το Μυστήριο του Χριστού & του Ανθρώπου

Η Βάπτιση του Κυρίου: Τα εγκαίνια του νέου κόσμου της Χάριτος

Η σχέση Βαπτίσματος, κλήσης Μαθητών και Πειρασμών τού Ιησού (ταιριάζει η σειρά των γεγονότων όπως τη διηγούνται οι 4 ευαγγελιστές;)

«Επεφάνη η Χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν ανθρώποις» 
 
 
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΣΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΒΑΠΤΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ;
 
Λόγος του αγίου Πρόκλου ΚΠόλεως εις τα άγια Θεοφάνεια
 
Από τις θάλασσες στον Ιορδάνη. Άγιος Νικόλαος, Χριστούγεννα, Φώτα (π. Ευάγγελος Παπανικολάου)

Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2026

Ελληνες, Κρυπτοχριστιανοί και Γενετική, η νέα «βόμβα» στα θεμέλια του τουρκικού εθνικισμού




Σωτήρης Σκουλούδης

Το Ζωντανό Ιστολόγιο / εκεί από Newsbomb

Η Τουρκία έχει ένα «μυστικό», το οποίο κρύβει όσο καλύτερα μπορεί και με όποιον τρόπο μπορεί.

Οι γενοκτονίες, η ακραία καταπίεση, οι βίαιες πρακτικές του Μεσαίωνα, οι διώξεις και οι αναγκαστικοί εξισλαμισμοί, περιλαμβάνονται διαχρονικά στις «αναγκαστικές» μεθόδους διατήρησης αυτού του μυστικού. Ένα μυστικό που ολοένα όμως και αποκαλύπτεται, 202 χρόνια μετά το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης και της αρχής του τέλους, για την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Αυτό που το σύγχρονο τουρκικό κράτος θέλει να διατηρήσει ως μυστικό, δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι… οι σημερινοί Τούρκοι, σε ένα συγκλονιστικά υψηλό ποσοστό, μάλλον δεν είναι καθόλου Τούρκοι, τουλάχιστον όχι όσο νομίζουν…

Η ακριβής ιστορική ανάλυση και τα πραγματικά γεγονότα, έρχονται να ταυτιστούν με τη σύγχρονη τεχνολογία και τα επιτεύγματα της γενετικής, δίνοντας μια απάντηση-γροθιά στους υπερεθνικιστές της Τουρκίας, όπως και στους φανατικούς ισλαμιστές: Το μογγολικό φύλο που ξεκίνησε μετά τον 10ο αιώνα από τις στέπες της Μογγολίας και σταδιακά κατέκτησε και «εξαφάνισε» τους γηγενείς πανάρχαιους πληθυσμούς της Ανατολίας, με αποκορύφωμα τις γενοκτονίες του 20ου αιώνα, ουσιαστικά δεν πέτυχε ποτέ τον σκοπό του, αυτόν του εκτουρκισμού της Ιωνίας και άλλων περιοχών.

Κι αυτό διότι η πολιτισμική αλλαγή που επέβαλλε με τις εισβολές, με το τσεκούρι και τους βίαιους εξισλαμισμούς, οι πρακτικές δηλαδή που διαμόρφωσαν αυτό που σήμερα είναι το τουρκικό έθνος, δεν υπήρξε απαραίτητα και πληθυσμιακή…

Εκατομμύρια Τούρκοι σήμερα ανακαλύπτουν την… αλήθεια και το «μυστικό», χάρη στα DNA τεστ του εμπορίου, που κρίνονται ως πολύ αξιόπιστα και σύμφωνα με τα οποία, πάρα πολλοί από αυτούς, δεν έχουν ούτε 1% από αυτό που θεωρούσαν ως «τουρκικό αίμα» στις φλέβες τους, παρά είναι ένα μείγμα – ή και μια ξεκάθαρη εθνότητα- από αυτές τις οποίες εξανδραπόδισαν τα τελευταία 1.000 χρόνια από τα σημερινά όρια του κράτους τους. Δηλαδή Έλληνες, Αρμένιοι, Χεταίοι, Ασσύριοι ή και πολλά ακόμα. Αλλά κυρίως, Έλληνες!

Κατά κάποιες εκτιμήσεις, το ποσοστό αυτό μπορεί να ξεπερνάει και το 70%, όπερ σημαίνει ότι μόλις ο ένας στους τρεις σημερινούς Τούρκους είναι… Τούρκος. Οι υπόλοιποι, είναι εξισλαμισμένοι και πολιτιστικά αποκομμένοι με τις πραγματικές τους ρίζες. Μέχρι σήμερα. Το ερώτημα είναι τι θα συμβεί όταν το καταλάβουν, όλο και περισσότεροι, ενώ ήδη, είναι αρκετοί αυτοί που το γνωρίζουν, ή που δεν ξέχασαν ποτέ…

Το Newsbomb.gr πραγματοποίησε πρόσφατα οδοιπορικό στον Πόντο, όπου διαπίστωσε ότι ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων, σκέφτεται… ποντιακά, μιλάει ποντιακά και γλεντάει ακριβώς όπως οι Πόντιοι στη χώρα μας. Νιώθουν φυσικά Τούρκοι, ωστόσο το διαδίκτυο, η ευρύτερη ενημέρωση της ιστορίας και όχι μόνο αλλά και, τα dna τεστ, που πια εδώ και λίγα χρόνια είναι διαθέσιμα σε όλους, δημιουργούν… εκπλήξεις και ίσως αύριο, αναζητήσεις. Σαν και αυτές, που τρέμει το εθνικιστικό καθεστώς, το οποίο δεν απολογήθηκε, ούτε έχει και καμιά διάθεση, για το στυγερό παρελθόν του, πρόσφατο και απώτατο. [Ν: βλ. το βίντεο στο τέλος της ανάρτησης]


Σε συνεχεία του οδοιπορικού, συνομιλήσαμε με διεθνολόγους, οθωμανολόγους και γενετιστές, προκειμένου να μας αναλύσουν το ερώτημα όχι μόνο για το ποιοι είναι στην πραγματικότητα οι σημερινοί κάτοικοι της Ανατολίας υπό τα όρια του κράτους που προσδιορίζεται ως τουρκικό, αλλά τι… επιπτώσεις μπορεί να έχει η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας, τουλάχιστον για τις επόμενες γενιές.

«Οι κρυπτοχριστιανοί είναι πολλά εκατομμύρια»

Ο Μελέτης Μελετόπουλος, Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης, μιλώντας στο Newsbomb.gr δεν διστάζει να τονίσει ότι οι σημερινοί Τούρκοι «στην τεράστια πλειοψηφία τους είναι Έλληνες που εξισλαμίστηκαν μετά το Ματζικέρτ. Πολλοί από αυτούς το ξέρουν, είναι κρυπτοχριστιανοί και ενώ κατά τα άλλα είναι Τούρκοι μουσουλμάνοι διατηρούν μια δευτερεύουσα χριστιανική διάσταση στην προσωπικότητά τους». Η εκτίμησή του, δε, είναι ότι αυτοί ανέρχονται σε πολλά εκατομμύρια.

«Υπάρχουν φυσικά και Τούρκοι που έφτασαν με τις ορδές τον 14ο αιώνα, αλλά αυτά τα τσαντίρια δεν ήταν αρκετά για να φτάνουν σήμερα τα 80 εκατομμύρια. Πρόκειται για το μογγολικό φύλο που φυσικά δεν είναι γηγενείς της Ανατολίας», εκτιμά, ενώ «πλέον χιλιάδες Τούρκοι κάνουν τεστ dna και διαπιστώνουν ότι έχουν ελληνικό ή άλλο dna – συνειδητοποιούν δηλαδή ότι δεν είναι Τούρκοι! Πρόκειται για κατασκευασμένη ταυτότητα που έγινε μετά το 1922».

Κατά τον δρα Μ. Μελετόπουλο, αυτό το γεγονός αποτελεί «δυνητική ατομική βόμβα στο κατασκεύασμα που λέγεται σύγχρονη Τουρκία κι αν δεν συμφιλιωθούν οι Τούρκοι με το μη τουρκικό παρελθόν τους, θα έχουν τεράστιο πρόβλημα». Και καταλήγει: «Η Ελλάδα θα μπορούσε να τους προσεγγίσει όλους αυτούς με την ελληνική παιδεία. Προσδοκώ ένα μέλλον που οι Τούρκοι θα προσεγγίζουν τους Έλληνες μέσω της αυτεπίγνωσης ότι είναι Έλληνες και του μεγαλείου του ελληνικού πολιτισμού».

«Ίσως δούμε τη Χάρτα του Ρήγα να υλοποιείται»

Ο Δημήτρης Σταθακόπουλος, Διεθνολόγος-Νομικός και Τουρκολόγος, γνωρίζει ότι «οι 70 λαότητες που σήμερα είναι Τούρκοι πολίτες, ψάχνουν πια τις ρίζες τους και βοηθά πολύ η τεχνολογία και η επιστήμη σε αυτό».

Ο ίδιος, αναλύει στο Newsbomb.gr τη διαδικασία αλλοίωσης όχι της πληθυσμιακής -αλλά της πολιτιστικής, όλης της Ανατολίας από τους εισβολείς, η οποία έχει οδηγήσει στον τουρκικό εθνικισμό, ενώ στην πραγματικότητα ένα μεγάλος μέρος των Τούρκων είναι… Έλληνες.

 
Παναγία Σουμελά

Αυτό επιτεύχθηκε με τους βίαιους εξισλαμισμούς – ως αποτέλεσμα αυτών μετά από 2-3 γενιές αρκετοί να ξεχάσουν τις πραγματικές τους ρίζες. Αρκετοί ήταν κι αυτοί που προτίμησαν να γίνουν μάρτυρες. Η πρώτη φάση αυτής της διαδικασίας ήταν από τον 11ο αιώνα μέχρι τον 15ο , η δεύτερη κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας και η τρίτη στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά, όπως τονίζει, διατηρείται μέχρι και σήμερα.

«Κατά κάποιον τρόπο, πολεμούσαμε πάντα τον… εαυτό μας», υπογραμμίζει. Όσο για το πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η κατάσταση, ο ίδιος δηλώνει αισιόδοξος ότι ίσως το όραμα του Ρήγα Φεραίου να γίνει πραγματικότητα:

«Μια επαγρύπνηση συνείδησης των Τούρκων θα οδηγήσει σε αναγέννηση πολιτισμού – αυτό δεν μπορεί να σταματήσει με καταστολή και με κανένα μέτρο. Έχει ξανασυμβεί αυτό στην Ιστορία, δεν θα είναι η πρώτη φορά… Η Τουρκία θα μπορούσε να μας ξανασυναντήσει πολιτιστικά κάποια στιγμή, με την επιστροφή στις πολιτιστικές και θρησκευτικές μας ρίζες.

Ίσως δούμε κάποτε τη Χάρτα του Ρήγα να υλοποιείται… Η διαμόρφωση της Ιστορίας, που κάνει σπειροειδείς κύκλους, δεν γίνεται σε μερικές δεκαετίες ή ακόμα και σε μερικούς αιώνες», καταλήγει.

«Η γενοκτονία δεν σταμάτησε ποτέ – Αυτός θα είναι ο λόγος της κατάρρευσής τους»

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, Πολιτικός επιστήμονας – διεθνολόγος/επικοινωνιολόγος, με καταγωγή από τον Πόντο και ιδιαίτερη ενασχόληση με τα εθνικά ζητήματα, από τα ταξίδια του και τις έρευνές του θεωρεί ότι αρκετοί Τούρκοι πολίτες σήμερα «είναι συνειδητοποιημένοι και θρησκευτικά και εθνικά ως… Έλληνες». Οι κρυπτοχριστιανοί, θεωρεί, ανέρχονται σε εκατομμύρια, αν και δεν είναι δυνατόν να έχουμε στοιχεία.

Ο ίδιος, θυμίζει τις σφαγές των Χριστιανών που διατηρούσαν εκδοτικό οίκο με χριστιανικά βιβλία στη Μαλάτεια, το 2008, λέγοντας ότι η καταπίεση και σήμερα είναι πολύ ισχυρή. «Η γενοκτονία δεν σταμάτησε ποτέ, διότι και πολύ απλά η Τουρκία δεν την έχει αποδεχτεί και δεν έχει λογοδοτήσει για αυτήν».

Κατά τον διεθνολόγο, «είναι ανάθεμα για το τουρκικό κράτος να υπάρχει κάτι μη μουσουλμανικό και μη τουρκικό και το βλέπουν σαν ζωτική απειλή. Η Τουρκία έχει ακόμα το σύνδρομο των Σερβών. Αυτή η μισαλλόδοξη τακτική, που οδηγεί και στις γενοκτονίες, θα είναι και ο λόγος της κατάρρευσής τους».

Τι θα μπορούσε να συμβεί; «Οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών θα μπορούσαν σε μια ευνοϊκή συγκυρία να πραγματοποιήσουν καμπάνια, να δείξουν στον κόσμο ότι υπάρχει μια εναλλακτική ταυτότητα, πραγματικά δική τους, την οποία έχουν απωλέσει».

«Το 70% των Τούρκων γενετικά, δεν είναι Τούρκοι»

Τέλος, επικοινωνήσαμε με τον Κώστα Τριανταφυλλίδη, Γενετιστή, πρ. πρόεδρο του Τμήματος Βιολογίας του ΑΠΘ, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι «η γενετική σύσταση των σημερινών Τούρκων πολιτών έχει αναλυθεί πλήρως. Το 30% είναι πληθυσμοί της κεντρικής Ασίας – μογγολικής καταγωγής – και το υπόλοιπο 70% προέρχεται από τους γηγενείς της Ανατολίας, δηλαδή πρόκειται για Έλληνες, Αρμένιους, Χιτίτες και άλλες εθνότητες».

«Πρόκειται για μοναδικό παράδειγμα που η πληθυσμιακή μειοψηφία επιβάλλεται πολιτιστικά και όχι μόνο στους γηγενείς», σημειώνει.

Οι σημερινοί Πόντιοι, δε, έχουν παρόμοια γενετική σύσταση με τους σημερινούς Έλληνες και καμία σχέση με τους Τούρκους, ενώ αντίστοιχα οι σημερινοί Έλληνες διατηρούν το ίδιο DNA με τους κατοίκους αυτής της γης πριν από 4.000 χρόνια…

 
 

Συμπλήρωμα 

Περὶ ἐξισλαμισμοῦ καὶ ἐκτουρκισμοῦ τοῦ Γένους μας – Οἱ σημερινοί Μικρασιατικοί πληθυσμοί 

Αναζητώντας τη Ρωμιοσύνη (ως νέα πολιτική και πολιτισμική πρόταση) 

Τι μας αφορά πιο πολύ; Η Άλωση της Βαστίλης ή της Κωνσταντινούπολης; 

29 Μαΐου: “Επίθεση” στους Τούρκους!

Ενότητα για τη Ρωμηοσύνη στο Ζωντανό Ιστολόγιο

Ενότητα για τη Ρωμηοσύνη στη ΝΙΚΗ 

"Τρόμος σε Τουρκία και Συρία - Χιλιάδες Κούρδοι ασπάζονται την Ορθοδοξία αλλάζοντας τα δεδομένα"

Η συγκλονιστική ομίλια του Ελληνορθόδοξου Πατριάρχη στη Δαμασκό για τους σύγχρονους μάρτυρες της βομβιστικής επίθεσης (22 Ιουνίου 2025)

Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2026

Η νηστεία της παραμονής των Φώτων (5 του Γενάρη) & τα "φωτοκόλυβα"

Σε παρακαλώ, μην την ξεχάσεις, ακόμα κι αν δε νηστεύεις ποτέ. Έχεις να κερδίσεις κάτι.


Κλικ εδώ:

Η νηστεία της παραμονής των Φώτων (5 του Γενάρη)

Και εδώ:
Πώς είμαστε σίγουροι ότι υπάρχει Θεός;

Ένα μυστήριο που μας κυνηγάει από παιδιά

Άρχισε να τηρείς τις μικρές Εντολές & σύντομα θα τηρείς και τις μεγάλες

Το μήνυμα των Θεοφανίων - ή: "Εμένα o Θεός με πήρε απ' το Πεδίο του Άρεως με τη σύριγγα στο χέρι και μ' έκανε καλόγερο..."

Αγία Συγκλητική (5 Ιανουαρίου) - Η Μητέρα των Γυναικών της ερήμου

Μεγάλο αφιέρωμα στην αγία Συγκλητική 

Θεοφάνεια: θεολογία και πολιτισμός

ΝΟΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΙΑ

Εορτή των Φώτων και φυσικό περιβάλλον

 

On the Islamization and Turkification of Our Genos

The Present-Day Populations of Asia Minor

 


Ioannis K. Neonakis
Head of the Romeosyne Policy Department, NIKI

Democratic Patriotic Popular Movement NIKI 

ΕΛΛΗΝΙΚΑ: Περὶ ἐξισλαμισμοῦ καὶ ἐκτουρκισμοῦ τοῦ Γένους μας – Οἱ σημερινοί Μικρασιατικοί πληθυσμοί

Whoever strolls today through the old city of Constantinople, in the district of Laleli, may find himself standing before a small and seemingly humble mosque—the Bodrum Mosque, also known as the Mesih Paşa Mosque. At first glance it resembles far more a Romeike (Rum) church than an Ottoman place of worship. And this is not accidental; beneath its later renovations lies the ancient Monastery of Myrelaion, a women’s monastery founded by Emperor Romanos Lekapenos, the burial place of himself and his family.
Even more striking, however, is the figure of the very man whose name the monument now bears: the Grand Vizier Mesih Paşa. A distinguished descendant of the imperial Palaiologos family, son of Manuel Palaiologos, Despot of Thessaloniki, a Romeos who was Islamized and who rose to become admiral of the Ottoman fleet and Grand Vizier—he who laid siege to Rhodes, turning in essence against his own people.
The presence of a “Palaiologos” at the summit of the Ottoman hierarchy is not a curious historical exception. It is a window into a chapter of our history that we usually silence: the chapter of the Islamization and, subsequently, the Turkification of a great part of the Genos of the Romeoi.

1. Who, then, are the “Turks?

The bitter truth behind the question
In our historical imagination a simplistic narrative prevails: that a tribe of Mongol nomad horsemen—fewer than a few tens of thousands—poured forth from Central Asia, defeated the forces guarding the eastern borders of our homeland, Romanía, and penetrated into the interior burning, plundering, multiplying, and—somehow magically—establishing an empire that would last for centuries.
But such narratives cannot stand to reason. It is impossible for a small nomadic group to overthrow a thousand-year-old world power, to organize a complex administration, a sophisticated bureaucracy, effective military structures, and a famed diplomacy of long-term strategic vision, unless it stands upon pre-existing populations, institutions, and capacities.
At the time these nomads entered Anatolia, there were already several millions—more than ten million by some estimates—of indigenous inhabitants, predominantly Greek-speaking Romeoi. These were the people who cultivated the land, lived along the coasts and inland, who filled the cities, monasteries, and parishes of Asia Minor. What became of them? Were they slaughtered? Did they disappear? Were they vaporized? Were they only the one and a half million Greeks exchanged after 1922? Or did something else occur?
And there is something everyone sees yet subconsciously refuses to acknowledge: we watch their television series and visit Turkey as tourists, yet we do not see Mongols anywhere. Perhaps rarely one might be encountered—but even he is most likely a recent immigrant from a Central Asian country friendly to Turkey. Then if the Turks are not Mongols or Central Asians in the way we imagine, what are they? Could it be that the historical truth is that the indigenous populations first became Islamized and only later Turkified, forming the principal body of what is today called the “Turkish nation”?
The position that—except for the Kurds, who are a historical people—the great majority of the present-day “Turks” of Anatolia are indigenous Asia Minor and Balkan populations, that is, Islamized Romeoi and other Christians, has now been amply documented. Many books have been written on this subject; indicative are three:
(a) The Decline of Medieval Hellenism in Asia Minor and the Process of Islamization (11th–15th Century) by Speros Vryonis,
(b) Which Turkey? Which Turks? by Frangoulis Frangos, and
(c) Who Are the Turks? by Nikos Cheiladakis.

Islamization and Turkification were not momentary episodes; they were complex processes lasting more than ten centuries and continuing in altered forms even today (e.g., in Western Thrace, the Balkans, and the international networks of Islamic orders).

2. Why did the peoples of Asia Minor become Islamized?

Two principal axes
If we attempted to summarize in two central points the “why” behind the initial religious shift of the Asia Minor populations, we could say:
1. The progressive severance of the periphery from the center.
2. The spiritual ascendancy of Islam in that time and region.
2.1. The severance of the periphery from Constantinople
As the centuries passed, Constantinople, the Queen of Cities grew increasingly detached from her eastern provinces. Unfit leaders, internal strife, economic hardship, military incapacity, and later the disastrous rupture of the Latin conquest severed the bonds of center and periphery.
Administrative, economic, military, and spiritual alienation bred resentment. The populations of the eastern themes lived under relentless pressure from Muslim forces, in a climate of insecurity and instability, unable any longer to look to the center for protection.
The authoritarianism of the center—high taxation, suppression of uprisings, population displacements, harsh administrative interventions—deepened the rift.
Thus the periphery gradually found itself before an existential dilemma:
• either to self-organize and detach,
• or to attach itself to another, stronger center capable of providing security, order, and continuity—even at the cost of changing religion and identity.
This pattern is not merely a historical episode; it is a law of history: when the periphery is abandoned, when its people feel that “their center” no longer protects or inspires them, they inevitably seek another center—another point of reference.
2.2. The spiritual ascendancy of Islam
At the same time, the people of Asia Minor lived in a space where Islam was steadily gaining spiritual hegemony. By the 7th–8th century the eastern provinces were already in contact with the Muslim world. Their population—mostly agrarian, devout in a popular sense yet theologically untrained—carried with it many older religious notions (sun worship, Great Mother cults, mystery traditions, etc.).
Within this soil sprang forth innumerable heresies and heterodoxies: Arians, Montanists, Nestorians, Isaurian iconoclasts, Paulicians, Manichaeans, Euchites, and many more. Many of these movements clashed violently with the center, resulting in exile, slaughter, and the depopulation of regions.
In this environment, Islam did not appear as something entirely foreign. To many, it was perceived as simply “another Eastern religious proposal,” often with similar doctrinal axes:
– opposition to icons,
– strict monotheism and sharp rejection of the Incarnation,
– dualistic notions of good and evil,
– rejection of the sacraments of the Church.
Thus for those already distanced from Orthodoxy, moving from one heterodoxy to another—this time named “Islam”—did not seem a great or sudden leap.

3. The Sufi orders: bridges between Christianity and Islam

The spread of Islam in Asia Minor was decisively advanced by the Sufi orders and brotherhoods. Rooted in the ancient Asia Minor tradition of confraternities, they offered Islam both spiritual hegemony and social function.
They taught a peculiar, mystical Islam imbued with many Christian memories, references, and practices. In effect they became an intermediate step between Christianity and Islam, a bridge that enabled multitudes to cross from one framework to the other without feeling they were wholly betraying their past.
The figures were many: the ascetic Sheikh Sarı Saltık; the renowned Jalal al-Din Rumi, called Mevlana (“the Master”), founder of the Mevlevi dervishes; Sheikh Bedreddin Mahmud; Baba Ishak, founder of the Baba’i order; Hacı Bektash, founder of the powerful Bektashi order whose popular expression today is the tens of millions of Alevis; the Kizilbash movement; the Rufai (or Hurufi) order; Molla Kabiz; Mustafa Börklüce; the Ahi brotherhoods; and many others.
Behind these names lies a simple truth:
Islam prevailed not only through force, but also through a convincing spiritual vision, social ideals, and the promise of justice for the common people.
And so the religious landscape of Asia Minor changed rapidly. Especially after the fall of Romanía to the Franks, the retreat of the Orthodox Church, and the abandonment of many monasteries, the people were left uncatechized, unprotected, and theologically vulnerable. Into this vacuum the orders stepped, offering meaning, identity, and community—even if that meant gradual Islamization.

4. Islamization and Turkification: the social engineering of an empire

Once the core of the Ottoman state was consolidated, its mechanisms of power accelerated the process. Gradual penetration was no longer sufficient; a systematic transformation of populations was required.
The means were multiple and layered:
– the devshirme and the creation of the Janissary corps,
– forced abductions of women and mixed marriages under polygamy, ensuring the full assimilation of Christian wives and their children,
– high taxation of the “infidels,” which drove many families—often wealthy ones—to conversion,
– social, administrative, legal, and economic discrimination against non-Muslims,
– systematic false accusations of apostasy against Christians, compelling them to convert under threat of death,
– Islamization of slaves,
– targeted, violent mass Islamizations in strategically vital regions.
The Islamized person received a new Muslim name and disappeared from his Genos. Memory itself was severed. The same occurred among the so-called “Turkocretans,” and in Cyprus and the Balkans, in countless communities now hidden behind labels such as “Turkish,” “Muslim,” “Albanian,” etc.

5. The theological heart of the matter: identity, light, and freedom

This history is not merely geopolitics; it is above all a theological and existential drama.
The trajectory of Islamization demonstrates once again that the religious identity of a people determines to a great extent its historical endurance and its ability to exist as an “other.”
For the Genos of the Romeoi this is especially true. We are not speaking of an abstract “religious ideology,” but of a people who once saw and touched the risen Christ, who tasted Him in the mysteries, in the Divine Liturgy, in the hesychast life.
Yet when illumination is lost—when the living relationship with Christ gives way to formalism, compromise, and secularization—the nous is darkened. And inevitably comes the submission to every passing ideology: sometimes Islam, sometimes nationalism, sometimes materialist globalization.
Whenever the Orthodox Church falters, retreats, or becomes a mere “religious service provider,” the Genos shrinks—not because “the numbers decline,” but because the way is lost, the Romeosyne as a concrete mode of existence in Christ.
Christ can, if He wills, “raise up children to Abraham even from stones.” But He respects our freedom. If we, as Church and as baptized Orthodox, allow things to collapse, He will not coerce us. The responsibility lies in our hands—now more than ever, for we already bear two millennia of experience and are no longer in the ‘childhood’ of the Church.

6. Contemporary Turkey: from Kemalism to Sunni Islam

The historical background of the Islamizations helps us understand present-day Turkey. Modern Turkey is undergoing a prolonged transition: from Kemalist nationalism and the role of the “secular gendarme” of the region toward the ascendancy of Sunni Islam and the role of a regional superpower with neo-Ottoman ambitions.
This shift toward more overtly Islamic social models is again being driven largely by Sufi and “brotherhood” networks, which have flourished since the 1980s. Even though the powerful Nurcu movement —led by the late Fethullah Gulen— receded after the 2016 coup attempt, it was soon replaced by other even more conservative Islamic orders, brotherhoods, and NGOs such as the Naqshbandis, Menzil, the Suleymanlis (Süleymancılar), and others.
For decades the strategy of the West—seeking to empower Sunni Islam as a “manageable partner” and a counterweight to other currents—greatly aided this transition. Thus, with the tolerance and often the blessing of global powers, Turkey has sought to reassert itself as leader of the Sunni world, with its gaze fixed on the lands of the former Ottoman Empire.
This vision manifests itself both rhetorically and practically in our own homeland, through:
– systematic efforts to Turkify the Pomaks and other Muslims of Western Thrace,
– the Turkic-Islamic radicalization of peaceful communities on the islands,
– economic penetration and the creation of enclaves in northern and other regions of Greece,
– cultural and spiritual infiltration by every means.
Here sober but decisive vigilance is needed. We can no longer afford to interpret events through the lens of simplistic “anti-Turkism.” We must view reality with clarity, aware of the millennial history of the Islamized Romeoi who today form the backbone of that state.

7. Turkey’s identity crisis: a wound reopening

Despite decades of intensive indoctrination by the Turkish state, the lost identities have not vanished. They resist—if only subconsciously.
In recent years, due to the internet, satellite media, tourism, new scientific findings, and a partial relaxation of censorship, many intellectuals—journalists, writers, academics etc—have begun publicly asking questions about the true origins of large segments of the population.
Symbolic eruptions of collective memory also appear: mass demonstrations with slogans like “We are all Armenians,” or gestures of solidarity toward Kurds, Romeoi, and Armenians—all revealing that beneath the surface of uniformity lies a deep identity crisis.
At this point, we Romeoi possess the historical truth—not as a weapon of guilt but as a philanthropic mirror. We can offer evidence and answers to those who seek them; answers that will help them rediscover their identity and redefine their path.
Therefore, as individuals and as small communities—friendships, parish groups, cultural associations—we must help those who now search, and they are many on the opposite shore of the Aegean, to discover their roots and their lost point of departure.
There are many avenues: communication, friendships, travel, websites, books, conferences, cultural exchanges, collaborations. Small gestures, yet ones that touch the existential questions of persons and peoples.
Here it must be emphasized that our political movement, NIKI, fully aware of its mission and responsibilities in the rebirth and historical journey of our Genos, regards this identity question of the Asia Minor populations as fundamental—a pillar of its Foreign Policy. It assumes a leading role, using every available means and in both languages, Greek and Turkish—through online presence, books, articles, audiovisual material, conferences, and cultural initiatives—both in documenting the historical truth and in transmitting it to all who seek it, especially to the Asia Minor populations themselves.
The search for their true identity—their kimlik meselesi—is one of the major issues of today’s Asia Minor peoples, and it will influence, increasingly, the future events of the wider region.

8. What does all this mean for us today?

We live in difficult times, in a new “dense night” of history. The storm of the so-called “new age,” the visions of a colorless globalization, the continual dismantling of every traditional identity—none of this leaves anyone unaffected.
Within this global landscape, we Orthodox Romeoi are called to resist—not merely for “national reasons,” but primarily for reasons of salvation:
– the salvation of our own identity, our Romeosyne,
– the salvation of every human being thirsting for truth, freedom, and meaning.
If we do not resist by maintaining a high Orthodox phronema, phenomena like Islamization will erase us historically.
And “resistance,” in the logic of Romeosyne, means a return to the sources:
– immersion anew in our hesychast, agiopateric tradition,
– re-evangelization of all—clergy and laity,
– the rebirth of the parish as a living community, not a “repository of sacraments,”
– Liturgical life—and again Liturgical life,
– prayer, repentance, neptic vigilance,
– an affirmation of the world without conformity to the spirit of the world.
Only thus will there be Holy-Spirit solutions at both personal and collective levels.
Only thus will we not vanish in the next turn of history, as nearly disappeared the Romeike deposit in the West, in Palestine, in Asia Minor.

9. Epilogue

The Islamization and Turkification of a large part of our Genos is an open chapter of history. It does not belong to the past; it casts its shadow over our present and our future.
Without defeatism yet without illusions, we must:
– study it thoroughly,
– acknowledge our responsibilities as Church and people,
– draw from this experience guidance so as not to repeat the same mistakes,
– stand with discernment before modern Turkey, seeing behind the mask of the state the faces, the wounded identities, the Islamized Romeoi and their children and grandchildren.
Above all, we must move forward with the certainty that final victory belongs neither to empires nor ideologies, but to our Risen Lord and His Church, concerning which the word has already been spoken: “and the gates of Hades shall not prevail against it.”
This certainty is no pretext for inaction; it is the hidden root of a proud and sober struggle for the salvation of our Genos and of all who desire salvation—even if they descend from distant or more recent generations of Islamized Romeoi.

Notes: (a) The term “Romanía” (with an accent on the í to distinguish it from the modern state of Romania) is the correct designation for the Roman Empire after the transfer of its capital, instead of the erroneous and deliberately employed term “Byzantium”.
(b) For reasons of more accurate phonological rendering and simplification, the term “Romeoi” was preferred over “Rhomaioi”.
(c) The term “Romeosyne” was preferred over “Romanitas”, as it better expresses the culture of the Roman Empire after the prevalence of Christianity.
(d) romeike (adjective): of the Romeoi.

See also: Romeosyne (tag)

Σάββατο 3 Ιανουαρίου 2026

Η πρωτοχρονιά και οι άθεοι

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Εικ.: Tούτη τη νεα χρονιά...

ΣΧΟΛΙΟ Ε.ΡΩ (Ενωμένης Ρωμηοσύνης): Ειδικά τα τελευταία χρόνια, υπάρχει έντονη προσπάθεια “εξαφάνισης” της Γέννησης του Χριστού, μέσω τηλεοπτικών εκπομπών, διαφημίσεων, ταινιών κλπ, προσπαθώντας να περάσουν το μήνυμα ότι τα Χριστούγεννα φέρνει τα δώρα ο Άι-Βασίλης. Δεν μπορούν να την καταργήσουν και προσπαθούν δόλια να την αλλάξουν. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι ο Θεάνθρωπος μένει δια μέσου των αιώνων, διδάσκει και σώζει όπως κλείνει και το πολύ ωραίο άρθρο ο εξαίρετος Παπαθανασόπουλος.

Σε τηλεοπτική εκπομπή προ της μεγάλης εορτής των Χριστουγέννων παρουσιάστρια χαιρετούσε τους περίπου δέκα συμπαρουσιαστές της επαναλαμβάνοντας μονότονα πριν και μετά τον διάλογό τους το «Καλή χρονιά». Αυτοί έδειξαν αμηχανία. Κάποιοι απάντησαν «Καλά Χριστούγεννα», οι υπόλοιποι «Καλές γιορτές», ουδείς πάντως από αυτούς απάντησε «καλή χρονιά»…

Η παρουσιάστρια, ακουσίως ή εκουσίως, θέλησε να προκαλέσει τους τηλεθεατές, που παρακολουθούσαν την εκπομπή, προσπερνώντας, ως μην υπάρχουσα, την εορτή των Χριστουγέννων. Είναι φαινόμενο των καιρών να χρησιμοποιούνται τηλεοπτικές εκπομπές για προώθηση ιδεολογικών απόψεων, χωρίς οι εμπνευστές και οι παρουσιαστές/τριες να υπολογίζουν την αντίδραση που προκαλούν… Φαινόμενο επίσης λυπηρό είναι ότι και φέτος υπήρξαν κρούσματα σε χώρες της Ευρώπης υποβαθμίσεως, έως και να εξαλείψεως από τους δημόσιους χώρους της εορτής των Χριστουγέννων.

Όσοι με το να ευχηθούν «Καλή χρονιά» προ των Χριστουγέννων θέλησαν να επιδείξουν τον αθεϊσμό τους, προφανώς δεν γνωρίζουν το ουσιώδες, ότι και η ευχή αυτή είναι χριστιανική! Γιατί απλούστατα τα χρόνια είναι χριστιανικά, αφού ορόσημό τους είναι η Γέννηση του Θεναθρώπου Ιησού Χριστού! Από τον συμβατικό χρόνο της Γεννήσεώς Του η ιστορία χωρίζεται στα δύο, στην προ και στην μετά από Αυτόν εποχή. [Ν: Γι' αυτό όλο και περισσότεροι αντικαθιστούν τις ενδείξεις π.Χ. και μ.Χ. με τις "ουδετερόθρησκες" - λίγο αστείες κατ' εμέ - π.κ.χ. και μ.κ.χ. (προ κοινής χρονολογίας & μετά κοινή χρονολογία)]

Κοντά στα χρόνια που μετρούνται αναφορικά με τον Χριστό, είναι και ο αριθμός και τα ονόματα των ημερών της εβδομάδας! Η πρώτη είναι η Κυριακή, η ημέρα η αφιερωμένη στον Κύριο. Ακολουθεί η Δευτέρα, η Τρίτη κ.λ.π ημέρες μετά την Κυριακή. Σε όλες τις γλώσσες των χριστιανικών λαών κυριαρχεί η λέξη «Κυριακή» (Domenica κ.λ.π.), ή παραλλαγή της, όπως στα αγγλικά «Ημέρα του Ήλιου (της Δικαιοσύνης)» και στα ρωσικά «Βοσκρισένιε» (Ανάσταση – Ημέρα της Ανάστασης). Το ότι όσα αφορούν στον χρόνο έχουν χριστιανική βάση αποδεικνύεται και από το ότι άθεα αυταρχικά καθεστώτα θέλησαν να τα καταργήσουν! 

Πρώτοι οι Γάλλοι επαναστάτες, με πρωτεργάτη τον Ροβεσπιέρο, το επιχείρησαν. Επαναστατικώ δικαίω επέβαλαν το ότι η Ιστορία (ξανα)αρχίζει με την επιβολή του καθεστώτος τους και όρισαν ως 1η ημέρα του πρώτου έτους τους την 22α Σεπτεμβρίου 1792! Η εφαρμογή του νέου ημερολογίου άρχισε στις 5 Οκτωβρίου 1793, εν μέσω της εκτεταμένης τρομοκρατίας που ασκούσαν οι Ιακωβίνοι.

Πέραν της αλλαγής της χρονολογίας, οι Γάλλοι επαναστάτες άλλαξαν τον χρόνο και τα ονόματα των μηνών… Το έτος χωρίστηκε σε δώδεκα μήνες των 30 ημερών και οι πέντε ή έξι περισσευούμενες ημέρες ονομάστηκαν των «αβράκωτων» ( sans culottes), των ριζοσπαστών δηλαδή επαναστατών. Μετέτρεψαν επίσης τις επταήμερες εβδομάδες των μηνών σε τρία δεκαήμερα. Έτσι έπαυε να υπάρχει η Κυριακή και η ανάμνηση των επτά ημερών της Δημιουργίας… Φυσικά άλλαξαν και τα ονόματα των μηνών και των ημερών, αρχίζοντας από την κατάργηση του ονόματος της Κυριακής…

Το επαναστατικό ημερολόγιο κράτησε περίπου 13 χρόνια. Το κατάργησε ο Ναπολέων την 1η Ιανουαρίου 1806. Έγινε νέα απόπειρα επαναφοράς του ημερολογίου του 1792, το 1871, όμως και αυτή απέτυχε και έκτοτε έχει επικρατήσει το Γρηγοριανό ημερολόγιο…Να σημειωθεί πάντως ότι το γαλλικό κράτος για να δείξει το «ουδετερόθρησκο», που έχει επιβάλλει, σε ειδικές αστρονομικές εκδόσεις και παράλληλα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο παραθέτει το επαναστατικό ημερολόγιο του 1792, μαζί με το παλαιό Ιουλιανό χριστιανικό ημερολόγιο και τα θρησκευτικά ημερολόγια των μουσουλμάνων, των εβραίων και των κοπτών… Σημειώνεται ότι όλα τα κράτη της Γης, ανεξαρτήτως της θρησκείας των κατοίκων τους, ακολουθούν το Γρηγοριανό χριστιανικό ημερολόγιο.

Η δεύτερη απόπειρα κατάργησης του χριστιανικού ημερολογίου έγινε από τους μπολσεβίκους στη Σοβιετική Ένωση. Αυτοί όταν επέβαλαν τον ολοκληρωτισμό προσπάθησαν να αλλάξουν όχι την χρονολογία, ούτε τους μήνες, αλλά τον αριθμό των ημερών της εβδομάδας και των μηνών. Κατάργησαν την επταήμερη εβδομάδα με αυτή των πέντε ημερών και έτσι κατάργησαν την ημέρα της Κυριακής… Τα ονόματα που έδωσαν σε αυτές τις ημέρες ήταν «πρώτη», «δεύτερη», τρίτη», «τέταρτη» και «πέμπτη».

Ο κάθε μήνας στο σοβιετικό ημερολόγιο είχε έξι πενθήμερες εβδομάδες, δηλαδή όλοι οι μήνες είχαν 30 ημέρες, και το έτος 360 συν πέντε ή έξι ημέρες, που εχρησιμοποιούντο για την σοβιετική προπαγάνδα (Σημ. Μία ημέρα του Λένιν, δύο ημέρες της εργατικής πρωτομαγιάς και δύο αφιερωμένες στην Επανάσταση των μπολσεβίκων). Το σύστημα κατέρρευσε από την αντίδραση του ρωσικού λαού για την κατάργηση της Κυριακής ημέρας και ειδικότερα των εργατών, των οποίων οι «προστάτες» με το σύστημα των δύο πενθήμερων εβδομάδων – εννέα ημερών εργασίας και μιας ημέρας αργίας -, είχαν μειώσει τις ημέρες ανάπαυσης τους…

Η «χριστιανική» Ευρώπη και αυτή προ ετών επιχείρησε να καταργήσει κατ’ αρχήν την Κυριακή αργία, με δέλεαρ την αύξηση του τζίρου, της απασχόλησης και των ημερομισθίων. Στην ουσία, με το να καθίστατο εργάσιμη η Κυριακή θα έπαυε να υπάρχει η μνήμη της επταήμερης δημιουργίας του κόσμου και της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού και θα γινόταν μια ημέρα κοινή, όπως η Δευτέρα, η Τρίτη κ.λ.π… Και αυτή η απόπειρα αποχριστιανισμού της Γηραιάς ηπείρου απέτυχε λόγω της οξείας αντίθεσης των χριστιανών Ευρωπαίων πολιτών και των ευρωπαϊκών συνδικάτων.

Οι μεταβολές στο ημερολόγιο, η αλλαγή ονομασιών, η κατάργηση της Κυριακής, έγιναν από τα καθεστώτα των Ιακωβίνων και των Μπολσεβίκων παράλληλα με τους διωγμούς των χριστιανών, κληρικών και λαϊκών, τα βασανιστήρια, τις εξορίες, τις εκτελέσεις τους. Μαζί με την φυσική εξόντωση τους επιδίωξαν και το σβήσιμο από την μνήμη των πολιτών των χωρών τους του γλυκύτατου Ιησού Χριστού, του Θεανθρώπου της αγάπης, της ειρήνης, της καταλλαγής. Τα χρόνια όμως της κυριαρχίας τους πέρασαν, αυτοί λησμονήθηκαν, ενώ Εκείνος μένει στον αιώνα και διδάσκει, διδάσκει και σώζει. Η πάγκοινη αυτή διαπίστωση θα έπρεπε να προβληματίζει τους σημερινούς οπαδούς του Ροβεσπιέρου και των Λένιν – Στάλιν γενικά στην Ευρώπη και ειδικά στην Ελλάδα… Καλή χρονιά.-

Συμπλήρωμα

 
Ο νέος που καταράστηκε το Θεό (& έγινε ο π. Σεραφείμ Ρόουζ)

Πώς ξέρουμε σίγουρα ότι υπάρχει Θεός;
Η άμεση γνώση του Θεού από τους ανθρώπους

Επιστήμη & Θρησκεία, Ορθολογισμός & Δόγμα

Ένας άθεος στο ίδιο τραπέζι με το Χριστό
Άθεά μου αδέρφια, ζητήστε και θα λάβετε, όπως έλαβα εγώ...
Ο Καλός Άθεος
 

Εισαγωγή στην "ψυχολογία του Αθεϊσμού"
«Παιδιά χωρίς Θεό»: ιστοσελίδα για την προώθηση του αθεϊσμού στα παιδιά

Πώς άνθρωποι πιστοί φθάνουν στην αθεΐα (άγιος Παΐσιος)

Ο Ρίτσαρντ Ντώκινς (το παγκόσμιο σύμβολο του αθεϊσμού) θλίβεται με την υποχώρηση του Χριστιανισμού στη Δύση

Για ποιους υπάρχει "ο θεός των κενών";

Αθεΐα (ενότητα στο ιστολόγιό μας) 

***** 

Θα απαντήσουμε τελικά στην πρόσκληση του Θείου Βρέφους;

ΟΙ ΣΥΓΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ

Μια θρησκεία που δεν χωρίζει, αλλά ενώνει τους ανθρώπους  

Ο άνθρωπος έχει από το Θεό δύο θησαυρούς: την πίστη & την αγνότητα. 

"Εγώ φταίω. Αν έμοιαζα λίγο στους αγίους, δεν θα έπειθα κάποιους;" 

Μεγαλώνοντας παιδιά για τη Βασιλεία του Θεού (βιβλίο)

"Ιωάννης Καποδίστριας": Σειρά Ντοκιμαντέρ Ενωμένης Ρωμηοσύνης & ΑΧΕΛΩΟΣ TV

 

"Ο Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης είχε πάντοτε ως πρότυπο του Ορθόδοξου Χριστιανού Κυβερνήτη το πρόσωπο του Ιωάννη Καποδίστρια. 

Η τόσο αξιόλογη σειρά του επικού ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του Ιωάννη Καποδίστρια ετοιμάστηκε από την Ενωμένη Ρωμηοσύνη και το ΑΧΕΛΩΟΣ TV οι οποίοι μας το παραχώρησαν για να το μοιραστούμε μαζί σας".