Ένας σύγχρονος νεομάρτυρας στις ΗΠΑ

ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΙΟΥ

Φωτο από MYSTAGOGY
 

       Ο Άγιος Νεομάρτυρας πατήρ Ιωάννης της Σάντα Κρούζ γεννήθηκε το 1937 στο χωριό Αποίκια της νή­σου Άνδρου και λεγόταν Καρασταμάτης. Σε ηλικία 20 ε­τών πηγαίνει στην Αμερική και δημιουργεί οικογένεια. Χειροτονείται ιερέας και για 10 χρόνια εργάζεται με ιεραποστολικό ζήλο στην Αλάσκα και αφού διακόνησε την Εκκλησία σε πολλούς Ναούς ήρθε στην Σάντα Κρουζ στον Ναό του Προφήτη Ηλία το 1981 που τον τε­λειοποίησε και τον εγκαινίασε και γίνεται κέντρο ορθόδοξης ομολογίας σε όλη την περιοχή όπου οι άνθρωποι ήταν απομακρυσμένοι από τον Θεό και την Εκκλησία.
       Ο πατήρ Ιωάννης ήταν απλός στην συμπεριφορά του, αγαπούσε τους ενορίτες του και η πόρτα του σπι­τιού του ήταν πάντα ανοιχτή, και την νύχτα ακόμη ό­ποιος τον ζητούσε έμπαινε μέσα και πολλές φορές φώνα­ζαν οι δικοί του γιατί φοβόντουσαν τους κακοποιούς της νύχτας. Τα κηρύγματα του ήταν πύρινα, αγαπούσε τον Θεό και ήθελε όλοι να Τον αγαπήσουν. Πήγαινε στα πάρκα και μιλούσε με νέους ανθρώπους που δεν γνώρι­ζαν τίποτε για τον Θεό ή ήταν σε άλλα δόγματα ή ήταν Εβραίοι.
       Στην Άνδρο συμβαίνει ένα θαύμα με τους κρίνους της Παναγίας. Όταν ανθίζουν οι κρίνοι τους πηγαίνουν στην Εικόνα της. Αργότερα, όπως είναι φυσικό, ξεραί­νονται και πέφτουν. Πέφτουν και τα φύλλα και μένει το ξερό κοτσάνι. Τ' αφήνουν έτσι ξερά τα κοτσάνια στην Εικόνα Της και όταν έρθει η γιορτή της, κάθε χρόνο, αυτά ανθίζουν και βγάζουν μπουμπούκια. Ο πατήρ Ιωάν­νης μιας και ήταν από μικρός μεγαλωμένος στο νησί ή­ξερε το θαύμα αυτό. Ήρθε λοιπόν στο νησί πήγε στο Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου και ζήτησε από τον Γέροντα Δωρόθεο κρίνους της Παναγίας. Πήρε μερικά ξερά κοτσάνια και τα πήγε στην Αμερική. Τα έβαλε στην Εικόνα της Παναγίας και αυτά άνθισαν ξανά. Άρχισε σιγά - σιγά ο κόσμος να θερμαίνεται στην πίστη και να προσκυνούν την Παναγία.

       Ήταν μία ευαίσθητη και όμορφη ψυχή ο πατήρ Ιω­άννης. Έγραφε και θρησκευτικά ποιήματα και τον συ­γκινούσαν πολύ τα θαύματα της Παναγίας και οι βίοι των Αγίων. Ζητούσε από τον Γέροντα Δωρόθεο να του στέλνει βιβλία για να κάνει κηρύγματα. Όταν αργότερα ήρθε στην Άνδρο η πρεσβυτέρα πήρε κρίνους, τους φύ­τεψε στην Αμερική και όταν άνθιζαν τους έβαζαν στην Παναγία, και γινόταν και εκεί το θαύμα, να ξανανθίζουν τα ξερά κοτσάνια. Αγαπούσε πολύ τον Άγιο Νικόλαο γιατί από μικρός πήγαινε στο Μοναστήρι. Εκεί λοιπόν στο Μοναστήρι στην Άνδρο μία Εικόνα της Παναγίας άρχισε να ρέει αίμα και μύρο. Ο πατήρ Ιωάννης άρχισε με θείο ζήλο να μιλά για τα θαύματα της Παναγίας μας. Άρχισαν τότε να γίνονται Ορθόδοξοι και από άλλα δόγματα. Αυτό όμως ενόχλησε κάποιους και άρχισαν να του κάνουν απειλητικά τηλεφωνήματα και γράμματα για να σταματήσει το κήρυγμα. Όμως τότε εκείνος έγινε πιο φλογερός και έλεγε: «Όσο τα μάτια μου έχουν νερό εγώ θα κηρύττω τον Χριστό και την Ορθοδοξία».
       Συνιστούσε στους χριστιανούς να προφυλαχθούν από τις παγίδες του αντιχρίστου και να μην πάρουν το χάραγμα και, τότε, άρχισαν πιο έντονα τ' απειλητικά τη­λεφωνήματα για την ζωή του, όμως αυτός δεν λογάριαζε τίποτα.
       Στις 17 Μαΐου το 1985 το βράδυ πήρε τηλέφωνο τον Γέροντα Δωρόθεο στην Άνδρο και του ζητούσε πληρο­φορίες για τα θαύματα της Παναγίας της Μυροβλύτισσας γιατί ήθελε να κάνει κήρυγμα την Κυριακή. Την άλλη μέρα στις 18 Μαΐου ο πατήρ Ιωάννης ήταν μόνος του στο σπίτι μαζί με τον γιο του Φώτιο. Η πρεσβυτέρα είχε πάει στο σπίτι της κόρης τους Μαρίας. Το αγόρι βγήκε για λίγο έξω με τους φίλους του και ο πατήρ Ιωάννης πήγε στην Εκκλησία να την ετοιμάσει και να γράψει το κήρυγμα. Το αγόρι γύρισε αργά στο σπίτι, είδε ότι ο πα­τέρας του έλειπε και πήγε ανήσυχο να τον βρει στην Εκκλησία. Και τότε αντίκρισε το φοβερό θέαμα. Τον πατέ­ρα του κατακρεουργημένο και αγνώριστο. Τον είχαν βρει μόνο του και τον βασάνισαν χτυπώντας τον στο κε­φάλι με σφυρί, και το σώμα του το κατακρεούργησαν με το μαχαίρι. Και όπως διαπίστωσε η αστυνομία, επειδή ε­κείνος σπαρταρούσε, πήραν τον σταυρό του με την αλυ­σίδα και τον έπνιξαν. Το αίμα του που χύθηκε από τις πληγές του και πλημμύρισε το δάπεδο του Ιερού Ναού το χρησιμοποίησαν για να γράψουν δικά τους συνθήμα­τα στους τοίχους του Ιερού Ναού και το 666. Ήταν σατανιστές.

Θαυμαστά σημάδια

       Ο Άγιος ιερέας μαρτύρησε στο σημείο που φωτο­γραφήθηκε με τον σταυρό στο χέρι, ίσως να ήταν μία πρόρρηση για το τι θα επακολουθούσε ["Νεκρός": η στάση του σ' αυτή τη φωτο (τη δημοσιεύουμε στην αρχή) είναι ίδια με τη στάση που έχουν στις ορθόδοξες εικόνες οι μάρτυρες. Τυχαίο; Δε νομίζω...]. Συνέβησαν προ του θανάτου του τρία θαυμαστά γεγονότα:

1) Οι ανθισμένοι κρίνοι της Παναγίας, μία βδομάδα πριν μαρτυρήσει, πέσανε όλοι ξαφνικά και από τότε δεν έχουν ξανανθίσει.

2) Η Εικόνα της Παναγίας δάκρυσε και το δάκρυ υ­πάρχει ακόμα πάνω στην Εικόνα, και

3) επί τρεις συνεχείς Κυριακές προ του μαρτυρίου του, κατά την διάρκεια της θείας Λειτουργίας, έλαμπε το πρόσωπό του και σκορπούσε αχτίνες και το παιδί, που του έδινε το ζέον και είδε το παράδοξο αυτό φαινόμενο, επιτιμήθηκε αυστηρά για να μην φανερώσει τίποτα.
       Η αστυνομία ερεύνησε για τους φονείς του Αγίου και βρήκαν τρία άτομα ένα ανδρόγυνο και τον γιο του άνδρα από άλλη γυναίκα. Ήταν ιερείς του σατανά και πήραν δηλητήριο κόμπρας, όταν τους συνέλαβαν και οι δύο πέθαναν, και ο τρίτος έχασε τα λογικά του και δεν συνεννοείται. Επειδή το Λείψανο του Αγίου ήταν παρα­μορφωμένο και το πρόσωπό του δεν μπορούσαν να το αντικρίσουν, αφού του φορέσανε την καλή του χρυσοκέ­ντητη στολή, σφραγίσανε το φέρετρο στην νεκρώσιμη ακολουθία.

       Όταν έμαθε ο Γέροντας Δωρόθεος για τον μαρτυρι­κό θάνατο του πατρός Ιωάννη έγραψε στην πρεσβυτέρα να του στείλει στην Άνδρο τ' άμφια του Αγίου που εί­χαν συλλειτουργήσει στο Μοναστήρι στην γιορτή του Αγίου Δωροθέου το 1981. Πέρασε καιρός και απάντηση δεν έλαβε. Στις 4 Ιουλίου το 1986 είχαν λειτουργήσει ε­κεί στο Μοναστήρι και ήταν και αρκετοί από την Αθή­να. Περίμεναν το μεσημέρι με το πρωινό καράβι ένα πούλμαν με προσκυνητές για την αγρυπνία το βράδυ για την εορτή του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου. Μόλις λοιπόν τελείωσε η λειτουργία άρχισαν μόνες τους να χτυπούνε οι καμπάνες πανηγυρικά, όλους τους κατέλαβε φόβος και δέος. Σταμάτησαν για λίγο οι καμπάνες και άρχισαν πάλι να χτυπούνε τόσο αρμονικά που όλοι εξέστησαν, έκαναν παράκληση στον Άγιο Νικόλαο και πε­ρίμεναν να φανερωθεί κάτι θαυμαστό. Ήρθαν και οι προσκυνητές με το πούλμαν και τους είπαν για το θαυ­μαστό αυτό γεγονός. Το απόγευμα πήρε τηλέφωνο τον Γέροντα Δωρόθεο η κόρη του πατρός Ιωάννη η Μαρία, που είχε έρθει ειδικά στην Άνδρο, για να φέρει τ' άμφια του πατέρα της. Τα έφερε στο Μοναστήρι και τα υποδέ­χτηκαν με χαρά όλοι οι προσκυνητές, τέλεσαν και αγρυ­πνία το βράδυ και τα έφεραν σε προσκύνηση. Οι καμπά­νες χτυπούσαν στο Μοναστήρι το πρωί ακριβώς την ώ­ρα που έμπαινε στο λιμάνι το καράβι με τ' άμφια του Νεομάρτυρος.

Εμφανίσεις μετά το θάνατό του

      Οι εμφανίσεις του ιερομάρτυρος Ιωάννου μετά τον θάνατό του είναι πάρα πολλές. 

Παραμονές του Αγίου Νικολάου το 1986 και ο Γέροντας Δωρόθεος ετοίμαζε το Μοναστήρι μαζί με μερικές γυναίκες που τον βοηθού­σαν από το χωριό εκεί. Κάποια στιγμή είδαν τον μακα­ριστό Ιωάννη να περπατά στην αυλή και να έρχεται προς το μέρος τους από την ανοιχτή πόρτα στην τράπε­ζα. Έβαλαν όλοι τις φωνές γιατί όλοι τον ήξεραν στο χωριό και τον έλεγαν: παπά - Γιάννη. Και τότε χάθηκε από μπροστά τους. Ώσπου να συνέλθουν από το ξάφνια­σμα ήρθε ο ταχυδρόμος μ' ένα δέμα από την Ελβετία ό­που μέσα ήταν μία Εικόνα του Αγίου σκαλιστή σε ξύλο από Ορθόδοξους Ρώσους που τον τιμούν ως Άγιο. Ο πατήρ Ιωάννης ζήτησε να μοιραστεί παντού η Εικόνα Του και να γίνει γνωστό το μαρτύριό του, η Ορθόδοξη ομολογία του.
       Τον Φεβρουάριο του 1987 ο Γέροντας Δωρόθεος πή­γε στην Ελβετία για εγχείρηση. Ενώ μιλούσε με τους πιστούς εκεί για τον Άγιο και το μαρτύριό του τον εί­δαν να τους ευλογεί και να χάνεται. Όταν είχαν λειτουρ­γήσει μαζί με τον Γέροντα Δωρόθεο και όταν εξομολο­γήθηκε ο πατήρ Ιωάννης δώρισε το πετραχήλι του εκεί στο Μοναστήρι. Όταν πήγε στην Ελβετία ο Γέροντας Δωρόθεος ένα τμήμα από το πετραχήλι του Αγίου εσκόρπιζε άρρητη ευωδία στους παρευρισκομένους εκεί.
       Στην Άνδρο σήμερα ζει ο αδελφός του Αγίου με την οικογένειά του και η γερόντισσα μητέρα του, που δεν ξέρει τίποτα για τον παπά και τον θάνατό του. Στην Αμερική και στην Ρωσική Εκκλησία της διασποράς τι­μάται ως Άγιος και έχουν εκδώσει και ασματική ακολουθία στον Άγιο. Τα γεγονότα και τις λεπτομέρειες του μαρτυρίου του τ' ανέφερε όλα στον Γέροντα Δωρό­θεο η κόρη του Μαρία. 

Η μνήμη του τιμάται στις 19 Μαΐου και είναι παραμονή της εορτής του Αγίου Νικο­λάου, της ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων του. Θα συνεορτάζεται μαζί με τον Άγιο Νικόλαο γιατί από παιδί αγαπούσε πολύ τον Άγιο Νικόλαο. Την Ευλογία Του να έχουμε όλοι μας. Αμήν.

 

περιοδικό Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ
ΤΕΥΧΟΣ 17. Μάιος-Αύγουστος 2006 Θεσ/νίκη

ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ, ΑΓΓΛΙΚΑ 
ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ (ΑΓΓΛΙΚΑ)

Ο μητροπολίτης Τριπόλεως του Λιβάνου Εφραίμ Κυριάκος - Elder Ephraim Kyriakos in Baskinta

Από ΑΗΔΟΝΙ

Η λέξη Μπασκίντα είναι μια συριακή λέξη που σημαίνει "ο οίκος της σοφίας", και είναι το όνομα ενός Λιβανικού χωριού που βρίσκεται σε υψόμετρο 1.200 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Είναι γνωστό για την φυσική του ομορφιά και το ήπιο κλίμα του. Είναι εδώ στη Μπασκίντα, στον οίκο της σοφίας, που σήμερα ζει ένας από τους πιο χαρισματικούς Γέροντες της σύγχρονης Ορθοδοξίας. Ο Λίβανος είναι ευλογημένος από το Θεό να έχει δύο από τους πιο χαρισματικούς Γέροντες της Ορθοδοξίας της σύγχρονης εποχής να ζουν στο χώμα του. Ο ένας από αυτούς είναι ο Γέροντας Παντελεήμων στη Μονή της Χαματούρας, και ο άλλος είναι ο Γέροντας Εφραίμ Κυριάκος στην Μπασκίντα.

Ο Γέροντας Εφραίμ Κυριάκος του οποίου η φήμη είναι μεγάλη μεταξύ των Ορθοδόξων σε όλο τον κόσμο, επέλεξε την Μπασκίντα ως το πιο κατάλληλο μέρος για να ιδρύσει δικό του μοναστήρι μετά την επιστροφή του στον Λίβανο από το Άγιο Όρος, όπου και έζησε ως μοναχός στην Ιερά Μονή του Αγίου Παύλου. Είναι γεγονός ότι ήταν κάτω από την καθοδήγηση του πνευματικού του πατέρα εκεί, του Γέροντα Παρθενίου (που είναι ένας πολύ γνωστός και σεβαστός Άγιος Πατέρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας), ο οποίος είναι ο Ηγούμενος της Μονής μέχρι σήμερα, που ο Γέροντας Εφραίμ Κυριάκος γύρισε στο Λίβανο. Κάτω από τη δικαιοδοσία του Παναγιωτάτου Μητροπολίτη του Όρους Λιβάνου, Γεωργίου Χόντρ, ο Γέροντας Εφραίμ Κυριάκος ίδρυσε την Ιερά Μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην Μπασκίντα, και σήμερα είναι ο Ηγούμενος εκεί, και έχει πολλούς μοναχούς κάτω από την πνευματική του επίβλεψη. Αν και ο Γέροντας Εφραίμ, ως Ηγούμενος έχει τις ευθύνες για το δικό του μοναστήρι, εξυπηρετεί επίσης τις πνευματικές ανάγκες των γειτονικών χωριών, αλλά βρίσκει ακόμα χρόνο για να δώσει διαλέξεις και να κάνει συχνές επισκέψεις στους μαθητές και τα πνευματικά του παιδιά στη Θεολογική Σχολή του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, καθώς και να επισκεφτεί πολλά άλλα μοναστήρια και ενορίες στο Λίβανο, τη Συρία και την Ιορδανία, καθώς και στη Βόρεια Αμερική. Πρόσφατα κτίστηκε μια νέα εκκλησία στο μοναστήρι, η οποία μυρώθηκε από τον Μητροπολίτη Γεώργιο, και ρυθμίστηκε για την αδελφότητα έτσι ώστε να μπορούν να προσεύχονται μόνοι και με την ησυχία τους. Ο προστάτης άγιος της εκκλησίας είναι ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος. Το μοναστήρι είναι 1200 μέτρα πάνω από την θάλασσα και η θέα από εκεί είναι πραγματικά πολύ εντυπωσιακή.

Baskinta is a syriac word which means "the house of wisdom" and it is the name of a Lebanese village situated at an altitude of 1200 meters above sea level. It is renowned for its natural beauty and moderate climate. It is here in Baskinta, the house of wisdom, that one of contemporary Orthodoxy's most charismatic elders is to be found. Lebanon has been blessed by God to have two of the most charismatic Elders of Orthodoxy in contemporary times living in its soil. One of them is Elder Panteleimon of Hamatoura Monastery, and the other one is Elder Ephraim Kyriakos in Baskinta.

Elder Ephraim Kyriakos whose fame is renoune among the Orthodox all over the world, chose Baskinta as the place to find his own monastery after returning to Lebanon from the Holy Mountain of Athos where he lived as a monk in Saint Paul's Monastery. As a matter of fact, it was under the direction of his spiritual father there, Elder Parthenios ( he is a well-known and respected Holy Father of the Orthodox Church), who is the Abbot of that monastery until the present day, that Elder Ephraim Kyriakos came back to Lebanon. Under the jurisdiction of His Holiness, George Khodr, Metropolitan of Mount Lebanon, Elder Ephraim Kyriakos founded the Holy Archangel Michael Monastery in Baskinta, and is presently the Abbot there, and he now has several monks under his spiritual direction. Even though Elder Ephraim is Abbot of his own monastery and serves the spiritual needs of the neighboring villages, he still spares time to give lectures and frequent visits to the students and his spiritual children of Saint John of Damascus Institute of Theology, as well as many other monasteries and parishes in Lebanon, Syria and Jordan and also in North America. He recently established a new church in the monastery, which was consecrated also by Metropolitan George, and is reserved for a more quiet setting for his brotherhood to pray alone. The Patron Saint of this church is St. Ephraim the Syrian.The monastery is 1200 m above sea level and the view from there is really quite spectacular.

Ένας άστεγος και δυο παπάδες, τροφοδότες των φτωχών

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ

«Yπάρχει μια στιγμή που νοιώθεις να καίγεσαι από αγάπη και νοιώθεις την εσωτερική επιθυμία να πετάξεις τον εαυτό σου στα πόδια κάποιου άλλου ανθρώπου.

Η στιγμή αυτή είναι αρκετή. Αμέσως γνωρίζεις ότι αντί να χάσεις τη ζωή σου, αυτή σού δίνεται πίσω διπλή».

Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στην οσία Μαρία Σκομπτσόβα, που μαρτύρησε τη Μεγάλη Παρασκευή του 1945 σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, πιθανότατα παίρνοντας την θέση μιάς εβραίας κρατούμενης στο θάλαμο αερίων.

"Νεκρός": Τα λόγια αυτά παραπέμπουν στη διδασκαλία του Χριστού: «Όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει. Και όποιος χάσει τη ζωή του για χάρη δική μου και του ευαγγελίου [δηλ. για την πίστη και την αγάπη], θα την κερδίσει» (κατά Μάρκον ευαγγέλιο, κεφ. 8, στίχοι 35-37 [δες & στίχο 34]).

Έχει γραφτεί από ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ

Tην τελευταία μέρα του Mαρτίου του 1944, μια μικρή στήλη καπνού από την κατάμαυρη καμινάδα του στρατοπέδου του Pάβεσμπουργκ, ανεβαίνει ελεύθερη στον ουρανό μαζί με άλλες πολλές, εκείνη η πρώτη, η σταθερά γοργή, ήταν της Mητέρας Mαρίας Σκομπτσόβα. «Θυμίαμα εύοσμο», περνάει στη δοξασμένη αιωνιότητα.
Πριν την αγιοποίησή της είχε γίνει πόλος έλξης των πάσης ανάγκης και φροντίδας Pώσων εμιγκρέδων, και όχι μόνο, στο προπολεμικό Παρίσι. H Rue de la Lurmel, στο κέντρο του Παρισιού, γίνεται ο δρόμος της αγάπης για τον άνθρωπο, το καταφύγιο των πεινασμένων, των αστέγων, για πολλά χρόνια, μέχρι τα μέσα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Mένει ανεξίτηλη η προσωπικότητά της Aγίας σε όσους μελετούν το συναξάρι της και γίνεται παράδειγμα προς μίμηση στους δικούς μας καιρούς, από τους οποίους απουσιάζει παγερά η αγάπη, το τεράστιο έργο που έκανε με λίγα ψίχουλα, αλλά λαχτάρα και πόθο για τον συνάνθρωπο πάσης ηλικίας, φύλου και θρησκεύματος.

Σήμερα, το σκηνικό μεταφέρεται στη πόλη Bικτώρια του Kαναδά. Σε ένα πάρκο μεγάλο, στην πλευρά που βλέπει στον κεντρικό δρόμο, βλέπουμε φουριόζο τον διάκονο Kέιβιν ["Νεκρός": διάκονος ή διάκος = πρώτος βαθμός της ορθόδοξης ιεροσύνης, βοηθός του ιερέα στη θεία λειτουργία] να αρπάζει μια μεγάλη σακκούλα γεμάτη σάντουιτς από το αυτοκίνητο και να τα φέρνει κοντά στα άλλα αντικείμενα, στα ριζά ενός μεγάλου δέντρου. Kάποιοι άλλοι κουβαλούν το μεγάλο τραπέζι και άλλοι δύο τοποθετούν όλες τις προμήθειες με γρήγορες κινήσεις επάνω. Φρέσκα φρούτα κομμένα και ολόκληρα κομμάτια σοκολάτας, χυμοί φρούτων διάφοροι.
«Δεν προλαβαίνουμε να τα τοποθετήσουμε όλα, γιατί άνθρωποι μαζεύονται, τρέχοντας από όλα τα σημεία του πάρκου», λέει ο διάκος.
«Bλέπω τον Άντονι, που με χαιρετάει από την απέναντι πλευρά του πάρκου. Mόλις έχει βγει από το σταθμό του τρένου, έρχεται κατ’ ευθείαν στο τραπέζι. Πιο πέρα λίγο, ο Nτόναλντ, αδύνατος, καθαρός, πάντα ευγενικός, όποτε μας συναντά, θέλει να μας χαιρετά διά χειραψίας, θα έρθουν και άλλοι πολλοί ακόμα», μας λέει με χαρά ο Kέιβιν.
Δυο-τρεις άλλοι, κοντά στο φορτηγάκι του εφοδιασμού, ετοιμάζουν επιπλέον σάντουιτς με φυστικοβούτυρο, άλλοι δύο τα βάζουν σε τσάντες. Ήδη οι πρώτες δέκα τσάντες εξαφανίστηκαν.
«Mόλις πάρουν και την καθιερωμένη σούπα θα σκορπίσουν μέσα και έξω από το πάρκο», λέει η Aνίτα, εθελόντρια, πρώην άστεγη.
«Πάντα ζητούν μια επιπλέον τσάντα για κάποιον φίλο» λέει ο Θωμάς, ο οδηγός του μικρού φορτηγού.
H μαμά Nτι δεν έχει έρθει ακόμα. Δεν έρχεται κάθε Σάββατο. Δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτήν. Tην έχω δει μόνο μία φορά. Mια γυναίκα γύρω στα πενήντα, με πολύ ψιλή και σιγανή φωνή, που πρέπει να βάλεις το αυτί σου στο στόμα της, για να την ακούσεις. Tα μαλλιά της δεν είναι γκρίζα και είναι μάλλον αδύνατη. Έχασε το μοναδικό περιουσιακό της στοιχείο, το σπίτι της, γιατί το πήραν οι τράπεζες από τα χρέη του γιου της, που επιπόλαια χρησιμοποιούσε τις πιστωτικές του κάρτες και τώρα δουλεύει σε πλοία, χαμένος για χρόνια. Aναφέρεται σε αυτήν, ο διάκος και δείχνει να ανησυχεί πραγματικά.

Πάει μισός χρόνος από τότε που άρχισαν τα σαββατιάτικα σάντουιτς. Ένας φούρνος τούς δίνει τα ξερά του ψωμιά και εκείνοι τα ψήνουν και τα χρησιμοποιούν ανάλογα.
Kάθε Παρασκευή βράδυ συγκεντρώνονται όλα στο Kέντρο «Aγία Mαρία Σκομπτσόβα». Tο απόγευμα του Σαββάτου συναντιούνται στο «Δέντρο», στο Xάρι Γκριν, στη Bικτώρια , στη Bρεττανική Kολούμπια.
Tρεις άνθρωποι επινόησαν τα σάντουιτς και ένας από αυτούς, ο ιερέας Iωάννης Hainsworth, ο διάκος Kέιβιν Mίλλερ και ο Έντουαρντ.
O Έντουαρντ ζούσε στους δρόμους χρόνια, ναρκομανής, άστεγος, πριν καθαριστεί και βρεί το Θεό, πάνε τώρα από τότε επτά χρόνια. Όταν ένα ρωμαιοκαθολικό βιβλιοπωλείο του έκανε πίστωση, με ανταλλαγή την επισκευή ενός κομπιούτερ, αυτός διάλεξε να διαβάσει την Oρθόδοξη Aγία Γραφή. «Έχει πιο πολλά βιβλία απ’ όσα έχω ποτέ δει», είπε αστειευόμενος. Tα περιεχόμενα τον γοήτευσαν. Mέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων άρχισε αλληλογραφία με δύο ορθόδοξους ιερείς, που τον συμβούλεψαν να έρθει σε επαφή με τον τοπικό ιερέα, τον π. Iωάννη.
Συναντήθηκαν οι δυο τους για καφέ και μίλησαν. O Έντουαρντ συνάντησε τον διάκονο Kέιβιν και οι τρεις μαζί κουβέντιασαν πολλές-πολλές φορές. Kάποια στιγμή βαπτίστηκε ο Έντουαρντ και μπήκε πλέον στην Oρθόδοξη πίστη. O π. Iωάννης και ο Eδουάρδος έχουν ένα βαθύ ενδιαφέρον για την κοινωνία των πτωχών και των αστέγων.

Φωτο από το post "Άστεγος εν Ελλάδι - μια πραγματικότητα" (εδώ)

«Πάντα ήθελα να κάνω κάτι για τους δρόμους», εξηγεί ο π. Iωάννης: «Όλα άρχισαν το 2003. Ήταν τότε που έβαλα όλες μου τις δυνάμεις για την ενορία». Δεν είχε αναφέρει ότι είχε ιδρύσει μια νέα ενορία, των Aγίων Πάντων, το 2002, οργανωμένη ιεραποστολή στο Πανεπιστήμιο και δημιουργία μιας κατασκήνωσης νέων. «Πάντα στο νου μου ήταν να αρχίσω να γεμίζω τσάντες με πράγματα για τους αστέγους. Kαι έτσι, μετά τη λειτουργία, την ημέρα της γιορτής του Aγίου Nικολάου, ξεκινήσαμε δειλά -δειλά».
O Έντουαρντ ήξερε τους δρόμους. Aυτός οδηγούσε και βρήκαμε ανθρώπους, μίλησαν και επιστρατεύθηκαν οικειοθελώς.

«Kαι να! Mια μέρα, το βιβλίο της αγίας Mαρίας Σκομπτσόβα και του «Σπιτιού φιλοξενίας», που είχε ιδρύσει το 1932, έρχεται να μας επιβεβαιώσει τα σχέδια που είχαμε στο νου. Προσευχηθήκαμε σε αυτήν, πριν πάρουμε την τελική απόφαση να βγούμε στο δρόμο. Θαύματα απανωτά άνοιξαν το δρόμο γι’ αυτήν τη δραστηριότητα. Bρέθηκε ένας διώροφος σταύλος για τη λειτουργία του οποίου βοήθησαν πολλοί. Πράγματι, λειτούργησε ως τόπος συνάντησης, επαφής και προετοιμασίας των γευμάτων και των βοηθημάτων».
O π. Iωάννης διάβασε, όταν βρισκόταν στη Σκωτία, ένα βιβλίο της αγίας Mαρίας Σκομπτσόβα, με τίτλο: «Bασικά κείμενα». O διάκονος Kέιβιν τη συνάντησε στο παιδικό βιβλίο του Tζιμ Φόρεστ: «Σιωπηλή σαν πέτρα: Mητέρα Mαρία». Tο αγόρασε και το διάβαζε επί ένα χρόνο στα δύο του παιδιά.
H Mητέρα Mαρία έγραφε: «H αγάπη είναι ένα πολύ επικίνδυνο πράγμα: Kάποιες φορές πρέπει να πέφτει στα πιο χαμηλά επίπεδα του ανθρώπινου πνευματικού επιπέδου, πρέπει να εκτίθεται στην ασκήμια, στη βία, στη δυσαρμονία». [Μου θυμίζει τα λόγια του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς (1979): Αν είσαι του Χριστού, ταπείνωσε τον εαυτό σου μέχρι το σκουλήκι. Σάρκωσε τον εαυτό σου στον πόνο του κάθε πονεμένου, στη θλίψη του κάθε θλιμμένου, στο άλγος κάθε ζώου και πουλιού].
 

O ένας τη συνέστησε στον άλλο και έτσι οι άνθρωποι που έρχονταν τακτικά σε όλες τις συνάξεις και τα γεύματα έμαθαν για αυτήν, την αγάπησαν τόσο, που ένοιωθαν πως ήταν κοντά τους. Tα σαββατιάτικα σάντουιτς είναι το πρώτο βήμα, το επόμενο, εκτός από τα καθημερινά γεύματα, το ξέρει ο Θεός και η Aγία, που μεσιτεύει για μας». Aυτά είπε ο π. Iωάννης, με πλήρη συναίσθηση των υποχρεώσεων του απέναντι στον ολοένα αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων, που χορταίνουν την πείνα του σώματος και της ψυχής μέσα από τον ιερό σκοπό που έβαλαν οι άνθρωποι αυτοί, ακολουθώντας τα χνάρια μιας μπροστάρισας γυναίκας, η οποία αφού πρώτα έλεγξε το καθεστώς της χώρας της, ξενιτεύτηκε και ρίχτηκε στην ανάπαυση του συνανθρώπου, μέχρι την ημέρα που οι φλόγες της αφιλίας και του μίσους την έστειλαν στον Oυράνιο Πατέρα μας, ως θυμίαμα εύοσμο εις τους αιώνες…
Στάση ζωής σε μια μόνιμη Σταυροαναστάσιμη πορεία.
Kαλή Ανάσταση!

Ο παπάς και ο φονιάς: αυστηρώς ακατάλληλο για ηθικιστές

Ιερέας για Νόμπελ: ο προστάτης παπάς των φυλακισμένων

Άπαντα Ορθοδοξίας

Τον αποκαλούν, και όχι άδικα, «καλό Σαμαρείτη» των απανταχού της γης φυλακισμένων. Η φυσιογνωμία του ασκητική, λες και ξεπήδησε από βυζαντινή αγιογραφία. Μόνη του περιουσία το τριμμένο ράσο του και ο ταπεινός σταυρός που κοσμεί το στέρνο του. Ο ίδιος λιτοδίαιτος, αρκείται σ’ ένα πιάτο όσπρια, όποτε βρίσκει χρόνο. Γιατί ο νους του δεν γαληνεύει όσο σκέφτεται ότι υπάρχουν άνθρωποι που στοιβαγμένοι στις τσιμεντένιες τρώγλες των σύγχρονων φυλακών προσεύχονται για μια χείρα βοηθείας.

Κάποιον που ν’ απαλύνει τα βάσανά τους με τα λόγια αγάπης που θα τους ψιθυρίσει και την ελπίδα που θα τους εμφυσήσει ότι σύντομα θα πετάξουν σαν πουλιά προς την ελευθερία.

Τριάντα τρία χρόνια δράσης και αγώνα για την αποφυλάκιση των ανά κόσμο κρατουμένων μετρά ο αρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ραπτόπουλος, ο Έλληνας «Φραγκίσκος της Ασίζης» όπως αρκετοί τον φωνάζουν. Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια μπόρεσε να δώσει το πολυπόθητο χαρτί της ελευθερίας σε περισσότερους από 15.000 τρόφιμους των σωφρονιστικών καταστημάτων της Ελλάδος, της Ευρώπης, της Αμερικής, ακόμη και της Αυστραλίας.

Για τον σκοπό αυτό συγκέντρωσε από δωρεές ευαίσθητων συνανθρώπων μας το ποσό των πέντε εκατ. ευρώ, το οποίο διέθεσε εξ ολοκλήρου για να εξαγοράσει τις ποινές τους.

Δικαίως, λοιπόν, εκατό προσωπικότητες απ’ όλο το φάσμα του πολιτικού και κοινωνικού κόσμου τον πρότειναν για το Νόμπελ Φιλανθρωπίας, το οποίο στο παρελθόν έχει απονεμηθεί και στην Αγία Τερέζα.

Μεταξύ των υπογραφών που ξεχωρίζουν είναι του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Ιερώνυμου, μελών της Ιεράς Συνόδου, καθηγητών Πανεπιστημίου, ακαδημαϊκών, νομαρχών, δημάρχων και δημοσιογράφων.

Ο σχετικός φάκελος έχει κατατεθεί ήδη στη Σουηδική Ακαδημία και όλοι περιμένουν την επιβράβευση του ηγέτη της Παγκόσμιας Αδελφότητας «Οσία Ξένη» που μοναδικό της αντικείμενο έχει τη φροντίδα των φυλακισμένων και των συγγενών τους.

Γιατί το έργο του π. Γερβάσιου δεν εξαντλείται στην παροχή κάθε δυνατής αρωγής στους κρατουμένους, αλλά βοηθάει έμπρακτα και τα παιδιά τους. Κάθε καλοκαίρι σε κατασκηνώσεις στη Χαλκιδική φιλοξενούνται παιδιά των φυλακισμένων, ενώ ο ίδιος φροντίζει να δοθούν και υποτροφίες σε φοιτητές – τέκνα τροφίμων στα σωφρονιστικά ιδρύματα.

Από το υστέρημά του έχει συγκεντρώσει ακόμη και κονδύλι για την ενίσχυση των οικογενειών κρατουμένων που ζουν κάτω από συνθήκες ανέχειας, αδυνατώντας να αγοράσουν και τα στοιχειώδη είδη διατροφής.

Για την πολυσχιδή δράση του έχει τιμηθεί μέχρι σήμερα με τον Χρυσό Φοίνικα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, δύο φορές με το Χρυσό Αριστείο από την Ακαδημία Αθηνών, ενώ ανάλογες είναι οι βραβεύσεις του από το υπουργείο Δικαιοσύνης, τα Πατριαρχεία, τους εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αφού όλοι αναγνωρίζουν το ιεραποστολικό του έργο.

Η αφοσίωσή του στον άνθρωπο που η μοίρα τον έφερε πίσω από τα κάγκελα είναι απαράμιλλη σε πείσμα των καιρών που θέλουν να αδιαφορούμε ακόμη και για τον διπλανό μας.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΦΡΑΓΚΟΥ dromeas-elen

Ο παπάς και ο δολοφόνος Κώστας Πάσσαρης. Ο Χριστός τι θα έκανε; Ο κοινός άνθρωπος - ο γεμάτος πάθη και μίσος για τους κακούς - τι θα έκανε; Ποια από τις δύο στάσεις μοιάζει με του παπά μας;
Μακάρι να σωθεί αυτός ο άνθρωπος (ο Θεός να με συχωρέσει) ακόμη κι αν είχε σκοτώσει το παιδί μου. Προσεύχεστε γι' αυτόν και για μένα, αδελφοί. Ευχαριστώ.

Δεσπότης που λέει αλήθειες στους έφηβους μαθητές

Καλή σχολική χρονιά, από έναν έντιμο αρχιερέα

Ο μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος είπε αλήθειες στους μαθητές των ελληνικών σχολείων πρόσφατα, με αφορμή την έναρξη της σχολικής χρονιάς και την τελετή του αγιασμού.

Αλήθειες που πονάνε - αλήθειες που δεν παπαγαλίζονται. Αλήθειες για τη ζωή τους, αλλά & για τη ζωή των γονιών και των δασκάλων & καθηγητών τους.

Αφιερώστε 2΄ για να το διαβάσετε, ΑΞΙΖΕΙ τον "κόπο".

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ
 

 

Ἀγαπητά μας παιδιά,

Σᾶς εὔχομαι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ μὲ πρόοδο στὸν ἀγῶνα τῆς μόρφωσής σας, καὶ ὄμορφες ἐμπειρίες σχολικῆς ζωῆς!

Μόλις πρὶν ἀπὸ λίγο ὁλοκληρώθηκε ὁ ἁγιασμός. Ἦλθε ὁ ἱερέας, ἰδιόμορφα ντυμένος, διάβασε μερικὰ λόγια ποὺ λίγοι τὰ κατάλαβαν, ἔκανε κά­ποιες κινήσεις στοὺς περισσότερους ἀκατανόητες, καὶ τέλειωσε. 

Ὅλο αὐτὸ μοιάζει μὲ κατά­λοιπο ἄλλων, παλαιότερων ἐποχῶν. Οἱ πολιτικοί μας δὲν τὸ πιστεύουν, ἀλλὰ διστάζουν νὰ τὸ καταργήσουν. Ἐσᾶς δὲν σᾶς ἐνδιαφέρει, γιατὶ σὲ λίγο θὰ τελειώ­σει καὶ μετὰ, τοῦ χρόνου πάλι. Κάποιες Ἀνεξάρτητες Ἀρχὲς ἀντιδροῦν, ἀλλὰ πρὸς τὸ παρὸν ἄκαρπα. Κανεὶς δὲν τὸ καταλαβαίνει ὅπως γίνεται. Οὔτε καὶ ἡ Ἐκκλη­σία. Ἁπλᾶ, αὐτὴ τὸ δέχεται ὡς κεκτημένο δικαίωμά της, ποὺ δὲν θὰ ἤθελε νὰ τὸ χάσει. Δὲν ὑπάρ­χει κανένας λόγος νὰ συντηροῦμε -στὴν οὐσία νὰ ἐξε­φτυλίζουμε- κάτι ἱερό, ποὺ ὅμως εἴτε δὲν καταλαβαίνουμε, εἴτε δὲν θέλουμε, εἴτε δὲν σεβόμαστε.

Σκέφθηκα λοιπόν, ἔτσι ποὺ καταντήσαμε τὸν ἁγια­σμό, φέτος νὰ μὴν τὸν κάνουμε. Νὰ πῶ στοὺς ἱερεῖς νὰ καθήσουν στοὺς ναοὺς καὶ ἀπὸ ἐκεῖ νὰ προσ­ευ­χηθοῦν γιὰ σᾶς. Ἴσως ἔτσι ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἄκουγε περισσότερο. Ὑποχώ­ρησα, πρῶ­­το γιατὶ κάποιοι δὲν εἶναι ἕτοιμοι νὰ τὸ δεχθοῦν, καὶ δὲν θέλησα ὡς ἐπί­σκο­πος νὰ τοὺς λυπήσω, καὶ δεύτερο γιατὶ πρὶν τὸ κάνω, ἔπρεπε νὰ σᾶς εἰδοποιή­σω.

Αὐτοὶ ὅμως ποὺ ἔβαλαν αὐτοὺς τοὺς ἁγιασμοὺς στὴ ζωή μας, τὸ πίστευαν. Πίστευ­αν ὅτι μαζὶ μὲ τὴν ἀνθρώπινη προσπάθεια, χρειάζεται καὶ ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Πίστευαν στὸν Θεό. Εἶχαν σχέση ζωντανὴ μαζί Του. Τὸν ἤθε­λαν στὴ ζωή τους, ὡς ὅ,τι πολυτιμότερο ὑπάρχει. Ἤθελαν ὅλα νὰ τὰ ἀρχίζουν μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἂν εἶναι ἔτσι, φυσικὰ νὰ γίνεται ὁ ἁγιασμός. Θὰ εἶναι ἡ πιὸ σημαντικὴ στιγμὴ τῆς χρονιᾶς.

Σήμερα ὅμως, Τὸν ξεχάσαμε τὸν Θεὸ καὶ ἁπλὰ Τὸν διατηροῦμε γιὰ νὰ Τὸν ἀμφισβητοῦμε, νὰ Τὸν εἰρωνευόμαστε ἢ δυστυχῶς καὶ νὰ Τὸν βρίζουμε. Καὶ νά ποῦ φτάσαμε! Νὰ μὴν θέλουμε οὔτε τὰ σύμβολά Του. Καὶ νά ποῦ καταντή­σα­με! Χωρὶς Αὐτόν, ἡ ζωή μας νὰ χαρακτηρίζεται ἀπὸ κρίση, ἀδιέ­ξοδα, σύγχυση, αὐτο­καταστροφικότητα, βία καὶ παραλογισμό.

Στὸ σχολεῖο ποὺ ἔρχεστε, μπορεῖ νὰ γεμίσουν τὰ κεφάλια σας μὲ πληρο­φο­ρίες, ποὺ οἱ περισσότερες νὰ μὴν χρειάζονται∙ μὲ γλῶσσες ποὺ δὲν εἶναι δικές μας∙ μὲ ἱστορία ποὺ δὲν εἶναι ἀληθινή∙ μὲ θρησκευτικὰ ποὺ δὲν πεί­θουν. Νὰ σᾶς δώ­σουν βαθμοὺς χωρὶς ἀντί­κρυσμα. Αὐτὸ ὅμως ποὺ τελικὰ χρειά­ζεστε, εἶναι ἀξίες γιὰ νὰ πλημμυ­ρίσουν τὴν καρδιά σας. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν τὸ δίνει ἡ ἐποχή.

Ἡ κατάσταση στὸν τόπο μας εἶναι σὲ ἀδιέξοδο. Κάτι πρέπει νὰ γίνει ἄμε­σα. Καὶ ἡ ἀλλαγὴ πρέπει νὰ ἀρχίσει ἀπὸ τὸ σχολεῖο. Ἂς ξεσηκωθοῦμε ὅλοι. Δάσκαλοι, γονεῖς καὶ παιδιὰ ἀρνηθεῖτε τὸ ψέμα, καὶ πολεμῆστε το σὰν τὸν μεγα­λύτερο ἐχθρό. Χτυπῆ­στε τὴ μετριότητα, τὸν συμβιβασμὸ, καὶ τὴ μιζέρια σὰν τὴν χειρότερη ἀρρώστια. Μᾶς κοροϊδεύει τὸ σύστημα, ποὺ αὐτὸ ὑπαίτιο γιὰ ὅλα, μᾶς ὁδηγεῖ σὲ ὑπαρκτικὸ ἐκφυλισμό. Διεκδικῆστε τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία σας μὲ ὅποιο κόστος. Ξανα­φέρτε τὴν ἱστορία καὶ παράδοσή μας, τὴ γλῶσσα καὶ τὰ ἤθη μας στὴ ζωή σας. Ἀγωνιστεῖτε γιὰ κοινωνία μὲ εἰλικρίνεια, ἡρωισμό, καθαρό­τητα καὶ ἐξυπνάδα.  

Ἀπαιτῆστε πολιτικοὺς ποὺ νὰ ἀγαποῦν τὸν τόπο περισσότερο ἀπὸ τὰ στενὰ μυαλὰ καὶ συμφέροντά τους, ποὺ νὰ σέβονται τὴν ἱστορία περισσότερο ἀπὸ ὅσο προσδοκοῦν τὴν ψῆφο, ποὺ νὰ πονοῦν γιὰ τὸ κατάντημά μας περισ­σότερο ἀπ’ ὅσο ὑποτάσ­σονται στὶς ξένες σκοπιμότητες. Ἀξιῶστε Ἐκκλησία ὄχι μὲ ἀδικαιολόγητους συντηρητισμούς, νεκροὺς συμβολισμούς καὶ πομπώδεις τελε­τουρ­γίες, ὄχι Νομικὸ Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου μὲ δικαιώματα, περιουσίες καὶ διεκδικήσεις, ἀλλὰ Ἐκκλησία μὲ πονεμένο προφητικὸ λόγο, μὲ αὐθεντικὴ πίστη, μὲ θυσιαστικὴ μαρτυ­ρία καὶ ἅγια ζωή∙ Ἐκκλησία ποὺ νὰ ἐμπνέει καὶ νὰ ἔχει πρόταση ζωῆς. Τότε θὰ βρεῖτε τὸν Θεὸ ὁλοζώντανο μέσα σας. 

Τότε ὁ ἁγιασμὸς δὲν θὰ ἐπι­βάλλεται μὲ ἐγκύκλιο τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ἀλλὰ θὰ ἀποτελεῖ δικό σας αἴτη­μα. Τότε τὸ σχολεῖο θὰ ξαναγίνει ἡ ἐλπίδα τῆς ἐθνικῆς καὶ πνευματικῆς ἐπιβί­ωσής μας. Τότε ἡ νέα χρονιὰ θὰ εἶναι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ. Σᾶς τὸ εὔχομαι μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά.

Ὁ Θεὸς μαζί σας, ἀγαπητά μας παιδιά.

Μὲ πατρικὲς εὐχὲς καὶ ὅλη μου τὴν ἀγάπη,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ Ο Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Εκεί όπου δε φαίνεται ο Θεός...

 

Σταυροαναστάσιμη έξοδος στον πόνο

Εισαγωγή "Νεκρού": Το βιβλίο αυτό το διάβασα και έκλαιγα. Είναι από τα πιο ΑΛΗΘΙΝΑ, και ταυτόχρονα ΩΜΑ, βιβλία που έχω διαβάσει για την πάλη του πονεμένου ανθρώπου με το Θεό & με το σκληρό και συχνά ανελέητο "Γιατί, Θεέ μου;", το ερώτημα που θέτει πρώτα απ' όλους η ίδια η Αγία Γραφή, με το βιβλίο του Ιώβ.

Ο μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος (αστροφυσικός, με καριέρα στις ΗΠΑ, που την παράτησε για να γίνει μοναχός - δες το βιογραφικό του στο τέλος του post), είναι κατά τη γνώμη μου ένας δεσπότης που ΛΕΕΙ να τον έχεις δεσπότη - νοιάζεται για τον άνθρωπο, όχι για τη δόξα ή το χρήμα.

Παρακαλώ κάθε μπλογκοναύτη που επισκέπτεται αυτό το ταπεινό ιστολόγιο να ΔΙΑΒΑΣΕΙ αυτό το βιβλίο. Θα βρει εκεί, ΟΧΙ εύκολες απαντήσεις, ούτε "έτοιμες" (που θα ήταν και ψεύτικες), αλλά: 

α) θα αναγνωρίσει τον εαυτό του ή κάποιον γνωστό του και τη ΔΙΚΗ ΤΟΥ πάλη εναντίον του Θεού & τη διαμαρτυρία του ΤΙ ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ, τέλος πάντων, που αφήνει τους ανθρώπους να υποφέρουν τόσο;

β) Θα ανακαλύψει & θα συμπεράνει μόνος του ποια είναι η αληθινή απάντηση σ' αυτό το τρομερό ερώτημα. Θα το ανακαλύψει μέσα από τις πραγματικές ιστορίες ανθρώπων που περιγράφονται στο βιβλίο - και δε θέλω να πω περισσότερα, για να μη σας προσφέρω στο πιάτο αυτό που ο συγγραφέας θέλει να ανακαλύψετε μόνοι σας.

Δημοσιεύω μια παρουσίαση, που ψάρεψα από το Ίντερνετ.

Της ΕΛΕΝΗΣ ΓΚΙΚΑ

«Εκεί που δεν φαίνεται ο Θεός» στις «ταπεινές γωνιές και στις μυστικές στροφές της πορείας αυτής της ζωής» μας οδηγεί ο Νικόλαος, Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής.

«Η στιγμή του θανάτου είναι η κατ’ εξοχήν στιγμή που ορίζεται η ανθρώπινη αξία και κατανοείται η εγγύτητα του Θεού στον άνθρωπο. Για τον λόγο αυτόν και αντιμετωπίζεται με δέος, σεβασμό, αίσθηση μυστηρίου και ταπείνωση», έγραφε μεταξύ άλλων στο βιβλίο του «Αλλήλων Μέλη», επικαλούμενος τους υπέρλογους λόγους του γέροντος Παϊσίου «Αυτό που λέει η καρδιά μου είναι να πάρω το μαχαίρι, να την κόψω κομματάκια, να τη μοιράσω στον κόσμο, και ύστερα να πεθάνω».

Ο ΠΑΤΗΡ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ξεκινώντας από ένα ήδη βεβαιωθέν και ιστορικό θαύμα, εκείνο της Βηθεσδά, ανατέμνει την ορθόδοξη θεολογική σημειολογία για τον χρόνο και τον τρόπο της θεϊκής φανέρωσης.

Παροξυσμός

Επειδή «Η αγάπη δεν είναι καθήκον, αλλά παροξυσμός’ δεν είναι προσφορά, αλλά αυτοπροσφορά δεν είναι φυσική συμπόνοια, αλλά πνευματική μετοχή δεν είναι ξόδεμα, αλλά επένδυση δεν είναι πράξη, αλλά μεταμόρφωση του είναι μας δεν είναι μείωση της περιουσίας, αλλά μοίρασμα δεν είναι κτήση, αλλά κένωση δεν είναι τήρηση του θεϊκού νόμου, αλλά υπέρβαση κάθε νόμου. Είναι οδός "καθ’ υπερβολήν"».

Διότι «Η αγάπη δεν αποσκοπεί στο να «κερδίσουμε» τον Θεό, αλλά στο να κοινωνούμε με τον Θεό. Αγαπάμε, γιατί δεν μπορούμε να μην αγαπάμε».

Ο Νικόλαος, Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, τον οποίο ως συγγραφέα γνωρίσαμε με το βιβλίο του «Αγιον Ορος, το υψηλότερο σημείο της γης», όπου μας αποκάλυπτε ένα άγνωστο, ταπεινό και γεμάτο από τη θεϊκή Παρουσία που όμως αγαπά να κρύβεται, Ορος, στο καινούργιο βιβλίο του υποδεικνύει με διακριτικότητα και ανθρώπινο πόνο για τα βάσανα του σύγχρονου ανθρώπου το πανταχού παρόν πρόσωπο του Θεού. Και ιδιαίτερα τις στιγμές αυτές που δεν φαίνεται!

Ξεκινώντας από ένα ήδη βεβαιωθέν και ιστορικό θαύμα, εκείνο της Βηθεσδά, ανατέμνει την ορθόδοξη θεολογική σημειολογία για τον χρόνο και τον τρόπο της θεϊκής φανέρωσης, διότι περί αυτού πρόκειται, «ο Θεός δεν είναι απών που έρχεται, αλλά είναι παρών που κρύβεται». Γι’ αυτό και «πρέπει να υπάρξει μια συνεργασία της στιγμής του Θεού για την ψυχή μας και της καθαρότητος των οφθαλμών μας, για να αναγνωρίσουμε τον εμφανιζόμενο Θεό».

Αναγνωρίζοντας ότι υπάρχει ένα κυνηγητό διαρκές του ανθρώπου με τον Θεό, διότι «ο αληθινός Θεός δεν είναι αυτός που ξοδεύεται, αυτός που εξευτελίζεται με πρόχειρες φανερώσεις κατά το θέλημα του ανθρώπου αλλά είναι αυτός που κρύβεται στις ταπεινές γωνιές και στις μυστικές στροφές της πορείας αυτής της ζωής», αναφέρεται απλά και με σαφήνεια σε περιστατικά της θεϊκής παρουσίας, εκεί όπου για τα ανθρώπινα δεν υπάρχει πλέον επιστροφή. 

Σ' αυτή τη φωτο είναι ένας άνθρωπος. Έχει όνομα, ιστορία και γονείς. Είναι αδελφός μου, παιδί του ίδιου Θεού. Επιθυμώ & προσεύχομαι ο Θεός να τον βοηθήσει όπως Εκείνος ξέρει και να στηρίξει εκείνους που αγωνίζονται γι' αυτόν (από εδώ).

 Αληθινά περιστατικά από την εποχή που ήταν στο νοσοκομείο της Βοστόνης για τα καρκινοπαθή παιδιά, αποκαλύπτει στον αναγνώστη το αληθινό νόημα του θαύματος που δεν είναι απλώς να ζήσουμε αυτή την ήδη και σίγουρα πεπερασμένη ζωή. Διότι με κάποιον τρόπο κάποια στιγμή θα πεθάνουμε, αυτό είναι βέβαιον, αλλά να μπορέσουμε να κατανοήσουμε το μυστήριο του πόνου κατά το οποίο ο Θεός όσο ποτέ άλλοτε είναι παρών: «Η παρουσία του Θεού είναι απόλυτη και τέλεια στις δοκιμασίες και τους πειρασμούς μας, όταν η αίσθηση της εγκατάλειψής Του είναι εντονότερη.

Είναι αδύνατον να απουσιάζει ο θεός από τη σωτηρία μας!», γράφει και αναφέρεται στη μικρή Ολγα και στον Βαλάντη, σε γονείς τεράστιους που μέσα από τον πόνο τους του έδωσαν τα μεγαλύτερα μαθήματα ζωής. Στις σελίδες του με «Το μεγάλο θαύμα που δεν αντέχουμε» και εκείνα τα «ευλογημένα γιατί», ο πατήρ Νικόλαος απλός και φωτεινός όπως πάντα μας οδηγεί «απαλά, απαλά» «Εκ του θανάτου εις την Ζωήν». Σε ένα σωτηριολογικό και αναστάσιμο βιβλίο με τον ανθρώπινο πόνο να μας εγγυάται το θεϊκό μας πρόσωπο, εκείνο το «καθ’ ομοίωση», το «μείζον» και το «περισσόν» της αγάπης. 

Μια επί της ουσίας «Σταυροαναστάσιμη έξοδος» όπου όλα είναι Θεός και αιώνια ζωή. Αλλά και καθημερινότητα, κι αλήθεια, η ζωή που ζούμε εμείς.

Υπενθυμίζοντάς μας διαρκώς με άκρως ρεαλιστικούς τρόπους ότι «η φανέρωση του Θεού στη ζωή μας είναι μυστική και πνευματική». «Απόλυτη και τέλεια» στους πειρασμούς μας και στις δοκιμασίες και ότι «Τελικά, κόσμος δεν είναι αυτός που φαίνεται αλλά ένας άλλος που υπάρχει και που πρέπει εμείς να τον διακρίνουμε». Και με το βιβλίο αυτό μπορεί να το διακρίνει ο καθείς. Το θαύμα, διαρκές. Η καθαρή ματιά και καρδιά μας, για να το αξιωθεί είναι αρκετή.

«ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Ο ΘΕΟΣ»
του Νικολάου, Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής.
Εκδ. «Εκτυπω­τική ΑΕ»,
σελ. 262, € 12.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ του βιβλίου & παραγγελία ΕΔΩ.
Σημειωτέον ότι τα έσοδα από τις πωλήσεις διατίθενται για το πρόγραμμα περίθαλψης ασθενών τελικού σταδίου (hospice) της μητρόπολης Μεσογαίας.

Tαυτότητα

Νικόλαος, Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. Η ερευνητική και επιστημονική ενασχόλησή του με τον φυσικό κόσμο (Φυσική, Αστροφυσική) και τον άνθρωπο (Βιοϊατρική Τεχνολογία, Βιοηθική), στα Πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης, Χάρβαρντ και MIT και σε νοσοκομεία της Μασαχουσέτης, και η προσωπική του αναζήτηση τον οδήγησαν στην «επιστήμη των επιστημών», τη θεολογία, την οποία σπούδασε μεν στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού, στη Βοστόνη, «αναγνώρισε δε στα πρόσωπα των αγνώστων ασκητών, στην ζωή των απλών μοναχών και στις κρυφές γωνιές του αγιωνύμου Ορους».

Ο πόθος της βαθύτερης γνώσης της θεολογικής αλήθειας έγινε ανάγκη εγκαταβιώσεως στο πνευματικό πανεπιστήμιο και θεραπευτήριο του Αγίου Ορους, όπου παρέμεινε για δυόμισι χρόνια στο ιερό κοινόβιο του Αγίου Παύλου. Η επαφή του με τη χάρη της αθωνικής ερήμου ανανεώνεται μέχρι σήμερα με την ευκαιριακή κάθοδό του στο... υψηλότερο σημείο της γης γι’ αυτόν, το Σιμωνοπετρίτικο κάθισμα του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου».

Εχει γράψει, μεταξύ άλλων: «Αγιον Ορος, το υψηλότερο μέρος της γης» (Εκδ. «Καστανιώτη», «Ελεύθεροι από το γονιδίωμα» (Κέντρο Βιοϊατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας), «Αλλήλων Μέλη» Οι μεταμοσχεύσεις στο φως της Ορθόδοξης Θεολογίας και ζωής (Κέντρο Βιοϊατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας), «Ανθρωπος μεθόριος» (Εκδ. «Εν πλω»). 

ΑΚΟΥΣΤΕ: συνέντευξη του Νικολάου στην εκπομπή "Ουδείς αναμάρτητος" (κλικ).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ: Απόσπασμα παρόμοιας εκπομπής σε μορφή άρθρου (κλικ).

O δεσπότης και ένας οργισμένος 15χρονος (Εσύ μήπως;)

Απόσπασμα από σοβαρή συνέντευξη του αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστάσιου, ορθόδοξου πνευματικού πατέρα της σύγχρονης Αλβανίας (προτείνεται να τη διαβάσετε ολόκληρη εδώ).

Από το blog ενός προβληματισμένου νέου

— Ποια συμβουλή θα δίνατε σε έναν θυμωμένο 15χρονο;

— Κατ’ αρχήν θα του έλεγα ότι έχει δίκιο που θυμώνει με όσα απαράδεκτα διαπιστώνει καθώς μεγαλώνει. Με την ασυνέπεια λόγων και έργων των μεγάλων. Με την αδικία της κοινωνίας. Με τη χλιδή των ολίγων και την ανέχεια των πολλών. Με την υποκρισία και ανευθυνότητα των λεγομένων αρμοδίων στους διαφόρους τομείς της κοινωνικής ζωής. 
Αλλά μετά την οργή, πρέπει νηφάλια να καθήσει να σκεφθεί ποιο είναι το δικό του χρέος. Τώρα που βρίσκεται στην εφηβική ηλικία, να μην εκχωρεί την προσωπική του βούληση και ελευθερία σε συνθήματα άλλων που μπορεί να κινούνται από ιδιοτελείς επιδιώξεις. Να μη γίνει άχρωμο στοιχείο μιας μάζας, αλλά να μείνει υπεύθυνο κύτταρο της κοινωνίας. Και όταν μεγαλώσει, να μη μιμηθεί αυτές τις συμπεριφορές που σήμερα κατακρίνει. Να μη συμβιβαστεί με την κρατούσα νοοτροπία της ανεντιμότητος, της πλεονεξίας, της σκληροκαρδίας, της ασυνεπείας και του εγωκεντρισμού. Να συνεχίσει υπεύθυνα την αναζήτηση.
Υπάρχουν στην ιστορία του λαού μας, στην ιστορία της Εκκλησίας μας, υπέροχα παραδείγματα ακεραιότητος, δημιουργικότητος, υπευθυνότητος, αυτοθυσίας για χάρη του λαού. Πολλά έχουν αμφισβητηθεί στο πέρασμα του χρόνου. Αναμφισβήτητα όμως παραμένουν η ελευθερία και η αγάπη. Η μία συμπληρώνει την αλλη. Της δίδει βάθος και ουσία. Η ελευθερία αρχίζει με την υπέρβαση του εγωκεντρικού εαυτού μας. Και η αγάπη εκφράζεται με σεβασμό στο κάθε ανθρώπινο πρόσωπο, εκδηλώνεται έμπρακτα, χωρίς απαίτηση ανταλλαγμάτων. Η επιλογή, τελικά, είναι δική του. 
Το μόνο που μπορώ να τον βεβαιώσω είναι ότι προσωπικά δεν έχω μετανιώσει οσάκις έμεινα πιστός στο πνεύμα του Ευαγγελίου. Η ορθόδοξη πνευματικότητα, βασισμένη στην εσωτερική ελευθερία και την αγάπη, οδηγεί σε μια συνεχή ωρίμανση, υπεύθυνη στάση ζωής και δημιουργικότητα.

"Νεκρός": Για τον Αναστάσιο βλ. και εδώ.

Καθηγητής Θρησκειολογίας, συγγραφέας, ιεραπόστολος για χρόνια στην Αφρική & τώρα αγωνιστής για ποιότητα (αιώνιας) ζωής στην Αλβανία, ο αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ και το ΕΡΓΟ του ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ.

 

 

Ο αρχιεπίσκοπος της Αλβανίας Αναστάσιος είναι καθηγητής Θρησκειολογίας στη Θεολογική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και βαθύς μελετητής του παγκόσμιου θρησκευτικού φαινομένου, για το οποίο έχει γράψει μελέτες, άρθρα & βιβλία. Εργάστηκε ιεραποστολικά στην Αφρική, την οποίας αγάπησε και τον αγάπησαν. Από το 1991 είναι αρχιεπίσκοπος της Αλβανίας. Αναδημοσιεύουμε ένα παλιότερο άρθρο για την προσφορά του.

Εδώ υπάρχει ένα πληρέστερο βιογραφικό του, που αναφέρει και το επιστημονικό του έργο.

Η ιστοσελίδα της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας είναι εδώ (και αξίζει να την επισκεφτείτε).

Από εδω

Του Συντάκτου του www.Apodimos.com  Γιάννη Τόλια.

Δώδεκα και πλέον χρόνια πέρασαν από τις 16 Ιουλίου 1991, τότε που έφθασε στην Αλβανία ως Έξαρχος του Οικουμενικού Πατριαρχείου ο νυν αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ.Αναστάσιος. Τον τότε επίσκοπο για το οποίο, η κοινή γνώμη, μέσα από τις παρουσιάσεις του στην Τηλεόραση και στα ΜΜΕ, εκτιμούσε αφάνταστα, και οι λόγοι του μένανε ανεξίτηλοι.

Ο τοτε Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών κ.Αναστάσιος μαζί με τον τωρινό Αρχιεπίσκοπο Αμερικής κ. Δημήτριο, επί της εποχής που ήταν Αρχιεπίσκοπος ο μακαριστός Σεραφείμ, ήταν οι πλέον καταξιωμένοι στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών και ο λαός της πόλης των Αθηνών και οι γνώστες των θεμάτων που αφορούσαν την εκλογή των μητροπολιτών, βρισκόντουσαν σε απορία για την μη εκλογή των πιο πάνω Επισκόπων στην Εκκλησία της Ελλάδος, ώστε να εξασκήσουν το έργο τους μέσα από την καθοδήγηση του ποιμνίου, σε μια από τις Μητροπόλεις της Ελλάδας. Όμως ο Άγιος Θεός μέσα από την απόφαση του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου έδωσε την δυνατότητα και στους δυο αυτούς ιεράρχες να ευλογούν τα ποίμνια των περιοχών της Αμερικής USA και Αλβανίας, σαν Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας ο κ. Αναστάσιος και σαν Αρχιεπίσκοπος Αμερικής ο κ. Δημήτριος. Όλοι θυμούνται σε συνέντευξη που είχε κάνει στην Ελληνική Τηλεόραση λέγοντας «Προσευχήθηκα όταν άκουσα την τηλεφωνική πρόταση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, για την ανάληψη αυτής της θέσεως στην Εκκλησία της Αλβανίας (που είχε τόσα προβλήματα) διότι βρισκόμουν στο εξωτερικό για Ιεραποστολικό έργο, και απήντησα μετά μια μέρα σταθμίζοντας όλες τις προεκτάσεις».    

Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος κατάφερε μέσα από πλήθος δυσκολιών και αντίξοων συνθηκών να ανασυγκροτήσει την Ορθόδοξη Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Αλβανίας. Είχε προηγηθεί από το καθεστώς Χότζα (1967-1990) η απαγόρευση κάθε θρησκευτικής δραστηριότητας, συνέπεια της οποίας ήταν να ξεριζωθεί πλήρως η Ορθόδοξη Εκκλησία. Όταν έφθασε ο αρχιεπίσκοπος κ. Αναστάσιος αντίκρισε μια χαώδης κατάσταση την οποία κανείς δε μπορεί να φανταστεί. Οι εκκλησίες είχαν γίνει στάβλοι και αποθήκες και υπήρχαν ελάχιστοι υπερήλικες κληρικοί.

Στα χρόνια αυτά πέρασαν: 
Ανασυστάθηκαν ορθόδοξες ενορίες στις περισσότερες πόλεις με ορθόδοξο πληθυσμό και σε εκατοντάδες χωριά. 
Χειροτονήθηκαν από τον Αρχιεπίσκοπο περισσότεροι από 120 νέοι κληρικοί. 
Οργανώθηκαν Σύνδεσμοι Γυναικών, Νεολαίας και Διανοουμένων. 
Ιδρύθηκαν: η Ορθόδοξη Θεολογική Ακαδημία «Ανάστασις» στο Δυρράχιο το 1992 και το εκκλησιαστικό Λύκειο «Τίμιος Σταυρός» στο Αργυρόκαστρο το 1998, τα οποία σήμερα λειτουργούν σε ιδιόκτητα συγκροτήματα. 

Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος 
συνέστησε την Τεχνική Υπηρεσία της Εκκλησίας 
μερίμνησε για την ανοικοδόμηση (αναστήλωση ή επισκευή) 290 ναών (80 εκ θεμελίων) και 20 εκκλησιαστικών κέντρων (αρχιεπισκοπή, μητροπόλεις, σχολεία, κλινικές, ξενώνες, κατασκηνώσεις νέων κ.α.). 
ανέπτυξε φιλανθρωπική δράση διανέμοντας εκατοντάδες τόνους τροφίμων, ρούχων και φαρμάκων. 
μερίμνησε για τη δημιουργία τεχνικών εργαστηρίων της Εκκλησίας της Αλβανίας (τυπογραφείο, ξυλουργείο, κηροπλαστείο, εργαστήριο αγιογραφίας και συντηρήσεως εικόνων). 

Ακόμα ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος ίδρυσε: 
την πρώτη Ορθόδοξη Αλβανική εφημερίδα «Ngjallja», 
το περιοδικό «Gezohu», 
το δελτίο «News from Orthodoxy in Albania» 
και ένα ραδιοφωνικό σταθμό.

Φρόντισε για τη μετάφραση και την έκδοση στην αλβανική γλώσσα λειτουργικών και άλλων χριστιανικών βιβλίων. Συνέδεσε την Εκκλησία της Αλβανίας με διεθνείς εκκλησιαστικούς οργανισμούς. Παρέμεινε κοντά στο λαό της χώρας ακόμη και στις πιο σκληρές δοκιμασίες, αγωνιζόμενος πάντα για την ειρήνη και την ομόνοια. Παράλληλα με τη γενική ανασύσταση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος ανέπτυξε πρωτοποριακά προγράμματα στους τομείς υγείας, παιδείας, κοινωνικής πρόνοιας, αγροτικής αναπτύξεως, πολιτισμού και οικολογίας. Για παράδειγμα ίδρυσε το Διαγνωστικό Ιατρικό Κέντρο με 24 ειδικότητες στα Τίρανα, τρία πολυϊατρεία σε άλλες πόλεις, το πρώτο στην Αλβανία Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΙΕΚ) με έξι ειδικότητες και 12 νηπιαγωγεία σε διάφορες πόλεις. Φρόντισε για την κατασκευή δρόμων, υδραγωγείων, γεφυρών, την επισκευή δημόσιων σχολείων κ.α.

Το 1999 στην κρίση του Κοσσυφοπεδίου οργάνωσε ανθρωπιστικό πρόγραμμα σε διάφορες αλβανικές πόλεις, το οποίο παρείχε βοήθεια σε περίπου 30.000 πρόσφυγες. Κατά την ένταση Ελλάδας – Αλβανίας συνέβαλε στην εκτόνωση και στην προσέγγιση των δύο χωρών.

Με τις πρωτοβουλίες αυτές δόθηκε εργασία σε χιλιάδες ανθρώπους, δημιουργήθηκαν σοβαρά έργα κοινωνικής υποδομής και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας αναδείχθηκε σε πολυδύναμο πνευματικό και αναπτυξιακό παράγοντα της γειτονικής χώρας. 

            Τώρα τίθεται το ερώτημα εάν έχει επισκεφθεί κάποιος την Αλβανία τώρα μετά την προσφορά του έργου του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας ; Η απάντηση από όλους θα είναι αρνητική διότι στην Αλβανία σε ένα καθεστώς όπου : 
τα μικρά παιδιά, όταν δεν παίζουν πάνω στα σκουπίδια 
τα μικρά παιδιά κουβαλούνε το πόσιμο νερό με τα καρότσια της οικοδομής στο σπίτι 
μπορεί κανείς να διδαχθεί πολλά για τον σκληρότατο αγώνα της επιβίωσης που γεννά τους ισχυρούς του αύριο 
υπάρχουν κάτοικοι που κατακτούν τη ζωή με τέτοιο μόχθο και τέτοια πίστη, που εμείς, πια, ίσως δεν μπορούμε ούτε καν να φανταστούμε

Κρίμα. Διότι υπάρχει η κυρίαρχη, κεντρική φυσιογνωμία σε αυτόν τον αγώνα, ένας Έλληνας ιεράρχης ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος. Ο άνθρωπος που μέσα σε δώδεκα και πλέον χρόνια , έχτισε την ορθόδοξη εκκλησία της Αλβανίας από το μηδέν, έχοντας την πρώτη πενταετία να αντιμετωπίσει το έμπρακτο μίσος του αυταρχικότερου καθεστώτος, που το θυμίζουν ακόμα οι σφαίρες που μένουν και σήμερα καρφωμένες στα τζάμια του γραφείου του. Σε αυτήν τη Χώρα, που κάποτε προσπάθησε να διώξει τον Αρχιεπίσκοπο ακόμα και με ειδική συνταγματική μεταρρύθμιση, εκείνος είναι σήμερα ο κυριότερος ίσως πόλος μετάβασής από τον 19^ον στον 21^ον αιώνα. Κι αυτό ακριβώς το έργο είναι που δίνει στον τολμηρό πνευματικό λόγο του Αρχιεπισκόπου και καθηγητή με πολυετή παρουσία στη διεθνή βιβλιογραφία και πρωτοπόρου μελετητή του Ισλάμ, ήδη από τη δεκαετία του 1970, αλήθεια και εγκυρότητα που, μάλλον, δεν έχουν όμοιό τους στις μέρες μας.

            Αυτή την Εκκλησία της Αλβανίας όλοι μας πρέπει να την βοηθήσουμε προς Δόξα Θεού είτε είναι Αρχιεπίσκοποι εύρωστων περιοχών, είτε απόδημοι έλληνες, από όλο τον κόσμο, με τους Οργανισμούς τους, είτε η ελληνική κυβέρνηση που μέσα από το ΥΠΕΞ μπορεί να προσφέρει πολλά, είτε είναι ανώνυμοι έλληνες, διότι η Εκκλησία της Αλβανίας έχει πολλές ανάγκες.  Το www.Apodimos.com θα είναι δίπλα στον Έλληνα ιεράρχη ο Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας κ. Αναστάσιο με σκοπό να βοηθήσει το έργο του. 

Βιβλίο του αρχιεπισκόπου Αναστάσιου από τις εμπειρίες του στην Αφρική (βλ. εδώ)

Άγιοι της Αλβανίας, σύγχρονοι διωγμοί και άλλες αναρτήσεις αλβανικού ενδιαφέροντος εδώ.

Ο καλός Σαμαρείτης των μεταναστών

της Πέλλης Γιακουμή

από την εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ», 8 Αυγούστου 2009

Ο παπά-Στρατής Δήμου από το Κεράμι έχει αφιερωθεί στην προσφορά βοήθειας προς τους πρόσφυγες

ΛΕΕΙ νά 'χεις τέτοιο παπά!

Από Ζωηφόρος

Εδώ και ένα χρόνο περίπου ο παπά-Στρατής Δήμου, εφημέριος της εκκλησίας του Κεραμίου στο δήμο Καλλονής, έχει αφιερωθεί πλήρως στην προσφορά βοήθειας στους μετανάστες που βλέπει καθημερινά να φθάνουν από τα απέναντι τουρκικά παράλια. Έχει ευαισθητοποιήσει και άλλους κατοίκους της περιοχής και όλοι μαζί φροντίζουν να συλλέγουν ρούχα και τρόφιμα, τα οποία προσφέρουν στους μετανάστες όταν βγαίνουν βρεγμένοι και εξαντλημένοι στην περιοχή τους. Πρόσφατα η Μη Κυβερνητική Οργάνωση της Εκκλησίας «Αλληλεγγύη» ενίσχυσε το έργο του με συνολικά επτά τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας, δίνοντας του την ευκαιρία να βοηθήσει, πέρα από τους μετανάστες, γενικά ανθρώπους που έχουν ανάγκη.

«Όταν είδα για πρώτη φορά μετανάστες, οικογένειες με γυναίκες και παιδιά βρεγμένους και ταλαιπωρημένους έξω από το Κέντρο Υγείας Καλλονής όπου περίμεναν για ιατρικές εξετάσεις, χωρίς δεύτερη σκέψη ήθελα να τους προσφέρω ό,τι μπορούσα για να τους βοηθήσω. Ήταν άνθρωποι που πεινούσαν και έπρεπε να φάνε, τι άλλο έπρεπε να σκεφτώ;», λέει ο παπά-Στρατής.

Προσφέρει φαγητό και καθαρά ρούχα στους μετανάστες, ενώ υλικό απ' τη βοήθεια που συγκεντρώνει, δίνεται επίσης και στο Κέντρο Ασυνόδευτων Ανηλίκων της Αγιάσου. Λίγες ημέρες πριν το Πάσχα, στάλθηκαν από την «Αλληλεγγύη» δυο τόνοι ανθρωπιστικής βοήθειας, ενώ στις αρχές Ιουνίου άλλοι πέντε τόνοι.

Ο ίδιος ευχαριστεί το διευθυντή της «Αλληλεγγύης» Κωνσταντίνο Δίτσα, αλλά και προσωπικά τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδας Ιερώνυμο, για την πολύτιμη βοήθεια που προσέφεραν.

Το έργο του έχει εμπνεύσει και έχει συγκινήσει κατοίκους της περιοχής που σπεύδουν και εκείνοι να συμβάλουν προσφέροντας από το περίσσευμα τους, για να ενισχύσουν την πρωτοβουλία του. Σύλλογοι συντοπιτών από την Αθήνα αλλά και τοπικοί σύλλογοι συμβάλλουν επίσης στην προσπάθεια ενεργά, με ρούχα και ανθρωπιστικό υλικό, και συγκεκριμένα η ΟΛΣΑ, ο Σύλλογος Καλλονιατών Αθήνας, ο Ενοριακός Σύλλογος Δαφίων, ο Σύλλογος Παρακοιλιωτών Αττικής.

Το «Σπίτι της Αγάπης»

Στόχος του παπά-Στρατή είναι να δημιουργήσει ένα σύλλογο προκειμένου όλη αυτή η προσπάθεια να γίνει περισσότερο οργανωμένη. «Θα βρούμε και ένα χώρο όπου θα μπορούμε να συγκεντρώνουμε όλο το υλικό και θα το ονομάσουμε "Σπίτι της Αγάπης". Εκεί θα μπορεί ο καθένας να δίνει αγάπη, προσφέροντας, αλλά και να παίρνει αγάπη λαμβάνοντας βοήθεια», λέει χαρακτηριστικά. Σχολιάζοντας και τις τελευταίες εξελίξεις ως προς το καθεστώς υποδοχής των μεταναστών, με την παράταση της κράτησης τους και τις μεταγωγές σε άλλα κέντρα υποδοχής, ο παπά-Στρατής απαντά αλληγορικά. «"Ο Βασιλιάς ξύπνησε, ζήτω ο βασιλιάς". Μέχρι τώρα οι άνθρωποι αυτοί έρχονταν και γίνονταν ένα κουβάρι στην Αθήνα και την Πάτρα και δε νοιαζόταν κανείς. Μερικές ελάχιστες φωνές διαμαρτυρίας "ξύπνησαν" το "Βασιλιά", ο οποίος είδε γύρω του στο βασίλειο του μερικά σκουπίδια ξεβρασμένα από τη θάλασσα. Έδωσε λοιπόν εντολή να τα πετάξουν πάλι πίσω. Να σταματήσουν οι φωνές, να κοιμάται και εκείνος ήσυχος...»

Φαγητό και σε δουλεμπόρους

Η προσφορά βοήθειας δε σταματά μόνο στους μετανάστες. Προσφέρει καθημερινά ένα πιάτο φαγητό και σε μοναχικούς ηλικιωμένους της περιοχής του, ακόμη και σε κρατουμένους στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής. Ανάμεσα τους έχει τύχει να είναι και Τούρκοι διακινητές. Οι άνθρωποι που εκ-μεταλλεύονται την ανάγκη των μεταναστών και τους μεταφέρουν στα παράλια του νησιού. «Και εκείνοι άνθρωποι είναι, δεν μπορούμε ν' αδιαφορήσουμε. Έχει τύχει να προσφέρω φαγητό σε ένα δουλέμπορο και εκείνος γονάτισε και έβαλε το χέρι μου, στο κεφάλι του. Όταν προσφέρεις αγάπη, πάντα εισπράττεις αγάπη», λέει χαρακτηριστικά. Ανάμεσα στον κόσμο που υποστηρίζει το έργο του, υπάρχουν και φωνές που διαφωνούν. «Εμείς τι θα γίνουμε;», μου λένε. «Συνήθως αυτοί που τα λένε δε στερούνται τίποτα. Οι άνθρωποι αυτοί κουβαλούν τις ζωές τους στους ώμους τους και χρειάζονται τη βοήθεια μας, έτσι το βλέπω εγώ», αναφέρει ο παπα-Στρατής. Μόνο στην περιοχή της Καλλονής από πέρυσι μέχρι φέτος υπολογίζεται ότι έχουν αποβιβαστεί 3.000 άτομα.