ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Τρίτη 29 Οκτωβρίου 2019

Των αγίων ημερών, άγιοι & μνήμες...

29 Οκτωβρίου: εορτή της αγίας μεγαλομάρτυρος Αναστασίας της Ρωμαίας

Τεκμήρια του μαρτυρίου στο ιερό λείψανο της 19χρονης αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας!

Η αγία Αναστασία η Ρωμαία: "Ξύλινους και πέτρινους θεούς δεν θα προσκυνήσω ποτέ!"...

Κάνε φίλες - γνωριμίες με (διαφορετικές) έφηβες!...

Το μυστικό των Παρθενομαρτύρων

Το θαύμα της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας στον π. Γεώργιο Καψάνη (η εμφάνισή της σε Αφρικανό & άλλα θαύματά της στην ιερά μονή Γρηγορίου)

The Great Martyr Saint Anastasia the Roman, 20 years old (feast day October 29), the holy protector of the women who suffer from breast cancer

Από εκεί και μετά (& ο σύγχρονος Χιλιανός μάρτυρας Ιωσήφ Μουνιόθ Κορτέζ)

Άγιος Ζηνόβιος ο Ιατρός και Ζηνοβία η αδελφή του (30 Οκτ.)

Η αγία μάρτυς Απολλωνία, προστάτις των οδοντιάτρων (30 Οκτωβρίου)

Saint Jose Munoz-Cortes the new martyr of Athens/ Greece, from Chile & Canada (+31 October 1997)

Ο Χιλιανός νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ (+ 31 Οκτ. 1997)

Άγιοι στις 28, 29, 30 & 31 Οκτωβρίου...

Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2019

ΑΥΤΗ Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΠΑΝΕΛΗΦΘΗ!!

Το πολιτικό κατεστημένο ΔΕΝ επέτρεψε τέτοιο γεγονός.

ΔΕΝ ετίμησε τις γυναίκες που έδωσαν και το υστέρημά τους στον αγώνα και στερήθηκαν την παρουσία των αγαπημένων τους συντρόφων.

ΔΕΝ πήραν καμία σύνταξη, ΔΕΝ έτυχαν τιμών ιδιαιτέρων.

Ξέχασε η Πολιτεία και τους άνδρες τους…

Την φωτογραφία έστειλε από το Σικάγο ο τριπολιτσιώτης Παναγιώτης Μιχαλόπουλος, τ. αξιωματικός του Πυροβολικού, και σήμερα παππούς με αρκετά εγγόνια, και με ευλογημένο χέρι γιατί αγιογραφεί όλες τις ελληνικές εκκλησίες, ψέλνει, έχει γιο παπά, είναι ευτυχής, μένει σταθερός στην Πίστη και αισθάνεται ΕΛΛΗΝΑΣ.

(ΠΑΡΕΛΑΣΗ, ΤΡΙΠΟΛΗ 1946, ΧΗΡΕΣ ΠΕΣΟΝΤΩΝ 1940)

Επίλεκτα

Δημοφάντης

Και:

28η Οκτωβρίου: Η ιστορία του πολέμου και ο πόλεμος για την ιστορία
Όχι στον Μουσολίνι, Όχι στον Ερντογάν
28 Οκτωβρίου 2019...
Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι μόνο μια επέτειος...
Δεν ξεχάσαμε τον Κωνσταντίνο Κατσίφα, αλλά εκφράζουμε τους προβληματισμούς μας υπενθυμίζοντας την περυσινή ανάρτησή μας.

“…τώρα δεν έχουμε εχθρό τον Αλή Πασά ή τον Χίτλερ ή τον Μουσουλίνι…”

ΔΗΜΟΦΑΝΤΗΣ

Σκέφτομαι πολλά αυτές τις μέρες, μέρες γιορτινές που τιμούμε την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης μας, την μνήμη του πολιούχου της αγίου Δημητρίου και την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και του μεγάλου ΟΧΙ.
Διαβάζοντας, όμως, το παρακάτω απόσπασμα, ένιωσα πως μίλησε στην ψυχή μου και έδωσε απάντηση σε πολλά ερωτήματα και ανησυχίες, καθώς και μια γαλήνη και ηρεμία που μόνο ο λόγος των αγίων μπορεί να μεταδώσει.
Αν ζούμε με αυτό το σκεπτικό και μεταδίδουμε αγωνιστικό φρόνημα και στα παιδιά μας, τότε θα ελπίζουμε στο έλεος του Θεού…

***

Έρχονται δύσκολα χρόνια… (από τους λόγους του αγίου Παϊσίου)

Ο Θεός επιτρέπει να γίνη τώρα ένα τράνταγμα γερό. Έρχονται δύσκολα χρόνια. Θα έχουμε δοκιμασίες μεγάλες… Να το πάρουμε στα σοβαρά, να ζήσουμε πνευματικά. Οι περιστάσεις μας αναγκάζουν και θα μας αναγκάσουν να δουλέψουμε πνευματικά. Καλό όμως είναι να το κάνουμε χαρούμενα και προαιρετικά και όχι από θλίψεις, αναγκαστικά. Πολλοί Άγιοι θα παρακαλούσαν να ζούσαν στην εποχή μας, για να αγωνισθούν.

Εγώ χαίρομαι που απειλούν μερικοί να με ξεκάνουν, επειδή μιλώ και τους χαλώ τα σχέδια. Όταν αργά το βράδυ ακούω στο Καλύβι να πηδούν μέσα από τον φράχτη, χτυπάει γλυκά η καρδιά μου. Αλλά όταν φωνάζουν: “Ήρθε τηλεγράφημα, να κάνης προσευχή για τον τάδε άρρωστο”, λέω: “Αυτό ήταν; Πάει και αυτή η ευκαιρία!…”

Όχι ότι βαρέθηκα την ζωή μου, αλλά το χαίρομαι. Να χαιρώμαστε που μας δίνεται αυτή η ευκαιρία σήμερα. Είναι πολύ μεγάλος μισθός.

Παλιά, όταν γινόταν ένας πόλεμος, ήταν εν αμύνη κανείς και πήγαινε να αγωνισθή, να πολεμήση, για να υπερασπιστή την Πατρίδα του, το έθνος του. Τώρα δεν πάμε να υπερασπίσουμε την Πατρίδα μας ή να αγωνισθούμε, για να μη μας κάψουν οι βάρβαροι τα σπίτια μας ή να μη μας πάρουν την αδελφή μας και μας ατιμάσουν, ούτε πάμε για ένα έθνος ή για μια ιδεολογία. Τώρα πάμε ή για τον Χριστό ή για τον διάβολο. Είναι καθαρό μέτωπο.

Στην Κατοχή γινόσουν ήρωας, γιατί δεν χαιρετούσες έναν Γερμανό. Τώρα γίνεσαι ήρωας, γιατί δεν χαιρετάς τον διάβολο. Πάντως θα δούμε φοβερά γεγονότα. Θα δοθούν πνευματικές μάχες. Οι Άγιοι θα αγιασθούν περισσότερο και οι ρυπαροί θα γίνουν ρυπαρώτεροι (13). Νιώθω μέσα μου μια παρηγοριά. Μια μπόρα είναι και ο αγώνας έχει αξία, γιατί τώρα δεν έχουμε εχθρό τον Αλή Πασά ή τον Χίτλερ ή τον Μουσουλίνι, αλλά τον διάβολο. Γι’ αυτό θα έχουμε και ουράνιο μισθό.

Ο Θεός ας αξιοποιήση το κακό σε καλό σαν Καλός Θεός.

Αμήν.

(13) Βλ. Αποκάλυψη, 22, 11

Από το βιβλίο: ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ, Α’, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ, ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

επιμέλεια ανάρτησης: ιστολόγιο “οικογένεια - μια γωνιά του Παραδείσου”

Δείτε επίσης:

Θ' αρνιόμουν το Χριστό αν ήταν να σκοτώσουν τα παιδιά μου;
Μια άγνωστη νεομάρτυρας του Πόντου

Κυριακή 27 Οκτωβρίου 2019

28 Οκτωβρίου 2019...

Ο άγιος Μηνάς καταδιώκει τους Γερμανούς στο Ελ Αλαμέιν, από την ανάρτηση Άγιοι και ναζισμός (δες παρακάτω)

Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι μόνο μια επέτειος...

Άγγελος Συρίγος: Γιατί εορτάζουμε την αρχή και όχι το τέλος του πολέμου

Άγιοι που αγαπώ ιδιαίτερα στις 28 Οκτωβρίου (& μερικοί μέχρι τις 31 Οκτωβρίου)...

Το παιδί και το γράμμα στην Παναγία

1940: Η Παναγία στο μέτωπο (εικ.)

Άγιοι και ναζισμός

Ο σύγχρονος μάρτυρας Ιωσήφ Μουνιόθ Κορτέζ († 31 Οκτ. 1997) // Saint Jose Munoz-Cortes, the new Orthodox Christian martyr from Chile & Canada († 31 October 1997)

Ακραίοι, Εξτρεμιστές, Αυτόνομες Ομάδες, Αναρχικοί, Αντιεξουσιαστές, Αντάρτες Πόλεων, Εξωκοινοβουλευτικοί Αριστεροί, ΛΟΑΤ, Εθνικιστές, Σκίνχεντς, Φασίστες, Αντιφασίστες, για εσάς είναι αυτό το post...

Απευθυνόμενοι στην Ευρώπη: Από την πτώση του ναζισμού (9 Μαΐου) στη μνήμη των αγίων Κυρίλλου & Μεθοδίου (11 Μαΐου)...

Σάββατο 26 Οκτωβρίου 2019

Άγιος Δημήτριος – Ο προστάτης των Βαλκανίων

Ο Ναός του Αγίου Δημητρίου της Θεσσαλονίκης στο Βελίκο Τίρνοβο

Σβετλάνα Ντιμιτρόβα
Radio Bulgaria

Στις 26 Οκτωβρίου η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει την Ημέρα του Αγίου Δημήτριου της Θεσσαλονίκης, του προστάτη των Ελλήνων, Βουλγάρων, Σέρβων. Ο υφηγητής Πάβελ Παβλόφ από το Τμήμα Θεολογίας του Πανεπιστήμιου Σόφιας «Άγιος Κλήμης της Αχρίδας» λέει ότι, ο Άγιος είναι προστάτης των ορθόδοξων χριστιανών των Βαλκανίων από την πρώτη χιλιετία. Τιμάται ιδιαίτερα, γιατί στα Βαλκάνια βρίσκονται οι πόλεις, όπου ανέπτυξε τη δραστηριότητά του και στη συνέχεια βασανίστηκε – Θεσσαλονίκη, Σίρμιο (Σρέμσκα Μιτρόβιτσα) - την πρωτεύουσα της επαρχίας της Παννονία επί της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τη δεύτερη χιλιετία είναι γνωστός ακόμα και στη Μικρά Ασία.

Υπάρχει μια λογική στο ημερολόγιο της εκκλησίας που σχετίζεται με τον βίο του Αγίου, ένα συγκεκριμένο γεγονός, η μεταφορά των λείψανων του, η δράση της θαυματουργής του εικόνας. Για τον Άγιο Δημήτριο είναι η μεγάλη γιορτή στα τέλη Οκτωβρίου, όπου στην εκκλησία έρχονται οι χριστιανοί μετά το καλοκαίρι και τις βαριές αγροτικές εργασίες. Οι ξενιτεμένοι επιστρέφουν στο σπίτι τους για την γιορτή του Αγίου.

Ο υφηγητής Πάνελ Παβλόφ εξηγεί ότι στις τοιχογραφίες, ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Δημήτριος εικονίζονται ως πολεμιστές στην πρώτη σειρά των Αγίων - Μαρτύρων δίπλα διπλά. Οι περισσότεροι άγιοι μάρτυρες ειδικά στην περίοδο του 3ου και του 4ου αιώνα είναι στρατιωτικοί και όταν αρνιούνταν να συμμετάσχουν στις ειδωλολατρικές τελετές και δήλωναν τη θρησκεία τους θανατώνονταν.
Οι ανώνυμοι χριστιανοί, που έδωσαν τη ζωή τους για τη θρησκεία τους τιμούνται την 2α Σεπτεμβρίου στην γιορτή των Χιλίων Μαρτύρων.
Για τον χριστιανισμό μαρτύρησαν χιλιάδες, αλλά οι Άγιος Δημήτριος και Άγιος Γεώργιος ξεχωρίζουν. Έζησαν και μαρτύρησαν τον 4ο αιώνα, την περίοδο της Αυτοκρατορίας του Διοκλητιανού, που χαρακτηρίζεται με τις μεγαλύτερες διώξεις χριστιανών. Ο Άγιος Γεώργιος σκοτώθηκε στη Νικομήδεια και ο Άγιος Δημήτριος στη Θεσσαλονίκη.

Ο Γεώργιος Ακροπολίτης και άλλες πηγές του τέλους του 12ου αιώνα και των αρχών του 13ου αιώνα μαρτυρούν ότι, όταν ήρθαν οι Νορμανδοί στα Βαλκάνια προσπάθησαν να ξεριζώσουν την χαρακτηριστική απόδοση τιμών και τις παραδόσεις. Όταν κατέλαβαν τη Θεσσαλονίκη, λήστεψαν την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, αλλά ο Άγιος δεν επέτρεψε να καεί η εικόνα του, η οποία βρέθηκε στο Τίρνοβο. Αυτό βοήθησε στο ξεσηκωμό των αδελφών Ασέν και Πέταρ το 1185, ο οποίος είχε σαν αποτέλεσμα του την αποκατάσταση του βουλγαρικού κράτους.

Μετά την διαφωνία τους με τον αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, οι αδελφοί Ασέν και Πέταρ κατέφυγαν, προσβεβλημένοι στο Τίρνοβο. Οι αδελφοί θεώρησαν την εμφάνιση της εικόνας σαν ένδειξη ότι ο Άγιος προστατεύει την πόλη και έχτισαν την εκκλησία του Αγίου Δημήτριου, όπου την τοποθέτησαν. Οι ιστορικοί διαφωνούν για το πώς εμφανίστηκε η εικόνα του Αγίου στην παλαιά μας πρωτεύουσα, κατά πάσα πιθανότητα ο άγιος πήγε μόνος του στο μέρος, όπου τον τιμούσαν περισσότερο.

Η εικ. από εδώ, όπου αφήγηση σύγχρονης μυροβλυσίας του αγίου

Μετάφραση: Πένκα Βέλεβα
Φωτογραφίες: αρχείο

Η Πόλη του Αγίου Δημητρίου στη Σερβία (Σρέμσκα Μιτροβίτσα, το αρχαίο Σίρμιο)

Απόσπασμα από εκτενές λήμμα στη Βικιπαίδεια

Στα Σερβικά η πόλη είναι γνωστή ως Сремска Митровица ή Sremska Mitrovica, στα Ρουθηνικά ως Сримска Митровица, στα Κροατικά ως Srijemska Mitrovica, στα Ουγγρικά ως Szávaszentdemeter ή Mitrovica, στα Γερμανικά ως Syrmisch Mitrowitz, στα Λατινικά ως Sirmium και στα Τουρκικά ως Dimitrofça.
"Σρέμσκα Μιτρόβιτσα" σημαίνει "Μιτρόβιτσα του Σρεμ" (υπάρχουν επίσης η Μιτρόβιτσα του Κοσόβου και η Μιτρόβιτσα του Μάτσβα), ενώ το "Μιτρόβιτσα" προέρχεται από το "Αγιος Δημήτριος".
Το όνομα της πόλης επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν Σίρμιο. Αρχίζοντας το 1180 το όνομα άλλαξε από "Civitas Sancti Demetrii" (Πόλη του Αγίου Δημητρίου) σε "Ντιμιτρόβιτσα", "Μιτρόβιτσα" και τελικά στη σημερινή μορφή - "Σρέμσκα Μιτρόβιτσα".

Δείτε επίσης:

Η τιμή του αγίου Δημητρίου μεταξύ των Σλάβων
Προσευχή προς τον άγιο Δημήτριο για τη Μακεδονία και για ολόκληρη τη Βαλκανική
Δέκα βίντεο για τη ζωή του αγίου Δημητρίου
Αφιέρωμα στον άγιο Δημήτριο!...
"Απ' του άη Δημήτρη ώς του άη Γιώργη" στη ζωή και την ψυχή του λαού μας
Το Ψυχοσάββατο & η Μεγάλη Εβδομάδα του αγίου Δημητρίου

Είναι μυροβλύτης ή όχι ο άγιος Δημήτριος; - Ποιος είναι ο πολεμιστής που χτυπάει ο άγιος στην Εικόνα του;
Θαύματα του αγίου Δημητρίου στους μουσουλμάνους (& εδώ)
Όταν ο άγιος Δημήτριος διαφώνησε... με το Χριστό!
Τα θαύματα του Αγίου Δημητρίου
Saint Demetrios the Great Martyr of Thessalonik
To εγκώμιο του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά στον Άγιο Δημήτριο τον Μυροβλήτη

Άγιοι στις 25, 26 & 27 Οκτωβρίου (μεταξύ αυτών και ο άγιος Λούπος, ο άγιος Νέστορας, αλλά και η μνήμη του Μεγάλου Σεισμού)

Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2019

Τα 7 φάρμακα του Joker

του Ηλία Καραβόλια
Δημοφάντης
Αιρετικές ιδέες

Η ταινία δείχνει την σύγχρονη μητροπολιτική κατάσταση παντού στον πλανήτη. Δείχνει ότι όσο υπάρχουν ανισότητες στις μεγαλουπόλεις θα υπάρχουν »Joker».
Όσο θρέφεται το σύστημα της ολιγαρχίας τόσο θα βράζει το καζάνι στα χαμηλά στρώματα. Αλλά αυτό είναι το κοινωνιολογικό τοπίο του φιλμ: η εναντίωση σε ένα γίγνεσθαι βάρβαρο, απάνθρωπο, σχεδόν καταστροφικό για τους περιθωριοποιημένους που περιμένουν μια σπίθα για να αφυπνισθεί η οργή τους απέναντι στις ελίτ. Αδιαμεσολάβητα και αυθόρμητα. Χωρίς την πολιτική και την ιδεολογία.
Η άλλη όψη του έργου όμως είναι η απεικόνιση μιας βουβής και δυσάρεστης πραγματικότητας. Μιας απωθημένης μαζικής ενοχής για τους ψυχικά πάσχοντες συνανθρώπους μας. Ο Joker δεν ήταν περιθωριακός. Ήταν περιθωριοποιημένος. Ήταν »έγκλειστος» στις ανοιχτές φυλακές της ιδεοψυχαναγκαστικής νεύρωσης και στις ναρκισσιστικές μυθομανίες της μάνας. »Έγκλειστος» στον απόντα
πατέρα. Εσώκλειστος σε μια καθημερινότητα οριακής επιβίωσης και μεταιχμιακής απόλαυσης, κάτοικος στην ηδονική απόλαυση του χειρότερου συμπτώματος: του ψυχαναγκαστικού γέλιου που αντικαθιστούσε το κλάμα και την οδύνη. Είναι το σύμπτωμα της χαρμολύπης του νευρωτικού.

Ο Joker μπορεί να έπαιρνε 7 διαφορετικά φάρμακα αλλά δεν ήταν βίαιος. Αντιθέτως ανεχόταν το bullying και την βία της ανεργίας. Τον »τάιζε» με φάρμακα η Gotham City της αδικίας και της διαφθοράς για να τον έχει ακίνδυνο στο περιθώριο μήπως και βρει την μια και μοναδική persona του όταν έβγαζε το μακιγιάζ του κλόουν.
Δεν ήταν επικίνδυνος ακόμα και όταν του έδωσαν το όπλο. Αυτά τα φάρμακα όμως του τα στέρησε τελικά η αμείλικτη πραγματικότητα της αντικοινωνικής πολιτικής ενός κράτους που νομοτελειακά δεν »επιδοτεί» για πολύ το περιθώριο. Και όταν o Joker δεν είχε χρήματα να συνεχίσει την θεραπεία πάτησε την σκανδάλη σκοτώνοντας τον Μεγάλο Άλλο που τον περιφρονούσε και τον χλεύαζε. Τότε »αγνόησε» τον Νόμο που ποτέ δεν τον κατάλαβε και τότε »έδωσε» το έναυσμα για γενικευμένη εξέγερση και ανομία των απανταχού κλόουν που γελάνε για να κρύψουν το κλάμα τους. Και είδε ότι τελικά είχε λόγο ύπαρξης.

Ας αναρωτηθούμε πόσα άραγε δολοφονικά ένστικτα κατακλύζουν όχι τον ψυχοπαθή αλλά τον »φυσιολογικό» κάτοικο της μεγαλούπολης. Πόση βία κρύβει o νέος που δεν παίρνει ούτε ένα φάρμακο για το άγχος και την κατάθλιψη αλλά εθίζεται από τα βίαια video games. Πόσο θάνατο σκορπάει στις ΗΠΑ ένας νέος ψυχικά ασθενής που το σύστημα δεν τον προφυλάσσει από τις μανίες του και δεν του παρέχει δομές θεραπείας, αλλά του επιτρέπει να προμηθευτεί όπλο εύκολα σαν να αγοράζει καφέ. Και πόση μαζική νεύρωση κυκλοφορεί στους δρόμους και στα malls όπου στριμώχνεται ο υπερκαταναλωτικός μικροαστικός ψυχισμός.
Πόσοι άνεργοι πέφτουν στις ουσίες και δεν μπορούν να επιδοτηθούν για φαρμακευτική αγωγή και ψυχοθεραπείες, παλεύοντας με τα άγχη και τους δαίμονες τους. Και αφού τα σκεφτούμε αυτά μετά ας κρίνουμε αν ο σκηνοθέτης μπορούσε να αποφύγει το »δράμα» του Joker: να πατήσει την σκανδάλη και να σκοτώσει.

Ο Joker είναι το χαμένο εγώ της υπερ-ατομικιστικής κοινωνίας. Είναι ο άτυχος περιθωριοποιημένος που αναζητά από μικρός το γέλιο και την χαρά που δεν βίωσε. Και ήθελε να γίνει κωμικός γιατί θαρρείς και ήξερε υποσυνείδητα πως η ζωή είναι μια κωμωδία, ένα θέατρο του παραλόγου. Τα φάρμακα τον παλινδρομούσαν μεταξύ ελπίδας και ψευδαίσθησης. Τον κρατούσαν ζωντανό μέσα στην αργόσυρτη νεκρή καθημερινότητα της επιβίωσης. Τον ανάγκαζαν να ζει δίπλα στις ανισότητες και στην διαφθορά της γραβάτας και των ελίτ. Τον καθιστούσαν λογικό για »συγκεκριμένη» οριακή ζωή όχι για να του δοθούν ευκαιρίες ανέλιξης στην κοινωνία -κάτι που απαιτεί την βία της βιοπολιτικής και του κοινωνικού νεοδαρβινισμού. Και όταν δεν μπορούσε να πάρει πλέον τα χάπια του τότε φόρεσε την μάσκα της ψύχωσης πίσω από το μακιγιάζ του κλόουν. Και τότε έχασε το όριο μεταξύ ζωής και θανάτου, μεταξύ λογικής και τρέλας. Τα σημαίνοντα χάθηκαν οι ροές της επιθυμίας διεκόπησαν και ο πόνος απαιτούσε βία.
Αν θέλουμε να μην πιάσει ποτέ όπλο ο σημερινός υπερδικτυωμένος έφηβος με το smartphone στο χέρι, αν θέλουμε να μην γίνει ποτέ θύμα των φαρμακοβιομηχανιών -και της βιομηχανίας των όπλων- που εθίζουν ολόκληρες κοινωνίες, αν θέλουμε να μην εκδηλώσει ποτέ παράνοια και ψυχώσεις, ακόμη και όταν ζήσει την βία της ανεργίας και παλεύει για την επιβίωση του, ας τον αφήσουμε να δει το Joker. Ακόμη και ασυνόδευτος από τον ενήλικα γονέα του. Έχει το μυαλό να κρίνει πότε γεννιέται η βία και πώς αποφεύγεται. Αρκεί να κατανοήσει πόσο »κοστολογεί» το σύστημα την ανθρώπινη ζωή: όσο αξίζουν τα 7 ψυχοφάρμακα που τον καθιστούν προσωρινά αβλαβή εντός του συστήματος…

"Ν": Για την τελευταία παρατήρηση εκφράζουμε διαφορετική άποψη εδώ. Όμως όλα τα θέματα έχουν δύο όψεις. Τα συμπεράσματα δικά σας.
Εκεί επίσης θα δείτε και συνοδευτικά links. Ευχαριστώ.

Πέμπτη 24 Οκτωβρίου 2019

ΑΦΡΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ: ΠΙΣΤΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΚΑΙ ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΕΣ ΑΞΙΕΣ

Ο π. Nathaniel Johnson, ο Ηγούμενος Τρύφων του Βάσον & ο Αφροαμερικανός ιεραπόστολος π. Μωυσής Μπέρυ. Φωτογραφία από εδώ & εδώ.

Λυδία Κέμι Ίνγκραμ (Lydia Kemi Ingram) | English | ру́сский | српски
Public Orthodoxy

Το 2016 ξεκίνησα μια σειρά συνεντεύξεων με Αφροαμερικανούς Ορθόδοξους Χριστιανούς σε τέσσερις περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι προσωπικές αφηγήσεις είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι ενός οποιουδήποτε ευρύτερου εθνογραφικού ερευνητικού έργου (το δικό μου συνδυάζει τις παρατηρήσεις των συμμετεχόντων με την ψηφιακή έρευνα), και προσφέρουν μια βαθιά και προσωπική αντίληψη σχετικά με ένα μέρος της Ορθόδοξης κοινωνίας το οποίο μέχρι και σήμερα παραμένει, για πολλούς, σχετικά άγνωστο.

Ενώ ο αριθμός των Αφροαμερικανών Ορθοδόξων φαίνεται να αυξάνεται, η οποιαδήποτε έρευνα σχετικά με αυτήν την συγκεκριμένη δημογραφική κατηγορία Χριστιανών παραμένει ελάχιστη. Η λίγη έρευνα που υπάρχει επικεντρώνεται είτε σε ιστορικά πρόσωπα, όπως τον π. Ραφαήλ Μόργκαν, τον πρώτο Αφρικανό-Αμερικανό Ορθόδοξο ιερέα, ή σε αφηγήσεις που προέρχονται από μια «κοινότητα πρεσβυτέρων», που αποτελείται από τους πιο εξέχοντες και υποδειγματικούς Αφροαμερικανούς Ορθόδοξους Χριστιανούς. Η υπάρχουσα έρευνα μερικές φορές παρουσιάζει μια μονομερή αφήγηση, μια μονοδιάστατη ιστορία, η οποία αν και δεν ψεύδεται, είναι ατελή. Αρά μένουν πολλά προς μάθησίν στην διασταύρωση του Ορθόδοξου Χριστιανισμού και της Αφροαμερικανικής κουλτούρας.

Για τα τελευταία 400 χρόνια, οι κοινές εμπειρίες των Αφροαμερικανών έχουν δημιουργήσει μια αποκλειστικά Αμερικανική έννοια του τι σημαίνει να είσαι μαύρος. Η κοινότητα την οποία καλούμε «Αφροαμερικανική» δεν είναι ομοιογενή. Αποτελείται από άτομα με γενετική, εθνική, και φυλετική ποικιλομορφία, και με διάφορους βαθμούς Αφρικανικής καταγωγής. Ιδέες όπως τον «κανόνας μιας σταγόνας» [1] (που εξακολουθεί να επικρατεί στην Αμερική, αν και πολλές φορές υποσυνείδητα) συμβάλλουν στην κατασκευής μιας πλαστής φυλετικής κατηγορίας που στην πραγματικότητα αποτελείται από μια ανομοιόμορφη και ετερογενή ομάδα ανθρώπων.
Οι εγγενείς πολιτισμικές πολυπλοκότητες περιπλέκονται ακόμη περισσότερο από τις διάφορες νοοτροπίες και τις ασυμφωνίες απόψεων μεταξύ των γενεών. Ενώ πολλοί Αφροαμερικανοί μεγαλύτερης ηλικίας θρηνούν την εξαφάνιση της κοινοτικής συνοχής που χαρακτήριζε τις «παλιές καλές μέρες», άλλοι Αφροαμερικανοί ασπάζονται πρόθυμα έναν κόσμο μετά-μαυρότητας, δηλαδή μια εθνική αντίληψη που, ενώ αναγνωρίζει την Αφρικανική καταγωγή, αντιστέκεται σε όλα τα πρώην καθιερωμένα κοινωνικά όρια και πολιτιστικά χαρακτηριστικά. Ποίκιλες και ανόμοιες απόψεις και αντιλήψεις περί μαυρότητας συνυπάρχουν στους ίδιους κύκλους, συχνά σε ένταση μεταξύ τους. Επομένως μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως όσον αφορά την Αφροαμερικανική ταυτότητα, δεν υπάρχει μια ενιαία ιστορία. Το 2017, υπάρχουν πολλοί τρόποι να είναι κανείς μαύρος.

Η ευρύτερη Αφροαμερικανική κοινότητα, που αποτελείται από ένα μείγμα διαφόρων υποκουλτούρων, έχει επηρεαστεί από διάφορες πτυχές μαύρης διανοητικής και πνευματικής σκέψης. Οι διδασκαλίες του W.E.B. Dubois, του Μπούκερ Τ. Ουάσιγκτον, και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ βρίσκουν σύγχρονη έκφραση στα διάφορα υποκουλουριακά πλαίσια. Τα κινήματα της αναγέννησης του Χάρλεμ και της Νεγρικής λογοτεχνίας (Negritude) συγκέντρωσαν μια πολύμορφη ομάδα μαύρων από τις Γαλλόφωνες Αφρικανικές χώρες και την Αμερική. Σήμερα βλέπουμε μια παρόμοια πνευματική και διανοητική διασταύρωση μεταξύ των Αφροαμερικανών Ορθοδόξων Χριστιανών και το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσας Αφρικής.
Από αυτήν την πλούσια, δυναμική και πολύπλευρη κοινότητα έχουν έρθει οι Αφροαμερικανοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί του σήμερα. Ο πρώην Βουδιστής που ελκύσθηκε από την Ορθόδοξη μοναστική ζωή, ο πρώην Βαπτιστής πάστορας, ο δευτερογενής Ορθόδοξος βετεράνος, και ο καλλιτέχνης που έγινε ιερέας – όλοι αυτοί και άλλοι βρήκαν εστία στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Μερικοί ανακάλυψαν την Ορθοδοξία μετα από μια επίσκεψη στον ιερό ναό, στην οποία είχαν μια μυστηριακή εμπειρία κατά τη διάρκεια της θείας ακολουθίας. Άλλοι συνδέθηκαν ψυχικά και πνευματικά με την ορθόδοξη αισθητική – την υπεροχή εικονογραφία που στολίζει τις εκκλησίες. Για μερικούς, η μελέτη της αγίας γραφής και της εκκλησιαστικής ιστορίας τους οδήγησε στην Αποστολική πίστη. Για άλλους ήταν η αναζήτηση για έναν άλλο, διαφορετικό Χριστιανισμό, έναν που δεν είχε διασυνδέσεις με το διατλαντικό δουλεμπόριο.

Οι Αφροαμερικανοί ορθόδοξοι ιερείς Samuel Davis & Turbo Qualls μαζί με τον αγιογράφο π. Jerome Sandersom (& άλλο ένα κληρικό που δεν τον γνωρίζω), με μια εικόνα Αφρικανών ορθοδόξων αγίων. Από εδώ.

Ενόψει της διαφοράς και της πολυμορφίας των αφηγήσεων, υπάρχει πάντα ο πειρασμός να βγάλουμε το (λανθασμένο) συμπέρασμα ότι οι Αφροαμερικανοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν μοιράζονται κάποιες κοινές αξίες. Σύγχρονες εθνογραφικές έρευνες προτείνουν ότι υπάρχουν κάποιες βασικές αξίες που πράγματι προέρχονται απ’ αυτήν την διαρκώς αυξανομένη κοινότητα. Η αποδοχή αυτών των αξιών φαίνεται είναι καθολική, και ανεξάρτητη από ηλικία, φύλο, κοινωνικοοικονομική κατάσταση, ή γεωγραφική περιοχή.
Κάτι το θεμελιώδες που εξήχθη από τις συλλεγόμενες αφηγήσεις είναι η πεποίθηση ότι κατά τις τελευταίες δύο γενιές, κάτι άλλαξε (προς το χειρότερο) στις Αφροαμερικανικές κοινότητες των αστικών κέντρων. Αυτό το πιστεύουν όχι μόνο τα άτομα που ζουν στις ιδίες τις πόλεις, αλλά ακόμη και αυτοί που ζουν στα προάστια, η ακόμη και σε αγροτικές περιοχές. Επιπλέον, υπάρχει η πεποίθηση ότι οι ιστορικά μαύρες εκκλησίες έχουν αλλάξει προς το χειρότερο. Το χείριστο απ’ όλα αυτά είναι η αυξανόμενη επιρροή της θεολογίας του ευαγγελίου της ευημερίας. Αρά, πολλοί θεωρούν τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό ως έκκληση προς έναν ιερό τρόπο ζωής, έναν τρόπο ζωής που στήριξε τις προηγούμενες γενιές. Αυτή η νέα ζωή περιλαμβάνει και την αποκατάσταση μιας ταυτότητας που έχει καταληφθεί από την “κοσμικότητα”.
Βασισμένες στα προαναφερθείσα δεδομένα, οι παρακάτω αξίες και ιδέες απορρέουν από και θεμελιώνουν την Αφροαμερικανική Ορθόδοξη Χριστιανική κοινότητα:

Η πίστη στο Θεόδοτο δικαίωμα να είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί– Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός δεν ανήκει σε έναν συγκεκριμένο πολιτισμό, έθνος, η φυλή. Το να είναι κάποιος Ορθόδοξος δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να εγκατάλειψη την εθνική του ταυτότητα. Ένας Αφροαμερικανός μπορεί να είναι όσο Ορθόδοξος όσο κάποιον με ρίζες σε μια παραδοσιακά Ορθόδοξη χώρα. Αυτό το δεδομένο έχει ιδιαίτερη σημασία, επειδή οι περισσότεροι Αφροαμερικανοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί είναι η μειοψηφία (αν όχι οι μόνοι Αφροαμερικανοί) στην ενορία τους.
Η προσπάθεια προς την απόκτηση αγιότητας είναι ο κυρίαρχος στόχος – Η δέσμευση αυτή εκφράζεται δια την συχνή ανάγνωση της αγίας γραφής, την συμμετοχή στην Θεία Λειτουργία, την καθημερινή προσευχή, και σε έργα ελεημοσύνης. Συνοδεύεται επίσης από την απόλυτη απόρριψη της θεολογίας του «Ευαγγελίου της Ευημερίας» (prosperity gospel) και του “ευαγγέλιο λάιτ” προτεσταντικού Χριστιανισμού. Αντιθέτως, οι πατέρες και μητέρες της Έρημου είναι τα παραδείγματα αληθινού Χριστιανισμού.
Η πατρική συμμετοχή και η διατήρηση της “Παραδοσιακής Οικογένειας” είναι άκρως σημαντική – Χρησιμοποιώντας τα στατιστικά στοιχεία σχετικά με τις μονογονεϊκές οικογένειες, τις άγαμες μητέρες, και τους απόντες πατέρες, οι Αφροαμερικανοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί δίνουν μεγάλη αξία στην πατρική συμμετοχή και στην διατήρηση της οικογενείας. Για αυτούς, οι πιστοί γονείς είναι το κλειδί για την ανατροφή μιας πιστής και σταθερής μελλοντικής γενιάς.
Η μαύρη ζωή έχει αξία – Αυτή η ιδέα σχετίζεται, αλλά δεν πρέπει να συγχέεται με το κίνημα «Οι Ζωές των Μαύρων Μετράνε» (Black Lives Matter). Για τους Αφροαμερικανούς Ορθόδοξους Χριστιανούς, η δέσμευση προς την ζωή σημαίνει προστασία του αγέννητου, προστασία από την αστυνομική βία, και προστασία από τους υποστηρικτές της υπεροχής της λευκής φυλής που θέλουν να διεισδύσουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Οι Ορθόδοξες Ενορίες θα πρέπει να είναι ιεραποστολικές – Η αληθινή πίστη απαιτεί δέσμευση με την όλη κοινωνία, και κοινοτική προσέγγιση και ευαισθησία, ειδικά όσον αφορά τους φτωχούς, τους περιθωριοποιημένους και τους ευπαθείς. Η ιδέα ότι η προσωπική σωτηρία του ατόμου είναι στενά συνδεδεμένη με την πιστή διάδοση του ευαγγελίου έχει εξέχουσα θέση στις Αφροαμερικανικές Ορθόδοξες αφηγήσεις.

Οι ιστορικές αφηγήσεις, οι πολιτισμικές παραδόσεις, και οι διάφορες πτυχές πνευματικής και διανοητικής σκέψης έχουν διαμορφώσει και συνεχίζουν να διαμορφώνουν την Αφροαμερικανική ταυτότητα. Αν και αποτελείται από διάφορα και ποικιλόμορφα άτομα, η Αφροαμερικανική Ορθόδοξη Χριστιανική Κοινότητα έχει παράγει ένα σετ βασικών ιδανικών και αξιών που αντανακλούν μια μοναδική ιστορία και μια ιδιότυπη και εκπληκτική Αμερικανική εμπειρία.

*Trans.: Katherine Chaffee

[1] Ο «κανόνας μιας σταγόνας» (one-drop rule) ήταν μια μέθοδος φυλετικής ταξινόμησης στις ΗΠΑ από τα χρονιά της σκλαβιάς. Ισχυριζόταν ότι κάθε άτομο που είχε ακόμη και έναν πρόγονο Υποσαχάριας Αφρικανικής καταγωγής (“μία σταγόνα” μαύρου αίματος) θεωρούταν μαύρο.