ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Γέροντας Παΐσιος Ολάρου († 18 Οκτ 1990), ο άγιος της Μολδαβίας

Πηγή Ζωής

Φωτο από εδώ
Η φήμη του γέροντα Ιερομόναχου π. Παϊσίου είναι παντού διαδεδομένη στα μέρη της Μολδαβίας, όπως και του μαθητού του, αρχιμ. π. Κλεόπα Ηλίε (δες πολλά γι' αυτόν εδώ).
Έχουν και οι δύο τον ίδιο ζήλο για τον Χριστό, για την προστασία της ορθοδόξου πίστεως, για την προσευχή, την νηστεία, την αγάπη, για την ησυχία.
Αποτελούν σήμερα τα μεγαλύτερα πνευματικά αναστήματα, λόγω της ασκητικής των ζωής και των πολλών προσωπικών εμπειριών που γεύθηκαν εξ αυτής της πολιτείας τους (δηλ. της ζωής τους).
 

Έτσι με τον αγιασμένο βίο τους, το κήρυγμά των, τις σοφές συμβουλές των αναπαύουν πάσης τάξεως και ηλικίας χριστιανούς που πρόθυμα καταφθάνουν στα κελιά των για ένα λόγο σωτηρίας...

Ο π. Παΐσιος είναι ο Πνευματικός της καρδίας.

Ξεκινά πρώτα με την προσευχή, μετά εξομολογεί και πατρικά συμβουλεύει ό,τι ο λόγος πηγάσει μέσα από την καρδιά του. Γι' αυτό κλαίει στις εξομολογήσεις των άλλων, που και αυτοί, βλέποντάς τον, ταπεινώνονται και αρχίζουν τα κλάματα για τις αμαρτίες τους. 

Σπανίως ομιλεί περί κολάσεως. Ο παρήγορος λόγος του στρέφεται περισσότερο στο έλεος του Θεού και την μακαριότητα των δικαίων. Γι' αυτό ο αποχαιρετισμός του προς τα πνευματικά του παιδιά γίνεται με τα λόγια:
"Καλή αντάμωση στην θύρα του παραδείσου!". 

Είναι ο πατήρ της συγχωρήσεως, της αγάπης και της παραδείσιας χαράς.

Πνευματική συζήτηση με τον ησυχαστή Πνευματικό π. Παΐσιο Ολάρου
 
"Αναμνήσεις μου από τον Ρουμάνο γέροντα π. Ιωαννίκιο Μπάλαν"


 

Αναβάσεις

—    Πάτερ Παΐσιε, ποιό είναι το έργο του μοναχού;
—    Ο μοναχός πρέπει ν᾿ αγαπήση τρία πράγματα στην ζωή του: την προσευχή, την εκκλησία και το κελλί [δηλ. το δωμάτιό του μέσα στο μοναστήρι, όπου θα προσεύχεται και θα μελετά].

—    Ποιός σας προέτρεψε να έλθετε στην μοναχική ζωή;
—    Οι βίοι των Αγίων με επαρακίνησαν και η αγάπη μου για τον Κύριο.
 

—    Τι πειρασμούς είχατε στην ησυχία και πώς τους αντιμετωπίζατε;
—    Επί 20 χρόνια έζησα στην ησυχία και προσευχή σε μία καλύβα που ήταν κοντά στην σκήτη Κοζάντσεα. Δεν είχα όμως πολύ μεγάλους πειρασμούς από τον διάβολο. Είχα όμως σαρκικό πόλεμο, διότι είχα εισέλθει στον πόλεμο με τα επτά πνεύματα της πονηρίας, στα οποία ενίοτε υποχωρούσα, διότι επαρουσιάζοντο υπό την μορφήν του αγαθού.
Αλλά με την προσευχή, την ταπείνωσι και την υπομονή τα νικούσα, χάριτι Χριστού.
 

—    Τι πνευματικές χαρές εδοκιμάσατε στην σκήτη Κοζάντσεα;
—    Είχα μεγάλες χαρές, όσο καιρό ημουνα στην ησυχία στην Καλύβα μου, μα προπαντός, όταν προσευχόμουν την νύκτα και εβοηθούσα πνευματικώς τους άλλους. Αλλά τις ωραιότερες στιγμές της θείας ευφροσύνης τις αισθανόμουνα στην εκκλησία, στην ώρα της Θείας Λειτουργίας.

 

—    Ενθυμείσθε πώς ετελείωσαν τόν βίο τους άλλοι μοναχοί ή μαθηταί σας;
—    Ενθυμούμαι ένα δόκιμο, ονόματι Γεώργιο Κοσμαντσίου, ο οποίος ήταν μεγάλος ασκητής. Όταν αρρώστησε μ᾿ εκάλεσε στό κρεββάτι του και μου εζήτησε να τον διαβάσω μοναχό. Την τρίτη ημέρα, μετά την κουρά του (δηλ. την τελετή με την οποία έγινε μοναχός), κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, εζήτησε συγχώρησι απ᾿ όλους και, ενώ ήταν στα χέρια μου, παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού.
Ένας ιεροδιάκονος ονόματι Γεράσιμος επάνω στην αρρώστια του με εκάλεσε να του διαβάσω την Παράκλησι της Θεοτόκου. Όταν είχα φθάσει στην μέση, εκείνος επέταξε με την ψυχή του στον ουρανό.
Ένας άλλος ιεροδιάκονος, ονόματι Νίκων Νταγκουλεάνου, μεγάλος βιαστής της Βασιλείας των Ουρανών (δηλ. άνθρωπος μεγάλης ασκητικής ζωής), μ᾿ εκάλεσε μία ημέρα και μου είπε να του κλειδώσω το κελλί και την δεύτερη ημέρα να έλθω πάλι στις οκτώ το πρωί για να ψάλουμε μαζί με τους αγγέλους, το Αλληλούια. Όντας Κυριακή η άλλη ημέρα, πολλοί χριστιανοί με εκαθυστέρησαν και δεν μπόρεσα να πάω στο κελλί του στην καθορισμένη ώρα. Επήγα μία ώρα αργότερα, αλλά ο πατήρ Νίκων είχε κοιμηθή τον αιώνιο ύπνο και το σώμα του ήταν ακόμη ζεστό. Έκλαψα και λυπήθηκα πολύ διότι δεν τον επρόλαβα για να ψάλουμε με τους αγγέλους, το Αλληλούια.

 
Δεν μπορώ να ξεχάσω και τον μοναχό Γεννάδιο Αβαταμανίτσε, ο οποίος με υπηρέτησε στο κελλί μου οκτώ χρόνια. Αυτός μου έλεγε πολλές φορές: «Πάτερ Παΐσιε, εγώ σ᾿ ολόκληρη την ζωή μου δεν κοιμήθηκα σε κρεββάτι και χάπια ποτέ δεν επήρα».
Όταν αρρώσταινα, ο πατήρ Γεννάδιος έκανε μετάνοιες δίπλα στο κρεββάτι μου, για να γίνω καλά και να μη πεθάνω, εγώ ο γεροντότερός του. Όταν επλησίασε η ώρα του θανάτου του, μου εζήτησε να τον βγάλω έξω από το κελλί του. Εξεπλήρωσα την επιθυμία του με το πρόσωπο εστραμμένο προς ανατολάς και έτσι σ᾿ αυτή την θέσι, έφυγε η ψυχή του για τα ουράνια, επάνω στο γυμνό έδαφος, όπως συνήθιζε να κάθεται, ως τσοπάνης που ήταν σ᾿ όλη την ζωή του. Ο Θεός να τους συγχωρήση και αναπαύση όλους.
Στην μνήμη μου παρέμειναν η ταπείνωσις και η απλότης των, διότι δεν ήταν μορφωμένοι άνθρωποι, αλλά αυτά που παρέλαβαν από τους προκατόχους των τα κρατούσαν με αγιωσύνη δηλαδή με πνευματική εργασία στο κελλί, με τις ιερές ακολουθίες και το διακόνημα.
—    Εάν κάποιος δεν υπακούη στην συμβουλή του Πνευματικού του Πατρός και κάνει το θέλημά του, ο Πνευματικός του έχει κάποια  ευθύνη απέναντι του Θεού γι᾿ αυτόν;
—    Εάν κάποιος δεν υπακούη τον Πνευματικό του, αυτός μόνος θ᾿ απολογηθή ενώπιον του Θεού. Ο Πνευματικός του Οφείλει να προσεύχεται για την επιστροφή του και να τον συγχωρήση ο Θεός.
 

—    Τι κανόνα προσευχής δίνετε στους γέροντες και ασθενείς, οι οποίοι δεν μπορούν να κάνουν μετάνοιες;
—    Αυτοί να κάνουν ό,τι τους επιτρέπουν οι δυνάμεις των. Εάν δεν μπορούν σωματική άσκησι, ας διπλασιάζουν την νοερά προσευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με...».
Ζούσε στο μοναστήρι Συχαστρία ένας μοναχός μεγαλόσχημος ονόματι Νικάνωρ Μπιτίκα, ο οποίος στα γεράματα δεν μπορούσε να κάνη εδαφιαίες μετάνοιες, ενώ προσκυνητές (μετάνοιες) έκανε από το σκαμνί που καθόταν.
Αφού έπεσε στο κρεββάτι, δεν μπορούσε πλέον να κάνη ούτε προσκυνητές, μόνο στο στήθος του έκανε το σημείο του σταυρού και έτσι επιτελούσε τον μοναχικό του κανόνα. έτσι λοιπόν καθένας ας κάνη, όσο μπορεί και όπως μπορεί, κατά τον λόγο που λέγει: «Ιλαρόν γάρ δότην αγαπά ο Θεός».

 

—    Ποιές είναι οι σπουδαιότερες υποχρεώσεις των μοναχών;
—    Οι μοναχοί είναι υποχρεωμένοι να φυλάγουν την υπόσχεσι που έδωσαν στην κουρά τους, ενώπιον του Χριστού και του Αγίου Βήματος: δηλαδή αδιάκριτη υπακοή, εκούσια πτωχεία και παρθενία ή αγνεία. Εκτός απ᾿ αυτά, να είναι ταπεινοί, να προσεύχωνται πάντοτε και να έχουν την αγία αγάπη, από την οποία
επικρέμαται κάθε καλό έργο και η οποία τα πάντα υπομένει.



Βιβλίο για το γέροντα (κλικ εδώ & εδώ)
—    Ποιές είναι οι μεγαλύτερες κακίες για τον μοναχό και πώς μπορεί να λυτρωθή απ᾿ αυτές;
Όλα τα πάθη και οι πειρασμοί των μοναχών γεννώνται από δύο αμαρτήματα: από την παρακοή και την ακηδία στην προσευχή. Αυτά καθώς και όλα τα άλλα αμαρτήματα, θεραπεύονται με την καθαρή εξομολόγησι, τον κανόνα τής προσευχής, με την επιτέλεσι των καλών έργων και την φύτευσι των αρετών, εκεί όπου είχαν φυτρώσει πριν οι αμαρτίες.
Μεγάλη βοήθεια για την σωτηρία μας παρέχουν οι ταπεινοί λογισμοί και η ταπείνωσις, η οποία μας καθαρίζει από τις αμαρτίες και νικά τον διάβολο.

 

—    Αυτούς που δεν πιστεύουν στον Θεό ή αμφισβητούν την ύπαρξί του, πώς μπορούμε να τους επαναφέρουμε στην πίστι;
—    Πρώτα με την ζωή και το παράδειγμά μας. Διότι, όταν θα βλέπουν τους πιστούς να ζουν εν αγάπη και ειρήνη, πηγαίνουν τακτικά στην εκκλησία, εξομολογούνται υπακούουν στον ιερέα, δεν μεθούν και αποκτούν παιδιά εν φόβω Θεού, τότε παραδειγματίζονται και αυτοί και επιστρέφουν στην πίστι. Αυτό είναι το πιο δυνατό κήρυγμα. Κατόπιν να τους βοηθούμε με την προσευχή, να τους δίνουμε προς ανάγνωσι κατάλληλα βιβλία και να τους διδάσκουμε τον δρόμο του Θεού.

 

—    Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι μοναχοί και τα μοναστήρια μας στην καταπολέμησι των αιρέσεων και παθών στην ζωή των χριστιανών;
—    Μπορούν να βοηθήσουν με αυτά τα δύο: με τα έργα και την προσευχή. Όσο περισσότερο αγιάζονται στο μοναστήρι με την προσευχή, νηστεία, ταπείνωσι, αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, άλλο τόσο ενισχύεται η πίστις και η πνευματική ζωή των εν τω κόσμω χριστιανών. Να μην ξεχνάμε ότι οι πατέρες μας αγωνίσθηκαν στο μοναστήρι, οπότε και εμείς αυτούς πρέπει να ακολουθήσουμε.

 

—    Τι είναι η ταπείνωσις, πάτερ Παΐσιε;
—    Ταπείνωσις είναι ο λογισμός της καρδίας μας που μας επιβεβαιώνει ότι είμεθα πιο αμαρτωλοί απ᾿ όλους τους ανθρώπους και ανάξιοι για το έλεος του Θεού. Όταν εμείς κατηγορούμε τον εαυτό μας, δεν σημαίνει ότι έχουμε ταπείνωσι. Μόνο, όταν ο άλλος μας  υβρίζει και εμείς λέγομεν: Ο Θεός έδωσε εντολή στον αδελφό να με ονειδίση (=βρίσει) για τις αμαρτίες μου.
Αυτή είναι η αληθινή ταπείνωσις. Οπότε να δεχώμεθα τα πάντα ότι γίνονται με την άδεια και ευλογία του Θεού. Σε έπληξε κάποιος με τον λόγο; Να λέγης νοερά, ότι ο Θεός τον διέταξε. Σου έκλεψαν κάτι, πάλι να λέγης, ότι ο Θεός τον διέταξε να το κάνη, διότι το είχε ανάγκη.

 

—    Πώς να συμπεριφέρομαι, πάτερ προς τον πλησίον μου, ώστε να εκπληρώνω την εντολή της αγάπης;
—    Να θεωρής τον πλησίον σου καλλίτερον από τον εαυτό σου, να του ζητής συμβουλές, να του δίνης την θέσι σου, ενώ τις ελλείψεις του να τις σκεπάζης με την αγάπη σου. Κάνε αυτά και σώζεσαι.

O π. Παΐσιος με τον π. Κλεόπα (από εδώ)
—    Πάτερ Παΐσιε, τί είναι η συνείδησις;
—    Συνείδησις είναι ο άγγελος του Θεού που φυλάγει τον άνθρωπο. Όταν αυτή σε ελέγχει σημαίνει ότι ο Θεός σε μαλώνει και πρέπει να χαίρεσαι διότι δεν σε εγκατέλειψε. Η συνείδησις μάς υπενθυμίζει τις αμαρτίες μας και μας ταπεινώνει.

 

—    Ποιό λόγο πνευματικό αφήνετε ως διαθήκη σ᾿ εμάς για να σωθούμε και να βοηθήσουμε τους άλλους στην οδό τής σωτηρίας;
—    Να κάνουμε και εμείς, αυτά που διδάσκουμε στους άλλους και αυτό που κάνουμε εδώ να γίνεται για την δόξα του Θεού και την ωφέλεια του πλησίον, διότι η αγάπη καλύπτει πλήθος αμαρτιών. Αυτή την διαθήκη αφήνω σε όλους τους μαθητές μου, δηλαδή την διαθήκη της αγάπης, όπως μας διδάσκη ο ίδιος ο Σωτήρ: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστέ, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιωάν.13,35).

 

Μετά την κατανυκτική αυτή ατμόσφαιρα τής ψυχωφελούς συζητήσεως, ο π. Παΐσιος εζήτησε κάτι να του ψάλλω στα ελληνικά. Έψαλα το «Τη Υπερμάχω...» «Aparotaore Doamne, mulţumim...»,  και εκείνη την στιγμή ό Γέροντας κουνούσε θρηνητικά το κεφάλι και εστέναζε.
Τότε και εμείς γονατίσαμε κάτω από το πετραχήλι του και του εζητήσαμε να μας ευλογήση και να μας διαβάση την ευχή της αναχωρήσεως.
Εκείνος άπλωσε τά αγιασμένα αδύνατα χεράκια του επάνω μας, μας εδιάβασε μερικές ευχές και μας εσταύρωνε συνεχώς με ένα ξύλινο σταυρό. Κατόπιν εμείς, παίρνοντας την ευχή του, αναχωρήσαμε ανάλαφροι και συγκινημένοι για την μονή Σέκου.
Εορτή  Γεννήσεως της Παναγίας μας,
Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης
Ιερά Μονή του Οσίου Γρηγορίου
ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2010
***

Το κείμενο προέρχεται από τα αρχεία του πατρός Δαμασκηνού Γρηγοριάτη, από την ιεραποστολή του Κογκό, τον οποίον και ευχαριστούμε θερμά για την παραχώρηση των αρχείων, όπως επίσης ευχαριστούμε και τον γέροντα της Μονής Οσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη [† 8.6.2014] για την ευλογία και την άδεια δημοσίευσης.

Δες και:

Elder Paisie of Sihastria, a Testament of Divine Love

Elder Paisius of Sihastria and Sihla

Η αγία Θεοδώρα της Σύχλας, που την τάιζαν τα πουλιά
Έργα Ρουμάνων Πατέρων από τις εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη
Ρουμάνοι νεομάρτυρες και ομολογητές επί αθεϊστικού καθεστώτος: Μέρος α΄, Μέρος β΄, αγγλικά (The anti-human)

Άγιοι της Ρουμανίας
Γεροντάδες και "κρυφοί" ασκητές στη Ρουμανία


Η κοίμηση του μεγάλου γέροντα και ομολογητή της Ρουμανίας π. Ιουστίνου Πίρβου (16.6.2013)
Γεράσιμος ο Ρουμάνος, ο κατά Χριστόν σαλός
Πώς βρέθηκε το λείψανο άγνωστου αγίου στο λιθόστρωτο της μονής Νεάμτς Ρουμανίας


Οι άγιοι Γέροντες Κλεόπας Ελίε και Αρσένιος Μπόκα
Ο μεγάλος άγιος της Γεωργίας Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής († 1995)
Hardest of the Hardcore - The story of John the Romanian

Δεν υπάρχουν σχόλια: