Άφησε για σήμερα τα σήριαλ που βλέπεις στην τηλεόραση. Κι αν είναι κάτι για να δεις απόψε, δες τη Βάσω και θα πάθεις. Όπως πάθαμε και μεις...
"Στην Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας Γαλιλαία νοσηλευόταν η Βάσω. Εκεί την γνώρισα σχεδόν τυχαία και την άλλη μέρα της πήρα συνέντευξη. Λίγες μέρες μετά μας άφησε. Στο τέλος του βίντεο στην κηδεία της είναι εντυπωσιακό το πως διατήρησε την ευκαμψία της, πέρα από όλα τα άλλα, αυτό το θαυμαστό γεγονός είναι και σαν μια σφραγίδα πιστοποίησης για την αλήθεια και την βαρύτητα των πραγμάτων που μας λέει".
Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου Σύλλογος φίλων των απανταχού κρυπτοχριστιανών Όταν ο σύγχρονος
χριστιανός μιλάει για τον Θεό, εννοεί, λίγο-πολύ, κάτι που βρίσκεται
πέρα μακριά στον ουρανό, άγνωστο, ακατανόητο, φοβερό, απλησίαστο, που
απλά το αποδέχεται, χρήσιμο για ώρα ανάγκης, μερικές φορές του αποδίδει
μαγικές ιδιότητες και συχνά επαναλαμβάνει το ανορθόδοξο «πίστευε και μη
ερεύνα». Κατά τ΄ άλλα αυτή η πίστη στο Θεό δεν επιφέρει
ουσιαστική αλλαγή στη ζωή του χριστιανού. Μπορεί να εκκλησιάζεται
μερικές Κυριακές, να έχει στη βιβλιοθήκη του σύγχρονα πνευματικά βιβλία,
παλιές εικόνες στο σαλόνι, κάποιο κομποσκοίνι στο χέρι, να δίνει και
λίγη ελεημοσύνη. Όμως παραμένει ανυπόμονος στ΄ ότι οι άλλοι δεν είναι
όπως τους θέλει, μίζερος για τα χρήματα, βυθισμένος στον ατομισμό, στην
καλοπέραση, στο άγχος, στον ανταγωνισμό. Αυτό όμως δεν είναι ζωή εν
Χριστώ. Μυρίζει θάνατο.
Σε τι διαφέρει ο χριστιανός σήμερα από
τον υπόλοιπο κόσμο; Όταν δεν έχει μακροθυμία, πραότητα, χαρά, απλότητα
και κυρίως ταπείνωση, σημαίνει ότι δεν έχει νοιώσει τίποτε από την εν
Χριστώ ζωή. Ζωή που ανακαινίζει, μεταμορφώνει και ωραιοποιεί τον άνθρωπο
και μέσα από τις καθημερινές δυσκολίες.
Η ζωή των χριστιανών μη
διαφέροντας καταντά επιβίωση δίχως νόημα, ανόητη, αφού δεν μπορείς να
ζεις μόνο για μια σύνταξη ή για ένα δεύτερο διαμέρισμα ή για ένα
καινούριο αυτοκίνητο. Δεν καρτεράμε μια ουσιαστική αλλαγή, κινούμεθα
δίχως ελπίδα. Έτσι, τρέχουμε συνέχεια, υφαίνοντας κατά κάποιο τρόπο το
σάβανο μας. Η ζωή, λέμε και εμείς, είναι μαύρη, άχαρη, τα ίδια και τα
ίδια, μουντή, θολή, ρουτίνα.
Ο χριστιανός πρώτα-πρώτα καλείται
να σκύψει και να ακούσει τη φωνή του Ευαγγελίου, που τον καλεί σε μία
συνεχή διακινδύνευση της αυτάρκειας που τον διακατέχει, που πονηρού
λογισμού εκείνου, που τον κινεί να λέει: ε εμείς, δόξα τω Θεώ, δεν
κάνουμε τα φοβερά και αισχρά, που βλέπουμε καθημερινά στην τηλεόραση.
Η
σκέψη αυτή είναι μάλλον δαιμονοκίνητη και ο εφησυχασμός που δίνει δεν
είναι ασφαλώς καθόλου αγαθός. Δεν θα δώσουμε λόγο στο Θεό μόνο γιατί δεν
πράξαμε το κακό, αλλά και γιατί δεν πράξαμε το καλό, δεν αγαπήσαμε
τρυφερά την αρετή.
Οι χριστιανοί σήμερα έχουν διπλή ζωή, δεν
είναι ακέραιοι, ενοειδείς, οι αυτοί πάντα. Ο διχασμός αυτός είναι μια
μεγάλη ταλαιπωρία. Ο χριστιανός δεν μπορεί άλλος να είναι και άλλος να
φαίνεται, άλλα να λέει και άλλα να ενεργεί.
Αυτή η ηθοποιΐα,
καλή ή κακή, δεν μπορεί να ανήκει σε κανέναν χριστιανό. Η αληθινή σχέση
του ανθρώπου με τον Θεό, χαρακτηρίζει και τις σχέσεις του με τους
ανθρώπους. Δεν είναι άλλος ο κυριακάτικος χριστιανός και άλλος ο
καθημερινός.
Παρατηρείται, όπως και άλλοτε έχω πει, μια ευσεβής
μασκοφορία. Μια ερμηνεία της μανιώδους σπουδής του ανθρώπου για την
τέλεια εξωτερική του εμφάνιση, είναι τα φύλλα της συκής, για να καλύψει
την εσωτερική του κενότητα και γυμνότητα. Στ΄ ακριβότερα και ωραιότερα
ενδύματα δεν αντιστοιχεί το κάλλος και η τελειότητα του εσωτερικού
κόσμου.
Ο χριστιανός παρασύρεται στις πολλές βιοτικές μέριμνες,
τυρβάζει περί πολλά, αποσπάται στη μερικότητα, απολυτοποιεί το λίγο, το
μικρό, αρέσκεται και προτιμά τους απαγορευμένους καρπούς, οι οποίοι του
παρουσιάζονται ωραίοι, γλυκείς και ευχάριστοι, δεν θέλει να διαφέρει,
δεν θέλει να αγωνίζεται, δεν θέλει να μειώνεται η ελευθερία του, λέει,
να περιορίζεται.
Έτσι, σίγουρα οδηγείται στη αξιοποίηση
πραγμάτων δευτερευόντων, που τα θεωρεί πρώτα. Επανέρχεται ο δαίμονας της
Εδέμ και προτείνει το γυαλιστερό που θαμπώνει και όχι το πολύτιμο, το
εύκολα βλεπόμενο, το φθηνό, το διαφημιζόμενο, το των πολλών, το
παραποιημένο, το μεταχειρισμένο, το αποδεκτό, το καταναλώσιμο.
Η
απόκτηση αυτή δεν είναι κατάκτηση, δεν περιέχει γνησιότητα,
αγωνιστικότητα, μόχθο υπομονής και αγάπης. Εδώ έγκειται η
παραπληροφόρηση, ο αποπροσανατολισμός, η παραπλάνηση στην υιοθεσία
δαιμονικού ήθους, ύποπτου, ύπουλου, δόλιου τρόπου προσεγγίσεως του
κόσμου.
Με τον τρόπο αυτό δίνονται σφαλερές προτεραιότητες,
πλανερές, πλασματικές, αποσπασματικές αλήθειες, ωραιοποίηση της
ακοσμίας, απομονωτισμός επικίνδυνος, ναρκισσισμός νοσηρός, μετάθεση του
προβλήματος, πολυχρωματισμός του κελύφους. Υπερβάλλω;
Έχουμε μια
μαγική αντίληψη περί Εκκλησίας εμείς οι χριστιανοί σήμερα. Λέμε: «Αν
έρθεις στην Εκκλησία οι δουλειές σου θα πάνε καλά». Μα υπάρχουν
χριστιανοί πιστοί που είναι άνεργοι, νέοι επιστήμονες αδιόριστοι,
έμποροι πτωχεύσαντες. Λέμε: «Αν δεν έλθεις στην Εκκλησία θα
καταστραφείς».
Μα ο Χριστός δεν πίεσε ερχόμενος καμία συνείδηση.
Δεν έχουμε το δικαίωμα να απειλούμε, να φοβερίζουμε τον κόσμο,
παιανίζοντας μάλιστα ένα σκοπό που μιλά για ένα Θεό ανύπαρκτο, ένα Θεό
δηλαδή τιμωρό, εκδικητή, τρομοκράτη, φθονερό, αντίδικο. Ένα Θεό που
μοιράζει καλές θέσεις εργασίας, παχυλούς μισθούς, υψηλές συντάξεις,
επιδόματα, ευζωΐα, μακροζωΐα και λοιπά.
Μοιάζουμε με διαφημιστές
νέων προϊόντων ομορφιάς η συνήγορους του αδικημένου Θεού. Δεν έχουμε
νοιώσει ακόμη εμείς οι χριστιανοί του δύστροπου εικοστού αιώνος ότι η
Εκκλησία είναι ο Χριστός που σώζει και δεν σώζεται από κανέναν μας. Ο
Χριστός είπε" αν θέλουμε από την καρδιά μας την τελειότητα ας τον
ακολουθήσουμε. Οι σημερινοί χριστιανοί γίνονται εισαγγελείς,
βασιλικότεροι του βασιλέως, με ζήλο ανεπίγνωστο, με σπουδή αδιάκριτη, με
νόθο ιεραποστολισμό.
Μα, αγαπητοί μου, όλοι οι άγιοι της
Εκκλησίας μας ήταν άρρωστοι, φτωχοί οι πιο πολλοί, συχνά κυνηγημένοι,
ανήμποροι, καταφρονεμένοι, δεν τους έπιανε το μάτι σου. Ο Χριστός
δοξάσθηκε στον Γολγοθά. Ο πόνος είναι συνοδοιπόρος μας στη ζωή. Το
σύμβολο του χριστιανισμού είναι ο σταυρός. Δεν επιτρέπεται η
παραπληροφόρηση.
Στην Εκκλησία μέσα συνεχίζεται, ενυπάρχει ο
πόνος, αλλά έχει νόημα, έχει διέξοδο, οδηγεί σε ανάσταση. Δεν έχουμε το
δικαίωμα ως ορισμένοι υποψήφιοι πολιτικοί να ξεγελάμε το λαό,
υποσχόμενοι επίγειους παραδείσους. Ο Χριστός είπε ότι θα έχουμε στον
κόσμο αυτό θλίψη. Δεν μακαρίζει όσους χασομερούν στα γέλια.
Επιθυμούμε
και δημιουργούμε ένα νεοχριστιανισμό στα μέτρα μας, στις ανάγκες μας,
άκοπο, άμοχθο, πρόχειρο, εύκολο, δίχως κανέναν κόστος, αντιασκητικό,
τελικά αντιευαγγελικό.
Σε αυτή την προοπτική η Θ. Λειτουργία στο
ναό είναι μια απλή ακρόαση των λεγομένων, μία θέαση των τελουμένων, που
θα μπορείς να την παρακολουθείς πιο ήσυχα και από την πολυθρόνα σου στο
σπίτι από την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο. Δεν είναι θυσία,
συμμετοχή, εγρήγορση, επί τω αυτώ πάντων των αδελφών συγκοινωνούντων
και θερμά δεομένων.
Εντός των χριστιανικών κοινοτήτων ο
ανέστιος, ο ανέραστος, ο αφιλόξενος, ο απομονωμένος και ταλαίπωρος
άνθρωπος ζητά να θερμανθεί από την αγάπη και την αλήθεια. Αν ερχόμενος
συναντήσει τη δική μας απροθυμία, αφιλοξενία κι αδιαφορία, την κόπωση,
την αναβολή, την αδιαθεσία και αναποφασιστικότητα, τότε θα είναι τραγικό
και για εμάς και για εκείνον. Αν δεν έχουμε φως και χαρά, βίωμα και
ζωή, τι να προσφέρουμε; Τ΄ άλλα τα βρήκε αλλού κι ίσως καλύτερα.
Αν
εμείς οι χριστιανοί δεν έχουμε τη χαρά της προσωπικής συναντήσεώς μας
με τον Χριστό τότε τι νόημα έχει η αναγραφή της χριστιανικής μας
ιδιότητας στην ταυτότητα κι ένας τυπικός εκκλησιασμός; Λέγει ο άγιος
Γρηγόριος ο Σιναΐτης πως αν δεν γνωρίσουμε τι μας έπλασε ο Θεός, δεν θα
κατανοήσουμε τι μας έκανε η αμαρτία. Αν δεν γνωρίσουμε το φως της
χάριτος, λέμε ότι είμαστε καλά και στο ημίφως. Στο φως αποκαλύπτεται η
πραγματικότητά μας. Μέσα στο φως θ' αποκαλυφθεί η Αλήθεια της Εκκλησίας.
Η Εκκλησία δεν είναι αυτό που φανταζόμαστε, που νομίζουμε, που
θα θέλαμε να είναι. Η Εκκλησία είναι μία μητρική αγκάλη, που όλους θέλει
να σώσει, αν θελήσουν να σωθούν. Δεν είναι θεσμός, δεν είναι ιδεολογία,
δεν είναι παράταξη, δεν είναι σύστημα, δεν είναι μέρος. Η Εκκλησία δεν
δικάζει, δεν τιμωρεί, δεν ψάχνει για οπαδούς, δεν μετασχηματίζεται, δεν
διαιρεί, δεν κουράζεται, δεν ξεκουράζεται, δεν ανησυχεί να πείσει
αποστομωτικά, να υποδουλώσει και να κατατροπώσει κανένα και ποτέ.
Προσέξτε το παρακαλώ.
Οι χριστιανοί σήμερα πρέπει να γίνουμε οι
άνθρωποι των καθαρών βιωμάτων, να μιλά πιο βροντερά η ζωή μας η ίδια από
τα πολλά λόγια μας, να μη απαιτούμε με προπέτεια το θαύμα, να μη
βιαζόμαστε στην προσευχή, ν΄ ακούμε και τον άλλο, όποιος κι αν είναι, να
υπομένουμε την αντίδραση, την αντίσταση του άλλου, να συνεργασθούμε με
το Θεό.
Εμείς θα του δώσουμε τον εκούσιο κόπο μας, την άσκηση,
κι Εκείνος τη χάρη Του και το έλεός του, αφού πάντοτε η σωτηρία του
ανθρώπου είναι συνεργία Θείας Χάριτος κι ανθρώπινης ενέργειας. Ο
άνθρωπος πλάσθηκε κατ΄ εικόνα Θεού κι ο σκοπός της δημιουργίας του είναι
η θέωση.
Η αποστολή της Εκκλησίας είναι η σωτηρία του κόσμου,
τα μυστήρια της Εκκλησίας αγιάζουν τον αγωνιζόμενο άνθρωπο, ο οποίος
καθαριζόμενος φωτίζεται και θεώνεται. Αυτή είναι η οθρόδοξη θεολογία, η
ανθρωπολογία, η εκκλησιολογία και η ασκητική της Εκκλησίας μας. Μη
ψάχνουμε γι΄ άλλες ατραπούς, όταν μία είναι η οδός της σωτηρίας, της
θεώσεως, της τελειότητος.
Στίχοι: Λεωνίδας Μπαλάφας.
Μουσική: Λεωνίδας Μπαλάφας – Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης (από το κανάλι του).
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Παπαδουλάκης
Παραγωγή Indigo View 2015 Οι συντελεστές & τα άλλα στοιχεία του βίντεο εδώ.
''Μοιάζω με βομβαρδισμένο τοπίο με ένα στιχάκι που είναι μουτζουρωμένο στης ζωής το τελευταίο θρανίο και με πουλί ξενιτεμένο...
Έχω πείσμα και γερό το στομάχι σαν το Παύλο με την κάλπικη λύρα την αγάπη που έχω δώσει δε πήρα έτσι το θέλησε η μοίρα....
Άντε να σταθώ στα πόδια μου μετά από τόσα χτυπήματα έχω ξεχάσει τα βήματα μα δε με παίρνει να πω δε μπορώ πρέπει να μπω στο χορό...
Μες στον κόσμο μεγαλώνω τον άπονο ποιος στ' αλήθεια παίρνει αυτό που του αξίζει δεν το θέλω μα μου βγαίνει παράπονο γιατί η ρόδα δε γυρίζει...'' ''Να σταθώ στα πόδια μου'' (μόνο το τραγούδι)
"Θέλω να χτίσω ένα σπιτάκι"
Μουσική Λεωνίδα Μπαλάφα (το βίντεο - που έχει το δικό του μήνυμα - από το κανάλι του) σε ποίηση Κωστή Παλαμά
Ἐκεῖ τὸ σπίτι μου θὰ χτίσω μὲ μιὰ βρυσούλα στὴν αὐλή, πάντα ἡ γωνιά του θὰ καπνίζει κι ἡ θύρα του θἆναι ἀνοιχτή. Ο Λεωνίδας Μπαλάφας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1981, ενώ κατάγεται από την Καρδίτσα. Ξεκίνησε τις ζωντανές εμφανίσεις στην μπουάτ Απανεμία στην Πλάκα το
2003, στην συνέχεια ακολούθησαν εμφανίσεις σε διάφορες μουσικές σκηνές
της Αθήνας. Το 2006 συμμετείχε στο Fame Story 4 από το οποίο βγήκε και
νικήτης. Στην ελληνική δισκογραφία έκανε το ντεμπούτο του με το CD
single με τίτλο Ο Λεωνίδας και οι Πότες το 2007. Στην συνέχεια
ακολουθούν τα CD "Ταξίδι για να σε βρω" 2009, "Ανοιξιάτικη μέρα" το
2010. Το 2012 κυκλοφορεί από την Antart μια ανεξάρτητη δισκογραφική
εταιρία το διπλό CD του με τίτλο "Ας ρίχνει και χαλάζι" ενώ το 2013
επανέρχεται με το επίσης διπλό CD με τίτλο "Απηλιώτης", που αποτελείται
από τραγούδια σε στοίχους και μουσική του Λεωνίδα Μπαλάφα, με ύφος
σμυρναίικου ρεμπέτικου σε μια προσπάθεια να παντρέψει το ύφος και τον
ήχο του 1930 με το σήμερα. Το 2014 κυκλοφορεί πάλι από την AntArt το CD
με τίτλο "Ανηφοριά". Κάθε μία από τις δισκογραφικές του δουλειές έχει
και διαφορετικό ύφος, ενώ οι live εμφανίσεις του έχουν έντονο το
στοιχείο του αυτοσχεδιασμού. (Βικιπαίδεια) Δισκογραφία Ο Λεωνίδας και οι πότες (cd single) (2007) Ταξίδι για να σε βρω (2009) Ανοιξιάτικη μέρα (2010) Ας ρίχνει και χαλάζι (2012) Απηλιώτης (2013) Ανηφοριά (2014) Λίκνο (2016) Άνθρωπος Μονάχος (2018)
Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης (από την ιστοσελίδα του) Ο Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεσσαρά Κρήτης. Σπούδασε και αποφοίτησε από την Σχολή Τεχνολογίας Γεωπονίας Ηρακλείου, ενώ σε μικρή ηλικία διδάχτηκε Κρητική μουσική. Γράφει στίχους και συνθέτει τραγούδια και παίζει κρητική λύρα, κιθάρα, μαντολίνο και λαγούτο.
Με δύναμη από την παράδοση καταθέτει την δική του μουσική πρόταση
τολμώντας να διακλαδωθεί και να χρησιμοποιήσει σύγχρονες μουσικές
φόρμες, δοσμένες εξαίσια από το προσωπικό του ύφος που δεν παύει ωστόσο
να είναι καθαρά παραδοσιακό. Έχει συμμετάσχει σε σημαντικά μουσικά φεστιβάλ σε Γερμανία, Βέλγιο, Κύπρο και Ελλάδα. Έχουν κυκλοφορήσει 3 προσωπικοί του δίσκοι: - Xειμώνα φέρνεις (Φαιστός 2005) - Μωσαϊκό (Εν ήχω 2014) - Κρητικός Ορίζοντας (Feelgood Records 2016)
Kατά την θεατρική περίοδο 2005 - 2006 έγραψε μουσική για το φεστιβάλ
αρχαίου θεάτρου που έλαβε χώρα στις Μοίρες Κρήτης με την συμμετοχή
θεατρικών ομάδων από όλη την Ελλάδα και συγκεκριμένα για το έργο
''Ιφιγένεια εν Αυλίδι'' σε σκηνοθεσία Γιώργου Χριστινίδη. Έχει
ήδη στο ενεργητικό του ηχηρές συνεργασίες όπως Βασίλης Σκουλάς,
Ψαραντώνης, Νίκος Στρατάκης, Τζωρτζίνα Αλεξάκη και τον Ιταλό
Gianfranco Maranco. Τον Αύγουστο του 2015 συνεργάζεται με τον
Λεωνίδα Μπαλάφα και τον σκηνοθέτη Θοδωρή Παπαδουλάκη για το τραγούδι "Να σταθώ στα πόδια μου" περιγράφοντας την πολιτική σκηνή της χώρας
μας τραγούδι που έκανε ιδιαίτερη αίσθηση στην κοινή γνώμη και
χαρακτήρισε τους αγώνες των Ελλήνων στην περίοδο των μνημονιακών χρόνων. Toν
Μάρτιο του 2016 τον καλεί ο Συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος για να
ερμηνεύσει το έργο "Κρητικός Ορίζοντας" ένα έργο με 9 νέα τραγούδια
του συνθέτη, ενώ συμμετέχει και στην περιοδεία του Γιάννη Μαρκόπουλου
ανά την Ελλάδα με το 26μελές φωνητικό σύνολο Libro Coro, και η 16μελης
Ορχήστρα Παλίντονος αρμονία. Το Δεκέμβριο του 2017 επιμελείται
την νέα προσωπική δισκογραφική δουλειά του Βασίλη Σκουλά με γενικό τίτλο
: "Κεχριμπάρι & Ζαφείρι" (Σείστρον 2017) γράφοντας τη μουσική όλου
του έργου ενώ είχε και το μεγαλύτερο μέρος των στίχων. ["Ν": κυκλοφόρησε]. Μια από
τις σπουδαιότερες στιγμές ήταν η μεγαλειώδεις συναυλία στο άναμμα της
Ολυμπιακής Φλόγας στην αρχαία Ολυμπία για τους Ολυμπιακούς αγώνες του
Ρίο στη Βραζιλία. Έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες δισκογραφικές
δουλειές, είτε γράφοντας στίχους και μουσική, είτε ως τραγουδιστής,
είτε παίζοντας κρητική λύρα.
mpampades.eu singleparent.gr Λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν γι’ αυτούς, ωστόσο είναι μια πραγματικότητα. Η οργάνωση BACA
(Bikers Against Child Abuse, μτφ: Μηχανόβιοι εναντίον της παιδικής
κακοποίησης) αποτελείται από άντρες και γυναίκες σε όλο τον κόσμο που
προστατεύουν και φέρνουν χαρά και ασφάλεια στα παιδιά. Η BACA
είναι μια διεθνής μη κερδοσκοπική οργάνωση στην Αμερική, με σκοπό να
βοηθήσει και να προστατέψει τα παιδιά που έχουν υποφέρει ή συνεχίζουν να
υποφέρουν στα χέρια ανθρώπων που θα έπρεπε να μπορούν να εμπιστεύονται,
σπεύδοντας επάνω στη μηχανή τους. Σαν μια ομάδα «Ζήτα» όπως έχουμε εδώ στην Ελλάδα, αλλά στην υπηρεσία των κακοποιημένων παιδιών!
Τα μέλη της BACA
είναι αφιερωμένα στο να ενδυναμώνουν τα θύματα παιδικής κακοποίησης και
να τα βοηθάνε να νιώθουν δύναμη και να ζουν μια γεμάτη και παραγωγική
ζωή. Πηγαίνουν τα παιδιά σχολείο, τα συνοδεύουν στο δικαστήριο και
στέκονται έξω από τα σπίτια τους όλη τη νύχτα αν αυτό τα κάνει να
νιώθουν προστατευμένα και ασφαλή. Τα παιδιά αυτά, γίνονται και αυτά μέλη
της οικογένειας της BACA και
στηρίζονται στο γεγονός πως ότι και να γίνει, πάντα κάποιος θα βρίσκεται
εκεί ένα βήμα πίσω τους να τα προστατέψει και να «παλέψει» αν
χρειαστεί, για εκείνα.
Μιλήσαμε με διάφορα μέλη της BACA
από όλη τη χώρα ["Ν": προφανώς ΗΠΑ] για να μας πουν για τη συναρπαστική δουλειά που κάνουν
και το κοινωνικό έργο που επιτελούν και έχει ενδιαφέρον να δεις τι μας
είπαν!
Πώς συνδέεστε με ένα παιδί που χρειάζεται βοήθεια;
Τα
περισσότερα παιδιά κακοποιούνται από τους γονείς τους και επειδή έχουμε
επαφή με τους Εισαγγελείς, μας γνωστοποιούν τις υποθέσεις κακοποιημένων
παιδιών που φτάνουν στα χέρια τους. Άλλες φορές πηγαίνουμε εμείς στα
Αστυνομικά τμήματα και παίρνουμε στοιχεία ενώ σε πολλές περιπτώσεις, μας
παίρνουν οι ίδιοι οι συγγενείς ή οι γονείς των παιδιών να μας αναφέρουν
κάποιο περιστατικό κακοποίησης.
Πώς γίνεται η πρώτη επαφή με αυτά τα παιδιά;
Καταρχάς,
εγώ προσωπικά χαιρετώ το παιδί με ένα ζεστό χαμόγελο κοιτάζοντάς το με
κατανόηση (όχι οίκτο). Πάντα φροντίζω να κάθεται σε πιο ψηλό σημείο από
εμένα ώστε να είμαι λίγο πιο κάτω από το οπτικό του πεδίο. Του
απευθύνομαι με το ψευδώνυμο που έχει επιλέξει να εμφανιστεί και του
μιλάω για άλλα θέματα της καθημερινότητας, όπως αν του αρέσει να κάνει
ποδήλατο, ποια είναι τα αγαπημένα του παιχνίδια ή ποιο άθλημα του
αρέσει. Ανάλογα με την αντίδρασή του, θα του πω μια αστεία ιστορία για
μένα, θα του δείξω το σήμα της BACA και θα του πω ότι είμαι κι εγώ πια, κομμάτι της οικογένειάς του.
Γιατί έγινες μέλος στη BACA;
Η
παιδική κακοποίηση, έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας πλέον στον κόσμο
και δυστυχώς υπάρχουν λίγες οργανώσεις που πραγματικά βοηθάνε. Αν το
παιδί φοβάται να καταγγείλει αυτόν που το κακοποιεί, τότε το πιο πιθανό
είναι ο εφιάλτης του να μην έχει τέλος. Και σε αυτό το σημείο επεμβαίνει
η BACA. Δυναμώνουμε τα παιδιά, τα
κάνουμε να μην νιώθουν φόβο μέσα στον κόσμο που ζούν και γενικότερα,
τους δίνουμε τη ζωή τους πίσω. Προσωπικά μπήκα στη BACA όταν είδα πόσο πολύ επηρεάζει τις ζωές των παιδιών προς το καλύτερο. Όταν
είδα τι περνάει ένα παιδί που πρέπει να πάει στο δικαστήριο να
καταθέσει εναντίον ακόμη και του ίδιου του γονιού του. Δούλευα σε ένα
νοσοκομείο κάποτε και φρόντιζα ένα παιδί που πυροβολήθηκε από τον πατέρα
του και που δυστυχώς δεν άντεξε και υπέκυψε στα τραύματά του. Από τότε
ήθελα να κάνω κάτι να σταματήσει αυτό και το να γίνω μέλος στη BACA
ήταν η ευκαιρία μου. Επίσης, αυτό που μας διευκολύνει πολύ είναι η
μετακίνηση. Με τη μηχανή μπορείς να πας γρήγορα όπου κι αν θέλεις!
Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας μια ιστορία επιτυχίας; Ένα περιστατικό που είχε καλό τέλος εξαιτίας της δικής σας παρέμβασης;
Πάρα
πολλά. Στις περισσότερες περιπτώσεις, όταν πρωτοσυναντάμε ένα παιδί,
είναι τόσο φοβισμένο που δεν βγαίνει καν από το σπίτι του και είναι
εκπληκτικό που αυτό το ίδιο παιδί, ένα μήνα μετά το βλέπεις να καταθέτει
άφοβα και δυναμικά, στο δικαστήριο. Υπάρχουν έφηβοι ή ενήλικες που όταν
ήταν παιδιά βοηθήθηκαν από την BACA και σήμερα με παίρνουν τηλέφωνο ή έρχονται να με δούν. Δεν
θα ξεχάσω όμως το περιστατικό μιας έφηβης κοπέλας που κακοποιούνταν από
τον πατριό της και εξαιτίας αυτής της κακοποίησης είχε παρατήσει το
βόλεϊ, ένα άθλημα που αγαπούσε πάρα πολύ και ήθελε να ακολουθήσει
επαγγελματικά. Όταν τη πρωτοσυναντήσαμε ήταν φοβισμένη, δεν μας κοιτούσε
στα μάτια, σχεδόν μας γύρισε τη πλάτη. Ο ίδιος αυτός άνθρωπος, δυο
μήνες μετά, κατέθετε στο δικαστήριο εναντίον του πατριού της και σήμερα
το κορίτσι αυτό είναι αρχηγός της γυναικείας ομάδας βόλεϊ στη περιοχή
της, κάνοντας το όνειρό της αληθινό. Αυτό είναι για μένα επιτυχία!
Αν μπορούσες να πεις κάτι σε ένα κακοποιημένο παιδί που υποφέρει, τι θα ήταν αυτό;
Ότι μπορεί αυτή τη στιγμή, να του φαίνονται όλα ακατόρθωτα, αλλά μπορεί
να το ξεπεράσει, δεν είναι μόνο του. Κι ακόμη κι αν δεν έρθει εκείνο σε
εμάς, θα πάμε εμείς σε αυτό, όπου κι αν βρίσκεται!
Για να προσεγγίσουμε το Μυστήριο της Πεντηκοστής, πρέπει πρώτα να δούμε τι είναι Εκκλησία. Γιατί Πεντηκοστή χωρίς την Εκκλησία δεν μπορεί να υπάρχει. Γιατί αυτό που είναι η Πεντηκοστή, μόνο μέσα στην Εκκλησία μπορεί να γίνεται. Σύμφωνα με την διήγηση του ευαγγελιστή Λουκά, στο βιβλίο των Πράξεων, το γεγονός της Πεντηκοστής συνέβη στη σύναξη των μελών της Εκκλησίας. «Καθώς δε συμπληρωνόταν η ημέρα της Πεντηκοστής, ήσαν όλοι οι πιστοί με μια ψυχή συγκεντρωμένοι στο ίδιο μέρος» (Πραξ. 2,1). Συνεπώς Πεντηκοστή εκτός Εκκλησίας είναι αδιανόητη. Τί είναι Εκκλησία;
Κατ’ αρχήν η Εκκλησία είναι κτιστή ή άκτιση; Στο Σύμβολο της Πίστεως περιλαμβάνονται τρία ρήματα. ¨Πιστεύω – ομολογώ - προσδοκώ¨. Το ¨ομολογώ¨αναφαίρεται στο Μυστήριο του Βαπτίσματος ¨ομολογώ έν Βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών¨, το ¨προσδοκώ¨αναφαίρεται στην εκ νεκρών ανάσταση ¨προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνος¨. Το ρήμα ¨πιστεύω¨, αναφαίρεται πρώτον στον Πατέρα, δεύτερον στον Υιόν και τρίτον στο Άγιο Πνεύμα. Το άρθρο που αναφαίρεται στην Εκκλησία δεν έχει ρήμα: ¨Εις μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν¨. Δεν μπορεί να υπάρχει πρόταση χωρίς ρήμα ή τουλάχιστον να νοείται από προηγούμενη πρόταση. Στην πρόταση που αφορά την Εκκλησία, το ρήμα που νοείται από προηγούμενη πρόταση είναι το ¨πιστεύω¨. Συνεπώς στο Σύμβολο της Πίστεως, οι θεόπτες Πατέρες της Β’ Οικουμενικής Συνόδου όρισαν ότι, πιστεύομε εις ένα Θεόν Πατέρα και εις έναν Κύριον τον Ιησούν Χριστόν και εις το Πνεύμα το Άγιον και εις την μίαν, αγίαν, καθολικήν, και αποστολικήν Εκκλησίαν. Όμως η πίστη σε οτιδήποτε είναι κτίσμα αποτελεί ειδωλολατρεία. Συνεπώς η Εκκλησία είναι άκτιστος.
Γράφει ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης: «Και πρό της Δημιουργίας υπήρχε η Εκκλησία η άκτιστη, ως κεκρυμμένη εν τω Θεώ βασιλεία και δόξα, στην οποία κατοικεί ο Θεός Πατέρας με τον Λόγο και το Άγιο Πνεύμα». Αυτή η Εκκλησία είναι άκτιστη, δηλαδή είναι η άκτιστη δόξα του Θεού, η άνω Ιερουσαλήμ ως μητέρα όλων μας. «Η δε επουράνιος Ιερουσαλήμ είναι ελεύθερη από κάθε κτιστή αναγκαιότητα. Αυτή ακριβώς είναι η μητέρα όλων μας» (Γαλάτας 4,26). Γι’ αυτό και το πολίτευμά μας ¨εν ουρανοίς υπάρχει¨. «Εμάς, των πιστών μαθητών του Κυρίου, το πολίτευμά μας, όπως των αγγέλων είναι στους ουρανούς» (Φιλιππησίους 3,20), και επομένως όπως η Βασιλεία του Θεού, έτσι και η Εκκλησία ¨ουκ εστιν εκ του κόσμου τούτου¨. «Απάντησε ο Ιησούς: η βασιλεία μου δεν προέρχεται από αυτόν τον κόσμο» (Ιω. 18,36). Ο Αδάμ και η Εύα, πρό της πτώσεως, ζούσαν μέσα σ’ αυτήν την άκτιστη Βασιλεία του Τριαδικού Θεού, την Εκκλησία. Αυτή η άκτιστη Εκκλησία ήταν και είναι ο Παράδεισος. Σ’ αυτήν την άκτιστη Εκκλησία μετείχαν οι δίκαιοι και οι Προφήτες της Π. Διαθήκης.
Ο μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος γράφει: «Η ενανθρώπηση του Χριστού φανέρωσε αυτήν την άκτιστη Εκκλησία στο τεθεωμένο Σώμα του Χριστού, το οποίο καθίσταται πηγή της ακτίστου Χάριτος και ενεργείας του Θεού… Όσοι ζουν μέσα στην άκτιστη Εκκλησία, που τώρα φανερώνεται τελειότερα στη σάρκα του Χριστού, αγιάζονται μετέχοντας στην άκτιστη Χάρη του Θεού, και μεταβαίνουν στην άκτιστη Βασιλεία του Θεού, τον Παράδεισο, την ουράνια Εκκλησία, την άκτιστη δόξα της Αγίας Τριάδος. Με αυτές τις προϋποθέσεις λέμε ότι η Εκκλησία είναι η Βασιλεία του Θεού και δεν πρόκειται για μια κτιστή πραγματικότητα, αλλά για άκτιστη δόξα. Επομένως, η Εκκλησία είναι άκτιστη και κτιστή, επειδή είναι η άκτιστη δόξα και η κτιστή φύση που προσέλαβε ο Χριστός, αλλά και αυτή η κτιστή ανθρώπινη φύση, που προσέλαβε ο Χριστός και θέωσε, μετέχει της ακτίστου Χάριτος της θείας φύσεως δυνάμει της υποστατικής ενώσεως θείας και ανθρωπίνης φύσεως στην υπόστασή Του, και γίνεται και αυτή πηγή της ακτίστου Χάριτος. Και όσοι συνδέονται με τον Χριστό γίνονται μέτοχοι της ακτίστου δόξης του Θεού και θεώνονται κατά Χάρη, οπότε γίνονται άναρχοι και άκτιστοι κατά Χάρη. Αυτό γίνεται με το Μυστήριο της Πεντηκοστής».
Ποιο είναι το γεγονός της Πεντηκοστής; Σύμφωνα με τη διήγηση του Λουκά: «Και έξαφνα ήλθε από τον ουρανό ένας ήχος, σαν ισχυρή βοή ανέμου που κινείται με ορμή, και γένισε όλο το σπίτι, μέσα στο οποίο κάθονταν όλοι οι πιστοί. Και παρουσιάσθηκαν σ’ αυτούς γλώσσες σαν από φλόγα πυρός, να διαμοιράζωνται, και στον καθένα απο αυτούς κάθησε από μία γλώσσα. Και εγέμισαν όλοι από το Άγιο Πνεύμα» (Πραξ. 2,2-4). Το γεγονός της Πεντηκοστής είναι η κάθοδος , εν Αγίω Πνεύματι, της Χάριτος του Θεού στους πιστούς της Εκκλησίας. Πρέπι να διακρίνομε εδώ κάτι σημαντικό.
Ο Λουκάς μας λέει ότι σε κάθε έναν πιστό κάθησε και από μια γλώσσα πυρός. Η γλώσσα πυρός ήταν το ορατό σημείο της θείας Χάριτος. Αυτό δεν σημαίνει ότι η θεία Χάρις κοματιάζεται σε πολλά μέρη και οι πιστοί πήραν από ένα μέρος. Αλλά σε κάθε πιστό δόθηκε όλη η Χάρη του Παναγίου Πνεύματος. Σύμφωνα με τον άγιο Γρηγόριο η χάρις του Θεού «μερίζεται αμερίστως εν μεριστοίς και πολλαπλασιάζεται απολλαπλασιάστως εν πολλοίς». Δηλαδή, συμβαίνει ότι και με το Σώμα του Χριστού στην Θεία Ευχαριστία. Ο κάθε πιστός ενώ μεταλαμβάνει ένα μικρό κοματάκι από το Σώμα του Χριστού, εν τούτοις μεταλαμβάνει και ενώνεται με όλον τον Χριστό, γιατί και στο πιο ελάχιστο κομματάκι βρίσκεται όλος ο Χριστός. Αυτό λέει και η ευχή που λέει ο ιερέας κατά την ετοιμασία της Θείας Ευχαριστίας: «Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος…». Έτσι και ο κάθε πιστός κατά την Πεντηκοστή έλαβε πλήρη την Χάρη του Παναγίου Πνεύματος.
Γνωρίζομε όμως ότι και στην Π. Διαθήκη υπήρχε μετοχή στη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος. Οι προφήτες και οι δίκαιοι στην Π. Διαθήκη είχαν εμπειρία – μέθεξη της θείας Χάριτος. Και στην Π. Διαθήκη υπήρχε κάθαρση, φωτισμός και θέωση. Ποια είναι η διαφρά της Πεντηκοστής; Γράφει ο μακαριστός καθηγητής π. Ιωάννης Ρωμανίδης: «Όσοι προ της Αναλήψεως – από Αδάμ και εξής – είδαν την δόξα του Χριστού, την είδαν διπλώς. Από το ένα μέρος σκεπάσθηκαν από την νεφέλη, διότι ¨εν τω φωτί σου οψόμεθα φως¨(Ψαλ. 35,10), σκεπάσθηκαν από την φωτεινή νεφέλη και, ευρεθέντες μέσα στο Φως το άκτιστο, βλέπουν άκτιστο Φως, αλλ’ επίσης και η ανθρωπίνη φύση του Χριστού είναι πηγή φωτός, όπως είναι στη Μεταμόρφωση. Οι τρεις μαθητές στην Μεταμόρφωση είδαν την ανθρώπινη φύση του Χριστού, ως πηγή Φωτός. Μέσα τους έλαμπε το Φως, αλλ’ εκ του σώματος, όμως, έξωθεν. Έλαμπε το Φως μέσα τους, αλλά το Σώμα του Χριστού, η πηγή του Φωτός, ήταν έξωθεν. Με την Πεντηκοστή όμως, το Φως εκπέμπει η ανθρωπίνη φύση του Χριστού έσωθεν πλέον». Οπότε η εμπειρία της θεώσεως είναι εκ του έσωθεν, γιατί η άκτιστη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος, ενώνει πλέον τον άνθρωπο σωματικώς με την θεανθρώπινη φύση του Χριστού, που είναι η πηγή του Φωτός.
Γι’ αυτό και λέμε ότι την Πεντηκοστή ιδρύθηκε η Εκκλησία. Δεν ιδρύθηκε την Πεντηκοστή η Εκκλησία, απλώς την Πεντηκοστή, ενσωματώθηκαν – ενώθηκαν οι πιστοί με την Εκκλησία, δηλαδή την θεανθρώπινη φύση του Χριστού. Ο άθρωπος δεν μπορούσε από μόνος του να υπερβεί τα κτιστά όρια και να ενωθεί με το άκτιστο. Αυτό το κάνει το Άγιο Πνεύμα. Ενώνει την ανθρώπινη φύση με την αναστημένη θεανθρώπινη φύση του Χριστού, που είναι η Εκκλησία. Από πλευράς της δικής μας ενσωμάτησης στην Εκκλησία, η Πεντηκοστή είναι η γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας. Υπήρχε και στην Π. Διαθήκη Εκκλησία, η οποία όμως δεν ήταν ενωμένη με την αναστημένη θεανθρώπινη φύση του Χριστού, γι’ αυτό ΄και ήταν υπό το κράτος του θανάτου. Την Πεντηκοστή οι πιστοί ενώνονται διά του Αγίου Πνεύματος με την αναστημένη θεανθρώπινη φύση του Χριστού και έτσι μετέχουν στην άκτιστη Βασιλεία του Θεού, που είναι η Εκκλησία, το θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού. Με την Πεντηκοστή πλέον ο Χριστός ως θεάνθρωπος κατοικεί μέσα στον άνθρωπο. Αυτή είναι η σωτηρία του ανθρώπου.
Ο Χριστός προ του πάθους του είχε πει στους μαθητές του: «Έχω πολλά ακόμη να σας πω, αλλά δεν μπορείτε τώρα να τα κρατήσετε και να τα εννοήσετε. Όταν όμως έλθει εκείνος, δηλαδή το Πνεύμα της αληθείας, θα σας οδηγήσει εις πάσαν την αλήθεια» (Ιω. 16,12-13). Με την Πεντηκοστή ο πιστός φθάνει σε όλη την αλήθεια. Ποια είναι η αλήθεια; Ο Χριστός λέει στους μαθητές του: «Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. 14,6). Στην Εκκλησία ψάλλουμε: «..και οι εν σκότει και σκιά, εύρομεν την αλήθειαν. Και γάρ εκ της Παρθένου, ετέχθη ο Κύριος» (Εξαποστειλάριον Χριστουγέννων). Η αλήθεια είναι ο Χριστός, η θεανθρώπινη φύση του Χριστού, η ένωση κτιστού και ακτίστου. Αλήθεια πέραν του Χριστού δεν υπάρχει. Όταν είπε ο Χριστός ότι ¨το Πνεύμα της αληθείας θα μας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια¨, αυτό πραγματοποιήθηκε την Πεντηκοστή. Διότι με την Πεντηκοστή ο Χριστός πλέον, εν Πνεύματι Αγίω, κατοικεί μέσα μας. Συνεπώς η αλήθεια πια βρίσκεται μέσα μας, και είναι ο θεάνθρωπος Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Και η Εκκλησία κατέχει ως Σώμα του Χριστού όλη την αλήθεια. Γι’ αυτό η «η Εκκλησία είναι στύλος και εδραίωμα της αλήθειας» (Α’ προς Τιμόθεον 3,15).
