Ο αδελφός μας Σπύρος Χαγκαμπιμάνα (για τον οποίο ξαναγράψαμε & γενικά δείτε εδώ) δικάζεται στο Μπουρούντι κάτω από άθλιες συνθήκες. Είναι τόσο άγρια και ανεξέλεγκτη η κατάσταση εκεί, που οπλισμένοι εισέβαλαν στη φυλακή όπου κρατείται τώρα για να βρουν "εχθρούς του καθεστώτος" και να τους καθαρίσουν εννοείται, πάντως παρά τις συμπλοκές και τους τραυματισμούς κρατουμένων, ο Θεός τον φύλαξε...
Όπως γράφουν οι φίλοι του στο ΦΜΠ, "Έχει σοβαρά νευρολογικά προβλήματα, από τους βασανισμούς που έχει υποστεί, ενώ με δυσκολία κινείται. Δεν έχει καμία δυνατότητα να συμβουλευτεί αποτελεσματικά το δικηγόρο του, να καλέσει μάρτυρες, να βρει έγγραφα και να γενικά να προετοιμάσει στοιχειωδώς την υπεράσπισή του. Οι πολιτικές πιέσεις για καταδίκη είναι ασφυκτικές. Οδηγείται προς δίκη-λαιμητόμο. Ζητάμε από τις ελληνικές και Ευρωπαϊκές Αρχές να δράσουν άμεσα και χωρίς καμία άλλη καθυστέρηση για την προστασία του υπηκόου τους. Ζητάμε να αποσταλούν εκ μέρους της Ευρωπαικής Ένωσης και των Διεθνών Οργανισμών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων παρατηρητές στην άνω δίκη, περί του δίκαιου και αμερόληπτου χαρακτήρα αυτής. Να εξαντλήσουν τα όρια των αρμοδιοτήτών τους, για να διασφαλίσουν τη δίκαιη μεταχείριση κατά την διαδικασία."
Το Δικαστήριο απέρριψε κατ’αρχήν το αίτημα αναβολής των κατηγορουμένων, που συνίστατο στη μη πρόσβασή τους μέχρι τώρα στα στοιχεία της δικογραφίας. Είναι πρωτόγνωρη η δίκη χωρίς τη δυνατότητα πληροφόρησης των κατηγορουμένων επί των εξοντωτικών κατηγοριών που αντιμετωπίζουν. Την ίδια στιγμή, εξετάζεται στη Γενεύη η Επείγουσα Προσφυγή του Σπύρου ενώπιον της Ειδικής Επιτροπής του ΟΗΕ για τις Αυθαίρετες Κρατήσεις (UN Working Group on Arbitrary Detention). Επίσης, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης ασχολείται με την υπόθεση των βασανισμών και της παράνομης κράτησής του. Έχουν γίνει προσφυγές στα ευρωπαικά θεσμικά όργανα, για τη διασφάλιση την ύστατη στιγμή συνθηκών Δίκαιης Δίκης και αποστολή Διεθνών Παρατηρητών στη Διαδικασία. Τη δεύτερη ημέρα της «δίκης», μετά από την απόρριψη του αιτήματος αναβολής των κατηγορουμένων, για παροχή ικανού χρόνου πρόσβασης στη δικογραφία, ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΠΕΒΑΛΛΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥΣ των κατηγορουμένων από τη διαδικασία! Ο λόγος ήταν «η δήθεν παρεμπόδιση της διαδικασίας» εκ μέρους τους. Διέκοψε τη συνεδρίαση έως την Παρασκευή προκειμένου να ανεύρουν οι κατηγορούμενοι «νέους» δικηγόρους. Πέντε από τους κατηγορουμενους έχουν και διεθνείς δικηγόρους. Οι τέσσερις έχουν το Βέλγο Bernard Maingain και ο Σπύρος δύο Έλληνες. Το πιο τρομερό είναι πως ανακοινώθηκε ποινική δίωξη κατά του άνω Βέλγου Δικηγόρου για …συμμετοχή στο πραξικόπημα κατά του Κράτους. Δηλαδή στο αδίκημα, για το οποίο είχε κληθεί να υπερασπίσει τους πελάτες του. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΥΨΙΣΤΗ ΜΟΡΦΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ!! Δεν μπορεί να εννοηθεί τέτοια δίκη, με παραβίαση στοιχειωδών δικαιωμάτων. Δηλαδή, χωρίς δυνατότητα γνώσης της κατηγορίας και χωρίς δυνατότητα δικηγόρου της επιλογής των κατηγορουμένων. Η Δίκη, όπως προαναφέρθηκε, συνεχίζεται την Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2015.
Για την απελευθέρωσή του διενεργούνται ψηφίσματα στο Διαδίκτυο, εδώ και εδώ.
ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ Το αληθινό νόημα και το περιεχόμενό της Παρά το γεγονός ότι οι Ορθόδοξοι χριστιανοί τηρούν, και προσπαθούν να τηρούν τις νηστείες που έχει θεσπίσει η εκκλησία, αγνοούν οι πιο πολλοί απ’ αυτούς τους χριστιανούς, τη σημασία, το νόημα και το περιεχόμενο της νηστείας. Από την αλλη πλευρά, εκείνοι που δεν νηστεύουν θεωρούν τη νηστεία σαν «παπαδική εφεύρεση», ή περιττό τύπο, που δεν έχει σχέση με τη ζωή ενός συγχρόνου «προοδευτικού», «μορφωμένου», «πολιτισμένου» κ.λπ. ανθρώπου. Γι’ αυτό το λόγο και οι πρώτοι και οι δεύτεροι είναι ανάγκη να κοιτάξουν βαθύτερα και να συνειδητοποιήσουν μερικές αλήθειες γύρω από τη νηστεία, που οπωσδήποτε δεν είναι σκοπός, αλλά μέσον για την τελειοποίηση του ανθρώπου.
Η Νηστεία μέσον για την ελευθερία του προσώπου Δεν νοείται χριστιανική ζωή χωρίς αγώνα, άθληση, άσκηση. Χωρίς, δηλαδή, την προσπάθεια εκείνη που αναλαμβάνει ο πιστός οδηγούμενος και ενισχυόμενος από την χάρη του Θεού, να απαλλαγεί από το ζυγό της αμαρτίας και την κυριαρχία των παθών και να ακολουθήσει με αυταπάρνηση το θέλημα του Θεού. Ο χριστιανός από τη στιγμή της βάπτισής του μπαίνει στο πνευματικό στάδιο και γίνεται αθλητής. Αυτό παρακαλεί και η εκκλησία το Θεό για το νέο μέλος της: «ον διαφύλαξον αήττητον αγωνιστήν διαμείναι».
Στον ασκητικό αυτό αγώνα ιδιαίτερα σημαντική θέση κατέχει και η νηστεία. Αποτελεί ένα από τα καλύτερα όπλα στον αγώνα κατά των παθών. Δεν είναι, επομένως, η νηστεία απλώς η βίωση και η εφαρμογή μίας καλής παράδοσης, ούτε η δουλεία σε νόμο που επιβάλλεται έξωθεν, δεν είναι απλώς μία δίαιτα, ή μία γυμναστική της θέλησης, αλλά η προσπάθεια για να απαλλαγούμε από την δουλεία των παθών (της γαστριμαργίας και της λαιμαργίας), ο αγώνας για να ελευθερωθούμε από την τυραννία που θέλουν να επιβάλλουν τα κτίσματα, επομένως αγώνας για την ελευθερία του προσώπου. Γι’ αυτό και η εκκλησία δίνει μεγάλη σημασία στη νηστεία, η οποία έχει πολλές διαστάσεις και στάδια. Η Νηστεία είναι θεόσδοτη και αρχαιότατη παράδοση
Η νηστεία είναι αρχαιότατη παράδοση και νομοθετήθηκε από τον ίδιο το Θεό ήδη πριν από την πτώση. Ήταν η πρώτη εντολή του Θεού στους πρωτόπλαστους. Γι’ αυτό και η Κυριακή της Τυρινής μας θυμίζει αυτή την πρώτη εντολή και μας καλεί να μπούμε στο στάδιο της νηστείας. Στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη τονίζεται ιδιαίτερα η νηστεία, όπως και καταδικάζεται η τυποποίησή της. Ο ίδιος ο Χριστός νηστεύει σαράντα μέρες δίνοντας το παράδειγμα στους μαθητές του. Έτσι από την αρχή, η νηστεία μπήκε στην ζωή της εκκλησίας και οι Άγιοι Πατέρες καθόρισαν με πολύ σοφία τις μέρες και τις περιόδους νηστείας, όπως και τον τρόπο της νηστείας. Η αλλοτρίωση και η τυποποίηση της Νηστείας Κάθε τι το γνήσιο κινδυνεύει να γίνει κάλπικο. Όπως κι ένα νόμισμα, ακόμη κι ένα έργο τέχνης, κινδυνεύουν να παραχαρακτούν και να γίνουν ψεύτικα. Ο κάτοχός τους μπορεί να ξεγελαστεί. Να νομίζει ότι κατέχει ένα θησαυρό και αυτός να είναι κάλπικος, να μην έχει αντίκρισμα. Η Αγία Γραφή και οι ερμηνευτές της, οι πατέρες της εκκλησίας, καταδικάζουν την τυποποίηση της νηστείας, τη λειψή ή ψεύτικη νηστεία. Η νηστεία δεν είναι ένας ξηρός τύπος. Συνδυάζεται πάντα με τις άλλες αρετές, την εγκράτεια, τη μετάνοια, την προσευχή, τη φιλανθρωπία, την ελεημοσύνη.
Ἡ
Οἰκογένεια περιέχει καί τήν ἀγάπη καί τόν ἔρωτα καί τήν σεξουαλικότητα,
ἀλλά εἶναι ταυτόχρονα κάτι πολύ περισσότερο ἀπό αὐτά, εἶναι κάτι πολύ
περισσότερο ἀπό ἕνα σεξουαλικό προσανατολισμό, κάτι ἀφάνταστα
περισσότερο καί μέσα της ἔχει ἕνα στοιχεῖο ἱερότητας. Ὅπου αὐτό δέν
ὑπάρχει ἡ οἰκογένεια εὐτελίζεται σέ ποικίλες σχέσεις.
"N": Παρακαλώ, αν θέλετε, διαβάστε το αφιέρωμα στην ομοφυλοφιλία στην ιστοσελίδα eyxh.gr, το ιστολόγιο omofylofilia.gr, καθώς και την αντίστοιχη ενότητα στο ιστολόγιό μας.
Επίσης, προτείνουμε την εξαιρετική - και ΟΧΙ ηθικιστική και "παπαδίστικη" - εκπομπή του μητροπολίτη Σιατίστης για το γάμο και την οικογένεια στο ραδιοφωνικό σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας (δείτε το πρόγραμμα στη σελίδα τους, μπαίνοντας από το εικονίδιο στην κάτω μεριά του ιστολογίου μας).
Ως Ορθόδοξος και ομοφυλόφιλος άνδρας, είμαι βαθιά ευγνώμων στην
Ορθόδοξη Εκκλησία για τη στάση της απέναντι στην ομοφυλοφιλία και τις
ομοσεξουαλικές πράξεις. Η Ορθοδοξία, σχεδόν μόνη της μεταξύ των
χριστιανικών ομολογιών, αρνείται να πατρονάρει τα πρόσωπα με
ομοσεξουαλικές έλξεις, παρουσιάζοντας ένα προσαρμοσμένο ευαγγέλιο ή να
τους επιτίθεται με αγριότητα με ένα μήνυμα ανεπανόρθωτης εχθρότητας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία αγαπάει εμένα και τους άλλους σαν εμένα, που
βιώνουν ομόφυλες έλξεις, μας βλέπει σαν ενήλικες και λέει ότι κι εμείς
μπορούμε να συνεργαστούμε αποφασιστικά με το Άγιο Πνεύμα στις ζωές μας.
Καλούμαστε στην αγιότητα και στο στενό δρόμο που θα μας φέρει σ” αυτήν. Δεν συνειδητοποίησα εύκολα την αξία αυτής της διδασκαλίας. Από τα 21
έως τα 28 μου, έζησα σαν gay ακτιβιστής, αποδεχόμενος και κηρύττοντας το
μήνυμα που προσφέρει σήμερα η gay κοινότητα: η ενεργή ομοφυλοφιλία, εφ”
όσον γίνεται με ασφάλεια και με δέσμευση, δεν είναι χειρότερη από την
ετεροσεξουαλική δραστηριότητα υπό τους ίδιους όρους. Οι αγιογραφικές ή
άλλες ηθικές διδασκαλίες που ισχυρίζονται το αντίθετο ήταν απλά
απαρχαιωμένες και μάλλον είχαν γραφτεί από «ομοφοβικούς». Γρήγορα έφτασα να συγκεντρώσω τα πράγματα που απαρτίζουν μια
επιτυχημένη gay ζωή. Απέκτησα σύντροφο για μια μακροχρόνια σχέση, μπήκα
στο fast track στη δουλειά και έκανα διακοπές σε gay θέρετρα. Οι φίλοι
μου ήταν gay, η σχέση μου ήταν gay, η εργασία μου ήταν gay-friendly και η
ζωή μου έμοιαζε γεμάτη με νιάτα και ηδονή. CC (BY) Leah LoveΑλλά δεν ήμουν χαρούμενος. Η καρδιά μου αναζητούσε ασταμάτητα, όπως
του Αγίου Αυγουστίνου, και κάθε νέα ηδονή έφερνε ακόμη μεγαλύτερη οδύνη.
Αν και ζούσα τόσα πολλά από αυτά που ο gay κόσμος θεωρεί δεδομένα, δεν
ήταν αρκετά. Την άνοιξη των 28 μου χρόνων, έστρεψα τη ζωή μου στον Ιησού
Χριστό και άρχισα να αναζητώ τι σήμαινε να σηκώνω το σταυρό μου. Αυτή η αναζήτηση με οδήγησε σταδιακά και με πολλά πισωγυρίσματα, στην
Ορθόδοξη Εκκλησία, όπου και ζω από τότε με ευγνωμοσύνη. Η διδασκαλία
της Εκκλησίας για τον ομοφυλοφιλικό προσανατολισμό και την αγνότητα
υπήρξαν δύο μεγάλοι απελευθερωτές στο ταξίδι μου. Η μοναδικότητα της
Ορθόδοξης διδασκαλίας για τον ομοφυλοφιλικό προσανατολισμό πηγάζει
κυρίως από την έλλειψη ντετερμινισμού. Οι άντρες και οι γυναίκες με ομοφυλοφιλικό προσανατολισμό δεν είναι
αυτόματα υποψήφιου ούτε για έπαινο (στη βάση ότι είναι καταπιεσμένοι)
ούτε για καταδίκη (εξ αιτίας της εγγενούς αμαρτωλότητας). Ακριβώς
όπως όλοι οι άλλοι, μπορούν να διαλέξουν είτε το καλό είτε το κακό. Αυτή
είναι μια θέση γεμάτη σεβασμό, επειδή μας αναγνωρίζει ως παιδιά του
Θεού και όχι ως απλά κτήνη υποκείμενα μόνο στα ένστικτα. Η συμπερασματική θέση της Εκκλησίας ότι τα πρόσωπα με ομοφυλοφιλικές
τάσεις καλούνται στην αγνότητα, συνεισφέρει επίσης στη μοναδική έκφραση
χάριτος αυτής της διδασκαλίας, λόγω των όσων διδάσκει σχετικά με την
αγάπη. Η σύγχρονη κουλτούρα είναι γεμάτη με πλαστογραφίες της αγάπης.
Λέμε ότι «αγαπάμε» το φαγητό, «αγαπάμε» τα κατοικίδιά μας, «αγαπάμε» την
ύπαιθρο, «αγαπάμε» τους γονείς και τα παιδιά μας και «αγαπάμε»
τις συζύγους μας. Όμως πολύ συχνά, δεν τους αγαπάμε τόσο τους ίδιους όσο
αυτά που μπορούν να κάνουν για εμάς. Αγαπάμε το φαγητό για τη γεύση
του, τα κατοικίδια για την παρέα, την ύπαιθρο για την ομορφιά. Και συχνά
συνδέουμε την αγάπη μας για τους γονείς, τα παιδιά και τις συζύγους μας
με προϋποθέσεις που κραυγάζουν ιδιοτέλεια.
Αυτό έχει παίξει πολύ ισχυρό ρόλο στην εμπειρία της ζωής μου πριν επιλέξω την αγνότητα, αλλά και μετά. Όταν
ήμουν ομοερωτικά ενεργός με το σύντροφό μου, κάποιες φορές ονομάζαμε
τις σεξουαλικές μας πράξεις «έρωτα», αλλά δεν ήταν τόσο ο έρωτας όσο η
χρησιμότητα. Ο καθένας έκανε τον άλλον, με τη δική του συγκατάθεση,
εργαλείο για έναν σκοπό. Αλλά αυτό δεν ήταν αγάπη. Και διαφέρει έντονα με την εμπειρία μου αφ” ότου επέλεξα την αγνότητα. Προς έκπληξη σχεδόν όλων, και περιφρονώντας όλες τις προσπάθειες να
μας κολλήσουν μια ετικέτα, η σχέση μας έχει συνεχίσει και μετά την παύση
της σεξουαλικής δραστηριότητας. Βρήκαμε ότι η συναισθηματική δέσμευση
του ενός προς τον άλλον και προς την κοινή μας ζωή μεγάλωσε, αφ” ότου
σταματήσαμε το σεξ, επειδή αποτέλεσε μια υπέροχη διαπίστωση πως αυτό που
σήμαινε ο ένας για τον άλλον εκτεινόταν πολύ πέρα από την πόρτα της
κρεβατοκάμαρας. Όλοι μας θέλουμε και αξίζουμε να γίνουμε δεκτοί σε ένα βαθύ
συναισθηματικό επίπεδο για αυτό που είμαστε και όχι για το αν μπορούμε
να καλύψουμε τις ανάγκες του άλλου. Παραδόξως, αυτό το είδος
συναισθηματικής δέσμευσης κινδυνεύει περισσότερο, όταν το σεξ γίνεται
μέρος αυτής της φιλίας. Η αγνή αγάπη μπορεί να είναι δύσκολη κατά
καιρούς, αλλά ούτως ή άλλως το να ζήσουμε μέσα στην αλήθεια δεν είναι
εύκολο. Δοξάζω το Θεό που η Ορθόδοξη Εκκλησία το κατανοεί αυτό και το
διδάσκει. Από τότε που δεσμεύτηκα στην αγνότητα, έχω κάνει περισσότερες
και βαθύτερες φιλίες από ό,τι είχα κάνει όσο ζούσα στην αμαρτία, και
είμαι πεπεισμένος ότι μια τέτοια μαρτυρία θα βοηθήσει την κοινωνία που
μας περιβάλλει να φτάσει σε μια καλύτερη κατανόηση της αληθινής φύσης
της αγάπης.
Δαβίδ
Η Ομοφυλοφιλία και ο αληθινός ανδρισμός
omofylofilia.gr Οι τάσεις έρχονται και παρέρχονται. Αυτό ξέρουμε ότι είναι αλήθεια.
Είτε πρόκειται για ανδρικά κοτσιδάκια, για μακριά γένια και μπράτσα, για
το στύλ των metrosexual, ή για άνδρες που φορούσαν κολάν εκατοντάδες
χρόνια πριν. Τι θέλω να πω; Ότι αν και τα πράγματα αλλάζουν, δεν αλλάζει το νόημα του να είσαι άνδρας. Όταν ασχολούμαστε με τις καρικατούρες του ανδρισμού χωρίς να
εστιάζουμε στην ουσία του, πολλοί άνθρωποι σαν κι εμένα παραμένουν στο
περιθώριο. Καθώς η ιστορία μου περιλαμβάνει τις ομόφυλες έλξεις (και ακόμη και
λίγη θηλυπρέπεια), έχω παλέψει για να βρω τον εαυτό μου σε αυτά τα
πολιτισμικά «πρότυπα» του ανδρισμού. Και δεν είμαι ο μόνος. Αν και εγώ
το έχω ξεπεράσει, πολλοί άλλοι σαν κι εμένα εξακολουθούν να παλεύουν και
καταλήγουν να νιώθουν κάπως έτσι: «Δεν ταιριάζω με τους άνδρες και
επομένως δε θα μπορέσω ποτέ να είμαι ο άνδρας (ή ο Χριστιανός άνδρας)
που υποτίθεται πως είμαι». CC (BY-SA) Eddy Van 3000Αυτό κρατά πολλούς ανθρώπους σαν κι εμένα μακριά από την Εκκλησία, και συντρίβει την καρδιά τους. Το μοιράζομαι αυτό, επειδή η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει μεταμορφώσει τη
ζωή μου, και εύχομαι οι υπόλοιποι σαν κι εμένα να μπορούσαν να βιώσουν
την ίδια αίσθηση αγάπης και ταυτότητας και το κοινό ταξίδι προς την
αγιότητα. Ωστόσο, όσο αυτές οι ψεύτικες καρικατούρες ανδρισμού αποτελούν
«το πρότυπο», παραμένει ένα αόρατο εμπόδιο. Αυτό το εμπόδιο μπόρεσα να το ξεπεράσω στρέφοντας την προσοχή μου από
την «εμφάνιση» του άνδρα ή τη «δραστηριότητα» του άνδρα στην καρδιά του
άνδρα. Πήρα έμπνευση να το κάνω από το παράδειγμα των Χριστιανών ανδρών
στη ζωή μου, που μιμούνται τις καρδιές αληθινών ανδρών, όπως του
Χριστού και του θετού του πατέρα, του αγίου Ιωσήφ. Το ταπεινό τους παράδειγμα με γοήτευσε. Η χαρά που νιώθουν,
επιδιώκοντας την αγνότητα με γοήτευσε. Η κατάσταση των «εσωτερικών
κάστρων» τους μού έδωσε την επιθυμία να αποζητήσω το Χριστό και μια αγνή
ζωή περισσότερο από καθετί άλλο. Δεν ήταν η εμφάνισή τους ή τα σφριγηλά
τους μπράτσα, γιατί δεν μπορούσα να σχετιστώ με τίποτε από όλα αυτά. Αλλά μπορούσα να σχετιστώ με τον άγιο Ιωσήφ. Γιατί; Επειδή ο άγιος είχε ρίξει το βάρος στην κατάσταση της καρδιάς
του. Είχε ρίξει το βάρος στη διακονία. Είχε ρίξει το βάρος στη θυσία, τη
θυσία της πατρότητας και της πλήρους εγκατάλειψης στο θέλημα του Θεού. Ο
άγιος Ιωσήφ έδωσε τον εαυτό του, για να αναθρέψει το Χριστό και να
φροντίσει την Παναγία μας. Ο άγιος Ιωσήφ έδινε σημασία στην καρδιά του. Μου δίδαξε να
εμπιστεύομαι το σχέδιο του Θεού για μένα. Με ενέπνευσε να ανακτήσω την
ταυτότητά μου ως Χριστιανός άνδρας. Κάθε καρικατούρα του κόσμου μας είναι λίγη. Για πολλούς σαν κι εμένα,
αυτά τα στερεότυπα στέκονται εμπόδιο στο ταξίδι μας προς την Ορθοδοξία.
Το μοιράζομαι αυτό, ώστε να γνωρίζετε την πιθανή βλάβη που προξενείται
από την προβολή ενός αφηγήματος περί ανδρισμού, το οποίο βασίζεται σε
οτιδήποτε λιγότερο από το παράδειγμα του αγίου Ιωσήφ. CC (BY-NC-ND) Jim ForestΥπάρχουν άνθρωποι σαν κι εμένα, που προσδοκούν να δώσουν τις ζωές
τους διακονία στο Θεό, αλλά δε θα τα «καταφέρουν» μέσα τους, για όσον
καιρό αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως κάτι ξένο προς την έννοια του
Χριστιανού άνδρα. Μετά από αυτά, σας προσκαλώ να πεθάνετε για τον εαυτό σας και να
θέσετε τον άγιο Ιωσήφ ως πρότυπο και να δείξετε σε αυτό τον κόσμο τι
σημαίνει να είσαι αληθινός άνδρας. Θα αγγίξετε καρδιές σαν τη δική μου.
omofylofilia.gr Πρόσφατα έλαβα ένα email από ένα νεαρό Αμερικανό, που είναι
κατηχούμενος στην Ορθόδοξη πίστη και ο οποίος είναι προβληματισμένος για
τον καλύτερό του φίλο. Αυτός ο φίλος πρόσφατα έκανε coming out και,
αφού επιπλήχτηκε από γονείς και φίλους της Εκκλησίας, βρήκε μια
παραχριστιανική οργάνωση που «ενθαρρύνει» τους gay και επιδοκιμάζει τις
επιλογές του. Ο νεαρός που μου έγραψε είπε ότι έλαβε θάρρος από κάτι που είπα σε
ένα podcast. Είχα πει ότι υπάρχει χώρος στην πίστη μας για τους
ανθρώπους του ίδιου φύλου να αναπτύξουν αγαπητικές σχέσεις. Αυτό το
είδος της αγάπης ονομάζεται «φιλία». Πάντοτε περιβαλλόταν με τιμή και
εμφανίζεται στην Αγία Γραφή και σε όλη την εκκλησιαστική ιστορία. Μπορεί
να σχηματιστεί μεταξύ δύο αδελφών, ή μεταξύ ανθρώπων που γνωρίστηκαν
στην παιδική τους ηλικία ή ως ενήλικες. Η ομόφυλη μη σεξουαλική αγάπη
διαφέρει από την ερωτική αγάπη στο ότι δεν εμπεριέχει το σεξουαλικό
στοιχείο, αλλά μπορεί οπωσδήποτε να είναι εξ ίσου δυνατή. Είναι απώλεια
για μας που η ιδέα της μη σεξουαλικής φιλικής αγάπης έχει εν πολλοίς
εκλείψει. Αυτοί οι δεσμοί μεταξύ άνδρα και άνδρα ή μεταξύ γυναίκας και
γυναίκας, είναι βαθείς και ισχυροί και θεμελιώδεις για την κοινωνία. Μπορούμε να βρούμε ισόβιες ομόφυλες φιλίες μεταξύ πολλών αγίων, όπως
για παράδειγμα του αγίου Σωφρονίου (560-638 μ.Χ.) και του αγίου Ιωάννου
Μόσχου (550-619 μ.Χ.), των οποίων η μνήμη εορτάζεται στις 11 Μαρτίου.
Στα 25 τους χρόνια αυτοί οι νέοι άνδρες ξεκίνησαν ένα προσκύνημα σε όλη
την Αίγυπτο, το Σινά και την Παλαιστίνη. Ήθελαν να δουν και να ακούσουν
τους σοφούς γέροντες της ερήμου, και το βιβλίο που έγραψαν, το Λειμωνάριο,
είναι ένας θησαυρός της πρώτης Εκκλησίας. Οι δύο άνδρες ήταν φίλοι
μέχρι το θάνατό τους, και ο άγιος Σωφρόνιος εκπλήρωσε την τελευταία
επιθυμία του αγίου Ιωάννη να ταφεί στην Ιερουσαλήμ. CC (BY-NC) Matt RadickΟ νέος άνδρας που μου έγραψε είπε ότι η πιθανότητα της ομόφυλης μη σεξουαλικής αγάπης τού έδωσε ελπίδα: «Είναι κάτι που το σκέφτομαι εδώ και λίγο καιρό. Αν αυτό πρόκειται να
τον σώσει από τον εαυτό του, αν πρόκειται να τον βοηθήσει να επιστρέψει
στη χριστιανική πίστη, είμαι πρόθυμος να ζήσω μια άγαμη ζωή μαζί του
(αν και θέλω πάρα πολύ να παντρευτώ). Είμαστε οι καλύτεροι φίλοι και
αυτή τη στιγμή συγκατοικούμε. Τα πάμε πολύ καλά. Μήπως λέει η Εκκλησία
κάτι για αυτή τη σκέψη μου; Μπορώ να ζήσω και χωρίς σεξ, και τον αγαπώ
περισσότερο κι από τη ζωή μου». Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς μια θυσία πιο όμορφη, πιο συγκινητική
από αυτή τη διάθεση να θυσιάσεις τον έρωτα και το γάμο, για να
συμπαρασταθείς σε ένα φίλο. Αξίζει να την ονομάσουμε ηρωική. Το
γιαγιαδίστικο μυαλό μου μπορεί βέβαια να εντοπίσει πιθανά προβλήματα,
ειδικά αν ο φίλος του δεν είναι ο ίδιος έτοιμος να ζήσει τη ζωή της
αγαμίας. Επίσης, ο νεαρός αποστολέας του email μπορεί και πάλι να
ερωτευτεί μια μέρα και στην πράξη να του φανεί δυσκολότερο από ό,τι στη
θεωρία να μην αποκτήσει σύζυγο και οικογένεια. Ένας νεαρός Όρθοδοξος
κατηχούμενος προφανώς πρέπει να αναφέρει όλη αυτή την κατάσταση στον
πνευματικό του. Αλλά και πάλι, η επιθυμία του να κάνει μια τέτοια θυσία
για το φίλο του δείχνει τι μπορεί να κάνει η χριστιανική αγάπη — τι
μπορεί να κάνει ο Χριστός μέσα μας, όταν μας δίνει τη χάρη να αγαπάμε
τους άλλους όπως Εκείνος τους αγαπά. (Αξίζει ακόμη να σημειώσουμε ότι η θυσία που προσφέρεται να κάνει
αυτός ο νεαρός, να ζήσει μια ζωή χωρίς σεξ και χωρίς ερωτικό σύντροφο,
είναι κάτι που οι παραδοσιακοί Χριστιανοί ζητούν από κάθε ομοφυλόφιλο πρόσωπο να το κάνει. Δεν είναι καθ” όλου λιγότερο ηρωικό, όταν το κάνουν.)