Όταν η απλότητα γίνεται σοφία | π. Ευάγγελος Παπανικολάου

Εκδόσεις Άθως | Athos Publications

Την χρονιά που πέρασε είχαμε την τιμή και την ευλογία να φιλοξενήσουμε  στο κανάλι μας τον π. Ευάγγελο Παπανικολάου. Από τα βίντεο που αναρτήσαμε, επιλέξαμε λίγα αποσπάσματα με απλές ιστορίες.
Μέσα από την αυθεντικότητα της αφήγησης του π. Ευάγγελου, οι απλές αυτές ιστορίες μας θυμίζουν κάποια στοιχεία της ταυτότητάς μας που δεν πρέπει να ξεχάσουμε:
την απλότητα, την καλοσύνη, το φιλότιμο, την ευγνωμοσύνη, την ελεημοσύνη, τη λεβεντιά, την απαντοχή, αλλά και την κωμική προσέγγιση των μικρών παραπτωμάτων.  
 
Τα βιβλία του πατρός Ευάγγελου εδώ. 
Τα συγγραφικά δικαιώματα από τα βιβλία του π. Ευάγγελου προσφέρονται υπέρ των αναγκών της Ιεράς Μητροπόλεως Καμερούν.

Δείτε επίσης: Ομιλίες π. Ευαγγέλου Παπανικολάου 

Περὶ ἐξισλαμισμοῦ καὶ ἐκτουρκισμοῦ τοῦ Γένους μας – Οἱ σημερινοί Μικρασιατικοί πληθυσμοί

 

 

ΝΙΚΗ 

Ὅποιος περιδιαβεῖ σήμερα τὴν παλιὰ πόλη στήν Κωνσταντινούπολη, στὴν περιοχή τοῦ Λαλελί, μπορεῖ νὰ σταθεῖ μπροστὰ σὲ ἕνα μικρὸ καὶ φαινομενικὰ ταπεινὸ τζαμί, τὸ Μπόντρουμ Τζαμί, τὸ ἀποκαλούμενο καὶ Μεσίχ Πασᾶ Τζαμί. Μὲ μιὰ πρώτη ματιά μοιάζει περισσότερο μὲ ρωμαίικη ἐκκλησία παρὰ μὲ ὀθωμανικὸ τέμενος. Κι αὐτὸ δὲν εἶναι τυχαῖο· κάτω ἀπὸ τὶς μεταγενέστερες ἐπεμβάσεις κρύβεται ἡ παλαιὰ Μονὴ τοῦ Μυρελαίου, γυναικεῖο μοναστήρι, ἔργο τοῦ αὐτοκράτορα Ρωμανοῦ Λεκαπηνοῦ, τόπος ταφῆς τοῦ ἰδίου καὶ τῆς οἰκογένειάς του.

Ἀκόμη πιό σοκαριστικὴ ὅμως εἶναι ἡ μορφὴ τοῦ ἰδίου τοῦ Μεγάλου Βεζίρη, τοῦ Μεσίχ Πασᾶ, στὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου τιμᾶται σήμερα τὸ μνημεῖο· λαμπρὸς γόνος τῆς οἰκογενείας τῶν Παλαιολόγων, γιὸς τοῦ Μανουὴλ Παλαιολόγου, δεσπότη τῆς Θεσσαλονίκης, ἐξισλαμισμένος Ρωμηός, ποὺ ἔφθασε νὰ γίνει ἀρχιναύαρχος τοῦ ὀθωμανικοῦ στόλου καὶ Μέγας Βεζίρης· αὐτὸς ποὺ πολιόρκησε τὴν Ρόδο, στραφεὶς οὐσιαστικὰ ἐναντίον τοῦ ἰδίου τοῦ γένους του.

Ἡ ὕπαρξη ἑνὸς «Παλαιολόγου» στὴν κορυφὴ τῆς ὀθωμανικῆς ἱεραρχίας δὲν εἶναι μιὰ παράξενη ἱστορικὴ ἐξαίρεση. Εἶναι παράθυρο σὲ ἕνα κεφάλαιο τῆς ἱστορίας μας ποὺ συνήθως ἀποσιωποῦμε· τὸ κεφάλαιο τοῦ ἐξισλαμισμοῦ καὶ, στὴν συνέχεια, τοῦ ἐκτουρκισμοῦ μεγάλου μέρους τοῦ Γένους τῶν Ρωμηῶν. ·

1. Ποιοὶ εἶναι τελικὰ οἱ «Τούρκοι»; Ἡ πικρὴ ἀλήθεια πίσω ἀπὸ τὸ ἐρώτημα

Στὴν ἱστορικὴ μας φαντασία κυριαρχεῖ ἕνα ἀπλοϊκὸ σχήμα: ὑπῆρξε μιὰ φυλὴ νομάδων Μογγόλων ἱππέων, λιγότεροι ἀπὸ μερικὲς δεκάδες χιλιάδες, πού ξεχύθηκαν ἀπὸ τὴν Κεντρικὴ Ἀσία, νίκησαν στά ἀνατολικά σύνορα τῆς πατρίδας μας τῆς Ρωμανίας, και εἰσέβαλαν στην ἐνδοχώρα καίγοντας, ρημάζοντας, γεννοβολόντας καὶ -κάπως μαγικά- ἐστησαν μιὰ νέα αὐτοκρατορία μέ διάρκεια αἰώνων.

Ὅμως, λογικὰ τέτοια σχήματα δεν μποροῦν να ἰσχύσουν. Εἶναι ἀδύνατον μιὰ μικρὴ, ὀμάδα νομάδων νὰ καταλύσει μιὰ χιλιόχρονη παγκόσμια ὑπερδύναμη, νὰ ὀργανώσει πολὺπλοκη διοίκηση, ὑψηλὴ γραφειοκρατία, ἀποτελεσματικότατες στρατιωτικὲς δομὲς καὶ περίφημη διπλωματία μακρόπνοου στρατηγικοῦ σχεδιασμοῦ, ἂν δὲν στηριχθεῖ ἐπάνω σὲ προϋπάρχοντες πληθυσμούς, θεσμοὺς καὶ ἱκανότητες.

Τὴν ἐποχὴ τῆς εἰσόδου τῶν νομάδων στὴν Ἀνατολία ὑπῆρχαν ἤδη πολλὰ ἐκατομμύρια (κατ’ ἐκτίμηση περισσότερα τῶν δέκα) γηγενῶν κατοίκων, κατὰ κύριο λόγο ἑλληνόφωνων Ρωμηῶν. Αὐτοί οἱ ἂνθρωποι, ποὺ καλλιεργοῦσαν τὴν γῆ, ποὺ ζοῦσαν στὰ παράλια καὶ στὴν ἐνδοχώρα, ποὺ γέμιζαν τὶς πόλεις, τὰ μοναστήρια καὶ τὶς ἐνορίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τι ἀπέγιναν; Σφάχτηκαν; Χάθηκαν; Ἐξαϋλώθηκαν; Ἦταν μόνο τό ἑνάμισι ἑκατομμύριο τῶν Ἑλλήνων πού ἀντηλλάγησαν μετά το 1922 ἢ συνέβη κάτι ἂλλο;

Και κάτι ποὺ ὅλοι τὸ βλέπομε, ἀλλὰ ὅλοι ἀρνούμαστε ὑποσυνείδητα νὰ τὸ ἐξηγήσομε. Παρακολουθοῦμε στὴν τηλεόραση τὶς σειρὲς τους καὶ ἐπισκεπτόμαστε τὴν Τουρκία ὡς τουρίστες. Ὅμως Μογγόλους δὲ βλέπομε πουθενά. Ἴσως σπάνια κάποιον· ἀλλὰ ἀκόμα καὶ αὐτὸς πιθανότατα θὰ εἶναι μετανάστης ἀπὸ τὶς Κεντρο-Ασιατικὲς φιλικὲς πρὸς τὴν Τουρκία χῶρες. Μα τότε, ἂν δὲν εἶναι οἱ Τούρκοι Μογγόλοι καὶ Κεντρο-Ασιάτες ὅπως πιστεύομε, τί εἶναι; Μὴπως, ἡ ἱστορική ἀλήθεια εἶναι ὁτι οἱ γηγενεῖς πληθυσμοί ἐξισλαμίσθηκαν πρῶτα καὶ ἀργότερα ἐκτουρκίσθηκαν, ἀποτελῶντας τὸν κύριο κορμὸ αὐτοῦ ποὺ σήμερα ἀποκαλεῖται «τουρκικὸ ἔθνος»;

Ἡ θέση ὅτι (με την ἐξαίρεση τῶν Κούρδων οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν ἓναν ἱστορικό λαό) ἡ μεγάλη πλειονότητα τῶν σημερινῶν «Τούρκων» τῆς Ἀνατολίας εἶναι γηγενεῖς Μικρασιάτες καὶ Βαλκάνιοι πληθυσμοί, δηλαδή ἐξισλαμισμένοι Ρωμηοὶ καὶ ἄλλοι χριστιανοί, ἔχει πλέον ἐπαρκῶς τεκμηριωθεῖ. Πολλά βιβλία σχετικά με τό θέμα ἒχουν γραφεῖ. Ἐνδεικτικά ἐδώ να ἀναφέρομε τρία: (α) «Ἡ παρακμή τοῦ μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ ἡ διαδικασία τοῦ ἐξισλαμισμοῦ (11ος–15ος αἰῶνας)» τοῦ Σπύρου Βρυώνη, (β) «Ποιά Τουρκία; Ποιοί Τοῦρκοι;» τοῦ Φραγκούλη Φράγκου και (γ) «Ποιοί Τοῦρκοι;» τοῦ Νίκου Χειλαδάκη.  Ὁ ἐξισλαμισμὸς καὶ ὁ ἐκτουρκισμὸς δὲν ἦταν ἕνα στιγμιαῖο ἐπεισόδιο· ὑπῆρξε μιά πολὺπλοκη διαδικασία δέκα καὶ πλέον αἰώνων, ποὺ συνεχίζεται μὲ ἄλλες μορφὲς μέχρι καὶ σήμερα (βλέπε Δυτικὴ Θράκη, Βαλκάνια, διεθνῆ δίκτυα ἰσλαμικῶν ταγμάτων κτλ).

2. Γιατί ἐξισλαμίσθηκαν οἱ Μικρασιάτες; Δύο βασικοὶ ἄξονες

Ἂν προσπαθούσαμε νὰ συνοψίσουμε σὲ δύο κεντρικὰ σημεῖα τὸ «γιατί» τῆς ἀρχικῆς θρησκευτικῆς μεταστροφῆς τῶν Μικρασιατικῶν πληθυσμῶν, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε:

1. Πολλαπλὴ ἀποκοπὴ τῆς περιφέρειας ἀπὸ τὸ κέντρο,
2. Πνευματικὴ ἡγεμονία τοῦ Ἰσλάμ στὸν χῶρο καὶ στὸν χρόνο ἐκείνης τῆς περιόδου.

2.1. Ἡ ἀποκοπὴ τῆς περιφέρειας ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη

Ἡ Βασιλεύουσα, μὲ τὸ πέρασμα τῶν αἰώνων, ἄρχισε νὰ ἀποκόπτεται προοδευτικὰ ἀπὸ τὶς ἀνατολικὲς της ἐπαρχίες. Ἀκατάλληλοι ἡγέτες, ἐσωτερικὲς ἔριδες, οἰκονομικὴ δυσπραγία, ἀδυναμία στρατιωτικῆς προστασίας, καὶ, ἀργότερα, ἡ καταλυτικὴ τομὴ τῆς ἁλώσεως ἀπὸ τοὺς Φράγκους, ἔκοψαν τοὺς δεσμοὺς τοῦ κέντρου με την περιφέρεια.

Ἡ διοικητικὴ, οἰκονομική, στρατιωτικὴ καὶ πνευματικὴ ἀποξένωση γέννησε ἀγανάκτηση. Οἱ πληθυσμοὶ τῶν ἀνατολικῶν θεμάτων βίωναν συνεχῶς τὴν πίεση τῶν μουσουλμανικῶν δυνάμεων· ζοῦσαν μέσα σὲ ἕνα καθεστὼς ἀνασφάλειας καὶ ἀστάθειας, χωρὶς νὰ μποροῦν πιὰ νὰ προσβλέπουν πρὸς τὸ κέντρο γιὰ βοήθεια.

Ἐπιπλέον, ὁ αὐταρχισμὸς τοῦ κέντρου -ὑψηλή φορολόγηση, καταστολὴ ἐξεγέρσεων, ἐκτοπίσεις πληθυσμῶν, σκληρὲς διοικητικὲς παρεμβάσεις- βάθαινε τὸ ρῆγμα.

Ἔτσι, σταδιακά, ἡ περιφέρεια βρέθηκε μπροστὰ σὲ ἕνα ὑπαρξιακὸ δίλημμα:

• εἴτε νὰ αὐτοοργανωθεῖ καὶ νὰ ἀποκοπεῖ,
• εἴτε νὰ προσδεθεῖ σὲ ἄλλο ἰσχυρότερο κέντρο ποὺ μποροῦσε νὰ τῆς προσφέρει ἀσφάλεια, τάξη καὶ προοπτική – ἔστω καὶ μὲ τίμημα τὴν μεταβολὴ θρησκείας καὶ ταυτότητας.

Αὐτὸ τὸ μοτίβο δὲν εἶναι ἀπλῶς ἕνα παλαιὸ ἱστορικὸ ἐπεισόδιο. Εἶναι νόμος τῆς ἱστορίας: ὅταν ἡ περιφέρεια ἐγκαταλείπεται, ὅταν οἱ ἄνθρωποἰ της νιώσουν ὅτι τὸ «κέντρο τους» δὲν τοὺς προστατεύει πλέον αυτό ἒχει σάν συνέπεια το κεντρο πλέον να μην τοὺς ἐμπνέει, να μην τοὺς ἀφορᾶ, ὀδηγώντας του νομοτελειακα να ἀναζητήσουν ἓνα ἄλλο κέντρο, μιάν ἄλλην ἀναφορά.

2.2. Ἡ πνευματικὴ ἡγεμονία τοῦ Ἰσλάμ

Παράλληλα μὲ τὴν ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη, οἱ Μικρασιάτες ζοῦσαν σὲ ἕναν χώρο ὅπου τὸ Ἰσλάμ κέρδιζε σταδιακὰ τὴν πνευματικὴ ἡγεμονία.

Οἱ ἀνατολικὲς ἐπαρχίες, ἤδη ἀπὸ τὸν 7ο-8ο  αἰῶνα, βρίσκονταν σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸν μουσουλμανικὸ κόσμο. Ὁ πληθυσμὸς τους, κατὰ βάση ἀγροτικός, μὲ ἔντονη λαϊκὴ εὐσέβεια ἀλλὰ περιορισμένη θεολογικὴ κατάρτιση, κουβαλοῦσε μαζί του καὶ πλήθος παλαιῶν θρησκευτικῶν δοξασιῶν (ἡλιολατρεία, λατρεία τῆς Μεγάλης Μητέρας, μυστηριακὲς λατρείες κ.λπ.).

Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ ἔδαφος φύτρωσαν καὶ ἄνθισαν ἀναρίθμητες αἱρέσεις καὶ κακοδοξίες· Ἀρειανοί, Μοντανιστές, Νεστοριανοί, εἰκονομάχοι Ἴσαυροι, Παυλικιανοί, Μανιχαῖοι, Εὐχῆτες καὶ τόσοι ἄλλοι. Ἀρκετὲς ἀπὸ αὐτὲς τὶς κινήσεις συγκρούστηκαν σφοδρὰ μὲ τὸ κέντρο, μὲ ἀποτέλεσμα ἐκτοπίσεις, σφαγές, ἐρήμωση περιοχῶν.

Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, τὸ Ἰσλάμ δὲν ἐμφανίστηκε ὡς κάτι ἀπολύτως ξένο. Για πολλούς, ἔγινε ἀντιληπτὸ ὡς «ἄλλη μία» θρησκευτικὴ πρόταση τῆς Ἀνατολῆς, συχνὰ μὲ παρεμφερεῖς δογματικοὺς ἄξονες ὃπως:

• ἡ ἀντίθεση στὴν λατρεία τῶν εἰκόνων,
•  ἡ αὐστηρὴ μονοθεΐα και ἡ ὀξεῖα ἀντίθεση ἒναντι τῆς ἐνανθρωπήσεως,
• οἱ διαρχικὲς ἀντιλήψεις περὶ καλοῦ καὶ κακοῦ,
• ἡ ἀπόρριψη τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας.

Ἔτσι, γιὰ ὅσους εἶχαν ἤδη ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, ἡ μετάβαση ἀπὸ μιὰ αἵρεση σὲ μιὰν ἄλλη -αὐτὴν τὴν φορά μὲ το ὀνομα Ἰσλάμ- δὲν φαινόταν τόσο μεγάλη καὶ ἀπότομη.

3. Τὰ σουφικὰ τάγματα· γέφυρες ἀνάμεσα στόν Χριστιανισμό καὶ στό Ἰσλάμ

Καθοριστικὸ ρόλο στὴν ἐξάπλωση τοῦ Ἰσλάμ ἔπαιξαν τὰ σουφικὰ τάγματα καὶ οἱ ἀδελφότητες, τὰ ὁποῖα στηρίχθηκαν στὴν παλαιὰ μικρασιατικὴ παράδοση τῶν ἀδελφοτήτων. Ἀνέλαβαν νὰ προσφέρουν στὸ Ἰσλάμ πνευματικὴ ἡγεμονία καὶ κοινωνικὸ ρόλο.

Δίδασκαν ἕνα ἰδιότυπο, «μυστικιστικὸ» Ἰσλάμ, μὲ πολλὲς χριστιανικὲς ἀναφορές, μνήμες καί πρακτικές. Ἔγιναν στὴν πράξη ἓνα ἐνδιάμεσο σκαλοπάτι μεταξὺ Χριστιανισμοῦ καὶ Ἰσλάμ, μιὰ γέφυρα ποὺ ἐπέτρεψε σὲ πλῆθος ἀνθρώπων νὰ περάσουν ἀπὸ τὸ ἕνα πλαίσιο στὸ ἄλλο χωρὶς νὰ νιώθουν ὅτι ἀκυρώνουν ἀπολύτως τὸ παρελθόν τους.

Τὰ τάγματα καὶ οἱ προσωπικότητες πολλὲς· ὁ ἀσκητικότατος σεΐχης Σαρὴ Σαλτίκ, ὁ περίφημος Τζελαλεντίν Ρουμί, ὁ ἐπονομαζόμενος καὶ Μεβλανά (δάσκαλος), ἰδρυτὴς τοῦ τάγματος τῶν δερβίσηδων Μεβλεβί, ὁ σεΐχης Μπεντρεντίν Μαχμούτ, ὁ Μπαμπὰ Ἰσάκ, ἰδρυτὴς τοῦ τάγματος τῶν μπαμπαΐδων, ὁ Χατζὴ Μπεκτάς, ἰδρυτὴς τοῦ πανίσχυρου τάγματος τῶν Μπεκτασήδων, λαϊκὴ ἔκφραση τοῦ ὁποίου εἶναι ἀκόμα καὶ σήμερα τὰ δεκάδες ἐκατομμύρια τῶν Ἀλεβήδων, τὸ κίνημα τῶν Κιζιλμπάσηδων, τὸ τάγμα τῶν Ρουφαή (ἢ Χουρουφήδων), ὁ Μολᾶ Καμπίζ, ὁ Μουσταφᾶ Μπορκλουντζέ, τὸ τάγμα τῶν Ἀχήδων (ἢ Κορματήδων) καὶ τόσα ἄλλα

Πίσω ἀπὸ αὐτὰ τὰ ὀνόματα κρύβεται μιὰ πραγματικότητα: τὸ Ἰσλάμ δὲν κέρδισε μόνο μὲ τὴν βία, ἀλλὰ καὶ μὲ πειστικὴ πνευματικὴ πρόταση, κοινωνικὰ αἰτήματα καὶ ὑπόσχεση δικαιοσύνης γιὰ τὸν ἁπλὸ λαό.

Ἔτσι, τὸ θρησκευτικὸ τοπίο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας μεταβλήθηκε ραγδαία. Ἰδιαίτερα μετὰ τὴν κατάρρευση τῆς Ρωμανίας ἀπὸ τοὺς Φράγκους, τὴν ὑποχώρηση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἐρήμωση πολλῶν μοναστηριῶν, ὁ λαὸς ἔμεινε ἀκατήχητος, ἀκάλυπτος, θεολογικὰ ἀπροστάτευτος.

Σ’ αὐτὸ τὸ κενὸ μπῆκαν τὰ τάγματα καὶ πρόσφεραν νόημα, ταυτότητα, κοινότητα – ἔστω κι ἂν αὐτὸ σήμαινε σταδιακὰ ἐξισλαμισμό.

4. Ἐξισλαμισμὸς καὶ ἐκτουρκισμός· ἡ κοινωνικὴ μηχανικὴ μιᾶς αὐτοκρατορίας

Ἀφοῦ διαμορφώθηκε ὁ πυρήνας τοῦ ὀθωμανικοῦ κράτους, οἱ ἐξουσιαστικοὶ μηχανισμοὶ του ἐπιτάχυναν τὴ διαδικασία. Δὲν ἀρκοῦσε πιὰ ἡ σταδιακὴ διείσδυση· χρειαζόταν συστηματικὴ μεταβολὴ τῶν πληθυσμῶν.

Τὰ μέσα ἦταν πολλὰ καὶ πολυεπίπεδα:

• παιδομαζώματα καὶ δημιουργία τῶν γενιτσαρικῶν σωμάτων,
• βίαιες ἀρπαγὲς γυναικῶν καὶ μεικτοὶ γάμοι σὲ πλαίσιο πολυγαμίας, ποὺ ὁδηγοῦσαν νομοτελειακὰ στὴν πλήρη ἀφομοίωση τῆς χριστιανῆς συζύγου καὶ τῶν παιδιῶν της,    – ὑψηλή φορολογία τῶν «ἀπίστων», ἡ ὁποῖα ὀδήγησε πολλές οἰκογένειες,  και μάλιστα πλούσιες στην μεταστροφή
• κοινωνικές, διοικητικές, δικαστικὲς καὶ ποικίλες οἰκονομικὲς διακρίσεις εἰς βάρος τῶν μὴ μουσουλμάνων,
• συστηματικὲς ψευδορκίες γιὰ δήθεν ἀρνησιθρησκία ἀπὸ χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι πλέον ἀναγκάζονταν νὰ γίνουν μουσουλμάνοι γιὰ νὰ μὴν τιμωρηθοῦν μὲ θάνατο,       – ἐξισλαμισμός σκλάβων
• στοχευμένοι, βιαίοι μαζικοὶ ἐξισλαμισμοὶ σὲ κρίσιμες στρατηγικὰ περιοχές.

Ὁ ἐξισλαμιζόμενος ἔπαιρνε νέο, μουσουλμανικὸ ὄνομα καὶ χάνονταν ἀπὸ τὸ γένος του. Ἡ μνήμη ἔσπαζε. Τὸ ἴδιο συνέβη σχεδὸν στὸ σύνολο τῶν λεγομένων Τουρκοκρητικῶν, ἀλλά καί στην Κύπρο και στὰ Βαλκάνια, σὲ ἀμέτρητες κοινότητες ποὺ σήμερα κρύβονται πίσω ἀπὸ ταμπέλες «τουρκικές», «μουσουλμανικές», «ἀλβανικές» κ.λπ.

5. Ἡ θεολογικὴ καρδιὰ τοῦ προβλήματος· ταυτότητα, φῶς καὶ ἐλευθερία

Ἡ ἱστορία αὐτὴ δὲν εἶναι ἀπλῶς γεωπολιτική. Εἶναι πρωτίστως θεολογικὸ καὶ ὑπαρξιακὸ δράμα.

Ἡ πορεία τοῦ ἐξισλαμισμοῦ ἀποδεικνύει γιὰ ἀκόμη μία φορά ὅτι ἡ θρησκευτικὴ ταυτότητα ἑνὸς λαοῦ καθορίζει σὲ μεγάλο βαθμὸ τὴν ἱστορικὴ του ἀντοχὴ καὶ τὴν δυνατότητά του νὰ ὑπάρξει ὡς ἑτερότητα.

Γιὰ τὸ Γένος τῶν Ρωμηῶν αὐτὸ εἶναι ἀκόμη πιο ἔντονο. Δὲν μιλοῦμε γιὰ μιὰ ἀφηρημένη «θρησκευτικὴ ἰδεολογία», ἀλλὰ γιὰ ἕναν λαὸ ποὺ κάποτε εἶδε καὶ ψηλάφησε τὸν ἐνσάρκως ἀναστηθέντα Χριστό, πού τον γεύτηκε μέσα στὴν ἐμπειρία τῶν μυστηρίων, τῆς Θείας Λειτουργίας, τῆς ἡσυχαστικῆς ζωῆς.

Ὅταν ὅμως χαθεῖ ὁ φωτισμός, ὅταν ἡ ζῶσα σχέση μὲ τὸν Χριστὸ ὑποχωρήσει καὶ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τυπικότητα, συμβιβασμὸ καὶ ἐκκοσμίκευση, τότε ὁ νοῦς σκοτίζεται. Καὶ ἀκολουθεῖ νομοτελειακὰ ἡ ὑποταγή σὲ κάθε πρόσκαιρη ἰδεολογία· ἄλλοτε Ἰσλάμ, ἄλλοτε ἐθνικισμός, ἄλλοτε ὑλιστικὴ παγκοσμιοποίηση.

Κάθε φορά ποὺ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία λανθάνει, ὑποχωρεῖ ἢ μεταμορφώνεται σὲ ἁπλὴ «θρησκευτικὴ ὑπηρεσία», τὸ Γένος συρρικνώνεται. Ὄχι γιατί «μειώνονται τὰ νούμερα», ἀλλὰ γιατί χάνεται ὁ τρόπος, ἡ Ρωμηοσύνη ὡς συγκεκριμένος τρόπος ὑπάρξεως μέσα στὸν Χριστό.

Ὁ Χριστὸς μπορεῖ, ἂν τὸ θελήσει, «καὶ ἐκ λίθων ἐγεῖραι τέκνα τῷ Ἀβραάμ». Ὅμως σέβεται τὴν ἐλευθερία μας. Ἂν ἐμεῖς, ὡς Ἐκκλησία, ὡς βαπτισμένοι Ὀρθόδοξοι, ἀφήσουμε τὰ πράγματα νὰ χαθοῦν, ἐκεῖνος δὲν θὰ μᾶς βιάσει. Ἡ εὐθύνη εἶναι στὰ χέρια μας – πολὺ περισσότερο σήμερα, ποὺ ἔχομε ἤδη δύο χιλιετίες ἐμπειρίας καὶ δὲν εἴμαστε πιὰ στὴν «παιδικὴ ἡλικία» τῆς Ἐκκλησίας.

6. Ἡ σημερινὴ Τουρκία· ἀπὸ τὸν κεμαλισμὸ στὸ σουνιτικὸ Ἰσλάμ

Τὸ ἱστορικὸ ὑπόβαθρο τῶν ἐξισλαμισμῶν μᾶς βοηθᾶ νὰ κατανοήσουμε καὶ τὴν σημερινὴ Τουρκία. Ἡ σύγχρονη Τουρκία βρίσκεται σὲ φάση προϊούσας μεταβάσεως·
ἀπὸ τὸν κεμαλικὸ ἐθνικισμὸ καὶ τὸν ρόλο τοῦ «κοσμικοῦ χωροφύλακα» τῆς περιοχῆς
πρὸς τὴν ἡγεμονία τοῦ σουνιτικοῦ Ἰσλάμ καὶ τὸν ρόλο μιᾶς περιφερειακῆς ὑπερδυνάμεως μὲ νεο-ὀθωμανικὲς φιλοδοξίες.

Ἡ μεταστροφὴ τῆς τουρκικῆς κοινωνίας πρὸς πιο ἔντονα ἰσλαμικὰ πρότυπα πραγματοποιεῖται καὶ πάλι, σὲ μεγάλο βαθμό, μὲσῳ τῶν σουφικῶν καὶ «ἀδελφικῶν» δομῶν, ποὺ γνωρίζουν ἰδιαίτερη ἄνθηση μετὰ τὴ δεκαετία τοῦ 1980. Μπορεῖ μετά το πραξικόπημα τοῦ 2016 να ὑπέστρεψε το πανίσχυρο τάγμα Νουρτζού, μὲ ἐξέχουσα μορφὴ τὸν ἐκλιπόντα Φετουλλάχ Γκιουλέν, ὃμως πολύ γρήγορα ἐπικράτησαν ἂλλα ἀκόμα πιο ἀκραία συντηρητικά ἰσλαμικά τάγματα, ἀδελφότητες και ΜΚΟ ὃπως οἱ Νακσημπεντήδες, το Μεντζίλ, οἱ Σουλεϊμαντζήδες κτλ.

Ἡ στρατηγικὴ τῆς Δύσεως για δεκαετίες, ἡ ὁποία ἦταν νὰ ἐνισχύσει το σουνιτικὸ Ἰσλάμ ὡς «διαχειρίσιμο ἑταῖρο» -καὶ ἐνδεχομένως ἀντίβαρο σὲ ἄλλα ἰσλαμικὰ ρεύματα- συνέβαλε πολύ σὲ αὐτὴν τὴν μετάβαση. Ἔτσι, μὲ τὴν ἀνοχὴ καὶ συχνὰ μὲ τὶς εὐλογίες τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, ἡ Τουρκία ἐπιχείρησε καί ἐπιχειρεῖ νὰ ἐπανέλθει ὡς ἡγετικὴ δύναμη τοῦ σουνιτικοῦ κόσμου, μὲ βλέμμα στραμμένο στὰ ἐδάφη τῆς παλαιᾶς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας.

Αὐτὸ τὸ ὅραμα ἐκφράζεται –και στην πατρίδα μας τόσο μὲ ρητορικὲς ἐξαγγελίες, ὅσο καὶ μὲ πολιτικές στὴν πράξη με (ἐκτός τῶν ἂλλων):

• τήν συστηματική προσπάθεια ἐκτουρκισμοῦ Πομάκων καὶ ἄλλων μουσουλμάνων τῆς Δυτικῆς Θράκης,
• τον τουρκοϊσλαμικὸ ἐκφασισμὸ φιλήσυχων κοινοτήτων στά νησιά,
• την οἰκονομικὴ διείσδυση καὶ δημιουργία θυλάκων σὲ βόρειες και ἂλλες περιοχὲς τῆς Ἑλλάδος,
• την πολιτισμικὴ καὶ πνευματικὴ διείσδυση μὲ κάθε μέσο.

Ἐδῶ χρειάζεται νηφάλια ἀλλὰ ἀποφασιστικὴ ἐγρήγορση. Δὲν ἔχομε πλέον τὸ δικαίωμα νὰ διαβάζουμε τὰ γεγονότα μὲ ὅρους ἀπλουστευμένου «ἀντιτουρκισμοῦ». Ὀφείλομε νὰ δοῦμε τὴν πραγματικότητα μὲ καθαρὸ νοῦ, ἔχοντας ἐπίγνωση τῆς μακραίωνης ἱστορίας τῶν ἐξισλαμισμένων Ρωμηῶν ποὺ σήμερα ἀποτελοῦν τὸν κορμὸ αὐτοῦ τοῦ κράτους.

7. Ἡ κρίση ταυτότητας στὴν Τουρκία· μία πληγὴ ποὺ ἀνοίγει

Παρά τὴν ἐπίμονη, διάρκειας δεκαετιῶν, πλύση ἐγκεφάλου τῆς τουρκικῆς διοίκησης, οἱ χαμένες ταυτότητες δὲν ἐξαφανίστηκαν. Ἀντιστέκονται, ἔστω καὶ ἀσυνείδητα.

Τὰ τελευταία χρόνια, λόγῳ τοῦ διαδικτύου, τῶν δορυφορικῶν μέσων, τοῦ τουρισμοῦ, τῶν νέων ἐπιστημονικῶν εὑρημάτων, ἀλλὰ καὶ τῆς σχετικῆς χαλαρώσεως τῆς λογοκρισίας, πολλοὶ διανοούμενοι -δημοσιογράφοι, συγγραφεῖς, πανεπιστημιακοί κτλ – ἀρχίζουν νὰ θέτουν δημοσίως ἐρωτήματα γιὰ τὴν πραγματικὴ καταγωγὴ μεγάλων τμημάτων τοῦ πληθυσμοῦ.

Παράλληλα, δὲν λείπουν καὶ συμβολικὲς ἐκρήξεις συλλογικῆς μνήμης· μαζικὲς διαδηλώσεις μὲ συνθήματα ὅπως «εἴμαστε ὅλοι Ἀρμένιοι», ἢ κινήσεις ἀλληλεγγύης πρὸς Κούρδους, Ρωμηούς, Ἀρμενίους, ποὺ ἀποκαλύπτουν ὅτι κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιφανειακὴ ὁμοιομορφία σιγοβράζει μιὰ βαθιὰ κρίση ταυτότητας.

Σὲ αὐτὸ τὸ σημείο, ἐμεῖς, ὡς Ρωμηοί, κατέχομε τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια. Ὄχι γιὰ νὰ τὴν ὑψώσουμε ὡς ἐργαλεῖο ἐνοχῆς, ἀλλὰ ὡς φιλάνθρωπο καθρέφτη. Καὶ μποροῦμε στὰ ἐρωτήματά τους νὰ τοὺς προσφέρομε τὰ τεκμήρια καὶ τὶς ἀπαντήσεις ποὺ χρειάζονται· ἀπαντήσεις οἱ ὁποῖες θὰ τοὺς βοηθήσουν νὰ προσδιορίσουν τὴν ταυτότητά τους καὶ νὰ ἐπαναχαράξουν τὴν πορεία τους. Ὀφείλομε λοιπόν, ὡς πρόσωπα ἀλλὰ καὶ ὡς μικρὲς συλλογικότητες (παρέες, κοινότητες, πολιτιστικοὶ σύλλογοι κλπ.), νὰ βοηθήσομε αὐτοὺς ποὺ ἀναζητοῦν -καὶ πρόκειται πλέον γιὰ μεγάλο τμήμα τοῦ λαοῦ στὴν ἀπέναντι πλευρὰ τοῦ Αἰγαίου– νὰ ἀνακαλύψουν τὶς ρίζες τους καὶ τὴν χαμένη τους ἀφετηρία.

Οἱ δρόμοι πολλοί· ἐπικοινωνία, φιλίες, ταξίδια, ἱστοσελίδες, βιβλία, ἡμερίδες, πολιτιστικὲς ἀνταλλαγές, συνεργασίες και τόσα ἂλλα. Μικρὲς κινήσεις ποὺ ὅμως, στὸ βάθος, ἀγγίζουν ὑπαρξιακὰ ἐρωτήματα ἀνθρώπων καὶ λαῶν.

Σε αὐτό το σημεῖο, θα πρέπει να σημειώσομε ὃτι το Κίνημα μας ἡ ΝΙΚΗ ἔχοντας πλήρη ἀντίληψη τοῦ ρόλου καί τῶν ὑποχρεώσεών του στήν ἀναγέννηση καί ἱστορική πορεία τοῦ Γένους μας, ἀντιλαμβάνεται τό ταυτοτικό αὐτό ζήτημα ταῶν Μικρασιατικῶν πληθυσμῶν ὡς θεμελιῶδες καί ὡς πυλώνα τῆς Ἐξωτερικῆς του Πολιτικῆς.  Ἀναλαμβάνει δέ ἕναν πρωταγωνιστικό ρόλο μέ κάθε πρόσφορο μέσο καί στίς δύο γλῶσσες Ἑλληνικά καί Τουρκικά (μέ διαδικτυακή προβολή, μέ βιβλία, μέ ἄρθρα, μέ ὀπτικοακουστικό ὑλικό, μέ ἡμερίδες καί ἄλλες πολιτιστικές δράσεις) ἀφενός μέν στήν τεκμηρίωση τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, ἀφετέρου δέ στήν διάδοση τῆς ἀλήθειας αὐτῆς σέ ὅσους τήν ἀναζητοῦν καί δή στούς ἲδιους τους Μικρασιατικούς πληθυσμούς.

Ἡ ἀναζήτηση τῆς πραγματικῆς τους ταυτότητας, τό ταυτοτικό τους ζήτημα (kimlik meselesi) ἀποτελεῖ μεῖζον θέμα τῶν σημερινῶν Μικρασιατικῶν πληθυσμῶν, τό ὁποῖο ἐπηρεάζει καί θά ἐπηρεάσει ἀκόμα περισσότερο στό μέλλον τά γεγονότα τῆς εὐρύτερης περιοχῆς.

8. Τί σημαίνουν ὅλα αὐτὰ γιὰ ἐμᾶς σήμερα;

Ζοῦμε σὲ δύσκολους καιρούς, σὲ μιὰ νέα «πυκνὴ νύχτα» τῆς ἱστορίας. Ἡ λαίλαπα τῆς λεγομένης «νέας ἐποχῆς», τὰ ὁράματα μιᾶς ἄχρωμης παγκοσμιοποίησης, ἡ διαρκὴς ἀποδόμηση κάθε παραδοσιακῆς ταυτότητας δὲν ἀφήνουν κανέναν ἀνεπηρέαστο.

Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ γενικότερο παγκόσμιο τοπίο, οἱ Ὀρθόδοξοι Ρωμηοὶ καλούμαστε νὰ ἀντισταθοῦμε ὄχι ἀπλῶς γιὰ «ἐθνικοὺς λόγους», ἀλλὰ πρωτίστως γιὰ λόγους σωτηρίας:

• σωτηρίας τῆς δικής μας ταυτότητας, τῆς Ρωμηοσύνης,
• σωτηρίας τοῦ κάθε ἀνθρώπου ποὺ διψᾶ γιὰ ἀλήθεια, ἐλευθερία καὶ νόημα.

Ἐάν δεν ἀντισταθοῦμε διατηρώντας ὑψηλό ὀρθόδοξο φρόνημα, φαινόμενα ὃπως ὁ ἐξισλαμισμός θα μᾶς ἐξαφανίσουν ἱστορικά.

Καί «ἀντίσταση» ἐξ ἐπόψεως Ρωμηοσύνης σημαίνει ἐπιστροφή στὶς πηγές:

• ἀναβάπτιση στὴν ἡσυχαστικὴ, ἀγιοπατερικὴ μας παράδοση,
• ἐπανευαγγελισμὸς ὅλων μας, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν,
• ἀναγέννηση τῆς ἐνορίας ὡς ζωντανῆς κοινότητος καὶ ὄχι ὡς «γραφείου θησαυροφυλακίου μυστηρίων»,
• Λειτουργικὴ ζωή – καὶ πάλι Λειτουργικὴ ζωή,
• προσευχὴ, μετάνοια, νηπτικὴ ἐγρήγορση,
• κατάφαση τοῦ κόσμου χωρὶς συσχηματισμὸ μὲ τὸ φρόνημα τοῦ κόσμου.

Μόνον ἔτσι θὰ δοθοῦν Ἁγιοπνευματικὲς λύσεις σὲ προσωπικὸ καὶ συλλογικὸ ἐπίπεδο. Μόνον ἔτσι δὲν θὰ χαθοῦμε κι ἐμεῖς μέσα στὴν ἐπόμενη στροφὴ τῆς ἱστορίας, ὅπως χάθηκε κάποτε σχεδόν ὁλόκληρή ἡ Ρωμαίικη παρακαταθήκη στὴν Δύση, στὴν Παλαιστίνη, στὴ Μικρὰ Ἀσία.

9. Ἐπίλογος

Τὸ ζήτημα τοῦ ἐξισλαμισμοῦ καὶ τοῦ ἐκτουρκισμοῦ μεγάλου μέρους τοῦ Γένους μας εἶναι ἕνα ἀκόμη ἀνοιχτὸ κεφάλαιο τῆς ἱστορίας. Δὲν ἀνήκει στὸ παρελθόν· ρίχνει την σκιά του πάνω στὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον μας.

Χωρὶς ἡττοπάθεια ἀλλὰ καὶ χωρὶς αὐταπάτες, ὀφείλομε:

• νὰ τὸ μελετήσομε ἐνδελεχῶς,
• νὰ ἀναγνωρίσομε τὶς εὐθύνες μας ὡς Ἐκκλησία καὶ ὡς λαός,
• νὰ ἀντλήσομε ἀπὸ τὴν ἐμπειρία αὐτὴ ὁδηγίες γιὰ νὰ μὴν ἐπαναλάβομε τὰ ἴδια λάθη,
• νὰ σταθοῦμε μὲ διάκριση ἀπέναντι στὴ σημερινὴ Τουρκία, βλέποντας πίσω ἀπὸ τὸ προσωπείο τοῦ κράτους τὰ πρόσωπα, τὶς πληγωμένες ταυτότητες, τοὺς ἐξισλαμισμένους Ρωμηούς, τὰ παιδιά καὶ τὰ ἐγγόνια τους.

Καὶ, πάνω ἀπ’ ὅλα, νὰ πορευθοῦμε μὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι ἡ τελικὴ νίκη δὲν ἀνήκει οὔτε σὲ αὐτοκρατορίες οὔτε σὲ ἰδεολογίες, ἀλλὰ στὸν Ἀναστημένο Κύριο μας και την Ἐκκλησία του, γιὰ τήν ὁποῖα ἔχει ἤδη δοθεῖ ὁ λόγος:
«καὶ πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς».

Αὐτὴ ἡ βεβαιότητα δὲν εἶναι πρόσχημα γιὰ ἀδράνεια· εἶναι ἡ κρυφὴ ρίζα ἑνὸς ὑπερήφανου και συνάμα νηφάλιου ἀγῶνα γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ Γένους μας καὶ ὅλων ὅσοι θέλουν νὰ σωθοῦν – ἔστω καὶ ἂν προέρχονται ἀπὸ μακρινὴ ἢ πιο πρόσφατη γενιὰ ἐξισλαμισμένων Ρωμηῶν.

Ἰωάννης Κων. Νεονάκης
Ἐπικεφαλῆς Θεματικῆς Ὀμάδας Ρωμηοσύνης τῆς ΝΙΚΗΣ

Συμπληρώνω

10 ερωτήσεις για τη σχέση ΝΙΚΗΣ και Ρωμηοσύνης

Αναζητώντας τη Ρωμιοσύνη (ως νέα πολιτική και πολιτισμική πρόταση) 

Τι μας αφορά πιο πολύ; Η Άλωση της Βαστίλης ή της Κωνσταντινούπολης; 

29 Μαΐου: “Επίθεση” στους Τούρκους!

Οι ορθόδοξες ρίζες της Δύσης ως παράγοντας πανευρωπαϊκής ενότητας

Κωνσταντινούπολις, ἡ αἰώνια πρωτεύουσα καὶ καρδιὰ τοῦ γένους τῶν Ρωμηῶν 

Άρθρα από τις "Μαμάδες για την Ελλάδα"!...

 

momsforgreece.gr

"Ένα ελληνικό πρωτοποριακό Κίνημα Μαμάδων για την Οικογένεια, την Πατρίδα και τις Παραδοσιακές μας Αξίες.

Μία καινούργια, δυναμική φωνή αναδύεται στην Ελλάδα. Το Moms for Greece είναι το πρώτο εθνικό κίνημα γυναικών-μητέρων που ενώνει, κινητοποιεί, εμπνέει και διδάσκει. Οι ρίζες του είναι βαθιές και εκτείνονται στην Ιστορία, τη Γλώσσα, την Παράδοση, την Πίστη. Στόχος του κινήματος μας είναι να επαναφέρει τη σπουδαιότητα του ρόλου της μάνας, όχι μόνο ως θεματοφύλακα της οικογένειας, αλλά και ως πρωτοστάτης της κοινής ωφέλειας.
Στην εποχή της κρίσης αξιών και της δημογραφικής κατάρρευσης της πατρίδας μας, οι μητέρες του Moms for Greece βαδίζουν έναν δρόμο τόλμης, ανεξάρτητο από κόμματα και επικοινωνιακά παιχνίδια, που οδηγεί στην κατάκτηση του δικαιώματος στη ζωή, της ελευθερίας της σκέψης, της συνειδητής εθνικής ταυτότητας και στην αγωγή των παιδιών μας μέσα σε ένα υγιές πολιτισμικό περιβάλλον. 
Το Moms for Greece δεν είναι απλώς ένα δίκτυο συνένωσης,  είναι κίνημα ευθύνης που δίνει ξανά φωνή στην Ελληνίδα μάνα ως μήτρα πολιτισμού και σχολείο του Γένους". 

"Το Moms for Greece γεννήθηκε από την ανάγκη της μάνας, της κάθε μάνας, να σταθεί όρθια σε έναν κόσμο που αλλάζει, να κρατήσει αναμμένη τη φλόγα του ελληνικού ήθους, να θυμίσει πως η ρίζα κάθε έθνους εκκινά από την πρώτη αγκαλιά που νιώθεις. Στην εποχή της αποσπασματικότητας και της λήθης επιλέγουμε την ενότητα και τη μνήμη. Οραματιζόμαστε μια Ελλάδα δημογραφικά ακμάζουσα, με πίστη στον άνθρωπο και στα ιδανικά του ελληνικού πολιτισμού. Μια κοινωνία που δεν φοβάται να μοχθήσει, να τιμήσει τη μητρότητα, να διδάξει την αλήθεια και να καλλιεργήσει αρετές. Με αυτό το κοινό όραμα δημιουργήσαμε το σωματείο μας, μια κοινότητα ψυχών που χτυπούν στον ίδιο παλμό.

Το Moms for Greece πηγάζει αυθόρμητα από την καρδιά της Ελληνίδας μάνας και τροφοδοτείται από τη γενναιοδωρία, την επιμονή και την απλότητα της αγάπης της. Ενώνουμε τις φωνές μας για να ακουστεί ξανά, σύγχρονα και επίκαιρα, πως η μητρότητα είναι πράξη πολιτισμού, προσφοράς, θυσίας, ευθύνης, αλλά και τιμής.

Είμαστε οι μαμάδες του Moms for Greece, ενός σωματείου που μπορεί και θέλει να στηρίξει τη μητρότητα, να την προστατεύσει και να την αναδείξει ξανά ως το πιο ζωντανό πυρήνα της ελληνικής παράδοσης".

Άρθρα από την ιστοσελίδα τους: 

Ἕνα Μετάλλιο πού στάζει...γάλα!

Η Γέννηση του Θεανθρώπου στον Φώτη Κόντογλου

Παπαδιαμαντικά Χριστούγεννα

Παιδιά και Ασθένειες: Τι Πρέπει να Γνωρίζουν οι Γονείς

Ανοικτή επιστολή- κραυγή αγωνίας από μια αγρότισσα

Προτεινόμενα χριστουγεννιάτικα βιβλία

Προτάσεις για χριστουγεννιάτικες ταινίες για παιδιά 5 έως 12 ετών

Για εσένα μανούλα

Εργαλεία γονικού ελέγχου

Επενδύουμε στη Σωστή Διατροφή από την παιδική ηλικία

Μία ανάγνωση της μελέτης του Mark Regnerus “How different are the adult children of parents who have same-sex relationships?

Οι Γυναίκες της Κατοχής και της Αντίστασης: Βιώματα, Ρόλοι και Δράση μέσα από τις ίδιες τους τις διηγήσεις

Ο παραδοσιακός θεσμός της Οικογένειας και οι Προσπάθειες Μεταβολής του σε Διεθνές και Εθνικό Επίπεδο: Διεθνείς Νομικές και Συγκριτικές Νομικές Πτυχές

Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα: Ημέρα προστασίας του Αγέννητου Παιδιού & του αγίου Ιωσήφ του Μνήστορος

 

Θερμή παράκληση για μια επίσκεψη στα παρακάτω:

Ημέρα προστασίας του Αγέννητου Παιδιού (Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα): μια από τις πιο σημαντικές ημέρες του χρόνου... 

Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα - του αγίου Ιωσήφ του Μνήστορος - Η Σφαγή των Νηπίων (29 Δεκ.)...

Ο άγιος Ιωσήφ ο Μνήστωρ ως προστάτης άγιος των απατημένων συζύγων (ανδρών & γυναικών)...

Μνήμη όλων των Χριστιανών που πέθαναν από πείνα, δίψα, κρύο ή μαχαίρι (29 Δεκεμβρίου)  

 

 

ΚΟΙΤΑ ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ("ΑΝΕΙΛΕΝ ΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΑΣ": Η Σφαγή των Νηπίων)

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός / ΒΗΜΑΤΑ

«Τότε Ἡρῴδης ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν μάγων ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλεν πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλέεμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω, κατὰ τὸν χρόνον ὃν ἠκρίβωσεν παρὰ τῶν μάγων» (Ματθ. 2, 16-17)

«Τότε ὁ Ἡρώδης, ἐπειδὴ εἶδε ὅτι ἐξαπατήθηκε ἀπὸ τοὺς μάγους, ἐθύμωσε πάρα πολὺ καὶ ἔστειλε καὶ ἐσκότωσε ὅλα τὰ παιδιὰ στὴν Βηθλεὲμ καὶ σέ ὅλα τὰ περίχωρά της ἀπὸ δύο ἐτῶν καὶ κάτω, σύμφωνα πρὸς τὸν χρόνο, τὸν ὁποῖο ἐξακρίβωσε ἀπὸ τοὺς μάγους». 

 Γεμάτη η ανθρώπινη Ιστορία από τυράννους. Αυτός που έχει τη δυνατότητα να ηγεμονεύει, να έχει το μονοπώλιο της νόμιμης κρατικής βίας, να ελέγχει τους μηχανισμούς του κράτους, εύκολα μπαίνει στη λογική του ατομικού συμφέροντος και της χρήσης του λαού του ως θεράποντος, χωρίς να τον ενδιαφέρει το κοινό καλό, αν αυτό δεν ταυτίζεται με το δικό του. Χαρακτηριστικό των τυράννων τα μεγάλα έργα, ώστε ο κόσμος να ξεχνιέται βλέποντας μεγαλεία, τα οποία ευκολύνουν τη ζωή του ή γίνονται αφορμή δόξας για τον ισχυρό. Χαρακτηριστικό των τυράννων, εκτός της καταστολής, η χρήση του άρτου και των θεαμάτων, ώστε να μπορούν να έχουν τον λαό ήσυχο, με καλυμμένες τις βιοτικές του ανάγκες ή να τον οδηγούν στη λογική του να ξεχνιέται για όσα θα μπορούσε να έχει και δεν έχει.

Στα χρόνια του ερχομού του Χριστού στον κόσμο υπήρχαν δύο τυραννίες. Η μία ήταν των Ρωμαίων. Αυτοί κυβερνούσαν τον γνωστό κόσμο με τη δύναμη των όπλων και της εξουσίας. Ήταν πάντοτε ένας στρατός κατοχής, στον οποίο η αντίσταση έμοιαζε μάταιη. Η δεύτερη τυραννία όμως ήταν αυτή του βασιλιά Ηρώδη, ο οποίος είχε ουσιαστικά την εξουσία στην Παλαιστίνη. Η τυραννία στηριζόταν στην ισχύ των όπλων και στην ανοχή των Ρωμαίων. Εφόσον ο Ηρώδης είχε τον λαό ήσυχο, οι Ρωμαίοι γιατί να μην τον ανέχονται; Ο Ηρώδης δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει τον ρωμαϊκό στρατό, κάνοντας τον εαυτό του ακόμη πιο μισητό στους συμπατριώτες του, από τη στιγμή που έβλεπαν ότι ο βασιλιάς τους δεν ήταν μόνο άδικος απέναντί τους, αλλά συνεργαζόταν και με τους εχθρούς τόσο του Θεού όσο και του λαού. Και ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα που έκανε ο Ηρώδης ήταν όταν θανάτωσε τα νήπια της Βηθλεέμ, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο δεν θα κινδύνευε ο θρόνος του στο μέλλον από τον Χριστό.

«Μανείς», μας αναφέρει ο υμνογράφος της Εκκλησίας, για τον Ηρώδη. Έζησε ο Ηρώδης την μανία, την παραφροσύνη, την απόλυτη τρέλα να τα βάλει με ένα παιδί. Θανάτωσε και πλήθος άλλων παιδιών, ανυπεράσπιστων και αθώων, για να μην αισθανθεί ότι υπάρχει ο φόβος του σφετερισμού του θρόνου του. Σαν να επρόκειτο να ζήσει για πάντα. Σαν να μη ήταν ο εκλεκτός των Ρωμαίων. Σαν να μην είχε στα χέρια του τους μηχανισμούς του κράτους. Ένα παιδί, λιγότερο από δύο χρονών, ήταν η απειλή του. Δαιμονόπληκτος ο Ηρώδης εκτός από τύραννος. Παράφρων και ανόητος. Όμως στον νου του το παν ήταν η εξουσία του. Και η θανάτωση των νηπίων της Βηθλεέμ ήταν μία επίδειξη δύναμης, για να φοβηθούν όλοι, πραγματικοί ή κατασκευασμένοι από τον νου του σφετεριστές.

«Κοίτα τι μπορώ να κάνω!». Αυτό είναι το μήνυμα που ο Ηρώδης δίνει και στην εποχή μας. Όταν έχω τη δύναμη και την εξουσία στα χέρια μου, μπορώ να συντρίψω τους πάντας. Το ότι ο Χριστός έφυγε στην Αίγυπτο δεν θα μπορούσε να περάσει από τον νου του τυράννου. Το ότι τελικά, όσο και να αισθανόμαστε ικανοί για τα πάντα, να δοκιμάζουμε τα πάντα, να νομίζουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να μας σταματήσει, είναι η αυταπάτη μας, ιδίως στους καιρούς της έπαρσης. Η βασιλεία του Χριστού δεν ήταν και δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Και γι’ αυτό δεν θα εξαλειφθεί. Αυτό το μήνυμα ας είναι η παρηγοριά μας για την ανησυχία που νιώθουμε από κάθε μορφής τυραννία στους καιρούς μας. Δεν θα κρατήσει για πάντα. Πάντα ο Χριστός θα επανέρχεται. Η αγάπη. Η ελευθερία. Η αλήθεια. Και θα μας καλεί να τον συνοδεύσουμε με τον τρόπο της Εκκλησίας. Που είναι ακατάλυτος, όπως η γιορτή.

28 Δεκεμβρίου 2025, μνήμη των υπό του Ηρώδου αναιρεθέντων Νηπίων
Κυριακή μετά τη Χριστού Γέννηση

«Μήπως πρέπει όντως να αγιοκαταταχθεί ο Ιωάννης Καποδίστριας;»

Παναγιώτης Παύλος 

Νέα Κρήτη, 2.12.25

Καθώς έχουμε ήδη εισέλθει στον Δεκέμβριο, στα φετινά Χριστούγεννα του οποίου οι Έλληνες απανταχού της γης αναμένουν αδημόνως μαζί με τη Σάρκωση του Χριστού το νέο έργο του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας», μελετώ περί του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια, εξ αφορμής πρόσκλησης που έλαβα να μιλήσω σχετικά.

Γνωρίζω ότι ο τίτλος του παρόντος ενδεχομένως ξαφνιάσει ή και ξενίσει ορισμένους. Εύλογο, καθώς ο λόγος συγγραφής του ξάφνιασε ιδιαίτερα ακόμη και τον γράφοντα. Η εργογραφία περί το πρόσωπο του μεγάλου αυτού Ορθόδοξου Έλληνα Κυβερνήτη είναι πολύ μεγάλη. Επειδή όμως τα τελευταία χρόνια τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια (εδώ οι λόγοι της συμπάθειας αυτής) στον βρετανό διαπρεπή ακαδημαϊκό, ιστορικό, στρατιωτικό και πράκτορα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών Christopher Montague (Monty) Woodhouse, που ως υπαρχηγός της Δύναμης Harling συμμετείχε στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, στράφηκα στις μελέτες του.

Στο ευσύνοπτο πόνημά του [C. M. Woodhouse, The Greek War of Independence, London: Hutchinson’s University Library, 1952] πέφτω μετ᾽ εκπλήξεως σε μια εντυπωσιακή υποσημείωση του Woodhouse, στο πλαίσιο αναφοράς του στη σημασία της απόφασης της Τρίτης Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας το 1827 και τη συνακόλουθη αποστολή τριανδρίας στη Γενεύη προκειμένου να διαβιβάσει στον Καποδίστρια πρόσκληση της Εθνοσυνέλευσης να αναλάβει τη διακυβέρνηση του εμβρυακού ελληνικού κράτους. Εκεί λοιπόν ο Γούντχαουζ αναφέρεται σε μια άλλη τριανδρία, την τριμελή προσωρινή επιτροπή στην οποία ανέθεσε η Εθνοσυνέλευση ανώτατες εκτελεστικές αρμοδιότητες μέχρι την άφιξη του Καποδίστρια, καθώς δεν ήταν βέβαιο ότι θα δεχόταν ο ίδιος να αναλάβει τη διακυβέρνηση.

Αυτής της τριμελούς προσωρινής διοικούσας επιτροπής κατονομάζει ο Γούντχαουζ ως μέλος τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη, και προσθέτει χαρακτηριστικά ότι επρόκειτο για τον «γιό του Πετρόμπεη, ο οποίος βοήθησε να δολοφονηθεί ο Καποδίστριας το 1831».

Μη ων ειδικός ιστορικός επιστήμονας και δη με ερευνητικό αντικείμενο την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης και του πρώτου (και μοναδικού) Κυβερνήτη της Ελλάδος, συγκλονίστηκα στη θέα αυτής της ταυτοποίησης: διότι ως άμεσος συνειρμός αμέσως ανέκυψε στον νου μια άλλη, τριπλή, μολονότι αναλογική, ταυτοποίηση. Αναφέρομαι φυσικά, στην είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και τη μετά τέσσερεις ημέρες αρχή της προδοσίας και του Πάθους Του.

Τότε, ο περιούσιος λαός των Ιουδαίων, δηλαδή το σκλαβωμένο από τον Θάνατο του Όφεως γένος των ανθρώπων, ζητωκραύγαζε πανηγυρικά υποδεχόμενος στην Ιερουσαλήμ την Κυριακή των Βαΐων τον Μεσσία, αυτόν τον οποίο πίστευε ότι ερχόταν για να αποκαταστήσει την επίγεια βασιλεία του, κατά την επαγγελία της Διαθήκης του Ισραήλ. Τέσσερεις ημέρες αργότερα, ωστόσο, γινόταν η Προδοσία και ακολουθούσε το Πάθος με το «άρον άρον σταύρωσον αυτόν», από εκείνους που λίγες ημέρες πριν υποδέχονταν τον Χριστό μετά βαΐων και κλάδων!

Τώρα, το έτος 1827, το σκλαβωμένο Γένος των Ελλήνων απέστελλε, δια της Εθνοσυνελεύσεώς του πρόσκληση και υποδεχόταν ανήμερα της ονομαστικής εορτής του (7 Ιανουαρίου 1828) στο Ναύπλιο «μετά βαΐων και κλάδων» τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια. Και κατά μια συγκλονιστική σύμπτωση με την εβδομάδα του Πάθους του Χριστού, σχεδόν τέσσερεις χρόνους μετά από την έλευσή του στο Ναύπλιο, τον δολοφονεί. Επιπλέον τραγική συμπτωματική ομοιότητα, αυτός που με σφαίρα τον αποτελείωσε ήταν ο ίδιος ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης (ο οποίος όπως αναφέραμε ότι επισημαίνει ο Γούντχαουζ είχε τοποθετηθεί στην τριμελή προσωρινή διοικούσα επιτροπή) εκείνη την φθινοπωρινή Κυριακή, 27 του Σεπτεμβρίου 1831 (9 Οκτωβρίου με το νέο ημερολόγιο), κατά την έξοδο του Κυβερνήτη από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, μετά την Θεία Λειτουργία.

Όταν ο Χριστός κρινόταν, του ζήτησαν να αποδείξει τη Θεότητά Του με το να αιτηθεί από τον Πατέρα στρατιές Αγγέλων να Τον υπερασπιστούν. Όταν ο Καποδίστριας εισήλθε στο στάδιο της δικής του κρίσεως, του προτάθηκε να του αναθέσουν σώμα υπερασπιστών, κι αυτός αρνήθηκε, διατηρώντας μόνον δύο συνοδούς εις εκ των οποίων ανάπηρος.

Σαφώς, σε αυτό το επίπεδο θεωρίας των πραγμάτων, το πρόβλημα δεν είναι ο συγκεκριμένος άνθρωπος, ο γιος του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Εξάλλου, ούτε ο Ιούδας ήταν το πρόβλημα. Αλλά η πτωτική κατάσταση των ανθρώπων την οποία πιστοποιεί η ύπαρξη Αγίων καθ᾽ ομοίωσιν Χριστού Μαρτύρων.

Οπότε και όλα τα ανωτέρω φανερώνουν με αναπάντεχη σαφήνεια τη Χριστοείδεια του μοναδικού αυτού ανδρός ο οποίος προσφέρθηκε, κυριολεκτικά ως αμνός άκακος, στον ελληνορθόδοξο λαό του Θεού, έξι, επτά χρόνια μετά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης. Και φυσικά, είναι έργο των όντως Φιλοχρίστων και Φιλελλήνων ειδικών ιστορικών, να πιστοποιήσουν αυτό που στον Φιλόχριστο ελληνικό λαό είναι δεδομένο και σαφές, την έμπρακτη αγάπη του Ιωάννη Καποδίστρια για το πρόσωπο του Χριστού. Αγάπη, η οποία τον οδήγησε στη θυσία. 

Αγάπη, την οποία επιμαρτυρούν αν όχι τα λόγια του (καθώς αυτά δεν μπορούν ενδεχομένως να εξακριβωθούν, όπως το: “…ἐν παντὶ τῷ ἔργῳ μου ἐπὶ τῷ λαῷ μου, ὁ Χριστός ἡγεῖται τὰς πράξεις μου…”), ασφαλώς τα έργα του: η αυστηρή εγκράτεια, η συχνή προσευχή, η ενίσχυση της Εκκλησίας, η επαναλειτουργία μοναστηριών μετά τον Αγώνα, η υποστήριξη ιερέων και πνευματικών διδασκάλων στην αναγέννηση του λαού, η φροντίδα ορφανών, πτωχών κι ασθενών, η δημιουργία σχολείων κι εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με χριστιανική αγωγή και η αυτοθυσία του για τον λαό του Θεού που κάποιοι άλλοι συναγωνιστές του εξέγειραν λίγο νωρίτερα «για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία».

Υπό το πρίσμα των ανωτέρω κατανοούμε πολύ καλά τον λόγο που ο Γιάννης Σμαραγδής, ο μεγάλος αυτός εν ζωή Κρης δημιουργός, ζήτησε προσωπικά από τον Οικουμενικό Πατριάρχη μας Βαρθολομαίο να προχωρήσει η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην αγιοκατάταξη του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Καθίσταται σαφές γιατί αυτό είναι απολύτως εύλογο.

Συμπλήρωμα:

Προσοχή στις προσπάθειες απαξίωσης της ΝΙΚΗΣ

 

 

Εικ. από εδώ (μπείτε)

Δημήτρης Καμπισιούλης

Στο συνημμένο άρθρο ο συντάκτης σε ισχυρό δημοσιογραφικό site με μεγάλη επιρροή εξετάζει τις περιπτώσεις των πολιτικών αρχηγών της αντιπολίτευσης σε σχέση με τις πολιτικές εξελίξεις κα τη δίκη για τα Τέμπη. Αφού μιλήσει για όλους στο τέλος ως σημείωση συντάκτη γράφει: «σ.σ.: Με Νατσιό και Κουτσούμπα δεν ασχολήθηκα. Με τον μεν κ. Νατσιό δεν ασχολήθηκα γιατί μετά τις επόμενες εκλογές πιθανότατα θα επιστρέψει στις σχολικές αίθουσες…».

Στην περίπτωση αυτή νομίζω πως οι διαδικτυακοί φίλοι πρέπει να διαβάσουν πολύ προσεχτικά αυτά που θα γράψω. 

 

Ο συντάκτης αγνοεί τη ΝΙΚΗ διότι προφανώς δεν την αναγνωρίζει ως κόμμα, παρά ως ένα συνονθύλευμα γραφικών, αμόρφωτων και θρησκευτικά φανατισμένων ανθρώπων, κάτι σαν σέχτα της πολιτικής.

Προσπαθεί λοιπόν να ενοχοποιήσει το κίνημα στο ευρύ αναγνωστικό του κοινό και να το παρουσιάσει ως ανύπαρκτο, ώστε να το εντάξει πλήρως στη «θεωρία της χαμένης ψήφου», δηλαδή να πείσει τον αναγνώστη ότι δεν υπάρχει λόγος να ψηφίσει το κίνημα διότι «ο δάσκαλος ούτως ή άλλως θα επιστρέψει στις αίθουσες».

 

Το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος πέφτει πολύ εύκολα στις παγίδες και μάλιστα άνθρωποι ώριμοι και με πολιτική σκέψη. 

 

Τέσσερα παραδείγματα θα αναφέρω με προσωπικούς μου φίλους:

1. Απόστρατος συνάδελφος με πλησίασε και μου είπε ψιθυριστά: «και εγώ ΝΙΚΗ ψηφίζω» ενώ ήμασταν ολομόναχοι στο προαύλιο μίας εκκλησίας. Κλασική περίπτωση ανθρώπου που φοβάται μην χαρακτηριστεί γραφικός.

2. Πολύτεκνος και ιδιαίτερα μορφωμένος νέος μου είπε πως η ΝΙΚΗ δεν έχει ελπίδες γιατί την ψηφίζουν μόνο όσοι πάνε εκκλησία. Κλασικό θύμα προπαγάνδας ότι η ΝΙΚΗ αποτελεί παραπολιτική και παραθρησκευτική σέχτα.

3. Νεαρός πολιτικός συντάκτης των ΜΚΔ μου είπε πως το κίνημα δεν έχει ρεύμα, παρότι δεν έχει κάτι εναντίον αυτού. Φαίνεται διαβάζει τον συντάκτη του άρθρου και τις δημοσκοπήσεις και επηρεάζεται η σκέψη του.

4. Γνωστός δημοσιογράφος και αναλυτής έχουν πολύ καλή άποψη για το κίνημα, αλλά υποστηρίζουν την επάνοδο παλιών γιατί το κίνημα δεν μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη. 

 

Ο συντάκτης λοιπόν έχει πολλά ευήκοα ώτα για να απευθυνθεί και ακολουθεί κλασική στρατηγική. Απαξιώνει το κίνημα και το γελοιοποιεί αφού γνωρίζει ότι αυτό είναι ισχυρότερο όπλο από τα επιχειρήματα. Η προσπάθεια γελοιοποίησης μέσω της υποβάθμισης είναι προφανής, διότι αντί να γράψει ότι δεν ασχολείται με τον Νατσιό διότι εκτιμά ότι το κίνημα δεν θα μπει στη Βουλη, γράφει ότι "θα επιστρέψει στις σχολικές αίθουσες" εκεί που ανήκει και όχι στα υψηλά σαλόνια της Βουλής. Επιπλέον, άλλα δύο στοιχεία προπαγάνδας και ψυχολογικού επηρεασμού του πληθυσμού (που δεν χρησιμοποιεί ο συντάκτης) είναι ότι «και οι 300 είναι ίδιοι» και ότι το κίνημα είναι «δεκανίκι της ΝΔ». Δυστυχώς πολλοί πέφτουν θύματα, αυτοί που τα διαδίδουν γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουν. 

 

Ποια είναι όμως η αλήθεια;

 

1. Το κίνημα έχει πλήρες πρόγραμμα για τη διακυβέρνηση της χώρας και διαθέτει στις τάξεις του σοβαρούς και μορφωμένους ανθρώπους που όλοι αγαπάνε την πατρίδα και ανησυχούν. Δεν υπάρχει χώρος για ιδιοτελή συμφέροντα και πολιτική.

2. Είναι το μοναδικό κόμμα που δεν είναι συστημικό, δεν συμμετείχε στην καταστροφή, ούτε ψήφισε τα εθνοκτόνα μνημόνια, δυστυχώς πολλοί Έλληνες και υποτίθεται πατριώτες έχουν πάρα πολύ κοντή μνήμη.

Βλέπουν πχ οι τηλεθεατές την Κωνσταντοπούλου να δίνει σόου στην εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και νομίζουν ότι είναι η ισχυρότερος αντίπαλος της κυβέρνησης. Δεν γνωρίζουν όμως ή προτιμούν να μην σκέφτονται ότι ήταν η ισχυρότερη σύμμαχός της στην ψήφιση του νόμου για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.

3. Έχει ως πρόεδρο έναν μη επαγγελματία πολιτικό, έναν δάσκαλο, τον πιο φτωχό πολιτικό αρχηγό που αγωνίζεται εδώ και 30 χρόνια για την παιδεία. Το βασικό του σύνθημα είναι «παιδιά και παιδεία» ενώ το κίνημα έχει ως προμετωπίδα το δημογραφικό ζήτημα, κάτι που μπορώ να το βεβαιώσω προσωπικά. Μόνο και μόνο για το δημογραφικό, το πιο σοβαρό πρόβλημα του έθνους, η επιλογή της ΝΙΚΗΣ είναι μονόδρομος και μπορώ να το αποδείξω.

 

Κλείνοντας θέλω να αντιστρέψω τη λογική κάποιου που διαβάζει το συνημμένο άρθρο. Ο συρόμενος σαν τον φτερό από την προπαγάνδα άνθρωπος διαβάζει και θεωρεί το κίνημα «τελειωμένο», πέφτοντας στην παγίδα του συντάκτη και των ΜΜΕ. Ο νοήμων άνθρωπος διαβάζει και υποστηρίζει ακριβώς αυτούς που συστημικά μέσα και δημοσιογράφοι θεωρούν «τελειωμένους». Διότι όπως έγραψα και σε προηγούμενη ανάρτησή μου, η πολιτική επιλογή των νοημόνων πολιτών δεν (πρέπει να) χειραγωγείται.

 

Ν: Του ίδιου συγγραφέα, από τις 26 Νοεμβρίου:

Καιρός για την πρώτη καθαρά πολιτική ανάρτηση. Είναι μακροσκελής, αν κάνετε υπομονή ως το τέλος, θα διαβάσετε και θα μάθετε πάρα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. 

 

Η κατάσταση σήμερα

 

Σήμερα η Ελλάδα μας, αυτή η αγιοτόκος και ηρωοτόκος χώρα, έχει καταντήσει τόπος διαφθοράς, σήψης, μαρασμού, αναξιοκρατίας, ρουσφετιού, φτώχειας και υπέρμετρης ακρίβειας, υποτέλειας, σκανδάλων και ατιμωρησίας. Στην άμυνα ονειρεύονται ατζέντες 2030 αλλά δεν ξέρω με ποιους ανθρώπους, ενώ το προσωπικό, αυτό που απέμεινε, ανησυχεί και ξεσηκώνεται. Η υγεία και η παιδεία είναι κυριολεκτικά μόνο για τους πλούσιους ενώ η εξωτερική πολιτική έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ ανυποληψίας και υποτέλειας. Προτεραιότητα ο γάμος ομοφύλων από μία υποτίθεται συντηρητική κυβέρνηση, διεκπεραιώθηκε και αυτό, ενώ η συμφωνία των Πρεσπών γαργάρα, σεβόμαστε βεβαίως τις διεθνείς συμφωνίες και τις υπογραφές του κ. Τσίπρα. 

 

Η αριστερά

 

Σε όλο αυτό το σκηνικό η αριστερά απούσα και παρούσα μόνο όταν πρόκειται για καταστροφή. Αντί για σκίσιμο των μνημονίων, ψήφιση του τρίτου στη σειρά το 2015, μετά ανοιχτά σύνορα, μετά συμφωνία των Πρεσπών και τελείωσε η δουλειά, αποστολή εξετελέσθη που λένε στον Στρατό. Η αριστερά όλο για δικαιώματα μιλάει, αλλά για τα δικαιώματα του αγέννητου παιδιού τσιμουδιά, για τις πολύτεκνες και υπερπολύτεκνες οικογένειες που έχουν σχεδόν εξαφανιστεί καμία ευαισθησία, για τους υγειονομικούς που διώκονταν στη πανδημία τίποτα, για τον ψηφιακό έλεγχο σήμερα απόλυτη σιωπή, είναι φαίνεται επιλεκτική στα δικαιώματα. Είναι προφανώς μία αριστερά που συμφωνεί σε όλα τα κακά της δεξιάς αλλά έχει και τις δικές της … προτιμήσεις.

 

Η τέχνη της πολιτικής

 

Ωστόσο η πολιτική έχει την ικανότητα να κάνει το άσπρο μαύρο πολύ εύκολα. Αυτά που έγραψα παραπάνω, οι πολιτικοί αλλά σίγουρα και αρκετοί διαδικτυακοί φίλοι μπορούν να τα αντικρούσουν και μάλιστα με πειστικότητα. Άλλωστε αυτή είναι η τέχνη της πολιτικής, να πείθεται ο λαός, άσχετα με το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Ποιος νοιάζεται για την πραγματικότητα;

Είναι δυνατόν λοιπόν σε όλους τους τομείς της δημόσια ζωής και σε όλο το φάσμα των υπουργείων να υπάρχει αντίλογος γιατί έτσι λειτουργεί το πολιτικό σύστημα, με τον επηρεασμό των πολιτών και την εξαπάτηση πως όλα γίνονται άριστα.

Σε όλους τους τομείς; Όχι σε όλους. Στο δημογραφικό φαίνεται η σκληρή αλήθεια. Και όπως έλεγα όταν ήμουν εν ενεργεία, ένας Διοικητής μπορεί να κάνει τα πάντα, εκτός από το να γεννήσει ανθρώπους.

 

Το δημογραφικό

 

Στο Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας γνωρίζουν τα πάντα. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και δεν μπορούν να παραποιηθούν, συνεπώς εκεί η πάντα χαμογελαστή υπουργός κ. Μιχαηλίδου χρησιμοποιεί άλλα τεχνάσματα. Προσπαθεί να κρατήσει το θέμα στην αφάνεια, χρησιμοποιεί συνεχώς ως δικαιολογία την κατάσταση των άλλων χωρών και τον σύγχρονο τρόπο ζωής ενώ δυστυχώς έχει και έναν δυνατό άσσο στο μανίκι της: τη συντριπτική πλειοψηφία των ηλικιωμένων πλέον Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι σαφώς αντιτάσσονται στην πολιτική, αλλά δεν αντιδρούν. Πώς να αντιδράσουν όμως αφού έπεσαν στην παγίδα της ολιγοτεκνίας τις δεκαετίες κυρίως του 80 και του 90; Έτσι εξηγείται το ελάχιστο ενδιαφέρον για το δημογραφικό, πώς να κατηγορήσει κάποιος τον εαυτό του και τη λανθασμένη επιλογή αλλά και ψήφο του; Αλλά θα ενημερωθεί και θα αντιδράσει ο λαός, είμαι σίγουρος.

Η πραγματικότητα είναι τραγική και αν ψάξει κάποιος τι συμβαίνει, τότε αμέσως χτυπάει συναγερμός, πρώτα στον ίδιο του τον εαυτό. 

 

Ας δούμε τι συμβαίνει στο δημογραφικό με είκοσι ένα (21) χαρακτηριστικά σημεία:

1. Ο πληθυσμός έπεσε κάτω από τα 10 εκατομμύρια, στα επίπεδα του 1985 είμαστε. Το κακό όμως στη δημογραφία δεν είναι ο πληθυσμός, αλλά η διάμεση ηλικία. Τότε ήταν 35 χρόνια σήμερα είναι 47. Αν συνεχιστεί έτσι, σε μία γενιά θα φτάσει τα 60 και η Ελλάδα με τέτοια διάμεση ηλικία αποχαιρετά. Τελειώνει η ικανότητα αναπαραγωγής, καταρρέει η οικονομία και το ασφαλιστικό ενώ φυσικά ο εξωτερικός κίνδυνος θα καραδοκεί να αξιοποιήσει τη γεροντοκρατία.

2. Ο δείκτης γονιμότητας των γυναικών έπεσε στο 1,2 παιδιά. Αυτό σημαίνει σχεδόν υποτριπλασιασμός του πληθυσμού σε 60 χρόνια.

3. Οι γεννήσεις έχουν σπάσει όλα τα αρνητικά ρεκόρ και το 2024 έπεσαν στις 68 χιλιάδες με τις 61 από αυτές να αφορούν γυναίκες με ελληνική ιθαγένεια, ενώ ποιος γνωρίζει πόσες είναι Ελληνίδες το έθνος. Αν οι προπαππούδες και οι προγιαγιάδες μας στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν 10 εκατομμύρια όσο εμείς, θα έκαναν 400.000 παιδιά. Και ήταν πολύ πιο φτωχοί από εμάς.

4. Η αναλογία γεννήσεων – θανάτων στην Ελλάδα το 2024 ανέρχεται στο 100/185. Μάλιστα, την κατάσταση σώζουν η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη και 3-4 ακόμα μεγάλες πόλεις που συγκεντρώθηκε ο πληθυσμός, η Κρήτη και τα νησιά. Στην ηπειρωτική Ελλάδα η αναλογία πλησιάζει το 100/250. Έχουμε καταντήσει νεκροταφείο.

5. Τα ελληνικά χωριά για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία κοντεύουν να εξαφανιστούν πλήρως από τον χάρτη αφού στη συντριπτική πλειοψηφία αυτών, έχουν απομείνει λίγοι ηλικιωμένοι. Όμως και οι πρωτεύουσες των νομών έχουν αρχίσει να μαραζώνουν όπως η γενέτειρά μου η Δράμα.

6. Οι πολυμελείς οικογένειες έχουν κυριολεκτικά εξαφανιστεί. Σύμφωνα με τις φορολογικές δηλώσεις του 2024 (στοιχεία 2023) οι τρίτεκνες ήταν 108 χιλιάδες, οι πολύτεκνες (4 και 5 παιδιά) 20 χιλιάδες και οι υπερπολύτεκνες …. 1500. Ούτε Ηρώδης να ήταν το κράτος.

7. Η γέννηση του πρώτου παιδιού λαμβάνει χώρα πλέον στην ηλικία των 31+ χρονών με καταστροφικά αποτελέσματα για την γέννηση περισσότερων παιδιών και βέβαια για την ανατροφή τους. Πώς όμως να μην συμβαίνει αυτό αφού σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της ΓΣΕΕ η μεγάλη πλειοψηφία των νέων έως 29 χρονών δεν μπορούν να δημιουργήσουν οικογένεια.

8. Οι νέοι μας φεύγουν κατά συρροή στο εξωτερικό, όπου και αν πάει και βρεθεί κανείς συναντάει ελληνικά νιάτα διωγμένα από τη χώρα. Και το κακό συνεχίζεται, σύμφωνα με την παραπάνω έρευνα της ΓΣΕΕ ο ένας στους δύο Έλληνες μέχρι 29 χρονών θέλει να φύγει.

9. Οι αλλοδαποί αντικαθιστούν σταδιακά τον πληθυσμό. Με δεδομένη και με δικαιολογία την έλλειψη εργατικού δυναμικού η κυβέρνηση με το Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης 2026-30 και επισήμως ενσωματώνει μετανάστες και μάλιστα σκοπεύει να τους εντάξει στον παραγωγικό και κοινωνικό ιστό με σκοπό τον περιορισμό των αρνητικών επιπτώσεων της δημογραφικής γήρανσης.

10. Με την ψήφιση νόμου για τον γάμο των ζευγαριών του ίδιου φύλλου βάλλεται ευθέως η ιερότητα και τρίζουν τα θεμέλια της παραδοσιακής ελληνικής ορθόδοξης οικογένειας.

11. Ο κ. πρωθυπουργός στη ΔΕΘ εξήγγειλε μέτρα ασπιρίνες σε καρκινοπαθή που πεθαίνει. Ας γνωρίζουν οι αναγνώστες ότι αν ένας πρωθυπουργός δεν δεσμεύεται για τους δημογραφικούς δείκτες και δεν καταργεί τα εισοδηματικά κριτήρια, τότε πετάει στάχτη στα μάτια του κόσμου και εμπαίζει τους πολίτες. Οι γεννήσεις το 2024 ήταν 68 χιλιάδες. Γιατί δεν δεσμεύτηκε για το 2026, να αυξηθούν πχ στις 80 χιλιάδες; Γιατί δεν μπορεί; Όχι βέβαια, αλλά γιατί δεν θέλει.

12. Το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας έχει 3 γενικές γραμματείες και 16 ειδικές, εκ των οποίων ή μία μόνο αφορά το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για το Δημογραφικό (ΕΣΔΔ). Τόσο μεγάλη σημασία δίνεται στο ζήτημα, αντί να ενσκήψουν άπαντες πάνω του, το έχουν υποβιβάσει σε … γραμματεία.

13. Το ΕΣΔΔ δεν περιέχει ούτε ένα σοβαρό κίνητρο για τεκνογονία, ενώ σε αυτό δεν αναφέρεται καν η λέξη «πολύτεκνος», μάλλον με άλλου είδους οικογένειες προσπαθούν να λύσουν το δημογραφικό, αλλά το πώς δεν μας είπαν. Ρωτήστε τα λίγα νέα ζευγάρια αν γνωρίζουν το σχέδιο. Είναι τόσο αποτελεσματικό που δεν το γνωρίζει … κανείς.

14. Στο υπουργείο μέχρι τον Μάρτιο του 2025 υπουργός ήταν μία κυρία χωρίς παιδιά και υφυπουργός μία άλλη με ένα παιδί, ενώ τώρα το αντίστροφο. Προσωπικά ουδόλως με ενδιαφέρει ποιος έχει παιδιά και ποιος όχι, οι προσωπικές επιλογές του καθενός είναι ιερές. Όμως αυτοί οι άνθρωποι ορίστηκαν επικεφαλής υπουργείου που έχει να αντιμετωπίσει το τέρας του δημογραφικού. Δεν υπάρχουν πολύτεκνοι και υπερπολύτεκνοι περισσότερο άξιοι και μορφωμένοι που γνωρίζουν και το θέμα λίγο καλύτερα; Αλλά ακόμα και συμβολικά τόσο μεγάλη σημασία δίνει η κυβέρνηση στο τεράστιο εθνικό θέμα.

15. Τα εισοδηματικά κριτήρια που επίτηδες θεσπίστηκαν για το επίδομα τέκνων αλλά και για άλλα κοινωνικά ευεργετήματα (τιμολόγιο ρεύματος, πετρέλαιο, προγράμματα ΕΣΠΑ κ.λπ.) αποκλείουν τις οικογένειες που έχουν την εισοδηματική βάση και δυνατότητα να μεγαλώσουν πολλά παιδιά. Κατόπιν τούτου, πολύτεκνες και υπερπολύτεκνες οικογένειες από το κράτος θεωρούνται εύπορες και συνεπώς… άτεκνες. Αυτά συμβαίνουν αν το κράτος για την υποστήριξη βάζει το χρήμα πάνω από τα παιδιά.

16. Παρά τα προγράμματα «Σπίτι μου 2 και 3» η στέγη στην Ελλάδα είναι πανάκριβη και θεωρείται ένα πολύ μεγάλο εμπόδιο για τη δημιουργία οικογένειας.

17. Η παιδεία που έχει επιβάλει το κράτος έχει τόσο πολύ διαβρώσει το εθνικό φρόνημα αλλά και την αγάπη προς την ελληνική παραδοσιακή οικογένεια και την τεκνογονία που πλέον και σύμφωνα με δημοσκόπηση, το 86% της κοινωνίας αμφισβητεί τη …. μητρότητα.

18. Η κυβέρνηση συνεχώς αναφέρει ως δικαιολογία την κατάσταση στα άλλα κράτη. Γιατί μας λένε όμως για την Ευρώπη και δεν μας λένε για το Ισραήλ όπου ο δείκτης γονιμότητας είναι 3 παιδιά ανά γυναίκα; Εκεί γνωρίζουν ότι αν δεν υπάρχουν νέοι Ισραηλινοί το κράτος και το έθνος χάθηκαν, το έχουν ενστερνιστεί όλοι. Εμείς γιατί να παρατήσουμε τον αγώνα και να ακυρώσουμε τις θυσίες των δικών μας προγόνων; Πιο πατριώτες είναι οι Ισραηλινοί από εμάς, περισσότερο αγαπούν την πατρίδα τους;

19. Σύμφωνα με μελέτη του ευρωπαϊκού πανεπιστημίου της Λευκωσίας, ο τελευταίος Έλληνας θα γεννηθεί ανάμεσα στο 2135 και 2148. Με τον ρυθμό που πάμε και τη συνεχόμενη φυγή στο εξωτερικό, η εν λόγω μελέτη μπορεί να είναι και αισιόδοξη, ενώ είναι φυσικό ότι η κοινωνία θα καταρρεύσει πολύ νωρίτερα λόγω της ανόδου της διάμεσης ηλικίας. Και όμως. Η κυβέρνηση δεν πράττει απολύτως τίποτα.

20. Η κυβέρνηση παρότι πολύ καλά γνωρίζει ότι με τέτοιους ρυθμούς, η οικονομία, το ασφαλιστικό σύστημα, η παιδεία και οι Ένοπλες Δυνάμεις θα καταρρεύσουν, δεν κάνει απολύτως τίποτα για να γεννηθούν νέοι Έλληνες.

21. Τέλος, το κράτος ταλαιπωρεί τη σύγχρονη γυναίκα, η οποία είναι ηρωίδα διότι είναι ταυτόχρονα εργαζόμενη, μητέρα, σύζυγος, νοικοκυρά και η «ισότητα» αντί να ελαφρύνει τη θέση της μέσα στην οικογένεια και στην κοινωνία, αντίθετα την επιβάρυνε, διότι της φόρτωσε όλες τις αρμοδιότητες του άνδρα, ενώ οι δικές της παρέμειναν οι ίδιες. Κατόπιν τούτου για να αποφύγει τα πολλαπλά βάρη, επιλέγει την τεκνογονία λίγων παιδιών και μάλιστα σε προχωρημένη ηλικία

 

Το δημογραφικό είναι πολιτικό ζήτημα

 

Είναι γνωστό ότι σύμφωνα με το άρθρο 21, παρ. 5 του Συντάγματος, το κράτος είναι υποχρεωμένο να λαμβάνει μέριμνα για το δημογραφική πολιτική. Το κράτος, η κυβέρνηση δηλαδή, έχει τους πόρους, την ισχύ και την νομοθετική και εκτελεστική δυνατότητα να λαμβάνει μέτρα. Όταν το κράτος αδιαφορεί, τότε οι άλλοι δρώντες όπως η τοπική αυτοδιοίκηση, η εκκλησία, διάφοροι ιδιωτικοί φορείς και οι ίδιοι οι πολίτες, ελάχιστες δυνατότητες έχουν για να αλλάξουν την κατάσταση.

Προσωπικά ασχολούμαι με το δημογραφικό χρόνια. Έχω γράψει δύο βιβλία, ανεβάζω πολλές αναρτήσεις στο διαδίκτυο, είμαι στο ΔΣ ενός μη κερδοσκοπικού συλλόγου που ασχολείται με τα εθνικά και θρησκευτικά θέματα, μιλάω συνεχώς με φίλους και προσπαθώ όσο μπορώ.

Αυτά όμως καθόλου δεν επαρκούν. Κατόπιν τούτου αποφάσισα εδώ και καιρό να να βοηθήσω ένα κοινοβουλευτικό κόμμα στον αγώνα του. Δεν είχα τη δυνατότητα μέχρι την 31 Αυγ 25 διότι τότε διαγράφηκα από τις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων. Το κόμμα αυτό είναι το κίνημα ΝΙΚΗ. 

 

Το κίνημα

 

Το πρόεδρο του κινήματος τον γνώρισα το 2021 όταν ήμουν Υποδιοικητής στην 71 Α/Μ ΤΑΞ στο Κιλκίς και από τότε με τιμάει με τη φιλία του. Μακάρι να υπήρχαν 5 σαν και αυτόν στην Ελλάδα. Το κίνημα έχει στις τάξεις του πατριώτες Έλληνες που ανησυχούν για την κατάσταση και αγωνιούν και παλεύουν, είτε στη βουλή είτε στο διαδίκτυο είτε σε διάφορες εκδηλώσεις. Μία ματιά στη σελίδα του κινήματος στο fb είναι αρκετή. Έχει θεματικές ομάδες για όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής (άμυνα, εξωτερική πολιτική, οικονομία, πολιτική προστασία, παιδεία, υγεία, δημογραφικό κ.λπ.), έχει πρόγραμμα και ικανά στελέχη που ποτέ δεν αναμίχθηκαν σε συναλλαγές ούτε ψήφισαν μνημόνια. 

Το κυριότερό είναι ότι πιστεύει στον Χριστό και το κηρύττει, έχει ως στήριγμα την ελληνορθόδοξη παιδεία και παράδοση και δεν φοβάται να το πει. Τι παραπάνω έχουν αυτοί που κυβέρνησαν τόσα χρόνια;

Εγώ συνεισφέρω στα θέματα οικογένειας και δημογραφικού. Ήδη μίλησα για το δημογραφικό τρεις φορές, μία για το κίνημα και δύο για το κέντρο μελετών αυτού, το ίδρυμα «Ευγένιος Τζιμογιάννης» που έχει πρόεδρο τον γιο του μακαριστού πατρός Γεωργίου Μεταλληνού, τον Δημήτρη Μεταλληνό, έναν υπέροχο, άξιο και μορφωμένο άνθρωπο ο οποίος επίσης με τιμάει με τη φιλία του. Οι ομιλίες και η προσπάθειά μας θα συνεχιστούν.

 

Δημογραφικό και πατριωτισμός

 

Το δημογραφικό είναι ο σημερινός Γολγοθάς του Ελληνισμού ο οποίος βρίσκεται στα τελευταία του χρόνια αν συνεχίσουμε με τους ίδιους ρυθμούς και με τους ίδιους πολιτικούς. Στο δημογραφικό πλέον φαίνεται ο πατριωτισμός τόσο των πολιτικών όσο και των πολιτών. Αν κάποιος δεν ενδιαφέρεται για το δημογραφικό και δεν συνεισφέρει, τότε μικρή σημασία έχει κάθε αξιέπαινη προσπάθειά του, όταν οι άνθρωποι αφανίζονται, τίποτα δεν είναι σημαντικό. Τα τελευταία δε χρόνια, οι επιπτώσεις έχουν γίνει παντού ορατές και αυτό καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να κρύψει πλέον. Εγώ που ασχολούμαι με το ζήτημα αρκετά χρόνια, θέλω να διαβεβαιώσω ότι οι τελευταίες κυβερνήσεις δεν είναι ότι δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν, ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ και αυτό είναι πλέον ξεκάθαρο.

Με ενδιαφέρον θα ήθελα να ακούσω αντίλογο, αλλά αναρωτιέμαι πώς κάποιος θεωρεί τον εαυτό του πατριώτη όταν υποστηρίζει παρατάξεις που άσκησαν μία τόσο αντεθνική δημογραφική πολιτική και έφεραν τη χώρα στο σημείο σχεδόν μη επιστροφής που βρίσκεται. Υπάρχει δικαιολογία για τα παραπάνω 21 σημεία που ανέφερα;

 

Αγαπητοί διαδικτυακοί φίλοι, η γνώμη μου είναι ότι η συνεχόμενη υποστήριξη, έστω και η μία ψήφος, σε αυτούς που μας οδήγησαν στην τραγική δημογραφική κατάσταση, αποτελεί μαχαιριά στην πλάτη του έθνους. Τα νούμερα λένε όλη την αλήθεια, σε λίγες μόνο δεκαετίες το ένδοξο ελληνικό έθνος θα αποτελεί ιστορική ανάμνηση.

Ένας παλιός απόστρατος και μεγαλύτερος συνάδελφος με πλησίασε πριν από λίγες μέρες και όταν του είπα πως θα κάνω διάλεξη για το δημογραφικό με το κίνημα με πλησίασε ενώ ήμασταν ολομόναχοι και μου λέει χαμηλόφωνα «Και εγώ με τη γυναίκα μου ΝΙΚΗ ψηφίζουμε». 

Γιατί να ντρεπόμαστε όμως να υποστηρίξουμε ένα πατριωτικό, ορθόδοξο και νέο κίνημα; Αντί να ντρεπόμαστε που 50 χρόνια με τη δική μας ψήφο φέραμε τη χώρα σε αυτό το σημείο;

Όσο για το κίνημα, αυτό αν δεν ήταν καθαρό, δεν θα πλησίαζε κάποιον σαν εμένα που ποτέ στη ζωή μου δεν έχω βάλει πολιτικό μέσο ούτε έχω προσεγγίσει κανέναν και καμία οργάνωση, ούτε θα με έβαζε να μιλάω. Αλάνθαστος είναι βέβαια μόνο ο Θεός. 

 

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι από τη συγκέντρωση του κινήματος στην Ελευθερούπολη την 24 Νοεμβρίου όπου έγινε ομιλία για το δημογραφικό από εμένα και από τον εκπρόσωπο τύπου του κινήματος τον Δήμο Θανάσουλα για τον προσωπικό αριθμό.

Ν: Δες του Δ. Καμπισιούλη (& περί αυτού) στην ανάρτηση:

 
Δημογραφικό: Η παγίδα που στήθηκε στον λαό

 

«Ελλάδα… στο λυκόφως της Ιστορίας;» - Η παρουσίαση του βιβλίου του Δ. Καμπισιούλη για το δημογραφικό (βίντεο)

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΜΕΛΚ

 

Από εδώ

Χθες, παραμονή Χριστουγέννων 2025, ένας εκλεκτός φίλος και συνάδελφος μου διηγήθηκε ότι ο μακαριστός γυμνασιάρχης Κώστας Ξεξάκης (ένας από τους πιο καταξιωμένους ανθρώπους των γραμμάτων στο Ρέθυμνο), στη συνέντευξη που έδωσε στον καθηγητή, ιστορικό ερευνητή και συγγραφέα Αντώνη Σανουδάκη, κατέθεσε την εξής μαρτυρία:

Στην Κατοχή, ο Ξεξάκης είχε συλληφθεί από τους Ναζί και μεταφερθεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης αιχμαλώτων Μαουτχάουζεν και κατόπιν στο παράρτημα Μελκ (βλ. το βιβλίο του Α. Σανουδάκη «Ράους! Στην κόλαση του Μελκ – Ο Κώστας Ξεξάκης»). Εκεί, υπό φρικτές συνθήκες διαρκούς οδύνης και θανάτου, οι αιχμάλωτοι είχαν χάσει την αίσθηση του χρόνου! Ένας όμως από αυτούς με κάποιο τρόπο είχε κατορθώσει να σημειώνει την ημερομηνία.

 

Ξημέρωσαν Χριστούγεννα του 1944. Οι αιχμάλωτοι, όπως κάθε μέρα, οδηγήθηκαν στα καταναγκαστικά έργα, στο υπόγειο εργοστάσιο, στο οποίο κατασκεύαζαν εξαρτήματα αεροσκαφών, αυτοκινήτων και αρμάτων μάχης. Ο συναιχμάλωτός τους πλησίασε και, ψιθυριστά, με κίνδυνο της ζωής του, άρχισε να σιγοψέλνει τον υπέροχο χριστουγεννιάτικο ύμνο του αγίου Ρωμανού του Μελωδού «Ἡ Παρθένος σήμερον τὸν ὑπερούσιον τίκτει»… Το συναίσθημα ελπίδας και αισιοδοξίας για ελευθερία που τους κατέκλυσε ήταν εκπληκτικό, απίστευτο!

Και καταλήγει ο Ξεξάκης πως εκείνα ήταν τα συγκλονιστικότερα Χριστούγεννα της ζωής του.

 

Αυτή είναι η παράδοσή μας, η σύνδεσή της με τη ζωή και την ιστορία μας και το απελευθερωτικό μήνυμα που μεταφέρει ανά τους αιώνες.

Εύχομαι την ίδια ελπίδα και αισιοδοξία των Χριστουγέννων σε όλο τον κόσμο, είτε είμαστε αιχμάλωτοι των παθών μας είτε υποφέρουμε από τις δυσκολίες και τα βάσανα της ζωής…

«Χριστὸς ἐτέχθη!»

 

Για τον Κώστα Ξεξάκη:

Κώστας Ξεξάκης: Ο ήρωας που έζησε την κόλαση του Μελκ

Ποίηση στο Μαουτχάουζεν, στο Μελκ, στο Έμπενζεε

«Ἡ Παρθένος σήμερον» από τον Νίκο Ξυλούρη:

https://www.youtube.com/watch?v=Sy-jl30g36w