ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Βλασία Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη, Η ζωή στην Εντατική (ένα συγκλονιστικό βιβλίο για μια μαμά και το μωρό της)

Υποστηρίζοντας ένα «κακό παιδί»

Γιώργης Καλογεράκης
Συγγραφέας – Δάσκαλος Ειδικής Αγωγής
 
Βιώνουμε, χωρίς αμφιβολία, εποχές γενικότερης παρακμής και κοινωνικής σήψης, που μας αναστατώνουν και μας προβληματίζουν. Δεν περνά ούτε μία βδομάδα χωρίς να προστεθεί ένα επαχθές έγκλημα στην καθημερινή ειδησιογραφία και μάλιστα έγκλημα που αφορά άστοχη συμπεριφορά ενηλίκων απέναντι σε παιδιά. Φταίει η οικονομική κρίση, φταίει η γενικότερη κοινωνική παρακμή, φταίει τελικά η εκτροπή και η ανοησία μας; Δύσκολο να απαντήσεις… Σε κάθε περίπτωση καταθέτω τον προβληματισμό μου, όχι μόνο για τα τεκταινόμενα αλλά, κυρίως, για την γενικότερη απάθεια της κοινωνίας…
Ευτυχώς όμως που υπάρχει και οι άλλη όψη του νομίσματος. Αυτή της κοινωνικής προσφοράς, της ανάδειξης και διατήρησης των αξιών, της έμπρακτης διδαχής στάσεων ζωής. Της διαφοροποίησης γενικά από την πεπατημένη που προτείνει ο κόσμος της διαφθοράς. Της ηρωικής αντίστασης στη λαίλαπα των καιρών!

Η φίλη και συνάδελφος εκπαιδευτικός Βλασία, με την οποία είχα τη μεγάλη τύχη να γνωριστώ και να συνεργαστώ, κάνει τη δική της κατάθεση ψυχής με το βιβλίο της «Η ζωή στην Εντατική», όπου σε μια αυτοβιογραφική περιγραφή επτά μηνών της ζωής της, εξιστορεί την προσωπική και οικογενειακή της περιπέτεια με την κορούλα της Μαρία. Το χαμένο της παιδί, που ωστόσο έγινε φωτεινός οδοδείχτης στη ζωή της και στάθηκε αφορμή για να θέσει υψηλότερους πνευματικούς στόχους.
Η σύγχρονη Ψυχολογία μας δίνει την παρακάτω περιγραφή για την ανθρώπινη συμπεριφορά μπροστά στο θάνατο : σε μια κηδεία προσφιλούς προσώπου, μέσα στο γενικότερο κλίμα της θλίψης που ασφαλώς μας διακατέχει για την οριστική απώλεια ενός ανθρώπου του αγαπήσαμε, υπάρχει ενδόμυχα μέσα μας και μια μικρή χαρά. Σε κάποια βαθιά πτυχή της ψυχής μας χαιρόμαστε, γιατί δεν είμαστε εμείς ο νεκρός, αλλά κάποιος άλλος. Εμείς για κάποιο διάστημα ακόμα, μικρό ή μεγαλύτερο, θα απολαμβάνουμε το φως του ήλιου, όπως πανέμορφα τόνιζαν οι αρχαίοι Έλληνες, περιγράφοντας την ζωή.

Όμως, ο παραπάνω κανόνας έχει μια θλιβερή εξαίρεση : τη μάνα!
Η μάνα, όταν είναι παρισταμένη σε κηδεία παιδιού της, δεν έχει ούτε αυτήν την ενδόμυχη χαρά που περιγράψαμε παραπάνω. Για τη μάνα τα πάντα είναι σκοτεινά κι άραχλα την συγκεκριμένη στιγμή. Θα ήταν η μόνη που ευχαρίστως θ’ άλλαζε τη θέση της μ’ αυτήν του παιδιού της, αν αυτό μπορούσε να γίνει. Η μάνα (η όποια μάνα) είδε κάποτε το παιδί να αποσπάται μέσα απ’ το ίδιο της το σώμα. Πάντα το θεωρεί σπλάχνο απ’ τα σπλάχνα της, κομμάτι από το είναι της, φυσική προέκταση του εαυτού της στο μέλλον.
Με όλα τα παραπάνω δεδομένα, η απώλεια του παιδιού είναι τραγικό πλήγμα για μια μητέρα. Η ίδια βλέπει ουσιαστικά και μια δική της αυτοαναίρεση κι εξαφάνιση μέσα στο χρόνο. Ο απόγονος αποτελεί ασφαλώς τη βιολογική συνέχεια του καθενός γονέα στο μέλλον. Και εδώ έρχεται η περίφημη διαφοροποίηση από την πεπατημένη οδό, την οποία προανέφερα.

Αν σε μια υποψήφια μάνα πούνε κατά τον προγεννητικό έλεγχο ότι κυοφορεί ένα ελαττωματικό παιδί, τότε τι κάνει; Μα με ελαφρά την καρδία αποφασίζει για έκτρωση! Γίνεται δηλαδή, σύμφωνα με την χριστιανική αντίληψη, εκούσιος δολοφόνος του παιδιού της. Και το φρικτότερο όλων βρίσκει την κοινωνία σύμφωνη, καθώς ένα προβληματικό παιδί δυσκολεύει ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο. Ένας σύγχρονος δηλαδή Καιάδας, που χρησιμοποιεί την πανάρχαια μέθοδο της εξαφάνισης για να επιλύσει το πρόβλημα. Για να φτάσουμε στις ακραίες αντιλήψεις της εποχής μας, που σωστά στηλιτεύει η συγγραφέας, ότι το κυοφορούμενο παιδί, ιδιαίτερα στην αρχή της εγκυμοσύνης, είναι «ζελές»… Λησμονούν όμως, ότι πέρα των ορθών χριστιανικών επιταγών, ακόμα και ο πατέρας της επιστημονικής ιατρικής Ιπποκράτης, στον περίφημο όρκο του, αποτρέπει κάθε μελλοντικό γιατρό από το να κάνει έκτρωση!

Ενάντια σε όλα τα παραπάνω η Βλασία δεν θέλησε να διακόψει την εγκυμοσύνη της, παρά το ότι είχε σοβαρές πιθανότητες να γεννήσει ένα προβληματικό παιδί. Και το γέννησε! Η κορούλα της, που με πολλή θέρμη της έδωσε το όνομα της Παναγίας και την ονόμασε Μαρία, γεννήθηκε με συγγενείς ανωμαλίες στον εγκέφαλο που υπόσχονταν ένα ζοφερό μέλλον…
Εδώ αρχίζει και η περιπέτεια της μάνας, που δεν μπόρεσε να δει και να χαρεί το παιδί της, παρά μόνο στο αυστηρό επισκεπτήριο της Εντατικής, μέσα από τη θερμοκοιτίδα προστασίας των νεογνών! Πολλά δάκρυα, πολύς πόνος, η αγωνία στο έπακρο, τα αισθήματα ανάμικτα, καθώς τις κάπως καλές μέρες διαδέχονταν οι «μαύρες». Άκρως συγκινητική η περιγραφή της μάνας για την προσπάθειά της να ταΐσει το μωρό της. Αν η Μαρία φάει μόνη της, δε θ’ αργήσει να βγει απ’ τη μηχανική υποστήριξη και θα την πάρουμε σπίτι…

Φρούδες ελπίδες, φρούδα όνειρα! Η Μαρία δεν κατάφερε επτά μήνες να βγει από την περιδίνηση του θανάτου, που παράσερνε ολόκληρη την οικογένεια. Τι κι αν η μάνα με τον πατέρα έκαναν όνειρα, για σπίτι ειδικά διαμορφωμένο για την ανάπηρη Μαρία! Τι κι αν τα δυο αδερφάκια, που μόνο μια φορά είδαν την αδερφούλα ζωντανή όταν τους επιτράπηκε η είσοδος στην Εντατική, περίμεναν τη Μαρία για να παίξουν… Η αδυσώπητη φυσική επιλογή ήταν αμείλικτη…
Συγκλονιστική η περιγραφή της επιθανάτιας αναλαμπής της Μαρίας, λίγο πριν το ταξίδι της στους ουρανούς. Η τραγική μητέρα τη φωτογράφισε για στερνή φορά. Εξίσου συγκλονιστική και η υπόσχεση στην ετοιμοθάνατη Μαρία για αντάμωση στον Παράδεισο! Με δεδομένο ότι το παιδί είχε κατακτήσει την αιωνιότητα, η μητέρα υπόσχεται ότι θα βελτιώνεται διαρκώς ηθικά, για να μπορέσει να το ανταμώσει! Μεγαλείο ψυχής αντάξιο αρχαίας τραγωδίας!

Μεγάλος ο πόνος της μάνας για την κοινωνική αναλγησία, που ξεκινούσε δυστυχώς απ’ το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. «Μα αφού έχετε δυο υγιέστατα παιδιά, γιατί σκάτε γι’ αυτό» της έλεγαν. Το έβλεπαν σαν «κακό παιδί», δηλαδή σαν παιδί που ξεφεύγει από αυτό που οι ίδιοι καθόρισαν ως φυσιολογικό! Η μάνα με πόνο καταγγέλλει ότι το μωρό της φιλοξενούταν όπου υπήρχε άδεια θερμοκοιτίδα, μιας και όλοι το είχαν ξεγραμμένο. Μόνο η ίδια έλπιζε και πίστευε! Μα και όταν το μωρό της τελικά έφυγε, δεν καταλήφθηκε από την οργή της θεοδικίας. Δεν τα έβαλε με τον Θεό, κατά τη λαϊκή έκφραση! Αντίθετα είδε στη Μαρία την ευκαιρία της δικής της αυτοβελτίωσης και δοκιμασίας. Το δικό της κοίταγμα στο φως του ουρανού.

Εμένα προσωπικά το βιβλίο με άγγιξε. Κάνοντας μια δική μου κατάθεση ψυχής, που την κάνω σπάνια, αναφέρω ότι κι εγώ ένα παιδί της θερμοκοιτίδας και της Εντατικής ήμουν, που η επιμονή της μητέρας μου με έσωσε και έκανε τη φυσική επιλογή να λειτουργήσει θετικά! Μπορώ να κατανοήσω τον ανθρώπινο πόνο καλύτερα ίσως από άλλους. Γι’ αυτό απευθύνω κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στη συγγραφέα, που χάρισε με τον τρόπο της τις πολύτιμες εμπειρίες της και σε άλλους. Γιατί, κακά τα ψέματα, σε πολλές των περιπτώσεων σφραγισμένοι σαν στρείδια ο καθένας στον δικό του μικρόκοσμο, αγνοούμε τη δυστυχία που μας περιβάλλει!
Το βιβλίο είναι ένας πνευματικός θησαυρός! Προτείνει! Ανοίγει δρόμους! Ανατρέπει το «αυτονόητο» της κοινωνίας, που ο Θεός να το κάνει τέτοιο. Μα πάνω απ’ όλα προάγει τη χριστιανική αγάπη, όχι της υποκρισίας αλλά την αληθινή! Αυτήν της θυσίας! Η ανάγνωση του βιβλίου αυτού λειτουργεί κι ως μηχανισμός κάθαρσης, παρόμοιος με αυτόν της αρχαίας τραγωδία! Η συγγραφέας μάλιστα, σε μια ακόμα κίνηση αγάπης, διαθέτει τα έσοδα του βιβλίου για ενίσχυση παιδιών που έχουν πραγματικά ανάγκη! Ένας ακόμα λόγος απόκτησής του!

"Ν": Μπορείτε να προμηθευτείτε το βιβλίο - είτε είστε βιβλιοπώλης, είτε απλός αναγνώστης - τηλεφωνώντας στο 6974 946534.

Δείτε ακόμη, αν θέλετε:

Κείμενο της συγγραφέως, και το email της
 
Λίγα λουλούδια για την Ημέρα της Γυναίκας...
"Χριστέ, κάνε με καλά" (π. Ανδρέας Κονάνος)

Μια λυτρωτική εμπειρία από την ασθένεια του καρκίνου 

Βιβλίο "Γίνονται θαύματα σήμερα;" (παρουσίαση εδώ)
 
Ενότητες στο blog μας

Έκτρωση
Πόνος και Φως

Δεν υπάρχουν σχόλια: