ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Η μητρότητα ως διακονία της γυναίκας


Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ

Η θέση της γυναίκας κατά τους περασμένους αιώνες ήταν εξαιρετικά δύσκολη, ενώ ακόμη ως τις ημέρες μας δεν έχει πλήρως τακτοποιηθεί.
Σε όλα τα επίπεδα της ζωής το πρόβλημα αυτό αποδεικνύεται υπερβολικά πολύπλοκο και στο επίπεδο της κρατικής νομοθεσίας, και στο επίπεδο της δομής της κοινωνίας, και στο επίπεδο της κατανομής της εργασίας, και στο επίπεδο της εκπαιδεύσεως και της μορφώσεως, και στο επίπεδο τέλος της εκκλησιαστικής ζωής.

Πολλά έχουν αλλάξει κατά τις τελευταίες δεκαετίες· από πολλές απόψεις η γυναίκα απέκτησε θέση ασύγκριτα καλύτερη από την προηγούμενη, αλλά ωστόσο δεν έχει βρει τη θέση της στην κοινωνία· δεν έχει βρεθεί πραγματικά το σωστό μέτρο για την αξιολόγησή της.

Κατά τους προηγούμενους αιώνες ο άνδρας ήταν ο νομοθέτης, ο κύριος. Η γυναίκα όμως συχνά ήταν υπερβολικά υποβιβασμένη, και κατά την αναζήτηση αλήθειας και δικαιοσύνης όλοι όσοι επιθυμούσαν βελτίωση της θέσεως της γυναίκας είχαν τη σκέψη: να την εξισώσουν στα δικαιώματα με τον άνδρα σε όλα τα επίπεδα. Η οδός αυτή έδωσε υπέροχους καρπούς.
Πολλές γυναίκες απέκτησαν μεγάλη μόρφωση, κατέχουν υπεύθυνες θέσεις στην κρατική μηχανή, άρχισαν να διαδραματίζουν ιστορικό ρόλο συμμετέχοντας στις εκλογές κυβερνήσεων. Στην οικογένεια επίσης η θέση της γυναίκας άλλαξε προς όφελός της.

Πραγματικά, όλα αυτά έτσι είναι. Αλλά μπορούμε άραγε να θεωρήσουμε λυμένα τα προβλήματα όχι μόνο της εργασίας της γυναίκας, αλλά ακόμη και της οικογενειακής θέσεώς της; Η πείρα της ιστορίας έδειξε ότι το τεράστιο σώμα της ανθρωπότητας αποτελείται από κύτταρα, και ένα τέτοιο κύτταρο είναι η οικογένεια. Στο μέτρο που τα κύτταρα είναι υγιή υγιαίνει και το σώμα.
Συνεπώς η υγεία στο τεράστιο σώμα της ανθρωπότητας εξαρτάται από την υγεία του κυττάρου του σώματος αυτού, της οικογένειας. Μπορούμε άραγε να θεωρήσουμε τη σύγχρονη θέση της ως ευτυχή; Λόγω του ότι η γυναίκα γίνεται οικονομικά εντελώς ανεξάρτητη, εργαζόμενη όπως εργάζεται κάθε άνδρας, πλήθυναν οι διαλύσεις των οικογενειών, δηλαδή τα διαζύγια.

Και στην περίπτωση που δεν υπάρχει διάλυση της οικογένειας, όταν αναγκάζεται να εργασθεί η γυναίκα εκτός σπιτιού, πάλι υποφέρει η οικογένεια, εφόσον για τα παιδιά δεν υπάρχει στο σπίτι πλέον ουσιαστικά ούτε πατέρας ούτε μητέρα. Τα παιδιά μένουν αρκετή ώρα μόνα τους ή ανατρέφονται από συγγενικά ή ξένα χέρια ή ανατίθενται σε σχολεία για την ανατροφή τους. Βασικά όμως στερούνται της μητρικής στοργής. 

Αν η γυναίκα εργάζεται εξίσου με τον άνδρα, τότε πάλι καταργείται η δικαιοσύνη, επειδή η γυναίκα στην οικογένεια, παράλληλα με την εργασία, βαστάζει και άλλα βάρη, επιπρόσθετα καθήκοντα, επειδή ακριβώς αυτή είναι η μητέρα των παιδιών. Θα νόμιζε κάποιος ότι, επειδή η γυναίκα βαρύνεται από μεγαλύτερες ευθύνες και ασκεί πολυπλοκότερο ρόλο, σε αυτήν πρέπει να ανήκει το προνόμιο να «κατευθύνει» την οικογένεια. Ασφαλώς κάποιος πρέπει να κατευθύνει την οικογένεια, όπως και κάθε άλλο ανθρώπινο καθίδρυμα. Έτσι, σε πολλές οικογένειες ανακύπτει η πάλη για εξουσία, που πολύ συχνά γίνεται καταστροφική για την οικογένεια. Συνεπώς, οπού και αν στρέψουμε την προσοχή μας, παντού βλέπουμε υπερβολικά πολύπλοκα προβλήματα, και δεν πλησιάσαμε ακόμη στην επίλυσή τους.

Έκανα τις λίγες αυτές παρατηρήσεις, για να δω τα πράγματα έτσι όπως τα βλέπει η πλειονότητα των ανθρώπων. Νομίζω όμως ότι εμείς ως χριστιανοί βλέπουμε ακόμη και εκείνα που οι άλλοι δεν προσέχουν. Θεωρούμε ότι το σπουδαιότερο θέμα γενικά για κάθε άνθρωπο είναι το ερώτημα: Τί είναι ο άνθρωπος; Ποιός είναι ο προορισμός του; Γιατί και για ποιόν λόγο εμφανίστηκε στον κόσμο; Ποιός σκοπός υπάρχει μπροστά του; Ποιό είναι το νόημα της υπάρξεώς του; Αν δεν απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να λύσουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε· ούτε σε ένα επίπεδο.
Είναι αδύνατον για παράδειγμα να επιτύχουμε αληθινά δίκαια δομή της κοινωνίας χωρίς τη γνώση αυτή. Δεν μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα της κρατικής οργανώσεως, αν δεν έχουμε απάντηση στο κύριο αυτό ερώτημα. Όλη η ιστορία της ανθρωπότητας γράφεται με άσκοπη περιδίνηση, παράλογους πολέμους, άδικη καταπίεση του ισχυρού επάνω στον ασθενή, όπως βλέπουμε στον ζωικό κόσμο.
Συνεπώς, τί είναι ο άνθρωπος; Την απάντηση στο ερώτημα αυτό την παίρνουμε από την Αγία Γραφή: «Και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα Θεού… άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» (Γένεσις 1,27). Και λίγο πιο κάτω διαβάζουμε: «Έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον, χουν από της γης, και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής, και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν» (Γέν. 2,7). ["Ν: για τις παραπομπές στην Παλαιά Διαθήκη μπορείτε να μπείτε εδώ και για την Καινή εδώ].

Αν λοιπόν ο Θεός δημιούργησε τον άνδρα και την γυναίκα ως ενιαία ανθρωπότητα, τότε είναι φυσικό ότι το θέμα της σχέσεως μεταξύ ανδρός και γυναικός ήταν και θα είναι πάντοτε ένα από τα σπουδαιότερα ζωτικά θέματα. Αν στρέψουμε την προσοχή μας στα φυσικά χαρίσματα της γυναίκας και τα συγκρίνουμε με τα αντίστοιχά τους στον άνδρα, θα δούμε από την μακρόχρονη πείρα ότι τα χαρίσματα αυτά είναι ποικίλα· κάποτε συμπίπτουν, ενώ κάποτε γίνονται συμπληρωματικά το ένα του άλλου.
 Γνωρίζουμε επίσης από την ιστορία και από την Αγία Γραφή ότι στην Ανατολή, όπου γεννήθηκαν όλες οι μεγάλες θρησκείες, η κυριότητα του άνδρα επάνω στη γυναίκα ήταν υπερβολικά ισχυρή. Η γυναίκα στη συνείδηση της Ανατολής ήταν κατά κάποιον τρόπο κατώτερο ον. Ακόμη και στο Ευαγγέλιο βλέπουμε παρόμοια χωρία, όπως για παράδειγμα: «Οι δε εσθίοντες ήσαν άνδρες ωσεί πεντακισχίλιοι χωρίς γυναικών και παιδίων» (Ματθ. 14,21). Ελάμβαναν υπ’ όψιν μόνο τους άνδρες, ενώ τις γυναίκες ούτε καν τις μετρούσαν. Αλλά αυτό δεν το βλέπουμε μόνο στην Ανατολή.

Έτυχε να διαβάσω, όταν ήμουν νέος, κάποιες στατιστικές που έκαναν μερικοί Γερμανοί μορφωμένοι άνθρωποι για τον ρόλο του άνδρα και τον ρόλο της γυναίκας στην ιστορία του πολιτισμού. Οι πολυμαθείς αυτοί Γερμανοί παρουσίαζαν τα κατορθώματα του άνδρα ως άκρως σημαντικά (παρομοιάζοντάς τα ως όρη υψηλά), ενώ από τα κατορθώματα της γυναίκας σημείωναν μόνο μερικά που ούτως ή άλλως γράφτηκαν στην ιστορία του πολιτισμού.

Μου φαίνεται ότι η παρεξήγηση αυτή εμφανίστηκε ως συνέπεια της απώλειας της συνειδήσεως εκείνης, που περιέχεται στη Γραφή: «Και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον κατ’ εικόνα Θεού… άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» (Γεν. 1,27). Αυτό το ξεχνούν όχι μόνο οι άνδρες, αλλά και οι ίδιες οι γυναίκες. Για να διορθώσουμε λοιπόν τη ζωή μας σε όλα τα επίπεδα της, αρχίζοντας από την οικογένεια, οφείλουν οι γυναίκες να ανυψωθούν με το πνεύμα και να φανερώσουν στον κόσμο την αυθεντική αξία τους, τον υψηλό ρόλο τους. Για την χριστιανική Εκκλησία το θέμα του ρόλου της γυναίκας γίνεται κάθε χρόνο διαρκώς οξύτερο.

Βλέπουμε ότι στις χώρες όπου ο άθεος κομμουνισμός διεξάγει ανοικτή πάλη εναντίον της Εκκλησίας με την εφαρμογή κάθε είδους εκβιασμών, διασώζει την Εκκλησία η ανδρεία των γυναικών, η αυτοθυσία τους, η ετοιμότητά τους για κάθε είδους παθήματα. Παντού παρατηρούμε ότι οι γυναίκες στις Εκκλησίες αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό. Μπορούμε να πούμε ότι στις Εκκλησίες κατά τις ακολουθίες οι γυναίκες συνιστούν την πλειονότητα, κάποτε τα τρία τέταρτα, κάποτε όμως και περισσότερο. Αν τώρα όλες οι γυναίκες αποχωρούσαν από την Εκκλησία, τότε αυτή δεν θα μπορούσε να υπάρχει, γιατί οι άνδρες που εκπληρώνουν υψηλή ποιμαντική διακονία, κατέχοντας υψηλές ιεραρχικές θέσεις, θα έμεναν ολιγάριθμοι και, με απλά λόγια, θα ήταν γι’ αυτούς από υλικής πλευράς αδύνατον να διατηρήσουν την Εκκλησία.

Συνεπώς ο ρόλος της γυναίκας στην Εκκλησία είναι μεγάλος, και όλοι μας πρέπει να σκεφτούμε το φαινόμενο αυτό. Στη χριστιανική μας διδασκαλία για τον άνθρωπο, μιλώντας θεολογικά, η γυναίκα παρουσιάζεται στο ίδιο ακριβώς μέτρο ως άνθρωπος, όπως και ο άνδρας. Οι δυνατότητες της διακονίας της (=προσφοράς, υπηρεσίας) μέσα στην ιστορία είναι απεριόριστες. Το γεγονός ότι ο Θεός Λόγος σαρκώθηκε από γυναίκα καταδεικνύει ότι η γυναίκα δεν είναι καθόλου μειωμένη ενώπιον του Θεού.

Η αγία Θεοδότη, μητέρα των αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού (σχετικό post εδώ)

Εδώ όμως θέλω να εκφράσω το βασικότερο νόημα της ομιλίας μου. Όλα, όσα είπα μέχρι τη στιγμή αυτή, ήταν μόνο εισαγωγικά, για να σταθούμε όλοι σε σαφή πορεία σκέψεως. Αν μιλάμε για τη μεγάλη σπουδαιότητα της γυναίκας, τότε και οι ίδιες οι γυναίκες οφείλουν να δικαιώσουν τη σπουδαιότητά τους αυτή να δικαιώσουν τον εαυτό τους σε όλα τα επίπεδα της ζωής της ανθρωπότητος.
Το ουσιωδέστερο όμως γι’ αυτές έργο, το σπουδαιότερο λειτούργημά τους, είναι η Μητρότητα: «Και εκάλεσεν Αδάμ το όνομα της γυναικός αυτού Ζωή, ότι αύτη μήτηρ πάντων των ζώντων» (Γεν. 3,20). Για να ανυψώσουν την ανθρωπότητα οι γυναίκες, πρέπει να φέρνουν στον κόσμο παιδιά με τον τρόπο που μας διδάσκει ο λόγος του Θεού. Υπάρχουν όμως δύο είδη γεννήσεως το ένα κατά σάρκα, το άλλο κατά πνεύμα.
 Ο Χριστός είπε στον Νικόδημο: «Το γεγεννημένον εκ της σαρκός σαρξ έστι, και το γεγεννημένον εκ του Πνεύματος πνεύμα έστι. Μη θαυμάσης ότι είπόν σοι, δει υμάς γεννηθήναι Άνωθεν» (Ιωάν. 3,6-7). Επειδή οι γυναίκες της εποχής μας έχασαν την υψηλή αυτή συνείδηση, άρχισαν να γεννούν προπαντός κατά σάρκα. Τα παιδιά μας έγιναν ανίκανα για την πίστη. Συχνά αδυνατούν να πιστέψουν ότι είναι εικόνα του Αιωνίου Θεού. Η μεγαλύτερη αμαρτία στις ημέρες μας έγκειται στο ότι οι άνθρωποι βυθίστηκαν στην απόγνωση και δεν πιστεύουν πια στην Ανάσταση. Ο θάνατος του ανθρώπου εκλαμβάνεται από αυτούς ως τελειωτικός θάνατος, ως εκμηδένιση, ενώ πρέπει να θεωρείται ως στιγμή αλλαγής της μορφής της υπάρξεώς μας· ως ημέρα γεννήσεώς μας στην ανώτερη ζωή, σε ολόκληρο πλέον το πλήρωμα της ζωής που ανήκει στον Θεό.
Αλήθεια, το Ευαγγέλιο λέει: «Ο πιστεύων εις τον Υιόν έχει ζωήν αιώνιον ο δε απειθών τω Υιώ ουκ όψεται ζωήν» (Ιωάν. 3,36). «Αμήν, αμήν λέγω υμίν ότι… ο πιστεύων τω Πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωάν. 5,24). «Αμήν, αμήν λέγω υμίν, εάν τις τον λόγον τον Εμόν τηρήση, θάνατον ου μη θεώρηση εις τον αιώνα» (Ιωάν. 8,51). Παρόμοιες λοιπόν εκφράσεις μπορούμε να αναφέρουμε πολλές.

Συχνά ακούω από τους ανθρώπους: Πώς ή γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί η πλειονότητα των ανθρώπων έχασε την ικανότητα να πιστεύει; Δεν είναι άραγε η νέα απιστία συνέπεια της ευρύτερης μορφώσεως, όταν αυτό που λέει η Γραφή γίνεται μύθος, απραγματοποίητο όνειρο;

Η Πίστη, η ικανότητα για την πίστη, δεν εξαρτάται πρωτίστως από τον βαθμό μορφώσεως του ανθρώπου. Πράγματι παρατηρούμε ότι στην εποχή μας, κατά την οποία διαδίδεται η μόρφωση, η πίστη ελαττώνεται, ενώ θα έπρεπε ουσιαστικά να συμβαίνει το αντίθετο· όσο δηλαδή πλατύτερες γίνονται οι γνώσεις του ανθρώπου, τόσο περισσότερες αφορμές έχει για να αναγνωρίζει τη μεγάλη σοφία της δημιουργίας του κόσμου. Σε τί λοιπόν συνίσταται η ρίζα της απιστίας;

Πριν απ’ όλα οφείλουμε να πούμε ότι το θέμα αυτό είναι πρωτίστως έργο των γονέων, των πατέρων και των μητέρων. Αν οι γονείς φέρονται προς την πράξη της γεν¬νήσεως του νέου ανθρώπου με σοβαρότητα, με τη συνείδηση ότι το γεννώμενο βρέφος μπορεί να είναι αληθινά «υιός ανθρώπου» κατ’ εικόνα του Υιού του Ανθρώπου, δηλαδή του Χριστού, τότε προετοιμάζονται για την πράξη αυτή όχι όπως συνήθως γίνεται αυτό.
Να ένα υπέροχο παράδειγμα· ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ προσεύχονταν για πολύ καιρό να τους χαρισθεί τέκνο… Και τί συνέβη λοιπόν; «Ώφθη δε αυτώ (τω Ζαχαρία) άγγελος Κυρίου εστώς εκ δεξιών του θυσιαστηρίου του θυμιάματος. Και εταράχθη Ζαχαρίας ιδών, και φόβος επέπεσεν επ’ αυτόν.
Είπε δε προς αυτόν ο άγγελος- μη φοβού, Ζαχαρία· διότι εισηκούσθη η δέησίς σου, και η γυνή σου Ελισάβετ γεννήσει υιόν σοι, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιωάννην και έσται χαρά σοι και αγγαλίασις, και πολλοί επί τη γεννήσει αυτού χαρήσονται. Έσται γαρ μέγας ενώπιον του Κυρίου… και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού, και πολλούς των υιών Ισραήλ επιστρέψει επί Κύριον τον Θεόν αυτών» (Λουκ. 1,11-16).
 
Η γέννηση του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου

Βλέπουμε μάλιστα στη συνέχεια ότι ο Ιωάννης [ο Πρόδρομος], ευρισκόμενος ακόμη στην κοιλιά της μητέρας του, αναγνώρισε την επίσκεψη της μητέρας του Χριστού, σκίρτησε από χαρά και η χαρά του μεταδόθηκε στη μητέρα του. Τότε εκείνη γέμισε με προφητικό Πνεύμα (βλ. Λουκ. 1,40-41). Άλλο παράδειγμα είναι η προφήτιδα Άννα (βλ. Λουκ. 2,36).

Έτσι και τώρα· αν οι πατέρες και οι μητέρες θα γεννούν παιδιά συναισθανόμενοι την άκρα σπουδαιότητα του έργου αυτού, τότε τα παιδιά τους θα γεμίζουν από Πνεύμα Άγιο, ήδη από την κοιλιά της μητέρας- και η πίστη στον Θεό, τον Δημιουργό των απάντων, ως προς τον Πατέρα τους, θα γίνει γι’ αυτά φυσική, και καμία επιστήμη δεν θα μπορέσει να κλονίσει την πίστη αυτή, γιατί «το γεννώμενον εκ Πνεύματος πνεύμα έστιν».
Η ύπαρξη λοιπόν του Θεού και η εγγύτητά του σε μας είναι για μια τέτοια ψυχή οφθαλμοφανές γεγονός. Και η απιστία των πολυμαθών ή των αμαθών στα μάτια των τέκνων αυτών του Θεού θα είναι απλώς απόδειξη ότι οι άνθρωποι εκείνοι δεν γεννήθηκαν ακόμη Άνωθεν, και ακριβώς εξαιτίας του γεγονότος αυτού δεν πιστεύουν στον Θεό, διότι είναι εξ ολοκλήρου σάρκα, γεννημένοι από σάρκα.

Εκείνο όμως που αποτελεί πραγματικό πρόβλημα για την Εκκλησία, τον προορισμό της, είναι το πώς να πείσει τους ανθρώπους ότι είναι αληθινά τέκνα και θυγατέρες του αιωνίου Πατρός· πως να δείξει στον κόσμο τη δυνατότητα μιας άλλης ζωής, όμοιας προς τη ζωή του ιδίου του Χριστού, ή τη ζωή των προφητών και των αγίων. Η Εκκλησία οφείλει να φέρει στον κόσμο όχι μόνο την πίστη στην ανάσταση, αλλά και τη βεβαιότητα γι’ αυτήν. Τότε περιττεύει η απαίτηση για οποιεσδήποτε άλλες ηθικιστικές διδασκαλίες.

π. Σωφρονίου (Σαχάρωφ) «Το Μυστήριο της χριστιανικής ζωής», σ.180-189. Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου – Έσσεξ

Γέροντας Σωφρόνιος (ενότητα στο blog μας)

Ειδικοί ιστότοποι
Μητερικό (νεότερο)

7 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

O εν λόγω γέροντας ζούσε στο πρώτο μεικτό(!!) μοναστήρι της Ορθοδοξίας ή κάνω λάθος;

(Oh, those Russians)

Emeritus

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ είπε...

Όντως, ο εν λόγω μεγάλος άγιος Γέροντας και Πατέρας της Εκκλησίας (αντίστοιχος του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, ας μου επιτραπεί να πω) ίδρυσε ένα μεικτό μοναστήρι στην Αγγλία, με ηλικιωμένους που προέρχονταν από γηροκομείο, στο οποίο ήταν πνευματικός και που είχαν επιθυμήσει να μονάσουν.
Η Αγγλία, κατά το αρχαίο (ορθόδοξο) παρελθόν της είχε μεικτές μονές, όπως αυτή στην οποία προΐστατο η αγία Χίλντα του Γουΐτμπυ. Επίσης μεικτές μονές υπάρχουν κι άλλες, κατ' εξαίρεσιν, όπως ο Άγ. Νικόλαος, στο Ζαρό Ηρακλείου Κρήτης.
Η συνύπαρξη ανδρών και γυναικών ασκητών μαρτυρείται επίσης στο Σαραντάριο Όρος της Παλαιστίνης και επαινείται από τον ιστορικό Ευάγριο το Σχολαστικό (6ος αι.) ως ένδειξη της απάθειάς τους.
Στο μοναστήρι του Γέροντα Σωφρόνιου δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ -ή τουλάχιστον δεν έχει ακουστεί- ηθική εκτροπή. Η τόλμη του λοιπόν να ιδρύσει μεικτή μονή (δύο αδελφότητες που συνυπάρχουν εντός της ίδιας αυλής, σε διαφορετικά κτήρια) κάποιους τους σκανδαλίζει. Για μένα είναι συγκινητική...

Ελένη Μαντέ είπε...

Ηθελα τη γνώμη σας για κάποιο
θεμα που με απασχολεί ιδιαίτερως και αφορά την εμμηνορυσία των γυναικων και την απαγορευση της θειας κοινωνίας εκείνες τις μέρες.Καποιοι ιερείς θεωρούν οτι
αυτό δεν είναι αμαρτία και δίνουν ευλογία στις γυναίκες να κοινωνήσουν.Οι υπολοιποι είναι αμείλικτοι. Προσωπικα θεωρω οτι αυτη η απαγορευση δεν ξεκινησε από το Χριστό αλλα από τους ανθρώπους δεδόμενου οτι δεν αναφέρεται
πουθενά στην Καινη διαθήκη. Η αιμοροούσα άγγιξε το αγιασμένο ιματιο του Χριστού και ο Χριστος δεν είπε " μη μου άπτου". Με αυτη τη νοοτροπία της " ακαθαρσίας" οποιος κοινωνησει και μετα ιδρωσει η παει μετά στην τουαλέτα
η έχει αμορροϊδες και δυαρροια θεωρείται ακαθαρτος γιατί και αυτά μεταπτωτικά είναι .Οι ιεροί κανόνες της εκκλησίας συγκεκριμένα του Αγίου διονυσίου αναφερουν ακροτητες του τύπου η γυναικα να μην μπαίνει καν στην εκκλησία αλλα να παραμένει στον προναο και θεωρείται άγιος αυτός που τους εφερε αυτούς τους κανόνες. Που υπάρχει ο φωτισμός του Αγίου Πνευματος εδω ; ευχαριστώ.

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ είπε...

Ευχαριστώ για το σχόλιό σας.
Επειδή είμαι άντρας και υπάρχει κίνδυνος να παρεξηγηθώ, νομίζω ότι είναι καλύτερα να ρωτήσετε μια γερόντισσα σε κάποιο γυναικείο μοναστήρι και να δείτε τη δική της οπτική. Είμαι βέβαιος ότι θα εκπλαγείτε.
Ο άγιος Διονύσιος και κάθε άγιος δεν κρίνεται από ένα σημείο του συγγραφικού έργου του, ούτε και είμαστε σε θέση να τον καθαιρέσουμε από την αγιότητα (λέγοντας π.χ. ότι "θεωρείται" άγιος - άρα δεν είναι) επειδή διαφωνούμε ή δεν καταλαβαίνουμε γιατί έγραψε αυτό που έγραψε. Εξάλλου, κι άλλοι που "θεωρούνται" άγιοι αποδέχτηκαν αυτούς τους κανόνες, άρα συμβάλλουν στη θεραπεία της ανθρώπινης ψυχής.
Η γυναίκα που βρίσκεται σε έμμηνη ρήση δεν κοινωνεί, επειδή, όπως ασφαλώς θα γνωρίζετε, όταν κοινωνούμε προσέχουμε να μην αιμορραγούμε (χωρίς ακρότητες). Το να πάει τουαλέτα ή να έχει διάρροια ή να ιδρώσει κάποιος μετά τη θεία κοινωνία προφανώς ειρωνικά γράφετε ότι κατακρίνεται - δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Σε μια τέτοια περίπτωση - αν έχει αμιρροΐδες π.χ. ή τέλος πάντων κάποια αιμορραγία, είτε είναι άντρας είτε γυναίκα - ας κοινωνήσει μετά από 2-3 μέρες. Δε θα πάθει τίποτα. Αντίθετα, θα ωφεληθεί τα μέγιστα, γιατί θα έχει κάνει υπακοή στην Εκκλησία και δεν θα έχει επιβάλει το δικό του θέλημα. Το ίδιο και η γυναίκα "εκείνες" τις μέρες.
Η αιμορροούσα, γράφει ο άγ. Διονύσιος, άγγιξε μόνο την άκρη του χιτώνα του Χριστού, γι' αυτό και θεωρείται καλύτερο η γυναίκα με ρήση αίματος να σταθεί στον πρόναο (στην άκρη, όπως η άκρη του χιτώνα). ΔΕΝ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΑΚΑΘΑΡΤΗ. Είναι ξεκάθαρο αυτό. Συνέβη, όπως φαίνεται, για λόγους υγιεινής, σε περιόδους που δεν υπήρχε καμιά φροντίδα υγιεινής.
Μερικά πράγματα γράφει αυτό το άρθρο: http://www.oodegr.com/oode/orthod/praktikes/orthod_gynaikes_1.htm.
Σας ευχαριστώ, άνευ παρεξηγήσεως.

Ελένη Μαντέ είπε...

ανευ παρεξηγήσεως και γω με τη σειρά μου σας αναφέρω μια
αληθινη ιστορία ενός αγίου
ανθρωπου ο οποίος αιμοραγουσε
ακατασχετα.. δεν δεχοταν ιερεας
να τον κοινωνησει για αυτό το
λόγο τελικα με τα πολλα δεχτηκε ενας παπας να του
προσφερει τη θεια κοινωνία.
μετα απο λίγο ο ανθρωπος αυτός πεθανε.Για σκεφτείτε λιγο τι
ευθυνη εχουν οι ιερεις αυτοί
που του αρνηθηκαν τη θεια μεταληψη αν πεθαινε ακοινωνητος..Φοβουμαι οτι σε καποια πραγματα ο Χριστός διαχωρησε τη σταση του απ' τους εβραίους καθότι απο αυτούς ξεκίνησε όλο αυτο.
πιστευω ακραδαντα στη δυναμη του θεού το σωμα Του και το αιμα Του παει κατευθείαν στη
ψυχή μας και σαν παντοδυναμος που είναι το κραταει μέσα μας
καθως δεν είναι βιταμίνες..
αλλωστε το λεει και ο ιδιος:
" πιετε εξ αυτου Παντες. Οποτε
καποιες φορές : "πειθαρχειν δη
θεω μαλλον η ανθρώποις" Συγχωρεστε με ευχαριστω.

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ είπε...

Σίγουρα χρειάζεται διάκριση, όπως σε κάθε τι.
Πάντως η υπακοή στην Εκκλησία δεν τίθεται σε αντιπαράθεση με την υπακοή στο Θεό. Ακόμη και η υπακοή σε έναν απλό άνθρωπο, ούτε καν στον πνευματικό μας, μπορεί να μας σώσει, γιατί αυξάνει την ταπείνωσή μας και μειώνει το εγώ μας.
Η Εκκλησία φυσικά δεν ταυτίζεται με τον παπά της ενορίας, αλλά ακόμη και στον παπά της ενορίας αν υπακούσω, κόβοντας το θέλημά μου, έστω κι αν λέει κάτι στραβό, ωφφελούμαι...
Για παράδειγμα, ένας παπάς μπορεί να αρνείται να κοινωνήσει κάποιον, αλλά να κάνει γι' αυτόν προσευχή όλη νύχτα. Ενώ ένας άλλος να τον κοινωνήσει και να νιώθει αυτάρεσκα ικανοποίηση, γιατί έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν τόλμησε να κάνει, και επιπλέον να μην προσευχηθεί καθόλου για τον ασθενή.
Ποιος από τους δύο παπάδες τον αγαπά πιο πολύ και σε ποιον απ' τους δυο θα ήταν καλύτερα να υπακούσει;
Δε θέλω καν να απαντήσω. Δεν είμαι πνευματικός. Καλά έκανε ο παππούλης και κοινώνησε τον ασθενή με αιμορραγία - αρκεί να έγινε με αγάπη και ταπεινή καρδιά. Ήταν σωστό ή όχι; Ο Θεός ξέρει. Δεν είναι δική μου δουλειά. Μακάρι αυτή η θεία κοινωνία να έσωσε την ψυχούλα του. Πράγματι η θεία κοινωνία σώζει, κατά τη χάρη και την αγάπη του Θεού φυσικά.
Σας ευχαριστώ. Καλά κάνετε και γράφετε τις αντιρρήσεις σας. Απαντώ με αγάπη και χωρίς καμιά επικριτική ή εριστική διάθεση.
Χρειάζεται λοιπόν διάκριση και ταπείνωση, όμως όχι μόνο από πλευράς των ιερέων, αλλά και από μας τους λαϊκούς. Δεν καθορίζουμε εμείς τους κανόνες της Εκκλησίας. Εκείνοι που τους έγραψαν (οι άγιοι Πατέρες) αγαπούσαν και κατανοούσαν τον άνθρωπο περισσότερο απ' ό,τι εμείς. Μην το ξεχνάμε αυτό.

Ελένη Μαντέ είπε...

"προσχωμεν τα άγια τοις αγίοις" όλοι είμαστε άγιοι στα
ματια του θεού και όλοι οι χριστιανοί μπορούμε να κατανοούμε το συνανθρωπό μας ως
άλλοι καλοι σαμαρείτες με αγαπη
και ταπεινοφροσύνη χωρίς να κανουμε διαρκως συγκρίσεις με
μας και τους πατέρες της εκκλησίας και τους αγίους και να τους εξειδανικεύουμε τόσο υπερβολικά.
Η λέξη " αγιος" δεν είναι ταμπέλα αλλα συνεχής εμπρακτη αγάπη και βιωμα ζωής για όλους τους Χριστιανούς και κανείς μα κανείς ουτε οι Πατέρες της Εκκλησίας, ούτε οι άγιοι όσο ηταν εν ζωή δεν εχει
το αλάθητο παρα μόνο δυστυχως
ο πάπας...