Ας
αγωνιστούμε πρωτίστως εναντίον των παθών μας και δευτερευόντως εναντίον
των εξωτερικών (εκτός του εαυτού μας δηλ.) ορατών και αοράτων εχθρών,
χωρίς εμπάθεια, αλλά με αγάπη, συγχωρητικότητα και επιθυμία σωτηρίας όλων των ανθρώπων, δικών μας και "εναντίων".
31 Ιουλίου: Ημέρα μνήμης της δολοφονίας του πατριώτη και αγωνιστή Ίωνα Δραγούμη. Του βασικού οργανωτή των ελληνικών κοινοτήτων κατά τον Μακεδονικό αγώνα.
"Όπου βρεθούνε δέκα Ρωμιοί φτειάνουν κοινότητα. Συνάζουν πρώτα χρήματα για την εκκλησιά. Άμα τη χτίσουνε φέρνουν παπά. Έπειτα και τις γυναίκες τους. Ύστερα, με τους δίσκους της εκκλησιάς, συνάζουν χρήματα και φτειάνουνε σκολειό.
Τέλος φέρνουνε δάσκαλο για τα παιδιά τους - και νά την η κοινότητα" (Ίων Δραγούμης)
Οι
μεγάλοι (και αγαπημένοι του λαού μας) άγιοι, που συνθέτουν ένα μεγάλο
εορταστικό επταήμερο. Αυτό το επταήμερο δεν επιτρέπεται να το ξεχάσουμε,
δεν επιτρέπεται να το αγνοούν τα παιδιά σας / τα παιδιά μας. Είναι
κομμάτι της καρδιάς του πολιτισμού μας, παράγοντας ποιότητας ζωής,
σημείο αντίστασης στην αλλοτρίωση, στην υποδούλωση, στη νέα τάξη
πραγμάτων. Γι' αυτό, παρακαλώ (οπωσδήποτε όμως), ένα κλικ αγάπης και
ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας στις αναρτήσεις που περιλαμβάνονται σ' αυτό το
αφιέρωμα. Έτη πολλά κι ευλογημένα - και καλό παράδεισο σε όλους - με
τις πρεσβείες των αγίων μας. Αμήν.
Ο ιστορικός, θεολόγος και ακαδημαϊκός, πρόεδρος του Κέντρου Έρευνας Μελετών και Επιμόρφωσης «Ευγένιος Τζιμογιάννης» Δημήτρης Μεταλληνός, εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, του πολιτικού συστήματος και των διεθνών κέντρων, τα οποία, όπως κατήγγειλε, αντιμετωπίζουν τον Ελληνισμό με δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Μιλώντας ανήμερα της εορτής του Προφήτη Ηλία,
ο Δημήτρης Μεταλληνός ξεκίνησε από τη μαύρη επέτειο της τουρκικής
εισβολής στην Κύπρο, υπενθυμίζοντας ότι η κατοχή συνεχίζεται για
περισσότερο από μισό αιώνα, ενώ η διεθνής κοινότητα εμφανίζεται πρόθυμη
να κινητοποιηθεί επιλεκτικά για άλλες εισβολές.
«Μια τέτοια μέρα, το 1974, ο Αττίλας έκανε
την άτιμη δουλειά του και κατέλαβε το 37% της μαρτυρικής Κύπρου μας. Από
τότε η Κύπρος βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση και όλοι ανέχονται αυτή
την κατοχή», ανέφερε.
Ο πρόεδρος του Κ.Ε.Μ.Ε. κατήγγειλε ευθέως τη
στάση του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπογραμμίζοντας ότι η Τουρκία
εισέβαλε σε μια χώρα του ίδιου δυτικού στρατοπέδου και παραμένει μέχρι
σήμερα δύναμη κατοχής. Έθεσε στο επίκεντρο την κραυγαλέα διαφορά ανάμεσα στην κινητοποίηση για την Ουκρανία και στη σιωπή για την Κύπρο, επισημαίνοντας ότι η Ελλάδα όφειλε να συνδέσει οποιαδήποτε στρατιωτική συνδρομή με την έμπρακτη αντιμετώπιση του Κυπριακού.
«Γιατί στην Κύπρο δεν υπάρχει η ίδια κινητοποίηση του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης; Γιατί δύο μέτρα και δύο σταθμά;», διερωτήθηκε και πρόσθεσε: «Δεν
χρειαζόμαστε άλλους συμμάχους. Ο Ελληνισμός έχει πάθει πολλά από τους
λεγόμενους συμμάχους, στη Μικρασιατική Καταστροφή και στην Κύπρο. Εμείς
θέλουμε αδελφούς».
Σημαντικό μέρος της συνέντευξης αφιερώθηκε στα εγκαίνια της νέας έδρας τουΚ.Ε.Μ.Ε. «Ευγένιος Τζιμογιάννης», την Πέμπτη 23 Ιουλίου, στις 19:30, στην οδό Ακαδημίας 57, στον τρίτο όροφο, στην Αθήνα.
Ο Δημήτρης Μεταλληνός εξήγησε ότι το Ίδρυμα ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2024 ως επιστημονικός φορέας του κοινοβουλευτικού Κινήματος ΝΙΚΗ και φέρει το όνομα του Ευγένιου Τζιμογιάννη, ενός ανθρώπου που πρωτοστάτησε στους σύγχρονους μακεδονικούς αγώνες και στην ίδρυση της ΝΙΚΗΣ.
Ο Δημήτρης Μεταλληνός έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη διαφάνεια της οικονομικής λειτουργίας του Ιδρύματος, επισημαίνοντας ότι κάθε δαπάνη ελέγχεται και ότι ο φορέας λογοδοτεί για κάθε ευρώ.
«Ήρθαμε για να υπηρετήσουμε και να προσφέρουμε στον λαό μας, όχι για να εκμεταλλευτούμε τον λαό μας όπως κάνουν οι υπόλοιποι», δήλωσε, υπογραμμίζοντας ότι η εγγραφή, η συμμετοχή στις δράσεις και η πρόσβαση στο έργο του Κ.Ε.Μ.Ε. είναι δωρεάν.
Μέσα σε περίπου ενάμιση χρόνο, το Ίδρυμα έχει
ήδη πραγματοποιήσει περισσότερες από 15 εκδηλώσεις, έχει προχωρήσει σε
δύο εκδόσεις και ετοιμάζει ακόμη τρεις, με θεματολογία που εκτείνεται
από την οικογένεια και το Δημογραφικό μέχρι την Κύπρο, τη Βόρειο Ήπειρο,
τη Μακεδονία, την ελληνική γλώσσα, τον Ιωάννη Καποδίστρια και τον Μέγα
Αλέξανδρο.
Ο πρόεδρος του Κ.Ε.Μ.Ε. ξεκαθάρισε ότι ο φορέας δεν λειτουργεί ως ένας κλειστός ιστορικός ή φιλολογικός σύλλογος. Η Ιστορία, όπως είπε, αποτελεί εργαλείο αυτογνωσίας, πολιτικής εγρήγορσης και εθνικής διεκδίκησης.
«Ασχολούμαστε με την Ιστορία όπως ο οδηγός
κοιτάζει τον καθρέφτη πίσω του και συνεχίζει να προχωρά μπροστά. Ο
Καποδίστριας έχει να μας πει πολλά σήμερα», ανέφερε.
Στο σημείο αυτό εξαπέλυσε σκληρή επίθεση στο
πολιτικό προσωπικό που διαχειρίστηκε τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες,
συνδέοντας τα πρότυπα της ελληνικής ιστορίας με τη σημερινή εικόνα
διαφθοράς, υπερχρέωσης και εθνικής εξάρτησης.
«Ο Καποδίστριας δεν έχει να πει τίποτε
στους πολιτικούς του ΟΠΕΚΕΠΕ, σε αυτούς που έχουν καταφάει, καταχρεώσει
και χρεοκοπήσει την πατρίδα και την έχουν βάλει υποθήκη για άλλα εκατό
χρόνια;», είπε, προσθέτοντας ότι ο Αλέξης Τσίπρας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποτελούν, κατά την εκτίμησή του, εκφράσεις του ίδιου πολιτικού συστήματος.
Η επίθεσή του προς τον πρωθυπουργό υπήρξε
ιδιαίτερα αιχμηρή. Ο Δημήτρης Μεταλληνός περιέγραψε μια εξωτερική
πολιτική χωρίς αυτοπεποίθηση, ιστορική γνώση και εθνική αξιοπρέπεια.
«Δεν μπορείς να είσαι πολιτικός αν δεν
γνωρίζεις Ιστορία. Διαφορετικά πηγαίνεις σαν ζητιάνος στα διεθνή φόρα,
όπως πηγαίνει ο κύριος Μητσοτάκης, περιμένοντας ένα βλέμμα και μια
χειραψία», δήλωσε.
Απέναντι σε αυτή την εικόνα, πρόταξε μια Ελλάδα που γνωρίζει το ιστορικό και πολιτιστικό της βάρος, διεκδικεί τα κλεμμένα Γλυπτά του Παρθενώνα, υπερασπίζεται την ελληνική γλώσσα και απαιτεί σεβασμό για την προσφορά της στον δυτικό πολιτισμό.
«Στην εποχή των δικαιωμάτων, γιατί να μην εγείρουμε και εμείς αξιώσεις; Τότε θα δούμε ποιος πραγματικά χρωστάει σε ποιον», σημείωσε.
Ο Δημήτρης Μεταλληνός άσκησε σφοδρή κριτική και στη δημόσια ενημέρωση,
διαχωρίζοντας τους δημοσιογράφους που λειτουργούν ως υπάλληλοι
χρηματοδοτών και συμφερόντων από εκείνους που υπηρετούν την αλήθεια μέσα
από την έρευνα, τη γνώση των ειδικών και την επιστημονική τεκμηρίωση.
«Υπάρχουν δημοσιογράφοι υπάλληλοι, που
εκτελούν όσα τους υπαγορεύουν οι χρηματοδότες τους, και υπάρχουν
δημοσιογράφοι λειτουργοί», τόνισε, καταγγέλλοντας την παραγωγή «παραμυθιών» που διοχετεύονται καθημερινά στην κοινωνία.
Ιδιαίτερα έντονη ήταν η αναφορά του στην πολιτισμική και πνευματική φυσιογνωμία της χώρας. Απαντώντας στο παλαιό δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν», δήλωσε κατηγορηματικά:
«Δεν ανήκουμε στη Δύση. Ανήκουμε πάνω απ’ όλα στον Χριστό. Η Δύση ανήκει στην Ορθοδοξία και στον Ελληνισμό».
Παράλληλα, μίλησε για τη βαθιά κρίση της ελληνικής οικογένειας,
την οικονομική ασφυξία, τη μετανάστευση των νέων, την πολλαπλή εργασία
των γονέων και την αδυναμία των πολιτών να ζήσουν με αξιοπρέπεια.
Περιέγραψε έναν τουρισμό αριθμών και βιτρίνας, με οικογένειες που
ταξιδεύουν χρεωμένες και αδυνατούν να καλύψουν ακόμη και βασικές
ανάγκες.
«Οι γονείς δεν βλέπουν τα παιδιά τους
επειδή κάνουν δύο και τρεις δουλειές και τα παιδιά δεν βλέπουν τους
γονείς τους επειδή έχουν φύγει στο εξωτερικό. Από τις τρεις κόρες μου,
οι δύο βρίσκονται έξω για ένα καλύτερο μέλλον», ανέφερε.
Ο πρόεδρος του Κ.Ε.Μ.Ε. παρουσίασε τη ΝΙΚΗ ως το μοναδικό ανεξάρτητο, ελληνικό και εθνικό κοινοβουλευτικό Κίνημα, χωρίς δεσμεύσεις απέναντι σε πρεσβείες, ξένα κέντρα και οικονομικά συμφέροντα.
«Οι άλλοι έχουν υποχρεώσεις και προστάτες. Εμείς προσκυνούμε μόνο τον Ιησού Χριστό», είπε, καλώντας τους πολίτες να ενταχθούν στη ΝΙΚΗ και να στηρίξουν το έργο του Ιδρύματος.
Αναφέρθηκε με θερμά λόγια στον πρόεδρο της ΝΙΚΗΣ Δημήτρη Νατσιό, στους οκτώ βουλευτές του Κινήματος, και στον εκπρόσωπο Τύπου Δήμο Θανάσουλα,
επισημαίνοντας ότι μια μικρή αριθμητικά δύναμη έχει κατορθώσει να
προκαλεί πολιτική αναστάτωση και να ανατρέπει σχεδιασμούς που, σύμφωνα
με τον ίδιο, υπαγορεύονται από εξωθεσμικά κέντρα.
Κλείνοντας, ο Δημήτρης Μεταλληνός κάλεσε τους πολίτες να παρευρεθούν στον καθαγιασμό της νέας έδρας του Κ.Ε.Μ.Ε. «Ευγένιος Τζιμογιάννης», τονίζοντας ότι η είσοδος είναι ελεύθερη.
«Τα γραφεία μπορεί να είναι μικρά, υπάρχει όμως μεγάλο περίσσευμα
καρδιάς και χωρούν όλοι. Αγωνιζόμαστε για να ανακαλύψουμε ξανά τη μνήμη
μας, να πάρουμε θάρρος και να υπηρετήσουμε τη ΝΙΚΗ μέχρι την τελική
νίκη», κατέληξε, ευχόμενος την απελευθέρωση ολόκληρης της Κύπρου και την Ένωσή της με την Ελλάδα.
Ακούστε εδώ ολόκληρη τη συνέντευξη του κ. Μεταλληνού:
Ροδόκλεια Κανάρη, Μια σπίθα Βυζάντιο (μυθιστόρημα)
Από εδώ: Μια νεαρή Γαλλίδα αρχιτέκτονας έρχεται στην Πόλη να θαυμάσει το ιστορικό
κόσμημα του Ιουστινιανού, την Αγία του Θεού Σοφία. Βρίσκεται αντιμέτωπη
με τον πιο περιλάλητο θρύλο: "του Μαρμαρωμένου Βασιλιά".
Έρευνα, γεγονότα και καταγραφές την καταδεικνύουν ηρωίδα ενός θρύλου,
που εξελίσσεται σε ιστορικό ντοκουμέντο.
Οι πρωταγωνιστές κινούνται στις
πονεμένες και προδιαγεγραμμένες διαδρομές των προγόνων μας, στα νησιά
του Αιγαίου και συγκεκριμένα την Πάτμο και την Γαλλία, με προεξέχουσα τη
Μασσαλία.
Το έργο κορυφώνεται μπροστά στην Αγία Σοφία, που μία αποκαλυπτική
παρουσία γυρίζει την στρόφιγγα του μέλλοντος.
Ο Βασιλιάς ξεμαρμάρωσε; (.)
Και στα δικά μας! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Δεν υπήρξα ποτέ άνθρωπος της εκκλησίας. Βασίζω τη ζωή μου στη λογική, την επιστήμη, αλλά και στην αγάπη και τον σεβασμό για τους άλλους. Τι γίνεται, όμως, όταν αποφασίζεις να αφήσεις πίσω τον σύγχρονο κόσμο και να περάσεις 3 ημέρες στο Άβατον του Αγίου Όρους;
Στο σημερινό βίντεο, σας παίρνω μαζί μου σε ένα ταξίδι ζωής στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος, λίγο πριν το Πάσχα. Σας διηγούμαι την εμπειρία μου, από το χάος της Ουρανούπολης και την έκδοση του διαμονητηρίου, μέχρι την απίστευτη φιλοξενία των μοναχών, το λιτό (και γρήγορο!) φαγητό της τράπεζας και τις βαθιές συζητήσεις κάτω από τον πιο καθαρό, έναστρο ουρανό που έχω δει ποτέ.
Αυτό δεν είναι ένα θρησκευτικό ντοκιμαντέρ. Είναι η ειλικρινής καταγραφή της εμπειρίας ενός ανθρώπου που πήγε να βρει την ηρεμία και κατέληξε να αναθεωρήσει το πόσο περίπλοκες κάνουμε τις ζωές μας στην πόλη.
Η εφημερίδα "Χριστιανική", που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960 ο ιδρυτής του κινήματος της Χριστιανικής Δημοκρατίας Νίκος Ψαρουδάκης, κινδυνεύει να κλείσει λόγω της ασφυκτικής οικονομικής πίεσης, που έχουν προκαλέσει οι συνθήκες της εποχής, οι φόροι & η άνιση μεταχείριση των ΜΜΕ από το πολιτικό σύστημα.
Η ταπεινή μπλογκονησίδα μας ενώνει τη φωνή της με τη φωνή των φίλων της ιστορικής αυτής χριστιανικής εφημερίδας, ζητώντας από όλους τη στήριξή της. Η προσφορά της ήταν και είναι σημαντική, για τη συνειδητοποίηση προπαντός της κοινωνικής πλευράς της ορθόδοξης παράδοσής μας και της ρωμαίικης πολιτισμικής μας ταυτότητας και κληρονομιάς.
Η ιστοσελίδα της "Χριστιανικής", την οποία προτρέπουμε να επισκέπτεστε, αδελφοί: https://xristianiki.gr/
Πληροφορίες για το θέμα και δυνατότητες στήριξης της "Χριστιανικής" στα παρακάτω αποσπάσματα από το φύλλο της 7ης Μαΐου 2026.
Ευχαριστώ προκαταβολικά για την κατανόηση και τη συμμετοχή σας και σε αυτόν τον αγώνα.
Ο Θεός να μας ευλογεί όλους, να ευλογεί τον αγώνα όλων των αγνών αγωνιστών και όλο τον κόσμο.
Τα
πρόσφατα [2015] θλιβερά γεγονότα στην Βαλτιμόρη, καθώς και εκείνα που
προηγήθηκαν στο Μισούρι και πέρυσι σε άλλες περιοχές των Ηνωμένων
Πολιτειών, έφεραν στο προσκήνιο το πρόβλημα της θέσης των Μαύρων στην
μεγάλη αυτή χώρα. Δεν έχει περάσει ακόμη
μισός αιώνας από τότε πού η αμερικανική κοινωνία έκανε «δεκτούς» τους
Μαύρους ως ισότιμα μέλη της. Τι συνέβαινε πριν; Οι Μαύροι δεν μπορούσαν
να ταξιδέψουν με τα ίδια λεωφορεία όπου επέβαιναν Λευκοί, δεν μπορούσαν
να μπουν σε εστιατόρια Λευκών, και ένα πλήθος άλλων αποκλεισμών, για να
μην αναφερθούμε στις δολοφονικές πράξεις των γνωστών ακραίων οργανώσεων
των νότιων Πολιτειών.
Δύο
αιώνες αφότου οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν κράτος, η αμερικανική
κοινωνία αδυνατεί να αποδεχθεί απολύτως τους Μαύρους. Οι ακραίες
εκδηλώσεις τους σε διάφορες πόλεις δείχνουν ότι το πρόβλημα, έστω και σε
περιορισμένη έκταση, εξακολουθεί να υφίσταται. Φαίνεται ότι οι
προσδοκίες που είχε δημιουργήσει η εκλογή ενός Αφροαμερικανού
προοδευτικού προέδρου το 2008, δεν εκπληρώθηκαν. Οι δηλώσεις της
προεδρικής υποψήφιας Χίλαρι Κλίντον και άλλων εκπροσώπων του Κογκρέσου
για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την εξάλειψη της οικονομικής
ανισότητας εις βάρος των μαύρων, επιβεβαιώνουν την ύπαρξη του
προβλήματος.
Όλα αυτά μας φέρνουν στο νου ότι πριν από δύο αιώνες, ένας μεγάλος Έλληνας, ο Ιωάννης Καποδίστριας, μιλούσε και αγωνιζόταν κατά της δουλείας και υπέρ των δικαιωμάτων των Μαύρων της Αφρικής.
Εκείνων των οποίων απόγονοι είναι οι σημερινοί Αφροαμερικανοί. Ο
Καποδίστριας, έμπειρος και διορατικός διπλωμάτης αλλά και βαθιά
ανθρωπιστής, βρισκόταν πάντοτε ένα βήμα μπροστά από την εποχή του.
Στο Συνέδριο της Βιέννης
(1814-15) όπου οι τέσσερις νικήτριες δυνάμεις (Αγγλία, Αυστρία, Πρωσία,
Ρωσία) ασχολήθηκαν με την διανομή της Ευρώπης μετά την ήττα του
Ναπολέοντα, ο Καποδίστριας έθεσε για πρώτη φορά το ζήτημα των δικαιωμάτων των Μαύρων της Αφρικής και την κατάργηση της δουλείας.
Ήταν η εποχή που τα καράβια των δουλεμπόρων μετέφεραν τους Αφρικανούς
από τα δυτικά παράλια της «Μαύρης» Ηπείρου στην Αμερική, προκειμένου να
πωληθούν ως δούλοι, στα σκλαβοπάζαρα. Οι προτάσεις του, αν και καταρχήν
έγιναν δεκτές, δεν υλοποιήθηκαν στην πράξη διότι, όπως ήταν αναμενόμενο,
συνάντησαν την αντίδραση των εκπροσώπων των δυνάμεων εκείνων, τα
συμφέρονταν των οποίων πλήττονταν από την τυχόν κατάργηση του
δουλεμπορίου.
Τρία χρόνια αργότερα, στο Συνέδριο του Αιξ-λα-Σαπέλ (σημερινό Άαχεν) του 1818, ο Καποδίστριας, με την έγκριση του Τσάρου Αλεξάνδρου, υπέβαλε υπόμνημα που περιείχε σχέδιο για την ταχεία και αποτελεσματική καταπολέμηση της δουλεμπορίας.
Στο υπόμνημά του ο Καποδίστριας πρότεινε τη λήψη αυστηρών μέτρων για
την αποτελεσματική πάταξη του δουλεμπορίου με την ενεργό συμμετοχή όλων
των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Μεταξύ αυτών πρότεινε:
• Τη δημιουργία, στις δυτικές ακτές της Αφρικής, με τη συνεργασία όλων των κρατών, ενός οργανισμού με το όνομα “L’ Institution Africaine”, με δική του διοίκηση, δικαστική εξουσία και στρατιωτική δύναμη.
• Τη δημιουργία από τις ναυτικές δυνάμεις, μιας ανεξάρτητης κοινής ναυτικής δύναμης, με αποστολή την καταδίωξη των πλοίων των δουλεμπόρων.
Παρά τις προσπάθειες του Καποδίστρια, και την καταρχήν αποδοχή των απόψεών του σε θεωρητικό επίπεδο, η
ισχυρή αντίδραση εκείνων των χωρών που είχαν συμφέροντα από το
δουλεμπόριο – κυρίως των Άγγλων αντιπροσώπων – οδήγησε στο να μην
υπάρξει θετικό αποτέλεσμα για την πρότασή του.
Η ηθική δικαίωση του Καποδίστρια ήρθε 67
χρόνια αργότερα (και 54 χρόνια μετά τον θάνατό του), όταν στο Συνέδριο
του Βερολίνου (1884-85) συζητήθηκε και το ζήτημα της αφρικανικής
ηπείρου, στην οποία ήδη είχαν εξαπλωθεί οι μεγάλες αποικιακές δυνάμεις.
Τότε συμφωνήθηκε η ίδρυση ενός οργανισμού με την ονομασία “Association
International Africaine”, βασισμένου στις αρχές που είχε θέσει ο Καποδίστριας το 1818.
Πριν από δύο αιώνες, ο μεγάλος
Έλληνας οραματιστής, διπλωμάτης και πολιτικός μιλούσε για ισότητα και
ανθρώπινα δικαιώματα, που κάποιοι ακόμη και σήμερα, στον 21ο αιώνα
αδυνατούν να κατανοήσουν και να αποδεχθούν.
(*) Ο Ιωάννης Παρίσης είναι
Υποστράτηγος ε.α., Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης – Διεθνών Σχέσεων του
Πανεπιστημίου Κρήτης, Πρόεδρος της Ακαδημίας Στρατηγικών Αναλύσεων (ΑΣΑ)
– http://www.acastran.org
H βία παιδιών και εφήβων δεν είναι τυχαίο φαινόμενο, αλλά αποτέλεσμα
μιας κοινωνίας που άφησε την οικογένεια αβοήθητη, το σχολείο χωρίς ψυχή
και τη νεολαία χωρίς πρότυπα, νόημα και αληθινή Παιδεία.
Αν και υποτίθεται ότι βρισκόμαστε σε εποχή «προόδου», η βία από παιδιά και εφήβους διαρκώς αυξάνεται. Το παράδοξο είναι πως όλοι το επισημαίνουν, αλλά η Πολιτεία δεν παίρνει κανένα ουσιαστικό μέτρο για να το επιλύσει.
Ουσιαστικό μέτρο θα ήταν εκείνο, στο οποίο (α) θα ζητούνταν η γνώμη ειδικών και άμεσα εμπλεκόμενων:
ψυχολόγων, κοινωνιολόγων, φορέων εκπαιδευτικών, συλλόγων γονέων και
επικουρικά των ίδιων των εφήβων, (β) βάσει των προτάσεων που θα
διατύπωναν οι ανωτέρω, και ιδιαίτερα οι ειδικοί επιστήμονες, το κράτος
θα θέσπιζε και θα επέβαλλε κανόνες που θα περιόριζανό,τι φυτεύει τον σπόρο της βίας στην παιδική και εφηβική ψυχή και θα προήγαγανό,τι καλλιεργεί την καλοσύνη και την ειρήνη.
Χωρίς τη συμβολή της Πολιτείας, πρόσωπα και φορείς που επισημαίνουν
το πρόβλημα και προτείνουν λύσεις είναι καταδικασμένα να παλεύουν χωρίς
ελπίδα σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα.
Επισημαίνω με κάθε ειλικρίνεια πως η μόνη πολιτική κίνηση, που υπάρχει πιθανότητα να συμβάλει στην επίλυση της κοινωνικής παθογένειας, είναι η ΝΙΚΗ. Και τούτο διότι:
(α) Είναι η μόνη πολιτική κίνηση με πραγματικό πολιτισμικό υπόβαθρο
– το οποίο έγκειται στο αξιακό σύστημα της Ρωμηοσύνης (τις παραδοσιακές
ελληνικές αξίες δηλαδή), που εξ ορισμού προβάλλει την καλοσύνη, το
φιλότιμο, την ανθρωπιά, τον αλληλοσεβασμό, την αλληλεγγύη, τον διάλογο
και την παιδεία.
(β) Διότι η ΝΙΚΗ, προπαντός μέσω του προέδρου της, του δασκάλου Δημήτρη Νατσιού, έχει τονίσει επανειλημμένα την αξία της «ανθρωποποιού Παιδείας» και το πρόβλημα της εξαγρίωσης της νεολαίας και έχει προβεί και σε κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις
για το θέμα, οι οποίες – ως συνήθως – έχουν προσκρούσει στον τοίχο της
κυβερνητικής αδιαφορίας και αναλγησίας. Μάλιστα ο Νατσιός έχει εκτενή αρθρογραφία για το ζήτημα,
ήδη πολύ πριν την ίδρυση της ΝΙΚΗΣ. Υπενθυμίζω τα άρθρα του «Γιατί
αγρίεψαν τα παιδιά μας;» και «Γονείς, ξυπνήστε! Σας μαγαρίζουν τα παιδιά
σας» (για τη μουσική τραπ).
(γ) Διότι η ΝΙΚΗ δημιουργήθηκε από ανθρώπους που ποτέ δεν υπήρξαν επαγγελματίες πολιτικοί,
ούτε γόνοι πολιτικών οικογενειών, είναι δε οικογενειάρχες και μάλιστα
στην πλειοψηφία τους τρίτεκνοι και πολύτεκνοι, γι’ αυτό και βιώνουν τα
ίδια προβλήματα με τον μέσο Έλληνα – για να επιλυθούν αυτά τα προβλήματα ίδρυσαν τη ΝΙΚΗ και έχουν τη σύνεση να ακούσουν τις προτάσεις των ειδικών και τους εμπλεκόμενους στα προβλήματα και την τόλμη να νομοθετήσουν ανάλογα.
Πολύ συνοπτικά, τι χρειάζεται η επίλυση του προβλήματος της παιδικής και εφηβικής βίας:
(Α) Να λείψουν από τη μέση οι παράγοντες που την καλλιεργούν.
Τέτοιοι είναι: η ενδοοικογενειακή βία (για την οποία δεν λαμβάνεται
επίσης κανένα απολύτως ουσιαστικό – δηλαδή πρωτίστως ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟ –
μέτρο), η οικονομική απελπισία, στην οποία οι πολιτικές των τελευταίων
πολλών ετών έχουν βυθίσει τις οικογένειες και τα πρόσωπα, η ανεξέλεγκτη
εξάπλωση των τηλεοπτικών θεαμάτων απερίγραπτης βιαιότητας και των
ανάλογων βίντεο και ηλεκτρονικών παιχνιδιών, που επιδρούν καθοριστικά
στην παιδική και εφηβική φαντασία και ψυχή, η αποκοπή της νέας γενιάς
από το πνεύμα της κοινότητας και η απομόνωσή τους με την προαγωγή της
ιδέας ότι το επίκεντρο της ζωής μας πρέπει να είναι «ο εαυτός μας», κ.ά.
(Β)Ο πολιτισμός, η ελληνική γλώσσα και η λογοτεχνία
(συγχωρέστε με: όχι της παρακμής, που δημιουργεί καταθλιπτικά
συναισθήματα και προάγει τη βία) θα βοηθήσει το παιδί και τον νέο να
εκφραστεί, να διαλεχθεί, να ατενίσει τον κόσμο εξερχόμενος από τον εαυτό
του και να ελπίσει σοβαρά και βάσιμα σε έναν καλύτερο κόσμο. Φυσικά όχι με τον ξύλινο τρόπο που συχνά επιχειρείται η «διδασκαλία» τους στα σχολεία.
«“Πάρε τις λέξεις μου και δώσ’ μου το χέρι
σου”, γράφει χαριτωμένα ο ποιητικός λόγος. “Οι νέοι κάνουν διάλογο,
επικοινωνούν, αλλά με λόγια του αέρα. Τους δώσαμε τον λόγο, χωρίς να
τους δώσουμε τις λέξεις”, έλεγε σοφός καθηγητής. Όταν δεν
συνομιλείς, δεν συν-ζητάς, τότε αναλαμβάνουν τα χέρια ή οι ύβρεις να
λύσουν τις διαφορές. Καταφεύγουν οι νέοι – και όχι μόνο – σε πράξεις
βίας, οι οποίες θα μπορούσαν να αποφευχθούν μόνο με τον διάλογο» (Δ. Νατσιός).
Εξυπακούεται και ότι οι συνθήκες ζωής στο σχολικό περιβάλλον διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο. Ένα παράδειγμα: «Τα παιδιά είναι σαν τα πουλιά, που ανοίγουν τα φτερά τους στο πέλαγος και τις ανοιχτωσιές.
Εγκλωβισμένα τα μικρά, του Δημοτικού, στο θαυμάσιο παιδικό τους
δωμάτιο, καταπονημένα από τις ατελείωτες εξωσχολικές δραστηριότητες,
έρχονται στο σχολείο, για να τρέξουν, να μιμηθούν τα αθλητικά τους
ινδάλματα. (…). Εκεί όμως συναντούν μικρές,
αρρωστιάρικες, ανήλιαγες αυλές, στρωμένες με τσιμέντο, και οι δάσκαλοι
της εφημερίας να εποπτεύον αλαφιασμένοι “μην συμβεί το κακό”. (…) Ο
συνωστισμός κουράζει, εκνευρίζει, το “τέρπειν και διδάσκειν” του Πλάτωνα ακυρώνεται.Η
μάθηση, χωρίς χαρά και παιχνίδι, μπορεί να γεμίζει τον νου με σκόρπιες
πληροφορίες και γνώσεις, αφήνει όμως την ψυχή έρημη, ψυχρή… και αργότερα
πάνω στο άγονο, στο αγεώργητο αυτό μέρος φυτρώνουν εγωισμοί, αδικίες,
φιλαυτίες. Έχει ειπωθεί πολύ εύστοχα πως “έχουμε ένα πολιτισμό που θεωρεί το παιδί ως ενόχληση”» (Νατσιός).
(Γ) Επειδή η βία είναι εγγενής στην ανθρώπινη συμπεριφορά, είναι απαραίτητη η σύνδεση των παιδιών, μέσω της Παιδείας, με τα ηρωικά πρότυπα πρωτίστως της ελληνικής ιστορίας (που είναι άφθονα), χωρίς να απορρίπτονται – στη συνέχεια – και τα ανάλογα πρότυπα εκτός Ελλάδος, ώστε να αντιληφθούν πως ο δυναμισμός καταξιώνεται μόνον όταν κατευθύνεται προς την υπεράσπιση των αδυνάτων και ποτέ όταν χρησιμοποιείται για την επιβολή εξουσίας, την τρομοκρατία και την εκμετάλλευση.
Σήμερα, ο έφηβος αναζητά πρότυπα ηθικής συμπεριφοράς στους
φανταστικούς υπερήρωες των αμερικανικών κόμικς και ταινιών δράσης,
συγκινείται από την ευγένεια του Κάπτεν Αμέρικα, την αυτοθυσία του
Άιρονμαν και το σύνθημα του Σπάιντερμαν «Η μεγάλη δύναμη φέρνει και
μεγάλη ευθύνη», αλλά αγνοεί απελπιστικά τον ηρωισμό, το ήθος, την
αυτοθυσία και την ευγένεια των πραγματικών ηρώωνπου ανέδειξε η ίδια η πατρίδα του (η πατρίδα μας) σε κάθε εποχή της ιστορίας της!
Παράλληλα, στην ιστορία υπάρχουν και παραδείγματα προς αποφυγήν,
άνθρωποι ανήθικοι, προδότες, φιλόδοξοι που στράφηκαν εναντίον των
ευεργετών τους, διεφθαρμένοι κάθε λογής. Και αυτά τα αρνητικά
παραδείγματα θα βοηθήσουν τα παιδιά μας να μη στρέφουν την ορμητικότητά
τους προς λάθος κατεύθυνση.
(Δ) Η ελληνική παράδοση διαθέτει ένα μοναδικό «οπλοστάσιο» θετικών αξιών: την Ορθοδοξία.
Ας αφήσουμε την προκατάληψη πως η Ορθοδοξία είναι θρησκεία, ιδεολογία,
«δεισιδαιμονία» κ.τ.λ., που παρεμποδίζει την αξιοποίησή της προς όφελος
των ανθρώπων και της κοινωνίας. Η Ορθοδοξία είναι η σπονδυλική στήλη του
πολιτισμού και της παράδοσής μας, το κήρυγμα του Ιησού Χριστού και ο τρόπος που το εφάρμοσαν στη ζωή τους οι άγιοί μας, αλλά και πολλοί απλοί άνθρωποι
που έζησαν – ή ζουν – δίπλα μας (άνθρωποι κάθε ηλικίας, φύλου,
επαγγέλματος και μορφωτικού επιπέδου) είναι η σκάλα που οδηγεί στην
κατάκτηση της αγάπης και της ειρήνης.
Η ορθόδοξη διδασκαλία ότι ο άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού και ότι ο
Θεός έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε από αγάπη για κάθε πρόσωπο
ξεχωριστά, προσκαλώντας τον καθένα, ακόμη και τον μεγαλύτερο αμαρτωλό,
να αλλάξει ζωή, προάγει με απαράμιλλο τρόπο τον αυτοσεβασμό, την αισιοδοξία, τηνηθικήβελτίωση, τη συγχωρητικότητα
και κάθε αξία που εξευγενίζει τον άνθρωπο και μετατρέπει τον κόσμο σε
κοινωνία αγάπης. Υπενθυμίζω ότι ο Ντοστογιέφσκι μετατράπηκε από άθεο σε
πιστό χριστιανό όταν διάβασε, στην εξορία του, την παραβολή του ασώτου.
Θα παραθέσω μόνον δύο αποσπάσματα από διδασκαλίες ορθοδόξων αγίων, τα οποία θεωρώ αρκετά για να ωθήσουν έναν άνθρωπο να αλλάξει ζωή:
«Καρδία ελεήμων σημαίνει καύσις καρδίας υπέρ
όλης της κτίσεως, δηλαδή υπέρ των ανθρώπων και των ορνέων και των ζώων
και των δαιμόνων και υπέρ παντός κτίσματος, από τη θύμηση και τη θέα των οποίων τρέχουν από τα μάτια δάκρυα και, από την πολλή συμπάθεια και την ελεημοσύνη,
μικραίνει η καρδιά του ελεήμονος και δεν μπορεί να υποφέρει να δει ή να
ακούσει κάποια βλάβη ή κάτι λυπηρό να γίνεται στην κτίση. Γι’ αυτό και
υπέρ των αλόγων ζώων και υπέρ των εχθρών της αλήθειας και υπέρ εκείνων
που τον βλάπτουν προσεύχεται κάθε ώρα με δάκρυα, για να τους φυλάξει και να τους ελεήσει ο Θεός» (άγιος Ισαάκ ο Σύρος, 7ος αιώνας μ.Χ.).
«Εάν είσαι του Χριστού, ταπείνωσε τον εαυτό σου μέχρι
του σκώληκος: σάρκωσε τον εαυτό σου στον πόνο του κάθε πονεμένου, στη
θλίψη του κάθε θλιμμένου, στο πάθος του κάθε βασανισμένου, στο άλγος του
κάθε ζώου και πουλιού» (άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, Σερβία † 1979).
(Βλέπετε, δεν έδωσα παραθέματα από «Έλληνες» αγίους, ενώ θα μπορούσα.
Όλοι είμαστε ένα «εν Χριστώ» και αυτή η πνευματική ενότητα είναι η Ρωμηοσύνη, την οποία διαρκώς τονίζει και επικαλείται η ΝΙΚΗ και την οποία αναζητά με τόσο πάθος στην εποχή μας – συχνά χωρίς να το συνειδητοποιεί – ο σύγχρονος άνθρωπος).
Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε πως ενοχλήθηκε η τουρκική πλευρά από την τοποθέτηση του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στον χώρο Σαντριβάν στη Δράμα. Μάλιστα ακολούθησαν διαμαρτυρίες και δημοσιεύματα περί «προσβολής» της οθωμανικής κληρονομιάς. Και όλα αυτά επειδή φιλοξενείται έκθεση του Μουσείου Μπενάκη σε χώρο που λειτουργεί ως πολιτιστικό κέντρο σε ελληνική έδαφος!
Τι είναι αυτό που τους ενοχλεί; Ο Μέγας Αλέξανδρος που υπενθυμίζει το ελληνικό μεγαλείο;
Μήπως η χρήση ενός πολιτιστικού χώρου για προβολή της ελληνικής τέχνης
και των ελληνικών συμβόλων; Ή μήπως το γεγονός ότι τιμούμε και
αναδεικνύουμε την ιστορία μας;
Τολμά η Τουρκία να παραδίδει μαθήματα ιστορικής ευαισθησίας,
που στο ποινικό της μητρώο έχουν εγγραφεί πολλές αξιόποινες πράξεις,
όπως η μετατροπή της Αγιας Σοφιάς και της μονής της Χώρας σε τζαμί.
Τολμούν οι Τούρκοι να χαρακτηρίζουν «ελληνική ντροπή» τον μεγάλο Μακεδόνα βασιλιά, που σφράγισε την παγκόσμια ιστορία.
Τολμούν οι Έλληνες κυβερνώντες να σιωπούν, πλέοντας στα θολά νερά της λήθης και της ολιγωρίας.
Η ΝΙΚΗ θυμίζει, εντός και εκτός συνόρων, ότι ο Μέγας
Αλέξανδρος παραμένει σύμβολο ελληνικής τόλμης, οράματος και πνευματικής
ακτινοβολίας.
Η ΝΙΚΗ χαιρετίζει και θα είναι παρούσα στην εκδήλωση «Μέγας
Αλέξανδρος: Από την Πέλλα στην Αιωνιότητα», που διοργανώνει στο
Πνευματικό Κέντρο της Κοινότητας της Πέλλας το Κέντρο Έρευνας Μελετών
και Επιμόρφωσης «Ευγένιος Τζιμογιάννης», υπό την προεδρία του Δημητρίου Γ. Μεταλληνού.
Η ΝΙΚΗ θεωρεί την υπεράσπιση της ιστορικής αλήθειας και την ανάδειξη της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς σταθερό καθήκον απέναντι στην πατρίδα, στην παιδεία και στις επόμενες γενιές.
Η Ελλάδα δεν απολογείται για την ιστορία της. Την τιμά, τη διαφυλάσσει και την αναδεικνύει.
ΙΙ. Δ. Μεταλληνός: «Ο Μέγας Αλέξανδρος απαντά στη λήθη, στις Πρέσπες και στην παραχάραξη της ιστορίας της Μακεδονίας»
Η Πέλλα, η γενέτειρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, γίνεται το Σάββατο 13 Ιουνίου, στις 7 το απόγευμα, τόπος μνήμης, τιμής και εθνικής αφύπνισης.
Στο Πνευματικό Κέντρο της Τοπικής Κοινότητας Πέλλας, δίπλα στον
αρχαιολογικό χώρο από τον οποίο ξεκίνησε μια από τις μεγαλύτερες μορφές
της παγκόσμιας ιστορίας, το Κέντρο Έρευνας, Μελετών και Επιμόρφωσης «Ευγένιος Τζιμογιάννης» διοργανώνει εκδήλωση αφιερωμένη στον Μέγα Αλέξανδρο, με τίτλο «Από την Πέλλα στην Αιωνιότητα».
Ο πρόεδρος του Ιδρύματος, Δημήτρης Μεταλληνός,
μιλώντας για την εκδήλωση, έδωσε το πραγματικό της βάθος. Δεν πρόκειται
για μία τυπική επετειακή αναφορά, ούτε για μια ακόμη πολιτιστική βραδιά
χωρίς περιεχόμενο. Πρόκειται για μια πράξη ιστορικής αποκατάστασης
σε μια εποχή κατά την οποία η Μακεδονία, η ελληνική ταυτότητα και η
μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου έχουν αφεθεί είτε στη λήθη είτε στη
διαστρέβλωση.
Ο Δημήτρης Μεταλληνός αναφέρθηκε στο εμβληματικό όνομα του μακαριστού Ευγένιου Τζιμογιάννη, τον οποίο χαρακτήρισε ως έναν από τους σύγχρονους Μακεδονομάχους, έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπεράσπιση της ελληνικής αιωνιότητας της Μακεδονίας.
Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά, το Ίδρυμα φέρει ένα όνομα που συνδέεται
άρρηκτα με τον αγώνα για τη Μακεδονία και με την αντίσταση απέναντι στη
σύγχρονη εθνική υποχώρηση. «Η ΝΙΚΗ είναι η μητέρα μας και η κιβωτός μας και μέσα σε αυτήν κινούμεθα όλοι»,
τόνισε, υπογραμμίζοντας ότι το Μακεδονικό δεν ξεχάστηκε ποτέ από τον
χώρο που κράτησε ζωντανή τη μνήμη, όταν το επίσημο πολιτικό σύστημα
επέλεγε τη σιωπή, τον συμβιβασμό και την υποχωρητικότητα.
Στο επίκεντρο της εκδήλωσης βρίσκεται η συμπλήρωση 2.349 ετών από τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το 323 π.Χ. Ο Μεταλληνός μίλησε για τον μεγάλο Έλληνα στρατηλάτη ως εκπολιτιστή της Ανατολής, ως μορφή που δεν ανήκει σε ένα στενό ιστορικό κεφάλαιο, αλλά στη διαχρονία του Ελληνισμού. «Από την Πέλλα στην αιωνιότητα»,
είπε, εξηγώντας ότι ο τίτλος αποδίδει τη μοναδική πορεία του
Αλεξάνδρου, από τη γη της Μακεδονίας προς την παγκόσμια ιστορική μνήμη.
Η εκδήλωση θα έχει δύο βασικές προσεγγίσεις. Την ιστορική διάσταση θα αναπτύξει ο καθηγητής και ιστορικός Ιωάννης Παπαλαζάρου, ενώ την πολιτική διάσταση, με ειδική αναφορά στο Μακεδονικό και στη Συμφωνία των Πρεσπών, θα παρουσιάσει ο δημοσιογράφος και πολιτικός επιστήμονας Αθανάσιος Χούπης.
Και οι δύο, όπως σημειώθηκε, είναι Μακεδόνες που γνωρίζουν και βιώνουν
το ζήτημα, σε αντίθεση με όσους αντιμετώπισαν τη Μακεδονία ως πεδίο
διπλωματικών παραχωρήσεων.
Ο Δημήτρης Μεταλληνός στάθηκε με ιδιαίτερη ένταση στη Συμφωνία των Πρεσπών,
την οποία συνέδεσε με μια πορεία δεκαετιών πολιτικής υποχώρησης. Μίλησε
για εξήντα χρόνια διαρκούς εθνικής έκπτωσης στο όνομα του ΝΑΤΟ και των
δυτικών συμμάχων, που κατέληξαν να δώσουν χώρο σε μια ξένη προπαγάνδα να
διεκδικεί το όνομα, τη γλώσσα και τα σύμβολα της Μακεδονίας. Η φράση
του ήταν κατηγορηματική: «Δεν υπάρχει μακεδονική γλώσσα». Με
αυτή τη διατύπωση έθεσε το κέντρο της ιστορικής αλήθειας, απέναντι σε
ένα αφήγημα που οικοδομήθηκε πάνω σε πολιτικές σκοπιμότητες και διεθνείς
πιέσεις.
Ιδιαίτερα αιχμηρή ήταν η αναφορά του στην
ελληνική πολιτική τάξη των τελευταίων δεκαετιών. Ο Μεταλληνός
υπογράμμισε ότι η λήθη του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν προήλθε από τον λαό
της Μακεδονίας. Προήλθε από πολιτικές ηγεσίες που, όπως είπε, ξέχασαν
συνειδητά ή ανέχθηκαν τη διαγραφή της ιστορικής μνήμης. Η αναφορά του
στα σχολικά βιβλία ήταν αποκαλυπτική, καθώς επισήμανε ότι η μορφή του
Μεγάλου Αλεξάνδρου έχει περιοριστεί δραματικά στην εκπαίδευση, την ώρα
που ξένα και παραμορφωμένα αφηγήματα βρίσκουν χώρο να κυκλοφορούν ακόμη
και μέσα στην Ελλάδα.
Ο πρόεδρος του Ιδρύματος συνέδεσε τον Μέγα Αλέξανδρο με τη λαϊκή, εκκλησιαστική και εθνική παράδοση. Θύμισε την ορθόδοξη προσέγγιση του μακαριστού αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη, ο οποίος είχε πει ότι ο Αλέξανδρος «έκαμε ελληνική την οικουμένη και την Ελλάδα οικουμενική».
Η φράση αυτή συμπυκνώνει την πραγματική διάσταση του Αλεξάνδρου. Δεν
ήταν απλώς ένας κατακτητής, όπως επιχειρούν να τον παρουσιάσουν
ανιστόρητες σχολές της Δύσης και εγχώριοι αναμεταδότες τους. Ήταν μορφή
που έδωσε στον Ελληνισμό παγκόσμιο ορίζοντα και έγινε σύμβολο
ελευθερίας, πολιτισμού και ελπίδας στους αιώνες της δουλείας.
Με ιδιαίτερη έμφαση αναφέρθηκε και στη
διαχρονική παρουσία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη λαϊκή συνείδηση, ακόμη
και μέσα από τον Καραγκιόζη και τη νεότερη παράδοση. Η μορφή του, όπως
είπε, γεφυρώνει την αρχαιότητα με τη ρωμαίικη και νεότερη ελληνική
ταυτότητα. Εκεί βρίσκεται η μεγάλη ενόχληση όσων θέλουν έναν Ελληνισμό
αποκομμένο από τις ρίζες του, εύκολο στην αλλοίωση και πρόθυμο να
αποδεχθεί κάθε ξένη κατασκευή.
Η πρωτοβουλία για την εκδήλωση ξεκίνησε από τον Δημήτρη Γαλαντάρη, μέλος του Βουλευτηρίου της ΝΙΚΗΣ και άνθρωπο της Πέλλας, ενώ καθοριστική είναι η συμβολή της δρος Ιωάννας Στεργίου,
της Τοπικής Κοινότητας Πέλλας και των ανθρώπων της ΝΙΚΗΣ στην περιοχή,
οι οποίοι σήκωσαν το πρακτικό βάρος της διοργάνωσης. Μετά τις εισηγήσεις
θα ακολουθήσουν τοπικά χορευτικά συγκροτήματα και παραδοσιακό γλέντι με
το συγκρότημα Αντάμιδες, δίνοντας στην εκδήλωση χαρακτήρα όχι μόνο ιστορικό και πολιτικό, αλλά και κοινοτικό, λαϊκό και ζωντανό.
Ο κ. Μεταλληνός ξεκαθάρισε ότι το Ίδρυμα
«Ευγένιος Τζιμογιάννης» και η ΝΙΚΗ θέλουν να προσφέρουν γνώση, μνήμη και
πολιτισμό σε όλους. Σε μια εποχή, όπως είπε, που έχουν φορολογήσει
ακόμη και την αναπνοή των πολιτών, η πρόσβαση στην ιστορία και στην
εθνική αυτογνωσία πρέπει να παραμένει ανοιχτή.
Η εκδήλωση της Πέλλας δεν αφορά μόνο το
παρελθόν. Αφορά το παρόν και το μέλλον του Ελληνισμού. Αφορά την ανάγκη
να αναμετρηθεί η Ελλάδα με τη λήθη που καλλιεργήθηκε, με τις Πρέσπες που
πλήγωσαν τη Μακεδονία, με την εκπαίδευση που αποψιλώθηκε από ιστορική
ουσία και με τη δημόσια ζωή που συχνά προτιμά την ευκολία της σιωπής από
το βάρος της αλήθειας.
Στην Πέλλα, ο Μέγας Αλέξανδρος «επανέρχεται» ως σύμβολο αντίστασης, παιδείας και ελληνικής συνέχειας.
Και η ΝΙΚΗ, μαζί με το Ίδρυμα «Ευγένιος Τζιμογιάννης», δίνει σε αυτή τη
μνήμη πολιτική φωνή, ιστορική σοβαρότητα και λαϊκή συμμετοχή.
Ακούστε εδώ ολόκληρη τη συνέντευξη του κ. Μεταλληνού:
