ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Protestantism. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Protestantism. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026

THE ORTHODOX ROOTS OF THE WEST: A FACTOR FOR PAN-EUROPEAN UNITY


To παρακάτω άρθρο είναι μεταφορά στα αγγλικά αυτού του ελληνικού άρθρου και δημοσιεύεται στην αγγλόφωνη ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ. Η δημοσίευσή του συνιστά όχι μόνον ένα σημαντικό πνευματικό άνοιγμα της ΝΙΚΗΣ προς τον Δυτικό άνθρωπο, αλλά και μια ξεκάθαρη τοποθέτηση έναντι του Οικουμενισμού, εφόσον στο άρθρο ο Παπισμός & ο Προτεσταντισμός καταγγέλλονται ευθέως ως αιρέσεις, με παραπομπές στους ορθοδόξους αγίους ομολογητές, όπως ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός και ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

Αυτό το άρθρο προσφέρεται σε όλους εμάς, για αναδημοσίευση και αξιοποίηση. 

Phoro from here

 

Democratic Patriotic People's Movement NIKH - Greek Political Party 

Romeosyne 

European Member of Parliament for the Greek political party “NIKI” - Nikos Anadiotis - had organized in the European House of Parliament  on December 9th  of 2024, an event on the theme: “An Orthodox Proposal for Life: The Philokalian Person” (1).

The pursuant thoughts are intended to touch on this topic.

*****

The religion-less character that the European Union has embraced is absolutely contrary to the Christian spiritual roots of Europe.

This character happens to also be driven by a “defensive” spirit that has led -for example- to activities by political groups, for the exclusion of religion from public life, (2) while abundant phenomena of “Christianophobia” have also been observed in various European countries - such as racist behavior towards people who publicly express their Christian beliefs. This phenomenon is mainly attributed to the unhealed wounds inflicted on Western societies by “Christian” representatives who have been dominating them over the last thousand years. The horrific “Middle Ages”, as well as colonialism, the religious wars, moralism and many other ugly experiences, have hurt and continue to hurt the Western European so much, that they felt forced to dispose of the Christian religion that was imposed on them like a heavy quilt.

However, Western European brethren are not aware that all the “versions of Christianity” which have dominated the Western European world for the last thousand years - in the Roman Catholic and Protestant areas - are clearly heretical and are essentially deviations from the authentic teaching and life of the original Church that was founded by Jesus Christ, in all its basic points (3).

This deviation is not theoretical: God was perceived as a cruel dictator, man was underestimated and annihilated; he was excluded from the possibility of union with God (which constitutes salvation - which Christ came to actualize) and he was made to feel like an accused before Him; the Church was separated from the people and had assumed absolute authority over the people – as did the pope, over the entire Church. The Middle Ages with all its pathology is a product of these deviations, the consequences of which continue to this day.

It is self-evident that the teaching of Jesus Christ about love for one's neighbor has nothing to do with fanaticism, cruelty, pietism and moralism, which –sadly- Western Europeans have come to believe as characteristics of Christian religiosity.  Unfortunately they do not know - although some are slowly discovering it - that the authentic, primordial Church that He founded - the Church of indigent apostles and martyrs, spiritual fighters and open-minded teachers of love - has never ceased to exist. It existed and continues to exist - just a breath's distance from their homes. It is the Orthodox Church.

Impacted by the judgments of prejudiced scholars, mainly the much earlier ones, about the historical space of Orthodoxy, most Western Europeans probably identify Orthodoxy with imperial Byzantine machinations or with tsarist feudalism. But Orthodoxy does not in the least identify with them. On the contrary, the true, holy, Orthodox teachers fought against injustice and oppression, wherever it may have come from. Orthodoxy also does not identify with any rich and powerful ecclesiastic establishment that “manages” people's faith and superstitions. The Body of Christ (the Church) consists of God’s people,  - of all people, clergy and laity, men and women, children and adults, rich and poor, educated and illiterate, rulers and workers, even virtuous and sinful, brave and cowardly, believers and unbelievers, are invited to unite on par with fellow man, with Jesus Christ, with the Triune God, and by extension with all beings, and to reach (while still living, not just 'after death') the most perfect possible spiritual state: to become ‘gods by grace’ - that is, saints - and to reign with Christ in His eternal Realm.

It is a way of life, which, when followed with seriousness and consistency, leads man to the healing of his soul from the passions (that is, from whatever causes him dependency) and the establishment within him of humble and selfless love for all people and all beings. All the elements that this way of life contains, such as confession, Holy Communion, prayer, fasting, but also the practice of the virtues, exist to help man walk this path - the path that Christ Himself had taught.

Historically, hundreds of thousands of people of every era have progressed spiritually along this path and have become saints. Of course, not even in traditionally Orthodox nations do all people follow this path, especially in our time, as the ideological currents of the West are spreading through all the lands (including Greece), making spiritual confusion spread more and more. However this path is a fundamental element of our civilization and is followed even today by many; in fact, it is also being discovered by increasingly more people.

Important holy teachers of the 20th century, as well as Orthodox thinkers (from St. John Maximovich to St. Sophrony of Essex; of the fathers and academics, George Florovsky and John Romanides to Fr. Nicholas Loudovikos and several others from Western countries are also mentioned below), have enriched recent bibliography with exceptional works, which can now inform the reader about the authentic character of Orthodoxy.

In Western Europe, 'liberation from religion' was inevitably not accompanied by any moral progress, nor, of course, by the acquisition of happiness. Even today the world is ruled by the potentates of wealth, while the laity is sinking in despair and misery - albeit in a different manner than during the era of feudalism, or even later on, during the industrial revolution. Thus, in their search for substitutes to fill the spiritual void left by the expulsion of religion, people have been resorting to new 'opiates', such as yoga, ecological and social activism, cultural events, the internet or social networks. The demand for freedom and justice continues to plague Western Europe, exactly as it did during the Age of “Enlightenment”.  Just as a West European person does not suspect that the “Christianity” of his medieval ancestors is a mosaic of heresies, he likewise does not suspect that in the past, more than a thousand years (before the Great Schism of 1054), Western Europe was an Orthodox Christian continent.

Nowadays many assert that we share a “common religious heritage” of the first thousand years of Christianity together with the “Roman Catholic Church”. Unfortunately, this is untrue. Although it is self-evident that in the Roman Catholic world (as in many other religions) many commendable personalities have emerged - full of sincerity and love - the truth is that the “Roman Catholic Church” is the rejection and the negation of the authentic Christian origins. Orthodoxy indeed has a common religious tradition with Western Europe – but of the early Christian centuries – however, contemporary Western Europe did not continue to pursue this tradition.

In their past, Western European peoples had hundreds of their own saints, ascetics, martyrs, spiritual fighters and teachers, who were Orthodox saints, ascetics, fighters, etc. (4), whose spiritual heritage was disregarded when Catholicism dominated the Western European territories, altering Christianity from a path of love, healing, self-knowledge and holiness, into an oppressive superstition.

Thus arises a strong and urgent necessity, not only for the discovery by Western European brethren of their ancient Christian roots, but more importantly for their return to them.

This return is regarded as necessary and urgent, for serious reasons such as:

A) Orthodoxy is the authentic, original European spiritual heritage, the one that can offer every European inner peace, self-knowledge and joy and can also heal wounds, both of individuals and of society. The constant and uncompromising struggle of the holy Fathers and Teachers of Orthodoxy for fellow-man is evidence of a treasury of spiritual energy which drives a person to action: action that is motivated by love and forgiveness (also providing all the means necessary for their acquisition and cultivation), not hatred, nor the relentless demand for justice or the thirst for revenge.

B) Regardless of individual beliefs, it must be reassured with awareness and honesty that Orthodoxy is the path for man’s union with God, through Christ – a union that also constitutes the union of love for one another - among people, and with the whole of God's creation - of all beings.

In our day and age, what Western man is seeking from within the pantheism of Native Americans or the Shamans or the mystical practices of Buddhism and Hinduism (i.e., harmony with the self and with the almost obliterated  -by their own civilization- natural environment to become 'one with creatures'), is actually the heart of their true spiritual Tradition, which they had abandoned ages ago - even though in close proximity, the neighboring Orthodox countries had never abandoned that original Tradition.  More accurately, it was never entirely abandoned, because (indicatively), Greek societies had suffered serious defeats (including spiritual ones) from Western expansionism, and their losses were heavy.  But, thank God, holy people still exist, in the streets of their cities, in their villages, in their forests, as well as in their monasteries.

C) The truly common, original Christian Tradition of Europe - which is a unifying factor for the European peoples of East and West - is Orthodoxy. Orthodoxy unites the peoples of Eastern Europe and it should be acknowledged as the most precious treasure. It also unites them with the peoples of the West. Without Orthodoxy – if one may say so – in essence it will be very difficult to find connecting links with the West.

The history of the last centuries has been separating East from West, whereas Orthodoxy only connects them. 

The ideas and practices of the Franks  -and later of Catholicism- had been condemned as heretical by the Ecumenical Councils of 879-880 and 1341 (which are regarded by some to be the 8th and 9th Ecumenical Councils respectively), while a direct and analytical condemnation of the papal heresies can be found in the 1848 Council of the Patriarchates of the East, and of course in a large number of individual holy Fathers and Teachers of Orthodoxy - from Saint Mark of Ephesus to contemporary Saint Justin Popovich – and even Westerners, such as Popes John VIII, who participated in the Council of 879-880, and also Leo III.  Hence, it is not a question of whether Catholicism perhaps “is not a heresy”; this fact is also revealed by common sense: a simple comparison of Catholicism’s history with the Gospel (with shining exceptions, as already mentioned above) is enough to reveal the vast gulf that separates them.

The same applies to the Protestant sphere and of course to the Pentecostals and the so-called 'born again' or the 'charismatic Christians' (groups that fall into a trance and believe that 'the Holy Spirit' enters them and leads them into various prophetic and miraculous situations) – all of which have practically nothing in common with the Orthodox – the exception being their invocation of a general faith in Christ (5).

However, the necessity for the return of the Western Europeans to their Orthodox roots by no means implies a return 'to us' -  to a specific ‘Orthodox embrace' - since all human beings likewise need a return to Christ. It means exactly what was said previously: a return to one’s proper self. The West may have discovered “human rights” for every person and citizen, for all ages, for both genders, at educational and economic levels... as well as for the rights of animals, plants and the planet itself (which are often inspired by pagan or pantheistic cultures of other civilizations). However, it was not the West which had discovered the way for man to transcend passions and show respect (in practice) to the aforementioned rights of others, nor the path (through that said respect) that leads mankind to its divine destination.  Of course the West remains unaware of the (existing) sources of inspiration on these issues by which it can be guided: that is, by the lives and teachings of (even its own) ancient saints, the unified and Orthodox Western saints, with their particular cultural characteristics, but nonetheless belonging to the universal Orthodox Church.

In recent years, a number of spiritual seekers have appeared in the Western world, who are discovering the ancient Christian Church – Orthodoxy - and finding the confidence to join it.  To mention some examples: the Spanish Franciscan monk Paul de Ballester Convalier (who was murdered in Mexico in 1984, after having been ordained an Orthodox bishop); the French monk Fr. Placide Deseille; the French Professor of Patrology Jean-Claude Larchet (author of the work The Healing of Spiritual Diseases, in which he highlights the therapeutic character of Orthodoxy); the English professor of the University of Oxford and Bishop of Diokleia, Fr. Kallistos Ware;  the Swiss theologian and monk Fr. Gabriel Bunge; the American philosopher Fr. Seraphim Rose; the well-traveled spiritual seeker Klaus Kenneth, e.a.. Of course, there are thousands more examples. A particularly characteristic case is of a Protestant Confession in the USA, which returned to Orthodoxy in the 1980s in its entirety, together with its priests and bishops, after their meticulous research into the ancient sources of Christianity. Their history is recorded by their bishop, Fr. Peter Gilquist, in his book “Becoming Orthodox”.

Albeit beyond Europe, it is worth mentioning  that in Latin America there has been a movement towards Orthodoxy of hundreds of thousands of people in recent years, especially in Guatemala, who have departed from Catholicism and the “charismatic movement” sphere.

This is Europe’s future.  With sincere love and respect for everyone, it must be stressed that outside of Orthodoxy - even in the noblest, atheistic, humanitarian activisms, or in the wanderings through the streets of ancient European paganism, of magic, and of Asian mysticism, hell rages, relentlessly: the personal hell of loneliness, despair, depression, and the social hell of the domination of the neo-colonialist giants of Economy, who manage the fate of all the peoples - not just in a certain continent, but in the entire planet.

Theodoros I. Riginiotis

Theologian

Head of the Thematic Group of NIKI for the Cultural

(Translation A.N.)

 

NOTES

(1) See “Event of MEP Nikolaos Anadiotis, on the theme 'Orthodox Life Proposal: The Philokalic Man'”. The entire event here: https://www.youtube.com/watch?v=WDRmnbfozi0.

(2) Various related news articles:

· Isabel Vaughan-Spruce: Arrested for silent prayer

· Woman paid £13k after silent prayer arrest

· Silent prayer outside abortion clinics to be banned under new law

· 2024 Annual Report – United Kingdom Section

· Army veteran convicted for silent prayer near abortion clinic

· BBC News: Silent prayer arrest and settlement

· The Public Order Act 2023 – UK Legislation.

(3) Although it may be redundant for some Roman Catholic readers, there is a link by the Rev. Metropolitan Hierotheos of Nafpaktos and Saint Vlasios, here: Basic points of difference between the Orthodox Church and Papism.

(4) To name a few of the ancient saints of the West:

Irenaeus of Lyons, Clement of Rome, Hilarion of Poitiers, Martin of Rome, Gregory Dialogus, John Cassian of Autun, Ambrose of Milan, Martin of Tours, Dionysus and Genevieve of Paris, Benedict of Nursia, David of Wales, Columba of Iona, Cuthbert of Lindisfarne, Patrick of Ireland, Hilda of Whitby, Isidore and Leander of Seville, and many others...

For the Orthodox roots of the West, there are several other sources that may be of added interest to Greek speaking readers - for example in the books by Professor George Piperakis, “Η εν Ορθοδοξία Ηνωμένη Ευρώπη” (Europe United in Orthodoxy), Eptalofos publications, Athens 1997, and “Πανάγιον Ορθοδόξων Αγίων” (All-holy Orthodox Saints), Metamorfosis Sotiros publications, Milesi 2006; in the book by Christoforos Commodatus, Bishop of Telmissos, "Οι άγιοι των Βρεττανικών Νήσων” (Saints of the British Isles), Athens 1985, but also in the book by Hieromonk Damascenos, “Father Seraphim Rose – His life and Works”, Vol.B, Myriobiblos publications 2006, chapter 78 “Orthodox Roots in the West), pp.520-543.

Additional links are available at the following addresses:

-Pre-Schism Orthodox Saints of the West

-Orthodox Saints who evangelized Western Europe and Scandinavia

-Index of British & Celtic Orthodoxy

-Religion of the Celts

-Index of Biographies

-A Brief History of the Orthodox Church in the British Isles

There are also very many Orthodox sites by Metropolises and Parishes in Western European countries, including related dedications in the periodical “The Orthodox Word”, editions 64, 72 and 74 (here).

(5) On this matter one can refer to the work by Fr. Seraphim Rose, “Orthodoxy and the Religion of the Future” ed. 2011 (in full, here) and the book by Fr. Alexios of Karakalou Monastery, Holy Mountain, publ. 2006: “ In Peace Let Us Pray to the Lord: An Orthodox Interpretation of the Gifts of the Spirit” (English publication).

Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2025

Πώς ένας γιγάντιος Αφροαμερικανός συμμορίτης μεταστράφηκε ακούγοντας τα μαρτύρια της αγίας Αγάθης (5 Φεβρ.)

Μετάφραση από τα αγγλικά. Εισαγωγή: Ένα γκρουπ προτεσταντών, κατά βάσιν πρώην φυλακισμένων και άστεγων, με τον πάστορα της κοινότητάς τους, επισκέπτονται διάφορες χριστιανικές εκκλησίες άλλων κοινοτήτων και καταλήγουν σε μια ελληνορθόδοξη εκκλησία, μέρος πρωτόγνωρο γι' αυτούς. Εκεί απορούν γιατί υπάρχουν εικόνες, αφού οι προτεστάντες δεν αποδέχονται τις εικόνες λόγω της Παλαιάς Διαθήκης.

Διηγείται ο ιερέας π. Fr. Photios Parks, PhD, νυν ορθόδοξος.


... Ακούγοντας αυτή την ερώτηση, με υπομονή και ευγένεια, ο ιερέας εξήγησε ότι τη συγκεκριμένη ημέρα οι Ορθόδοξες Εκκλησίες γιορτάζουν την Αγία Αγάθη. Τότε ο Ιερέας άρχισε να περιγράφει στην ομάδα μας τη ζωή της Αγίας Αγάθης. Δήλωσε ότι η Αγία Αγάθη έζησε στην Ιταλία τον τρίτο αιώνα και ότι ήταν οπαδός του Χριστού. Η
Αγάθη ήταν μια όμορφη νεαρή γυναίκα, την οποία πολλοί άντρες ήθελαν να παντρευτούν. Όμως η Αγκάθα, ως οπαδός του Χριστού, ήθελε να διατηρήσει την αγνότητά της και να ζήσει ως παρθένος για χάρη του Σωτήρα της και επέλεξε να μην παντρευτεί. 

Ένας πλούσιος ειδωλολάτρης με το όνομα Κουιντιανός, συνεπαρμένος από την ομορφιά της, ζήτησε το χέρι της. Η Αγάθη αρνήθηκε τις προτάσεις του και του δήλωσε ότι ήθελε να παραμείνει αγνή για ολόκληρη τη ζωή της. Ο Κουιντιανός, εξαγριωμένος από την απόρριψη της Αγάθης, αρχικά τη διαπόμπευσε στο κέντρο της πόλης και, με τους κατοίκους να παρακολουθούν, έβαλε τους υπηρέτες του να κόψουν το στήθος της! Στη συνέχεια, ζήτησε και πάλι για τελευταία φορά για το χέρι της (λες και ο προηγούμενος απάνθρωπος ακρωτηριασμός μπορούσε να αναγκάσει κάποιον να παντρευτεί) και πάλι η Αγάθη τον επέπληξε και δεσμεύτηκε στον Χριστό και στην αγιότητα. Και πάλι, τροφοδοτημένος από την οργή, ο Κουιντιανός ως τελευταία τελική πράξη - για να εκμεταλλευτεί την επιθυμία της Αγκάθα για αγνότητα - την ανάγκασε να ξεγυμνωθεί μπροστά σε όλους τους θεατές της πόλης και μετά την έσυρε μέχρι θανάτου δεμένη πίσω από μια άμαξα.

Καθώς ο Ιερέας μας είπε αυτή τη δραματική ιστορία, παρατήρησα από την άκρη του ματιού μου ότι ένας από τους κυρίους της ομάδας συμπεριφερόταν κάπως περίεργα. Κάπως περπατούσε, έσφιγγε τις γροθιές του και μουρμούρισε κάτω από την ανάσα του. Έμοιαζε σαν να περνούσε τα όρια μεταξύ θυμού και κλάματος. Δεν γνώριζα πραγματικά αυτόν τον συγκεκριμένο άνθρωπο, που θα τον ονομάσουμε "Σον", καθώς ήταν νέος στο γκρουπ και στο πρόγραμμά μας. Ο Σον ήταν οπτικά εκφοβιστικός καθώς στεκόταν 6 πόδια 3 ίντσες, είχε έντονα μάτια και τατουάζ σε όλο του το πρόσωπο. Έμοιαζε με τον γίγαντα στην ταινία "Το Πράσινο Μίλι", αλλά πιο τρομακτικός.

Το μυαλό μου έτρεχε καθώς άρχισα να παρατηρώ ότι αυτός ο γιγαντιαίος άντρας απογοητεύεται όλο και περισσότερο. Έπαιξαν άσχημα σενάρια στο μυαλό μου: Θα έβαζε νοκ-άουτ αυτόν τον ευγενικό, γέρο ιερέα; Ήταν να ξεσπάσει σε κλάματα; Θα προσπαθούσε να καταστρέψει την εικόνα της Αγίας Αγάθης; Αποφάσισα, διστακτικά, να πάω και να μιλήσω με τον Σον για να προσπαθήσω να τον ηρεμήσω. Μη έχοντας ακόμη δημιουργήσει εμπιστοσύνη με τον Σον, προσπάθησα να είμαι συμπονετικός με τον μεγαλόσωμο άντρα.

Του είπα, «Σον, τι συμβαίνει φίλε; Μπορώ να πω ότι είσαι εκνευρισμένος… Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω για σένα αυτή τη στιγμή;»

Συνεχίζοντας να βηματίζει, σφίγγοντας τη γροθιά του και με δάκρυα στα μάτια, μου είπε θυμωμένος: «Γιατί να το κάνουν αυτό;»

«Δεν ξέρω, Σον, οι εικόνες δεν είναι μέρος της παράδοσής μου», του απάντησα υποθέτοντας ότι μιλούσε για την εικόνα. 

 

Εκείνος απέκρουσε την απάντησή μου, «Όχι, γιατί να την κάνουν αγία;»
 
Και πάλι απάντησα: «Δεν ξέρω, Σον, δεν καταλαβαίνω πλήρως τους αγίους».

Εκείνος απάντησε, κλαίγοντας σε αυτό το σημείο, «Γιατί να την κάνουν παράδειγμα;»

«Δεν ξέρω, Σον» είναι το μόνο που θα μπορούσα να καταλήξω. Ο Σον δεν γρονθοκόπησε τον ιερέα ούτε ανέτρεψε το εικονίδιο.

Συναντήθηκα με τον Σον την επόμενη μέρα, καθώς ήθελα να καταλάβω τι είχε συμβεί. Ο Σον έσπασε εκείνη την ημέρα στο γραφείο μου. Μου εξήγησε πως η μαμά του είχε βιαστεί ως έφηβη και ότι η εγκυμοσύνη της με τον Σον ήταν το αποτέλεσμα αυτού του βιασμού. Μου περιέγραψε με παραστατικές λεπτομέρειες πως σχεδόν καθημερινά η μητέρα του τού υπενθύμιζε ότι ήταν αποτέλεσμα βιασμού και τον τιμωρούσε συνήθως γι' αυτό. Στη συνέχεια, ο Σον περιέγραψε πώς, ως αποτέλεσμα όλου του πόνου που ένιωθε στη ζωή του και όλης της κακομεταχείρισης που είχε δεχτεί, προχώρησε επίσης να πληγώσει άλλους σε όλη του τη ζωή.

Στη συνέχεια, μου εξήγησε ότι στο άκουσμα της ιστορίας της Αγίας
Αγάθης θεώρησε αδιανόητο πώς κάποιος τέτοιος άνθρωπος, κάποιος που κακοποιήθηκε τόσο σκληρά, θα μπορούσε να είναι παράδειγμα για τη χριστιανική πίστη. Ήταν ακόμη πιο μπερδεμένο για τον Σον ότι κάποιος σαν την Αγάθη μπορούσε να θεωρηθεί άγιος. Ήταν έκπληκτος με το πώς ο Θεός και μια Εκκλησία μπορούσαν να κοιτάξουν κάποιον τόσο κατεστραμμένο, τόσο συντετριμμένο, και να δηλώσουν ότι κάποιος σαν την Αγάθη είναι άγιος.

Ο Σον είδε τον εαυτό του στη ζωή της Αγίας 
Αγάθης. Έβλεπε στη ζωή της έναν οδηγό για τη δική του. Έβλεπε στην ελπίδα της το δικό του μαρτύριο. Είχε βρει έναν Σωτήρα που δεν τον θεώρησε καταραμένο ή πολύ συντετριμμένο για σωτηρία. Είχε βρει μια Εκκλησία που του έδινε την ευκαιρία, έστω και με όλη του τη ντροπή και τη συντριβή του, να γίνει κάτι πέρα ​​από τα ελαττώματά του. Άρχισε τη διαδικασία να αναγνωρίσει ότι μέσα στον Χριστό υπήρχε ελπίδα να γίνει άγιος και ακόμη και να γίνει παράδειγμα πίστης για τους άλλους. Ότι υπήρχε ένας τόπος και ένας σκοπός στη ζωή του και ότι όλος ο πόνος που βίωσε θα μπορούσε να είναι μέρος της στροφής του προς την αγιότητα. 

Ο Σον εντάχθηκε σε αυτήν την Ορθόδοξη Εκκλησία. Βλέποντας έναν Αφροαμερικανό 6 πόδια 3 ίντσες με τατουάζ στο πρόσωπο να στέκεται ανάμεσα σε Ελληνίδες γιαγιάδες σε μια ελληνική γιορτή, να γελούν μαζί και να μοιράζονται αστεία, ήταν σαν να έβλεπες μια μικρή γεύση από τον παράδεισο.

Το πρωτότυπο κείμενο (στα αγγλικά):

Someone so damaged, so broken, like Agatha, is a saint // How an giant African-American man with tattoos all over his face saw a guide for his life...

Δείτε επίσης, αν θέλετε:

Η μεταστροφή του π. Μωυσή Μπέρυ, μια παρόμοια περίπτωση: Έχεις μπλέξει με τον υπόκοσμο ή τις φυλακές; Ξέρω κάποιον δικό σου... 

 

 


ΖΗΣΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!

You can see also

 
Fr. Moses Berry, a descendant of African slaves, Orthodox priest and teacher in USA

Full Impact Faith: An Interview with Fr. Turbo Qualls
Father Turbo Qualls in South Carolina Facilitates Discussion on Race

Grace and “the Inverted Pyramid” 
The realities of slavery, hopes and dreams for the African-American community for a Black Orthodox Priest in America   
St. Simon of Cyrene & Black History Month (February 27th: St. Simon’s Day)

Someone so damaged, so broken, like Agatha, is a saint // How an giant African-American man with tattoos all over his face saw a guide for his life...

The Holy Virgin Martyr Agatha - Commemorated on February 5


Click here please...
 

You can see also
 
 

Παρασκευή 20 Μαΐου 2022

Η Θυσία της Λατρείας – Σύγχυση λατρείας και τιμής



Του π. Στεφάνου Φρήμαν
Μετάφραση: Κ. Ν. / ΟΟΔΕ

The Sacrifice of Worship

Όταν ο Θεός ζήτησε από τον Αβραάμ να θυσιάσει τον γιο του, τον Ισαάκ (Γέν. 22), δεν υπήρχε κανένας δισταγμός από την πλευρά του Αβραάμ γι' αυτό που του ζητήθηκε.  Γνώριζε ακριβώς τι χρειαζόταν να γίνει: έπρεπε να μαζευτούν ξύλα, να κατασκευασθεί ένας βωμός από πέτρες, να δεθεί το θύμα και μετά να σφαχθεί, κόβοντας τον λαιμό του για να αναβλύσει το αίμα του – με αποκορύφωμα της τελετής τού ολοκαυτώματος στις φλόγες της ολοκληρωμένης πλέον προσφοράς.

Αυτό που έκανε ο Αβραάμ επαναλαμβανόταν ποικιλοτρόπως σε όλο τον αρχαίο κόσμο. Ο Όμηρος γράφει για τον Ποσειδώνα που απουσίασε από κάποια ελληνικά δρώμενα για να παραστεί σε μια τεράστια θυσία που έγινε στην Λιβύη.  Η πράξη της θυσίας ήταν μέρος της παγκόσμιας γλώσσας της αρχαίας θρησκείας.  Εκεί που διέφερε ήταν στο τι/ποιός θυσιαζόταν και σε Ποιόν/Τι γινόταν η θυσία.  Επρόκειτο για λατρεία.

Σήμερα, η έννοια «θυσία» έχει περάσει σε πιο γενικευμένες πολιτισμικές έννοιες που δεν έχουν καμία σχέση με την λατρεία. Η δε λέξη «λατρεία» έχει γίνει μια ασαφής έννοια, που γενικά ταυτίζεται με προσευχή/αίνους και ψαλλόμενους ύμνους. Ως εκ τούτου, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να διακρίνουμε μεταξύ αυτού που πολλοί σύγχρονοι Χριστιανοί περιγράφουν ως «λατρεία»: από την μεταχείριση προς τους αστέρες της Ροκ μουσικής, προς τα Αθλήματα και την Ψυχαγωγία (ακόμα και προς τον πατριωτισμό και τα ιδεολογικά φετίχ).

Σε κάποια μεγάλη συγκέντρωση μερικών δεκάδων χιλιάδων ατόμων, χέρια σηκώνονται στον αέρα, ο κόσμος τραγουδάει, η μουσική διογκώνεται. Αν σταματήσω την περιγραφή σε αυτό το σημείο, είναι δυνατόν να υποτεθεί πως πρόκειται για μια πράξη αινέσεως/λατρείας.  Αν, ωστόσο, επισημάνω πως το συμβάν είναι μια συναυλία, τότε δεν είναι παρά μια απλή πράξη κολακείας κάποιας διασημότητας. Μόνο που η γραμματική της πράξης είναι εντελώς η ίδια και στις δύο περιπτώσεις.

 

Μεταπηδούμε τώρα γρήγορα στο σκηνικό μιας Ορθόδοξης Εκκλησίας. Εδώ υπάρχουν πολυάριθμες εικόνες αγίων ανδρών και γυναικών οι οποίες κοσμούν τον Ναό. Κεριά και κανδήλια καίνε μπροστά τους. Ένας μη-Ορθόδοξος, σύγχρονος Χριστιανός που επισκέπτεται τον Ναό για πρώτη φορά, νιώθει εμφανώς άβολα και μέσα του θα σκέπτεται: «Ετούτοι λατρεύουν αγίους!»  Η ψυχολογική σύγχυση (που είναι η σύγχρονη κουλτούρα) κάπως μπορεί και διακρίνει μεταξύ λατρείας του Θεού και θαυμασμού των διασημοτήτων, όμως κατηγορεί τον παραδοσιακό Χριστιανισμό πως παραβιάζει τη δεύτερη και την τρίτη Εντολή:

1. Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα. Ου προσκυνήσεις αυτοίς, ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς.

2. Ου λήψει το όνομα Κυρίου τού Θεού σου επί ματαίω ου γάρ μη καθαρίση Κύριος ο Θεός σου τον λαμβάνοντα το όνομα αυτού επί ματαίω.

 

Αυτό που έχουμε εδώ είναι μια σύγκρουση Γραμματικής.

Προτείνω έναν πρακτικό ορισμό της σύγχρονης αντίληψης περί λατρείας: οποιοσδήποτε αριθμός δραστηριοτήτων – π.χ. τα τραγούδια, ο χορός, το ανέμισμα υψωμένων χεριών, οι άναρθρες κραυγές, το κλάμα – όταν γίνονται μέσα σε θρησκευτικό χώρο θεωρούνται λατρεία. Οι ίδιες ακριβώς πράξεις μέσα σε ένα μη θρησκευτικό χώρο όμως, δεν θεωρούνται λατρεία.

Στην Γραμματική της Ορθοδοξίας και στην Γραμματική της Αγίας Γραφής, η λατρεία έχει διαφορετικό ορισμό. Η λατρεία μπορεί να οριστεί ως η προσφορά θυσίας στο Θείο.

Το πρόβλημα προκύπτει όταν η μια Γραμματική επιδιώκει να κατανοήσει την άλλη. Αυτό που αποδίδουν οι Ορθόδοξοι στους Αγίους και στα ιερά αντικείμενα (λείψανα, Σταυρό, εικόνες κ.λπ.) νοείται ως τιμή ή σεβασμός. Δεν προσφέρονται θυσίες στους Αγίους σαν να ήταν θεοί. Αυτή η διάκριση είναι δύσκολη για τους σύγχρονους "χριστιανούς", επειδή η ιδέα περί θυσίας, στην αρχική της έννοια, έχει χαθεί.  Βεβαίως, η τιμή και ο σεβασμός δίδονται στον Θεό, όμως δεν αποτελούν λατρεία αφ' εαυτού τους.

Ο σύγχρονος οδικός χάρτης της θρησκείας αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από ποικίλες ψυχολογικές καταστάσεις: η τιμή που δίνεται σε έναν αστέρα του Ροκ κατανοείται ως αλλιώτικη από εκείνη που δίνεται στον Θεό, και βασίζεται στην πρόθεση μέσα στο άτομο που δίνει την τιμή. Σε έναν εξωτερικό παρατηρητή, οι ενέργειες μπορεί να μοιάζουν δυσδιάκριτες... όμως, «ο Θεός γνωρίζει την καρδιά», οπότε,  «ο Θεός μπορεί να διακρίνει την διαφορά μεταξύ των δύο».

 

Ο γιος μου ήταν γύρω στα ένδεκα ή δώδεκα όταν αντίκρισε ένα πατριωτικό γεγονός για πρώτη φορά, μέσα σε ένα ναό. Είχε μεγαλώσει στην  (Προτεσταντική) Επισκοπική Εκκλησία και είχε γίνει Ορθόδοξος μόλις ένα χρόνο νωρίτερα. Ωστόσο, ήμασταν σε καλοκαιρινές διακοπές παρέα με οικογένεια που ήταν πιστοί Βαπτιστές. Εκείνη την Κυριακή ήταν και η εθνική εορτή της 4ης Ιουλίου. Η εκκλησιαστική «λειτουργία» ήταν με πατριωτικά τραγούδια και ένα κήρυγμα για την χριστιανική Αμερική. Ο γιος μου ήταν βαθιά αναστατωμένος. Στην επιστροφή για το σπίτι, εξέφρασε την αναστάτωσή του, επιμένοντας πως «Αυτό ήταν ειδωλολατρία!» Εκ των υστέρων, πίστεψα πως είχε δίκιο, και νομίζω πως η απρόσκοπτη ευκολία με την οποία αυτή η συγκεκριμένη ομάδα Χριστιανών μπορούσε να μεταβεί από θρησκευτική εκδήλωση σε πατριωτική ήταν κάτι παραπάνω από «κάπως προβληματική».

Η θυσία σε μεγάλο βαθμό έχει εξαφανισθεί από την εμπειρία του σύγχρονου Χριστιανισμού. Η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση άρχισε κάτι σαν μια κατά μέτωπο επίθεση στην μεταχείριση της Θείας Ευχαριστίας από τον μεσαιωνικό Καθολικισμό ως μια προσφορά θυσίας. Οι Καθολικοί κατηγορήθηκαν πως «ξανα-θυσίαζαν» τον Χριστό, παρά την σαφή δήλωση της Γραφής ότι η θυσία Του ήταν «εφάπαξ»: «Ος ουκ έχει καθ' ημέραν ανάγκην, ωσπερ οι αρχιερείς, πρότερον υπέρ των ιδίων αμαρτιών θυσίας αναφέρειν, έπειτα των του λαού· τούτο γαρ εποίησεν εφάπαξ εαυτόν ανενέγκας» (Εβρ. 7:27).  Οι Ρωμαιο-Καθολικοί υπερασπίστηκαν την πρακτική τους, εξηγώντας πως η Λειτουργία δεν ήταν μια επανα-θυσία, αλλά η αναπαράσταση αυτής της άπαξ και δια παντός θυσίας. Τα επιχειρήματά τους έπεσαν σε κωφά ώτα.

Μπορούμε να λέμε πως η θυσία του Χριστού πάνω στον Σταυρό ήταν άπαξ και δια παντός, και να την αρχειοθετήσουμε ως κάτι τέτοιο. Ωστόσο, μια τέτοια ιστορικοποίηση του Σταυρού βάζει μια ολοένα μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ του πιστού και του Γεγονότος. Το «τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν», (ως απλό μνημόσυνο) έχει καταλήξει να είναι ένα μέσον λήθης.

 

Η Γραφή μας υπενθυμίζει πως το «Αρνίον» «σφαγιάστηκε από την ίδρυση του κόσμου». Δηλαδή, ο θάνατος του Χριστού συνέβη μεν μέσα στην Ιστορία, όμως έχει μια αιώνια πραγματικότητα που υπερβαίνει την Ιστορία. Ο Παπικός ισχυρισμός πως η Ευχαριστία είναι μια επανα-παρουσίαση αυτής της θυσίας μέσα στο Παρόν ήταν, στην πραγματικότητα, ορθός και μια επανα-διατύπωση της ληφθείσας διδασκαλίας της Εκκλησίας. Οι Ορθόδοξοι μέχρι σήμερα συνεχίζουν να τονίζουν αυτήν ακριβώς την τοποθέτηση. Η Θεία Ευχαριστία περιγράφεται ως «αναίμακτη θυσία», που σημαίνει πως δεν υπάρχει «επαν-ανάβλυση» του Αίματος του Χριστού.

Το μυστήριο της σωτηρίας μας - όπως και το Μυστήριο το οποίο εμείς περιγράφουμε ως λατρεία - βρίσκεται μέσα στην θυσία του Χριστού. Ο Αβραάμ, και όλος ο αρχαίος Ισραήλ, θα είχαν κατανοήσει πως η λατρεία ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με την θυσία. Οι δοξολογικοί Ψαλμοί γράφτηκαν για χρήση μέσα στα πλαίσια του Ναού και των θυσιών του. Ο αίνος θα μπορούσε να περιγραφεί ως «θυσία», μόνο κατ' αναλογίαν.

«Κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν Σου. Έπαρσις των χειρών μου θυσία εσπερινή…»

 

Οι Χριστιανοί της πρώτης και ημίσεως χιλιετίας κατανοούσαν πως η «αναίμακτη θυσία» της ευχαριστιακής προσφοράς ήταν κεντρική πράξη λατρείας. Οι ύμνοι και οι ψαλμοί τους προέκυπταν ως μέρος αυτού του πλαισίου. Δεν προσφέρουμε πλέον την θυσία ταύρων και κατσικιών, αλλά συνεχίζουμε να προσφέρουμε την αναίμακτη θυσία του θανάτου του Χριστού. Είναι η μοναδική, τέλεια προσφορά όλης της ανθρωπότητας, που γίνεται δια του Προσώπου του Υιού του Θεού.  Αλλά επειδή είναι και Θεός, αυτή η θυσία είναι αιώνια, πάντα παρούσα και η οποία δύναται να προσφέρεται και να μοιράζεται με τον λαό Του.

Παρατηρήστε αυτό το απόσπασμα της Γραφής. Ο Απόστολος Παύλος διευκρινίζει την αληθινή μας λατρεία στους Κορινθίους:

«Το ποτήριον της ευλογίας ό ευλογούμεν, ουχί κοινωνία του αίματος του Χριστού εστι; τον άρτον ον κλώμεν, ουχί κοινωνία του σώματος του Χριστού εστιν; ότι εις άρτος, εν σώμα οι πολλοί εσμεν· οι γαρ πάντες εκ του ενός άρτου μετέχομεν. Βλέπετε τον Ισραήλ κατά σάρκα· ουχί οι εσθίοντες τας θυσίας κοινωνοί του θυσιαστηρίου εισί;»  (Α΄ Κορ. 10:16-18).

Ολόκληρη η κατανόηση της Θείας Ευχαριστίας από τον Απόστολο Παύλο έχει τις ρίζες της στον θυσιαστικό της χαρακτήρα. Όπως σημειώνει ο Απόστολος Παύλος, σκοπός της θυσίας είναι η κοινωνία – μια αληθινή συμμετοχή στη ζωή Εκείνου που λατρεύεται. Η Ευχαριστία είναι η, άπαξ και δια παντός χριστιανική θυσία.  Η ίδια βρίσκεται επίσης στην καρδιά της διδασκαλίας του Χριστού, πως όποιος τρώει την Σάρκα Του και πίνει το Αίμα Του, έχει κοινωνία μαζί Του:  «Εγώ ειμι ο άρτος της ζωής. Οι πατέρες υμών έφαγον το μάννα εν τη ερήμω και απέθανον· ούτός εστιν ο άρτος ο εκ του ουρανού καταβαίνων, ίνα τις εξ αυτού φάγη και μη αποθάνη. Εγώ ειμι ο άρτος ο ζων ο εκ του ουρανού καταβάς· εάν τις φάγη εκ τούτου του άρτου, ζήσεται εις τον αιώνα. και ο άρτος δε ον εγώ δώσω, η σαρξ μου εστιν, ην εγώ δώσω υπέρ της του κόσμου ζωής»  (Ιωάν. 6:48-51).

 

Από μια παράξενη τροπή της Ιστορίας, ο αίνος που απέκτησε το νόημά του από την ίδια τη θυσία, κατ' αναλογίαν ήρθε και εκτόπισε την θυσία και έγινε ο ίδιος ο αίνος το βασικό στοιχείο της λατρείας. Αυτή η σύγχυση όχι μόνο δημιουργεί ψευδείς κατηγορίες εναντίον εκείνων που προσφέρουν αίνο και τιμή στους Αγίους της Εκκλησίας - καθώς και σε κάθε τι ιερό - αλλά επίσης καθιστά αρκετά προβληματικό κάθε αίνο και τιμή, συμπεριλαμβανομένων αυτών που προσφέρονται στις κοσμικές διασημότητες. Δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία πλέον στην έμπρακτη κοινωνία μέσα στην ζωή μας (σίγουρα δεν καταφέρνουμε καν να την δούμε μέσα στις πτυχές της θυσιαστικής λατρείας). 

Πρόσφατα διάβασα ένα απόσπασμα μέσα σε ένα βιβλίο που υποδείκνυε πως το χρήμα είναι η «οντολογία» του σύγχρονου κόσμου – ήτοι, πως αυτό καθορίζει για μάς τι είναι πραγματικό, και τι έχει σημασία. Ο Απόστολος Παύλος περιέγραψε και τις πράξεις πορνείας ως πράξεις κοινωνίας:

«ή ουκ οίδατε ότι ο κολλώμενος τη πόρνη εν σώμά εστιν; έσονται γαρ, φησίν, οι δύο εις σάρκα μίαν.»  (Α' Κορ. 6:16).  Μπορεί επομένως να θεωρηθεί ως μια πράξη ειδωλολατρίας. Όλα εκείνα στα οποία φανταζόμαστε πως βρίσκουμε τη ζωή μας - την τροφή μας και το νόημά μας – κινδυνεύουν να γίνουν τόποι ψεύτικης κοινωνίας – ψεύτικης λατρείας.

Ο Χριστός μας καλεί να πλησιάζουμε Εκείνον. Μας καλεί να φάμε την Σάρκα Του και να πιούμε το Αίμα Του - και να μην έχουμε άλλους ως θεούς, μόνο Αυτόν.