Τρίκαλα - Ρουμανία: Καλό παράδεισο αδέρφια

  

 

Η εικόνα των θυμάτων του αυτοκινητικού δυστυχήματος από εδώ. Η εικ. των θυμάτων του εργατικού δυστυχήματος από εδώ.

 

Είναι πολύ συγκινητικό ότι οι δύο αιματηρές τραγωδίες αντιμετωπίστηκαν με αρκετά πνευματικό & ορθόδοξο πνεύμα. Προσευχές, σταυροί, κεριά... Συγκινητικό το πανώ "Καλό παράδεισο αδέρφια". Το ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ολόψυχα, όπως και παρηγοριά στις οικογένειές τους. Συγκινητικό και το μήνυμα συμπαράστασης από οργανώσεις οπαδών άλλων ομάδων, κατά τεκμήριο αντιπάλων, όπως του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού και του Άρη. Μπράβο. 

Αυτά θα μείνουν. Δεν θα ξεχαστούν, γιατί είναι η ταυτότητα ενός λαού. Η θλίψη ενός λαού, χρωματισμένη με τη μακραίωνη, δυναμική πίστη του!

Θα παρακαλέσω μόνο, αν γίνεται, να αποφύγουμε τον ρηχό συναισθηματισμό. Ο θάνατος και ο πόνος δρουν διαρκώς. Πάντα πρέπει να είμαστε συγκινημένοι (και ποτέ απελπισμένοι). Πάντα θλιμμένοι και πάντα χαρούμενοι (χαρμολύπη): θλιμμένοι για τον πόνο και το θάνατο που κυριαρχούν κάθε μέρα παντού - όχι μόνο στα συγκεκριμένα δυστυχήματα ή μόνο στα Τέμπη και στο Μάτι - και χαρούμενοι επειδή ο Χριστός αναστήθηκε και άνοιξε το δρόμο για την ανάσταση όλων των κεκοιμημένων, όλων μας.

Επίσης, παρακαλώ, ας μη σπεύδουμε να αγιοποιήσουμε τα παλικάρια. Είδα και εικόνα τους με φωτοστέφανα και φτερά. Δεν τους γνώριζα, δεν ξέρω πόσο Καλά Παιδιά ήταν, πόσο αγνές ψυχούλες ενδεχομένως, και το εύχομαι. Αλλά δεν μου φαίνεται σωστό. Αν τους γνώριζα, ίσως είχα άλλη γνώμη, δεν ξέρω. Ας προσευχόμαστε για τις ψυχές τους, χωρίς να προεξοφλούμε ότι εισέρχονται αγκαλιασμένοι στον παράδεισο. Το ευχόμαστε.

Αναρωτιέμαι & ας αναρωτηθούμε: εκτός από οπαδοί του ΠΑΟΚ ήταν και οπαδοί του Χριστού; Πίστευαν; (Έστω με την ενστικτώδη, ακαλλιέργητη αλλά συχνά πολύ αγνή & ανεκτίμητη πίστη των λαϊκών παιδιών;) Πήγαιναν στην εκκλησία; Μεταλάβαιναν πότε πότε; Έκαναν το σταυρό τους; 

Τα ονόματά τους: Ο Χρήστος, ο Βάχος, ο Βασίλης, ο Θανάσης, ο Δημήτρης, ο Κώστας, ο Γιώργος είναι τα επτά θύματα του σοκαριστικού τροχαίου στη Ρουμανία. Η Έλενα, η Σταυρούλα, η Βάσω, η Αναστασία και η Αγάπη, ήταν οι 5 σκληρά εργαζόμενες γυναίκες, μητέρες και σύζυγοι, που άφησαν την τελευταία τους πνοή από την έκρηξη ενώ εργάζονταν. Ας τα μνημονεύουμε. Μαζί με το πλήθος των πονεμένων, το πλήθος των κεκοιμημένων, το πλήθος των πενθούντων... Όλοι χρειάζονται μνημόνευση. Όλοι χρειαζόμαστε μνημόνευση.

Πάντως αυτές οι ρωμαίικες και ορθόδοξες στιγμές αποχαιρετισμού και προσευχής είναι όμορφες. Και δεν θα ξεχαστούν. Δεν πρέπει.

ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, ΑΔΕΡΦΙΑ. 

Παρακαλώ:

Η κατάργηση του θανάτου - Αποχαιρετώντας τα παιδιά μας για τον Ουρανό…
Το Βραβείο της Θείας μου
Η Αγία Γραφή για τη μετά θάνατον ζωή των ψυχών
Και βέβαια θ' αναστηθούμε!  

"Αυτοί οι τάφοι είναι μόνο προσωρινοί. Μόνο μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και τη Γενική Ανάσταση!"

«Ευ ζην, ευ θνήσκειν»

Θύρα 7: 44 χρόνια από τη μεγαλύτερη τραγωδία του ελληνικού ποδοσφαίρου (8 Φεβρουαρίου 1981)

 

Tου Μπάμπη Παπαφιλιππάκη / Ζούγκλα

Εδώ και 44 χρόνια η κερκίδα του Ολυμπιακού φτάνει μέχρι τους… ουρανούς. Εκεί όπου βρίσκονται τα θύματα της Θύρας 7, που σαν σήμερα (8 Φεβρουαρίου) το 1981 άφησαν την τελευταία τους πνοή για την αγαπημένη τους ομάδα.

Τόσο άδικα ξεψύχησαν λίγο μετά την ανείπωτη χαρά τους στην εμφατική νίκη με 6-0 των Πειραιωτών στο ντέρμπι με την ΑΕΚ στο παλιό «Καραϊσκάκη», όπου έμελλε να εκτυλιχθεί η μεγαλύτερη τραγωδία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Το χρονικό της τραγωδίας

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 1981. Ο Ολυμπιακός των Σαργκάνη, Γαλάκου, Αναστόπουλου και Νικολούδη αντιμετωπίζει την ΑΕΚ των Αρδίζογλου, Μπάγεβιτς και Μαύρου στο ντέρμπι της 20ής αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Α’ Εθνικής.

Όλοι οι δρόμοι στον Πειραιά είναι άδειοι. Στο Καραϊσκάκη επικρατεί πανικός. Δεν πέφτει κυριολεκτικά… καρφίτσα. Όσοι έχουν καταφέρει -35.450 τον αριθμό- να εξασφαλίσουν ένα μαγικό χαρτάκι νιώθουν τυχεροί.

Ώρα 15.15: Το ντέρμπι αρχίζει. Ο Ολυμπιακός προηγείται με τον Γαλάκο και στις εξέδρες επικρατεί ντελίριο ενθουσιασμού.

Στην επανάληψη, η ομάδα του Πειραιά, εκμεταλλευόμενη και την αριθμητική υπεροχή που έχει αποκτήσει (αποβλήθηκε με δεύτερη κίτρινη κάρτα ο Μανωλάς), μετατρέπει το ντέρμπι σε «υγιεινό περίπατο».

Ο Γαλάκος με άλλα δύο γκολ και οι Κουσουλάκης, Ορφανός και Βαμβακούλας εκτοξεύουν τον δείκτη του σκορ στο 6-0. Θρίαμβος που πανηγυρίζεται δεόντως στις κερκίδες του Καραϊσκάκη.

Οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού βρίσκονται στα ουράνια, μην μπορώντας να πιστέψουν την τεράστια επιτυχία της ομάδας τους.

Ο τόπος δεν χωράει το πιο ζωντανό και ενεργό κομμάτι της «ερυθρόλευκης» κερκίδας, τα παιδιά της Θύρας 7. Μεθυσμένοι από το νέκταρ της νίκης, βιάζονται να «καταπιούν» τα σκαλιά και να βρεθούν όσο πιο γρήγορα γίνεται στη Θύρα 1.

Θέλουν να αποθεώσουν τα ινδάλματά τους, να τους ευχαριστήσουν για τη χαρά που τους έδωσαν.

Το ρολόι δείχνει 16.58. Η ώρα που συνέβη το μοιραίο. Η μεγαλύτερη τραγωδία στα χρονικά του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ένας από τους οπαδούς των «ερυθρολεύκων» τρέχοντας στα σκαλιά γλιστράει σε ένα αφρολέξ.
Κατρακυλάει και φθάνει μπροστά στην πόρτα. Είναι όμως κλειστή.

Κατεβαίνοντας οι φίλαθλοι, ο ένας πέφτει πάνω στον άλλον, αφού δεν μπορούσαν να δουν τι συμβαίνει μπροστά τους. Επικρατεί συνωστισμός και ασφυξία.

Κάποιοι αστυφύλακες καταφέρνουν να «ξεριζώσουν» ένα από τα τουρνικέ και να απεγκλωβίσουν, έτσι, αρκετό κόσμο.

Δεκαεννέα φίλαθλοι του Ολυμπιακού δεν αντέχουν, αφήνοντας την τελευταία τους πνοή εκεί, μπροστά στη Θύρα 7.

Οι τραυματίες εκατοντάδες. Τα ασθενοφόρα το ένα μετά το άλλο σπεύδουν στο φαληρικό γήπεδο και μεταφέρουν νεκρούς και τραυματίες στο Τζάνειο Νοσοκομείο Πειραιά. Στους διαδρόμους επικρατεί το αδιαχώρητο. Όπως και έξω από αυτό.

Συγγενείς που άκουσαν τα θλιβερά μαντάτα έχουν συγκεντρωθεί στο νοσοκομείο. Ζητούν να μάθουν τι συνέβη. Ζητούν να μάθουν τι (απ)έγινε ο άνθρωπός τους.

Στο νοσοκομείο έχουν καταφθάσει και αρκετοί εθελοντές.

Η κρατική τηλεόραση και τα ραδιόφωνα είχαν ενημερώσει για την τραγωδία και μετέδιδαν συνεχώς τις τελευταίες εξελίξεις, καθώς και εκκλήσεις για αίμα. Το Κρατικό Πειραιώς κινητοποιείται με τη σειρά του, όπως και το ΚΑΤ.

Από πλευράς Πολιτείας, στο Τζάνειο καταφθάνουν ο υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών κ. Δοξιάδης, οι υφυπουργοί κ.κ. Τσουκαντάς και Αποστολάτος, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης κ. Δαβάκης, ο υφυπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως κ. Αχ. Καραμανλής, ακόμα και ο πρωθυπουργός κ. Γεώργιος Ράλλης.

Όλοι διατάσσουν εντατικοποίηση των κινητοποιήσεων. Ο χρόνος είναι σημαντικός, όπως και η ανάγκη για αίμα. Όλοι βοηθούν. Γιατροί, αστυνομία και, φυσικά, ο απλός κόσμος…

Όλη η Ελλάδα, φίλαθλη και μη, έχει βυθιστεί στο πένθος. Οι προτιμήσεις προς τη μία ή την άλλη ομάδα υποχωρούν μπροστά στη μεγαλύτερη τραγωδία του ελληνικού αθλητισμού.

Ακόμη δύο φίλαθλοι της ομάδας του Πειραιά δεν τα καταφέρνουν και αφήνουν την τελευταία τους πνοή αργότερα στο νοσοκομείο, οπότε προστίθενται και αυτοί στα ήδη 19 αναγνωρισμένα θύματα.

Σύνολο 21 νεκροί. Νεκροί; Όχι.

Μπορεί να μην τους βλέπουμε, αλλά ζούνε. Πολύ απλά γιατί κανείς δεν τους ξέχασε.

Η καρδιά και η ψυχή τους πλανώνται πάνω στο Καραϊσκάκη. Στην παλιά Θύρα 7. Εκεί όπου άφησαν την τελευταία τους πνοή. Δίπλα στον αγαπημένο τους Ολυμπιακό.

Οι «αθάνατοι» της Θύρας 7

[Ν: Εμείς δεν συμφωνούμε με την ηρωοποίησή τους. Ήταν άδικα θύματα, ενός τραγικού δυστυχήματος, μιας τραγωδίας. Ευχόμαστε για την ανάπαυση της ψυχής τους και να πάψουν κάποτε θα συμβαίνουν αιματηρά γεγονότα σε σχέση με την αθλητισμό]

Δημήτρης Αδαμόπουλος (41 ετών, εκδότης, Αθήνα)
Γεράσιμος Αμίτσης (18 ετών, μαθητής, Κερατσίνι, φίλος της ΑΕΚ)
Σπύρος Ανδριώτης (24 ετών, μαρμαράς, Αμφιάλη)
Γιάννης Διαλυνάς (20 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, Μαρούσι)
Γιάννης Κανελλόπουλος (18 ετών, μαθητής λυκείου, Καμίνια)
Κώστας Καρανικόλας (26 ετών, Σάμος)
Αντώνης Κουρουπάκης (34 ετών, βιβλιοδέτης, Χαϊδάρι)
Μιχάλης Κωστόπουλος (21 ετών, σπουδαστής, Πετράλωνα)
Σπύρος Λεωνιδάκης (18 ετών, μαθητής, Χαλάνδρι)
Μιχάλης Μάρκου (27 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, Δάφνη)
Βασίλης Μαχάς (20 ετών, αρτοποιός, Αθήνα)
Κώστας Μπίλλας (28 ετών, εργάτης, Άγιοι Ανάργυροι)
Ηλίας Παναγούλης (17 ετών, σπουδαστής, Αιγάλεω)
Αναστάσιος Πιτσώλης (30 ετών, «έφυγε» τρεις μήνες μετά, έπειτα από μεγάλη μάχη)
Ευστράτιος Λούπος (20 ετών, οικοδόμος, Μυτιλήνη, «έφυγε» έναν μήνα μετά)
Κώστας Σκλαβούνης (16 ετών, μαθητής, Αθήνα)
Γιάννης Σπηλιόπουλος (19 ετών, ηλεκτρονικός, Ελευσίνα)
Παναγιώτης Τουμανίδης (14 ετών, μαθητής, Φάληρο)
Νίκος Φίλος (19 ετών, υδραυλικός, Ηλιούπολη)
Χρήστος Χατζηγεωργίου (34 ετών, εκτελωνιστής, Γαλάτσι)
Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου (23 ετών, οικονομολόγος, Άνω Ηλιούπολη).

 

Για το θέμα θα ήθελα να προσθέσω το άρθρο του μακαριστού Χρήστου Γιανναρά

Θύρα 7 και Θύρα του Μνημείου

Με μια εικόνα της Παναγίας, ο ΠΑΟΚ ομολογεί την πίστη – Πόσες λιγότερες βλασφημίες θα είχαμε στα γήπεδα αν έκαναν όλοι το ίδιο;

Ελευθέριος Ανδρώνης / Sportime

Αθλητής σημαίνει αγωνίζομαι, παλεύω και κατορθώνω. Σημαίνει άνθρωπος που δίνει μάχες για να κατακτήσει κορυφές. Ο ΠΑΟΚ κατέκτησε με το σπαθί του την κορυφή του πρωταθλήματος Ελλάδας και δικαίως όλοι του βγάζουν το καπέλο. Αλλά η δύναμη που έβγαλε ο ΠΑΟΚ στο χορτάρι δεν προέκυψε από μόνη της. Πέρα από τη σκληρή δουλειά και τα τεχνικά σημεία της επιτυχίας, κάθε αθλητής χρειάζεται κάποιες ψυχικές βάσεις για να δίνει το 100% του εαυτού του.

Το σύνηθες είναι ο κάθε αθλητής να έχει ως μοναδικό «καύσιμο» τις προσωπικές του φιλοδοξίες. Και αυτές σχεδόν πάντα είναι οι τετριμμένες «αξίες»: το χρήμα, η καριέρα, η δόξα. O κάθε ποδοσφαιριστής αγωνίζεται αποκλειστικά για το άτομό του. Κανένα ανώτερο ιδανικό δεν ενώνει τους παίκτες στα αποδυτήρια, πέρα από κάποιους λίγους που δένονται συναισθηματικά με την ομάδα. Αυτά ισχύουν για το σημερινό, «βιομηχανικό» ποδόσφαιρο. Το πολυπολιτισμικό και πολυθρησκευτικό συνονθύλευμα που δεν έχει καμία αξιακή ομοιογένεια.

Στον ΠΑΟΚ όμως φαίνεται ότι επιζεί μια σπίθα από τις παλιές αξίες του αθλητισμού. Και αυτή η σπίθα έγινε φωτιά. Από χθες που ο Δικέφαλος του Βορρά σήκωσε την κούπα, έχει γίνει viral το βίντεο με τους παίκτες στα αποδυτήρια να δίνουν υπόσχεση νίκης γονατισμένοι γύρω από μια ορθόδοξη εικόνα της Παναγίας. Ένα απαραβίαστο τυπικό που αρκετοί παίκτες του ΠΑΟΚ τηρούν πριν από κάθε παιχνίδι.

Μια σπάνια εικόνα πίστης και ευλάβειας, στην εποχή της «κορεκτίλας», του χυδαίου υλισμού, της ισοπέδωσης κάθε ιερού και όσιου. Μια εικόνα που πραγματικά τιμά την ιστορία του ΠΑΟΚ ως ιστορικό κληρονόμημα της Κωνσταντινούπολης, ως σύλλογο της ελληνορθόδοξης προσφυγιάς, ως λαϊκό αποκούμπι των πιστών βορειοελλαδιτών.

Σε μια εποχή που τα γήπεδα έχουν γίνει αρένες πολέμου, το να αποζητούν οι παίκτες μιας ομάδας την ευλογία της Παναγίας, το λες και επανάσταση. Ειδικά στην «ξεπλυμένη» και άχαρη εποχή μας. Η αγιότητα της Παναγίας απέναντι στην αγριότητα του οπαδισμού. Το ελληνικό ποδόσφαιρο μας έχει δώσει τόσες εικόνες βίας, διαφθοράς και ασχήμιας, που αυτό το «προσκύνημα» στα αποδυτήρια του ΠΑΟΚ φαντάζει σαν βάλσαμο στα μάτια.

Μπορεί να ρωτήσει κανείς: «η Παναγία έχει καμιά θέση να παρεμβαίνει σε τόσο κοσμικά θέματα όπως ο αγώνας ενός πρωταθλήματος;». Ασφαλώς και δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Ευλογία ζητάς από την Παναγία για οποιαδήποτε προσπάθεια κάνεις, για οποιαδήποτε απόφαση και αν παίρνεις. Εφόσον είσαι χριστιανός, θα κάνεις μια μικρή προσευχή και πριν πιάσεις τιμόνι και στην οικοδομή και στο χωράφι και πριν πιάσεις δουλειά στο γραφείο και – γιατί όχι; – και πριν βγεις στο γκαζόν του γηπέδου. Για να σου δώσει ο Θεός φώτιση,  για να σε έχει γερό, για να ανταπεξέλθεις στους κόπους και τις καθημερινές δυσκολίες.

Φαίνεται ότι ο Άγγελος Αναστασιάδης έχει αφήσει το αποτύπωμά του στον Δικέφαλο. Ο πρώην προπονητής του ΠΑΟΚ όταν συχνά – πυκνά επικαλούταν την Παναγία, κάποιοι άξεστοι τον χλεύαζαν. Δεν τους ενοχλούν προπονητές και παίκτες που ανοίγουν το βρωμόστομα και βλασφημούν τα θεία, και τους ενοχλούσε ο Αναστασιάδης επειδή λειτουργούσε με πνευματικές βάσεις ως άνθρωπος.

Τη σφραγίδα του βάζει στον σύλλογο και ο αγαπητός π. Χρήστος Μήτσιος, ο γνωστός μας «παπά ΠΑΟΚ» που έχει αγκαλιάσει με την πατρική αγάπη του όλο τον κόσμο του ΠΑΟΚ (και όχι μόνο), και έχει οδηγήσει στο πετραχήλι αναρίθμητους νέους. Τοις είδε πόσα ραντεβού για εξομολόγηση έχουν κλειστεί στα σκαλοπάτια της Τούμπας!

Η ομολογία Χριστού όσο και να πολεμάται από τους αφιονισμένους, πάντα αφήνει σπόρους που ευδοκιμούν σε συνειδήσεις και βλασταίνουν αθέατα. Αυτός είναι ένας απαράβατος πνευματικός νόμος.

Και σκεφτείτε σήμερα τι ωραίο παράδειγμα δίνουν αυτοί οι παίκτες του ΠΑΟΚ σε εκατοντάδες χιλιάδες νέους που ακολουθούν την ομάδα. Τα ινδάλματά τους, τους διδάσκουν τον σεβασμό στο ιερό πρόσωπο της Παναγίας. Τους διδάσκουν ότι η πίστη χωράει παντού και πρέπει να ομολογείται παντού. Από το γραφείο μέχρι το γήπεδο και από την πιο επίσημη περίσταση μέχρι την πιο καθημερινή. Ομολογία χωρίς ντροπή, αλλά με τιμή και καμάρι. Γιατί αυτή είναι η επανάσταση του σήμερα. Το να προσφέρεις πνεύμα, όταν όλοι πηγαίνουν με το ρεύμα.

Πόσες λιγότερες βλαστήμιες θα ακούγονταν στις κερκίδες αν περισσότεροι παίκτες και περισσότερες ομάδες έδιναν αυτό το πρότυπο; Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να λέμε ότι η βασική αιτία για την εξαγρίωση των παιδιών σήμερα, είναι τα νοσηρά πρότυπα. Και στον αθλητισμό υπάρχουν άφθονα τέτοια.

Φυσικά δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη για βελτίωση στα χάλια του ποδοσφαίρου. Χρειάζεται να γίνουν πολλά «θαύματα» ακόμα για να εξυγιανθεί ο χώρος. Το παράδειγμα του ΠΑΟΚ θα παραμείνει μια μικρή εξαίρεση στον κανόνα της ποδοσφαιρικής «Βαβυλώνας». Αλλά από την άλλη, όσο πιο σπάνια η εξαίρεση – τόσο περισσότερα βλέμματα απορίας συγκεντρώνει, τόσο περισσότερες διάνοιες προβληματίζονται. Βρίσκει ο Θεός ανεξιχνίαστους τρόπους να κρατά στον λαό γέφυρες με την πίστη, την ιστορία και τις παραδόσεις. Και οι καλοπροαίρετες ψυχές τις περιδιαβαίνουν.

Αυτό το «πρωτάθλημα» ομολογίας που παίρνουν οι παίκτες του ΠΑΟΚ, το θεωρώ πολύ ανώτερο από τον τίτλο του πρωταθλητή. Γιατί σπάει τα στενά όρια του ανταγωνισμού και γίνεται ευρύτερο σύνθημα ενότητας και αγάπης στο πρόσωπο της Θεοτόκου. Γιατί τιμά τις ιστορικές επιταγές των μαρτυρικών πατρίδων μας. Τιμά τις βάσεις των προσφυγικών ομάδων. Όχι με ξύλινα λόγια, αλλά με μερικές απλές πράξεις καρδιάς. Μπράβο μάγκες, συνεχίστε έτσι.

Τουρκικός Τύπος: Δυσφορία για τη φωτογραφία της «Αγίας Σοφίας» χωρίς τους μιναρέδες στο γήπεδο της ΑΕΚ

Έθνος

Μαρία Ζαχαράκη

Ανταποκρίτρια στην Τουρκία

Δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου αναφέρονται επικριτικά στην ύπαρξη φωτογραφίας στο στάδιο ΟΠΑΠ Αρένα με την εικόνα του τεμένους της Αγίας Σοφίας χωρίς τους μιναρέδες.

Με τίτλους όπως «Αποκαλύφθηκε ότι η Ελλάδα κρέμασε μια φωτογραφία της Αγίας Σοφίας χωρίς μιναρέδες στο στάδιο ΟΠΑΠ Αρένα στην Αθήνα» και «Κρέμασαν φωτογραφία της Αγίας Σοφίας χωρίς τους μιναρέδες» γίνεται αναφορά στον αγώνα της Ελλάδας με την Ολλανδία στο πλαίσιο των προκριματικών του EURO 2024 που πραγματοποιήθηκε στο εν λόγω στάδιο.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα κατά τα πλάνα που μεταδόθηκαν, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, εντοπίστηκε η ύπαρξη φωτογραφίας στον διάδρομο, όπου οι ποδοσφαιριστές περίμεναν να μπουν στον αγωνιστικό χώρο, στην οποία το τέμενος της Αγίας Σοφίας εμφανίζεται χωρίς τους μιναρέδες που το περιβάλλουν.

«Η δυσπεψία της Ελλάδας για την "Αγία Σοφία" αποκαλύφθηκε για άλλη μια φορά με αυτό το οπτικό υλικό», αναφέρεται στα σχόλια, ενώ σημειώνεται ότι κατά τα περσινά εγκαίνια του γηπέδου της ΑΕΚ, που ιδρύθηκε το 1924 από Έλληνες της Κωνσταντινούπολης που κατέφυγαν στην Αθήνα, και ονομάστηκε «Στάδιο Αγίας Σοφίας» υπήρξε αφορμή σκανδάλου με «δεκάδες χιλιάδες Έλληνες οπαδούς που γέμισαν το γήπεδο να φωνάζουν συνθήματα κατά της Τουρκίας».

Τα δημοσιεύματα υπενθυμίζουν επίσης δηλώσεις του προέδρου της ΠΑΕ ΑΕΚ Δημήτρη Μελισσανίδη, ο οποίος είχε αναφέρει κατά τα εγκαίνια του γηπέδου: «Απόψε η ΑΕΚ ξαναχτίζεται. Η Αγία Σοφία είναι ένα κέντρο ιστορίας, μνήμης και πολιτισμού. Τα παιδιά της Ελλάδας θα περάσουν από 45 διαφορετικές πύλες με ονόματα από την πατρίδα των προγόνων μας. Δεν υπάρχει χαμένη πατρίδα, υπάρχει ξεχασμένη πατρίδα. Το γήπεδό μας είναι μια πατρίδα μέσα στην πατρίδα» ενώ κάνουν λόγο και για το σύμβολο του συλλόγου μπροστά από το γήπεδο, που χρησιμοποιεί τον δικέφαλο αετό στον τρούλο της Αγίας Σοφίας, παραπέμποντας στο «όνειρο της "Κωνσταντινούπολης"».

Συμπλήρωμα

Αναζητώντας τη Ρωμιοσύνη (ως νέα πολιτική και πολιτική πρόταση)
Τι μας αφορά πιο πολύ; Η Άλωση της Βαστίλης ή της Κωνσταντινούπολης;

Σας ευχαριστούμε, κ. Ερντογάν, που μας αφυπνίσατε! 

29 Μαΐου: “Επίθεση” στους Τούρκους! (πνευματική)
Το χριστιανικό κράτος (τι σημαίνει;)

Οπαδική βία: Πόσες φορές σου φώναξαν οι αδικοχαμένοι νεκροί πως αυτή η χώρα έχει γίνει σφαγείο για το χατίρι μιας μπάλας;

 

Ελευθέριος Ανδρώνης

Sportime

Ούτε το ανύπαρκτο κράτος, ούτε οι εισαγόμενοι Κροάτες ναζί δεν μπορούν να κρύψουν την αρρώστια της κοινωνίας μας που συντηρεί την οπαδική βία.

Οπαδική βία: Πόσες φορές σου φώναξαν οι αδικοχαμένοι νεκροί πώς αυτή η χώρα έχει μετατραπεί σε σφαγείο για το χατίρι μιας μπάλας; Σου το φώναξε ο 22χρονος Μιχάλης Φιλόπουλος στην Παιανία το 2007. Δεν τον άκουσες. Σου το φώναξαν από την Κρήτη ο 21χρονος Γιάννης Ρουσάκης το 2011 και ο 46χρονος Κώστας Κατσούλης το 2014. Δεν έφτασαν στα αυτιά σου οι φωνές τους. Σου το φώναξε ο 24χρονος Κύπριος Νάσος Κωνσταντίνου, το 2017. Δεν άκουσες. Σου το ούρλιαξε λέγοντας «μη με χτυπάτε άλλο, βοήθεια», ο 19χρονος Άλκης Καμπανός, μόλις πέρυσι. Έκλεισες πάλι τα αυτιά σου. Τώρα ακούσαμε την κραυγή του Μιχάλη που ξεψύχησε μέσα στην αντάρα ενός ραντεβού θανάτου. Πάλι δεν ακούς;

Η ερώτηση απευθύνεται προς εσένα, προς εμένα, προς την Πολιτεία, προς όλους μας. Εδώ βρίσκει απόλυτη εφαρμογή ο λόγος του Χριστού: «άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους». Απονεκρώθηκαν οι αξίες μας και εισπράττουμε το τίμημα. Θερίζουμε τον «πολιτισμό» που σπείραμε. Μια πνευματικά νεκρή κοινωνία, παράγει όλο και περισσότερο θάνατο. Τον εισάγει και τον εξάγει. Τον προσκαλεί από άλλες χώρες και τον μεταδίδει παντού.

Για το γόητρο μιας φανέλας, για την υπηρέτηση ενός αρρωστημένου πάθους και τη λατρεία μιας στρογγυλής «θεάς», σφάζονται νέα παιδιά για να εξευμενιστεί το θηρίο της αχόρταγης ικανοποίησης. Επιχειρηματικά αλισβερίσια, νοσηρές ιδεολογίες, πολιτικές σκοπιμότητες, τυφλός οπαδισμός, όλα μαζί περιπλέκονται και συνθέτουν ένα κοινωνικό καρκίνωμα με μεταστάσεις σε όλη την Ελλάδα, σε όλη την Ευρώπη, σε όλον τον κόσμο.

Ακόμα και σε περίοδο ειρήνης, φροντίσαμε να φέρουμε τον πόλεμο στις γειτονιές μας. Δεχόμαστε επιδρομές από αλλοεθνείς και ντόπιους δολοφόνους. Κι όμως εξακολουθούμε να δηλώνουμε σκλάβοι του επαγγελματικού αθλητισμού. Ονομάζουμε «γιορτές» του αθλητισμού, τα αθλητικά events ενός συστήματος που κυριαρχούν οι αυτοκρατορίες των βαρόνων και τα φυτώρια των δολοφόνων, επειδή μας τάζουν για το τέλος της σεζόν ένα αστραφτερό μέταλλο σε μορφή Κυπέλλου. Μνημείο για την εγωμανία μας, με ετήσια ανανέωση ή έστω ελπίδα ανανέωσης.

Σε εμένα το λέω, σε εσένα το λέω, σε όλους μας το λέω.

Ας μην κρύβουμε τη νοσηρή νοοτροπία της ελληνικής κοινωνίας, πίσω από τις κροατικές σβάστικες. Το μίσος μας έχει «αδελφοποιήσει». Η μανία καταστροφής μας «ενώνει». Παράγουμε τα ίδια τέρατα. Εξάγουμε τον ίδιο θάνατο. Δεν χρειάζονταν 150 Κροάτες χούλιγκαν για να μας διδάξουν την οπαδική δολοφονία. Τα καταφέρνουμε μια χαρά και μόνοι μας, τόσα χρόνια. Έχουμε δολοφονίες «σεναριακού επιπέδου», και το αδερφικό αίμα δεν στεγνώνει ποτέ.

Άραγε συλλογιστήκαμε καλά αυτό που έγινε στη Νέα Φιλαδέλφεια; Δεν είναι μόνο η ανυπαρξία του κράτους και η αδράνεια των Αρχών. Αυτό είναι το ένα μεγάλο ζήτημα. Το άλλο είναι ότι έχουμε φτάσει σε σημείο κοινωνικής σήψης, ώστε να προσκαλούμε ξένους για να μας βοηθήσουν να σφάξουμε συμπατριώτες μας. Το καταλαβαίνουμε αυτό; Συνειδητοποιούμε σε τι ύψη διαστροφής έχουμε φτάσει;

Είχαμε «εμφύλιο» χάριν των ομάδων, και τώρα έχουμε και «εμφύλιο» δι’ αντιπροσώπων. Βρίσκουμε περισσότερα κοινά να μας ενώνουν με έναν «αδελφοποιημένο» μαχαιροβγάλτη από την Κροατία, παρά με τον συμπατριώτη μας που φοράει μια κίτρινη, κόκκινη, πράσινη ή ασπρόμαυρη φανέλα.

Ξέρεις, η βία δεν περιορίζεται στην αφαίρεση ζωής. Είναι μια αλυσίδα βημάτων που οδηγεί τον άνθρωπο στο δολοφονικό ξέσπασμα. Πριν σκοτώσεις τον συνάνθρωπό σου, τον είχες χτυπήσει. Πριν τον χτυπήσεις, τον είχες βρίσει. Πριν τον βρίσεις, τον είχες υποβιβάσει στα μάτια σου. Πριν τον υποβιβάσεις στα μάτια σου, είχες πιστέψει πως είσαι ανώτερος από αυτόν λόγω επιλογής ομάδας, ιδεολογίας, άποψης κλπ. Πριν πιστέψεις ότι είσαι ανώτερος, έψαχνες κάτι να κάνεις το «κομμάτι» σου, γιατί δεν βρήκες καμία αξία να γεμίζει τη δίψα σου για κοσμική αναγνώριση.

Αναγνωρίζουμε τη συνενοχή μας μέσα σε όλα αυτά;

Φωνάζουμε για ανύπαρκτο κράτος – Πότε ήταν… υπαρκτό;

Δίκαιες οι φωνές για απόδοση ευθυνών, άλλα εμείς ως κοινωνία τί έχουμε να απαντήσουμε στην οικογένεια του Μιχάλη ή στην οικογένεια του Άλκη; Ποιος θρέφει το τέρας της οπαδικής βίας τόσα χρόνια; Ποιος εκλέγει αυτούς που αναλαμβάνουν να το συντηρούν και να το νταντεύουν;

Ακούγεται έντονα ότι μετά από αυτή τη φονική επίθεση, ετοιμάζονται να ανοίξουν οπαδικές βεντέτες με τη συμμετοχή ξένων και ελληνικών ομάδων. Ακόμα και αν είχαμε έναν αστυνομικό να τρέχει πίσω από κάθε θερμοκέφαλο οπαδό, έχουμε την ψευδαίσθηση ότι θα κλείσει αυτός ο κύκλος αίματος χωρίς να αλλάξει η παιδεία μας και η νοοτροπία μας;

Ναι, το κράτος ήταν άφαντο (και) σε αυτήν την υπόθεση. Άφησε έναν ολόκληρο στρατό από νεοναζί χούλιγκανς να διασχίσουν τη μισή Ελλάδα. Άφησε τους πολίτες απροστάτευτους. Όμως γιατί πέφτουμε από τα σύννεφα; Νομίζαμε ότι έχουμε κράτος που αντιλαμβάνεται συνταγματική ευθύνη να προστατεύει τους πολίτες;

Ποιο κράτος προστάτεψε τους Έλληνες στον καιρό της πανδημίας, όταν τους εξανάγκαζε σε εμβολιασμούς με πειραματικά σκευάσματα που αποδεικνύονται φονικά, χάριν των σκοτεινών συμφωνιών με τις φαρμακευτικές;

Ποιο κράτος προστατεύει τους Έλληνες από τις πυρκαγιές και τις ορέξεις των εμπρηστών, όπου η χώρα αφήνεται ανοχύρωτη να κατακαίγεται και οι περιουσίες να καταστρέφονται;

Ποιο κράτος προστατεύει τους Έλληνες στον Έβρο και στα ακριτικά νησιά, όπου αφήνεται ανεξέλεγκτη η λαθρομετανάστευση να καταστρέφει τοπικές κοινωνίες και οι διακινητές κάνουν διαδρομές θανάτου στην Εγνατία οδό;

Ποιο κράτος προστατεύει τους πολίτες που χάνουν τα σπίτια τους και πετιούνται στον δρόμο, χάριν της ευημερίας των funds και των τραπεζών;

Για όλα αυτά είδαμε αυξημένη αστυνόμευση και δρακόντεια μέτρα, ώστε να επιβληθούν στον Έλληνα. Για την επιδρομή μιας συμμορίας αλλοδαπών που ξεκίνησε από την άλλη άκρη των Βαλκανίων για να έρθει στην Αθήνα και να σκοτώσει, το κράτος δεν έκανε τίποτα, και ας γνώριζε τα πάντα. Και για τους ντόπιους μαχαιροβγάλτες το κράτος δεν κάνει τίποτα, και ας γνωρίζει ποιοι τους στρατολογούν.

Και η εξήγηση είναι απλή. Δεν υπάρχει κράτος. Υπάρχει μια ανώνυμη εταιρεία που προσποιείται το κράτος και κυβερνά τη χώρα με προσχηματική «δημοκρατία». Και δεν υπάρχει κράτος, διότι δεν υπάρχει υγιής κοινωνία για να το απαιτήσει και να το ελέγξει. Είμαστε κατακερματισμένοι και απορροφημένοι από τις ιδιωτικές «Σειρήνες» μας, που άλλοτε μας τραγουδάνε οπαδικά συνθήματα, άλλοτε ιδεολογικά μανιφέστα, άλλοτε καταναλωτικά σλόγκαν, άλλοτε δικαιωματιστικά φληναφήματα και πάει λέγοντας. Και η φασαρία από αυτά τα «τραγούδια» που μας υπνωτίζουν, δεν αφήνουν να φτάσουν στα αυτιά μας τα καλέσματα για βοήθεια. Του Μιχάλη, του Άλκη και όλων των άλλων παιδιών…

Παρακαλώ και:

Νεκρός 29χρονος οπαδός της ΑΕΚ: Οδύνη και θυσία στο βωμό της κρατικής ανεπάρκειας

Νεκρός 29χρονος οπαδός της ΑΕΚ: Οδύνη και θυσία στο βωμό της κρατικής ανεπάρκειας

ΝΙΚΗ

Τεράστιο πέπλο οδύνης για άλλη μία φορά σκέπασε τη χώρα. Τα λόγια είναι φτωχά όταν χάνεται κάθε φορά για τον ίδιο λόγο ένας νέος άνθρωπος.

Άλλος ένας άνθρωπος θυσιάστηκε εξαιτίας της κρατικής ανεπάρκειας, αποτέλεσμα της παρακμής που έχει απλώσει τα πλοκάμια της σε όλη την ελληνική επικράτεια. Κανονικά δεν θα έπρεπε να είναι ώρα γι αυτά. Όμως το ίδιο λέγαμε και μετά τις φωτιές, όπου θυσιάστηκαν δύο χειριστές, το ίδιο λέγαμε και για τις κινήσεις των σύγχρονων «δουλεμπόρων» στον Έβρο, όταν έπεσε νεκρός σε σύγκρουση με έναν απ’ αυτούς, κάποιος ανύποπτος και αθώος πατέρας τριών παιδιών. Το ίδιο θα ακούγεται πάντα. Πως «δεν είναι ώρα για τέτοια, αλλά είναι ώρα θλίψης». Ναι είναι ώρα βαριάς θλίψης. Αλλά και ώρα ευθυνών των αρμοδίων.

Κάποιοι άφησαν ένα κομβόι ακραίων στοιχείων και κοινών δολοφόνων, να διασχίσει την Ελλάδα και να φτάσει, πλήρως αρματωμένο, στην καρδιά της ελληνικής πρωτεύουσας, έξω από το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, ενώ υπήρχε απαγόρευση μετακίνησης οπαδών της κροατικής ομάδας. Αυτοί οι χούλιγκανς δολοφόνησαν στυγνά και απάνθρωπα έναν συνάνθρωπό τους μόνο και μόνο επειδή ήταν διαφορετική ομάδα.

Δεν είναι μόνο πρόβλημα της αστυνομίας, δεν είναι μόνο πρόβλημα ασφάλειας και συντονισμού των αρχών. Είναι πρόβλημα βαθιά πολιτικό και πρόβλημα παιδείας. Δεν έχουμε ψάξει ως κοινωνία να δούμε τους λόγους για τους οποίους «αγριεύουν τα παιδιά μας», όπως τόνιζε λοιδορούμενος στις προεκλογικές του ομιλίες ο πρόεδρός της ΝΙΚΗΣ.

Στη δολοφονία αυτή υπάρχουν υπεύθυνοι που πρέπει να απολογηθούν, όσο ψηλά και να βρίσκονται. Ακόμα και αυτό να γίνει όμως, οι ανθρώπινες ζωές δεν επιστρέφουν. Επιτέλους, σε αυτόν τον τόπο πρέπει να υπάρχει πρόληψη και όχι κάθε φορά να ακούμε πως θα αποδοθεί η δικαιοσύνη μετά το κάθε τραγικό συμβάν.

Παράλληλα οι επαγγελματίες «ευαίσθητοι» και «ανθρωπιστές», εμφανίζονται και εξαφανίζονται, ανάλογα με το θύμα και αν τους βολεύει στο αφήγημά τους. Το πρόβλημα ξεκινά όταν το έθνος προσκυνά σορτσάκια και φανέλες και κάποιοι πλανημένοι ζητούν «τα μυαλά στα κάγκελα του αόρατου εχθρού».

Δυστυχώς το Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ επαληθεύθηκε πικρά λίγες μέρες μετά την δευτερολογία του προέδρου μας κ. Νατσιού στις προγραμματικές του δηλώσεις, όπου έκανε την παρακάτω αναφορά, η οποία μετά τα τραγικά χθεσινά γεγονότα, φαίνεται προφητική, ενώ δεν είναι τίποτα παραπάνω από απλή ανάγνωση των γεγονότων:

«Ο αθλητισμός στην ανόθευτη μορφή του ήταν σύμβολο της ειρήνης και της αδελφοσύνης και έχει καταντήσει στις μέρες μας σύμβολο πολέμου και διχόνοιας. Στο αθλητικό γίγνεσθαι της χώρας μας κυριαρχεί ο φανατισμός, ο οπαδισμός, η βία, η διαφθορά, τα διαπλεκόμενα συμφέροντα. Τα αθλήματα από μέσα ψυχαγωγίας και ευγενούς άμιλλας έχουν γίνει οχήματα για να ταπεινώνουμε τον αντίπαλο, να εκτονώνουμε τον εγωκεντρισμό μας και να θησαυρίζουν όσοι επωφελούνται από την απόλυτη εμπορευματοποίηση του αθλητισμού. Δυστυχώς αυτή η συνεχής καλλιέργεια μίσους,  μας φτάνει στο έσχατο σημείο να γίνονται αποτρόπαιες δολοφονίες για μια φανέλα και για μια ομάδα. Η απάντηση που θα δώσει στην ερώτηση: “τι ομάδα είσαι;” να κρίνει αν θα ζήσεις ή αν θα πεθάνεις. 

Μέσα από το πάθος του αθλητισμού ο πλησίον μας γίνεται μισητός, ο μισητός εχθρός που τον θεωρούμε κατώτερο από εμάς, επειδή δήθεν επιδιώκει το κακό της θεοποιημένης ομάδας μας. Έτσι, ισοπεδώνεται η ομοψυχία, ισοπεδώνεται η ενότητα και η συνείδηση μιας κοινής πατρίδας. Αντί οι δύσκολοι καιροί που απλώνονται μπροστά μας, να μας βρίσκουν μονιασμένους, μας βρίσκουν σε μια αρρωστημένη κατάσταση διαρκούς εμφυλίου για το χατίρι μιας μπάλας. Τα μεγάλα συμφέροντα των επιχειρηματιών συντηρούν σκόπιμα τον «οπαδισμό», για να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους μέσα από την πόλωση, μέσα από το «διαίρει και βασίλευε». Παρά τις υποσχέσεις των περασμένων κυβερνήσεων ότι θα καταπολεμήσουν το φαινόμενο της οπαδικής βίας, το κράτος δεν έχει τολμήσει  να αγγίξει το σύστημα και τη λογική του που κυβερνά τον πυρήνα του επαγγελματικού αθλητισμού και ιδιαίτερα του ποδοσφαίρου».

Η αστυνομία επιβεβαίωσε συνεργασία Ελλήνων και Κροατών χούλιγκανς. Ο αθλητισμός δεν είναι χώρος βίας και η φίλαθλη ιδιότητα δεν πρέπει να αμαυρώνεται από τον οπαδισμό. Οι μνήμες μας από την δολοφονία του Άλκη Καμπανού είναι νωπές και δυστυχώς, ούτε αυτό το γεγονός ήταν αρκετό για να καταφέρει η πολιτεία να καταπολεμήσει  την οπαδική βία, παρότι και οι πιο αδαείς κατάλαβαν πώς λειτουργούν τα clubs των οργανωμένων οπαδών και γιατί προκαλούν τρόμο. Απ' ότι βλέπουμε, μέχρι τώρα, ουδείς από τους αρμοδίους φαίνεται αποφασισμένος να σταματήσει την εγκληματική βία των χούλιγκαν.

Είναι η ώρα της συνεργασίας μεταξύ  Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού και ειδικού οργάνου της αστυνομίας που θα γνωρίζει, όπως οι ομάδες, τις λέσχες των οπαδών. Θα υπάρχει  σε πρώτο στάδιο έλεγχος σε κάθε ενεργό μέλος και κάθε φίλαθλος θα πηγαίνει σε συγκεκριμένη θύρα και θα εισέρχεται ονομαστικά, μέχρι οι σύνδεσμοι φιλάθλων να κλείσουν, κάτι το οποίο φαίνεται αναπόφευκτο στον αγώνα για την καταπολέμηση της οπαδικής βίας.

Όλοι γνωρίζουν σε κάθε ομάδα ποια άτομα έχουν επιδείξει  παραβατικές συμπεριφορές, όμως όλο και περισσότερο συσκοτίζουν και συγκαλύπτουν το πρόβλημα. Πρόβλημα βαθύτατο, ριζικό και πανευρωπαϊκό, αφού στην προκειμένη περίπτωση εμπλέκονται οπαδοί από διάφορα κράτη, οι οποίοι έχουν συγκροτήσει διεθνή δίκτυα βίας, ενώ συνεργάζονται και δραστηριοποιούνται σε πολλές χώρες.

Προτάσεις της ΝΙΚΗΣ για την αντιμετώπιση της οπαδικής βίας:

1: Άμεση κατάργηση των συνδέσμων φιλάθλων.

O έλεγχός της νόμιμης λειτουργίας των συνδέσμων φιλάθλων είναι αδύνατος: Αν οι όροι ίδρυσης και λειτουργίας τους είναι αυστηροί, όπως και πρέπει να είναι (λευκό ποινικό μητρώο για κάθε μέλος που επιθυμεί να συμμετέχει, έλεγχος από την αστυνομία των «γραφείων» τους κλπ), απαιτείται μια διαρκής, κοπιαστική και χρονοβόρα διαδικασία ελέγχου, που καταλήγει πρακτικά ανέφικτη. Αν οι όροι είναι χαλαροί και χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, τα προβλήματα διαιωνίζονται, με αποτέλεσμα να παρέχεται μια επίπλαστη νομιμοφάνεια στη λειτουργία τους, όσο παραβατική κι αν είναι.

2: Αυστηροποίηση του πλαισίου κυρώσεων εις βάρους των υπαιτίων των ομάδων και προσωπικά εις βάρος των διοικούντων.

Ο νομοθέτης μπορεί να καταργήσει το σημερινό δύσοσμο άβατο των συνδέσμων φιλάθλων, αποθέτοντας την ευθύνη εκεί που πρέπει, δηλαδή στις ομάδες, οι οποίες σήμερα εμφανίζονται υποκριτικά να νίπτουν τας χείρας των για τη λειτουργία των συνδέσμων των δικών τους οπαδών, για την οποία μάλιστα έχουν δώσει τη ρητή συναίνεσή τους. Εφεξής, εκείνες θα αποφασίζουν, εφόσον επιθυμούν, ποιοι από τους φιλάθλους τους έχουν τα εχέγγυα να μπορούν, εξ ονόματός τους, να οργανώνονται σε σωματεία ή οντότητες οποιασδήποτε νομικής μορφής ή και άτυπες, αναλαμβάνοντας οι ίδιες την πλήρη ευθύνη.

3: Ευαισθητοποίηση της δικαιοσύνης για την αντιμετώπιση της οπαδικής βίας, με δημιουργία εξειδικευμένου τμήματος.

Αν δεν μπορούμε να έχουμε τέτοια ειδικά Τμήματα δικαστών, είναι σημαντικό αυτό σε κάποιον τουλάχιστον βαθμό, να υπάρχει σε επίπεδο Εισαγγελίας. Ο θεσμός του αθλητικού Εισαγγελέα έχει αποδειχθεί στην πράξη πολύ χρήσιμος, γι' αυτό και πρέπει να ενδυναμωθεί, ενδεχομένως με δύο αθλητικούς Εισαγγελείς (Νότιας με Βόρειας Ελλάδας), αποκλειστικής ίσως μάλιστα απασχόλησης. Αλλά και, επιπροσθέτως, η θέσπιση ενός εποπτεύοντος αυτούς Αθλητικού Εισαγγελέα Εφετών, πανελλαδικής αρμοδιότητας, είναι κάτι επίσης που θα μπορούσε να συνδράμει δραστικά στην αντιμετώπιση της οπαδικής βίας και εν γένει εγκληματικότητας.

Ελπίζουμε τα επεισόδια να σταματήσουν εδώ και να μην υπάρξει νέος κύκλος αίματος μεταξύ των φιλάθλων. Η ΝΙΚΗ εκφράζει τα βαθιά της συλλυπητήρια στην οικογένεια του αγρίως δολοφονημένου νέου στη Νέα Φιλαδέλφεια. Παρακαλάμε ο αγαθός Θεός να δώσει δύναμη στους γονείς και τους οικείους του 29χρονου Μιχάλη που έχασε τόσο άδικα τη ζωή του. O Θεός να τον αναπαύσει.

«παπά ΠΑΟΚ»: Αναζητώντας το συνάνθρωπο μέσα στο γήπεδο...

π. Χρήστος Μήτσιος, γνωστός και ως «παπά ΠΑΟΚ»

ΑΜΦΟΤΕΡΟΔΕΞΙΟΣ

«Πηγαίνεις στα μέρη που δεν πηγαίνουν μόνο χριστιανοί» του είπε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου. «Μα αυτούς ψάχνουμε. Τους χριστιανούς τι να τους κάνουμε; Ο παπάς θα ψάξει τον τελευταίο, τον μακρινό, που βασανίζεται, αγχώνεται, σκανδαλίστηκε, έφυγε και παιδεύεται μόνος του. Αυτό το μοναχικό πρόβατο μας είπε ο Χριστός να ψάξουμε» απάντησε.

~ "συν αυτώ" ΥΓ:

Μην βιαστείς ν΄απαντήσεις στις αρχικές ερωτήσεις της ανάρτησης (Μα καλά, παπάς μέσα στο γήπεδο με τα "παλιόπαιδα"; Εκεί είναι η θέση του;).
Αποκρυπτογράφησε το χαμόγελο, που φωτίζει όλο το πρόσωπό του και δες τον ίδιο να στο εξηγεί...
Ακόμα κι δεν συμφωνείς σε όλα μαζί του.
Δεν είναι απαραίτητο.
Παρεμπιπτόντως, έχεις δει πολλές εκπομπές στο χαζοκούτι που ακούστηκε λόγος Θεού;
(Αν δεν έχεις πολύ χρόνο, άκουσε μόνο τα πρώτα 10΄της συνέντευξης).

"Ν": Διαβάστε και: Προσευχές από τους "τελειωμένους"

Ο ποδοσφαιρικός αγώνας που άρχισε με το ''Πάτερ Ημών"...

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

 

9.000 άνθρωποι είπαν το ''Πάτερ Ημών'',μαζί με τον π.Νικολάε Τανάσε (Εδώ) πριν από την έναρξη του ποδοσφαιρικού αγώνα που έλαβαν μέρος τα ''ιερά τέρατα'' του ρουμανικού ποδοσφαίρου για να υποστηρίξουν τον Mihai Nesu και το φιλανθρωπικό του ίδρυμα.


 
Ο Μιχάι Νέσου (wikipedia) τραυματίστηκε σοβαρά στις 10 Μαίου 2011 σε μία προπόνηση της ολλανδικής Ουτρέχτης. Συγκρούστηκε με τον συμπαίχτη του Alje Schut και υπέστη κάταγμα σπονδύλου στην αυχενική μοίρα. Ο Νέσου έμεινε παράλυτος από τον λαιμό και κάτω.

Περισσότερα στο άρθρο μας με τίτλο Η συγκλονιστική ιστορία του ποδοσφαιριστή που έμεινε παράλυτος και βαπτίστηκε Ορθόδοξος
 

*************** 

Στην εκδήλωση που είχε τίτλο ''Ενωμένοι για τον Μιχάι''συμμετείχαν ο Γκεόργκε Χάτζι, ο Γκεόργκε Ποπέσκου, ο Μπογκντάν Στέλεα, ο Αντριάν Ιλίε και άλλοι παίχτες της ''χρυσής γενιάς'' του ρουμανικού ποδοσφαίρου.


 
Προσκεκλημένα ήταν τα παιδιά που λαμβάνουν βοήθεια από το Ίδρυμα ''Μιχάι Νέσου''.

 

''Το ποδόσφαιρο δείχνει και σήμερα το ανθρώπινο πρόσωπό του'' δήλωσε ο Γκόργκε Ποπέσκου.

Από την μεριά του ο Μιχάι Νέσου ευχαρίστησε τους πρώην συναδέλφους του για την στήριξή τους:
«Είναι πολύ συγκινητικό! Δεν πίστευα ότι θα έβλεπα τους πρώην συναδέλφους μου όλους μαζί. Ευχαριστώ που ξέκλεψαν λίγο χρόνο από τις διακοπές τους για να είναι εδώ σήμερα. Δεν βρίκσω λόγια, είμαι πολύ συγκινημένος»

Έγιναν τρία τριαντάλεπτα παιχνίδια μεταξύ παιχτών της ''Χρυσής γενιάς'', πρώην παιχτών της Στεάουα και της ομάδας των ''φίλων του Μιχάι Νέσου''.
Μετά τον αγώνα έλαβε χώρα ένα γκαλά, όπου παρετέθει δείπνο και έγινε δημοπρασία, στην οποία συγκενρώθηκε ένα μεγάλο ποσό για το ''ίδρυμα Μιχάι Νέσου'' και την θεραπευτική αγωγή του.

 

Γκαλά ''Ενωμένοι για τον Μιχάι'' 

Οι οργανωτές του δεύτερου γκαλά ''Ενωμένοι για τον Μιχάι'',έγινε με την πρωτοβουλια του πρώην διεθνή ποδοσφαιριστή George Ogoraru και της συζύγου του Andreea.Το Ίδρυμα στηρίζει παιδιά με αναπηρίες και χρόνιες παθήσεις αλλά στηρίζει και τις πολυέξοδες θεραπείες του Μιχάι Νέσου.
Σύμφωνα με τους οργανωτές η πίστη του Μιχάι και η στάση ζωής του,είναι οι αξίες που προσφέρει ως αντάλλαγμα σε αυτούς που τον στηρίζουν με διάφορες δωρεές.
«Το βασικό φάρμακο για τον Μιχάι είναι η προσευχή, δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων Basilica η Andreea Ogoraru. Έχει εναποθέσει όλες του τις ελπίδες στον Θεό για ένα θαύμα».
Μάθαμε ακόμη από τους δύο οργανωτές του Γκαλά ότι ο Άγιος που βοήθησε πιο πολύ τον Μιχάι ήταν ο Άγιος Σεραφείμ της Βύριτσα, στον οποίο ο Μιχάι έχει αφιερώσει μία ιστοσελίδα (εδώ).

Το Ίδρυμα ''Μιχάι Νέσου'' ΕΔΩ 

Το Ίδρυμα ''Μιχάι Νέσου'' ιδρύθηκε το 2011 και απευθύνεται σε παιδιά με αναπηρίες και χρόνιες παθήσεις.
Κοντά σε άλλες δραστηριότητες, το 2015 λειτούργησε το Κέντρο αποκατάστασης για παιδιά με αναπηρίες ''Ο Άγιος Νεκτάριος'' στην Οράντεα. Ο Μιχάι έχει σκοπό να φτιαχτεί ένα ακόμη μεγαλύτερο κέντρο αποκατάστασης.

ΠΗΓΗ/Απόδοση στα ελληνικά-επιμέλεια π.Γεώργιος Κονισπολιάτης/proskynitis.blogspot

Και:
Σέρβος ποδοσφαιριστής, ομολογητής σε τουρκικό γήπεδο!
Η ορθόδοξη ποδοσφαιρική ομάδα του Κονγκό
Τανζανία: Με την ορθόδοξη ποδοσφαιρική ομάδα Άρσεναλ Σοκόινε από την φυλή των Μασάι!!!

Θύρα 7 και Θύρα του Μνημείου

Φωτο από εδώ

Χρήστος Γιανναράς
Πάσχα 1991: από το βιβλίο Εορτολογικά Παλινωδούμενα

Εκδ. Ακρίτας, σελ. 92-98

Από το αφιέρωμα Όσιος Εφραίμ Σύρος - Περί απογνώσεως

Όρθιο μαλλί, κοκαλωμένο, ξυρισμένοι κρόταφοι, μαύρο γυαλί, πρόσωπο δίχως βλέμμα. Μπουφάν κατάστιχτο μεταλλικές αιχμές, κολλητό παντελόνι. Τόπος συνάθροισης πάντοτε κάποια θύρα. Θύρα 7, θύρα 9, θύρα 14. Η θύρα μυρίζει αχνιστό αίμα, όμως η συνάθροιση εκεί «και τα μυαλά στο κάγκελο». Να χτυπηθούν με τη μάζωξη μιας άλλης θύρας, να χτυπηθούν για το τίποτα – μόνο για να δηλώσουν με πράξη ότι κάθε θύρα ανοίγει στο κενό, είναι άνοιγμα στο τίποτα. Η ώρα του αγώνα μυσταγωγία. Αδιάφοροι για το θέαμα – δεν ενδιαφέρουν τα γκολ, ούτε περιμένουν νίκη. Κοπαδιαστά, πιασμένοι από τους ώμους, χοροπηδούν πάνω στις κερκίδες χορεύοντας την απόγνωση. Η καταστροφή παραμονεύει να ξεχυθεί σαν πυρετός μέσα από αυτή τη λατρεία του κενού. Οι δηλωσίες της απόγνωσης θα ξεχυθούν στους δρόμους, τρόμος και φόβος καταστροφής κάθε εξωραϊσμένης προθήκης των δικών μας φανταχτερών συμβάσεων.

Συντρόφια, μέσα στην καλογυαλισμένη αστραφτερή κουρελαρία του καταναλωτικού μας κενού, πρωτοπόροι εσείς της απόγνωσης, θέλω να σας μιλήσω για την Ανάσταση. Έχετε την ετοιμότητα γι αυτό το λόγο, όμως εγώ δεν έχω τη γλώσσα. Βοηθήστε με.

Περιθωριακή πρωτοπορία της απεγνωσμένης νεολαίας σήμερα. Γιατί θέλω να μιλήσω μαζί τους την Ανάσταση; Για να βρω γλώσσα πραγματική, γλώσσα που ν’ ανατριχιάζει στην ψηλάφηση της αμεσότητας. Για τους πολλούς, τους καλοβολεμένους αστούς, εμάς τους τακτοποιημένους μπροστά στη βραδινή τηλεόραση, έρμαια επιλογής της πιο αποτελεσματικής οδοντόπαστας, του πιο δραστικού απορρυπαντικού, του πιο κατακτητικού αρώματος, για μας η γεύση του θανάτου απωθημένη, η αίσθηση της Ανάστασης απροσπέλαστη. Ρημαγμένοι αστοί, ψυχές επίπεδες, σιδερωμένες από τα καθημερινά πρωτοσέλιδα των παραισθησιογόνων της πολιτικής, χαρτοκοπτικές φιγούρες της καλοφαγίας, των προοδευτικών ιδεών και των signe αμφιέσεων, δεν υπάρχει θύρα για μας, δεν υπάρχει άνοιγμα στο κενό, στη γεύση του θανάτου. Γι αυτό και λογαριάζουμε την Ανάσταση του Χριστού ρομαντικό παραμύθι ή έστω νοηματικό σύμβολο, κάτι ανάλογό με τον νεκρό Άδωνι και την ανοιξιάτικη αφύπνισή του: κάποια υποτύπωση ελπίδας ότι ο τροχός της τυχαιότητας θα γυρίζει πάντα σε καλύτερες μέρες.

Πάσχα των αστών, Πάσχα της ανεπίγνωστης νέκρας, δίχως απόγνωση θανάτου και γι’ αυτό δίχως ρίγος Ανάστασης. Σας είδα την κοινωνική μας ελίτ χθες στον Επιτάφιο, διαλέξατε καλό μαγαζί με ρομαντική χορωδία και γερούς μπάσους στο «Αι γενεαί πάσαι». Μείνατε για λίγο στην περιφορά αντί για το σινεμά που θα διασκέδαζε εξίσου την κορεσμένη πλήξη σας. Θα σας δω κι απόψε για λίγα λεπτά στον περίβολο της εκκλησιάς, με ένα άσπρο κερί για το έθιμο, σαν εκτοπλάσματα του τόπου που σας γέννησε, άσχετοι τουρίστες στο πανηγύρι της αναστάσιμης χαράς, δίχως σταυροκόπημα, γιατί δεν ταιριάζει σε σας τους προοδευτικούς. Σας αγαπώ, θλιβεροί μου φίλοι, μα μυρίζετε πτώμα κι ο νους σας λάσπωσε σε μόνη την αναμονή της μαγειρίτσας. Με σάς αποκλείεται να συνεννοηθώ για την Ανάσταση, την Ανάσταση την ψηλαφητή και χειροπιαστή, που είναι ζωή αιώνια.

 

Φωτο εδώθε

Θέλω τα συντρόφια της περιθωριακής απόγνωσης, αυτούς τους καβαλλάρηδες του θανάτου, της σούζας, της κόντρας, να μιλήσω μαζί τους με τη γλώσσα του θανάτου το ρίγος της Ανάστασης. Και τα μυαλά στο κάγκελο.

Ξέχνα το δάσκαλο, φίλε, που σου έμαθε τα αρχαία ελληνικά του ψυγείου. Κάνε απόψυξη στη γλώσσα σου και ρούφα το μέλι από τα λόγια που θα σού πω:

Λοιπόν, «ουδέ ισχυρότερον της απογνώσεως. Αύτη ου γιγνώσκει ηττηθήναι υπό τινος. Ότε ο άνθρωπος εν τη διανοία εαυτού κόψει την ελπίδα εκ της ζωής αυτού, ουδέν θαρσαλεώτερον. Και ουκ έστι θλίψις ης τινος η φήμη εξασθενήσαι το φρόνημα αυτού ποιεί. Διότι πάσα θλίψις γινομένη, υποκάτωθεν του θανάτου εστί. Και αυτός έκυψε δέξασθαι καθ’ εαυτού θάνατον».

Άκουσες; Καμιά θλίψη δεν μετράει κάτω από την σύνθλιψη στη θύρα 7, όταν συνειδητά «κύψεις δέξασθαι κατά σεαυτού τον θάνατον». «Ουδέν θαρσαλεώτερον», φίλε, από τη συνειδητή απόγνωση. Πίσω από το μαύρο γυαλί, στον ίλιγγο της σούζας με τη μηχανή, λάμπει ο απελπισμός σου. Απελπισμός για την πτωμαΐνη της καταναλωτικής ευζωΐας, αηδία και απελπισμός για το φανατισμό και τη στράτευση των μικρονοϊκών στο σιχαμερό πια πολιτικό παιχνίδι. Απόγνωση από την ψευτιά των «προοδευτικών», τα σημαδεμένα τραπουλόχαρτα της φτηνής ανάγκης να ζητιανεύεις αναγνώριση και επιτυχία. Μείνε απελπισμένος, φίλε, εκεί, στη θύρα της επαναστατημένης άρνησης. Θύρα του μνημείου και, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα δεις έκθαμβος «τον λίθον αποκυλισθέντα από της θύρας του μνημείου». Εσύ έξω από τη θύρα και, μέσα, ψηλαφητά ζωντανός, με σημάδια θανάτου στις παλάμες και στην πλευρά, Αυτός που σε έχει ερωτευθεί τρελά, εσένα, μοναδικά και ανεπανάληπτα. Μέσα από τη θύρα εσύ, υποκάτωθεν του θανάτου, κι απ’ έξω η ζωοποιός δύναμη του Εραστή σου και η φωνή Του, ρομφαία έγερσης: «Λάζαρε, δεύρο έξω!».

Να πεις τη ζωή και το θάνατο, να φτάσεις στο μεδούλι της ύπαρξης με τις 200 λέξεις των περιθωριακών της απόγνωσης; Ναι, δεν υπάρχει άλλη γλώσσα – αναγνώστη μου, βοήθεια! Λέξεις παχυλές, λιπαρά νοήματα σαν καταστολισμένες λαμπάδες και σοκολατένια αυγά και ξέχειλες μαγειρίτσες δεν χωράνε την Ανάσταση. Ποιοι μας «προάγουν», ποιοι μας οδηγούν στην Ανάσταση; Τελώνες, πόρνες, ληστές και άσωτοι, οι περιθωριακοί της απόγνωσης. «Ουκ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν». Βγάλτε και τη μετάνοια από την κατάψυξη, φίλοι. Δεν σημαίνει μετάνοιωμα, σημαίνει Ανάσταση: Να αλλάξει ο νους, να καταλαβαίνει τη ζωή με τα μέτρα της ζωής, με τα μέτρα του έρωτα, όχι σαν βιολογική επιβίωση.

Ο δίκαιος καταλαβαίνει για ζωή τη νομικίστικη αρετή του, ο προοδευτικός την φαντασιωτική του υστερία για βελτιώσεις της θνητής επιβίωσης. Κοινωνικοί στόχοι, δικαιώματα, οικονομική ανάπτυξη, κολοκύθια στο πάτερο μπροστά στο θάνατο. Μόνο ο απελπισμένος απ’ όλα καταλαβαίνει για ζωή τη ζωή: Να είσαι εσύ, μοναδικός και ανεπανάληπτος, αέναα ερωτευμένος με το Νυμφίο, το νυμφαγωγό της ζωής, που έκυψε δέξασθαι καθ εαυτού θάνατο σταυρικό, από παραφορά έρωτα για κάθε απεγνωσμένο. Και ανέστη εκ νεκρών, γιατί μετάπλασε και τον βιολογικό θάνατο σε προσωπικό έρωτα. Η δική σου αμοιβαιότητα στον έρωτά Του είναι επίσης ανάσταση, ζωή πέρα από χρόνο, χώρο και φθορά. Ακούς; Υπάρχουμε όχι όσο λειτουργούν τα βιολογικά μας κύτταρα, αλλά όσο ατελείωτα διαρκεί ο έρωτάς μας. Ακούς; Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη!

Φρίξε, φρικιό της απόγνωσης, φρίξε στο μυστικό ρίγος του αναπάντεχου έρωτα. «Αυτός ημών ηράσθη πρώτος. Ημών εχθρών και πολεμίων υπαρχόντων. Και ουκ ηράσθη μόνον, αλλά και ητιμάσθη υπέρ ημών και εραπίσθη και εσταυρώθη και εν νεκροίς ελογίσθη. Και διά απάντων τον περί ημάς αυτού παρέστησεν έρωταν».

Κλικ εδώ & εδώ

Πέρα από τις 200 λέξεις της απεγνωσμένης νέκρας αρχίζει ο διάλογος της Σόνιας της πόρνης με το Ρασκόλνικοφ, τον «προοδευτικό» φονιά στο Έγκλημα και Τιμωρία. Του διαβάζει η Σόνια – ρώσικο παρανόμι της Σοφίας – στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο την ανάσταση τού Λαζάρου. Διάλογος φονιά με πόρνη και το θέμα – ποιο άλλο; – η Ανάσταση.

Συγχωράτε με, φίλοι, αλλά η Ανάσταση δεν είναι για μάς τους βολεμένους, με τις σίγουρες ιδεολογικές πεποιθήσεις, το βιβλιάριο επιταγών στην τσέπη, τις ελπίδες στο κόμμα και στις προοπτικές κοινωνικών μεταλλαγών. Εμείς ψάχνουμε για το πραγματικό μόνο σε χώρους παραισθήσεων: στις νομικές κατοχυρώσεις των δικαιωμάτων μας, στις συνδικαλιστικές θωρακίσεις των διεκδικήσεών μας. Λογαριάζουμε για πραγματικό αυτό που μας πληροφορούν οι απατηλές μας αισθήσεις και η διαλεκτική μας οξύνοια. Θλιβερές μαριονέτες των βιολογικών μας λειτουργιών, ξέρουμε για θάνατο μόνο το ευθύγραμμο καρδιογράφημα, γι’ αυτό και δεν υποψιαζόμαστε τίποτα για τη ζωή.

Μόνο εκεί, στις θύρες τής απόγνωσης, στη θύρα του μνημείου, που χάσκει ανοιχτή όπως το στόμα του κήτους, σε κείνη την κόψη ανθοβολεί η Ανάσταση: ο αναστημένος πατάει με το θάνατο το θάνατο – θανάτω θάνατον πατήσας – και βεβαιώνει πως μοναδικό σημάδι της Ανάστασης, μοναδικό «σημείον», είναι η κάθοδος στον Άδη, στην κοιλία τους κήτους, στα βάθη της αβύσσου – μοναδικό σημείο ο Ιωνάς. Ξέρετε τον Ιωνά, φίλοι μου; Θα χαρώ πολύ να σας κάνω τις συστάσεις: Μέγα Σάββατο πρωΐ, ραντεβού με τον Ιωνά στον Μέγα Εσπερινό. Έτσι: πρωί στον εσπερινό, βγάζοντας τη γλώσσα στη γραμμική διαδοχή του χρόνου.

Φίλοι ροκαμπίληδες και χεβυμεταλλάδες, ποιος αλήθεια σας πρωτομίλησε για τον Θεό; Σίγουρα σας τον περάσαμε για σιγουριά, τόσο θωρακισμένη όσο και όλες οι νεκρές έννοιες τής λογικής μας. Κάτι σαν υπέρτατο μπάτσο, εγγύηση της έννομης αποχαύνωσης, με γκλομπ που κοπανάει κατακέφαλα κάθε ατίθαση παρεκτροπή της σάπιας ηρεμίας μας.

Όμως εσείς, παιδιά του Ιωνά, βγαλμένα μέσα από την κοιλιά του κήτους, απλώστε τα χέρια και ψηλαφίστε στη θύρα της απόγνωσης το μοναδικό έγκυρο σημάδι: ο Θεός είναι αβεβαιότητα, ο Θεός είναι ρίσκο, γνωρίζουμε τον Θεό παλεύοντας μία σχέση, όχι κατανοώντας ένα νόημα. Πετάξτε την έννοια, κρατήστε το όνομα – μιλάμε για επώνυμο έρωτα, όχι για φαντάσματα νοημάτων. Δεν σας λέω το όνομα, φοβάμαι μη σας το σερβίρω σαν ιδέα. Ελάτε να χορέψουμε απόψε, χοροπηδώντας κοπαδιαστά με τους πεθαμένους, που είναι πιο ζωντανοί από τους ζωντανούς, τους δικούς μας εγγύτατους ζωντανούς της ζωτικής απόγνωσης, να τραγουδήσουμε το όνομα που ανέστη στη δική μας μάζωξη, στη δική μας θύρα, τη θύρα του μνημείου. Όσοι γεύτηκαν το τι θα πει «υποκάτωθεν τού θανάτου», όλοι όσοι ζουν, γιατί συνειδητά παραιτήθηκαν από τις παρηγόριες των ψευδαισθήσεων, όλοι θα είναι εκεί. Οι περιθωριακοί πρωτοπόροι, ληστές, πόρνες, τελώνες και άσωτοι, αναστημένοι όλοι στο πανηγύρι του έρωτα για τον Αναστημένο. Όλοι οι απελπισμένοι από όλα, θα χορέψουμε την Ανάσταση, θα χορέψουμε την απόγνωση που ανθοβολάει ζωή, μεταλλάζοντας το θάνατο σε έρωτα.

Το γλέντι θα αρχίσει αργά, όταν σκορπίσουν τα τουριστικά εκτοπλάσματα της ανέορτης εθιμοτυπίας, οι χοντρονοικοκυραίοι, που θα ’ρθούν εκεί μόνο σαν για απεριτίφ πριν από τη μαγειρίτσα ή οι ασταυροκόπητοι προοδευτικοί, πιο πεθαμένοι κι απ’ τους πεθαμένους. Να σκορπίσουν αυτοί, οι παρασιτικοί, και θα αρχίσει το γλέντι, το πανηγύρι της Ανάστασης.

Ραντεβού, φίλοι, στη δική μας θύρα, εκεί που μοσχοβολάει Ανάσταση. Μέρα όγδοη της Κυριακής, ραντεβού στην Ανάσταση.

 

Και:

Φρικιά στην Εκκλησία
ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!
Ζήσε πέρα από τα όρια!
Η εσωτερική ειρήνη
Είσαι ο άνθρωπός μου;
Τα πνεύματα των νεκρών κι εμείς
Η χριστιανική Βίβλος των Νεκρών
 
Οι άγιοι αναρχικοί 
Κάτι τύποι με μαύρα που ζουν στον κόσμο τους...
"Νεκρός για τον κόσμο" τι σημαίνει;
Άντε και πίστεψα - τώρα τι κάνουμε;
Ο νέος που καταράστηκε το Θεό
Επιστολή προς τους αδελφούς μας Ινδιάνους  
Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής
Νεκροκεφαλές - Κρανία - Σκέλεθρα...

Διάλογος Active Member και Ιησού Χριστού
Ο Μπαγάσας του Νικόλα του Άσιμου (και ο ίδιος ο Άσιμος)
Ένα μυστήριο που μας κυνηγάει από παιδιά
"Δε μας παρατάς με το Γέροντα!!" - Η έφηβη & ο άγιος: μια ιστορία για την αγάπη, το σεβασμό και την αιωνιότητα 

Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα": σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου ...
Η θρησκεία της χαράς - Γελαστοί άγιοι
«Ου προσκυνούμεν!»: οι άγιοι Τρεις Παίδες του Μεγάλου Σαββάτου (& περί του Αγίου Φωτός)