Σημείωση του ιστολογίου μας: από τον παραδοσιακό αυτό λαό, το αρχαίο ελληνικό φύλο, που τόσο ταλαιπωρείται από την ολιγωρία του ανθελληνικού κράτους, έχουμε να διδαχτούμε και να παραδειγματιστούμε για τη διατήρηση των παραδόσεων και των παραδοσιακών μας αξιών στη ζωή μας. Ας το σκεφτούμε.
Πρωταγωνιστές | Η νέα γενιά των Πομάκων τολμά και ονειρεύεται - 05/03/2025
Τα ορεινά χωριά της Ροδόπης κρύβουν πολλά μυστικά και οι «Πρωταγωνιστές» ταξιδεύουν για να τα ανακαλύψουν. Μαθητές που έχουν όνειρο να σπουδάσουν Ιατρική αλλά και να επιστρέψουν στον τόπο τους για να παντρευτούν ομόθρησκό τους, όπως επιτάσσει η παράδοση τους.
Βοσκοί που κοιμούνται στα ορεινά μαντριά τους, συντροφιά με μουλάρια και τσοπανόσκυλα, για να προστατέψουν τα κοπάδια τους από τους λύκους. Κορίτσια που τους αρέσει να φορούν τις παραδοσιακές ενδυμασίες των γιαγιάδων τους και με αυτές να βγαίνουν βόλτα στο «παζάρι». Γυναίκες πρόθυμες να σου φτιάξουν παραδοσιακές πίτες με ρύζι και πατάτα. Την πίτα του φτωχού όπως, με χαμόγελο, λένε.
Αγρότες που καλλιεργούν σπάνια ιαματικά βότανα που εξάγονται σε πολλές χώρες του κόσμου.
Ναι! Ο Σταύρος Θεοδωράκης μετά από 12 χρόνια επιστρέφει στα Πομακοχώρια, τα ορεινά χωριά της Ροδόπης. Συναντά παλιούς φίλους, ενώ οι κάμερες των «Πρωταγωνιστών» καταγράφουν τα σχέδια της νέας γενιάς των Πομάκων. Μιας γενιάς που καταφέρνει να ισορροπεί αριστοτεχνικά, ανάμεσα στην εξέλιξη και την παράδοση.
Η Οσία Σοφία της Θράκης, από την Αίνο της Θράκης, είναι αγία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που τιμάται στις 4 Ιουνίου. Ονομάστηκε η μητέρα των ορφανών καθώς επέδειξε σημαντικό φιλανθρωπικό έργο για τα παιδιά που δεν είχαν γονείς.[1][2]
Ο βυζαντινός Ναός της του Θεού Σοφίας, στην Αίνο.
Η οσία Σοφία έζησε στην Αίνο της Ανατολικής Θράκης κατά τη
μεσοβυζαντινή εποχή μεταξύ 9ου και 12ου αιώνα, οπότε και γράφηκε το
παλαιότερο σωζόμενο κείμενο του βίου της.[3]
Είχε ευσεβείς γονείς και όταν ενηλικιώθηκε δημιούργησε τη δική της
οικογένεια με έξι παιδιά. Τα παιδιά της όμως απεβίωσαν. Ακολούθως η
Σοφία διαμοίρασε όλα τα υπάρχοντά της σε φτωχούς και ανήμπορους και
επέλεξε να ζήσει μέσα στον κόσμο ασκητικά. Αφιέρωσε τη ζωή της στην
προστασία ορφανών και χηρών. Πριν το τέλος της ζωής της εκάρη μοναχή και
απεβίωσε ειρηνικά σε ηλικία 53 ετών.[4][5]
Υμνολογία
Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.
Σοφίας άνωθεν κλήσιν απέλαβες
και κατεποίκιλας ψυχήν σου έμφρονα
της εγκρατείας στολισμώ και έργοις της ευποιίας
όθεν σκεύος γέγονας χαρισμάτων του Πνεύματος
βλύζουσα δωρήματα ορφανοίς τε και πένησι
και πάσι τοις εν πίστει βοώσι·
χαίροις, θεόσοφε Σοφία.
Κοντάκιον Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
Θείας Σοφίας εν οσίαις την επώνυμον,
της καρτερίας και ασκήσεως το πρότυπον,
των συζύγων και μητέρων την ευκοσμίαν
και της πόλεως της Αίνου εγκαλλώπισμα,
την Σοφίαν εν ωδαίς προσεπαινέσωμεν
πόθω κράζοντες· χαίροις μήτερ θεόσοφε.
Μεγαλυνάριον
Χαίροις των οσίων η χαρμονή,
βρύσις του ελέους και η στήλη υπομονής·
χαίροις φερωνύμου σοφίας εκμαγείον,
Σοφία, των τιμώντων σε η αντίληψις.
Η ελεημοσύνη, της Οσίας Σοφίας της εξ
Αίνου προς όλους τους προσερχομένους σε αυτήν φτωχούς ήταν πάντα
εγκάρδια και πλουσιοπάροχη.
Γιατί πίστευε, η μακάρια, ότι ήταν
καλύτερα να στερείται η ίδια, παρά να να αφήσει κάποιον φτωχό να γυρίσει
στο σπίτι του με άδεια χέρια.
Γι’ αυτό περισσότερο χαιρόταν όταν έδινε, παρά όταν της έδιναν κάτι.
Για όλα τα καλά που πρόσφερε σ’ αυτούς που είχαν ανάγκην της
παραχώρησε ο Θεός να συμβαίνει για πολύ καιρό μπροστά στα μάτια της ένα
παράδοξο θαύμα.
Το δοχείο στο οποίο είχε το κρασί από το
οποίο πρόσφερε καθημερινά στους φτωχούς, παρ’ όλο που μοίραζε απ’ αυτό
συνέχεια και απλόχερα δεν λιγόστευε ποτέ και το έβλεπε πάντα γεμάτο.
Και έτσι κάθε φορά που έπαιρνε το δοχείο
του κρασιού για να μοιράσει απ’ αυτό στους φτωχούς, παρατηρούσε το
θαύμα αυτό με ιδιαίτερο θαυμασμό και ευχαρίστηση.
Αυτό συνέχιζε να γίνεται όσο το κρατούσε μυστικό και δεν το φανέρωνε σε κανένα.
Όταν, όμως, κάποια στιγμή, θέλοντας να
φανερώσει και να κηρύξει τα μεγαλεία του Θεού που έβλεπε να γίνονται
μπροστά της και το είπε σε κάποιον συγγενή της, το δοχείο βρέθηκε,
αμέσως, άδειο.
(Παρόμοιο γεγονός συνέβη και σε άλλες
περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα όταν βρέθηκε θαυματουργικά γεμάτο με
λάδι το μεγάλο δοχείο της Ιεράς Μονής Σίμωνας Πέτρας Αγίου Όρους και
συνέχισε να διατηρείται έτσι για αρκετό καιρό, μέχρι που οι μοναχοί της
μονής, το φανέρωσαν προς δόξαν Θεού).
Πάντως το γεγονός αυτό στεναχώρησε
κατάκαρδα την μακαρία και φιλάνθρωπο Οσία Σοφία την εξ Αίνου η οποία
αύξησε, πλέον, ακόμη περισσότερο την άσκησή της.
Διασκευή από τον Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη.
Κάνουμε έκκληση στους συμπατριώτες και τους φίλους μας σε όλη την Ελλάδα, να βοηθήσουν τον τόπο μας !!! Η φωτιά, σε τόση μεγάλη έκταση στον νομό, έσβησε την ζωή στο πέρασμά της. Θρηνούμε κατά προτεραιότητα για τους ανθρώπους που χάθηκαν !!! Θρηνούμε όμως και για την αγροτική γη και τα ζώα, που έγιναν στάχτη μαζί με τους κόπους χιλιάδων αγροτών.
Πολλοί
παραγωγοί έχουν χάσει τα πάντα, καλλιέργειες, αποθήκες, εξοπλισμό,
αποθέματα...!!! Παρ΄ όλη την ενίσχυση που πρέπει να κάνει το κράτος, θα
χρειαστούν χρόνια για να σταθούν στα πόδια τους, ενώ παράλληλα θα
περιμένουν την φύση να αναγεννηθεί. Μαζί με τους παραγωγούς,
επλήγησαν και επιχειρήσεις, καταστήματα και άλλα επαγγέλματα που
συνδέονται με την αγροτική παραγωγή. Η προφανής συρρίκνωση του
εισοδήματος στην περιοχή, επηρεάζει στην συνέχεια, όλη την οικονομία
του τόπου, έως και... μια καφετέρια !!! Όλες τις επαρχίες του Νομού.
Από την Αλεξανδρούπολη έως την Ορεστιάδα και το Ορμένιο !! Πόσο θα αντέξουν οι άνθρωποι εκεί; Οι Ακρίτες μας με την ζωή τους και την εργασία τους, κρατούν ζωντανή την παραμεθόριο !!! Η ανάκαμψη θα αργήσει. Αρχίζει ένας ανηφορικός δρόμος !! Ας μην είναι η μετανάστευση η λύση για κάποιους, η οποία όμως θα προστεθεί ως ζημιά στον τόπο ως απώλεια των “χεριών” τους.
Σας παρακαλούμε λοιπόν, να ενισχύσετε τον Έβρο:
Αγοράζοντας προϊόντα του τόπου.
Όσοι
είστε επισκέπτες στον τόπο μας, αγοράστε και οτιδήποτε άλλο από τα
καταστήματα εκεί, ακόμη και αν είναι πιθανόν κάτι να μπορείτε να το
βρείτε λίγο φθηνότερο στον τόπο που ζείτε. Σκεφτείτε ότι βοηθάτε έτσι
την διατήρηση του καταστήματος, δηλαδή την επιβίωση του καταστηματάρχη ή
των υπαλλήλων.
Όσοι
δεν θα ταξιδέψετε εκεί, κάνετε παραγγελίες. Στο διαδίκτυο μπορείτε να
αναζητήσετε προϊόντα και επιχειρήσεις. Τυριά, τραχανάδες, κρέατα,
ζυμαρικά, μεταξωτά, κεντήματα, είδη παραδοσιακής τέχνης, ποτά... κλπ.
Εμείς δεν θα προτείνουμε κάτι δημόσια, φοβούμενοι μήπως αποκλείσουμε
κάποιες, αλλά μπορούμε να σας πληροφορήσουμε για όσες γνωρίζουμε.
Επικοινωνήστε μαζί μας.
Όσοι έχετε την οικονομική δυνατότητα, κάνετε δωρεές ή επενδύστε σε επιχειρήσεις στον Έβρο.
Επιλέξτε
τον Έβρο για τα τουριστικά σας ταξίδια. Υπάρχουν πάρα πολλά μέρη για
να επισκεφθείτε. Ξενοδοχεία υπέροχα, παραλίες, μουσεία, εστίαση με
εξαιρετική κουζίνα, τοποθεσίες της φύσης... κλπ. Δεν κάηκε όλος ο Έβρος
και μην σας αποθαρρύνει η καταστροφή που έγινε σε κάποιες μεγάλες
περιοχές, για να μην έρθετε.
Και
το ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ, σας παρακαλούμε ΠΟΛΥ, μην ψωνίζετε από την Τουρκία και
τη Βουλγαρία !! Δεν μπορεί να λέγεται πατριώτης ή Έλληνας εκείνος, που
αφήνει τα χρήματά του σε αυτά τα ξένα κράτη, για να αγοράσει λίγο πιο
φθηνά, πετσέτες, κάλτσες, παπούτσια, κλωστές πλεξίματος, γλυκά και (αν
είναι δυνατόν!!) φασολάκια και είδη λαϊκής αγοράς !! Τα άτομα χαμηλού
εισοδήματος, δεν μπορούν να επικαλούνται το χαμηλό εισόδημά τους για
να ψωνίζουν εκεί, όταν μάλιστα λαμβάνουν επιδόματα !!! Δυστυχώς αυτό
γίνεται και από εύπορους !! Αγαπήστε τον τόπο σας, αγαπήστε την Ελλάδα
!!!
Ο Έβρος είναι το πρώτο μέτωπο άμυνας απέναντι σε μια επιθετική χώρα, μην το ξεχνάτε !!
Ευχαριστούμε αν μας διαβάσατε και αν θα ανταποκριθείτε στην παράκλησή μας.
Πριν 40 χρόνια 18 αδελφές από την Μονή της Σουρωτής στάλθηκαν στον
Έβρο για να «στήσουν», «δίπλα στα σύνορα», το πρώτο μοναστήρι στην
Αλεξανδρούπολη. Την «Παναγιά του Έβρου».
Οι μοναχές, που έκαναν τότε το μεγάλο βήμα, αφηγούνται τις δυσκολίες
εκείνης της περιόδου, αλλά και όσα σήμερα τις κάνουν ευτυχισμένες στην
«νέα τους οικογένεια».
Αγιογραφίες, ψηφιδωτά, κέντημα, αργυροχοΐα αλλά και γεωργικές εργασίες
είναι ανάμεσα στα καθημερινά διακονήματα των 50, σήμερα, αδελφών ηλικίας
από 30 έως 95 ετών.
«Υπακοή» είναι η λέξη που τις συνοδεύει. Ακόμη και το διακόνημά τους, αν
θα είναι στις ελιές, στην κουζίνα ή στο κέντημα, είναι απόφαση της
γερόντισσας!
Και οι αδελφές εκμυστηρεύονται στον Σταύρο Θεοδωράκη πως ό,τι και να
διαλέξει η Ηγουμένη «το αγαπούν από την αρχή, γιατί αγαπούν εκείνη».
Σχεδόν όλες είναι απόφοιτες Πανεπιστημίου και η Γερόντισσα Μακρίνα
–απόφοιτη ιατρικής και η ίδια– εξηγεί γιατί το θεωρεί «απολύτως
φυσιολογικό»!
Η «Πολιορκία», είναι η δεύτερη κατά σειρά ιστορική ταινία μεγάλου
μήκους της Aratos Films, μετά την «Έξοδο 1826». Βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και δη στη μάχη της Μονής Δοβρά στη Βέροια, το Μάρτιο του 1822. Η ιστορία όμως επαναλαμβάνεται.
Δύο αξιωματικοί του Ελληνικού στρατού στο οχυρό Ρούπελ, το Μάρτιο του
1941, έχουν να αντιμετωπίσουν τις ίδιες προκλήσεις λίγες μέρες πριν την
επίθεση των Γερμανών.
Λίγα λόγια για το έργο: Μέσα στο πολεμικό – εχθρικό κλίμα της εποχής
δύο οικογένειες συναντώνται σε ένα μοναστήρι προκειμένου να γίνει με
μυστικότητα ένας γάμος. Αυτό όμως δεν περνάει απαρατήρητο. Μια προδοσία
θα οδηγήσει έξω από το μοναστήρι χιλιάδες τούρκους στρατιώτες. Ο
ηγούμενος της μονής, οι μοναχοί και τα μέλη των δύο οικογενειών, πιάνουν
στα χέρια τα όπλα και η Πολιορκία ξεκινά. Μαζί της αρχίζουν επίσης,
ένας αγώνας επιβίωσης κι ένας κύκλος αποκαλύψεων. Η ιστορία ξεδιπλώνεται
στη μεγάλη οθόνη, μέσα από την συζήτηση 2 αξιωματικών του ελληνικού
στρατού, στο οχυρό Ρούπελ, τον Μάρτιο του 1941.
Η «Πολιορκία», αποτελεί μέρος της τριλογίας της Aratos Films για το
1821. Υπενθυμίζουμε ότι η πολυσυζητημένη «Έξοδος 1826» του Βασίλη
Τσικάρα, ήταν η πρώτη. Αποτέλεσε δε, την πρώτη ταινία με θέμα το 1821
μετά από 46 ολόκληρα χρόνια («Παπαφλέσσας», 1971).
Το Υπουργείο Παιδείας και το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής
χαρακτήρισαν την ταινία «υψηλής ποιότητας», στο κομμάτι της ιστορικής,
πολιτιστικής και εκπαιδευτικής αρτιότητας.
Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης του φιλμ, Βασίλης Τσικάρας μίλησε στο Star.gr - Πρώτη ανάρτηση: 26-07-2017
Βασίλης Τσικάρας
«Η Πολιορκία στηρίζεται σε ένα πολύ
ωραίο σενάριο και οι ήρωες του έργου πιστεύω πως θα αγαπηθούν από το
κοινό. Η ταινία "παντρεύει" τη μυθοπλασία και ένα αληθινό ιστορικό
γεγονός, έχει πολλούς συμβολισμούς, παραλληλισμούς και
ηθικά διδάγματα. Στόχος μας να στείλουμε μηνύματα στην ελληνική
κοινωνία, να παιδευτούμε και να εκπαιδευτούμε σε ένα δύσκολο είδος
κινηματογράφου, το οποίο απαιτεί γνώση, εγρήγορση, συνένωση δυνάμεων,
συνεργασίες, συνεχείς έρευνες και σωστές επιλογές ανθρώπων για να
πλαισιώνουν κάθε τμήμα αυτών των παραγωγών», εξήγησε ο Βασίλης Τσικάρας, παρουσιάζοντας τις αφίσες της ταινίας.
Η χρονική στιγμή που
πραγματοποιείται η ταινία μόνο τυχαία δεν είναι... Το φιλμ έρχεται σε
μια περίοδο κρίσεων και... προκλήσεων στα Βαλκάνια. Η ειρήνη και η
σταθερότητα στην περιοχή απειλούνται, ο αλβανικός εθνικισμός βράζει, το
θέμα της ονομασίας των Σκοπίων είναι ακόμη ανοιχτό, ενώ οι τουρκικές
παραβιάσεις στο Αιγαίο αποτελούν καθημερινό φαινόμενο. Την ίδια ώρα, οι
Έλληνες υποφέρουν λόγω της οικονομικής στενότητας,και οι αλλαγές
διαδέχονται η μια την άλλη. Όλα αλλάζουν γύρω μας, ακόμη και τα...
βιβλία ιστορίας που ξέραμε, δεν θα είναι ποτέ πια ξανά το ίδιο...
Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, η
Aratos Films και ο Βασίλης Τσικάρας τολμούν το επόμενο βήμα, φωτίζουν
την ελληνική ιστορία και όπως φαίνεται από τα σχόλια του κόσμου, θα
πετύχουν, καθώς το κοινό "διψά" για τέτοιες ταινίες, ειδικά σε περιόδους
που δοκιμάζονται βάναυσα ιδανικά και αξίες.
«Η ταινία έρχεται σε μια περίοδο που φαίνεται ότι σιγά σιγά ανθεί ο λεγόμενος ιστορικός κινηματογράφος στη χώρα μας. Τους επόμενους μήνες, αναμένονται αρκετές ελληνικές ταινίες στη μεγάλη οθόνη με ιστορικό περιεχόμενο. Εμείς, επιλέγουμε το 1821 καθώς η περίοδος μας συγκινεί αφάνταστα,
ενώ θεωρούμε πως ήταν πάρα πολλά τα χρόνια ("Παπαφλέσσας", 1971) που
περιμέναμε για να δούμε ξανά μια ταινία για την ελληνική επανάσταση.
Άλλωστε, εκτός από τα μηνύματα που περνάνε, μέσα από αυτές τις
ταινίες, διαφημίζουμε παράλληλα την ελληνική φύση, τα ελληνικά τοπία,
ενώ σε πολλές περιπτώσεις αναδεικνύουμε και "ξεχασμένα" μνημεία», επεσήμανε ο κ.Τσικάρας.
Λίγο πριν ανάψουν οι κάμερες και
τα φώτα, ο Βασίλης Τσικάρας δεν σταματά το διάβασμα και την έρευνα. Με
τόμους βιβλίων και το laptop του συνέχεια μαζί του, "τρέχει" με τους
στενούς του συνεργάτες, τις τελευταίες λεπτομέρειες, "οργώνοντας" την
Ελλάδα, φιλοδοξώντας να δημιουργήσει μια ταινία-παρακαταθήκη για τις
γενιές που θα έρθουν.
«Μετά την "Έξοδο 1826" και στην "Πολιορκία" θα έχουμε συνεργασία με τον Μανώλη Σαββίδη,
πρόεδρο του Συλλόγου Φίλων Ιστορίας κι Αναπαράστασης Αυτής, Γιαννιτσών,
με εκπροσώπους παραδοσιακών συλλόγων, τοπικούς φορείς και Δήμους, στους
οποίους θα φιλοξενηθούν τα γυρίσματα. Αυτή την περίοδο, είμαστε σε
επαφές με εταιρίες, οργανισμούς και φορείς για να δούμε, αν θα υπάρξουν
συνεργασίες στο κομμάτι της παραγωγής και της διανομής», πρόσθεσε ο ίδιος.
Μανώλης Σαββίδης
Ο Βασίλης Τσικάρας,δεν έκρυψε την συγκίνηση του,
όταν έφερε στο μυαλό του τους αγώνες που έδωσε και τις δυσκολίες που
αντιμετώπισε για την πραγμάτωση των ταινιών στην Ελλάδα της βαθιάς
κρίσης. Καμία μάχη όμως δεν κερδίζεται χωρίς συμμάχους και ο Βασίλης είχε και έχει πολλούς, γι' αυτό και θα πετύχει. Στον αποχαιρετισμό, δώσαμε τα χέρια, και έκλεισε με τη φράση "μην
ξεχάσεις να γράψεις, ότι όποιος θέλει μπορεί να έρθει στα γυρίσματα της
ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ. Είναι ευπρόσδεκτοι όλοι και ο καθένας μπορεί αν θέλει να
βάλει το δικό του λιθαράκι στην ταινία".
Μια από τις πιο φιλόδοξες και αξιόλογες
παραγωγές της χρονιάς, αποτελεί η ταινία «Έξοδος 1826», η οποία κερδίζει
καθημερινά εκατοντάδες νέους υποστηρικτές από την Ελλάδα και το
εξωτερικό, σε μια εποχή που οι Ελληνικές παραγωγές είναι ελάχιστες.
Η ταινία «Έξοδος 1826? είναι μια αληθινή
ιστορία για την «Έξοδο του Μεσολογγίου», η οποία αναφέρεται στην «έξοδο»
που προκλήθηκε από τους πολιορκημένους αγωνιστές του Μεσολογγίου, στην
Ελλάδα, όταν η άμυνα προς τα τουρκικά και αιγυπτιακά στρατεύματα ήταν
αδύνατη. Οι λιγότεροι και περιτριγυρισμένοι-εγκλωβισμένοι πίσω από τα
τείχη Έλληνες αναγκάστηκαν να κάνουν μια απελπισμένη κίνηση για την
ελευθερία, βγαίνοντας από τα τείχη της πόλης για να πολεμήσουν με τους
πολιορκητές, μετά την ταλαιπωρία για εβδομάδες από τρομερή πείνα και η
δίψα, η οποία τους οδηγούσε σε βέβαιο θάνατο.
Οι Τούρκοι είχαν ήδη προειδοποιηθεί από κατασκόπους και προετοιμάστηκαν
για να αποφευχθεί το χτύπημα. Ένα ηρωικό αλλά και τραγικό συμβάν που
συνέβη τη νύχτα μεταξύ της 10ης και 11ης Απριλίου, 1826, συγκαταλέγεται
στις μάχες της Ελληνικής επανάστασης του 1821 και έχει καταγραφεί ως από
τα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα στην παγκόσμια ιστορία, προκαλώντας
συγκίνηση και θαυμασμό.
Η ταινία «Έξοδος 1826» είναι ένα πολεμικό δράμα, βασισμένο στην ιστορική
έρευνα του συγγραφέα και σκηνοθέτη Βασίλη Τσικάρα. Είναι η ιστορία των
120 ανδρών, Βλάχων από τη Σαμαρίνα, οι οποίοι άφησαν τις οικογένειες και
τον τόπο τους και έσπευσαν να συμμετάσχουν και να υποστηρίξουν την
Έξοδο του Μεσολογγίου. Πρόκειται μια απεικόνιση αυτής της μάχης της
Ελληνικής Επανάστασης με ορισμένα στοιχεία μυθοπλασίας, που έχει
γυριστεί σε 4 πόλεις της Ελλάδας με φυσικό τοπίο, με άλογα, όπλα,
δυναμικές σκηνές μάχης και πολλά εφέ, καθώς και πρωτότυπη μουσική.
Η ταινία «Έξοδος 1826» είναι μια
ανεξάρτητη παραγωγή και αφορά την ιστορία 120 αντρών από τη Σαμαρίνα
Γρεβενών και τα γύρω χωριά (περιβόλι, αβδέλλα), που έσπευσαν να
βοηθήσουν στην Έξοδο του Μεσολογγίου, τον Απρίλιο του 1826. Η ταινία
είναι βασισμένη στο δημοτικό μας τραγούδι «Παιδιά της Σαμαρίνας», στα
διασωθέντα ιστορικά στοιχεία και στη μυθοπλασία. Η σκηνοθεσία και το
σενάριο είναι του Βασίλη Τσικάρα, η φωτογραφία του Δημήτρη Σταμπολή και
στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι οι Δημήτρης Παπαδόπουλος, Λεωνίδας
Κακούρης, Μαρία Ανδρούτσου.
Λίγα λόγια για το έργο
Ο καπετάνιος Μίχος Φλώρος επιστρέφει στη
Σαμαρίνα για να πάρει κι άλλους άντρες και να τους οδηγήσει στο
Μεσολόγγι συμπληρώνοντας το ήδη υπάρχον σώμα, στη ντάπια του στρατηγού
Μακρή. Έτσι, με τη βοήθεια του προσωπικού του φίλου Ηλία Μανάκα κι
άλλους 25 άντρες ξεκινούν ένα μακρύ ταξίδι προκειμένου να συναντήσουν
στο Μεσολόγγι, τον Ζήση Χατζημάτη και τους υπόλοιπους συμπατριώτες τους.
Στις 31 Μαρτίου του 1826 ξεκινά η δύσκολη πορεία τους, μέσα από τα
βουνά. Την ίδια ώρα, οι γυναίκες στο χωριό προσπαθούν να μάθουν από την
Ελένη Φλώρου, την πραγματική αιτία της ξαφνικής φυγής των αντρών τους. Ο
Ιμπραήμ πασάς και ο Τούρκος Φρούραρχος της Άρτας Ν. Σερβάν ετοιμάζουν
την τελική επίθεση στο Μεσολόγγι.
'Στην πρεμιέρα έκλαιγα!!!' - Ο Βεροιώτης Δημήτρης Κύρτσος μιλάει για τη συμμετοχή του στην ταινία 'Έξοδος 1826' (βίντεο)
"Στην πρεμιέρα της ταινίας, μετά το τέλος
της προβολής έκλαιγα για 20 λεπτά ασταμάτητα... Νιώθω ότι έκανα κάτι για
τον τόπο μου, για την ιστορία μας, για την πατρίδα μας... Μετά από 40
χρόνια γυρίστηκε για πρώτη φορά και πάλι ταινία ιστορικού περιεχομένου.
Ο Βασίλης Τσικάρας είναι πραγματικός
δάσκαλος... Όλη η παραγωγή της ταινίας στηρίχτηκε στον εθελοντισμό και
στη στήριξη του απλού κόσμου... Του μεροκαματιάρη που πρόσφερε όχι από
το περίσσευμα, αλλά από το υστέρημά του"!!!
Μιλάει ο Δημήτρης Κύρτσος, ένας από του δυο
Βεροιώτες που παίζουν στην ταινία του Βασίλη Τσικαρα, «Έξοδος 1826» η
οποία κάνει πρεμιέρα στην αίθουσα του κινηματογράφου "Σταρ" την Πέμπτη. Ο
άλλος Βεροιώτης είναι ο γνωστός διατροφολόγος, Θανάσης Τόπης. Μάλιστα
στη σκηνή της εξόδου από το Μεσσολόγι παίζουν και τα δυο του παιδιά!!!
"Πήγαμε να βοηθήσουμε εθελοντικά. Αφήσαμε
τις δουλειές μας, άλλο έκλεισε το μαγαζί του.... και είπαμε θα πάμε να
βοηθήσουμε σε κάτι που θα μείνει για τις επόμενες γενιές", λέει με
φανερή συγκίνηση ο Δημήτρης Κύρτσος.
Ο "Μήτσος", όπως τον αποκαλούν οι φίλοι,
είναι επαγγελματίας μουσικός, αλλά και καταπληκτικός ηχολήπτης βρέθηκε
να ενσαρκώνει τον "Μάκρη" της ταινίας, μέσα από τη σχέση του και τη
συμμετοχή στον σύλλογο Ιστορίας και αναπαράστασης, που έχει έδρα τα
Γιαννιτσά.
Στα Γιαννιτσά όπου τελείωσε η περιπέτεια
αναζήτησης χώρου και πόρων από τον σκηνοθέτη της ταινίας και άρχισε η
"περιπέτεια" της δημιουργίας.
Με τον Δημήτρη Κύρτσο συναντηθήκαμε
μεσημέρι Τετάρτης έξω από τη Βέροια, στην τοποθεσία "Εκκλησίες", στις
πρώτες στροφές ανηφορίζοντας για Σέλι...
Ανάμεσα στα πεύκα, στον ανοιχτό περίβολο της εκκλησίας του Αη-Νικόλα, κουβεντιάσαμε γι' αυτή τη συναρπαστική εμπειρία.
Μια συνέντευξη που δεν είναι στην
πραγματικότητα συνέντευξη, αλλά μια συνομιλία "από καρδιάς" που χάρη
στον Αλέξανδρο Σολάκογλου που βοήθησε τεχνικά, καταγράφηκε και
δημοσιοποιείται.
Φυσικά, θα πρέπει να αναφερθούμε και στο
πολύ αξιόλογο καστ της ταινίας, όπου πρωταγωνιστούν εξαιρετικοί γνώριμοι
αλλά και νέοι ταλαντούχοι ηθοποιοί, με σημαντική τηλεοπτική,
κινηματογραφική και θεατρική εμπειρία.
Στη διεύθυνση του τεχνικού team και ως διευθυντή φωτογραφίας, βρίσκουμε
τον Δημήτρη Σταμπολή, έναν μαιτρ του είδους με παρουσία σε πολλές
κινηματογραφικές επιτυχίες («Το τανγκό των Χριστουγέννων», «Αν» κ.ά), ο
οποίος με την εμπειρία του αναμένεται να φέρει εις πέρας τις δύσκολες
απαιτήσεις μιας ταινίας εποχής. Την οργάνωση παραγωγής έχει αναλάβει η
ικανότατη Ελένη Σκάρπου.
Όλη
η κινητοποίηση των τελευταίων εβδομάδων για τα Σκόπια, μαζί και τα περίφημα
συλλαλητήρια, πολύ φοβάμαι πως είναι εκτός πραγματικότητας.
Το
προσεχές συλλαλητήριο (4 Φεβρουαρίου 2018) φαίνεται πως έχει κιόλας πάρει χαρακτήρα εθνικού πανηγυριού,
με το οποίο θα νιώσουμε εθνικά υπερήφανοι, ενώ στ’ αλήθεια η πατρίδα και η
κοινωνία μας έχουν ήδη πέσει σε χέρια ξένων, αναμένονται χειρότερα, κι όμως τίποτα
δεν κάνουμε.
Είτε
ζήσετε το συλλαλητήριο από μέσα, είτε το δείτε στην τηλεόραση, σκεφτείτε παρακαλώ αν
διαφέρει από τον παλλαϊκό ξεσηκωμό όταν πήραμε το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου το 2004. Ναι, το κίνητρό μας τώρα είναι η αγάπη μας για τη Μακεδονία, αλλά
νομίζω πως στρέφουμε τη φλόγα της ψυχής μας σε λάθος κατεύθυνση, εκτονώνοντας έναν
αγωνιστικό παλμό που θα μπορούσε ίσως να κατευθυνθεί αλλού. Νομίζω πως η κυβέρνηση θα χαίρεται που διαδηλώνουμε
για τα Σκόπια κι όχι για την πείνα, τον εξευτελισμό και την υποτέλεια που
υφιστάμεθα κι εμείς και η χώρα μας, ακριβώς όπως τα ολοκληρωτικά καθεστώτα
καλλιεργούν το ποδόσφαιρο και γενικά τον αθλητισμό, για να προκαλούν την
ψευδαίσθηση της εθνικής υπερηφάνειας στους λαούς που εκμεταλλεύονται και καταπιέζουν.
Πώς
ξεσηκώθηκαν τόσες εκατοντάδες χιλιάδες – αν όχι εκατομμύρια – Έλληνες να
διαδηλώσουν για την ονομασία των Σκοπίων, και δεν έχουμε δει δέκα τέτοια
συλλαλητήρια, με σημαίες και με ταμπούρλα, με μητροπολίτες και άλλες επίσημες
προσωπικότητες στην πρώτη γραμμή, για το ξεπούλημα της πατρίδας μας σε ξένες
τράπεζες και εταιρίες, για τους πλειστηριασμούς σπιτιών, για το ξεχαρβάλωμα του
ελληνικού κράτος, για την υποτέλειά μας στους ξένους, για την πτώχευση και τον
εξευτελισμό του ελληνικού λαού;
Νομίζουμε
ότι πλήττεται η εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας από το όνομα του γειτονικού
κρατιδίου, ενώ τα αεροδρόμια και τα λιμάνια μας τα διαχειρίζονται ξένοι ιδιώτες και πιθανόν (μη γένοιτο) σύντομα το ίδιο θα γίνεται και με τον υδάτινο πλούτο της χώρας μας, δηλαδή το νερό που τρέχει από τη βρύση του σπιτιού μας…
Για ποια χώρα μιλάμε και ποια
ακεραιότητα;
Αφού
ο λαός μας μπορεί να κινητοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, πώς και δε βλέπουμε
ανάλογες κινητοποιήσεις – με παρόμοιο σφρίγος, ένταση και μαζικότητα – όχι μόνο
για τη διάλυση της ελληνικής κοινωνίας και οικογένειας (το κυνήγι εναντίον των
πολυτέκνων π.χ. και την υποβάθμιση του θεσμού του γάμου και της οικογένειας,
που βάλλεται από παντού, κυρίως οικονομικά και ηθικά – ηθικά εννοώ το πώς
μεγαλώνουν τα παιδιά μας, εξαρτημένα θύματα πανίσχυρων εταιριών, που τα άγουν
και τα φέρουν με την ανοχή του ανύπαρκτου κράτους), αλλά και για την πραγματική
απειλή που, κατά τη γνώμη μου, κρέμεται πάνω από το κεφάλι μας, τον τουρκικό
επεκτατισμό;
Και
τέλος, πώς και δε βλέπουμε παρόμοια κινητοποίηση για να πιεστεί η κυβέρνηση να
λύσει το πρόβλημα της τουρκοποίησης της Θράκης («εκτουρκισμού» θα λέγαμε κάποτε),
που νομίζω ότι όντως κινδυνεύει από ξένη δύναμη;
Ας
μου λύσει κάποιος μια απορία: τα Σκόπια
πώς ακριβώς μας απειλούν, ό,τι όνομα κι αν έχει το κρατίδιό τους; Υπάρχει
περίπτωση να αποκόψουν τμήμα της Βόρειας Ελλάδας και να το προσαρτήσουν; Πώς;
Στρατιωτικά; Ασφαλώς όχι (δεν έχουν πια τη Γιουγκοσλαβία από πίσω). Με οικονομικές πιέσεις; Ας γελάσω! Αφού υποτίθεται ότι
η οικονομία τους εξαρτάται από ελληνικές εταιρίες!
Μήπως
διπλωματικά, θα πείσουν ποτέ τους διεθνείς οργανισμούς να απαιτήσουν να τους δώσουμε
την ελληνική Μακεδονία; Μα, για να γίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να υπάρχει
αναβράζον αυτονομιστικό κίνημα «σλαβομακεδονικής μειονότητας» στο ελληνικό
έδαφος, όπως συνέβαινε με τους Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου. Εδώ δεν κερδίζουν
την αυτονομία τους οι Σκοτσέζοι ή οι Βάσκοι, με δεκαετίες αυτονομιστικού
κινήματος (για να μην πω: αιώνες), οι Παλαιστίνιοι, οι Κούρδοι κ.τ.λ. Εμείς θα χάσουμε
τη Μακεδονία;
Εξήγησε
λοιπόν στη διεθνή κοινότητα, στους διεθνείς οργανισμούς, στα πανεπιστήμια και τις
ακαδημίες την ιστορική πραγματικότητα (αυτήν που παραχαράσσουν οι Σκοπιανοί
εθνικιστές), τόσο για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, όσο και για την
εθνική σύνθεση του λαού του κρατιδίου, και άσ’ τους να αλυχτούν.
Αυτό από πού είναι; Από τους πανηγυρισμούς για το Euro ή από το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία; (Από εδώ είναι, όπου κι άλλες φωτο).
Η Θράκη
Αντίθετα,
στην ελληνική Θράκη, η τουρκική προπαγάνδα εργάζεται εδώ και δεκαετίες και
καλλιεργεί τουρκική συνείδηση στον (υποτιθέμενο;) ελληνικό μουσουλμανικό πληθυσμό.
Ακόμη
και ο πληθυσμός των Πομάκων, αρχαίας θρακιώτικης φυλής, χωρίς καμία σχέση με την Τουρκία, διδάσκεται
στα κρατικά μειονοτικά σχολεία τούρκικα αντί για πομάκικα και τουρκοποιείται (εκτουρκίζεται)
ολοένα και περισσότερο.
Λίγα
χρόνια έχουν περάσει που η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου απειλήθηκε και εκδιώχθηκε από τη
Θράκη επειδή αντιμετώπιζε τα μουσουλμανάκια σαν Ελληνόπουλα! (*)
Αυτά
δεν τα ξέρουμε; Δεν ιδρώνει το αφτί μας; Πού είναι οι κινητοποιήσεις μας για τη
σωτηρία της Θράκης μας, που όντως απειλείται;
Θα
θέσω άλλο ένα ζήτημα: στη Μακεδονία υπήρχε σλαβόφωνος γηγενής πληθυσμός, όπως και
στην Ήπειρο αλβανόφωνος. Πληθυσμοί με ελληνική συνείδηση, που πολέμησαν τους Οθωμανούς
(όπως οι Σουλιώτες) ή υπέφεραν στις αρχές του 20ού αιώνα από την τρομοκρατία
των Βουλγάρων κομιτατζήδων αρνούμενοι να δηλώσουν Βούλγαροι!
Όταν
απελευθερώθηκαν αυτές οι περιοχές, το σλαβογενές ιδίωμα στη Μακεδονία και τα αρβανίτικα
στην Ήπειρο (και όπου αλλού μιλιούνται) δεν διδάσκονταν στα σχολεία, προφανώς
με σκοπό να μη δημιουργηθεί η εντύπωση ότι έχουμε εθνικές μειονότητες και δοθεί
τροφή σε επεκτατικές βλέψεις των γειτόνων μας (όπως δεν διδάσκονται και τα αρχαιοπρεπή ελληνικά γλωσσικά ιδιώματα των διαφόρων άλλων περιοχών της Ελλάδας,
με αποτέλεσμα κι αυτά να χάνονται).
Αντίθετα,
στη Θράκη, αν και υποτίθεται ότι όλοι οι μουσουλμάνοι είναι Έλληνες, όχι Τούρκοι,
το κράτος στα μειονοτικά σχολεία διδάσκει τουρκικά! Γιατί; Δεν
εμποδίζει αυτό την ενσωμάτωση της μειονότητας στην ελληνική κοινωνία και στον
ελληνικό πολιτισμό;
Για
να είμαστε ειλικρινείς, πιστεύω στ’ αλήθεια ότι οι μουσουλμάνοι της Θράκης είναι
Έλληνες, όχι «Τουρκογενείς», ακριβώς όπως οι λεγόμενοι «Τουρκοκρήτες» ήταν (είναι)
εξισλαμισμένοι Κρητικοί και όχι Τούρκοι, και αντίστοιχα το ίδιο και οι «Τουρκοκύπριοι»
οι «Τουρκαλβανοί», οι Βόσνιοι μουσουλμάνοι κ.λ.π. Εξισλαμισμένοι πρώην
χριστιανικοί πληθυσμοί, που δεν άντεχαν τις αφόρητες συνθήκες της Τουρκοκρατίας
και εξισλαμίστηκαν.
Εν
πάση περιπτώσει, στη Θράκη γίνεται κάτι κακό, αλλά κλείνουμε τα μάτια, ενώ στη
Μακεδονία, από τα Σκόπια, ενάντια στα οποία στρεφόμαστε (και δεν τα φοβόμαστε,
γιατί είναι μια κουτσουλιά στο χάρτη), κατά τη γνώμη μου, δεν απειλούμαστε. Θα τολμούσαμε
να κάνουμε τέτοιο συλλαλητήριο για να διεκδικήσουμε ΑΟΖ π.χ. (και ΑΟΖ για ποιον;
για το λαό ή τους εφοπλιστές και τους βιομηχάνους;) ή για να διαμαρτυρηθούμε
ενάντια στις τουρκικές αξιώσεις για τα νησιά μας;
Θα
κλείσω παρακαλώντας να διερευνηθεί ο ρόλος του ελληνικού και διεθνούς κεφαλαίου
στο Σκοπιανό ζήτημα.
Από
τα Βαλκάνια περνούν αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου, έχουν ορυκτό πλούτο
και ό,τι άλλο δε γνωρίζω και δεν μπορώ να φανταστώ. Αυτά δεν τα νέμονται οι
λαοί, αλλά η πλουτοκρατία.
Επίσης,
δεν επωφελούνται τα κράτη, ώστε να έχουν χρήματα για να λύσουν τα κοινωνικά και
οικονομικά προβλήματα του λαού τους – τουλάχιστον, όχι το δικό μας κράτος (ή «κράτος»).
Τι
γίνεται λοιπόν; Ποιοι πιέζουν ποιους και ποιος ο ρόλος των βιομηχάνων, των εταιριών,
των τραπεζών, γενικά του κεφαλαίου, που κατά τη γνωστή (και ορθή – με εξαιρέσεις)
μαρξιστική ρήση «δεν έχει πατρίδα»; Μήπως πρέπει να διαδηλώσουμε ενάντια σε άλλους, Έλληνες και Σκοπιανοί μαζί;
Εμείς
αγοράζουμε σημαίες για το συλλαλητήριο ενάντια στα Σκόπια (σε έναν ασήμαντο
αντίπαλο, όπως τόνισα ότι είναι η γνώμη μου), αλλά κάποιοι καρπώνονται τον
πλούτο που παράγεται ή διέρχεται από την ευρύτερη περιοχή και από όλη τη
Βαλκανική (και όλη την Ελλάδα). Και οι λαοί, κατά το κοινώς λεγόμενο, χάφτουν
μύγες (μη έχοντας τίποτ’ άλλο να φάνε).
Τέλος,
απορώ που δεν είμαστε ενήμεροι για το ρόλο του ελληνικού κεφαλαίου στην
οικονομία των Σκοπίων. Πώς δηλαδή τα Σκόπια προβάλλουν εναντίον μας επεκτατικές
αξιώσεις και εμείς δεν μπορούμε να τους επιβάλουμε να σταματήσουν με την
οικονομική δύναμή μας στη χώρα τους; Ποια είναι όμως αυτή η δύναμη; Ακούμε γι’ αυτήν,
αλλά δεν την ξέρουμε.
Κλείνω
διερωτώμενος: συμμάχους δεν μπορούμε να κάνουμε τους Σκοπιανούς;
Κανονικά,
όλα τα Βαλκάνια θα έπρεπε να είναι ένα
κράτος, όπως
ονειρευόταν ο Ρήγας Φεραίος. Το όνειρό του πνίγηκε στο Δούναβη μαζί με τον ίδιο, οι Έλληνες και οι άλλοι βαλκανικοί λαοί πέσαμε στην παγίδα του εθνικισμού και της «εθνικής αυτοδιάθεσης», διαγράψαμε χίλια πεντακόσια χρόνια πολυφυλετικής συνύπαρξης, διαγράψαμε τους πολιτισμικούς, ιστορικούς και σε μεγάλο ποσοστό θρησκευτικούς (Ορθοδοξία) δεσμούς μας και μαλώνουμε (σφαχτήκαμε και σφαζόμαστε) μεταξύ μας ποια εδάφη θα πάρει ο καθένας!
Μα
σε ολόκληρη την περίοδο της Τουρκοκρατίας και κατά μεγάλο βαθμό και στο
Βυζάντιο όλα αυτά τα εδάφη ήταν κοινά! Όπως κοινές ήταν (είναι) οι παραδόσεις μας,
οι άγιοί μας, πολλοί από τους ήρωές μας (π.χ. ο Σκεντέρμπεης ή ο άγιος Λάζαρος της Σερβίας), τα τραγούδια μας, τα παραμύθια μας, ο μόχθος μας, οι ανάγκες μας, τα παιχνίδια
των παιδιών μας, οι ψυχές μας.
Αν
εκείνοι που κόπτονται για την εθνική αυτοδιάθεση των λαών (δηλ. κάθε εθνότητα
να έχει δικό της κράτος) νοιάζονταν για τους λαούς και όχι για τα αποικιοκρατικά
συμφέροντά τους, θα επέτρεπαν να έχουν δικά τους κράτη και οι ιθαγενείς φυλές της
Αφρικής και της Αμερικής! Όμως εκεί κάτι τέτοιο δεν τους εξυπηρετεί, ενώ εδώ διαιρούν και
βασιλεύουν χρησιμοποιώντας τις μικρότητές μας.
Μια
βαλκανική συμμαχία ή συνομοσπονδία λοιπόν, μια ενότητα λαών, είναι η λύση στο
πρόβλημα. Πώς λέμε «Ενωμένη Ευρώπη»; Κάτι τέτοιο, αλλά όχι με βάση το χρήμα και
το όφελος των ολίγων, αλλά με βάση την κοινή μας ιστορία και την ευημερία των
λαών.
Ουτοπία,
δυστυχώς. Οι τυχοδιώκτες που κυβερνούν τη χώρα μας, αχυράνθρωποι των ξένων (και
ντόπιων!) συμφερόντων, ίσως και κάποιοι αντίστοιχοι στις υπόλοιπες βαλκανικές
χώρες, ποτέ δε θα έκαναν τέτοια κίνηση.
Αυτά
τα ολίγα γεννά στο νου μου η κινητοποίηση των τελευταίων εβδομάδων και το
επικείμενο συλλαλητήριο.Δεν το
απαξιώνω, δεν απαξιώνω την ειλικρίνεια των απλών πατριωτών, που ξεσηκώνονται από
κάθε μεριά της χώρας μας για να συμμετάσχουν. Να περιμένω όμως ανάλογες
κινητοποιήσεις και για τα υπόλοιπα θέματα που θίξαμε εδώ; Μνημόνιο, τουρκικό
επεκτατισμό, Θράκη, αλληλογνωριμία και συναδέλφωση των βαλκανικών λαών;
Δεν
περιμένω. Γιατί; Ας το βρουν οι ιστορικοί του μέλλοντος, αν ασχοληθούν και αν
υπάρξει μέλλον.
Δόξα
τω Θεώ. Ο Θεός μεθ’ ημών.
Ευχαριστώ.
(*) Τώρα την κατηγορούν
ως Χρυσαυγίτισσα. Ίσως, δεν το ξέρω. Αν είναι αλήθεια, το θεωρούμε
λάθος της, αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό. Είμαστε ενάντιοι στη Χρυσή Αυγή. Αλλά ας έκανε το κράτος το χρέος του, για να μην πλησιάζουν τη
Χρυσή Αυγή οι ελάχιστοι δυναμικοί και συνειδητοποιημένοι πατριώτες.
.jpg)
