Παρακαλώ, εδώ!
άγιος Λουκάς Ιατρός (ενότητα άρθρων μας)
Πέμπτη 11 Ιουνίου 2026
Τετάρτη 10 Ιουνίου 2026
Μια μητέρα συγκλονίζει μιλώντας για την 2χρονη τετραπληγική κόρη της που εκοιμήθη...
Αφοτεροδέξιος
Ουρανία - Εφραιμία... |ένας ακόμα Άγγελος στην αγκαλιά του Θεού... "Πείτε στη μητέρα μου ότι είμαι καλά εδώ... |Από τα θαυμαστά νέα συναξάρια, που περνούν κυριολεκτικά από μπροστά μας!!! Απλά συγκλονιστικό....
|με τη Σταυρούλα Χαβατζόγλου
να τα αΦηγείται στη Σοφία Χατζή
● Μια απαραίτητη - θεωρώ - επισήμανση:
Πριν ακούσεις όλα αυτά τα πρωτόγνωρα:
Η τελευταία σκηνή της ζωής της Ουρανίας – Ευφραιμίας
ήταν κυριολεκτικά μεταξύ Ουρανού και γης.
Την είχαμε ακούσει από κοινούς γνωστούς.
Όμως ποτέ δεν τολμήσαμε να την δημοσιοποιήσουμε,
μέχρι τη σημερινή ημέρα,
που η ίδια η υπέροχη μανούλα της
βρήκε το κουράγιο να πει όλα εκείνα
που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε…
Θα την ακούσετε σε λίγο και σεις
με δάκρυα στα μάτια
και γλύκα στις ψυχές.
Γιατί είναι άλλο να διαβάζεις κάπου
ένα πρωτοΦανές ή σπάνιο περιστατικό
και άλλο να το ακούς από την ίδια τη μανούλα,
που το έζησε...
Για μένα προσωπικά, οφείλω να πω, μετά από όλα αυτά,
πως όλο αυτό γίνεται αυτομάτως
μια ακόμα αΦορμή δοξολογίας
προς τον Πανάγαθο Θεό…
Αφού τον σύζυγο της Σταυρούλας
και πατέρα της Ουράνιας - Εφραιμίας,
Δημήτρη Παπαδημητράκη,
τον είχα, στα πρώτα μου βήματα
ως Καθηγητής Φυσικής Αγωγής, μαθητή μου.
Και μάλιστα στην ίδια τάξη μεταξύ άλλων,
με τον μικρότερο αδερΦό μας, Θοδωρή…
Καταλαβαίνετε...
[Οι 2 συμμαθητές, χρόνια μετά, συναντήθηκαν
στο Μοναστήρι της μετανοίας του ενός.
όπου τραβήχτηκε το μνημειώδες αυτό στιγμιότυπο...]
Τώρα να σας πούμε να μνημονεύετε
την Ουράνια - Εφραίμια
μάλλον θα είναι λάθος.
Να παρακαλέσουμε την Ουράνια - Εφραίμια
να πρεσβεύει για εμάς,
μάλλον είναι το πιο σωστό.
ΥΓ:
Σταυρούλα και Δημήτρη,
η μεγαλύτερη παρηγοριά σας (μας)
είναι πως το κορίτσι σας είναι πλέον
ο αντιπρόσωπος σας στον Ουρανό.
Ας μας επιτραπεί να πιστεύουμε
πως, έστω και ξώΦαλτσα,
έχει και μας υπό την σκέπη της...
Σας αγαπάμε πολύ και είμαστε μαζί σας!
|σ.Β.Γ.
✨ Θάνατος δεν υπάρχει.
Εφόσον...
... Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες.
Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι...
Πείτε στη μητέρα μου, είμαι καλά εδώ - Η 2χρονη Ουρανία-Ευφραιμία | Σταυρούλα Χαβατζόγλου| Σοφία Χατζή
Μέγας Αλέξανδρος: Από την Πέλλα στην Αιωνιότητα (εκδήλωση, 13 Ιουνίου 2026)
Κ.Ε.Μ.Ε. «Εὐγένιος Τζιμογιάννης»
Με αφορμή την επέτειο του θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στις 13 Ιουνίου του 323 π.Χ. — ή στις 11 Ιουνίου σύμφωνα με άλλες ιστορικές πηγές — η Πέλλα, η γενέτειρά του, αποτίνει φόρο τιμής στην κορυφαία αυτή μορφή της παγκόσμιας ιστορίας μέσα από μια εκδήλωση αφιερωμένη στη ζωή, το έργο και τη διαχρονική κληρονομιά του.
Η εκδήλωση, που διοργανώνει το Κέντρο Έρευνας Μελετών και Επιμόρφωσης «Ευγένιος Τζιμογιάννης», αποκτά ιδιαίτερο συμβολισμό στις ημέρες μας, καθώς υπενθυμίζει τις ιστορικές ρίζες μιας προσωπικότητας παγκόσμιας εμβέλειας, η οποία συχνά βρέθηκε στο επίκεντρο διαφορετικών ερμηνειών και διεκδικήσεων. Μέσα από την επιστροφή στη γενέτειρά του αναδεικνύεται με τον πλέον αυθεντικό τρόπο η ιστορική και πολιτιστική μήτρα από την οποία αναδείχθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος, ενώ παράλληλα ενισχύεται η σύνδεση με την ιστορική μας κληρονομιά σε μια εποχή όπου η λήθη απειλεί να αποδυναμώσει τη σχέση των κοινωνιών με το παρελθόν τους.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, δύο διακεκριμένοι ομιλητές θα προσεγγίσουν τη μεγάλη προσωπικότητα του Μακεδόνα βασιλιά και τη διαχρονική επίδρασή του στην ιστορία, τον πολιτισμό και την πορεία του ελληνισμού, φωτίζοντας πτυχές του έργου και του οράματός του που εξακολουθούν να εμπνέουν μέχρι σήμερα.
Η βραδιά θα πλαισιωθεί από τη συμμετοχή μακεδονικών χορευτικών συλλόγων και παραδοσιακού μουσικού συγκροτήματος, συνδέοντας την ιστορική αναφορά με τη ζωντανή πολιτιστική παράδοση του τόπου. Οι χοροί, η μουσική και το παραδοσιακό γλέντι που θα ακολουθήσει θα αναδείξουν τη συνέχεια του πολιτισμού μας μέσα στον χρόνο, από την αρχαία Μακεδονία έως τη σύγχρονη λαϊκή έκφραση.
Η Πέλλα τιμά τον σπουδαιότερο γιο της και προσκαλεί το κοινό σε μια βραδιά ιστορίας, γνώσης, παράδοσης και πολιτισμού, εκεί όπου ξεκίνησε η πορεία του ανθρώπου που έμελλε να περάσει από την Πέλλα στην αιωνιότητα.
Τρίτη 9 Ιουνίου 2026
Δευτέρα 8 Ιουνίου 2026
Να χαμογελάς με αγάπη, γιατί ίσως γίνεις η άνοιξη κάποιου...
Μάτια που λάμπουν και χαμόγελο σαν άνοιξη…
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεται να πουν πολλά λόγια.
Μόνο
ένα βλέμμα καθαρό, γεμάτο ειρήνη, κι ένα χαμόγελο που θυμίζει πρωινό
Πάσχα, ανθισμένη αυλή και καμπάνες που χτυπούν ελπίδα, είναι αρκετά για
να σε δροσίσουν σαν ανοιξιάτικη αύρα μετά από μεγάλη σιωπή.
Σαν το πρώτο φως που μπαίνει από το παράθυρο και βρίσκει την ψυχή κουρασμένη, μα ακόμη ζωντανή…
Υπάρχουν
άνθρωποι που δεν κάνουν θόρυβο· κουβαλούν όμως μέσα τους μια γαλήνη που
απλώνεται αθόρυβα γύρω τους, σαν θυμίαμα σε παλιό εκκλησάκι, σαν το
άρωμα του βασιλικού μετά τη βροχή.
Και τότε θυμάσαι πως η καλοσύνη δεν χρειάζεται αποδείξεις, ούτε μεγάλα λόγια.
Μόνο παρουσία.
Μόνο μια καρδιά καθαρή που να ξέρει να αγαπά χωρίς να ζητά.
Όταν η καρδιά κατοικείται από αγάπη, πίστη και ταπείνωση, τότε ακόμη και το βλέμμα γίνεται φως.
Τα μάτια λάμπουν όταν η ψυχή έχει φως.
Όχι από την ομορφιά του κόσμου, αλλά από τη χάρη του Θεού που αναπαύεται μέσα στην καρδιά και της χαρίζει ειρήνη.
Και
το χαμόγελο γίνεται άνοιξη όταν ο άνθρωπος έμαθε να συγχωρεί, να αγαπά
και να εμπιστεύεται τον Χριστό ακόμη και μέσα στις δυσκολίες.
Ο αληθινός άνθρωπος δεν είναι κάποιος που απλώς εντυπωσιάζει.
Είναι κάποιος που αναπαύει την καρδιά.
Σου θυμίζει πως η καλοσύνη δεν χάθηκε και πως ο ουρανός μπορεί να χωρέσει μέσα σε μια απλή ανθρώπινη μορφή.
Η παρουσία του παρηγορεί.
Τα μάτια του γαληνεύουν.
Και η καλοσύνη του γίνεται μια σιωπηλή προσευχή για όσους κουράστηκαν από τον κόσμο.
Να κρατάς μάτια καθαρά και χαμόγελο ειρηνικό.
Γιατί καμιά φορά, αυτό είναι το πιο όμορφο κήρυγμα της πίστης.
Να κρατάς την ψυχή σου καθαρή, για να λάμπουν τα μάτια σου αληθινά.
Και να χαμογελάς με αγάπη…
γιατί ίσως γίνεις η άνοιξη κάποιου ανθρώπου.
… έτσι θέλω να σε βλέπω…
Τι πραγματικά σημαίνει πιστεύω και αγαπώ τον Θεό;
π. Αντώνιος Χρήστου / Ευχή (φωτο)
Αγαπητοί Αναγνώστες, στην εποχή μας, οι λέξεις «πίστη» και «αγάπη» έχουν συχνά απογυμνωθεί από το βαθύτερο νόημά τους, καταντώντας αφηρημένες έννοιες ή συναισθηματισμοί της στιγμής.
Για τον Ορθόδοξο Χριστιανό, όμως, το «πιστεύω» δεν είναι μια απλή διανοητική παραδοχή της ύπαρξης ενός Ανώτερου Όντος, ούτε το «αγαπώ» είναι ένα αόριστο απλά καλό συναίσθημα. Είναι ένας τρόπος ύπαρξης, μια συνεχής κίνηση του δικού μας προσώπου προς τον Θεό-Δημιουργό και την εικόνα Του, τον συνάνθρωπο.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Πίστη είναι μια συνεχής ζωντανή εμπειρία και άσκηση και πως ο πραγματικά πιστός άνθρωπος δεν περιορίζεται στο να «μην κάνει κακό». Η χριστιανική ζωή δεν είναι μια ηθική στατικότητα, αλλά μια δυναμική πορεία. Η νηστεία και η εγκράτεια, για παράδειγμα, δεν είναι διαιτητικοί κανόνες ή στέρηση τροφής για το θεαθήναι και για αισθητικούς ή για βελτίωση της υγείας μας λόγους. Είναι τα απαραίτητα «πνευματικά γυμνάσια» που απελευθερώνουν τη θέληση από την υποδούλωση στα πάθη. Ο άνθρωπος που εγκρατεύεται μαθαίνει να κυριαρχεί στον εαυτό του, ώστε να μπορεί να δοθεί ολοκληρωτικά στον Θεό και την αγάπη Του.
Η συμμετοχή στις Ιερές Ακολουθίες και η ενεργός παρουσία στα Μυστήρια της Εκκλησίας, ιδιαιτέρως στην μετοχή του σώματος και του αίματος Του Χριστού, αποτελούν την καρδιά αυτής της σχέσης. Εκεί, ο πιστός δεν είναι θεατής, αλλά μέλος ενός σώματος. Η Θεία Ευχαριστία δεν είναι μια συμβολική τελετή (όπως έχει καταντήσει σχεδόν στους Ετερόδοξους), αλλά η ένωση με την Πηγή της Ζωής. Χωρίς την συνειδητή μετοχή μας στα Μυστήρια, η πίστη κινδυνεύει να γίνει ιδεολογία, ενώ χάρις αυτά, γίνεται καθημερινά η εν Χριστώ μεταμόρφωση και ο αγιασμός του ανθρώπου.
Άλλος βασικός πυλώνας της ζωής του κάθε πιστού είναι (ή έστω θα πρέπει να είναι) η καλλιέργεια των χαρισμάτων και η φιλανθρωπία. Η αγάπη για τον Θεό αποδεικνύεται μέσα από την προσευχή, την φροντίδα και αγάπη για τον πλησίον. Η φιλανθρωπία στην Ορθόδοξη παράδοση δεν είναι «κοινωνικό έργο» με την κοσμική έννοια, αλλά η αναγνώριση της εικόνας του Θεού στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου, ειδικά του πονεμένου.
Παράλληλα, ο πιστός καλείται να καλλιεργήσει τα χαρίσματα που του δόθηκαν. Δεν είναι ένας παθητικός φοβικός και άβουλος άνθρωπος που απλώς αποφεύγει την αμαρτία και μεταθέτει τις ευθύνες του στους άλλους. Είναι ένας δημιουργικός άνθρωπος, ένας «λεβέντης» της πνευματικής ζωής, που χρησιμοποιεί το μυαλό, την τέχνη, την εργασία, τα τάλαντα και τον λόγο του για να δοξάσει τον Θεό. Η αγιότητα δεν είναι άχρωμη· είναι η πλήρης άνθιση της προσωπικότητας του ανθρώπου μέσα στο φως της Χάριτος.
Ασφαλή δείγμα της ζωής κάθε πιστού είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τις δοκιμασίες γιατί η πνευματική ζωή δεν είναι ανέμελη. Οι πειρασμοί και οι δυσκολίες είναι το πεδίο όπου δοκιμάζεται η γνησιότητα της αγάπης και της πίστης του. Ο πιστός δεν πτοείται ούτε απελπίζεται. Αντιμετωπίζει τις θλίψεις με υπομονή και εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού, γνωρίζοντας ότι ο Σταυρός προηγείται πάντα της Αναστάσεως. Η λεβεντιά του χριστιανού φαίνεται στο ότι σηκώνεται αφού πέσει και στο ότι δεν χάνει την ελπίδα του ακόμα και στο πιο βαθύ σκοτάδι και την θλίψη.
Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σήμερα, ο άνθρωπος βρίσκεται μπροστά σε πρωτόγνωρα διλήμματα και αυτό αποτελεί έναν άλλο βασικό πυλώνα κάθε πιστού η στάση απέναντι στις σύγχρονες προκλήσεις. Η Ορθόδοξη Θεολογία προσφέρει μια καθαρή ματιά της ανθρώπινης οντολογίας, βασισμένη στον σεβασμό του ανθρώπου ως «Ναού του Αγίου Πνεύματος». Αυτά τα λέμε και αναφέρουμε γιατί δυστυχώς όλο και συχνότερα και επιτακτικότερα ερχόμαστε να αναμετρηθούμε με τις εξής προκλήσεις:
Καύση των νεκρών: Για την Εκκλησία, το σώμα δεν είναι ένα αναλώσιμο αντικείμενο ή «φυλακή της ψυχής», αλλά συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης υποστάσεως, που προσδοκά την ανάσταση. Η ταφή είναι μια πράξη τιμής, μια σπορά της αφθαρσίας στη γη, και ο χριστιανός επιμένει σε αυτήν ως ομολογία πίστης στην αιώνια ζωή. Επομένως για τον Χριστιανό η ταφή είναι μονόδρομος από την στιγμή που ο ίδιος ο Χριστός ετάφη!
Ρομποτοποίηση-Μετανθρωπισμός-Τεχνολογικός Ολοκληρωτισμός: Ζούμε σε μια εποχή που η τεχνολογία υπόσχεται την υπέρβαση του θανάτου και τη μηχανική βελτίωση του ανθρώπου. Τα κινητά και οι υπολογιστές έχουν γίνει προέκταση του ίδιου του ευατού μας. Ο Ορθόδοξος Χριστιανός στέκεται με διάκριση. Ενώ αποδέχεται την επιστήμη ως δώρο, απορρίπτει την εργαλειοποίηση του προσώπου. Ο μετανθρωπισμός (transhumanism) επιδιώκει έναν «υπεράνθρωπο» χωρίς Θεό. Η Εκκλησία αντιπροτείνει τον «θεάνθρωπο» κατά χάρη. Η αξία μας δεν βρίσκεται στους αλγόριθμους ή στην επεξεργασία δεδομένων, αλλά στην ικανότητά μας να αγαπάμε και να κοινωνούμε με τον Άκτιστο Θεό.
Συμπερασματικά κλείνοντας το άρθρο μας: Πιστεύω και αγαπώ τον Θεό σημαίνει πρακτικά και τελικά ότι ζω με φιλότιμο. Σημαίνει ότι η παρουσία του Χριστού διαποτίζει την καθημερινότητά μου: από τον τρόπο που μιλούμε στους οικείους μας, τους συναδέλφους μας (ιδιαιτέρως τους υφισταμένους μας), μέχρι τη στάση μας απέναντι στον θάνατο. Είναι η επιλογή να παραμείνω άνθρωπος —με όλη την πνευματική αρχοντιά που αυτό συνεπάγεται— σε έναν κόσμο που συχνά προτιμά το τεχνητό από το αληθινό. Είναι μια συνεχής «καλή ανησυχία» για τη σωτηρία όλης της ύπαρξής μας και τη διακονία του κόσμου, με τα μάτια πάντα στραμμένα στο Φως της Βασιλείας Του Τριαδικού Θεού μας. Αμήν!
Κυριακή 7 Ιουνίου 2026
Προσπαθούν να βάλουν την Εκκλησία απέναντι από τον φτωχοποιημένο λαό!
Προσκυνητής
Θέμα σχολιασμού στα κοινωνικά δίκτυα αποτελεί η είδηση ότι η πολιτεία ετοιμάζει εξωπραγματικές αυξήσεις στον μισθό του αρχιεπισκόπου καθώς και των μητροπολιτών...
Προσωπικά μας ξάφνιασε και μας θύμωσε...
Σε περίοδο που η Ελληνική οικογένεια... υποφέρει και μετά βίας προσπαθεί να επιβιώσει, είναι εξοργιστική μια τέτοια είδηση, αν όντως ισχύει.
Από την μια τα τεράστια οικονομικά σκάνδαλα, όπως αυτά διατυπώνονται από την Ευρωπαϊκή εισαγγελία... και απ' την άλλη οι υπέρογκες αυξήσεις στους μισθούς ανθρώπων που έχουν επιλέξει να ζουν μόνοι τους, χωρίς οικογένεια και λοιπές υποχρεώσεις, μας δημιουργούν πολύ αρνητικά συναισθήματα.....
Αν επικρατούσε σωφροσύνη, όφειλαν οι ίδιοι οι αρχιερείς να απαιτήσουν τα ποσοστά αυτά των αυξήσεων, να δοθούν στις αδύναμες κοινωνικά ομάδες και δη στους πολύτεκνους, που αποτελούν την ραχοκοκαλιά της πατρίδας μας.
Όμως το σφιχταγκάλιασμα πολιτειακών και εκκλησιαστικών ταγών, που οι δεύτεροι σπανιότατα και μετά μεγάλης δυσκολίας αρθρώνουν ελεγκτικό λόγο... έχει αυτά τα αποτελέσματα.
Βέβαια υπάρχουν μητροπολίτες που ζουν ασκητικό βίο...
Γνωρίζουμε επισκόπους που τα χρήματα από τον μισθό τους, κατατίθενται αυτομάτως στα κοινωφελή ιδρύματα...
Επισκόπους ρακένδυτους... που ουδέποτε λησμόνησαν την μοναχική τους ιδιότητα.
Όπως γνωρίζουμε και ιερατικές οικογένειες, που για να επανασυνδεθεί η ηλεκτροδότηση του σπιτιού τους απαιτείται η εν κρυπτώ συνεισφορά άλλων αδελφών κληρικών...
Ομοίως δε και περιπτώσεις εκατοντάδων άλλων οικογενειών που με αξιοπρέπεια αντιμετωπίζουν την δύσκολη καθημερινότητα, στερούμενοι ακόμη και των βασικών αγαθών.
Και φυσικά το "παραμύθι" της δήθεν τεράστιας εκκλησιαστικής περιουσίας, όπως και η δήθεν απαλλαγή της από την επίσημη φορολόγηση... αποτελούν πλέον κακοήθειες και φαιδρές ιστορίες, για φαιδρούς ανθρώπους.
Επομένως... αν "περισσεύουν" χρήματα υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποι μας, των οποίων οι οφθαλμοί δεν στεγνώνουν από τα δάκρυα της αγωνίας και της δοκιμασίας για την επιβίωση.
**************
π. Σεραφείμ Δημητρίου
Μακαριώτατε, σεβασμιώτατοι ιεραρχες, των εν Ελλάδι εκκλησιαστικών διοικήσεων, μην δεχτείτε να Σας βάλει, ο ανθέλληνας και αντίχριστος, κυβερνήτης απέναντι από τον φτωχοποιημένο λαό.
Η αύξηση των μισθών σας εώς και 90%+, όπως αναπαράγει ο τύπος, δεν είναι πρόκληση, αλλά μίμηση των κκεδων πού είναι το πλουσιότερο κόμμα και οι ηγέτες τους ζούνε με τις μεγαλύτερες δυνατότητες που παρέχει ο καπιταλισμός.
Ο μοναδικός στην ιστορία άνθρωπος που απαγόρευσε τη Θεία Ευχαριστία, προσπαθεί να εξαγοράσει και τον τελευταίο από Σας, για να είσαστε εύκολα το μακρύ χέρι της εξουσίας, και να μπορείτε να μας δείχνετε, ότι πήρατε πρώτοι της ταυτότητες της ψηφιακής υποδούλωσης και του φακελώματος της ανελευθερίας.
Είστε άγαμοι, με σπίτι την επισκοπική κατοικία της μητροπόλεως Σας, με αυτοκίνητο και οδηγό εξόδοις της μητροπόλεως, με τις δαπάνες διαβίωσης θεωρημένες στην μητρόπολη, με τους ναούς να καταβάλλουν χρήματα, από το κεράκι του λαού, για τη λειτουργία των μητροπόλεων Σας, μην δεχθείτε την προκλητική αύξηση των μισθών Σας, αυτή τη στιγμή και εν όψει της λογικά ερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης.
Δεν είναι άδικη η αύξηση του μισθού Σας, αλλά γιατί τώρα;
Όταν οι άνθρωποι του λαού πεινούνε και τα συσσίτιά μας είναι γεμάτα φτωχοποιημένους, όταν δεν έχουν να πληρώσουν τη δόση του δανείου για το σπίτι τους, όταν δεν έχουν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των παιδιών τους, όταν δεν κάνουν γάμους και δεν κάνουν παιδιά, γιατί δεν βγαίνουν οικονομικά να τα μεγαλώσουν, όταν, όταν, όταν, όταν, τόσα όταν, δεν θέλουμε να σας ξανακούσουμε να μας λέτε "εμβόλιο η τάφος", γιατί έτσι θα απαιτεί η εξουσία!
Μήπως το σχέδιο είναι να κάνετε ό,τι έκανε ο νέας Ιουστινιανής, παραμονές των εκεί εκλογών;
Σας θέλουμε πατέρες όχι πατριούς. Πείτε ΟΧΙ. Ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε. Δεν θέλουμε τώρα να Σας βάλει ο λαός ακόμα πιο χαμηλά και από εκείνους που Σας κάνουν του καλούς, αυτούς τους οποίους ο 17χρονος μαθητής χαρακτήρισε "βιαστές και δολοφόνους" βγαίνοντας από τις πανελλαδικές εξετάσεις. ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ.
Σάββατο 6 Ιουνίου 2026
Αν μπορούμε να στεκόμαστε όρθιοι στον ήλιο για τους Metallica, μπορούμε σίγουρα να σταθούμε & μπροστά στο Άγιο Ποτήριο...
π. Αντώνιος Χρήστου / Ευχή (φωτο)
Αγαπητοί Αναγνώστες, ως πιστοί έχετε παρατηρήσει ποτέ την εικόνα των Ιερών Ναών μας τις Κυριακές, γύρω στις 8:30 π.μ. το πρωί;
Ησυχία, άδεια στασίδια, ο ιερέας και ο ψάλτης να ξεκινούν τον Όρθρο σχεδόν μόνοι τους. Και ξαφνικά, γύρω στις 9:30 π.μ., λίγο πριν τη Μεγάλη Είσοδο ή το Κοινωνικό, οι πόρτες ανοίγουν διάπλατα και ο ναός γεμίζει απότομα.
Το φαινόμενο φτάνει στο αποκορύφωμά του το βράδυ της Ανάστασης. Οι αυλές γεμίζουν ασφυκτικά στις 23:45, ακούγεται το «Χριστός Ανέστη» στις 12:00, και μέχρι τις 12:15 η εκκλησία έχει αδειάσει λες και πρόκειται για άσκηση εκκένωσης κτηρίου μετά από σεισμό ή σεισμό ή πλοίου μετά από ναυάγιο! (...)
Αυτό το άρθρο γράφεται για να αφυπνιστούμε όλοι και χωρίς μάσκες και δικαιολογίες να κάνουμε τώρα μια ειλικρινή σύγκριση, γιατί στη πράξη γινόμαστε καθημερινά «ειδωλολάτρες» και μάλιστα οπλισμένοι με αξιοθαύμαστη υπομονή ! Αυτό δεν το λέμε θεωρητικά, το είδαμε όλοι πρακτικά όταν έρχονται στην Ελλάδα συγκροτήματα όπως οι Metallica ή οι Iron Maiden, ή όταν ελληνική ομάδα προκρίνεται στους ημιτελικούς στους τελικούς και εν τέλει κατακτά την Euroleague όπως ο Ολυμπιακός φέτος, η συμπεριφορά μας αλλάζει ριζικά. Εκεί δεν υπάρχει «παρά πέντε».
Η αναμονή: Χιλιάδες άνθρωποι στήνονται στις ουρές από τις 3 το μεσημέρι, κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού ή μες στο λιοπύρι. Η αντοχή: Στέκονται όρθιοι, στριμωγμένοι, για έξι ή επτά ώρες, χωρίς να διαμαρτύρονται. Η ανοχή: Κανείς δεν γκρινιάζει ότι ζεσταίνεται, κανείς δεν ψάχνει «στασίδι» ή πολυθρόνα, κανείς δεν κοιτάζει το ρολόι του για το πότε θα τελειώσει η συναυλία ή το ματς. Και όταν τελειώσει και ανήκουμε αθλητικά στους νικητές, τότε ξενυχτάμε επίσης αδιαμαρτύρητα μέχρι το πρωί πανηγυρίζοντας!
Αντίθετα, στην Εκκλησία, αν η Λειτουργία ή Ιερά Αγρυπνία καθυστερήσει έστω δέκα λεπτά, αρχίζουν οι ψίθυροι, οι σχολιασμοί και οι γκρίνιες, ξεχνώντας ότι λειτουργικά βρισκόμαστε πλέον σε χρόνο της Βασιλείας των Ουρανών και ότι παύει ο φυσικός χρόνος που μετράμε με το ρολόι. Αν δεν βρούμε κάθισμα επίσης, νιώθουμε κουρασμένοι από το πρώτο πεντάλεπτο. Αν η θερμοκρασία ανέβει λίγο, φταίει ο κλιματισμός ή ο παπάς που «τραβάει» την ακολουθία.
Εδώ τίθεται ένα λογικό ερώτημα: Γιατί αυτή η κραυγαλέα αντίφαση;
Ο Χριστός τα είχε επισημάνει όλα αυτά στην επί του Όρους Ομιλία Του στο Ιερό Ευαγγέλιο: «Όπου γάρ έστιν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών» (Ματθ. 6,21 Δηλαδή εκεί που βρίσκεται ο θησαυρός σου, εκεί θα είναι καρφωμένος και ο νους σου, εκεί θα τρέχει και η καρδιά σου. Οπότε η απάντηση δεν είναι και δεν αφορά θέμα σωματικής κόπωσης ή αντοχής· είναι ξεκάθαρα θέμα πνευματικής προτεραιότητας γιατί έχουμε την τάση διαχρονικά να απολυτοποιούμε το σχετικό και να σχετικοποιούμε δυστυχώς το απόλυτο!
Επομένως και ιδιαίτερα στους νέους, ο «θησαυρός» μας είναι η διασκέδαση, η εκτόνωση, το πάθος για την ομάδα ή η νοσταλγία για ένα ροκ συγκρότημα, η καρδιά μας γεννά αμέσως την υπομονή, τον ζήλο και την αντοχή. Τα πάντα θυσιάζονται για το θέαμα. Όταν όμως η Θεία Λειτουργία αντιμετωπίζεται όχι ως ο θησαυρός της ζωής μας, αλλά ως ένα «θρησκευτικό καθήκον» ή μια κοινωνική συνήθεια, τότε η καρδιά απουσιάζει. Και όταν η καρδιά λείπει, το σώμα βαραίνει, τα πόδια λυγίζουν και ο χρόνος γίνεται αμίλητος εχθρός.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι στην Ορθόδοξη Θεολογία, η Θεία Λειτουργία δεν είναι ένα «θέαμα» όπου ο ιερέας είναι ο ηθοποιός και οι πιστοί οι θεατές. Η λέξη «Λειτουργία» σημαίνει έργο του λαού. Είναι μια κοινή σύναξη, ένας ζωντανός Δείπνος, όπου ο Χριστός προσφέρει το Σώμα και το Αίμα Του για να ενωθούμε μαζί Του και μεταξύ μας. Όταν ερχόμαστε στο «παρά πέντε», ουσιαστικά χάνουμε όλη την πνευματική προετοιμασία. Χάνουμε τον Όρθρο, που είναι η πνευματική εισαγωγή, οι ύμνοι της οποίας μας θεραπεύουν από τον θόρυβο του κόσμου. Χάνουμε τα Αναγνώσματα (Απόστολο και Ευαγγέλιο), όπου ο Θεός μας μιλάει και διδάσκει προσωπικά. Το να πηγαίνεις στη Θεία Λειτουργία μετά το Ευαγγέλιο είναι σαν να πηγαίνεις σε ένα δείπνο αφού έχουν μαζέψει τα φαγητά, ή σαν να μπαίνεις στο γήπεδο στο 85ο λεπτό του αγώνα. Έχεις χάσει το νόημα κυριολεκτικά το νόημα!
Στη συναυλία ή στο γήπεδο, πληρώνουμε ένα ακριβό εισιτήριο (και μάλιστα αρκετούς μήνες πριν) και απαιτούμε να είμαστε εκεί νωρίς για να «πιάσουμε καλή θέση», επειδή εκτιμούμε αυτό που αγοράσαμε. Στην Εκκλησία, η είσοδος είναι δωρεάν, αλλά το τίμημα που πληρώθηκε για χάρη μας είναι το Αίμα του Χριστού πάνω στον Σταυρό. Κι όμως, αυτή τη δωρεάν Χάρη τείνουμε να την υποτιμούμε, ακριβώς επειδή δεν μας κόστισε τίποτα σε χρήμα ή ακόμη χειρότερα «κλαίμε» και λίγα κέρματα που ρίξαμε στο δίσκο για κάποιο σκοπό που είναι και έκτατο και προαιρετικό στο κάτω-κάτω και όχι μόνιμο και υποχρεωτικό!
Αν θέλουμε πραγματικά η πνευματική μας ζωή να αλλάξει, θα τα καταφέρουμε μόνο όταν μετακινήσουμε τον «θησαυρό» μας. Όταν καταλάβουμε ότι μέσα στο Ναό δεν πάμε για να περάσει η ώρα, ούτε για να μας δουν οι συγχωριανοί ή οι γείτονες για να μας χαρακτηρίσουν καλούς ανθρώπους, αλλά για να συναντήσουμε προσωπικά αλλά και συνολικά ως μέλη της Εκκλησίας τον Αναστάντα Χριστό.
Αν μπορούμε να στεκόμαστε όρθιοι στον ήλιο για τους Metallica, μπορούμε σίγουρα να σταθούμε όρθιοι και με σεβασμό μπροστά στο Άγιο Ποτήριο. Αν μπορούμε να περιμένουμε ώρες για έναν ευρωπαϊκό τίτλο, αξίζει να αφιερώσουμε δύο ώρες την εβδομάδα για την αιώνια ζωή. Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, την επόμενη φορά που θα κοιτάξουμε το ρολόι μας την Κυριακή το πρωί: Πού βρίσκεται τελικά η καρδιά μας; Στο «παρά πέντε» της Εκκλησίας ή στο «εδώ και τώρα» του κόσμου; Η απάντηση αλλά κυρίως η στάση μας θα κρίνει όλη την πνευματική μας πορεία! Ας επιλέξουμε λοιπόν το ουσιώδες και το συμφέρον! Αμήν!
Συμπλήρωμα
Ας αλλάξουμε την κατάσταση για τα παιδιά μας!
Ο κύριος με τα σκουλαρίκια που πέρασε δίπλα μου στην εκκλησία...
Παρασκευή 5 Ιουνίου 2026
Νεολαία ΝΙΚΗΣ: Γεωργία Λύρα είμαστε μαζί σου!
Ακόμα μία φορά αναδεικνύεται η υποκρισία και ο αλά καρτ δικαιωματισμός μιας μειοψηφίας που θέλει να επιβάλει φίμωση και ιδεολογική χειραγώγηση ιδιαίτερα στη νέα γενιά.
Γι' αυτό και η παρουσία μια νέας κοπέλας, που είπε αυτά που όλοι μας νιώθουμε, τους πείραξε τόσο πολύ.
Όσο για τις "πανεπιστημιακές αντιδράσεις", είναι ευκαιρία να δούμε τις προτεραιότητες των πανεπιστημιακών αρχών. Αν θεωρούν ότι ξοδεύοντας 12.000.000 € σε "Επιτροπές Ισότητας των Φύλων" είναι οκ, την ώρα που χιλιάδες νέοι αδυνατούν να παρακολουθήσουν διά ζώσης τα μαθήματά τους λόγω της εκτόξευσης των ενοικίων, της έλλειψης φοιτητικών εστιών και της γενικότερης οικονομικής ασφυξίας, να χαίρονται την κοινωνική τους ευαισθησία!
Η υπόθεση της Γεωργίας Λύρα: Διαδικτυακό bullying σε κοπέλα, επειδή υπερασπίστηκε την Ορθοδοξία!
Δυο δολοφονίες και ένα προβληματικό αφήγημα...
Ο 18χρονος φοιτητής Henry Nowak επέστρεφε σπίτι του στο Σαουθάμπτον του Ηνωμένου Βασιλείου, όταν δέχθηκε αναίτια, βίαιη επίθεση με μαχαίρι από τον 23χρονο Vickrum Digwa. Λίγα δευτερόλεπτα πριν τον μαχαιρώσει θανάσιμα, ο δράστης φέρεται να είπε: «I am a bad man». Ο Henry δέχθηκε πολλαπλά χτυπήματα και υπέκυψε στα τραύματά του λίγο αργότερα.
Ακόμη πιο σοκαριστικό είναι ότι αμέσως μετά τη δολοφονία, ο δράστης ισχυρίστηκε στους αστυνομικούς ότι ήταν ο ίδιος το θύμα και ότι είχε δεχθεί ρατσιστική επίθεση από τον Henry Nowak. Ενώ ο 18χρονος αιμορραγούσε βαριά και επαναλάμβανε ότι είχε μαχαιρωθεί και δεν μπορούσε να αναπνεύσει, οι αστυνομικοί πίστεψαν αρχικά την εκδοχή του δολοφόνου και πέρασαν χειροπέδες στο θύμα.
Το απεχθέστατο αυτό έγκλημα ήρθε να μας θυμίσει τη φρικιαστική εν ψυχρώ δολοφονία της 23χρονης Ουκρανής Iryna Zarutska, πριν λίγους μήνες στην Βόρεια Καρολίνα των ΗΠΑ, από έναν κατ' επάγγελμα εγκληματία, που είχε συλληφθεί 14 φορές. Δολοφόνησε μια κοπέλα επειδή ήταν λευκή και επειδή (ο ίδιος) δεν βρισκόταν στη φυλακή όπως θα έπρεπε. «I got that white girl», έλεγε αμέσως μετά.
Το μιντιακό σύστημα παγκοσμίως και στις δύο περιπτώσεις αρχικά προσπάθησε να τις αποκρύψει και όταν πιέστηκαν να τις αναφέρουν προσπάθησαν να τις χειραγωγήσουν προκειμένου να μην χαλάσει το αφήγημά τους. Η δολοφονία του Henry Nowak ειδικά παραμένει σχεδόν άγνωστη στην Ελλάδα.
Οι αλά καρτ ευαίσθητοι και δικαιωματιστές είναι βέβαιο πως δεν θα ακουμπήσουν αυτή την ιστορία, όπως έκαναν και με την Iryna επειδή δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να την ξεπλύνουν ή να την χρησιμοποιήσουν υπέρ του αφηγήματος τους. Για την ακρίβεια αυτές οι ιστορίες γκρεμίζουν το αφήγημά τους.
Τους προσκαλούμε να πάρουν θέση στο θέμα. Εμείς δεν θα ξεχάσουμε ποτέ αυτές τις στιγμές.
Οι ευαισθησίες μας, οι ενοχές μας, που πολύ μελετημένα έχουν καλλιεργηθεί από ένα πολύ καλά χρηματοδοτούμενο και οργανωμένο σύστημα, μας έχουν υποχρεώσει να μην σκεφτόμαστε ποτέ αρνητικά και επιφυλακτικά γιατί διαφορετικά είμαστε φοβικοί, ρατσιστές και μισάνθρωποι.
Στην Ευρώπη επιχειρείται και έχει σε μεγάλο βαθμό συντελεστεί, η αντικατάσταση των ευρωπαϊκών λαών από μουσουλμάνους. Η κοινωνία μας, όταν και στην Ελλάδα ζούμε την ζοφερή πραγματικότητα της λαθρομετανάστευσης, οφείλει να συζητήσει χωρίς φόβο και χωρίς λογοκρισία για την ασφάλεια στους δρόμους, στα μέσα μεταφοράς και στις γειτονιές μας. Δεν είναι μίσος να ζητάς ασφάλεια, ούτε ακραίο να απαιτείς προστασία για τους νομοταγείς πολίτες. Ούτε είναι ντροπή να θες ασφαλή σύνορα και ισχυρό έθνος.
Ένα δικαστικό και σωφρονιστικό σύστημα που μοιράζει αδιάκριτα δεύτερες, τρίτες και τέταρτες ευκαιρίες σε βίαιους εγκληματίες, συχνά στερεί από αθώους ανθρώπους την πρώτη και μοναδική ευκαιρία να ζήσουν.
Η προστασία της κοινωνίας πρέπει να προηγείται της προστασίας των κατ' επάγγελμα παραβατών. Μέχρι οι θεσμοί να ανταποκριθούν στον ρόλο τους, οφείλουμε να παραμένουμε σε εγρήγορση, να έχουμε επίγνωση του περιβάλλοντός μας και να μην θεωρούμε ποτέ την ασφάλεια δεδομένη. Η αδιαφορία κοστίζει. Η επαγρύπνηση σώζει ζωές.
Πέμπτη 4 Ιουνίου 2026
Νατσιός: «Οργανωμένος διωγμός των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου – Πότε θα αντιδράσει η κυβέρνηση απέναντι στη λεηλασία των περιουσιών τους;»
Η νέα κοινοβουλευτική παρέμβαση του Προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΙΚΗΣ Δημήτρη Νατσιού, φέρνει στο προσκήνιο μία υπόθεση που προκαλεί εύλογη αγανάκτηση στον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου. Με ερώτησή του προς τον Υπουργό Εξωτερικών κ. Γιώργο Γεραπετρίτη, καταγγέλλει ένα οργανωμένο σχέδιο υφαρπαγής γης, οικονομικού στραγγαλισμού και έμμεσου εκτοπισμού των Ελλήνων και Βλαχόφωνων ομογενών στην κοινότητα Σβερνέτσι του Νομού Αυλώνας.
Περισσότερες από 200 ελληνικές οικογένειες που ζουν επί γενεές στην περιοχή βρίσκονται αντιμέτωπες με αυθαίρετες απαλλοτριώσεις και αμφιλεγόμενες διοικητικές αποφάσεις, οι οποίες στερούν από τους κατοίκους τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις, τους ελαιώνες, τους αμπελώνες και τις παραθαλάσσιες ιδιοκτησίες τους.
Η υπόθεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα καθώς οι συγκεκριμένες οικογένειες ζουν σχεδόν αποκλειστικά από την αξιοποίηση της γης τους. Η αφαίρεση των περιουσιών τους ισοδυναμεί με οικονομική εξόντωση, οδηγώντας τους σταδιακά σε αναγκαστική εγκατάλειψη των πατρογονικών τους εστιών.
Ο Δημήτρης Νατσιός επισημαίνει ότι πίσω από τις εξαγγελίες περί επενδύσεων και τουριστικής ανάπτυξης διαμορφώνεται ένα περιβάλλον όπου οι ιστορικές ελληνικές κοινότητες της περιοχής βλέπουν να συρρικνώνεται η παρουσία τους. Την ίδια στιγμή, οι καταγγελίες για δράση κυκλωμάτων που επιδιώκουν την αρπαγή γης και την εκμετάλλευση των ασαφειών του ιδιοκτησιακού καθεστώτος εντείνουν τις ανησυχίες των ομογενών.
Η προστασία των δικαιωμάτων των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου δεν αποτελεί ζήτημα δευτερεύουσας σημασίας, ούτε μπορεί να θυσιάζεται στον βωμό διπλωματικών ισορροπιών. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία η Αλβανία επιδιώκει την περαιτέρω προώθηση της ενταξιακής της πορείας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, η πλήρης διασφάλιση των περιουσιακών, ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων ομογενών οφείλει να αποτελεί αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση.
Με την ερώτησή του, ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ ζητεί από την κυβέρνηση να απαντήσει ποιες συγκεκριμένες διπλωματικές πρωτοβουλίες έχει αναλάβει, ποια μέτρα στήριξης προτίθεται να προσφέρει στους δοκιμαζόμενους ομογενείς και με ποιον τρόπο θα αναδείξει στα ευρωπαϊκά όργανα τις καταγγελλόμενες πρακτικές που οδηγούν στον ιδιοκτησιακό και οικονομικό αφανισμό του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Η Κυβέρνηση δεν μπορεί να παραμένει άπραγη!
Το κείμενο της ερώτησης του Δ. Νατσιού εδώ.
Κώστας Κυριακού στον Flash 99,4: «Η Αθήνα αφήνει απροστάτευτους τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου»
Ο Κώστας Κυριακού, δικηγόρος και αντιπρόεδρος στο Κέντρο Ερευνών, Μελετών και Επιμόρφωσης «Ευγένιος Τζιμογιάννης», επιστημονικό και ερευνητικό φορέα της ΝΙΚΗΣ, μίλησε στον Flash Radio 99,4 για την κατάσταση που βιώνουν οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου, με επίκεντρο το Σβερνέτσι της Αυλώνας.
Στη συνέντευξή του γνωστοποίησε ένα θέμα που η επίσημη Αθήνα αφήνει για χρόνια στο περιθώριο, την οικονομική εξόντωση, την υφαρπαγή περιουσιών και τη δημογραφική συρρίκνωση του ελληνικού στοιχείου στην Αλβανία.
Ο κ. Κυριακού περιέγραψε το Σβερνέτσι ως μια κοινότητα περίπου 200 ελληνικών οικογενειών, οι οποίες ζουν από την καλλιέργεια αμπελώνων και ελαιώνων, σε μια περιοχή μεγάλης γεωγραφικής και οικονομικής αξίας, δίπλα στην Αδριατική και κοντά στην Άρτα της Αυλώνας. Σύμφωνα με όσα κατήγγειλε, οι κάτοικοι βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν οργανωμένο μηχανισμό πίεσης, καθώς τους αφαιρούνται καλλιεργήσιμες εκτάσεις, περιορίζεται η πρόσβασή τους στη θάλασσα και η περιοχή τους περικλείεται, με αποτέλεσμα να πλήττεται άμεσα η δυνατότητά τους να επιβιώσουν στον τόπο τους.
Ο ίδιος έκανε λόγο για «οικονομικό και εθνικό διωγμό» με πρόσχημα τις λεγόμενες στρατηγικές τουριστικές επενδύσεις. Όπως τόνισε, οι αλβανικές αρχές βαφτίζουν ως «κρατική γη» τις προγονικές περιουσίες των Βορειοηπειρωτών, αξιοποιώντας νόμους και διοικητικές μεθοδεύσεις που οδηγούν στην παράδοση των εκτάσεων σε επενδυτικά συμφέροντα. Στο ίδιο πλαίσιο συνέδεσε την υπόθεση του Σβερνετσίου με τη Χυμάρα και με παλαιότερες πρακτικές εις βάρος του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου.
Ιδιαίτερη βαρύτητα είχαν οι προσωπικές αναφορές του στις διώξεις που υπέστη ο ίδιος. Υπενθύμισε τη φυλάκισή του το 1974, σε ηλικία 18 ετών, καθώς και τα γεγονότα του 1994, κατά τη γνωστή υπόθεση της Ομόνοιας, όταν, όπως είπε, οι Έλληνες της περιοχής βρέθηκαν αντιμέτωποι με συλλήψεις, εκφοβισμό και κρατική αυθαιρεσία. Κατά τον κ. Κυριακού, οι μέθοδοι μπορεί να έχουν αλλάξει μορφή, όμως ο στόχος παραμένει η αποδυνάμωση του ελληνικού στοιχείου και η απομάκρυνσή του από τις πατρογονικές εστίες.
Άσκησε κριτική στην αδράνεια του ελληνικού κράτους, υπογραμμίζοντας ότι οι απλές ανακοινώσεις και οι τυπικές διπλωματικές κινήσεις δεν επαρκούν απέναντι σε μια τόσο σοβαρή υπόθεση. Ζήτησε άμεσα και αυστηρά διπλωματικά διαβήματα, νομική και οικονομική στήριξη στους διωκόμενους ομογενείς, καθώς και σαφή σύνδεση της ευρωπαϊκής πορείας της Αλβανίας με τον σεβασμό των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας.
Παράλληλα, αποκάλυψε ότι ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ Δημήτρης Νατσιός προχώρησε σε επίσημη κοινοβουλευτική παρέμβαση προς τους αρμόδιους υπουργούς, φέρνοντας στη Βουλή το ζήτημα των 200 οικογενειών στο Σβερνέτσι, αλλά και το ευρύτερο πρόβλημα σε Άρτα, Χειμάρρα και Βόρειο Ήπειρο.
Κλείνοντας, ο Κώστας Κυριακού απηύθυνε μήνυμα αντοχής προς τους Έλληνες της περιοχής, λέγοντας ότι η φωνή τους πρέπει να φτάσει στην Ελληνική Βουλή, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Το μήνυμά του είναι πως η Βόρεια Ήπειρος δεν μπορεί να παραμένει αόρατη για την ελληνική πολιτεία και τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης.
Τετάρτη 3 Ιουνίου 2026
"...ανθίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τις ιστορικές εστίες της Ρωμιοσύνης"
Στη φωτογραφία βλέπουμε έναν πρόσφατο ορθόδοξο γάμο στην Κορέα, ανάμεσα στον Μύρωνα και τη Βασιλεία (τα βαπτιστικά τους ονόματα).
Δεν πρόκειται απλώς για μια προσωπική στιγμή χαράς, αλλά για μια υπενθύμιση ότι η βυζαντινή πνευματική κληρονομιά δεν επιβιώνει μόνο στα βιβλία, στα μνημεία και στα μουσεία. Συνεχίζει να ζει μέσα από ανθρώπους, κοινότητες και πολιτισμούς που ανθίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τις ιστορικές εστίες της Ρωμιοσύνης.
Σε μια από τις πλέον ανεπτυγμένες τεχνολογικά και οικονομικά κοινωνίες του κόσμου, όπως η Κορέα, η έμφαση στην κοινότητα και στην συνέχεια της παράδοσης εξακολουθεί να ασκεί ιδιαίτερη γοητεία. Για αρκετούς, η Ορθοδοξία δεν αποτελεί κατάλοιπο του παρελθόντος, αλλά μια ζωντανή πνευματική πρόταση μέσα σε έναν κόσμο ταχύτατων αλλαγών.
Σε αντίθεση με την Ελλάδα, ίσως τελικά η διαχρονική δύναμη της βυζαντινής πνευματικής κληρονομιάς να φαίνεται πολύ πιο καθαρά όταν συναντά ανθρώπους που την ανακαλύπτουν ελεύθερα και δεν τη θεωρούν δεδομένη.
«Δεν κατάλαβαν ποτέ την πνευματική ακτινοβολία του Ελληνισμού»
https://www.youtube.com/@NIKH-Greece/shorts
Παρακαλώ, και:
Από τον αγώνα της ΝΙΚΗΣ για τη Ρωμηοσύνη (μεγάλο αφιέρωμα)
Η Ελλάδα να γίνει ξανά δημιουργός νοήματος στον σύγχρονο κόσμο
Αναζητώντας τη Ρωμηοσύνη (ως νέα πολιτική και πολιτισμική πρόταση)
Ρωμηοσύνη: Το «λογισμικό» της καρδιάς σε έναν κόσμο που «κολλάει»
Τρεις
κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις της ΝΙΚΗΣ για τις ελληνικές μειονότητες
& τους ελληνόφωνους της Ν. Ιταλίας – Σιωπή, υπεκφυγές και αναπάντητα
ερωτήματα από την κυβέρνηση
«Κενή» απάντηση του ΥΠΕΞ σε ερωτήματα της ΝΙΚΗΣ για τις ελληνικές μειονότητες!
Ο Ελληνισμός της Μαριούπολης της Ουκρανίας
Προτεραιότητα η προστασία της ελληνικής μειονότητας στην Ουκρανία
Ο Δημήτριος Νατσιός στο Βελιγράδι, στην σύνοδο των χωρών με εθνικές μειονότητες στην Ουκρανία
Η ΝΙΚΗ τίμησε τους πρωτεργάτες της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας στη Νάπολη (ελληνόφωνους της Ν. Ιταλίας)
Νά δοθεῖ status ὁμογενοῦς στούς Ὀρθοδόξους Ρωμηούς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς
Νατσιός για Πεντηκοστή: «Η Ελλάδα χρειάζεται ομόνοια, ελευθερία και δικαιοσύνη»
Μήνυμα με έντονο θρησκευτικό και κοινωνικό περιεχόμενο απηύθυνε ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, Δημήτρης Νατσιός, με αφορμή την εορτή της Πεντηκοστής, αναδεικνύοντας τις αξίες της ομόνοιας, της ελευθερίας, της κατανόησης και της δικαιοσύνης ως θεμέλια για το μέλλον της Ελλάδας.
Ο κ. Νατσιός χαρακτήρισε την Πεντηκοστή ως τη μεγάλη εορτή της επιφοίτησης του Αγίου Πνεύματος και τα γενέθλια της Εκκλησίας, επισημαίνοντας ότι το μήνυμά της παραμένει επίκαιρο και αναγκαίο τόσο για την ελληνική κοινωνία όσο και για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Όπως ανέφερε, η εορτή αναδεικνύει δύο θεμελιώδεις έννοιες. Η πρώτη είναι η ομόνοια, καθώς το αναστάσιμο μήνυμα των Αποστόλων έγινε κατανοητό από «λαούς, φυλές και γλώσσες», υπερβαίνοντας τη σύγχυση και τις διαιρέσεις. Η δεύτερη αφορά την ανθρώπινη ελευθερία, υπογραμμίζοντας ότι οι χριστιανοί δεν είναι δούλοι αλλά ελεύθεροι άνθρωποι, οι οποίοι καλούνται να ανυψώνονται πνευματικά και ηθικά.
Αναφερόμενος στη Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος, ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ σημείωσε ότι πρόκειται για γιορτή του θείου φωτός, το οποίο χαρίζει κατανόηση, θάρρος και αγιότητα, αξίες που, όπως τόνισε, έχει ανάγκη η σύγχρονη κοινωνία.
«Ομόνοια, ελευθερία, κατανόηση, θάρρος, αγιότητα. Αυτούς τους θησαυρούς δεν πρέπει να τους χάσουμε από την καρδιά μας, αλλά να τους παραδώσουμε και στις επόμενες γενιές», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο Δημήτρης Νατσιός υπογράμμισε ότι αυτές οι αρχές συνιστούν την πραγματική περιουσία του ελληνικού λαού και μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για μια κοινωνία αξιοπρέπειας και προόδου. Κλείνοντας το μήνυμά του, εξέφρασε την ευχή η Ελλάδα να ζήσει τη δική της «Πεντηκοστή», με περισσότερη ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια για όλους τους πολίτες.
Ακολουθεί το μήνυμα:
Η μεγάλη γιορτή της Πεντηκοστής εκφράζει δύο σπουδαία μηνύματα, θεμελιώδη στην ιστορία και τον πολιτισμό μας:
-
Το πανανθρώπινο μήνυμα της ομόνοιας, με την κατανόηση του αναστάσιμου
κηρύγματος των Αποστόλων από όλους τους "λαούς, φυλές και γλώσσες", που
ανατρέπει τη σύγχυση και την αντιπαλότητα της Βαβέλ.
-
Και το μήνυμα της ανθρώπινης ελευθερίας, καθώς από την Κυριακή του
Πάσχα μέχρι την Κυριακή της Πεντηκοστής οι ορθόδοξοι χριστιανοί δεν
γονατίζουμε, για να συνειδητοποιήσουμε πως δεν είμαστε δούλοι, αλλά
ελεύθεροι. Την Κυριακή της Πεντηκοστής, κλήρος και λαός, γονατίζουμε,
όχι για να μείνουμε κάτω, αλλά για να ανυψωθούμε εκεί όπου μας ανύψωσε,
υψωθείς πρώτος, ο Ιησούς Χριστός.
Και
την επόμενη μέρα, Δευτέρα, έρχεται η αγαπημένη του λαού μας εορτή του
Αγίου Πνεύματος. Εορτή του θείου Φωτός, που φέρνει την κατανόηση, το
θάρρος και την αγιότητα.
Αναφέραμε
ήδη ένα σωρό ανεκτίμητους θησαυρούς, που τόσο ανάγκη τους έχει η
πατρίδα μας και ολόκληρη η ανθρωπότητα σήμερα: ομόνοια, ελευθερία,
κατανόηση, θάρρος, αγιότητα... Αυτά τα πολύτιμα πετράδια ας μην τα
χάνουμε από την καρδιά μας κι ας τα κληροδοτούμε και τα παιδιά μας.
Αυτά είναι η περιουσία μας, με την οποία μπορούμε να χτίσουμε παλάτια αξιοπρέπειας, ευημερίας και αιωνιότητας.
Καλή φώτιση σε όλους μας - Καλή Λευτεριά στην πατρίδα μας!
Ο κ. Νατσιός υπογραμμίζει ότι αυτές οι αξίες αποτελούν την πραγματική περιουσία του λαού μας, με την οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια κοινωνία αξιοπρέπειας, ευημερίας και αιωνιότητας.
Κλείνοντας το μήνυμά του, εύχεται η Ελλάδα και ο λαός μας να ζήσουν τη δική τους Πεντηκοστή:
«Να φύγουν όλα τα σκοτάδια, να λάμψει και πάλι η ελευθερία, να λάμψει η δικαιοσύνη, να βρει ο Έλληνας πολίτης την αξιοπρέπειά του. Χρόνια πολλά σε όλους τους Έλληνες, χρόνια πολλά σε όλες τις Ελληνίδες, χρόνια πολλά σε όλη τη Ρωμιοσύνη. Καλή φώτιση σε όλους μας. Καλή Λευτεριά στην πατρίδα μας».
Δείτε εδώ το βίντεο
Δευτέρα 1 Ιουνίου 2026
Ήταν αντίστοιχος καθηγητής πανεπιστημίου, φιλόσοφος, δάσκαλος στο "κέντρο του κόσμου". Πήρε ανοιχτά θέση, μαρτύρησε και έγινε άγιος.
Για την εποχή του ήταν αντίστοιχος καθηγητής πανεπιστημίου. Φιλόσοφος με πολλές αναζητήσεις, κατέληξε στον χριστιανισμό μετά από περιπλανήσεις, έγινε δάσκαλος Φιλοσοφίας στη Ρώμη, έγραψε δύο Απολογίες υπέρ των διωκόμενων χριστιανών προς Ρωμαίους αυτοκράτορες και τελικά συνελήφθη μαζί με ομάδα φοιτητών του & μαρτύρησαν (θανατώθηκαν), εφόσον δεν αρνήθηκαν την πίστη τους.
Επίσης το έργο του συνέβαλε στην κατανόηση και διατύπωση της χριστιανικής θεολογίας για τα δεδομένα μόλις του 2ου αιώνα μ.Χ. Όχι τόσο άρτια όσο των μεγάλων Πατέρων του 4ου αιώνα, αλλά σημαντικά για την εποχή του, που δεν υπήρχαν ακόμη πολλά μεγάλα χριστιανικά θεολογικά έργα πλην της Καινής Διαθήκης.
Είναι ο άγιος της 1η Ιουνίου, Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυς. [πηγή]
Εικ. από το άρθρο του Μιχ. Αθανασίου Η χριστιανική απολογητική του β΄ αιώνα και η διδασκαλία του Μάρτυρος Ιουστίνου
Ο βίος του:
Ὁ «θαυμασιώτατος» Ἰουστίνος, κατὰ τὸν μαθητή του Τατιανό, ἐγεννήθηκε στὴ Φλαβία Νεάπολη τῆς Παλαιστίνης, στὶς ἀρχὲς τοῦ 2ου αἰῶνος μ.Χ., ἀπὸ γονεῖς Ἕλληνες εἰδωλολάτρες, τὸν Πρίσκο Βάκχιο, καὶ μητέρα, τῆς ὁποίας τὸ ὄνομα ἀγνοοῦμε. Ὁ Μεθόδιος Ὀλύμπου τὸν μνημονεύει ὡς ἄνδρα μὴ ἀπέχοντα πολὺ τῶν Ἀποστόλων οὔτε κατὰ τὸ χρόνο οὔτε κατὰ τὴν ἀρετή. Πράγματι δὲ ὁ χρόνος γεννήσεώς του δύναται νὰ τοποθετηθεῖ περὶ τὸ 110 μ.Χ., ἐφ’ ὅσον τὸ 135 μ.Χ., κατὰ τὴ συζήτηση πρὸς τὸν Τρύφωνα, παρουσιάζεται νὰ ἔχει περατώσει ἤδη τὶς φιλοσοφικές του σπουδὲς καὶ πρὸς τὸ τέλος τους νὰ ἔχει προσελκυσθεῖ στὴ Χριστιανικὴ πίστη.
Προικισμένος μὲ ἐξαιρετικὴ πνευματικὴ ἀνησυχία καὶ φιλομάθεια, ὁ νεαρὸς Ἰουστίνος ἀσχολήθηκε καὶ ἐμβάθυνε στὶς δοξασίες τῶν Στωικῶν, τῶν Ἐπικουρείων, τῶν Περιπατητικῶν, τῶν Πυθαγορείων καὶ τῶν Πλατωνικῶν φιλοσόφων. Μὲ ἀκόρεστη ἐπιθυμία, ἤθελε νὰ γνωρίσει ὁλόκληρη τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ εὕρει τὴν πραγματικὴ ἱκανοποίηση. Τότε ὁ Θεός, μὲ θαυμαστὴ ἐπέμβαση, τὸν ὁδήγησε στὶς πηγὲς τῆς ἀλήθειας, στὴ Χριστιανικὴ πίστη καὶ ζωή, τὸ 135 μ.Χ.
Καθὼς διηγεῖται ὁ ἴδιος, ὁ Θεὸς τὸν ἐφώτισε μὲ κάποιο Χριστιανὸ πρεσβύτη, «πρᾶον καὶ σεμνὸν τὸ ἦθος». Ὁ θαυμάσιος ἐκεῖνος γέροντας τοῦ ἀποκάλυψε πόσο πτωχὲς ἦταν οἱ θεωρίες τῶν ἀνθρώπων μπροστὰ στὴν πραγματικὴ ἀλήθεια, τὴν ὁποία διδάσκει ὁ Θεός.
Ὁ Ἰουστίνος ἀποφασίζει νὰ μελετήσει τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ νὰ ἐμβαθύνει στὸ θεῖο λόγο. Χωρὶς νὰ πάψει νὰ φιλοσοφεῖ καὶ νὰ φορεῖ φθαρμένο χιτώνα, τὸν τρίβωνα, ποὺ ἐφοροῦσαν οἱ φιλόσοφοι, καταλάμπεται ἀπὸ τὴ Χριστιανικὴ πίστη, «τὴν μόνην φιλοσοφίαν τὴν ἀληθῆ καὶ ἀσύμφορον», στὴν ὁποία ἀποφασίζει νὰ διαθέσει πλέον τὴν ὑπόλοιπη ζωή του.
Ὁ Ἰουστίνος ἁρματωμένος μὲ τὰ ὅπλα τὰ πνευματικά, ἀποφασίζει νὰ στήσει στὴ Ρώμη τὸ πνευματικό του στρατηγεῖο. Ἀπὸ ἐκεῖ ἐξαπλώνει σφοδρὲς ἐπιθέσεις κατὰ τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστεως. Στὰ δύσκολα ἐκεῖνα χρόνια τῶν διωγμῶν, οἱ κατατρεγμένοι Χριστιανοὶ τῆς Ρώμης εὑρίσκουν στὸ πρόσωπό του τὸν ἔνθερμο ἀπολογητὴ καὶ ἀκούραστο ὑποστηρικτή. Ὁ Ἰουστίνος ἀπὸ τὴν ἀνεξάντλητη φαρέτρα του ἀντλεῖ ἀκαταμάχητα ἐπιχειρήματα, μὲ τὰ ὁποῖα ἀποστομώνει τοὺς φιλοσόφους, ποὺ διέβαλαν τὸν Χριστιανισμό. Τοὺς ἐλέγχει, γιατὶ κατηγοροῦν τὸν Χριστιανισμὸ χωρὶς νὰ τὸν γνωρίζουν.
Σημαντικότατο εἶναι καὶ τὸ ἔργο του «Διάλογος πρὸς Τρύφωνα», τὸ ὁποῖο περιέχει τὴ διήμερη θεολογικὴ συζήτηση ποὺ εἶχε μὲ τὸν Ἰουδαῖο Τρύφωνα, ὁ ὁποῖος εἶχε φύγει ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη λόγῳ τοῦ πολέμου (132 – 135 μ.Χ.) καὶ ἦταν ἐπισκέπτης στὴν πόλη ὅπου ἐσπούδαζε ὁ Ἰουστίνος. Ὅταν ἀντιλήφθηκε ὅτι κάτω ἀπὸ τὸ φιλοσοφικὸ ἔνδυμα τοῦ νεαροῦ Ἰουστίνου κρυβόταν ἕνας Χριστιανός, τὸν εἰρωνεύθηκε. Ἐπακολούθησε διήμερη συζήτηση, τῆς ὁποίας τὸ ὑποτιθέμενο περιεχόμενο περιελήφθηκε στὸ ἔργο «Διάλογος πρὸς Τρύφωνα». Δεδομένου ὅτι ὁ Τρύφων εἶχε ἀποφύγει «τὸ νῦν γενόμενον πόλεμον», ἡ συζήτηση πρέπει νὰ ἔγινε τὸ 136 μ.Χ.
Δὲν ἄργησαν ὅμως νὰ φανοῦν οἱ ἐναντίον τοῦ Ἁγίου ἀντιδράσεις. Οἱ φιλόσοφοι, ποὺ ἔχαναν συνεχῶς ἔδαφος καὶ οἱ ἄλλοι ἐχθροί του, τὸν διέβαλαν στὸν αὐτοκράτορα Μάρκο Αὐρήλιο (161 – 180 μ.Χ.). Ὁ Μάρτυς Ἰουστίνος ἐκφράζει τὴν ὑποψία ὅτι ἐπρόκειτο νὰ καταδοθεῖ στὶς πολιτικὲς ἀρχὲς ἀπὸ τὸν κυνικὸ φιλόσοφο καὶ μεγαλορρήμονα Κρήσκεντα, ὁ ὁποῖος ἐφθονοῦσε τὴν αὔξηση τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστιανοῦ διδασκάλου καὶ διέβλεπε κίνδυνο ἀπορροφήσεως τῶν μαθητῶν του ὑπὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ.
Εικ. του μεγάλου αγιογράφου του 16ου αι. Θεοφάνους του Κρητός
Στὴν πρώτη Ἀπολογία του, τὴν ὁποία ἀπευθύνει στὸν αὐτοκράτορα Ἀντωνίνο, τὰ παιδιά του καὶ τὴ Ρωμαϊκὴ σύγκλητο, κάνει γνωστὸ τὸ τί πιστεύουν οἱ Χριστιανοί, ἀνασκευάζει τὶς ἐναντίον του κατηγορίες τῶν Ἐθνικῶν, περιγράφει τὸν τρόπο τῆς Χριστιανικῆς λατρείας καὶ προσπαθεῖ μὲ νηφαλιότητα, εὐγένεια καὶ χωρὶς ρητορικὰ σχήματα νὰ τοὺς πείσει νὰ σταματήσουν τοὺς διωγμούς.
Ὁ ἱερὸς ἀπολογητής, ἀποδεικνύοντας ὅτι ἐβίωνε πλήρως τὴν ἐκκλησιαστικὴ λειτουργικὴ καὶ μυστηριακὴ ζωή, ἰδίως στὰ τελευταῖα κεφάλαια τῆς πρώτης Ἀπολογίας του, ἐξέρχεται ἀπὸ τὰ καθαρῶς ἀπολογητικὰ πλαίσια καὶ ὅρια καὶ μεταβάλλεται σὲ ἄριστο μυσταγωγὸ καὶ σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς πρωτοπόρους σκαπανεῖς τῆς ἱστορίας τῆς θεολογίας τῆς Χριστιανικῆς λατρείας. Ὁ ἱερὸς Ἰουστίνος τόσο στὴ μνημονευθεῖσα Ἀπολογία του, ὅσο καὶ περιστατικὰ σὲ μερικὰ σημεῖα τοῦ λοιποῦ συγγραφικοῦ του ἔργου παρέχει ἀνεκτίμητες πληροφορίες περὶ τῆς Χριστιανικῆς λατρείας τῆς ἐποχῆς του, προβάλλοντας τὸν ἑορτασμὸ τῆς Κυριακῆς, ὡς καὶ τὴν τελεσιουργία καὶ συνοπτικὴ θεολογία τῶν ἱερῶν μυστηρίων τοῦ Βαπτίσματος καὶ τῆς Θείας Εὐχαριστίας.
Ἡ ἡμέρα τῆς Κυριακῆς θεωρεῖται ὡς πρώτη ἡμέρα τῆς καινῆς ἐν Χριστῷ κτίσεως. Ἡ Θεία Λειτουργία γίνεται ἡ ἐμψυχοῦσα τὴν διακονία ἐντελέχεια, ἐφ’ ὅσον κατὰ τὴ διάρκεια τῆς εὐχαριστιακῆς συνάξεως «οἱ εὐποροῦντες... καὶ βουλόμενοι κατὰ προαίρεσιν ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ ὃ βούλεται δίδωσι, καὶ τὸ συλλεγόμενον παρὰ τῷ προεστῶτι ἀποτίθεται, καὶ αὐτὸς ἐπικουρεῖ ὀρφανοῖς τε καὶ χήραις, καὶ τοῖς διὰ νόσον ἢ δι’ ἄλλην αἰτίαν λειπομένοις, καὶ τοῖς ἐν δεσμοῖς οὖσι, καὶ τοῖς παρεπιδήμοις οὖσι ξένοις, καὶ ἁπλῶς πᾶσι τοῖς ἐν χρείᾳ οὖσι κηδεμὼν γίνεται».
Ὅσον ἀφορᾶ στὸ Βάπτισμα, ὁ Ἅγιος Ἰουστίνος πληροφορεῖ ὅτι «τοῦ ὑπὲρ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ἀναγέννησιν λουτροῦ» προηγεῖται κατήχηση. Ὡσαύτως τοῦ Βαπτίσματος προηγοῦντο προσευχὴ καὶ νηστεία τόσο τῶν βαπτιζομένων, ὅσο καὶ τῶν λοιπῶν πιστῶν.
Στὴ δεύτερη Ἀπολογία του, τὴν ὁποία ἀπευθύνει στὴ Ρωμαϊκὴ σύγκλητο, ἀποδεικνύει ὅτι οἱ Χριστιανοὶ διώκονται, ἐπειδὴ πιστεύουν στὴν ἀλήθεια καὶ ζοῦν ἐνάρετη ζωὴ καὶ ὄχι γιὰ κάτι ἀξιόποινο.
Ὅμως οἱ Ἀπολογίες τοῦ Μάρτυρος Ἰουστίνου δὲν μετέτρεψαν τοὺς εἰδωλολάτρες, καθ’ ὅσον ἐπὶ ἐπάρχου Ρώμης τοῦ Ἰουνίου Ρουστικοῦ (162 – 167 μ.Χ.), ἄλλοτε παιδαγωγοῦ τοῦ αὐτοκράτορος Μάρκου Αὐρηλίου, πιθανῶς τὸ 165 μ.Χ., ἀποκεφαλίσθηκε μαζὶ μὲ ὁμάδα μαθητῶν του (οἱ Ἅγιοι Εὐέλπιστος, Ἱέρακας, Ἰούστος, Λιβεριανός, Παίωνας, Χαρίτων καὶ Χαρίτη οἱ Μάρτυρες).
Στὸ κοιμητήριο τῆς Πρισκίλλης εὑρέθηκε λίθος ἐνεπίγραφος ποὺ ἔφερε τὰ γράμματα ΜΧΟΥΣΤΙΝΟΣ, δηλαδὴ Μάρτυς Ἰουστίνος, ὁ ὁποῖος ἴσως ἐκάλυπτε τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου.
Ὄχι μικρὸς ἀριθμὸς ἄλλων ἔργων τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἰουστίνου, μαρτυρουμένων ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἴδιο ἢ ἀπὸ μεταγενέστερους συγγραφεῖς, ἔχουν χαθεῖ. Τὰ ἔργα αὐτὰ εἶναι: «Σύνταγμα κατὰ πασῶν τῶν αἱρέσεων», «Κατὰ Μαρκίωνος», «Περὶ ψυχῆς», «Πρὸς Ἔλληνας», «Ἔλεγχος πρὸς Ἕλληνας», «Περὶ μοναρχίας Θεοῦ», «Περὶ Ἀναστάσεως», «Ἑρμηνεία εἰς τὴν Ἀποκάλυψιν», «Ψάλτης», «Πρὸς Σοφιστὴν Εὐφράσιον περὶ προνοίας καὶ πίστεως», «Διάλογος πρὸς Κρήσκεντα», «Πρὸς Ἰουδαίους».
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Φιλοσοφίας ταῖς ἀκτῖσιν ἐκλάμπων, θεογνωσίας ὑποφήτης ἐδείχθης, σοφῶς παραταξάμενος κατὰ τῶν δυσμενῶν· σὺ γὰρ ὡμολόγησας, ἀληθείας τὴν γνῶσιν, καὶ Μαρτύρων σύσκηνος, δι’ ἀθλήσεως ὤφθης· μεθ’ ὧν δυσώπει πάντοτε Χριστόν, ὦ Ἰουστῖνε, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τοὺς ἀσφαλεῖς.
Τὸν ἀληθῆ, τῆς εὐσεβείας κήρυκα, καὶ εὐκλεῆ, τῶν μυστηρίων ῥήτορα, Ἰουστῖνον τὸν φιλόσοφον, μετ’ ἐγκωμίων εὐφημήσωμεν· δυνάμει γὰρ σοφίας τε καὶ χάριτος, τὸν λόγον κατετράνωσε τῆς πίστεως, αἰτούμενος πᾶσι θείαν ἄφεσιν.
Μεγαλυνάριον.
Χάριτι σοφίας καταυγασθείς, ὡς αὐτοσοφίαν, ἐθεράπευσας τὸν Χριστόν, ὑπὲρ οὗ ἐνδόξως, ἀθλήσας Ἰουστῖνε, σὺν τούτῳ εἰς αἰῶνας, δοξάζῃ ἔνδοξε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)